||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6  (อ่าน 38286 ครั้ง)

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะ ครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรัก ชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้าม แจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะ ปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของ แต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้าม จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิด เดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การ พูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอม ให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้าม ลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อ ขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ด นิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยาย ที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยาย เรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วน หรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมด ออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้าม แจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใคร จะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



*************************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-10-2017 22:04:55 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
 
บทนำ





       คุณคิดว่า คนที่หน้าตาธรรมดา ฐานะธรรมดา ใช้ชีวิตก็ราบเรียบสุดแสนจะธรรมดา มีสิทธ์ที่จะมีความรัก มีแฟน เหมือนคนอื่นๆได้ไหม?



       คำถามที่คนส่วนใหญ่คงให้คำตอบแตกต่างกันไป แต่สำหรับ "พล" หรือ นายพล พหุอุปการ แล้ว คิดว่าความธรรมดานี่ล่ะ ที่ทำให้เขาคิดว่าคงไม่มีใครอยากคบเป็นแฟน
 

       จะมีใครรักคนธรรมดา ไม่หวือหวา น่าสนใจและไม่มีอะไรให้น่าดึงดูด แถมชีวิตก็ไม่ได้ผ่านร้อน ผ่านหนาวหรือผ่านประสบการณ์อันโชกโชนขนาดนำมาพูดโอ้อวดบอกใครให้ภาคภูมิใจได้เลยด้วยซ้ำ


      ชีวิตของพลธรรมดาแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน จนก้าวย่างมาสู่วัยทำงาน นายพลยังคงเป็นปุถุชนทั่วไปที่ทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือน หาเช้า กินค่ำ ทำตำแหน่งกราฟิกออกแบบทุกอย่างที่เจ้านายสั่ง ในบริษัทเกี่ยวกับการจัดสรรพื้นที่แสดงสินค้า ไปจนถึงการทำโปรดักชั่น งานโครงสร้าง อีเวนท์ สัมมนา หรือคอนเสิร์ตต่างๆ


     แหละนั่นเองที่ทำให้พลฝังหัวมาตลอดว่า ความธรรมดา...คือ...ปมด้อย...


     เขาจึงกลบเกลื่อนข้อด้อยนี้ ด้วยการขอความรักจากคนอื่นมาเติมเต็ม พลจึงจีบผู้หญิงไปทั่ว โดยมีจุดประสงค์ชัดเจนในใจว่า จีบแก้เหงา ได้ก็ดี ไม่ได้ก็จีบใหม่ พลทำแบบนี้เป็นกิจวัตร จนติดเป็นนิสัย


       พลไม่เคยจริงจังกับความรัก ถึงกับขั้นอยากดึงใครมาเป็นแฟนหรือคู่ร่วมชีวิต เขาขอแค่ได้จีบให้รู้สึกชีวิตกระชุ่ม กระชวยแค่นั้นก็พอ


       สาเหตุที่พลมองตัวเองธรรมดา คงเป็นเพราะพลมักไปเปรียบเทียบกับเพื่อนสนิทของเขา อย่างกราฟและท็อป ที่หล่อกว่า เท่กว่า พลไม่ได้อิจฉา เพียงแค่ถ่อมตนและยอมรับสภาพว่าตัวเองมีพื้นที่ที่ขีดเส้นตัวเองไว้ว่าควรอยู่ตรงไหนมากกว่าก็เท่านั้น


      ไม่มีใครสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็น แต่ในทางกลับกัน ก็คงไม่มีใครแย่จนหาจุดเด่นหรือข้อดีไม่เจอเลย


      พลไม่รู้ตัวเองว่า เขามีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาและมีเสน่ห์  นั่นคือ ...ปากและรอยยิ้ม...

   
       พลเป็นผู้ชายที่ปากแดงเป็นธรรมชาติ ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ดูแลตัวเองสักเท่าไหร่นัก เพราะความปากแดงจึงตัดกับขี้แมลงวันสีดำที่ริมฝีปากบนสองจุด ใครได้เห็นเป็นต้องเพ่งมองอยู่เสมอๆ และนั่นเองจึงเป็นเหตุเริ่มสานสัมพันธ์ด้วยการทักและไถ่ถามเพราะความสงสัย ใคร่รู้


      นอกจากขี้แมลงวันแล้ว พลยังมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และคารมหวานหู รวมถึงการเรียกเสียงหัวเราะที่ใครได้นั่งร่วมโต๊ะเป็นอยากสนทนาต่อด้วยทั้งนั้น จึงไม่แปลกใจที่มันจะเป็นชนวนสำคัญทำให้หญิงสาวที่พลจีบส่วนใหญ่หลงใหลได้ปลื้ม
 

       โดยปกติ สาวในสเปกของพลจะเป็นผู้หญิงวัยเดียวกัน หรือไม่ก็เป็นรุ่นพี่ ที่ผ่านๆมา พลไม่เคยชอบผู้หญิงอายุน้อยกว่า แต่นี่จะเป็นครั้งแรกและเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขา


     เมื่อวันหนึ่ง พลไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนๆ และเป็นจังหวะเจอะน้องผู้หญิงคนหนึ่งเป็นตะคริวตอนเล่นน้ำ  พลเข้าไปช่วย หญิงสาวเห็นความดี รวมถึงพลเองก็ถูกใจและมีความรู้สึกลึกๆว่าอยากได้เป็นแฟน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ทั้งสองติดต่อกันเรื่อยมาหลังจากนั้น


      หญิงสาววัยใส มีนามว่า 'เฌอ' เธอน่ารักสมวัยนักศึกษามหาวิทยาลัยปีที่สอง ผมสั้นประบ่าสีบลอนด์ทอง ผิวขาว ปากแดง แก้มชมพูทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ


       สองเดือนผ่านไป ที่พลและเฌอพบปะพูดคุยกันจนสนิทสนม วันต่อมา พลมีโอกาสพาน้องเฌอขึ้นคอนโดของตัวเอง



      พลนั่งนิ่งครุ่นคิด จนตัดสินใจว่าคุยกันมาก็นานแล้ว ถึงเวลาที่พลอยากเป็นเจ้าของในตัวเฌอ จึงขอหญิงสาวตรงๆ


      สิ้นคำถาม หญิงสาวไม่ตอบปฏิเสธแต่กลับก้มหน้าเขินอาย พลยิ้มกรุ้มกริ่มและเห็นว่าโอกาสเป็นใจ ไม่รีรอเชยคางหญิงสาวให้มารับจูบกัน


      เนิ่นนานที่ปลายลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดรุก เล่นไปมาอย่างหยอกเย้า พลมีอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิม มือหนาเริ่มเล้าโลมหญิงสาวลูบไล้เนื้อเนียนจนทั่วกาย วินาทีนั้น มีเสียงโทรศัพท์แผดเสียงร้องขึ้น พลปัดป่ายหาเครื่องมือสื่อสารจนเจอแล้วรีบสไลค์หน้าจอหวังตัดสาย แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงกลายเป็นกดเปิดเสียงแบบลำโพงไปซะได้
 

[พลคะ ไหนบอกจะพาแคทไปดูหนังไง แคทยืนรออยู่ที่บีทีเอสนานแล้วนะ]



!!!


  ฉิบหาย!!


      พลเบิกตาโพลง เมื่อสองมือเล็กผลักอกพลอย่างแรง เฌอทำหน้าผิดหวังและเสี้ยววินาทีนั้น


ผัวะ..


"เฌอเกลียดพี่พลที่สุดเลย"


"เฌอ เดี๋ยว! ฟังพี่ก่อน"



      พลลุกขึ้นวิ่งตามหญิงสาวที่ไวอย่างกับลิง ไม่ถึงนาที เฌอเดินถึงหน้าประตูห้องแล้ว พลคว้าต้นแขนหญิงสาวให้หันมาคุยกัน แต่จังหวะนั้น พลโดนตบหน้ารอบสอง



"เฌอโง่เอง ที่คิดว่าพี่เป็นคนดี จากนี้ ไม่ต้องมายุ่งกับเฌออีก เฌอเกลียดพี่"


"เฌอพี่กำลังจะเลิกคุยกับเขาแล้ว"


      เฌอไม่ฟังที่พลอธิบาย มิหนำซ้ำยังตบหน้าเขาอีกเป็นรอบที่สาม


หมดกัน!


       หญิงสาวคนแรกที่พลรู้สึกอยากลงหลักปักฐาน คบเป็นแฟนมากกว่าคนอื่นๆ ไปซะแล้ว



       โทษใครไม่ได้ นอกจากโทษตัวเองที่ไม่ชัดเจนพอ


      พลทรุดตัวลงนั่งที่พื้นหน้าประตูในสภาพที่หน้าแดงและชาจากการโดนตบ


       พลถอนหายใจยาว เพราะลืมไปสนิทว่านัดแคทเพื่อจะคุยเรื่องการจบความสัมพันธ์ แต่ไม่คิดว่าเขาจะถึงคราวซวยแบบนี้


       สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น พลดูจากรูปการณ์และพอจะคาดเดาได้ว่า เฌอคงไม่ให้อภัยเขาแล้วแน่ๆ




..........................
       

สวัสดีค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวค่ะ เขียนเรื่องที่สองแล้วค่ะ
// เรื่องแรก ชื่อ เรื่อง **ขอผมได้รัก** ค่ะ //

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=57256.0


มีส่วนเกี่ยวพันนิดหน่อย คือดึงตัวละครอย่างพลที่เป็นเพื่อนนายเอก(ท็อป) จากเรื่อง **ขอผมได้รัก** มาเป็นนายเอกของเรื่องนี้ค่ะ

มาดูคนสุดแสนจะธรรมดา ได้เป็นนายเอกกันดีกว่า ^^


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้า... :mew1:



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-07-2017 20:08:54 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
 

ตอนที่ 1  ยินดีที่ได้รู้จัก




"หากได้รู้ว่าคนที่คุณคบอยู่ คุยกับคนอื่นพร้อมๆกัน คุณยังอยากคบต่ออยู่ไหม?"



    สำหรับ..เฌอ..เธอเลือกตอบว่าไม่อย่างไม่มีลังเล ทันทีที่รู้ว่าพี่พลคบซ้อน เฌอเหมือนคนโง่ เฌอเสียใจและร้องไห้ติดกันหลายวัน เธอตัดใจจากพี่พลอย่างเด็ดขาด ตัดการติดต่อสื่อสารทุกช่องทาง 


     จนกระทั่งเวลาผ่านพ้นไปได้หนึ่งสัปดาห์ที่ทั้งสองไม่ได้คุยและขาดกันโดยสมบูรณ์
 
 
     ในขณะเดียวกัน ด้านพลเองก็เสียศูนย์พอสมควร เพราะตั้งใจจริงจังหวังคบเฌอเป็นแฟน แต่กลับมีเหตุพาลให้ต้องจากกันไป


       บทเรียนเรื่องนี้ ทำให้พลหันกลับมามองตัวเองและฉุกคิดว่า บางทีการไล่ตามจีบผู้หญิงไปทั่ว มันก็เริ่มเหนื่อยเหมือนกัน

 
      ถึงเวลาที่พลควรยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็นคนธรรมดาแบบนี้แหละดีแล้ว


       เมื่อไม่ได้จีบใคร ความเบื่อหน่ายก็เริ่มครอบงำ


       ในค่ำคืนวันศุกร์ที่พลกำลังเบื่อๆ จังหวะนั้น กราฟโทรมาชวนไปนั่งดื่มที่ห้องพี่ฆิต พลจึงไม่รีรอให้คำตอบและดิ่งไปยังที่หมาย


      ไม่นานเท่าไหร่ ที่ร่างสูงใช้เวลาเดินทางมาถึงคอนโดคุ้นเคย พลก้าวเท้ายาวๆมาถึงหน้าประตู เคาะเรียกไม่กี่ทีก็มีคนมาเปิดให้


       น่าแปลกที่วันนี้ พลรู้สึกขวางหูขวางตาอย่างบอกไม่ถูก เพียงแค่เห็นเพื่อนๆอย่าง กราฟและท็อป นั่งคุยและหัวเราะเฮฮากับคนรัก

 

       หรือเพราะทุกที พลจะมีคนคุยด้วยไม่เคยขาด แต่พอพลเลือกที่จะหยุด เขาก็เกิดอาการเหงาขึ้นมาซะอย่างนั้น 


       ยิ่งเห็นภาพหวานบาดตาตอนนี้ ยิ่งพาลให้พลหงุดหงิด ทวีคูณขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะเพื่อนสนิทอย่างไอ้ท็อปนี่ตัวดีเลย


       ตั้งแต่ท็อปเคลียร์ปัญหาหัวใจกับแฟนได้ ก็รักปานจะแหกตูดดม  ต้องมีซบ ซุก คลอเคลียแทบจะตลอดเวลา  ที่สำคัญ บางที มีจับพี่ฆีนจูบต่อหน้าต่อตาเพื่อนๆทำเหมือนกับว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นการกินข้าวปกติอย่างไรอย่างนั้น


      พลแอบหมั่นไส้เพื่อนเหมือนกัน เพราะก่อนหน้าจะคบกับแฟนคนปัจจุบัน ก็ออกอาการเกลียดเขาเข้าไส้ พอทีนี้เป็นไง ตัวติดกันจนแทนจะสิงร่างแฟนอยู่แล้ว


      เห็นคนใกล้ตัวมีแฟน จู่ๆ พลก็รู้สึกโหยหา นึกอยากมีใครสักคนไว้คอยเคียงข้างยามทุกข์และสุขบ้างเหมือนกัน


"โอ้ย! เซ็งโว้ย"

   
"เป็นอะไร ไอ้พล"
ท็อปถาม


"อิจฉาพวกกูล่ะสิ กูรู้นะ" พี่ฆิตแซว


"อิจฉาทำไม ผมก็มีสาวเยอะแยะ" พลเฉไฉด้วยความปากดีตามสไตล์


"ถ้าอย่างนั้นทำไม ไม่พามาบ้างล่ะ ที่ว่าเยอะน่ะ เอ้!...หรือเยอะแค่ในจินตนาการของมึงวะ" พลมองคนแขวะแถมยิ้มยียวน จนได้แต่เบะปาก หมั่นไส้
 


"โห! คำพูดทำร้ายจิตใจกันมากเลยว่ะพี่ ผมไปนั่งร้องไห้ที่มุมห้องก่อนนะ"


"ไม่ต้องมุมห้องหรอก ตรงนี้แหละ กูรอซ้ำอยู่"


"พี่ว่าเรามาชนแก้วกันดีกว่านะ"



     ถ้าไม่มีพี่ฆีนมาห้ามศึก เสียงเถียงอันน่าหนวกหูก็คงไม่หยุดสักที


      ท็อปช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ กอดคอพลให้หันมาชนแก้วกัน และหลังจากนั้นก็เป็นแฟนท็อปส่วนใหญ่ที่ตั้งใจชวนคุยเป็นพิเศษ เขาคงไม่อยากฟังเสียงทะเลาะชวนน่ารำคาญของพลและฆิตล่ะมั้ง


       สนทนา ฮาเฮไปได้ไม่ถึงชั่วโมง พลขอตัวกลับบ้านก่อน เพราะอยู่ดีๆก็เกิดมีโลกส่วนตัวอยากอยู่คนเดียวขึ้นมากระทันหัน


        ในระหว่างที่เดินลัดเลาะคอนโดไปยังถนนใหญ่เพื่อโบกแท็กซี่กลับบ้าน สมองของพลยังคงฟุ้งซ่านกับหลากหลายเรื่องราวที่คิดไม่ตก


"ขอโทษนะครับ" เสียงเรียกมาพร้อมมืออุ่นที่แตะแขนพลเบาๆ จนเขาต้องเหลียวหลังมอง


"ครับ?" พลถาม


"คุณทำเงินหล่นครับ"


       พลมองธนบัตรสีม่วงที่อยู่ในมืออีกฝ่าย พลจำได้แม่นยำว่าเงินในกระเป๋าสตางค์มีไม่ถึงห้าร้อยด้วยซ้ำ


       แบงค์ห้าร้อยจะมาจากไหน? ของใคร?  แน่นอนว่าคงไม่ใช่ของพลแน่นอน


"ไม่ใช่ของผมหรอกครับ"


"ใช่สิครับ ผมเดินตามหลังคุณมา เห็นมันหล่นมาจากตัวคุณจริงๆ
"


      เสียงทุ้มเอ่ยย้ำหนักแน่น แต่มันไม่เท่ากับรอยยิ้มมุมปากที่มาพร้อมสีหน้าจริงจัง

 
      เดี๋ยวก่อนนะ!  ไอ้พล หัวใจจะเต้นแรงไปทำไมกัน ? คนตรงหน้าเป็นผู้ชาย ย้ำ! ว่าผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง ขาว สวย หมวย นมโต นะเว้ย... 


    ยิ่งไปกว่านั้น!

 
      ความรู้สึกที่ตามมาในหัวสมองคือ คุณครับ? ทำไมโคตรหล่อเลยวะ?


      เห็นคนตรงหน้าแล้วยิ่งอยากขโมยความหล่อ ทั้งรูปร่าง หน้าตา รอยยิ้มอบอุ่น เห็นแล้ว อิจฉาชะมัด


"อ่า ขอบคุณนะครับ" พลตอบแบบเก็บอาการไว้


     พอพลรับธนบัตรอีกฝ่ายกลับดึงรั้งไว้และยิ้มจนพลเอียงคอมอง


"แลกเปลี่ยนกันครับ"


"หือ?"


"คุณได้เงิน ผมอยากได้เบอร์"


 
      พลปล่อยมือจากการรับเงินและรีบถอยกรูด ฉิบหายแล้วไง อย่าบอกนะว่าคนตรงหน้าแม่งเป็นเกย์


       ขอเบอร์โทรกันซึ่งๆหน้าแบบนี้ แม่ง! จะมาจีบกูหรือวะ?


"คุณจะถอยไปไหน? ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือครับ?"


        พลพยักหน้า


"ขอโทษที่ไม่ได้บอกเหตุผล ผมจะขอเบอร์โทรคุณไว้เผื่อติดต่องานน่ะ พอดี ผมเห็นว่าคุณทำงานด้านอีเวนท์ คุณน่าจะรับงานฟรีแลนซ์ด้วย ใช่ไหมครับ?"
   


       เอาแล้วไง กูเจอพวกโรคจิต!


"คุณรู้ได้ไงว่าผมทำบริษัทเกี่ยวกับอีเวนท์?" พลเสียงเข้ม


      คำตอบที่ได้ คือ นามบัตรที่อีกฝ่ายชูให้ดู พลเหลือบเห็นโลโก้บริษัทตัวเองอยู่ในนามบัตรที่เขาถือจริงๆ
 
 
     พลนึกไม่ออกจริงๆว่าเขาเคยพกนามบัตรบริษัทไว้กับตัวด้วยหรือ?

 
      พลข้องใจ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันดูเหมือนจัดฉากอย่างไรไม่รู้


"สมัยนี้ ลำพังแค่เงินเดือนประจำอย่างเดียวไม่พอใช้หรอกครับ คุณควรหารายได้จากหลายช่องทางดีกว่านะ"  คนพูดระบายรอยยิ้มให้คนฟังยืนนิ่ง ครุ่นคิด


       หลายนาทีที่พลชั่งใจ และกำลังประเมินคนตรงหน้าไปด้วยว่ามาดีหรือมาร้าย แต่สุดท้าย...


"ก็ได้ครับ"


      จากรอยยิ้มมุมปากก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง เมื่อได้รู้ว่าพูดโน้มน้าวสำเร็จ


"คุณชื่ออะไร"


"พลครับ"



"อ่อ...ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อ 'ฌอณ' นะครับ"


 
     แม้จะรู้จักกันแบบประหลาดๆหน่อย แต่บุคลิกลักษณะของคนตรงหน้า ก็ไม่ได้ดูอันตรายหรือเลวร้ายอะไรหรอก(มั้ง)

 
      พลพูดปลอบใจตัวเองในใจ


"ทีนี้จะให้เบอร์ไว้คุยงานได้หรือยังครับ? คุณพล" คนถามเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป ฟากพลมองตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง



       ทำไมเหมือนโดนสะกดจิต เพียงเขาพูดเสียงเหวี่ยงๆก็คว้าโทรศัพท์กดเข้ารายชื่อหาเบอร์ตัวเองที่ทำบันทึกไว้ เพราะพลขี้ลืม จำเบอร์โทรตัวเองไม่ได้


       พลยื่นเครื่องมือสื่อสารไปให้คนตรงหน้า


 
      ไว้ใจง่ายไปหรือเปล่าวะ...ไอ้พล?


      แต่กว่าจะหาคำตอบให้ตัวเองได้ ก็ไม่ทันอีกฝ่ายบอกว่าบันทึกเบอร์โทรของเขาเป็นที่เรียบร้อย



       เมื่อได้สิ่งที่อยากได้ ทั้งสองก็แยกย้าย ปล่อยให้พลเดินไปคนเดียวด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ว่าทำไม จู่ๆพลรู้สึกคลับคลาย คลับคลาคุ้นหน้าคนที่ชื่อ...ฌอณ...อย่างบอกไม่ถูก



        ทั้งๆที่พลมั่นใจว่า พลไม่เคยเจอหน้าผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง...



****1.1****

:mew1: :mew1: :mew6:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2017 00:00:56 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
พี่ชายของเฌอแน่เลย

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
พี่ชายเณอรึเปล่าคะพล นี่คงไม่ได้มาร้ายหรอกนะ!

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
เหอๆๆ  นายพล 

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 1  ยินดีที่ได้รู้จัก (2)

     




"งานที่ผมต้องการมีตามนี้ครับ"
ฌอณยื่นแฟ้มเอกสารที่มีรายละเอียดงานทั้งหมดมาให้


        จากวันที่เจอกันผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ที่ตอนนี้ ทั้งสองนัดเจอกันที่ร้านอาหารฟิวชั่นบนห้างสรรพสินค้าในวันหยุด โดยตอนที่พลมาถึงอาหารหลายอย่างก็วางเรียงรายบนโต๊ะเรียบร้อย



"จริงๆแล้ว คุณฌอณส่งข้อมูลทางอีเมล์มาก็ได้ ไม่เห็นต้องนัดข้างนอกเลย เสียเวลาคุณเปล่าๆ"


"ไม่เป็นไร ผมอยากเจอ..."
ฌอณเห็นอาการคนตรงหน้าดูเหวอไปนิดเขาจึงอธิบายต่อ


"เผื่อคุณมีข้อสงสัยอะไรจะได้ถามตรงนี้ให้จบทีเดียว"



 "ครับ"




        รับคำ พลเปิดแฟ้ม หยิบกระดาษขึ้นมากวาดตาอ่านข้อมูลคร่าวๆ เผื่อสงสัยอะไรจะได้ถามไปอย่างที่คุณฌอณแนะนำไปเมื่อครู่ แต่ทันใดนั้น จู่ๆ ฌอณยื่นมือไปบังกระดาษที่พลอ่าน เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างมีคำถาม


"กินก่อนเถอะ เดี๋ยวอาหารชืดพอดี"



       สองมือวางแฟ้มนั้นไว้ข้างตัว และเปลี่ยนมาจับช้อน ส้อมแทน  โดยปกติพลจะเป็นคนเฟรนด์ลี่ จะคนแปลกหน้าหรือหรือสนิทสนมแค่ไหน พลสามารถชวนคุยจนบรรยากาศผ่อนคลายและสนุกสนานมากขึ้นได้ แต่กับคนนี้พลรู้สึกเกรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยังไม่คุ้นเคยหรือเพราะความหน้านิ่งของอีกฝ่าย ถึงทำให้พลไม่กล้าปล่อยมุกหรือแซวเล่นด้วย




         แต่เพราะบรรยากาศบนโต๊ะอาหารมันเงียบเกินไป พลจึงชวยคุยแต่เชิงเป็นงาน เป็นการมากกว่า


"คุณได้ดูๆเจ้าอื่นไว้บ้างหรือเปล่าครับ?"


"เปล่า ผมสนใจคุณคนเดียว"



        คำพูดของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้พลระแคะระคาย หรือเอะใจอะไร เพียงแต่พลสงสัยว่าการจะจ้างใครสักคนให้ทำงานให้ คุณจะไม่เช็คประวัติย้อนหลังสักหน่อยเลยหรือ?


"ทำไมคุณไว้ใจผม ทั้งๆที่ผลงานเก่าๆของผม คุณก็ไม่เคยเห็นมาก่อน"


        คำถามที่อยากรู้คำตอบจริงๆ เพราะการจ้างงานสเกลใหญ่ขนาดนี้ อีกฝ่ายย่อมรู้ดีว่าจำนวนเงินที่จ่ายย่อมสูง การเจอหน้ากันเพียงแค่สองครั้ง ครั้งแรกโดยบังเอิญและครั้งนี้ที่นัดมาคุยงาน


      เหตุอันใดที่ทำให้คุณฌอณมั่นใจตัวพลขนาดนั้น


"ชื่อบริษัทที่คุณอยู่ทำให้ผมเชื่อมั่นว่าการที่คุณเข้าทำงานที่นั่นได้ แสดงว่าคุณคงเก่งพอตัว"



     เป็นคำชมที่พลฟังแล้วรู้สึกดี


"แล้วถ้าผมเรียกราคาสูงล่ะ คุณจะไหวหรอ?"


"ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดี คงไม่คิดโก่งราคาสูงเกินไปหรอกใช่ไหมครับ นายพล?"




      ดวงตาคู่คมมองมาอย่างแฝงความหมายอะไรบางอย่าง และการจดจ้องไม่ละสายตาก็ชวนขนลุกแปลกๆ พลไม่ตอบแต่เบนสายตาหนีก้มหน้าจนคางแทบติดคอ



      ทำไมรู้สึกว่าสายตาของคนตรงข้ามมันทำให้พลหวิวๆอย่างไม่มีเหตุผล





"คิดว่าจะส่งใบเสนอราคากลับมาเมื่อไหร่?" ฌอณถามต่อ เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายมีทีท่าแปลกไป


"สองวันครับ"

"ถ้าผมดูแล้วพอใจในราคา คุณเริ่มงานได้เลยนะ"




"ครับ"




      จบบทสนทนาเรื่องงาน ต่างฝ่ายก็ตักอาหารกินไปอย่างเงียบๆ คุณฌอณเป็นคนแรกที่พลทำตัวไม่ถูก มือไม้ก็ดูสั่นเกร็งจะหยิบตักอะไรก็ดูเงอะๆงะๆไปซะหมด



       พลไม่เข้าใจทำไมพลรู้สึกกลัวคนตรงหน้า ราวกับว่ามีรังสีอำมหิตซ่อนอยู่ ขนาดพี่ฆีน ซึ่งเป็นแฟนของเพื่อนก็ดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับคุณฌอณ แต่พลกลับแซวหรือคุยเล่นด้วยได้ ผิดกับคนนี้ที่รู้สึกไม่กล้าพูดเล่นหรือแซวอะไรด้วยเลย



      ในขณะที่พลนั่งคิดเรื่องของคนตรงข้าม อีกฝั่งก็คิดเรื่องของพลเหมือนกัน ฟากฌอณชำเลืองมองหน้าพลที่ดูนิ่งผิดปกติ เขาพยายามสังเกตใบหน้าที่ขมวดคิ้วมุ่น มองพินิจพิจารณาอย่างละเอียด



       ฌอณอยากถามอะไรบางอย่าง แต่เขาก็เลือกจะเงียบ ก่อนจะละสายตาแล้วก้มหน้าตักอาหารต่อ



       ผ่านไปสักพักที่ทั้งสองจัดการอาหารตรงหน้าเรียบร้อย ก็เตรียมแยกย้ายกันกลับ จังหวะที่เดินออกมา พลยกมือไหว้ พร้อมลา คุณฌอณก็เอ่ยขึ้นมาว่าจะไปส่งที่บ้าน แค่รับประทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกัน พลยังอึดอัดขนาดนี้ ถ้าต้องอยู่กันสองต่อสองบนรถอีก พลไม่เอาดีกว่าจึงปฏิเสธไป



     แต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าไปไหน อีกฝ่ายวางมือบนไหล่ ส่งสายตาดุๆ จนพลกระพริบตาปริบๆมองคุณฌอณที่เน้นเสียงหนักว่าจะไปส่ง


      พลเลยพยักหน้าส่งๆและเดินตามไปอย่างว่าง่าย  ในบางครั้งพลก็เดาอารมณ์ของคุณฌอณไม่ได้เลยจริงๆ




      ในระหว่างที่พลและฌอณเดินไปยังรถยนต์คู่ใจ เสียงโทรศัพท์ของฌอณก็ดังขึ้น เขาล้วงเข้าไปหยิบเครื่องมือสื่อสารและกดรับสาย



"ว่าไงครับ หนูน้อยของพี่"




       น้ำเสียงสดใสต่างจากที่คุยกับพลอย่างสิ้นเชิง ถ้าไม่ใช่คนพิเศษคงไม่พูดเสียงเล็ก เสียงน้อยแบบนี้ แถมสรรพนามที่ใช้เรียกกันช่างหวานหูชวนอ้วก



      แฟนแน่ๆ!




"พี่ไม่สะดวกคุยตอนนี้ เดี๋ยวพี่โทรกลับนะครับ หนูน้อย" 



   
       คุยกับผู้หญิงนี่ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่แถมยังดูนุ่มนวลและอ่อนโยนเสียเหลือเกินเห็นแล้วมันหมั่นไส้


      แวบหนึ่ง พลเบะปาก แต่คนข้างๆเห็นจึงเอ่ยถาม


"คุณเป็นอะไร?"


"ผมน่ะหรอ? เปล่านี่"




      จู่ๆ คนข้างกายก็หลุดหัวเราะเบาๆ ทำให้พลหันขวับไปมอง อาจเป็นเพราะตั้งแต่เจอกัน คนหน้านิ่งคนนี้ มีรอยยิ้มปรากฎแก่สายตานับครั้งได้ แถมจะให้หัวเราะน่ะหรอไม่มีทางได้เห็น




       พลสบถในลำคอเหมือนขัดใจตัวเองเมื่อรู้ว่ากำลังใส่ใจรายละเอียดคุณฌอณมากเกินความจำเป็น



      ไม่ต้องใส่ใจมากมายนักหรอก เพราะสถานะของทั้งสองตอนนี้ก็แค่ลูกจ้าง กับผู้ว่าจ้างที่ต้องร่วมงานกันก็เท่านั้น....










......................




       เมื่อรับงาน วิเคราะห์ดูแล้วว่าพลน่าจะจัดการได้ เขาก็รีบโทรหาพรรคพวกในแวดวงต่างๆ สอบถามราคาซัพพลายเออร์ ผลิตป้าย โครงสร้างต่างๆจนได้ข้อมูลมาครบ พลนั่งรวบรวมราคา บวกค่าเหนื่อยไปอีกนิดหน่อย ก็พิมพ์รายละเอียดเพื่อเตรียมส่งให้



        หลังจากที่สรุปราคาค่าใช้จ่ายทั้งหมด วันถัดมาพลส่งใบเสนอราคาไปให้ทางอีเมล์ และไม่อยากจะเชื่อว่าพลส่งไปไม่ถึงชั่วโมง อีกฝ่ายตอบตกลงอย่างไม่มีอิดออด พร้อมทิ้งท้ายบอกให้พลเริ่มงานได้เลย



        เจอลูกค้าว่าง่ายไม่เรื่องมากแบบนี้ก็ดี พลพร้อมทำงานเต็มที่ เพื่อพิสูจน์ว่าเขาก็มีฝีมือเหมือนกัน

         

        ทว่า ผ่านไปไม่ถึงค่อนวัน พลเจอหัวหน้าเรียกไปพบด่วน คุยงานไม่นาน พลก็ออกจากห้องด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เพราะทั้งสัปดาห์พลต้องมีไปคุมงานเรื่องโครงสร้างด้วย



        นอกเหนือจากการทำกราฟิก พลต้องทำหน้าที่ไปดูงานภาคสนาม ซึ่งปกติ การออกไปดูซัพพลายเออร์ทำงานพวกโครงสร้างอย่างพวก จัดบูธตามงานเอ็กซิบิชั่นหรือแม้กระทั่งจัดอีเวนท์เล็กๆที่ห้างสรรพสินค้า โดยส่วนใหญ่วันที่จัดแสดงงานจะไม่ค่อยติดกันนัก แต่เพราะช่วงนี้คงมีเอ็กซิบิชั่นหรืองานเปิดตัวสินค้าพร้อมๆกันพอดี เลยทำให้พลต้องทำหน้าที่จัดคิวไปดูทุกวัน ซึ่งแน่นอนว่าถ้าคุมงานเมื่อไหร่ การกลับบ้านดึกก็คงไม่ต้องพูดถึง







     

      และแล้วเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก...


      หนึ่งสัปดาห์เต็มๆที่พลแทบไม่ได้หลับ ไม่ได้นอน เพราะต้องดูงานของลูกค้าหลายรายติดกัน เขาทำงานหามรุ่ง หามค่ำ จนบางวันก็กินข้าวไม่ตรงเวลา หรือบางครั้งก็ลืมกินข้าว กินปลาไปเลยก็มี


      ความเหนื่อยล้าจากการทำงานกับเจ็ดวันหฤหรรษ์ผ่านพ้นไป ร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนเต็มที่บวกกับอาหารที่ลงกระเพาะก็น้อยนิด จึงไม่แปลกที่วันนี้พลจะป่วยจนลุกไปทำงานไม่ไหว



       พลรีบโทรลากับหัวหน้าโดยตรง ซึ่งเขาไม่ได้ว่าอะไรกลับเป็นห่วงด้วยซ้ำไป เพราะเข้าใจว่างานที่พลทำมันหนักพอสมควร


       หมดห่วงเรื่องการทำงาน พลหลับตา นอนตัวสั่น เขาดึงผ้าห่มผืนบางคลุมถึงศรีษะ



       อยากลองลุกไปอาบน้ำก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะตะเกียกตะกาย คิดว่า การนอนนิ่งๆแบบนี้ไปก่อนคงอาจทำให้ร่างกายดีขึ้นตามกาลเวลา


      หลับตาได้ไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์ที่วางไว้ข้างตัวก็ดังขึ้น พลไม่มีกะจิตกะใจจะรับ เขาจึงปล่อยให้แผดเสียงร้องไปอย่างนั้น เดี๋ยวถ้าปลายสายรู้ว่าไม่มีคนรับ สักพักก็คงดับไปเอง



      แต่มันไม่เป็นอย่างที่พลคิด เพราะพอดับลงไม่ถึงหนึ่งนาที เครื่องมือสื่อสารก็ดังขึ้นอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง


      พลหนวกหู จึงกดรับและกรอกเสียงลงไป



"สวัสดีครับ"


[ผมนั่งรอดูงานคุณอยู่จะส่งอีเมล์มาเมื่อไหร่? ตามกำหนดคือเมื่อวานไม่ใช่หรือ? นี่มันเลยมาแล้วนะครับ]



 ตายห่า!


     ที่ผ่านมาทำงานประจำก็จะไม่มีเวลานอนอยู่แล้ว เลยทำให้กลับบ้านพลก็ทิ้งตัวลงนอน จนลืมไปว่ารับงานออกแบบของคุณฌอณเอาไว้ด้วย


      พลเบิกตาโพลงพลางเด้งพรวดลุกขึ้นเพราะเสียงดุดันดังมาจากปลายสาย แต่เพราะลืมว่าตัวเองป่วย การลุกเร็วแบบนั้นยิ่งทำให้พลปวดหัวกว่าเดิม เขากุมขมับด้วยความทรมาน



"คุณฌอณครับ ผมขอโทษ ขอเลื่อนไปสองวันได้ไหม?"



"ไม่ได้ แค่นี้ คุณยังไม่ตรงต่อเวลา แล้วคุณจะไปทำมาหากินอะไรได้"


      ในตอนแรก พลอุตส่าห์พูดจานอบน้อม พอเขาได้ยินเสียงไม่พอใจและคำพูด คำจาที่ดูถูกกัน พลโมโหพอสมควร




"ถ้างั้น คุณไปจ้างคนอื่นเลย ผมไม่ทำงานให้คุณแล้ว ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา แค่กๆๆ" ตวาดใส่อย่างไม่พอใจ แต่เพราะร่างกายอ่อนแรง พลจึงเจ็บคอและเสียงแหบแห้ง ขาดห้วง


     ความเงียบก่อตัวอยู่หลายนาที จากนั้น ฌอณก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าตอนแรก



"คุณไม่สบายหรือ?"


"คุณไม่จำเป็นต้องมาสนใจ ผมไม่ทำงานให้คุณแล้ว"



"นายพล!"



!!



    พลตัดสาย แล้วไถลตัวช้าๆเพื่อข่มตาหลับ


     หากคุณฌอณจะโกรธ เกลียดกันก็ตามสบาย เวลานี้ พลจะตายอยู่แล้ว


     พลนอนกระสับกระส่ายด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว อาการปวดหัวราวกับสมองจะระเบิด ไหนจะความร้อนภายในตัวที่แผดเผาเหมือนมีใครมาสุมไฟจนร่างกายทรมานแทบบ้า


     น้ำใสเริ่มปริ่มดวงตา ไม่เอาแล้ว พลสัญญากับตัวเองว่า จากนี้เขาจะใส่ใจตัวเองให้มากกว่าเดิม และจะไม่บ้างานเกินความจำเป็นอีกแล้ว



     ผ่านไปได้สักพักอาการตัวร้อนเริ่มร่วมกับความรู้สึกหนาว พลนอนขดตัวสั่นเทิ้ม ดูเหมือนว่าผ้าห่มก็เอาไม่อยู่

 

     ไม่นานมากนัก ที่พลได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายที


     พลก็อยากไปเปิด แต่การพยุงตัวเองขึ้นตอนนี้ คงต้องใช้เวลามาก




      สิ้นเสียงการเคาะประตูที่ดังอยู่หลายสิบครั้ง มันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นแทนที่


       พลกดรับสายยังไม่ทันอ้าปากพูดอะไร ก็มีเสียงแทรกเข้ามา



"ผมอยู่หน้าห้องคุณแล้ว มาเปิดประตูเดี๋ยวนี้"


[ผมลุก...ม..ไม่]



"นายพล คุณต้องมาเปิดประตู ไม่อย่างนั้น ผมจะรู้ได้ไงว่าคุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า?"
เสียงร้อนรนของอีกฝ่ายที่ส่งเสียงดังกึ่งโวยวาย ทำให้พลตัดรำคาญ เขาต่อสู้กับพิษไข้ของตัวเอง ค่อยๆลุกจากเตียง กระเสือกกระสนไปเปิดประตู



      ปกติ สองนาทีก็เดินถึงหน้าประตูห้อง แต่เวลานี้ ห้านาทียังอยู่แค่โซฟา


      พลค่อยๆใช้มือเกาะตามผนังบ้าง โต๊ะบ้างเพื่อหาหลักยึดกันตัวเองล้ม



      ราวกับถึงเส้นชัย เมื่อพลเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง เขายืนโอนเอน มือหนาบิดลูกบิด เปิดออก พอพลเห็นหน้าคุณฌอณก็ไม่รีรอถามอย่างข้องใจ



"คุณรู้ได้ไงว่าผมพักห้องไหน?"



      ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่าย แต่สิ่งที่พลได้รับคือ คุณฌอณเข้ามาประชิดและโอบกอด ราวกับรู้ว่าไม่กี่นาทีจากนี้ นายพลกำลังจะล้มลงเพราะหมดแรงจากพิษไข้


....................................

ขอบคุณจ้า[/color]


     
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2017 20:41:51 โดย rinyriny »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
เรื่องของพล  น่าจะดราม่าไม่แพ้พี่ฆินนะเนี่ย 

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
       

ตอนที่ 2  คนป่วย






     
ได้ยินมาก็ออกจะบ่อย กับประโยคที่ว่า



...'การไม่เป็นโรคเป็นลาภอันประเสริฐ' มันคงเป็นจริงเสมอ...



      ฌอนมองคนตรงหน้าที่อาการดูแย่ ใบหน้าซีดเซียว ทรุดโทรมก็อดสงสารไม่ได้






"คุณตัวร้อน ต้องไปโรงพยาบาล"


"ไม่ ได้โปรด"


"นายพล!"






      ฌอณดุทั้งๆที่แบกร่างนายพลอยู่และกำลังจะต้านแรงไม่ไหว เมื่อพลทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาที่เขา ลมหายใจอุ่นๆพร้อมคำพูดที่เปล่งออกมาชิดต้นคอเชิงร้องขอทำให้ฌอนข่มใจ ก่อนจะคว้าแขนอีกฝ่ายพาดบ่าแล้วค่อยๆพยุงไปยังโซฟา


"ดื้อจริงๆ!"



      ฌอณถอนหายใจ เขาไม่ชอบให้คนที่เขารู้จักไม่สบาย เพราะสิ่งหนึ่งที่ฌอนเกลียดมากที่สุด คือ การป่วยไข้


      ครั้งยังเด็ก ฌอณเข้าโรงพยาบาลบ่อย เจ็บออดๆแอดๆเป็นประจำ



     แต่ลึกๆแล้วสิ่งที่ฌอณเกลียดมากกว่านั้น เพราะน้องสาวคนกลางป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาลและไม่กี่วันถัดมาน้องสาวก็เสียชีวิตเพราะโรคไข้เลือดออก ทั้งๆที่เรียนอยู่มัธยมปลายเท่านั้น



      บทเรียนของการเสียชีวิตของน้องสาวอันเป็นที่รัก ทำให้ฌอณหันมาดูแลตัวเองมากขึ้น เลือกกินอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายทุกวัน และพยายามจัดสรรเวลาพักผ่อนให้เพียงพอ



       ผลลัพธ์ที่ได้ ทำให้ฌอณไม่ป่วยอีกหลังจากนั้น เขาร่างกายแข็งแรงจนสามารถเป็นที่พึ่งพิงของคนอื่นได้ และมันยังส่งผลให้ภาพลักษณ์ของฌอณดูดีมากขึ้นกว่าเดิมด้วย


       ตัดภาพมายังปัจจุบัน เสื้อเชิ้ตราคาแพงถูกปลดกระดุมคอบนและพับแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก ก่อนจะจัดท่าทางของคนป่วยให้นอนสบายขึ้น


      ฌอณพร้อมดูแลคนป่วย เขานั่งข้างๆ หยิบผ้าขนหนูมาบิดหมาดๆวางลงบนหน้าผากและค่อยๆเช็ดอย่างเบามือ



      ฌอณส่ายหน้าระอา นายพลไปทำอะไรมาถึงป่วยหนักแบบนี้



      ใบหน้าหล่อขรึมเผลอขมวดคิ้วตามคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าพลเบี่ยงหน้าหนีความเย็นของผ้าเปียกชื้น
   

"ทรมานมากสินะ"



      ฌอณรู้ดี อาการป่วยจนไข้ขึ้นสูงแบบนี้ มีใครจะรู้สึกดีบ้าง และคนป่วยที่นอนซมอยู่ตรงหน้า กำลังทำให้ฌอณหวนคิดถึงใครคนหนึ่ง


      รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นเมื่อนึกถึงอดีต แต่แล้วเขาก็ลดรอยยิ้มลง  มองคนตัวสั่น ปากสั่นอย่างทรมาน ฌอณรีบจัดการเช็ดให้ทั่วร่างกายเพื่อคลายความร้อนลง


      ก่อนจะไปเปลี่ยนน้ำ เพื่อเช็ดตัวอีกรอบ ฌอณมองหน้าคนที่หลับใหล ไม่รู้เรื่อง



      เขาวางกะละมัง และเคลื่อนใบหน้าไปใกล้อีกฝ่ายจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนเป่ารดกัน


       ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเห็นทุกอย่างบนใบหน้าซีดเซียวชัดเจนรวมถึงขี้แมลงวัน ซึ่งเป็นจุดนำสายตาบนริมฝีปากนั้น


        ครู่หนึ่งที่ดวงตาคู่คมจดจ้องอย่างต้องการจะทำอะไรบางอย่างก็แปรเปลี่ยนเป็นแววตาสงสารสะท้อนออกไป  ฌอณถอยหลังกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม


      ฌอณลุกขึ้น พร้อมถือกะละมังไปยังห้องน้ำ เพื่อตั้งใจกลับมาเช็ดตัวอีกรอบ




       ดูแลพลเสร็จเรียบร้อย ฌอณเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขารีบมาหาอีกฝ่าย จนลืมซื้อโจ๊กมาให้พลเพื่อกินยา ฌอณเดินไปสำรวจในตู้เย็นอีกฝ่ายก็ไม่มีของติดตู้เย็นเลย



       ทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง และยื่นมือไปแตะแก้มคนป่วยเบาๆ


"พล นายพล"




"ฮื่อออ"



"คุณครับ ตื่นก่อน"





      พลลืมตาขึ้นมามองคนที่ปลุกจากการหลับใหล



"ผมขอกุญแจกับคีย์การ์ดหน่อย จะลงไปซื้อโจ๊กให้"






      พลไม่ตอบ แต่ชี้ไปยังฝาผนังติดกับทางเดินเข้าห้องที่มีราวไม้แขวนกุญแจต่างๆอยู่


      ฌอณลุกขึ้นไปหยิบกุญแจและคีย์การ์ดที่อยู่คู่กัน เขาคว้ามันและกำลังจะก้าวออกไป แต่จู่ๆเขาเดินกลับมาหาพล ก่อนจะนั่งยองๆลงข้างโซฟา




      คิ้วที่ขมวดเป็นปมคลายลง เมื่อพลเห็นรอยยิ้มมุมปาก พร้อมสัมผัสที่แตะลงบนกลางกลุ่มผมลูบมันช้าๆ


"คุณทนก่อนนะ ผมจะลงไปซื้ออะไรมาให้คุณกิน เพราะคุณต้องกินยาด้วย"



        พยักหน้ารับ ร่างสูงก็เดินพ้นสายตา ปล่อยให้พลข่มตาหลับไปในที่สุด


        เกือบสองชั่วโมง ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้อง วางถุงโจ๊กร้อนๆลงบนโต๊ะกินข้าว ก้าวเดินไปดูอาการของพลอีกครั้ง


      หลังมือเอื้อมไปแตะที่หน้าผากไล่ลงมายังซอกคอ





"ยังไม่ดี"     
   



      ฌอณเรียกชื่อนายพลอยู่สองสามที อีกฝ่ายถึงลืมตามาหน้านิ่ว




"ลุกมากินข้าวจะได้กินยา"


"ผมอยากนอน ผมปวดหัว"


"ฝืนหน่อย คุณ"











       พอพลจะอ้าปากเถียง ฌอณไม่รอทำตามใจอีกฝ่าย เขาโน้มตัวลงต่ำ สองมือสอดเข้าใต้แผ่นหลัง ยกร่างที่บางกว่าเขาให้ลุกขึ้นมานั่งดีๆ


       ความอุ่นร้อนของอุณหภูมิร่างกายยังแผ่กระจายจนฌอณสัมผัสได้



      เมื่ออีกฝ่ายไม่อิดออด ณอณปรับท่าทางให้นั่งสบายและลุกไปจัดการเทโจ๊กใส่ถ้วย


      ห้านาทีผ่านไป ฌอณมาพร้อมถ้วยอาหาร เป่าไล่ความร้อนสองสามที ช้อนก็ถูกจ่อตรงปาก พลเหลือบมองคนข้างๆ





"อย่าดื้อ คุณต้องฝืนกินนะนายพล"



     เสียงเข้มเอ่ยออกมาทำให้พลหน้ามุ่ย ก่อนจะค่อยๆอ้าปากรับโจ๊กพอดีคำ


     ความอร่อยไม่รับรู้แล้ว เขารับได้แต่ความฝาดเฝื่อน



      คำแล้ว คำเล่าถูกป้อนใส่ปาก พลรู้สึกเกร็งที่อีกฝ่ายปรนนิบัติเขาอย่างดีทั้งๆที่ไม่รู้จักสนิทสนมกันมาก่อน


     พลชำเลืองมองคนป้อน ที่ยังไม่ละสายตาจากเขา พลกินไปไม่กี่คำเพราะรู้สึกเบื่ออาหารจึงเอ่ยขอกินยา ฟากฌอณวางถ้วยและยื่นยาพร้อมแก้วน้ำให้


    เสร็จสิ้นทุกอย่าง ฌอณประคองพลให้ไปนอนที่เตียง


    ฌอณดึงผ้าห่มมาคลุมตัวคนป่วย ก่อนจะนั่งชิดริมเตียงเพื่อรอให้พลหลับใหล ส่วนอีกฝ่ายลอบมองคนนั่งเฝ้าไข้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย


"ผมขอโทษที่ทำงานให้คุณไม่ทัน"




     ไม่สบายหนักขนาดนี้ ยังจะคิดมากเรื่องงานอีกหรือ?


     ฌอณระบายลมหายใจ ก่อนจะจดจ้องใบหน้าที่ยังดูซีด แต่ก็ดีขึ้นกว่าเดิม


      ถ้ามันทำให้คนตรงหน้าหายกังวลได้ ฌอณก็เต็มใจทำ


       วินาทีนั้น ใบหน้าหล่อขรึมก็ผุดรอยยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง มือหนาวางลงบนฝ่ามืออีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา



"ไม่เป็นไร ตื่นมาค่อยคุยกันนะ"






       พลหลับตาหนีสายตาละมุนนั้น


       ภายใต้บรรยากาศในห้องที่เจือด้วยความอบอุ่น คุณฌอณดูอ่อนโยนกว่าทุกทีที่เห็น ทำให้พลอดใจเต้นแรงไม่ได้



       ไม่อยากคิดอะไรตอนนี้ พลจึงฝืนหลับไปก่อน เพราะอยากพักผ่อนให้เต็มที่จะได้หายป่วยเร็วๆ



       เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พลหลับ จนกระทั่งเจ้าตัวตื่นลืมตาขึ้นมา เขาหันซ้ายแลขวาก็พบร่างหนา นั่งหลับพิงพนักเตียง


      ดวงตาเรียวมองคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันด้วยความสงสัย


       ไม่มีความจำเป็นอะไร ที่คุณฌอณต้องดีกับเขาขนาดนี้



       คุณฌอณรู้ไหม ?  ถ้าคุณฌอณยิ้มบ่อยๆ คุณจะมีเสน่ห์เหลือร้ายเลยทีเดียว



       เอาอีกแล้ว คิดเรื่องคุณฌอณอีกแล้ว...



       ตั้งแต่คุณฌอณก้าวเข้ามาในชีวิตทำไมพลถึงคิดแต่เรื่องเขาซ้ำๆ



       ทิ้งความคิดนั้นไว้ แล้วลุกไปอาบน้ำ อาบท่า เพราะพลอยากให้สบายตัวกว่านี้



        จนกระทั่ง อาบน้ำเสร็จเปิดประตูมาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นคุณฌอณยืนเป็นยักษ์ปักหลั่น



"ค..คุณมายืนทำไม หน้าห้องน้ำ"




"ไม่สบายอยู่ ถ้าไข้ขึ้นมาจะทำยังไง"




"ผมทำอะไร ผมรู้น่า ก็แค่อยากอาบน้ำให้สบายตัวหน่อยเดียวเอง ถอยน่า คุณฌอณ"




     พลเก็กขรึม วางฟอร์มนิ่ง เพราะกลัวโดนอีกฝ่ายจะโหดใส่ แต่ตอนนี้ พลชักเริ่มอายๆที่ต้องมานุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวต่อหน้าคนที่รู้จักกันมาไม่นาน ฟากคุณฌอณก็ไม่ยอมเปิดทางให้ไปสักที มิหนำซ้ำยังก้าวเข้ามาในห้องน้ำให้พลถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังติดขอบอ่างล้างหน้า



"ค...คุณ...จ...จะทำอะไร"




       ยังไม่หยุดที่จะก้าว เมื่อคุณฌอณปรี่เข้ามาประชิดตัว พลสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิด จนต้องเบือนหน้าหนี


     ทันใดนั้นเอง คุณฌอณวางมือบนไหล่บีบกระชับเบาๆ พร้อมกระซิบริมหู จนพลกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก



"ผมจะล้างหน้าบ้างไม่ได้หรือ? ไปแต่งตัวซะสิ เดี๋ยวหนาวตายพอดี"




      พลหันขวับไปมองก็เห็นอีกฝ่ายเอียงคอมองเหมือนสงสัยว่าทำไม พลไม่ไปสักที ฟากพลลอบถอนหายใจ และรีบออกจากห้องน้ำเพื่อไปแต่งตัว


      ใบหน้าหล่อขรึมหลุดยิ้มปนขำ เมื่อนึกถึงการกระทำป้ำๆเป๋อๆของอีกฝ่าย ไม่เป็นไรหรอก ยังมีเวลาอีกตั้งมากมาย ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็แล้วกัน



****1.1**** 


:katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :hao3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-07-2017 21:44:01 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3560
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ naya-devil

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอๆๆๆๆๆๆๆๆ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-5
สมหวังแล้วเนอะนายพล

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ที่ว่ามีเวลาอีกเยอะหมายความว่ายังไง ดูหมายมาดแปลก ๆ นะ

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
ไม่กล้าไว้ใจคุณฌอนเลย ให้ตายสิ :katai1:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
 
ตอนที่ 2  คนป่วย (2)











"ทีนี้ เลิกดื้อได้รึยัง?"



     เสียงดุจริงจังดังขึ้น หลังจากเคยเตือนเรื่องอาบน้ำไปเมื่อวานว่าถ้ายังไม่หายดีก็ควรเช็ดตัวไปก่อน


      สุดท้ายเป็นอย่างไรล่ะ  ก็ป่วยไข้เหมือนเดิมไง


     เวลานี้ ทั้งสองอยู่ที่โรงพยาบาล รับยาและจ่ายเงินเรียบร้อยเตรียมกลับบ้าน สาเหตุที่มาเพราะพลอาการไม่ดีขึ้น พอมาตรวจจึงพบว่าเจ้าตัวเป็นต่อมทอนซิลอักเสบ





      คราวนี้ ลำบากใครก็คงไม่พ้นคุณฌอณที่ต้องมาเป็นธุระให้ หลังจากที่คุณฌอณเฝ้าไข้พลเสร็จก็กลับบ้านไปเมื่อคืน พอวันรุ่งขึ้น โทรหาพลแล้วจับอาการจากน้ำเสียงว่ายังแหบแห้งจึบรีบพามาหาหมอ



"คุณกลับบ้านเถอะ ผมกินยาตามหมอสั่งคงดีขึ้น" เอ่ยอย่างรู้สึกผิดที่ต้องรบกวนคุณฌอณพามาโรงพยาบาลทั้งๆที่ไม่ใช่ธุระของตัวเอง




"ดื้อมาแต่ไหนแต่ไร"



        เป็นคำบ่นที่พลได้ยินและมองด้วยความสงสัย ทำไม คุณฌอณพูดอย่างกับรู้จักพลดีอย่างไรอย่างนั้น นายพลเบะปาก ฌอณมองหน้าคนที่ดูเหมือนอยากจะเถียงแต่กำลังคิดคำพูดอยู่ เขาเลยต้องรีบแทรกก่อน





"ผมอยากอยู่ดูแลคุณให้มั่นใจว่าคุณจะหายดีจริงๆ"



      หันขวับกับประโยคที่คุณฌอณพูดออกมา ถ้าเป็นแฟนบอกกันคงหวานซึ้งน่าดู แต่นี่ไม่ใช่



"ฮ่าๆ คุณฌอณใช้คำพูดคำจาอย่างกับเป็นแฟนไปได้ ผมไม่ได้บอบบาง ผมดูแลตัวเองได้แล้วครับ"
เสียงแหบแห้งพยายามเค้นเสียงเอ่ยไปอย่างไม่คิดอะไร แต่อีกฝ่ายสวนกลับ



"ที่อยากดูแล เพราะถ้าคุณหายไว คุณจะได้ทำงานให้ผมได้เร็วขึ้น"





      นิ่งไปนิดกับประโยคที่ตามมา โธ่เอ้ย!...ที่แท้ ก็หวังให้ทำงานนี่เอง



"ผมบอกไปทางโทรศัพท์แล้วไงว่าผมไม่ทำให้แล้ว"


"คุณจะใจร้ายทิ้งงานกับคนที่มาดูแลคุณเลยหรือ?"



     ยืนมองใบหน้าชาเฉยที่ถามออกมานิ่งๆ



"คุณฌอณ!"


"ผมแค่แซวน่ะ ไม่เป็นไรหรอกครับ ที่ผมยังอยากเฝ้าคุณ แค่รู้สึกไม่ดีที่ต่อว่าคุณเมื่อวานโดยไม่รู้ว่าคุณป่วยอยู่ ถ้าคุณหายดีเมื่อไหร่ ผมก็กลับบ้านได้อย่างสบายใจแล้ว"




       พูดราบเรียบ แต่ทำไมพลรู้สึกว่าแววตานั้นหม่นลงแปลกๆ คุณฌอณว่าจบก็เดินนำไปยังรถยนต์ของตัวเอง โดยไม่พูดอะไรอีก




       ตระหนักในคำพูดของคุณฌอณจนรู้สึกผิดอีกครั้ง เมื่อวานคุณฌอณดูแลพลทั้งวัน เช็ดตัว ป้อนน้ำ ป้อนข้าว ป้อนยา แถมวันนี้ก็ยังพามาโรงพยาบาลอีก ทั้งๆที่ตลอดการดูแลของพล คุณฌอณก็ใช่ว่าจะว่าง มีคุยงานแทบจะทุกเวลา

 


"คุณฌอณครับ รอผมด้วยสิ"



        เสียงรั้งเรียกทำให้ร่างสูงหยุดเท้าหันมามองริมฝีปากที่แต้มด้วยขี้แมลงวันโดดเด่นกำลังขยับขึ้นช้าๆ



"ผมขอโทษครับ จริงๆมันเป็นความผมผิดเองที่ไม่มีความรับผิดชอบ แต่เพราะโมโหคุณเมื่อวานเลยพูดไปอย่างนั้น ขอผมหายป่วยก่อนนะ แล้วผมจะรีบทำให้"





      ใบหน้าคงไว้ซึ่งความนิ่งเฉยอย่างไม่แสดงออก แต่เลือกใช้คำพูดและน้ำเสียงที่นุ่ม ละมุน เป็นการแสดงออกแทน




"ขอบคุณครับ ผมก็คิดอยู่แล้วล่ะว่าคุณไม่ใช่คนใจร้าย" เอ่ยปากชม ทำให้พลส่งยิ้มจางๆให้




       ตลอดทางที่นั่งบนรถ ฌอณถามไถ่ต้นเหตุของการไม่สบายถึงรู้ว่าที่ป่วยเพราะพลทำงานหนักติดกันหลายวัน ส่งผลให้นอนไม่พอและดื่มน้ำน้อย จึงเป็นที่มาขอการพบโรคนั้น



      ไม่นานเลยที่ทั้งสองกลับมายังห้องของพลอีกครั้ง

 

       ฌอณยื่นน้ำให้พลดื่มขณะที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน


   
"ปกติ คุณออกกำลังกายบ้างหรือเปล่า?"



"โธ่...คุณฌอณ แค่ทุกวันนี้ ผมยังไม่มีเวลาจะนอน จะเอาเวลาที่ไหนไปออกกำลังกายได้ครับ"



"ข้ออ้าง"


    ถามก็ตอบ แต่โดนด่าเสียอย่างนั้น



"อ้าว...ทำไมว่าผมล่ะ"




    ฌอณขี้เกียจอธิบายและไม่อยากต่อความยาว





"ไว้ว่างๆผมจะชวนคุณไปวิ่งที่สวนสาธารณะ"



"คุณชอบวิ่งหรอ?"
พลถาม



"อืม ใช่..."



"ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้มีเพื่อนวิ่ง"



 
      ฌอณพยักหน้ารับ พอเห็นพลจัดการดื่มน้ำ ดื่มยาเรียบร้อย ชายหนุ่มจัดหมอนให้วางดีๆ และกระเถิบตัวจับไหล่พลดันลงไปให้นอนราบไปกับเตียง




"คุณพักเถอะ ถ้าคุณตื่นขึ้นมาแล้วอาการดีขึ้น ผมจะได้หมดห่วง"
 

"ทำไมคุณชอบทำเหมือนผมเป็นผู้หญิง ไม่ต้องทะนุถนอมขนาดนั้นก็ได้"
ถามจริงจัง เพราะพอพลจะนอน จะทำอะไรก็ตาม ต้องมีคุณฌอณมาประชิดตัว ไม่ว่าจะเป็นการประคอง พยุง จัดท่าทางให้ ดูแลมากเกินความจำเป็น ทั้งๆที่บางครั้งพลดูแลตัวเองได้ไม่ยาก



"อาจเป็นเพราะผมเคยดูแลน้องสาวเวลาป่วยบ่อยๆมั้ง เลยติดนิสัยนั้นมา"



     พลเออออกับเหตุผล ก่อนจะปล่อยร่างกายให้ไถลตัวลงนอนอย่างผ่อนคลาย



      เมื่อผ้าห่มถูกคนเฝ้าไข้ดึงคลุมถึงคอ ฌอณยื่นหลังมือมาแตะหน้าผาก แตะซอกคอเพื่อเช็คอุณหภูมิของไข้อีกครั้ง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง




"ผมขอตัวไปคุยงานข้างนอกก่อน ถ้าคุณปวดหัวหรือมีอะไรโทรหาผมนะ อย่าตะโกนเรียกล่ะ เดี๋ยวเจ็บคออีก"
ถ้อยคำที่ฉายชัดถึงความเป็นห่วง จู่ๆพลก็เกิดอาการใจเต้นแรงและหน้าร้อนฉ่า



       กูไม่ได้เขินอยู่ใช่ไหมวะ? คงไม่น่าจะใช่มั้ง?....


   
       เห็นแผ่นหลังกว้างเดินห่างไปจนถึงหน้าประตู พลรีบตะโกนเรียกอย่างกลัวว่าคุณฌอณจะออกจากห้องนอนไปก่อน



"คุณฌอณ เอ่อ....ข....ขอบคุณนะครับที่มาช่วยดูแลผม"



       พลมองหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่ดีใจ ในคำขอบคุณ เขาส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนเดินมาหาพลที่เตียงอีกครั้ง



"ผมเพิ่งบอกไปว่าอย่าตะโกน"



   
       จู่ๆ ฌอณวางมือลงบริเวณลูกกระเดือกอย่างเบามือ



"คุณเจ็บคอหรือเปล่า?"



!!!


      เดี๋ยวก่อน...ที่หน้านิ่งไม่ใช่ไม่สนใจคำขอบคุณ แต่กลับเป็นห่วงกูหรือวะ?



      พลลอบกลืนน้ำลายพลางเม้มปากแน่น ทำไมจบประโยคนั้น พลทำได้แค่พยักหน้าหงึกหงักแต่ไม่กล้าสบตาก็ไม่รู้  เจ้าตัวรีบพลิกตัวนอนตะแคงและหลับตาปรี๋อย่างต้องการหลบดวงตาคมคู่นั้น



       พอรู้ว่าพลหลับตาหนี ฌอณก็เดินออกจากห้องไปตามที่บอกไว้ในตอนแรก



       จะว่าไป การป่วยครั้งนี้ก็ทำให้ทั้งคู่ได้ละลายพฤติกรรม อีกทั้ง พลยังรู้สึกสนิทใจกับคุณฌอณมากขึ้นกว่าเดิม













..................



   
     หนึ่งสัปดาห์ต่อมา




      หลังจากที่พลหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง รวมถึงทำงานให้คุณฌอณเสร็จเรียบร้อย พลรู้สึกร่างกายต้องการแอลกอฮอล์อย่างมาก เพราะที่ผ่านมา เขารู้สึกว่าใช้ชีวิตเคร่งเครียดจากการทำงานหนักเกินไปเหมือนกัน จึงนัดรวมตัวพวกกราฟและท็อปรวมถึงบรรดาแฟนๆของเพื่อนมาที่ร้านนั่งดื่มใจกลางเมือง



 
"ไงบ้างครับ น้องพลของพี่ฆิต ไม่เจอหน้าตั้งนาน ได้ข่าวว่าป่วย"


"เออสิ...พี่ ใช้ร่างกายหักโหมไปหน่อย"




"โถๆ ควรหาแฟนได้แล้วนะครับ จะได้มาเป็นพยาบาลคู่ใจมึงไง"



"เด็กผมเยอะน่ะพี่ฆิต ผมเลยเลือกยากไม่รู้จะเอาใครมาเคียงข้างดี"


 
        กราฟส่ายหน้าระอา เมื่อเวลาพลกับพี่ฆิตมาเจอกันเป็นได้ต้องกัด แขวะ ประชดประชันอย่างไม่มีใครยอมใคร




        แต่จะว่าไป ก่อนที่กราฟจะได้พี่ฆิตมาเป็นแฟน ช่วงๆแรกก็ปากดีใส่พี่ฆิตเยอะเหมือนกัน



"อือหือ...เยอะขนาดนั้น วันนี้ ลองนัดเด็กในสต๊อกมึงมาให้ดูสักคนซิ"



     ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้



     เจอคำค่อนขอดเข้าไป พลไม่ยอมแพ้ รีบตอบกลับโดยลืมนึกว่าจะพาใครมาได้จริงอย่างที่พูดหรือเปล่า?




"ได้เลย"




     ปากดีเป็นสไตล์ พลตอบพลางก้มหน้าหาข้อความในโทรศัพท์ว่าเคยคุยกับผู้หญิงคนไหนไว้บ้าง และรีบส่งข้อความไปหา




       วุ่นกับการพิมพ์ตัวอักษรส่งผ่านข้อความแชทถึงผู้หญิงในกรุที่เก็บไว้


      บัดนี้ ยังไม่มีใครอ่านสักคน


      ใจชักร้อนรนแล้วล่ะสิ ปากดีผิดเวลาหรือเปล่าวะ นายพล


       แต่ในขณะที่เริ่มนั่งไม่เป็นสุก..มีคนมาแตะหลังแขนพลเบาๆ เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจ ว่าทำไมมันช่างบังเอิญขนาดนี้




"เฮ้ย..คุณฌอณ"



"ผมไม่ใช่ผี จะตกใจอะไรขนาดนั้น"



         หายอึ้ง ก็รีบถามคนที่ยืนค้ำหัวไปอีกรอบ



"คุณมาทำอะไรแถวนี้"



"นี่ร้านเพื่อนผม มันจัดงานวันเกิดที่นี่ผมเลยมา" ตั้งแต่เดินเข้ามา ฌอณเห็นพลจึงมาทักก่อนไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่โต๊ะด้านในสุด




"เจ๋งวะ น้องพล บอกจะพามาก็พามาเลย!" เห็นสองคนคุยกัน ฆิตว่ามันมีกลิ่นทะแม่งๆ อย่างไรชอบกล เขานึกสนุกจึงเอ่ยแซวขึ้น




"อะไรวะพี่ฆิต"




"ก็ที่มึงบอก ว่าจะพาเด็กมึงมาไง มาเร็วดีว่ะ"  ฆิตไม่เล่นสุ่มสี่ สุ่มห้าหรอก แต่เพราะฆิตรู้ว่าถ้าเขาเล่นกับคนนี้ อีกฝ่ายคงไม่โกรธ




"หืม...เด็ก? ใครเด็ก? นี่คุณหมายถึง..."
หันขวับไปถามพลทันที แต่ฌอณยังพูดไม่จบ





"เฮ้ย...ทำไมพี่ฆิตชอบกวนตีนผมวะ นี่คุณฌอณ ลูกค้าที่เขาจ้างผมให้ออกแบบงานให้เว้ย...ไม่ใช่ดง ใช่เด็กอะไรทั้งนั้นล่ะ อีกอย่างเขาเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย"



เงียบกริบ!...




       พลไม่ได้รังเกียจรสนิยมแบบนั้นเลยจริงๆ ที่ปากหลุดพูด เพราะปกติที่ผ่านมา พลมีคนคุยเป็นผู้หญิงสวนใหญ่ แต่สายตาของกราฟและท็อปมองอย่างปรามๆ ทำให้เจ้าตัวยิ้มแหยๆ



      ก็แหม!....เพื่อนรักทั้งสองคนแม่งมีผัว! เอ้ย... มีแฟนเป็นผู้ชายทั้งนั้น พลรีบเปลี่ยนเรื่องแนะนำเพื่อนๆทุกคนให้คุณฌอณรู้จัก ฟากฌอณยิ้มพลางโค้งหัวเล็กน้อย หลังจากที่พลแนะนำตัวเสร็จ



"ผมขอโทษด้วยนะครับ น้องชายผมพูดจาสนุกปากไปหน่อย" ฆีนเห็นว่าฌอณยังไม่สนิทถึงขนาดแซวลามปามได้ จึงเอ่ยขอโทษไปก่อน



       ฌอณผุดรอยยิ้มขึ้นพร้อมคำพูดเจือความใจเย็น



"ผมไม่คิดมากหรอกครับ"




"ถ้าไม่ถือสาคนปากหมาอย่างผม มานั่งด้วยกันไหม? คุณฌอณ" ฆิตเสนอ



"ไม่เป็นไรครับ ผมพูดไม่เก่ง กลัวจะพาพวกคุณกร่อยและอึดอัดเปล่าๆ" เอ่ยอย่างเกรงใจจนกราฟต้องรีบแทรก



"ไม่หรอกครับ โต๊ะนี้ มีคนคุยเก่งเยอะไปแล้ว มีคนเงียบบ้างน่าจะดี ที่สำคัญ ผมอยากมีเพื่อนใหม่ด้วยครับ"



       กราฟยิ้มกว้างให้ผู้มาใหม่ ทันใดนั้น ฆิตโอบไหล่กราฟทันที


       เอาอีกแล้ว นี่ก็หึงไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว...ทำให้ฌอนหรี่ตามองทั้งกราฟและฆิตถึงสถานะของสองคนนี้

 

"ถ้าปลีกเวลาจากกลุ่มเพื่อนผมได้ จะแวะมานั่งด้วยนะครับ ถ้างั้นผมขอเลี้ยงสำหรับการได้รู้จักเพื่อนใหม่นะครับ"



"โอ้ย...ใจป๋าจังวุ้ย นี่ถ้าเจอเพื่อนใหม่ทุกวัน คุณฌอณไม่ต้องเลี้ยงแม่งทุกวันเลยหรอครับ?" พลโพล่งไปอย่างสงสัย จนท็อปใช้เท้าถีบหน้าแข้งเพื่อนใต้โต๊ะ



      ความปากร้ายของพลนี่ก็ควรรู้เวล่ำเวลาบ้าง



     ฌอณมองหน้าพลนิ่ง ก่อนจะลอบถอนหายใจยาว เขาวางมือบนไหล่ จากที่ยืนตัวตรงก็ย่อพลางโน้มตัวลงต่ำไปกระซิบริมหู



"เฮ้อ! คุณพล พูดจาอะไร ระวังปากหน่อยก็ดี"




     โอ้โห...พูดแบบนี้แม่งด่ากันชัดๆ นายพลไม่เคยเห็นคุณฌอณว่าแรงแบบนี้จึงอารมณ์ขึ้นมากกว่าปกติ  แต่เพราะโมโหจึงรีบหันขวับไม่ทันระวังว่าใบหน้าอีกฝ่ายยังไม่ถอยห่างไป ทำให้ริมฝีปากของพลเฉียดผ่านกรอบหน้า จนฌอณผละและปรับมายืนตัวตรง

     


"ผมอยู่เฉยๆนะ นายพล"





      คำร้อนตัวที่ทำให้พลก็พูดไม่ออก พลฮึดฮัด ส่วนฌอณอมยิ้ม ก่อนจะขอตัวกลับโต๊ะไปหาเพื่อนก่อน



      กระทั่ง ผู้มาใหม่ลับตาไป สิ่งที่พลและคุณฌอณแสดงออกต่อกันนั้นอยู่ในสายตาของคนในกลุ่มหมดทุกคน



      ฟากฆิตยกยิ้มร้ายเมื่อนึกถึงคำที่เคยแซวพลในอดีตตอนที่พลชอบมานั่งปาร์ตี้ที่ห้องของฆิตบ่อยๆ



"กูว่า ปากกูแม่งศักดิ์สิทธิ์ว่ะ"




....................................



ระหว่างที่รอนายพลกับคุณฌอณ

ใครเบื่อๆอยากฆ่าเวลา เรามีนิยายที่เขียนจบแล้ว เชิญเสพได้ตามลิ้งค์นี้เลยนะคะ
 กับ นิยาย ขอผมได้รัก
:mew3: :mew3:

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=57256.0



ขอบคุณค่า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-07-2017 19:38:55 โดย rinyriny »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3560
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8

ออฟไลน์ tay028643904

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
รอจ้าาาาาาา :katai5:

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1

ตอนที่ 3  ไม่เข้าใจ









"อะไรหรอครับพี่ฆิต?" ท็อปถามบ้าง เพราะดูจากหน้าคนพูดแล้ว มันต้องเป็นเรื่องพิเรนทร์แน่ๆ




"ก็ช่วงที่เราเคยไปทะเลกันคราวก่อน แล้วพี่เคยอวยพรไอ้พลให้มันได้แฟนเป็นผู้ชายไง?" ตอบน้องท็อปก็หันไปยักคิ้วหลิ่วตาใส่พล จนเจ้าตัวชะงักไปครู่หนึ่ง



       เบะปากใส่คนที่มั่นใจในตัวเองสูงไปหนึ่งที แต่ก็แอบไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ฆิตต้องมาพูดตอนนี้




"แล้วมันเกี่ยวอะไรที่พี่ต้องพูดตอนนี้วะ"



"ก็กูแค่นึกขึ้นได้น่ะ"
มองคนพูดเสียงสูง ทำหน้าไม่รู้ ไม่ชี้




       พลขมวดคิ้ว มองหน้าแฟนเพื่อนที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ชวนให้นายพลคิดหนัก หรือที่พี่ฆิตมาพูดตอนนี้ ไม่ใช่ไปมโนว่าพลกับคุณฌอณมีนอก มีในกันหรอกนะ เพราะบอกเลยว่าไม่มีทาง สำหรับนายพลแล้ว ถ้าอยากเปลี่ยนเส้นทางจริงๆล่ะก็ เขาคงไม่ยอมถูกเรียกสถานะเป็นเมียใครแน่ๆ...



       
       เป็นธรรมดาเวลาไม่ได้เจอหน้าเพื่อนฝูงมานานแสนนาน ทำให้ช่วงเวลาแห่งการสนทนาก็ล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืนครึ่ง


 
       พลไม่เมาเท่าไหร่ ก็ลอบมองเพื่อนแต่ละคนที่แสดงความรักกับแฟนหวานชื่น จนเจ้าตัวอดชินไม่ได้สักที เห็นกี่หนก็ชวนคลื่นไส้ในความหวานเลี่ยนไปเสียทุกครั้ง



       เบื่อคนมีแฟนจริงจัง...พลจึงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน



 
        ทำธุระของตัวเองเสร็จ หมุนตัวไปล้างมือ ล้างหน้า ล้างตาที่อ่างล่างหน้า เงยหน้ามองกระจกด้วยใบหน้าที่เปียกชุ่ม หยดน้ำไหลลงมาถึงปกคอ กำลังจะชื่นชมตัวเองว่ากูก็หน้าตาดีเหมือนกันนี่หว่า



        แต่ทันใดนั้นเอง...พลเหลือบเห็นร่างสูงก้าวไวๆ เดินชนไหล่อย่างแรงและคำขอโทษไล่ตามมาทีหลัง




"เฮ้ย! รีบขนาดนั้นเลยหรือไงวะ?" แม้จะขอโทษแต่ก็ยังไม่พอใจ นี่ขนาดแอลกอฮอล์ตกถึงกระเพาะไม่มากเท่าไหร่ยังเลือดร้อนขนาดนี้ ถ้ามากอีกหน่อยคงเมากร่างน่าดู



       ฟากคนที่ก้มหน้า วักน้ำล้างหน้าลวกๆ รีบเงยขึ้นมาในสภาพที่ยังมีคราบครีมเค้กเต็มหน้า


       
"พลนี่เอง ผมขอโทษครับ พอดีเค้กเข้าตาน่ะ"



       พอเห็นว่าเป็นคนรู้จัก ฌอณขอโทษอีกครั้งแล้ว ล้างหน้า ล้างตา ถูแรงๆเพื่อหวังจะชำระคราบความมันบนใบหน้าออกไปให้หมดสิ้นสักที



      ชะงักเมื่อรู้ว่าเป็นคุณฌอณ แต่มิวายขมุบขมิบปากคนเดียว



"โตๆกันแล้ว แม่งยังมีเอาเค้กมาป้ายหน้าเล่นในวันเกิดกันอีกหรือวะ?" บ่นพึมพำเบาๆ โดยที่พลก็ยืนนิ่ง ไม่คิดจะเอ่ยปากช่วยคุณฌอณสักนิดเลย



      เจ้าตัวยืนมองคนอายุมากกว่าล้างหน้าล้างตาอยู่ที่เดิม




      จนกระทั่ง....




"คุณฌอณขาา ลี่ ขอโทษ"



        พลมองหญิงสาว ขาว สวย หมวย นมโต ตามมาตรฐานสเปกชายไทยที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ก็อดตาโตไม่ได้ เขามองตาปริบๆกับชุดที่ผู้หญิงคนนั้นสวมใส่แบบนุ่งน้อย หุ่มน้อย ยิ่งยั่วยวนจนบาดตา บาดใจเสียจริงๆ




         ถ้าอยากได้แบบนี้บ้าง นายพลต้องทำท่าไหนล่ะครับเนี่ย!



         คิดเอง เออเองได้สักพัก ทำไมหัวใจมันคันยุบยิบแปลกๆ เมื่อเห็นเนินอกอวบอิ่มหญิงสาวถูไถไปที่ต้นแขนของคุณฌอณที่ฝ่ายนั้นก็ยังล้างหน้าไม่เสร็จสักที




"มาๆ ลี่ช่วยล้างหน้าให้นะคะ"



       มั่นใจนะว่าช่วย? พลเห็นเต็มสองตา เมื่อผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยผู้นั้น กำลังวักน้ำมารดเสื้อกล้ามสีขาวของตัวเองจนเห็นชั้นในลายลูกไม้สีขาว



พลั่ก!



       นี่...พลก็ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะที่เผลอเดินกระแทกผู้หญิงร่างบางจนเกือบกระเด็นติดผนัง




"นี่มันห้องน้ำชายนะครับ ผมกลัวว่าคนอื่นเข้ามาจะมองคุณคนสวยไม่ดี ออกไปก่อนเถอะ ส่วนเรื่องคุณฌอณ ไม่ต้องห่วง ผมจะช่วยดูแลให้"



"คุณก็ช่วยเฝ้าหน้าห้องน้ำอย่าให้ผู้ชายเข้ามาสิคะ เรื่องนี้เป็นความผิดของลี่ที่เล่นไม่เข้าเรื่องจนคุณฌอณโกรธ ขอลี่รับผิดชอบหน่อยแล้วกัน ออกไปเฝ้าให้หน่อยซิ"



       เดี๋ยวนะ ให้เฝ้าหน้าห้องน้ำเห็นกูเป็นการ์ดหรือหมาครับ? ช่วยขยายความด้วย



        นายพลถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเจอคำไล่กรายๆบวกกับมารยาหญิงเข้าไป



       ในจังหวะนั้น...



"ลี่นั่นแหละออกไป เดี๋ยวผมให้พลช่วย ผมเชื่อว่าเขาดูแลผมได้ดีแน่" เสียงโหดใส่ผู้หญิงจนนายพลได้ยินยังหน้าเหวอ นายพลไม่เคยเจอคุณฌอณไม่สบอารมณ์ขนาดนี้



"แต่..ลี่ คือ ลี่"


"ลิลลี่!"


"ค่ะ ลี่ไปแล้วค่ะ"




     
      หญิงสาวหน้าซีดพลางกุลีกุจอออกไป ปล่อยให้นายพลมองหน้าคุณฌอณที่ดูแดงก่ำกว่าเดิม



      ก็รู้ตัวว่าไม่เมาเท่าไหร่ แต่เจอคนอารมณ์ไม่ดีแบบนี้ นายพลถึงกับตาสว่าง



       และความปากหมาของนายพลจะพาซวยไหมเนี่ย...



      เด็กหนุ่มยืนเงียบไปนาน เพราะครุ่นคิด สรรหาคำพูดที่ไม่พาลให้อีกฝ่ายกรุ่นโกรธกว่าเดิม



      ไม่เห็นจะยากเลย ก็พูดเพราะๆเข้าไว้นั่นแหละ นายพล...



"อ...เอ่อ ใจเย็นสิครับ คุณฌอณ เห็นไหม? หน้าคุณหล่อเหมือนเดิม ไม่มีคราบเค้กแล้ว"


 
   
        จากหงุดหงิดในตอนแรก ได้ยินคำชมหลุดออกมา ถึงกับทำให้คนหน้านิ่งแอบยิ้ม



 
"เมื่อกี้ คุณชมผม?"




"อ...อื้ม...ครับก็คุณหล่อจริงๆ ผมก็ชมไง ทีนี้ คุณหายโกรธเถอะ ผู้หญิงคนนั้นก็ออกไปแล้ว" บอกความจริง เพราะเวลาคุณฌอณหงุดหงิด มันทำให้พลไม่อยากเข้าใกล้




"ก็ได้ เพราะคุณขอนะ ผมถึงยอม"

!!!


        หืม...ทำไมคุณฌอณชอบพูดจาแปลกๆ พลหาเรื่องคุยทันที เพราะตอนนี้ ทำไมพลรู้สึกร้อนๆทั้งกายและใบหน้าอย่างไม่มีเหตุผล




"ทำไมคุณดูโกรธมากกับแค่เค้กเปื้อนหน้า"


"ผมไม่ชอบคนที่พูดไม่รู้เรื่อง"




        เอ้...ด่าผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม? ไม่ได้มีแขวะมาหานายพลใช่ไหม? ทำไมคำพูดนั้นเหมือนรู้สึกกระทบผิวหนังเขาเบาๆอย่างไรไม่รู้



"อ่าครับๆ ผมช่วยเช็ดหน้าคุณให้ดีกว่า"

 


        เอ่ยเอาใจ  เพราะคุณฌอณเคยดูแลนายพลยามป่วยไข้เป็นอย่างดี คราวนี้ พลก็ขอดูแลคืนบ้าง



        บุญคุณต้องทดแทน...



        ฌอณตัวแข็ง เมื่อมืออีกฝ่ายจับกระดาษทิชูชูค่อยๆเช็ดหน้าเขาอย่างเบามือ




"แล้วคนอื่นๆไม่ได้โดนป้ายเค้กกันหรอครับ? ไม่เห็นมีใครเข้ามาล้างหน้าเหมือนคุณเลย"



"ไม่มี ลิลลี่ทำผมคนเดียว"




"แล้วทำไม เธอต้องแกล้งคุณคนเดียวด้วยล่ะครับ"



"ลิลลี่เป็นเพื่อนของเพื่อนผม เธอเมาก็เข้ามาเกาะแกะ พอถึงช่วงเป่าเทียนวันเกิด เพื่อนผมยุเธอให้เอาเค้กมาป้ายหน้าผม เธอจะทำจริงแต่ผมห้ามไว้ ผมเห็นเธอหยุดก็เลยคิดว่าเธอจะเชื่อฟัง....แต่เปล่าเลย"



         ฌอณเงียบไปอึดใจ ยิ่งทำให้นายพลอยากรู้ อยากเห็นมากเข้าไปอีก




"เธอป้ายเค้กใส่หน้าคุณจริงๆ"


     
        ใบหน้าหล่อ ระบายลมหายใจ ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับพลอย่างแฝงความหมายอะไรบางอย่าง




"ใช่ แต่เธอก็ป้ายเค้กใส่ปากตัวเอง"



"........."





"และมาหอมแก้มผม เพราะเธอบอกว่าชอบผม...โอ้ย! นายพล เบามือหน่อยสิ ผมเจ็บนะ"




        ลูบแก้มตัวเองทันที  เมื่อรับรู้ได้ถึงการเช็ดที่เพิ่มแรงมือจนฌอณแสบหน้า




"ขอโทษครับ หน้าคุณแห้งแล้วล่ะ ผมขอตัว"





       มือไวไปกว่าความคิด เมื่อตอนนี้ ฌอณจับต้นแขนของนายพลแน่น จนอีกฝ่ายก้มมองตามมือหนา




"เดี๋ยว....ถ้าคุณกินเสร็จแล้ว ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านนะ"



"ไม่ต้อง ผมอาจจะนอนห้องเพื่อน"



"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? นายพล เมื่อกี้คุณยังชวนผมคุยตั้งมากมาย"






***1.1***


โถๆๆ พ่อพลของฉัน ....ช่างไม่รู้อะไรบ้างเล้ยยย (เสียงสูงงงจัด) ฮ่าๆๆๆ
:mew4: :mew4: :mew5:


ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
พลนี่ขัดเยี่ยงขัดก้นหม้อเลยครัช

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
พลเริ่มแล้วนะ อาการออกแล้วนะจ๊ะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
พล หึงหวงฌอน แล้วสินะ o18

ฌอน เข้าหาพลแปลกๆ
เหมือนรู้จักพลมานานแล้ว รู้ว่าพลดื้อมากๆ
หรือว่าฌอน เป็นพี่ชายของเฌอ
เลยมาเข้าหาพล เพื่อแก้แค้นให้เฌอหรือเปล่า

ลิลลี่ ตั้งใจป้ายเค้กที่หน้าฌอน ตามมาวักน้ำใส่เสื้ออีก
คือนางตั้งใจกินฌอนนั่นเอง ไม่น่ารักเลยลิลลี่  :fire: :fire: :fire:
      :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
เล่นตัวเข้าไว้ๆๆ

ออฟไลน์ oki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ตามมาติดตามค่ะะ :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด