" พิชิตภู " : Chapter 18 --- [ 17.04.2019 ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: " พิชิตภู " : Chapter 18 --- [ 17.04.2019 ]  (อ่าน 38836 ครั้ง)

ออฟไลน์ villevia

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #90 เมื่อ22-07-2018 22:01:52 »

สงสารพี่เต้ยย คือถ้าแดนยังรักอยู่ก็คงจะดีกว่านี้..มั้ง เศร้าอ่ะ อินมาก แงงงงงง

ออฟไลน์ mrsnikiforov

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #91 เมื่อ22-07-2018 23:22:28 »

 
:hao5: :hao5: พี่เต้ยยย น่าสงสารรร  :hao5: :hao5:

จริงๆก็น่าสงสารทั้งคู่ แต่ก็ขอบคุณแดนดินที่หมดรักก็บอกตรงๆ
ไม่ยื้อไว้ เจ็บตอนนี้ก็ดีกว่าทนอยู่กันไปแบบไม่มีความสุข

หนูพุกเต๊าะวันละนิดจิตแจ่มใสมากอ่ะ วอนพี่ภูหันมามองน้องบ้าง

ออฟไลน์ singalone

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #92 เมื่อ22-07-2018 23:42:13 »

สงสารคุณเต้ยมากๆ อยากให้คุณชายหม่อมมาช่วยดามใจเร็วๆ ฮืออออออออออออออ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2410
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #93 เมื่อ22-07-2018 23:48:08 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ไม่ค่อยเข้าใจสาเหตุของการหมดรักสักเท่าไร

ที่เข้าใจคือเหนื่อยที่จะต้องทำงานหนักเพื่อประคับประคองไม่ให้ถูกเรียกว่าเป็นแมงดา

แต่มันก็คนละเรื่องกับการเหนื่อยที่จะรักนี่หว่า?

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #94 เมื่อ22-07-2018 23:54:52 »

หมดรักแล้ว มันเจ็บเนอะ

ออนไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
    • -
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #95 เมื่อ23-07-2018 00:32:38 »

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Naam3

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #96 เมื่อ23-07-2018 00:43:52 »

รอๆๆๆ :katai2-1: :z1: :mew2: :mew1: :pig4:

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #97 เมื่อ23-07-2018 02:43:58 »

สงสารเต้ยนะ  พูดว่ามีคนอื่นยังดีกว่า บอกว่าไม่ได้รักแล้ว กระอักแทนเลย :m15:

ออฟไลน์ Qix9y_

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 923
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #98 เมื่อ23-07-2018 05:28:07 »

โห เต้ยคงเสียใจน่าดู

ออฟไลน์ Fallinlove

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #99 เมื่อ23-07-2018 07:56:07 »

สงสารพี่เต้ย แงงงงง    :ling1:
พี่เต้ยกลับมาเข้มแข็งเร็ว ๆ เถอะ
ขอคุณกวีมาดามใจพี่เต้ยหน่อยค่า ฮือออออ  :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
« ตอบ #99 เมื่อ: 23-07-2018 07:56:07 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 661
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #100 เมื่อ23-07-2018 13:47:12 »

แล้วแดนกับรุ่นพี่นั่นคือจะปล่อยไปเลย? ไม่ได้บทเรียนไรเลยจริงง่ะ เฮ้ออออ ส่วนเต้ยนี่แยกแยะไม่เป็นเลย จะมาพาคนอื่นเจ๊งไปด้วยไม่ได้นาจา แต่ก็สงสารนาง อาจจะจัดการกับคนอื่นได้เด็ดขาดแต่พอเป็นคนใกล้ตัวคงเสียใจมาก ขอให้ลุกขึ้นใหม่ได้ไวๆนะเต้ยนะ...

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-5
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #101 เมื่อ23-07-2018 16:05:58 »

ทั้งสงสาร ทั้งเสียใจแทนพี่เต้ยจริงๆ เรื่องไม่น่าจะเป็นแบบนี้เลยจริงๆ ไรท์รีบๆ หาคนมาด้ามใจพี่เต้ยด้วยนะ
อย่าให้ต้องเสียใจนานนัก อ่านแล้วน้ำตาจะร่วง คนรักกันแต่กลับหมดรักกันได้เพราะเรื่องเงิน

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #102 เมื่อ23-07-2018 17:40:40 »

สนุกมากกกรอทึกวันเลยยย

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #103 เมื่อ23-07-2018 18:24:05 »

เรื่องหมดรักเต้ย กับเล่นการพนันจนมีหนี้สิน
และทรยศที่ทำงานนี่มันคนละเรื่องกันนะ
จะว่ากระเสือกกระสนถีบตัวเพราะฐานะต่างกันมันผิดที่ตัวดอแดนเองนะ

เต้ยก็เกินไป แบบทนทำร้ายคนที่เคยรักไม่ได้ ทั้งที่ผิดชัดๆ   :angry2:
ทั้งที่ปกติต้องเอาคืนแบบสุดๆ
อย่างนี้ก็ไปลอยหน้าทำงานที่อื่นอย่างสบายใจเฉิบ :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
คนผิดลอยนวลไปเลย  :serius2:

พี่ภู  หนูพุก   :กอด1: :กอด1: :กอด1:
        :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:




ออฟไลน์ Plavann

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #104 เมื่อ23-07-2018 19:49:33 »

เห็นชื่อเรื่องตอนแรกแล้วนึกว่าจะเป็นแนวมหาลัยดาวเดือน(หลอนกับชื่อแนวๆนี้มาเยอะ) แต่วันนี้ไม่มีอะไรอ่านเลยลองเปิดมา
อยากขอโทษที่ปรามาสไว้ในใจ ประทับใจมากกกกก อ่านมาเก้าตอนคือคาแรกเตอร์ตัวละครยังคงที่ไม่แกว่งไปมา การบรรยายกระชับทำให้เราเข้าใจสถานการณ์ต่างๆได้เร็ว ไม่น้ำเยอะ ช่วงต้องนำเสนอด่วนนั่นแทบกลั้นหายใจตาม แล้วพีคสุดคือฉากพุกขอลาออก สารภาพเลยว่าน้ำตาไหลร้องไห้ตามพุกจริงๆ
อีกเรื่องที่ชอบคือตัวละครอื่นที่ต้องติดต่อเยอะก็จริง แต่ไม่ได้ยัดๆมาให้รู้จักในตอนเดียวอย่างเช่นคนในบริษัท คือค่อยๆอธิบายบอกมาทีละคนๆในแต่ละตอนที่มีส่วนร่วม ซึ่งตรงนี้ชอบมาก ทำให้เราจำตัวละครละอินไปกับบทบาทได้ง่าย
สรุปคือชอบมากๆ ขอให้รักษามาตรฐานนี้ไว้หรือดีขึ้นไปอีกนะครับ เป็นกำลังใจให้

ออฟไลน์ mony

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #105 เมื่อ24-07-2018 04:00:12 »

ชอบเรื่องนี้มากเลย รู้สึกสนุก มีสาระ ไม่ใช่นิยายตลาด ๆ ดีหรือเลวหมดจด
ตัวละครแต่ละคนมีมิติ ไม่ใช่สมบูรณ์แบบ มันคือคนธรรมดาที่ถ้าเราอยู่ตรงจุดนั้นจริง ๆ ก็อาจจะเป็นอย่างนั้น
ภูเก่ง ก็พลาดมองข้ามความทุ่มเทของหนูพุกได้
หนูพุก ดูเหมือนนิ่ม ๆ อ่อนโยน แต่ไม่โง่ ไม่ได้ยอมคน
เต้ย น่าจะเป็นตัวอย่างของคนที่ พอเรื่องเกิดกับตัว ก็โหดร้ายกับคนที่ผูกพันไม่ลง
แดน ตัวแทนของประสบการณ์ที่ไม่ใช่คนชั่ว แต่เลยตามเลยมาหลายอย่างจนเรื่องมันเลวร้าย

เฝ้ารอตอนต่อไปอยู่ตลอดเลย

ออฟไลน์ Fallinlove

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #106 เมื่อ27-07-2018 07:33:31 »

มารอจ้าาาา   :mew1:

ออนไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #107 เมื่อ27-07-2018 10:46:07 »

มารอเหมือนกัน :katai5:

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 557
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #108 เมื่อ27-07-2018 13:06:54 »

รอจ้า

ออฟไลน์ mrsnikiforov

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #109 เมื่อ28-07-2018 00:00:11 »



ปูเสื่อรอ  :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
« ตอบ #109 เมื่อ: 28-07-2018 00:00:11 »





ออฟไลน์ Thei12

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
Re: " พิชิตภู " : แจ้งข่าวฮับ --- [ 28.07.2018 ]
«ตอบ #110 เมื่อ28-07-2018 00:16:52 »


อาทิตย์นี้ขออนุญาตแจ้งว่าคนเขียนไปต่างจังหวัดค่ะ จะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์และwifiใดๆ  :m15: :m15:

ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ มันค่อนข้างกระทันหัน เป็นทริปนอกแพลนค่ะ ;-; :z6:

สัปดาห์หน้าจะชดเชยให้เป็นการอัพสองตอนต่อกันเลยค่ะ  :katai4: :katai4:


ขอโทษที่ทำให้รอจริงๆนะคะ
- missmidnight -


ออฟไลน์ Fallinlove

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #111 เมื่อ28-07-2018 17:00:53 »

รอได้จ้า  เดินทางปลอดภัยนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #112 เมื่อ01-08-2018 05:16:28 »

รอได้เสมอค่า

ออฟไลน์ Thei12

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
" พิชิตภู " : Chapter 10 --- [ 01.08.2018 ]
«ตอบ #113 เมื่อ01-08-2018 11:55:52 »

Chapter 10


เนื่องจากแดนดินออกจากงานไปแล้ว และพี่เต้ยถูกบังคับให้พักงานสี่วันซ้ำยังชนวันหยุดอีก ทีมงานที่ช่วยกันดูเเลโปรเจ็คถนนวิทยุจึงลดจำนวนลงไปครึ่งหนึ่ง พี่ภูจัดการปรับโครงสร้างทีมชั่วคราวโดยคัดสถาปนิกอีกสองคนที่ช่วงนี้ยังไม่มีงานด่วนมากและปริมาณงานไม่ได้หนาเเน่นเท่าคนอื่น รวมทั้งตัวพี่ภูเองก็เลื่อนมาเป็นหัวหน้าทีมเฉพาะกิจเเทนพี่เต้ย

 

โชคดีที่ในการพัฒนาเเบบเพื่อคัดเลือกครั้งสุดท้าย ทางนายทุนให้เวลาถึงหนึ่งเดือนเต็มเพื่อดูเเลงานชิ้นนี้ หากโชคร้ายในคราวเดียวกันคือเวลาหมดไปสองอาทิตย์กว่ากับเเบบคร่าว ๆ ที่ไปถึงมือคู่แข่งเรียบร้อยเเล้วทำให้ทุกคนต้องเร่งทำงานหนักขึ้น

 

เเม้วันนี้จะเป็นวันเสาร์แต่ทุกคนในทีมต่างก็นัดกันมาลงพื้นที่ในช่วงเช้า ทีมแรกที่ออกไปพูดคุยกับคนที่อยู่อาศัยในละเเวกใกล้เคียงก่อนรวมถึงนำม็อคอัพสถานที่ซึ่งคาดว่าจะเกิดขึ้นหลังเสร็จงานไปเพื่อสอบถามความคิดเห็นเพิ่มเติมด้วย

 

ส่วนทีมของคีรินทร์เหลือเพียงสามคนคือตัวเขาเอง หนูพุก เเละปูน วันนี้พวกเขานัดกันที่ตลาดต้นไม้ซึ่งมีเจ้าขายส่งที่สนิทกันดีกับพี่ภูเเละพี่เต้ยคอยช่วยดูเเลเวลาจะเอาต้นไม้ไปลงอยู่บ่อยครั้ง

 

“พี่ภูครับ… กาเเฟ” หนูพุกยื่นกาเเฟจากร้านสะดวกซื้อที่ติดมาด้วยให้กับเจ้านาย มือใหญ่ฉวยมันไปพร้อมขยับปากเป็นคำว่าขอบคุณ เขาเลี่ยงเดินออกไปจากตรงนี้เนื่องจากติดสายโทรศัพท์

 

“อยากกินกาแฟมั่งอ่ะพี่”

 

เลขาหนุ่มเห็นเเววตาวิบวับของคนพูดแล้วก็ใจกระตุก รู้แน่ว่าโดนจับไต๋ได้แล้ว เห็นเเววหยอกล้อส่งผ่านมาแล้วก็นึกหมั่นไส้ ตอนเด็ก ๆ ไอ้นี่คงแก่เเดดน่าดูเเหง ๆ

 

“พี่ว่าอย่างปูนมากินนมกับพี่ดีกว่า” หนูพุกเเลบลิ้นให้แล้วยื่นนมสดพาสเจอร์ไรส์ขวดสูงเท่าฝ่ามือให้อีกฝ่ายหนึ่งขวด

 

“เฮ้ย ให้จริงดิพี่” สถาปนิกหนุ่มทำหน้าตกใจ

 

“ให้สิ พี่ซื้อมาสองขวด เอาเเซนด์วิชไปด้วย” เขาชูถุงร้านสะดวกซื้อขึ้น ด้านในมีนมจืดไขมันต่ำและ แซนด์วิชสามคู่

 

“ขอบคุณมากพี่ เหมือนมีตาวิเศษเห็นว่าผมยังไม่ได้กินข้าวเช้า” ปูนหัวเราะร่า แกะซองพลาสติกอ่อน กินไปด้วยเดินมองสองข้างทางไปด้วย

 

ร้านประจำของภูเป็นร้านขนาดเล็กชั้นเดียวที่ก่อด้วยปูนกับไม้ผสมกัน ด้านหน้ามีต้นไม้จำพวกเฟิร์นเเละอุปกรณ์ตกเเต่งสวนหลากหลายรูปเเบบวางตกเเต่งไว้ คีรินทร์เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างขวาง เขาทักทายเจ้าของร้านวัยกลางคนอย่างสนิทสนม แล้วเดินพาลูกน้องเข้าไปด้านหลังร้าน

 

“จะเอาอะไรก็ไปดู อย่าตายหมดนะเว้ย”

 

ภูหัวเราะ พาปูนเดินดูพืชพรรณที่จะทำการทดลองปลูกเพื่อทดสอบความอดทนก่อนที่จะนำเสนอให้ทำสวนแนวตั้งคลุมผนังอาคารบางส่วนตั้งแต่พื้นจรดชั้นสูงสุดของตัวโรงเรียนศิลปะ

 

“ผมล่ะเสียวไอ้ชั้นสูง ๆ เหลือเกิน” สถาปนิกตัวเล็กพูดไปก็ก้ม ๆ เงย ๆ เลือกหาเอาพืชใบเขียวพันธุ์ที่พอจะทำการบ้านมาเเล้วบ้าง

 

คนที่ไม่ค่อยข้องเเวะกับต้นไม้อย่างหนูพุกตาวาว ทีเเรกเขาเห็นหน้าร้านเล็ก ๆ ไม่คิดว่าจะมีพื้นที่ด้านหลังเป็นโรงปลูกไม้ดอกเลยด้วยซ้ำ ความตื่นเต้นทำให้หนูตัวหนึ่งเดินจากตรงโน้นทีไปตรงนี้ที เขาได้ยินมานานว่าคนชอบปลูกต้นไม้อย่างเจ้านายมักจะเเวะมาที่นี่ อีกทั้งร้านนี้ยังมีสวนที่เพาะและรับจัดการหาต้นไม้ขนาดใหญ่ในต่างจังหวัด

 

...เรียกได้ว่าเเทบจะครบวงจรเลยทีเดียว…

 

“หนูพุก ไปนั่งรอเถอะ หน้าเเดงตัวเเดงหมดเเล้ว เดี๋ยวเป็นลมไปพี่แบกไม่ไหวนะ”

 

...หนูพุกรู้ว่าพี่ภูทำเป็นพูดไปอย่างนั้น ขนาดตอนเขาหนักเจ็ดสิบกว่ากิโลยังเเบกไหวเลย...

 

หมวกเเก๊ปแบบด้านหน้าเป็นฟองน้ำนิ่มเเละด้านหลังเป็นตาข่ายช่วยระบายความร้อนถูกถอดออกเเละวางลงบนหัวคนที่ยังก้มลงถ่ายรูปกุหลาบหินอยู่เงียบ ๆ

 

“พี่ภู... “ หนูพุกตาลอย ต่อให้เเดดกรุงเทพเเรงขนาดไหนก็ไม่สามารถเทียบเท่าความอบอุ่นของอีกฝ่ายได้ในตอนนี้

 

พี่ภูถอดหมวกให้เขาใส่!!

 

โอ๊ย…ใจเต้นแรงจนจะพัง

 

“ยังจะมาเรียกอยู่อีก ไปนั่งตรงเปลนั่นก่อนก็ได้ พี่จะไปคุยเรื่องให้เขาล้อมต้นไม้ไปลงโครงการที่ลพบุรี”

 

เขาหันมาย่นคิ้วใส่คนไม่เจียมบอดี้ ชี้ชวนให้หนูพุกมองเปลผ้าสีมอที่ผูกไว้ระหว่างเสาสองต้นเเละมีต้นไม้คลุมสแลนสีดำเตรียมส่งอีกหลายต้นคอยให้ร่มเงา

 

หนูพุกทรุดตัวลงนั่งอย่างว่าง่าย เห็นแผ่นหลังใหญ่โตเคลื่อนไปคุยกับเจ้าของร้านต้นไม้ลิบ ๆ หนูพุกยกโทรศัพท์ขึ้นเลือกภาพที่เดินถ่ายเมื่อครู่เพื่ออัพลงสตอรี่อินสตาแกรม นิ้วเรียวเลือกอีโมติคอนรูปหมวกและหน้ายิ้มที่ดูไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกันเเปะลงไป แต่ยังไม่ทันจะได้กดแชร์โทรศัพท์เจ้ากรรมก็สั่นด้วยมีสายเข้าขัดจังหวะ

 

“ครับม้า”

 

[ กลับกี่โมงลูก ป๊ากับเจ้าเภาเขาเตรียมของขวัญไว้คอยใหญ่แล้ว ]

 

สุ้มเสียงอบอุ่นส่งผ่านสายโทรศัพท์มา หนูพุกกะแล้วว่าถ้าสักสิบโมงไม่โทรหา แม่เขาก็จะโทรมาตามเพื่อสอบถามว่าจะให้มารับที่คอนโดกี่โมง ด้วยวันนี้เป็นวันสำคัญของหนูพุกยังไงเขาก็ต้องกลับบ้านไปรับประทานอาหารเย็นอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันตามธรรมเนียม

 

“ม้าบอกป๊าเลยนะ ว่าวันเกิดปีนี้ถ้าไม่ได้บ้านนี่พุกงอนแน่ ๆ ”

 

ชายหนุ่มหัวเราะ ของขวัญของป๊าใหญ่ขึ้นตามอายุเขาทุกปี คอนโดที่อยู่ทุกวันนี้ก็เป็นของที่ป๊ากับม้าออกเงินดาวน์แถมเงินผ่อนให้อีกครึ่งหนึ่งเนื่องในวันเกิดพ่วงด้วยโอกาสที่เขาเรียนจบต้องมาใช้ชีวิตอยู่กลางเมือง จะได้ไม่ต้องสู้รบปรบมือกับการจราจรในกรุงเทพมากนัก ส่วนน้องชายที่รู้ว่าเขาเป็นพวกชอบหนังสือก็คงหาหนังสือดี ๆ ให้อย่างเคย

 

[ ทำเป็นพูดดีไอ้ลูกคนนี้ เขาจะซื้อรถให้ตั้งนานก็ทำบ่ายเบี่ยง ใบขับขี่ก็ได้มาแล้วยังไม่ยอมขับรถ ] หนูพุกหัวเราะยามได้ยินเสียงบ่นอย่างอ่อนใจ สุดท้ายก็คงได้ซองแดงอย่างเคย

 

เขาไม่ค่อยชอบขับรถเพราะเกลียดการติดเเหง็กอยู่บนถนนเเบบที่เหยียบคันเร่งได้ทีละนิดในตอนเช้าหรือเลิกงาน สู้ยอมเบียดคนหน่อยแล้วใช้รถไฟฟ้าเขาก็มีเวลากลับถึงห้องเเละได้พักผ่อนไวกว่า แถมเขาก็ไม่ใช่คนซุกซนอะไรส่วนใหญ่แล้วก็มักจะใช้ชีวิตไม่หนีไปจากแนวสถานีรถไฟฟ้าเท่าไหร่

 

“โธ่ ก็ไม่ได้จะไปไหนบ่อยนี่ม้า”

 

เลขาหนุ่มนั่งพักเหนื่อยได้ก้นยังไม่ทันร้อนก็ลุกขึ้น คราวนี้เขาไม่ได้ไปตากเเดดให้ตัวเเดงอีก หากเดินไปยังมุมสวนเล็ก ๆ บนโต๊ะสูงบ้างเตี้ยบ้างที่จัดเข้ามุมสำหรับเป็นที่วางถาดต้นกระบองเพชร และต้นไม้ขนาดเล็กที่เขาไม่รู้จักชื่ออีกหลายพันธุ์ทีเดียว

 

[ ม้าเหนื่อยจะพูดกับพุกแล้ว ตกลงจะกลับกี่โมง ] มารดาเเสร้งทำเสียงอ่อนใจเต็มทนให้คนฟังหัวเราะเบา ๆ

               

“งั้นสักประมาณบ่ายสามค่อยให้ป๊าออกมาก็ได้ครับ ม้ากับเภาจะกินขนมปังร้านเดิมไหม เดี๋ยวพุกซื้อไว้ให้”

               

[ ซื้อมาด้วยลูก งั้นแค่นี้ล่ะ เด็กเอาของสดมาส่งแล้ว เดี๋ยวม้าจะไปเตรียมกับข้าว ] หญิงสูงวัยวางสายไป ทิ้งไว้เเต่เพียงรอยยิ้มพิมพ์ใจของลูก

               

หนูพุกย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย เห็นสวนขวดขนาดเท่าฝ่ามือตั้งวางเรียงไว้หลายอันทีเดียว ดวงตาทอดมองต้นไม้จิ๋ว เเละรูปปั้นเซรามิคจำพวกตุ๊กตาตกเเต่งหลากชิ้นอยู่ในกระบะ

               

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือตุ๊กตาปั้นเคลือบสีน้ำตาลอมส้มรูปหนูขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยเรียงรายอยู่ในกล่องใส เขาเดาว่ามันน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของสวนในขวดโหลที่มีคนจัดทิ้งไว้

               

“ชอบหรือหนูพุก” เสียงทุ้มจากด้านหลังทำเอาเขาสะดุ้งสุดตัว

 

หากลำเเขนยาวข้างนั้นไม่ยืดออกมาตวัดรั้งเอาเอวเขาให้ขยับออกจากกลุ่มโต๊ะไม้สูง ๆ ต่ำ ๆ ไว้ป่านนี้ของบนโต๊ะไม้ที่ไม่ค่อยจะมั่นคงอะไรนักคงเทกระจาดเพราะเขากระเเทกแน่นอน

               

“เอ้อ ขอบคุณครับ”

 

หนูพุกยิ้มเเหย มองหน้าคนเเก่วัยกว่าอย่างเกรงใจระคนอับอาย ดีว่าเจ้าของร้านเดินไปคุยกับลูกค้าหน้าร้านถึงไม่เห็นเข้าว่าเขาเกือบจะสร้างความวินาศแล้ว

               

“เห็นยืนจด ๆ จ้อง ๆ นานแล้ว เอาไหม พี่ให้เป็นของขวัญวันเกิดไง” คีรินทร์ยิ้มมุมปาก กวาดตามองบนโต๊ะแล้วก็พอเดาออกว่าหนูพุกน่าจะถูกใจอะไร

 

                “พะ...พี่ภูรู้ได้ยังไง” หนูพุกอ้าปากพะงาบ ๆ ไม่ได้บอกใครว่าวันนี้เป็นวันเกิด ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะไปนั่งจำจากใบประวัติพนักงาน

               

...นี่ใช่ละครจอเเก้วหรือหนังจอเงินเสียเมื่อไหร่กัน...

 

                “โทษที ไม่ได้ตั้งใจฟังโทรศัพท์นะ พี่เดินมาได้ยินพอดี” เขายกมือสองข้างคล้ายจำนนแต่ทั้งริมฝีปากและตานั้นราวกับจะยิ้มเเข่งกัน

               

“ปีนี้หนูพุกอายุเท่าไหร่นะ” 

 


                “เต็มยี่สิบเจ็ดครับ ส่วนพี่ภูก็ยี่สิบเก้า...เอ๋ หรือสามสิบ” หนูพุกนับนิ้ว เขากับพี่ภูห่างกันราว ๆ สามปีเห็นจะได้


                “สามสิบแล้ว สามสิบวันนี้เลย” ชายหนุ่มยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบเมื่อมองอากัปที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเเปลงไปตามลำดับด้วยอารามตกใจ


                “พี่ภูเกิดวันนี้เหมือนกันหรือครับ” หนูพุกทำตาโต ริมฝีปากที่เคยคลี่ยิ้มกลายเป็นรูปวงกลมในยามที่กำลังประมวลอะไรต่อมิอะไร

 

                ...น่ารัก…

 

                “แฮ่ม...อือฮึ บังเอิญดีเนอะ” คีรินทร์กระเเอม เรียกตัวเองให้กลับสู้ภาวะปกติ

 

ตลอดสามสิบปีมานี้ที่ดำรงชีวิตอยู่บนดาวโลก เขาไม่เคยมองว่าผู้ชายหน้าไหนน่ารักได้มาก่อน คราวก่อนที่ว่าหนูพุกเซ็กซี่เขาก็ว่ามันพิลึกจะแย่แล้ว…

 

...สงสัยพักนี้จะนอนน้อยจนตาพร่า…

 

“เอ้อ ครับ...” หนูพุกรับคำเนิบ ๆ หากกายละเอียดเเทบจะลงไปเเดดิ้น กรีดร้องจนไม่เหลือดี


                บังเอิญบ้าบออะไรกัน แบบนี้ควรเรียกว่าพรหมลิขิตแล้ว!

 

“คุณภู... สนใจสวนขวดด้วยหรือนี่” เจ้าของร้านวัยสามสิบปลาย ๆ เดินกลับเข้ามาหาลูกค้ารายใหญ่หลังจากที่เขาสะสางธุระหน้าร้านจนเสร็จเรียบร้อยดีเเล้ว 


                “เลขาผมชอบน่าดูเลย” ชายหนุ่มพยักเพยิดไปที่คนหน้าอ่อน ทว่าหนูพุกได้แต่ยืนเจี๋ยมเจี้ยมไม่กล้าขยับตัวอย่างไม่ระวังอีก ด้วยกลัวว่าคราวนี้เขาจะเกี่ยวเอาต้นอะไรเทกระจาดลงมาจริง ๆ


                “จริง ๆ ถ้าชอบก็จัดเองได้เลยนะคุณ พวกนี้ผมเอาไว้ทำเวิร์คช็อปน่ะ บางทีก็จัดไว้แล้วก็ขายออนไลน์” ชายร่างท้วมเชื้อเชิญอย่างใจดี อย่างไรเสียวันนี้เขาก็ว่างแล้วจะเปิดคลาสฆ่าเวลาไปสักชั่วโมงก็ถือว่าใช้ได้


                “อย่างนั้นวันนี้ถือว่าผมกับหนูพุกมาขอเรียนคลาสพิเศษแล้วกันครับ” คีรินทร์หันไปตกลงกับเจ้าของร้านอย่างว่องไว ไม่ทันเห็นอดีตนักเรียนที่ร่อเเร่วิชางานประดิษฐ์อ้าปากพะงาบ ๆ จะท้วงอยู่เบื้องหลังเลยสักนิด

 

“เดี๋ยวผมไปทำความสะอาดโต๊ะก่อนดีกว่า จะได้นั่งทำกันสบาย ๆ”

 

เขาเอ่ยก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานอีกคนให้ช่วยกันยกโต๊ะไม้ที่แอบไว้มุมหนึ่งเพื่อประหยัดที่ทาง สองขาพาร่างท้วมหายเข้าไปในห้องสำหรับเก็บอุปกรณ์

 

ดวงตาเรียวแอบสอดส่ายไปทั่ว พยายามจะมองหารูปเเบบการจัดสวนเอาไว้เป็นแนวทาง เขาไม่อยากจะทำอะไรผิดพลาดต่อหน้าพี่ภูหรอกนะ

 

“ใจลอยอะไรอยู่หนูพุก” เสียงดีดนิ้วทำให้หนูพุกหยุดเก็บรายละเอียดขวดโหลเเก้วทั้งหลายแล้วหันมองคู่สนทนา

 

“เอ่อ... ก็แค่คิดว่าพี่ภูน่าจะชอบแบบไหนน่ะครับ” คำตอบนั้นทำเอาคนฟังเลิกคิ้วสูง

 

“จะจัดให้พี่หรือ”

 

“อ้าว...” หนูพุกเผลออ้าปากหวอ คิดไปเองว่าจะจัดให้แลกกันเป็นของขวัญวันเกิดเสียอีก “อ๋อ จะ... จัดให้ตัวเองก็ได้ครับ ฮะ ๆ”

 

เขาเเสร้งหัวเราะทั้งที่หน้าแตกยับเยิน รู้สึกว่ามือไม้มันช่างระเกะระกะจนไม่รู้จะเอาไปรวมกันไว้ที่ไหน ใบหน้านวลขึ้นสีด้วยความอับอายทำให้ผู้จ้องมองได้แต่หัวเราะในลำคอ


                “เป็นคนตลกดีนะเราน่ะ แลกกันก็ได้ ไม่ถูกใจล่ะน่าดู” คีรินทร์คาดโทษไว้ล่วงหน้า ทำเหมือนน่ากลัวเสียเต็มประดา หากที่สุดแล้วมันก็เเฝงด้วยความเอ็นดูเท่านั้นเอง

 

“พี่นั่นแหละ จัดให้ถูกใจพุกเถอะครับ” หนูพุกทำหน้าง้ำ เดินไปช่วยคุณเจ้าของร้านยกเก้าอี้เเสตนเลสมาวางไว้ข้างโต๊ะไม้ตัวใหญ่ในขณะที่พี่ภูเองก็ช่วยยกเอาถาดใส่หินและต้นมอสเล็ก ๆ มาวางไว้บนโต๊ะ

 

“หมู ๆ น่า”

 

“พุกจะรอดูเลย”

 

หนูพุกย่นหน้า หมั่นไส้คนมีความมั่นใจเปี่ยมล้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารอยยิ้มและความมั่นใจที่มีอยู่ในตัวทำให้คีรินทร์ดูโดดเด่นเหมือนพระอาทิตย์โชนเเสง

 

สถาปนิกตัวเล็กชะเง้อคอ ด้อม ๆ มอง ๆ อยู่จากระยะไกล มองเห็นท่าทีผ่อนคลายกว่าปกติของเจ้านายเเละรังสีความเอียงอายจากพี่หนูพุกก็พอจะเดาได้

 

“ลืมกูแล้วมั้งเนี่ย” ปูนปรารภกับตัวเอง ไอ้เขาน่ะได้ทุกอย่างที่จะเอามาทดลองเพาะจนเรียบร้อยเเล้วแต่ดูว่าอีกสองคนน่าจะยังอีกนาน จะขอกลับก่อนก็กลัวจะไม่สุภาพอีก

 

ไหน ๆ วันนี้เขาก็ไม่ได้รีบไปไหน เดินหาดูกระบองเพชรที่เขาสนใจจะเพาะเพิ่มเติมหน่อยดีกว่า อย่างน้อยก็มีอะไรทำแบบไม่ต้องเข้าไปเป็นก้างขวางคนอื่น

 

บนโต๊ะไม้สีน้ำตาลหน้ากว้างนั่งได้ถึงแปดที่นั่ง หากสองที่นั่งถูกจับจองโดยเจ้านายเเละเลขาหนุ่มคนละฟาก เจ้าของร้านอธิบายถึงองค์ประกอบต่าง ๆ ที่จะถูกจัดลงไปในขวดอย่างละเอียด เขาให้ทั้งคีรินทร์เเละหนูพุกเลือกรูปทรงขวดที่ชื่นชอบโดยทั้งคู่เห็นต้องกันว่าทำแบบระบบปิดที่มีฝาครอบตัวขวดจะดีกว่าเนื่องจากไม่ต้องรดน้ำบ่อย ๆ ทำให้สะดวกต่อการดูเเล 

 

“ขั้นตอนเเรกก็เทหินลงไปที่ก้นขวดก่อน กะเอาสักหนึ่งในสิบของขวดก็ได้ครับ”

 

เสียงทุ้มจากผู้สอนเอ่ยขึ้นพลางทำให้นักเรียนทั้งคู่ดู โชคดีที่ทั้งคีรินทร์เเละหนูพุกค่อนข้างมือเบาและคล่องแคล่วจึงไปสู่ขั้นตอนต่อไปได้รวดเร็ว ใช้เวลาพักเดียวก็วางมอสคลุมหน้าดินเสร็จแล้วและเข้าสู่ขั้นตอนการจัดเรียงหินเเละต้นมอสใบเเหลมเพื่อช่วยสร้างลำดับสายตา

 

“พี่ภูทำอะไร” หนูพุกเพ่งมองขวดโหลทรงหยดน้ำ เห็นเขาคีบเเต่หินใส่เข้าไป ข้างในมีต้นไม้อยู่หร็อมเเหร็มเท่านั้นเอง

 

“สร้างบ้านหนู..” ภูหลิ่วตา เห็นว่าขวดทรงหกเหลี่ยมของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยมอสและเฟิร์นขนาดย่อมเเละกำลังลำเลียงบรรดาสิงสาราสัตว์ตัวจิ๋วเข้าไป

               

“แล้วเราน่ะ ทำอะไร เขาเขียวสองหรือ” เขาเเซวจนหนูพุกเผลอหน้าบูด นี่ก็คิดว่าสวยที่สุดที่ทำได้แล้วนะ

               

คล้ายว่าการยียวนเลขาจะทำให้พี่ภูยิ้มได้ เอาเถอะ แค่ไม่ทำหน้าเครียดและใช้เวลากินนอนที่บริษัทจนคนในออฟฟิศตัวลีบกันหมดอย่างช่วงสองสามวันมานี้ หนูพุกก็คิดว่ายอม ๆ สักหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร

 

“สวยแล้วน่า ชอบแล้ว ไม่ต้องหน้าบึ้ง”

 

เขาแค่ชอบต้นไม้… หรือว่าเขาชอบคนทำด้วย…

 

ไม่ได้! ยิ้มตอนนี้ไม่ได้ กัดปากไว้ไอ้พุก กัดปากไว้เลย!!

 

หนูพุกไม่เเน่ใจว่าที่คนเเก่วัยกว่าเอ่ยนั้นเป็นเพียงคำปลอบใจหรือไม่อย่างไร หากวลีสั้น ๆ ว่า ‘ชอบแล้ว’ เล่นเอาเขามือไม้อ่อนทำที่คีบเเสตนเลสตกกระเเทกโต๊ะเสียงดัง

 

“ขอโทษทีครับ” เขาหันไปค้อมหัวให้เจ้าของอุปกรณ์ที่นั่งอมยิ้มอยู่หัวโต๊ะ คุณเจ้าของร้านจัดสวนออกมาได้สวยงามจนหนูพุกชักอายฝีมือตัวเอง

 

กว่าจะเสร็จ หนูพุกก็เกร็งจนแทบจะเป็นรุปปั้นด้วยกลัวจะทำอะไรตกเเตกเสียหาย เขาใช้ฟ็อกกี้พรมน้ำจนชุ่มเป็นขั้นตอนสุดท้ายก่อนจะปิดฝาขวด

 

“สุขสันต์วันเกิด...” หนูพุกยื่นมือไปรับขวดเเก้วของเจ้านายด้วยความดีใจ

 

‘บ้านหนู’ ของพี่ภูทำให้เขาตกตะลึง เหตุว่าเมื่อครู่เห็นว่าพี่ภูคีบหินสีเทาอ่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายมันกลับออกมาสวยงามลงตัว มีต้นเฟิร์นด้านหลังและมอสพุ่มอยู่ด้านหน้าสัดส่วนโดยมากเป็นหินสีอ่อน มีเพียงบ้านเซรามิกเคลือบผูกไว้บนพุ่มต้นไม้เเละตุ๊กตาหนูหนึ่งตัว ทำให้คนไม่ค่อยเข้าใจการดีไซน์เข้าใจวลีของใครต่อใครที่ว่ากันมากระจ่างชัด

 

...น้อยแต่มาก เรียบแต่โก้ มันเป็นอย่างนี้เอง...

 

“สุขสันต์วันเกิดเหมือนกันครับพี่ภู” ผู้รับ พลิกขวดโหลทรงเหลี่ยมดูอย่างชื่นชม

 

ทำให้หนูพุกตีความไปเองว่าสวนขวดครั้งเเรกของเลขาหนุ่มคงไม่ได้เลวร้ายอะไรเกินไปนัก ทุกอย่างถูกวางตกเเต่งจำลองเป็นป่าบนภูเขา มีสัตว์รูปร่างน่ารักต่าง ๆ แทนคนในออฟฟิศถูกบรรจุอยู่ในขวด และบนยอดของเนินเขามีต้นไม้เขียวขจีเเละตุ๊กตาเซรามิกสีน้ำตาลอมส้มที่เขานึกชอบใจ

 

...มันแทนตัวเขาในวันที่หวังจะพิชิตยอดภูได้สำเร็จ…


[ต่อด้านล่างค่ะ]

ออฟไลน์ Thei12

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
" พิชิตภู " : Chapter 10 --- [ 01.08.2018 ]
«ตอบ #114 เมื่อ01-08-2018 11:57:36 »


ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เป็นช่วงที่ทุกคนหัวปั่น สถาปนิกในโครงการไซต์ถนนวิทยุไม่ต่างอะไรกับซอมบี้เพราะอดหลับอดนอนช่วยกันนั่งทำม็อคอัพให้ใกล้เคียงกับภาพที่สร้างขึ้นมากที่สุด การขาดคนที่ทำงานเร็วเหมือนเสกได้อย่างเเดนดิน ทำให้คนที่เหลือทำงานกันยากพอสมควรเนื่องจากยังไม่มีใครที่มีฝีมือปั้นรูปได้ไวเท่าเขาเลยสักคน

 

หากสุดท้ายงานทั้งหมดก็ออกมาตามความคาดหมาย วันนี้ภูและปูนเป็นตัวเเทนมาเสนองาน พ่วงด้วยหนูพุกซึ่งตามมาเก็บข้อมูลและให้กำลังใจเนื่องจากครั้งนี้เป็นรอบสุดท้ายที่ทางนายทุนต้องฟันธงว่าจะเลือกงานของใครให้เข้าสู่กระบวนการพัฒนาแบบและสร้างจริง

 

“ทำไมสละสิทธิ์ แปลกจริง”  ปูนปรารภ เบื้องหน้าเป็นบอร์ดสำหรับลงชื่อ ปรากฏชื่อผู้เข้ารอบเพียงสี่ทีมหากทีมหนึ่งกลับมีวงเล็บในช่องลงลายมือชื่อว่าสละสิทธิ์

 

“เห็นว่าโดนสรรพากรเรียกสอบ สงสัยช็อตจากหัวถึงหางไปเลยละมั้ง” หนูพุกว่า

 

เขาเห็นข้อความจากเพื่อนมาเมื่อหลายวันก่อนว่าอยู่ ๆ ฝั่งนั้นก็โดนสรรพากรเรียก พบเรื่องหนีภาษีเป็นจำนวนเงินไม่น้อยเนื่องจากทบกันมาหลายปีทีเดียว ต่อจากนี้เขาก็พอจะอนุมานได้ว่าปัญหาคราวนี้คงหนักหนาน่าดูกระทั่งงานใหญ่ที่สุดก็ปล่อยมือไปง่าย ๆ

 

“พี่ว่าเรื่องนี้มันเเปลก ๆ ไหม มีเรื่องเเบบบริษัทเราแล้วสรรพากรก็เรียกเลย เวลามันใกล้เคียงกันดีเนอะ” ปูนเอ่ยพลางนั่งลงที่โต๊ะหลังห้องประชุมซึ่งถูกตระเตรียมไว้สำหรับผู้เข้านำเสนอ

 

“ฮะ… เกี่ยวกันได้หรือ” หนูพุกขมวดคิ้วมุ่น มองเเผ่นหลังกว้างของคีรินทร์ที่เดินออกไปอย่างตั้งคำถาม

 

“พี่ภูแกเส้นใหญ่นะ เห็นทำเฉย ๆ แบบนั้น” คนอ่อนวัยกว่ากระซิบกระซาบ รีบพูดตอนที่เจ้านายปลีกตัวไปคุยกับคนอื่น

 

“อย่างนั้นหรือ…” หนูพุกพยักหน้าไปอย่างนั้น เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับเรื่องที่ไม่มีอะไรมายืนยันลมปาก หากข้อสังเกตของปูนก็ทำให้เขาคลางเเคลงใจไปทั้งวัน

 

การพรีเซนต์ครั้งนี้ทำเอาหนูพุกเเอบเสียวสันหลัง เนื่องจากงานของทุกคนออกมาดีมาก ทุกเเง่มุมถูกคิดมาอย่างละเอียดรอบคอบ จนกำลังใจของทีมสุดท้ายอย่างเขาเเอบฝ่อน่าดูเนื่องจากมีเวลาทำงานจริง ๆ เพียงสองสัปดาห์เท่านั้น

 

“อย่าคิดมาก เราทำเต็มที่เเล้ว ยิ้มกว้าง ๆ ให้พี่กับปูนหน่อย เดี๋ยวหมดเเรงก่อนไปพรีเซนต์” หนูพุกหันมองคนที่ขยับเข้ามากระซิบ คลี่ริมฝีปากออกยิ้มกว้างจนตาหยี

 

“สู้นะครับ…” หนูพุกกำมือ คอยให้กำปั้นใหญ่โตกว่าเข้ามาชนอย่างครั้งที่แล้ว

 

ทั้งที่จะต้องเป็นคนออกไปนำเสนอเเท้ ๆ แต่ยังต้องมาให้กำลังใจลูกน้องอีก คนอะไรจะน่ารักและมีพลังล้นเหลือได้ขนาดนี้… หนูพุกไม่เสียดายจริง ๆ ที่ประทับใจคนตรงหน้ามาได้ตั้งเป็นสิบปี

 

“ตั้งใจฟังพี่ด้วยนะ”

 

หนูพุกพยักหน้า มองตรงไปยังร่างกายกำยำที่ยืนอยู่หน้าห้อง สไลด์พรีเซนต์คราวนี้เป็นสีอ่อนดูง่ายให้ถูกจริตกับคนฟัง น้ำเสียงนุ่มทุ้มอธิบายถึงการเปลี่ยนเเปลงพื้นที่ภายในไซต์ให้มีพื้นที่สีเขียวสำหรับคนทั่วไปที่สัญจรหรืออาศัยอยู่ในละเเวกนั้น

 

“พื้นที่สีเขียวและลานโล่งส่วนนี้จะเปิดโอกาสให้คนนอกเข้ามาใช้พื้นที่ได้มากขึ้น เป็นพื้นที่ที่อนุญาตให้คนเมืองที่มักจะทำทุกอย่างอย่างเป็นระบบรวดเร็วกลับมาสัมผัสชีวิตที่ช้าลง เป็นพื้นที่ที่สนับสนุนให้เขาเป็นมนุษย์ได้มากกว่าที่เป็นอยู่”

 

บนหน้าจอเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งที่จัดเป็นเนินสูงต่ำและมีต้นไม้ล้อมรอบ พร้อมทั้งให้รายละเอียดข้อดีข้อเสียของพันธุ์ไม้ที่คัดเลือกมา 

 

“ทั้งนี้การเปิดให้คนทั่วไปเขามาใช้งานพื้นที่ได้ก็จะมีข้อดีเรื่องโอกาสการทำรายได้เพิ่มนอกจากกลุ่มเป้าหมายเดิม...” คีรินทร์อธิบายเพิ่มเติมถึงการใช้พื้นที่เเละโอกาสชักจูงให้บุคคลภายนอกรู้สึกว่าศิลปะเป็นเรื่องใกล้ตัวกว่าที่ใคร ๆ คาดคิด

 

เมื่อผ่านส่วนคอนเซ็ปท์และการดีไซน์เเล้ว ปูนก็รับหน้าที่นำเสนอเรื่องการทำสวนเล็ก ๆ ที่สามารถปลูกไม้ยืนต้นขนาดเล็กได้ และวิธีการสร้างกำเเพงจากการปลูกต้นไม้ทนเเดนทนฝนขนาดย่อมรวมกันเพื่อปูผนังด้านหนึ่งให้เป็นสีเขียวช่วยผ่อนคลายสายตาเเละลดอุณหภูมิภายในอาคารด้วย

 

คราวนี้การนำเสนอและตอบข้อซักถามกินเวลานานกว่าที่คิด กว่าจะออกจากห้องประชุมได้ก็เกือบเที่ยงเเล้ว เขา พี่ภูและปูนจึงตัดสินใจหาอะไรใส่ท้องง่าย ๆ ก่อนจะกลับมาที่ออฟฟิศเพื่อถูกมรสุมงานอื่น ๆ อันชะงักไปในช่วงโม่โปรเจ็คถนนวิทยุถล่ม

 

กว่าหนูพุกจะเงยหน้าจากงานได้ก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงเเล้ว เลขาหนุ่มตัดสินใจเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา เเวะห้องครัวหาน้ำหวานดื่มเเล้วก็คิดถึงคนที่ไม่ออกมายืดเส้นยืดสายนอกห้องทำงานบ้างเลย

 

“เหนื่อยมากไหมครับ” ครั้งนี้หนูพุกไม่ได้หอบเอกสารเข้ามาหาพี่ภูอย่างเคย ในมือมีผ้าขนหนูสีเข้มติดมาด้วย มันผ่านการแช่ในน้ำเย็นเเละหยดโคโลญจน์ที่เขาใช้ประจำแล้วบิดหมาดมาแล้ว

 

“เรานั่นเเหละ ทำเอกสารเเทนพี่เกือบหมดเลย ไหนจะของเต้ยอีก” คีรินทร์เอนหลังพิงเก้าอี้ ปรับมันเอนลงในองศาที่สบายขึ้น

 

“ทำได้ครับ ส่วนของพี่เต้ยพุกก็ทำแค่อันที่ด่วนมาก ๆ ก่อน” หนูพุกเอ่ยยิ้ม ๆ เเม้ว่าสภาพงานจะไม่ได้ชวนให้ยิ้มตามตรงไหน

 

“ถามหน่อยสิ… เราโกรธเต้ยมากหรือเปล่า” คนถามยืดตัวนั่งตรง มองลูกน้องอย่างพิจารณา

 

“ตอนแรกก็โกรธนิดหน่อยนะครับ แต่ก็เข้าใจเหตุผลที่พี่เต้ยจะสงสัยพุกได้... ยิ่งพอเรื่องมันออกมาเป็นเเบบนี้ยิ่งโกรธไม่ลงใหญ่เลย”

 

ครั้งสุดท้ายที่เห็นพี่เต้ยร้องไห้จนตาบวมน่ากลัวเเบบนั้นเขายิ่งสะท้อนใจ ไม่รู้ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังมีอะไร ทว่าลองได้ถูกคนไว้ใจทำเสียแสบอย่างนั้นเป็นเขาก็คงตั้งหลักไม่ถูกเหมือนกัน

 

เมื่อเห็นว่าคนถามเงียบไป หนูพุกจึงเดินเข้าหาเขา บิดผ้าเเล้วยื่นให้เจ้านายใช้มันโปะลงบนเปลือกตา สัมผัสเย็น ๆ และกลิ่นหอมคงจะช่วยให้พี่ภูสดชื่นขึ้นได้บ้าง

 

“ปิดคอมก่อนดีกว่า พักเครื่องพักสายตาสักยี่สิบนาทีนะครับ ตาแดงหมดแล้ว” หนูพุกช่วยเขาเซฟงาน รูดมู่ลี่กันเเดดด้านนอกให้ด้วยเพื่อไม่ให้มันรบกวนการพักผ่อนของพี่ภูที่ไม่ค่อยได้หลับเต็มตื่นอย่างมนุษย์ปกติทั่วไป

 

“หนูพุก...” คนนอนปิดตานิ่งเอ่ยขึ้นเรียกคนกำลังจะเดินออกจากห้องต้องหันกลับมา

 

“ครับ”

 

“ขอบใจมากนะ ทุกเรื่องเลย...”

 

น้ำเสียงของเขาทำให้คนฟังใจลอยเหมือนถูกสูบลมเข้าไป รอยยิ้มกว้างขวางอย่างจริงใจจึงผลิออกอย่างไม่นึกอายเพราะอีกคนคงไม่เห็น

 

...อย่างน้อยที่สุดพี่ภูก็ยังเห็นคุณค่ากัน...

 

“ไม่เป็นไรครับ พุกเต็มใจมาก”

               

หนูพุกหย่อนตัวลงนั่งกับโต๊ะ เริ่มทำสรุปงบได้ไม่ทันไรโทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมก็ปรากฏเบอร์แปลก ๆ เรียกเข้า จะไม่รับก็ไม่กล้าด้วยกลัวเป็นเรื่องงาน แต่หากรับแล้วเจอจำพวกขายประกันหรืออื่น ๆ เขาคงหงุดหงิดน่าดู

 

“สวัสดีครับ หนูพุกพูดครับ”

 

[ ผมกวีเองนะหนูพุก... ]

 

เขาขมวดคิ้ว หม่อมหลวงกวีจะโทรมาทำไมกัน หรือว่างานมีปัญหา… คราวนี้ก็ไม่ได้ซ้ำกับใครเเล้วนี่นา ซ้ำยังเป็นเบอร์ส่วนตัวอีกด้วย เรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรือเปล่านี่

 

“ครับคุณกวี อยากให้ผมช่วยอะไรหรือเปล่าครับ”

 

[ พอดีว่าผมไม่เห็นคุณเต้ยวันนี้เลยโทรมาถามน่ะ ] ฟังแล้วหนูพุกก็งงเต๊ก แต่สัญชาติญาณก็สั่งให้ตามน้ำไปก่อน

 

“ช่วงนี้พี่เต้ยลาพักร้อนครับ”

 

 

[ อ่า… โอเค พอดีผมติดต่อเขาไม่ได้เลย คุณพอจะรู้จักที่อยู่เขาหรือเปล่า ]

 

หนูพุกคิ้วพันกันหนักกว่าเก่า ไม่ยักรู้ว่าพี่เต้ยกับคุณกวีไปรู้จักมักจี่ถึงขั้นติดต่อกันตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“จริง ๆ พี่เต้ยอยู่คอนโดครับ ยังไงคุณกวีลองโทรหาดูอีกรอบก่อนไหมครับ”

 

[ เขาไม่อยู่น่ะ พอจะมีที่อยู่บ้านเขาไหม… ส่วนเบอร์โทรศัพท์ผมกวนคุณทวนให้ที เผื่อว่าผมจะเม็มผิดเลยติดต่อไม่ได้ ]

 

เสียงของอีกฝ่ายลื่นไหล แต่เล่นเอาหนูพุกกรามค้าง ถึงขนาดรู้ว่าไม่อยู่คอนโดนี่เกินคนรู้จักปกติไปหรือเปล่า แต่คนฟังก็ไม่กล้าถาม ด้วยกลัวว่าจะเป็นการละลาบละล้วงจนเสียมารยาท

 

“ผมรู้แค่ว่าเป็นร้านทองที่เยาวราชครับ แต่ว่าเห็นมีสามสาขา ไม่รู้ว่าสาขาไหนเหมือนกัน ยังไงเดี๋ยวผมถามคุณภูเเล้วจะโทรกลับดีไหมครับ”

 

[ ไม่ต้อง! เอ่อ... ผมหมายความว่าไม่เป็นไร เท่านี้ก็พอแล้ว ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะหนูพุก เดี๋ยวผมจะแวะไปหาเขาเอง ]

 

ที่สุดคุณกวีก็วางสายไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้เลขาหนุ่มทดลองลำดับความตื้นลึกหนาบางของความสัมพันธ์ไปเงียบ ๆ น้ำเสียงรีบ ๆ ลน ๆ มันคืออะไรกัน  หรือจริง ๆ เขาจะคิดมากไปเองกันแน่

 

...แต่คนรู้จักที่ไหนถึงจะถามที่อยู่บ้านจากคนอื่นแล้วตามไปหา…

 

...มองมุมไหนก็ประหลาดจริง ๆ ... 

 

 

--------------------------------------------------------------


กลับมาแล้วค่ะ กับความสัมพันธ์ที่คืบหน้าไปเท่าหางอึ่ง

เรื่องนี้เหมือนอะไรก็ไวไปหมด ยกเว้นพระ-นาย ผ่ามมม 555555 :z3: :z3:

ปล. ตอนหน้าจะมาอีกทีวันเสาร์ค่ะ  :katai4:

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ  :pig4: :L1:

 


ออนไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6
Re: " พิชิตภู " : Chapter 9 --- [ 22.07.2018 ]
«ตอบ #115 เมื่อ01-08-2018 11:58:38 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: " พิชิตภู " : Chapter 10 --- [ 01.08.2018 ]
«ตอบ #116 เมื่อ01-08-2018 14:33:13 »

ช่วยหาคนมาดามใจคุณเต้ยให้ด้วยนะ คุณเต้ยจะได้หายเศร้าเร็วๆ

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4724
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +297/-3
Re: " พิชิตภู " : Chapter 10 --- [ 01.08.2018 ]
«ตอบ #117 เมื่อ01-08-2018 15:50:39 »

พี่ภู​ทำเอาหนูพุกของเราใจเต้นแรงตลอด

ออนไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
    • -
Re: " พิชิตภู " : Chapter 10 --- [ 01.08.2018 ]
«ตอบ #118 เมื่อ01-08-2018 16:29:19 »

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-5
Re: " พิชิตภู " : Chapter 10 --- [ 01.08.2018 ]
«ตอบ #119 เมื่อ01-08-2018 17:08:15 »

คาดว่าคู่กวีกับเต้ยจะนำคู่พระ-นายนะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด