แม้นมั่นคำสัญญา ตอนพิเศษที่หน้า 21จ้า [28/02/13]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนพิเศษที่หน้า 21จ้า [28/02/13]  (อ่าน 225426 ครั้ง)

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
อร้ายยยยย ที่จริงป๊ะป๋าอยากบินไปพักฟื้นที่สวิตเซอร์แลนด์ต่างหาก คิดกันไปหนาย  :haun5:

The Living River Ping

  • บุคคลทั่วไป
เข้ามาเหวี่ยงใส่ bb ตัวเองอ่ะ ไหนไผ่ ไหนต้น เหวี่ยง ใส่คุณพ่อด้วย  :m31:

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
จิ้มป้าไว้ก่อน


คืนนี้ตามเก็บ


อร้ายยยยย อยากอ่านๆ

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
พ่อของต้นนี่ท่าจะร้ายมากๆ

ไผ่จะแย่ไหมเนี่ย :เฮ้อ:

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-6
เพิ่งจะหวานกันได้ไม่นาน ลางร้ายเริ่มมาเยือนอีกแล้ววววว  :a5:


pickki_a

  • บุคคลทั่วไป
ตัวพ่อมาเอง
ไม่อยากจะคิด  :serius2:ตอนต่อไป

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
 :เฮ้อ:






 :angry2: มาต่อให้ไวนะป้า  งานการไม่ต้องทำมันแล้วมาแต่งต่อเลย

 :m29: แต่ป๋มไม่รับผิดชอบเลี้ยงดูนะ เพราะยังเอาตัวเองไม่รอดอ่ะ  :laugh:



ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
^
^
^
ไอเดียเก๋กู๊ดมากเอ ป้าอยากมีร้านเช่าหนังสือมานานละ ส่วนเอก็มานั่งทำงานออฟฟิศแทนป้านะ แต่ถ้ายังงั้นคงไม่ค่อยมีเวลาให้จักรแหงมๆ เหอๆ :oni2:


จะพยายามเข็นบทต่อไปออกมาพรุ่งนี้นะคับ วันนี้ออกไปประชุมกับลูกค้านอกสถานที่ทั้งวัน มะมีเวลาพิมพ์เลยอะ

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
17.


พรพฤกษ์เปิดประตูบ้านออกมาแล้วก็ยืดแขนสูดอากาศสดชื่นยามเช้าตรู่เข้าเต็มปอด ฝนที่ตกหนักเมื่อคืนทำให้อากาศเย็นชุ่มฉ่ำ หญ้าบริเวณสนามรอบบ้านและต้นไม้ที่รกครึ้มก็ดูสดชื่นที่ได้น้ำหล่อเลี้ยง ฟ้าที่ค่อนข้างโปร่งจนเห็นลำแสงอาทิตย์ทะลุผ่านเมฆที่ลอยอยู่บางเบาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายว่าอย่างน้อยวันนี้ฝนคงไม่ตกลงมาอีกหลายชั่วโมง

ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วก็ชงกาแฟกับปิ้งขนมปังก่อนจะเดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์รับแขก มือเรียวเปิดลิ้นชักหยิบสมุดโน้ตแบบฉีกและปากกาออกมาจดรายการสิ่งที่ต้องทำประจำวัน

-   ซักผ้า & เปลี่ยนผ้าปูเตียง, ปลอกหมอน
-   กวาดบ้าน
-   ทาสีเก้าอี้
-   ซื้อของสด
-   แปลงานให้อาเชษ
-   รอโทรศัพท์ต้น

พรพฤกษ์นั่งอ่านทวนโน้ตข้อสุดท้ายของตัวเองแล้วก็อมยิ้มก่อนยกกาแฟขึ้นจิบ ระหว่างนั้นคู่รักที่เดินทางมาพักด้วยกันสองคู่เดินลงมาจากชั้นบนพอดีเจ้าของบ้านนฤมิตรจึงหันไปทัก

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

 “อรุณสวัสดิ์ค่ะ น้องไผ่ตื่นเช้าจังนะคะ”

“ก็ตามปกติแหละครับ จะออกไปเที่ยวกันแล้วหรือครับ?”

หญิงสาวหนึ่งในสองพยักหน้า “วันนี้มีโปรแกรมจะไปหลายที่น่ะค่ะ เลยอยากออกตอนที่อากาศดีอยู่ เห็นฝนตกเมื่อคืนตอนแรกนึกว่าวันนี้จะได้อยู่แต่ในบ้านซะแล้ว”

“ครับ ยังไงถนนลื่น ขับรถลงจากเขาระวังกันด้วยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะ”

พรพฤกษ์มองตามหลังคู่รักทั้งสองที่เดินออกไปแล้วรอยยิ้มบนหน้าก็ค่อยๆจางลง แม้เขาจะมั่นใจแล้วว่าคนรักของตัวเองไม่เคยคิดมีคนอื่น ทว่าภาพคู่รักชายหญิงปกติที่คบกันได้อย่างเปิดเผยไม่ต้องสนใจสายตาใครก็ยังทำให้รู้สึกยอกในอกอยู่ไม่น้อย เขายังจำได้ดีถึงบทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างตระการกับบิดาที่ได้ยินเข้าโดยบังเอิญ เรื่องโหดร้ายที่อีกฝ่ายเคยบังคับไม่ให้แม่ติดต่อกับตนตอนเด็กยังฝังจำอยู่ในใจ ดังนั้นความสัมพันธ์ของเขากับตระการก็คงต้องเป็นความลับกับฝ่ายนั้นตลอดไปเช่นกัน ทว่าต่อให้คนรักมาบอกว่าจะพาไปแนะนำตัวกับคนที่เคยพรากแม่ไปจากเขา พรพฤกษ์ก็คงไม่รู้จะวางตัวอย่างไรอยู่ดี

ร่างสูงเพรียวถอนหายใจก่อนเดินเอาจานและแก้วไปเก็บล้าง แล้วก็เริ่มปฏิบัติการซักผ้ากวาดบ้านตามที่จดรายการไว้ ขณะกำลังยกเก้าอี้ที่กองรวมไว้มุมห้องนั่งเล่นออกมาที่ชานหน้าบ้านเพื่อทาสีใหม่ก็มีรถยนต์ไม่คุ้นตาคันหนึ่งหักเลี้ยวผ่านประตูรั้วเข้ามา

พรพฤกษ์วางเก้าอี้ลงบนพื้นที่ปูกระดาษหนังสือพิมพ์รองไว้แล้วก็หันไปมอง เมื่อเห็นผู้ที่ก้าวลงจากรถคันสวยที่ดับเครื่องแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ



*************


“Yes, yes.  Sure…I’m looking forward to it.  Alright, see you then.”

ตระการวางหูโทรศัพท์แล้วก็ระบายลมหายใจยาวพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ในห้องทำงานส่วนตัว เมื่อชำเลืองมองตารางการประชุมที่แน่นเอี้ยดตลอดสัปดาห์แล้วก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กำหนดจัดงานเปิดตัวเฟสแรกของโครงการคอนโดมิเนียมหรูที่เป็นโครงการร่วมทุนกำลังงวดขึ้นทุกทีเพราะ “ท่านประธาน” ฝั่งเขาต้องการให้งานเปิดที่จะจัดพร้อมกันทั้งสองแห่งออกมาอลังการและมียอดจองล่วงหน้ามากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทว่าในวงการอสังหาริมทรัพย์นั้นคู่แข่งมีไม่ใช่น้อย เขาจึงต้องวุ่นกับการประชุมติดตามผลด้านการขายและการตลาดแทบทุกวัน ไม่นับรวมการต้องออกไปตรวจเช็คที่ไซต์งานว่าการก่อสร้างและตกแต่งที่ยังเหลืออยู่ดำเนินไปตามตารางหรือไม่อีกเป็นระยะ


อาจมีเวลาให้เธอไม่พอเหมือนใคร
อาจดูว่าเราห่างไกลด้วยความจำเป็น



ตระการเหลือบมองนอกหน้าต่าง พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงมากแล้วพร้อมกับมีสายฝนตกพรำ อีกสิบห้านาทีเขามีกำหนดต้องเข้าประชุมกับผู้จัดการฝ่ายขายของโครงการเกี่ยวกับความคืบหน้าประจำสัปดาห์และเป็นประชุมสุดท้ายของวันนี้ หลังจากนั้นเขาก็จะได้พักผ่อนเสียที

ชายหนุ่มผละจากโต๊ะทำงานไปหยุดยืนพิงกระจกหน้าต่างแล้วมองออกไปภายนอก มือข้างหนึ่งยกแก้วกาแฟที่เริ่มเย็นแล้วขึ้นจิบ ผู้คนจำนวนมากเดินขวักไขว่พร้อมร่มสีสันต่างๆที่ถนนด้านล่างเนื่องจากเป็นเวลาเลิกงาน น่าแปลกที่ทิวทัศน์ของเมืองหลวงไม่ว่าที่ไหนก็คล้ายกัน มือใหญ่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อ ใบหน้าคมที่เมื่อครู่คิ้วขมวดมุ่นเพราะความเครียดคลี่ยิ้มออกมาเมื่อกดเปิดดูอัลบัมรูปของคนรักที่อยู่เมืองไทย


ไม่ได้คอยดูแลทุกเช้าเย็น
ไม่ได้เป็นคนรักที่เหมือนใคร
ไม่ได้เจอกันเท่าไหร่ได้แต่คิดถึง



นิ้วมือแข็งแรงกดหาหมายเลขที่เคยคุ้น แต่แล้วก็ส่ายหน้าแล้วกดปุ่มแคนเซิล โทรไปตอนนี้ก็ได้คุยกันไม่อิ่มอยู่ดี รอจบประชุมทีเดียวค่อยโทรดีกว่า ตระการคิดในใจแล้วก็คิดถึงบทสนทนาครั้งล่าสุดเมื่อสองวันก่อน



“ต้น ที่จริงไม่ต้องโทรมาทุกคืนก็ได้นะ”

“ทำไมล่ะ หรือต้นบ่นเรื่องงานมากไป ถ้างั้นไม่พูดแล้วก็ได้”

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังผ่านลำโพงมาเข้าหู

“ไม่ได้ว่าเรื่องนั้น แต่ถ้าต้นเหนื่อยก็อยากให้พักผ่อนมากกว่า”

“ก็อยากได้ยินเสียงนี่นา เดี๋ยวจบโปรเจ็กต์นี้เมื่อไหร่ต้นจะบอกพ่อว่าขอสลับกับคุณวีถ้าต้องไปต่างประเทศอีก อยากใช้เวลากับไผ่นานๆบ้าง”

“ครับๆ ท่านรองประธาน ยังไงมีเวลาพักร้อนเมื่อไหร่เกสต์เฮ้าส์ของพี่ชายก็มีห้องให้เสมอแหละ” ตระการรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มจากปลายสายที่ส่งผ่านมากับประโยคนั้นจนต้องยิ้มตามไปด้วย




เสียงเคาะประตูห้องเรียกชายหนุ่มให้ตื่นจากภวังค์ ตระการถอนหายใจแล้วก็ยกข้อมือขึ้นดูเวลาก่อนส่งเสียงรับ  “Yes. I’m coming!”

ร่างสูงใหญ่คว้าเอกสารบนโต๊ะที่ปริ๊นท์ออกมาแล้วก็เดินออกจากห้องส่วนตัวเพื่อไปยังห้องประชุม หวังว่าการประชุมคราวนี้จะไม่ยืดเยื้อเนื่องจากกรรมการผู้จัดการของพาร์ทเนอร์ที่เกาหลีมีแนวโน้มจะชอบชวนคุยนอกเรื่องและดึงเวลาการประชุมให้ยืดเกินความจำเป็นอยู่เสมอ


แต่เธอก็ยังตกลงที่จะรักกัน
มั่นใจ และคนอย่างฉันไม่หวั่นอะไร
ไม่เคยท้อซักนิดให้เป็นห่วง
ไม่เคยหวงใครๆ เพราะไว้ใจ



ตระการรับฟังรายงานและดูการพรีเซนต์ยอดขายของผู้จัดการฝ่ายขายบนหน้าจอโดยแสดงความคิดเห็นเป็นระยะแม้ตัวเลขที่เห็นจะแทบไม่กระเตื้องขึ้นจากการประชุมคราวก่อน จากนั้นทั้งทีมก็ร่วมกันนำเสนอแนวทางว่าคงต้องให้ฝ่ายการตลาดรุกทำโฆษณาประชาสัมพันธ์มากกว่าเดิมเพื่อเรียกลูกค้าให้มาชมห้องตัวอย่างและจองห้องกันมากขึ้น ซึ่งประเด็นการลดราคาดูจะเป็นปัญหาใหญ่ที่หาข้อสรุปได้ยากที่สุด

หลังการประชุมที่ยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ตระการแวะเข้าห้องน้ำแล้วก็ล้างหน้าก่อนจะสะบัดหัวไล่อาการล้า ชายหนุ่มหยิบกระดาษเนื้อนุ่มขึ้นซับหน้าแล้วก็มองนาฬิกา อีกเดี๋ยวก็จะหนึ่งทุ่มแล้ว เวลาที่เกาหลีเร็วกว่าเมืองไทยสองชั่วโมง เดี๋ยวเก็บของกลับคอนโดแล้วโทรหาไผ่ตอนทานข้าวเย็นแล้วกัน


อยากทำอะไรมากมายให้เธอชื่นใจ
อยากทำให้เธอสบาย ไม่เหนื่อยเกินไป

ไม่ต้องเหงาเพราะฉันไม่ค่อยอยู่
อยู่กับเธอเวลาทุกข์ร้อนใจ
ไม่ต้องเดียวดายเผชิญอะไรแค่คนเดียว



ชายหนุ่มยิ้มเมื่อคิดถึงคนรัก เมื่อตระการเดินออกจากห้องน้ำก็แวะทักทายพนักงานที่รู้จักที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้านก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องส่วนตัว แต่แล้วร่างสูงก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นบุคคลที่ไม่คาดฝันกำลังนั่งอยู่บนโซฟารับแขกที่มุมห้อง อีกฝ่ายยิ้มเย็นเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของเขา


“พ่อ...”


*************

แฮปปี้ฮัลโลวีนจ้าแฟนขาประจำทู้กคน เจ้แน๋ว, krappom, The Living Rive, patee, pickki_a, nOn†ღ แล้วก็เจ้าเอ :mc4:   ระวังอย่าโดนผีหลอกกันนะ เค้าไปหลั่นล้าแระ ชะแว้บ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2009 22:55:02 โดย bellbomb »

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
อยากรู้จังว่าใครมาหาไผ่

ต้นสงสัยงานเข้าซะแล้ว


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






abcd

  • บุคคลทั่วไป

แฮปปี้ฮัลโลวีนจ้าแฟนขาประจำทู้กคน เจ้แน๋ว, krappom, The Living Rive, patee, pickki_a, nOn†ღ แล้วก็เจ้าเอ :mc4:   ระวังอย่าโดนผีหลอกกันนะ เค้าไปหลั่นล้าแระ ชะแว้บ

เค้าอยากโดนผีขยำหัวมากกว่าอ่ะ  :o8:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23

อยากไปเที่ยวฉลองฮาโลวีนมั่งอ่ะ
 :sad2:


The Living River Ping

  • บุคคลทั่วไป
แว้กกกก ผีขยำหัว ก้มลงไปมอง ไม่มี......ให้ขยำ คิกคิก  :o8:

เมื่อคืนเค้าไม่โดนผีหลอกนะ bb แต่ได้หลอกผีแทน ผีตัวใหญ่ซะด้วย วี้ดวิ้ววววววววว

แต่ว่า คุณพ่อ มาหาต้นทำไมค้าาาาา แง่ง แง่ม ง่ำ

PS I'm looking forward to ต้นไผ่ ลู่ลมสวยงามไปด้วยกันนะเจ้าคะ

BeePed

  • บุคคลทั่วไป
 o7 o7  ทำไมตอนนี้มันสั้นจัง ทุกทีเห็นแต่ละตอนย้าวยาววววว  :t2:
มาอัพเร็วนะคะ  :oni2:

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
อยากรู้จังว่าใครมาหาไผ่

ต้นสงสัยงานเข้าซะแล้ว



นั่นสิ ใครมาหาไผ่น้า อยากรู้ต้องรอตอนต่อไปนะจ๊ะ ส่วนต้นก็....หึๆๆ  o8



แฮปปี้ฮัลโลวีนจ้าแฟนขาประจำทู้กคน เจ้แน๋ว, krappom, The Living Rive, patee, pickki_a, nOn†ღ แล้วก็เจ้าเอ :mc4:   ระวังอย่าโดนผีหลอกกันนะ เค้าไปหลั่นล้าแระ ชะแว้บ

เค้าอยากโดนผีขยำหัวมากกว่าอ่ะ  :o8:

หัวไหน หัวใจอ๊ะป่าว ถ้าแบบนั้นอยากได้เหมือนกัน วี้ดวิ้ว  :t2:



อยากไปเที่ยวฉลองฮาโลวีนมั่งอ่ะ
 :sad2:



เค้าไปเที่ยวฮัลโลวีนที่ร้านบ้านโจตรงซอยรางน้ำมาละ แบบว่าร้านอยู่บนดาดฟ้า นั่งๆอยู่ฝนตกเลยต้องย้ายลงมาชั้นล่าง ทางร้านก็เปิดหนังผีเกาหลีให้ดูแต่เปิดซีดีป๊อบแจ๊สกลบเสียงหนังซะงั้น  o7  แต่ก็สนุกดีเพราะเพื่อนมากันหลายคนมาก (ปกติรวมตัวกันแต่ละทียากเย็นเหลือใจ)


แว้กกกก ผีขยำหัว ก้มลงไปมอง ไม่มี......ให้ขยำ คิกคิก  :o8:

เมื่อคืนเค้าไม่โดนผีหลอกนะ bb แต่ได้หลอกผีแทน ผีตัวใหญ่ซะด้วย วี้ดวิ้ววววววววว

แต่ว่า คุณพ่อ มาหาต้นทำไมค้าาาาา แง่ง แง่ม ง่ำ

PS I'm looking forward to ต้นไผ่ ลู่ลมสวยงามไปด้วยกันนะเจ้าคะ
บรรยายภาพได้สวยมากเลยตัวเอง ต้นไผ่ลู่ลม เค้าก็รอวันนั้นอยู่เหมือนกัน แต่รู้สึกที่เข้ามาช่วงนี้จะเป็นลมพายุแฮะ  :oni1:


o7 o7  ทำไมตอนนี้มันสั้นจัง ทุกทีเห็นแต่ละตอนย้าวยาววววว  :t2:
มาอัพเร็วนะคะ  :oni2:

เมี้ยวววววว แง้ววววว ลืมทักทายคุณ BeePed ในตอนที่แล้ว นี่ก็แฟนขาประจำนิ เค้ามะได้ลืมตัวเองนะ เอ่อ...ก็สั้นกว่าตอนอื่นๆไปประมาณสองหน้าเอสี่เองน้า  :o11:

ยังไงตอนหน้าน่าจะยาวกว่านี้นะเจ้าคะ  :a1:

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
^
^
^
จิ้มป้าแรงๆ


จะเป็นใครกันน้าที่มาหาไผ่





pickki_a

  • บุคคลทั่วไป
ป้าๆ มันค้าง เหมือนลิฟท์เสียอ่ะ
 :m12:

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
^
^
^
ถ้าค้างอยู่กับคนหน้าตาดีก็น่าค้างนิ หึๆๆ  :haun5:

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาทำให้หายค้างนะจ๊ะ

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
18.

“คุณตฤณครับ มีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลครับ”

ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงสวมแว่นกรอบโลหะเคาะประตูห้องทำงานก่อนจะร้องบอกผู้เป็นนายด้วยเสียงตื่นเต้น ผู้ถูกเรียกปรามอีกฝ่ายด้วยสายตาดุก่อนจะหันไปคุยโทรศัพท์ที่ค้างไว้ต่อ

“ครับเสี่ย แป๊บนึงนะครับ”

ตฤณปิดปากกระบอกโทรศัพท์แล้วหันมองผู้ช่วยตาเขียว “วี ฉันกำลังคุยธุระสำคัญอยู่นะ มีอะไรก็รับฝากข้อความไปก่อน”

“แต่...ยายแสนโทรมาจากโรงพยาบาลเรื่องคุณกลอยนะครับ”

ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยอย่างเกรงใจ เขารู้ดีว่าผู้เป็นนายเกลียดการถูกขัดจังหวะเวลาทำงานแค่ไหน แต่เขาทราบดีว่ากลอยตา ภรรยาของตฤณเข้าโรงพยาบาลเมื่อช่วงเช้าด้วยสาเหตุใด ดังนั้นอีกฝ่ายควรจะให้ความสำคัญกับโทรศัพท์สายนี้แม้จะอยู่ในเวลางานจึงจะถูก

“รับฝากข้อความไว้ ฉันคุยธุระเสร็จเมื่อไหร่เดี๋ยวโทรกลับไปเอง ขอโทษครับเสี่ย ผมขอคุยเรื่องซองประมูลต่อเลยนะครับ...”

วรชัยถอนหายใจก่อนจะถอยออกจากห้องแล้วงับประตูปิดตาม ตฤณเพียงเหลือบมองก่อนจะหันกลับมาสนใจการเจรจาทางธุรกิจกับเสี่ยเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่ต่อ

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงกว่าการเจรจาจะได้ข้อสรุปเป็นที่น่าพอใจสำหรับทั้งสองฝ่าย ตฤณวางหูโทรศัพท์แล้วยกแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นดื่มจนเกลี้ยง ชายหนุ่มใช้หลังมือปาดหยาดของเหลวที่เกาะบนไรหนวดเหนือริมฝีปากก่อนจะหันมองผู้ช่วยที่เปิดประตูห้องเข้ามาอีกครั้งอย่างมีคำถาม

“ขอโทษครับ พอดีผมเห็นเสียงเงียบไปเลยคิดว่าคุณตฤณน่าจะโทรศัพท์เสร็จแล้ว”

ผู้เป็นนายพยักหน้าแล้วหันไปจัดเอกสารที่วางกระจัดกระจายบนโต๊ะให้เป็นระเบียบ “เพิ่งเสร็จพอดี แล้วตกลงยายแสนโทรมาว่ายังไง?”

น้ำเสียงวรชัยตื่นเต้นขึ้นทันที “คุณกลอยคลอดลูกชายอย่างปลอดภัยแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับคุณตฤณ”

ใบหน้าคมเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทว่าไม่มีการแสดงอารมณ์อื่นใดนอกเหนือไปจากนั้น ผู้เป็นนายลุกขึ้นเลือกแฟ้มเอกสารบนชั้นวางด้านหลังออกมาจัดใส่เอกสารบนโต๊ะแล้ววางกลับเข้าที่เดิม

“เข้าใจแล้ว เย็นนี้ฉันจะแวะไปโรงพยาบาลหลังงานแต่งลูกสาวคุณชิดชัยก็แล้วกัน”

 ตฤณสังเกตเห็นด้วยหางตาว่าผู้ช่วยของตนยังยืนทำท่าเก้ๆกังๆอยู่จึงหันไปถาม “มีอะไร ทำไมยังไม่กลับไปทำงานอีก?”

“เอ่อ เท่าที่ฟังจากยายแสน ท่าทางคุณกลอยจะต้องนอนพักที่โรงพยาบาลอีกหลายวันเพราะร่างกายอ่อนเพลียมาก  ยังไงงานแต่งเย็นนี้ให้ผมไปแทน...”

“ไม่ต้อง ฉันบอกแล้วว่าจะไปก็ต้องไป แล้วยังไงนี่ก็เรื่องของเมียฉันเอง คนนอกไม่จำเป็นต้องยุ่ง”

“ครับ...”

ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยรับเสียงอ่อยก่อนยอมถอยออกไป ตฤณหยิบบุหรี่จากซองในกระเป๋าเสื้อขึ้นจุดสูบแล้วก็พ่นควันออกช้าๆ เขาแต่งงานกับกลอยตาที่มีฐานะทางบ้านสูงกว่ามาสี่ปีแล้ว หล่อนเคยแท้งลูกเพราะครรภ์เป็นพิษเมื่อสองปีก่อน ตั้งแต่นั้นมาความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ราบรื่นอยู่แล้วของทั้งสองดูจะเปราะบางลงยิ่งกว่าเดิม ในตอนแรกตฤณจึงไม่ค่อยหวังกับการตั้งครรภ์ครั้งนี้นัก  ใช่ว่าเขาไม่นึกเป็นห่วงคู่ชีวิตที่ตบแต่งอยู่กินกันมาถึงแม้จะไม่เคยรู้สึกพิศวาสภรรยาเหมือนคู่รักทั่วไปก็ตาม ดูเหมือนกลอยตาก็พอจะรู้ตัวจึงพยายามไม่เรียกร้องความสนใจให้เขาต้องลำบากใจสักครั้ง

ตฤณเลื่อนลิ้นชักโต๊ะแล้วหยิบซองการ์ดแต่งงานสีชมพูขึ้นดูก่อนจะอัดบุหรี่เข้าปอดอีกครั้ง อย่างน้อยกลอยตาก็คลอดลูกชายคนแรกให้เขาอย่างปลอดภัย หากจะให้วรชัยไปร่วมงานแต่งงานของลูกสาวคู่ค้าคนสำคัญแทนโดยให้เหตุผลว่าเขาต้องไปเยี่ยมภรรยาฝ่ายนั้นคงเข้าใจ...



*************


“ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น ได้เจอพ่อทั้งทีแกแสดงท่าทางดีใจกว่านี้ไม่ได้หรือไง”

ตระการกระพริบตา ยังไม่หายประหลาดใจที่จู่ๆได้พบคนที่ไม่คาดคิดรออยู่ในห้องทำงาน ชายหนุ่มพนมมือทำความเคารพบิดาก่อนเอ่ยถาม

“ขอโทษครับ ผมแค่คิดไม่ถึงว่าพ่อจะบินมากะทันหันแบบนี้ จะดื่มอะไรไหมครับผมจะได้ไปเอาให้”

ผู้เป็นบิดาส่ายศีรษะ

“ไม่ต้อง มีคนเอามาให้แล้ว”

ชายวัยกลางคนที่ผมเริ่มเป็นสีเทาอยู่ในชุดสูทสีควันบุหรี่ เชิ้ตสีเข้มแบะอกไม่ผูกเนคไท ตระการลอบสังเกตใบหน้าผอมจนซูบตอบของอีกฝ่าย ระหว่างช่วงเวลาที่ไม่ได้พบกันคนตรงหน้าผ่ายผอมจนสูทที่เคยพอดีตัวดูหลวมไปถนัดใจ

“พ่อดูเพลียๆนะครับ สุขภาพไม่มีปัญหาใช่ไหม”

ตฤณเพียงปรายตามองบุตรชายที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูห้อง “ฉันก็ยังสบายดีตามที่เห็น ว่าแต่แกจะยืนทื่ออยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย กลัวจะโดนฉันกัดเอาหรือไง”

ตระการอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะทำงานแทนที่จะตรงไปยังโซฟาฝั่งตรงข้ามบิดาที่มุมห้อง หูได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากอีกฝ่ายแว่วๆ ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตัวแล้วก็ทำทีเป็นหยิบแฟ้มเอกสารที่เขาเซ็นรับทราบไปแล้วตั้งแต่ช่วงบ่ายขึ้นเปิดดูเพื่อรอให้บิดาเอ่ยธุระออกมา

ความเงียบดำเนินอยู่นานจนตระการต้องปริปากขึ้นก่อนหลังตรวจดูเอกสารทั้งแฟ้มซ้ำไปซ้ำมาจนเริ่มหงุดหงิด

“พ่อคงไม่ได้มาเยี่ยมผมใช่ไหม ถ้าหากสงสัยเรื่องเกี่ยวกับความคืบหน้าของโปรเจ็กต์ก็อ่านจากอีเมล์ที่ผมส่งไปก็ได้นี่ครับ”

นัยน์ตาคมของผู้สูงวัยกว่าทอประกายหยันขึ้นวูบหนึ่ง

“หึ ถ้าไม่ใช่เรื่องงานแกก็คงไม่คิดว่าฉันจะมาหาสินะ ท่าทางฉันจะบกพร่องในฐานะพ่อกระมังนี่”

ตระการรีบท้วง  “ผมยังไม่ได้พูดแบบนั้น ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงมาโดยไม่บอกกล่าวกันก่อน แล้วอาหมอรู้หรือเปล่าว่าพ่อมาที่นี่”

“เกริกก็แค่ที่ปรึกษาทางสุขภาพ ฉันจะไปไหนมาไหนมันก็เรื่องของฉัน” ตฤณยกแก้วชาขึ้นจิบ นัยน์ตาจับจ้องลูกชายไม่วางตา “ทำไม หรือเห็นพ่อสบายดีแล้วแกไม่พอใจ?”

ใบหน้าคมคายตึงขึ้น

“ถ้าการเดินทางไม่กระทบสุขภาพก็ดีแล้วครับ แล้วถ้าพ่ออยากไปที่ไหนผมจะไปห้ามอะไรได้”

ผู้สูงวัยกว่ายกยิ้มมุมปากบางๆกับคำประชดประชัน  ตระการพยายามระงับอารมณ์หงุดหงิดที่แล่นริ้วขึ้นจากความรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนปั่นหัว

“ท่าทางพ่อจะขวางหูขวางตาแกมากสินะ เอาเถอะ ฉันพอเข้าใจว่าถ้าคนที่อยู่ตรงนี้เป็นคนอื่นแกคงดีใจกว่า”

มือใหญ่สองข้างกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาคมปลาบจับจ้องบิดาเขม็งอย่างไม่เข้าใจ ตฤณหันไปเปิดกระเป๋าข้างตัวแล้วหยิบแฟ้มเอกสารภายในขึ้นพลิกดูด้วยท่าทางไม่นำพากับแววตามีคำถามของบุตรชาย

“พรพฤกษ์ ภูมิประพันธ์ อายุ 28 ปี”

ตระการลุกพรวดทันที บิดายังคงอ่านออกเสียงประวัติในมือต่ออย่างไม่สนใจ “จบการศึกษามนุษยศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัย....... เคยทำงานในกองบรรณาธิการนิตยสารท่องเที่ยว ปัจจุบันเป็นเจ้าของเกสต์เฮ้าส์และนักแปลอิสระ”

ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดผู้สูงวัยกว่าอย่างรวดเร็วแล้วกระชากแฟ้มออกจากมือผอมซูบ เมื่อเปิดกางแฟ้มออกดูใบหน้าคมก็เป็นสีเข้มขึ้นทันทีเมื่อเห็นรูปถ่ายและประวัติของคนที่พูดถึงอยู่ในนั้นจริง ตฤณยิ้มเย็น

“หน้าตาไม่เลว...คล้ายพิมจนน่าตกใจ”

“พ่อครับ ทำแบบนี้เข้าข่ายละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะครับ!!”

“ทำไม แล้วแกไม่เคยทำหรือไง?”

ผู้สูงวัยกว่าเอนหลังพิงพนักโซฟา นัยน์ตาจ้องตอบบุตรชายอย่างไม่รู้ร้อนหนาว ตระการสะอึก หรืออีกฝ่ายรู้เรื่องที่เขาก็เคยสืบประวัติของพรพฤกษ์ก่อนที่จะไปตามหาครั้งแรกเหมือนกัน?  นี่บิดาของเขาสืบลึกลงไปขนาดไหนแน่?

ตฤณยกแก้วชาสีน้ำตาลอ่อนจางขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“เลิกกับเด็กคนนั้นซะ ต้น”

ประโยคคำสั่งปราศจากอารมณ์ที่ลอยมากระทบโสตประสาททำให้ตระการยืนตัวแข็ง ความลับที่เขาเคยคิดว่าปิดจากอีกฝ่ายได้มิดไม่เป็นความลับอีกต่อไป ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนค้อนหนาหนักทุบลงที่อก

นี่แม้แต่ชีวิตส่วนตัวของเขาก็จะไม่ให้อิสระบ้างเลยหรือ?

“ผมทำไม่ได้ และพ่อก็บังคับผมเรื่องนี้ไม่ได้เหมือนกัน นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับไผ่!”

ผู้สูงวัยกว่าตวัดสายตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคปฏิเสธแข็งกร้าวนั้น ร่างซูบผอมที่มีส่วนสูงไม่ต่างจากบุตรชายมากนักลุกขึ้นยืนจ้องอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์

“เรียกชื่อกันสนิทปากเหลือเกินนะ!  แต่แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธตราบใดที่แกยังเป็นลูกชายของฉันและคนที่ต้องรับช่วงต่อเครือสุวรรณฤทธิ์!! ความสัมพันธ์บิดเบี้ยวของแกกับไอ้เด็กนั่นจะมาทำลายสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นไม่ได้!!!”

“งั้นก็บอกผมมาก่อนว่าปัญหาของพ่อคืออะไร เพราะไผ่เป็นผู้ชาย หรือเพราะเป็นลูกของแม่พิม?”

“แกอย่ามาย้อนฉันนะ!!”

สิ้นประโยคตฤณก็ชะงักแล้วขมวดคิ้ว ใบหน้าที่ซูบตอบเหยเกด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเอามือกุมหน้าอกข้างซ้ายแล้วทรุดฮวบลงอย่างกะทันหัน ตระการตกใจรีบเข้าไปประคองอีกฝ่ายก่อนจะล้มลงบนพื้นแล้วพยุงให้เอนลงบนโซฟา

“พ่อครับ! พ่อ! หายใจลึกๆไว้นะ ยาอยู่ไหน!?”

ผู้เป็นบิดากัดฟันหลับตาแน่น มือขวาจิกกุมหน้าอกอย่างแรงจนน่ากลัวว่าจะทิ้งรอยเล็บบนผิวผ่านเสื้อเชิ้ต เมื่อโดนบุตรชายถามซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงดังกว่าเดิมตฤณจึงค่อยๆชี้มือสั่นเทาไปที่กระเป๋าข้างตัว ตระการรีบค้นหาซองยาแล้วแกะออกให้บิดาทันที

“ยาอมใต้ลิ้นนะครับ พ่อ! ยังได้ยินเสียงผมใช่ไหม?”

ตฤณพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะอ้าปากรับยา ตระการหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อตัวเองขึ้นซับเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากของคนตรงหน้าแล้วก็เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน

“ไปโรงพยาบาลดีกว่านะครับ”

ผู้สูงวัยกว่าส่ายหน้าอย่างอ่อนเพลีย มือที่กุมหน้าอกเลื่อนมาดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้ “ไม่ต้อง ถ้าได้ยาแล้วนอนพักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวแกพาฉันไปส่งที่โรงแรมก็พอ”

“แต่ว่า...”

“ไม่ต้องเถียง!”

ตระการเงียบทันที เปล่าประโยชน์ที่จะคัดค้านยามอีกฝ่ายมีอาการเช่นนี้ ชายหนุ่มจัดแจงท่านอนของบิดาและคลายเสื้อผ้าให้ก่อนหยัดตัวขึ้นยืน

“งั้นพ่อนอนพักก่อนนะครับ ผมจะไปเอาน้ำมาให้”

“เรื่องที่พูดไปเมื่อกี้ ฉันหมายความตามนั้นนะต้น”

ร่างสูงใหญ่ชะงักมือที่แตะลงบนลูกบิดประตู ใบหน้าคมหันกลับไปมองบิดาที่นอนหลับตานิ่งอยู่บนโซฟายาวก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป


*************


ตระการเดินตรงออกจากโรงแรมไปยังลานจอดรถหลังส่งบิดาขึ้นห้องพักและดูแลจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะกลับไปเอาของใช้ส่วนตัวที่คอนโดมิเนียมแล้วกลับมานอนเฝ้าเผื่อเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นอีก แม้เขาจะทราบว่าบิดาเป็นโรคหัวใจมาหลายปีแล้วแต่ก็ไม่เคยเห็นยามที่อีกฝ่ายอาการกำเริบมาก่อน ดังนั้นประสบการณ์ในห้องทำงานเมื่อครู่จึงทำให้เขากังวลมากทีเดียว

ชายหนุ่มเปิดประตูเข้านั่งในรถแล้วก็ยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน เมื่อเหลือบมองนาฬิกาก็ตกใจที่เวลาล่วงเข้าเที่ยงคืนแล้วจึงล้วงโทรศัพท์ออกมากดหาคนที่อยากคุยด้วยทันที สัญญาณเรียกดังอยู่ครู่หนึ่งก่อนตระการจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาตามสาย

“ว่าไงต้น”

เสียงทักที่สดใสทำให้ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจยาว กล้ามเนื้อที่ขมวดเกร็งทั่วร่างผ่อนคลายลง ใบหน้าคมยิ้มพลางปลดเน็คไทออกแล้วโยนไปที่นั่งข้างตัว

“ขอโทษทีเมื่อคืนก่อนไม่ได้โทรไป ไผ่ยังไม่นอนใช่ไหม?”

“ยังนั่งทำงานอยู่เลย แล้วต้นกลับถึงห้องหรือยัง?”

“ยัง แต่กำลังจะกลับแล้วล่ะ อยากได้ยินเสียงไผ่คืนนี้จะได้หลับฝันดี”

“นี่พูดอย่างนี้กับสาวๆที่โน่นบ้างหรือเปล่าเนี่ย”

“ไม่ต้องมาหลอกถาม ไผ่น่ะแหละอยู่ทางโน้นไม่มีแขกมาจีบนะ?”

“ไม่มีหรอก แขกที่มาพักตอนนี้เค้าก็มากันเป็นคู่ๆ มีแต่เพื่อนเท่านั้นแหละที่ขึ้นมาเยี่ยม”

ตระการเอะใจ ใช้หูแนบโทรศัพท์ลงกับไหล่ระหว่างยกแขนขึ้นปลดประดุมข้อมือ “เพื่อนคนไหน? ต้นรู้จักหรือเปล่า?”

“ก็คนที่เป็นเจ้าของร้านอาหารที่เคยพาต้นไปไง พอดีเค้าเพิ่งกลับจากไปเที่ยวญี่ปุ่นเลยแวะเอาของฝากมาให้ ขับรถใหม่มาอวดด้วยนะ”

“เค้ามาตอนไหน แล้วอยู่ด้วยนานรึเปล่า?”

พรพฤกษ์ยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบ แปลกใจที่รู้สึกเหมือนเสียงอีกฝ่ายห้วนขึ้น “ก็มาตอนสายๆแล้วก็อยู่กินข้าวกลางวันด้วยเท่านั้นแหละ ทำไมเหรอ?”

ตระการหน้าบึ้งทันที นิ้วมือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์เคาะพวงมาลัยอย่างไม่พอใจ เขาเคยประกาศไปต่อหน้าหมอนั่นแล้วแท้ๆว่าเขากับพรพฤกษ์เป็นอะไรกัน แต่นี่จะถือโอกาสทำคะแนนช่วงที่เขาไม่อยู่หรือไง

“ก็เป็นห่วง ไม่อยากให้คนอื่นมาตีสนิทกับไผ่”

พรพฤกษ์หัวเราะ “นั่นเพื่อนสมัยเด็กนะต้น คิดเพ้อเจ้อไปได้ แล้วต่อให้เค้าคิดอะไรจริงๆไผ่ก็ตอบรับไม่ได้หรอก”

ตระการค่อยยิ้มออก แต่ก็อดแหย่คนปลายสายไม่ได้

“แล้วทำไมไผ่ถึงมั่นใจว่าจะไม่ตอบรับล่ะ”

หน้าหวานคมแดงเรื่อขึ้น นึกค่อนอีกฝ่ายในใจ รู้อยู่แล้วจะถามทำไมเล่า...

“ทำไมล่ะ ไผ่ไม่พูดต้นก็ไม่รู้สิ”

ตระการแหย่อีก ใบหน้าคมเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม พรพฤกษ์โดนอีกฝ่ายต้อนมากเข้าจึงรีบตัดบททั้งที่รู้สึกร้อนวาบไปทั้งหน้า

“ก็เคยบอกคนบางคนไปแล้วว่าจะรอนี่นา พี่ชายสัญญาแล้วไม่ผิดคำพูดหรอกน่า”

ตระการหัวเราะอย่างมีความสุขกับคำตอบที่ได้รับ ความวิตกกังวลจากบทสนทนากับบิดาเมื่อหัวค่ำมลายไปราวกับหมอกที่ต้องแสงอาทิตย์ ใช่แล้ว ตราบใดที่เขากับพรพฤกษ์มั่นคงในกันและกัน แม้จะมีอุปสรรคเพียงไหนความรู้สึกนี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงแน่นอน

“ตอนนี้อากาศที่นี่เริ่มเย็นแล้ว อยากให้ไผ่อยู่ที่นี่จัง จะได้กอดให้หายหนาว”

พรพฤกษ์มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็ยิ้ม

“บังเอิญจังแฮะ ที่นี่ก็ฝนตกอากาศเย็นเหมือนกัน แต่โชคดีที่ผ้านวมบนห้องหนา คืนนี้คงไม่หนาว”

“โหย~ เพิ่งพูดให้ชื่นใจอยู่หยกๆก็ทำร้ายจิตใจกันแล้วเหรอ คอยดูกลับไปเมื่อไหร่จะกอดไม่ปล่อยเลย”

“ไม่ต้องมาพูดดี ทางนี้เบื่อรอจะแย่แล้วเนี่ย”

“เบื่อก็ต้องรอ ลืมสัญญาแล้วเหรอว่าต้นกลับไปคราวหน้าไผ่ต้องทำอะไร”

“ไม่รู้ไม่ชี้ จำไม่ได้”

ตระการอมยิ้ม ปกติพรพฤกษ์จะสุขุมเป็นผู้ใหญ่ แต่พออีกฝ่ายเล่นแง่กับเขาก็น่ารักจนอยากจะดึงมากอดแล้วหอมแก้มแรงๆให้สาแก่ใจ

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้นโทรมาใหม่แล้วกัน ไผ่อย่านอนดึกนักล่ะ แล้วก็...รักเหมือนเดิมนะครับ

“...ต้นก็ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ”

ทั้งสองยิ้มให้กันแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น แต่กระนั้นความอบอุ่นที่ได้สัมผัสจากถ้อยคำแสดงความห่วงใยในกันและกันก็หวานซ่านจนปัดเป่าทุกเศษเสี้ยวแห่งความเหงาที่เกาะกุมหัวใจสองดวงออกไปจนสิ้น

พรพฤกษ์ลูบสร้อยเงินเส้นเล็กบนข้อมือไปมาหลังอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว


“รีบกลับมาเร็วๆนะต้น ไผ่จะได้พูดสิ่งที่ต้นอยากฟังเสียที”


*************

คราวนี้ ไม่ค้าง ไม่สั้นแล้วเน้อ แหะๆ :m18:
(ว่าแต่ หิวข้าวจัง ฝนตกหนักมากลงจากตึกไม่ได้ ใครเอาข้าวราดผัดผักรวมตับ&ไข่ดาวมาเดลิเวอรีให้ที ฮือๆๆ   :m8:

shibao

  • บุคคลทั่วไป
ไม่ค้างคับ

แล้วมาต่ออีกละกันคับ

รออ่าน เช่นเคย

 :m4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
พ่อของต้นนี่ร้ายมากจริงๆ

สงสารไผ่ถ้าต้นทำตามพ่อ

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
ป้าฮ่ะ ไม่ค้างคับ




แต่ 



มันไม่พอ ขออีก

The Living River Ping

  • บุคคลทั่วไป
ไม่ใช่แต่เธอ เท่านั้น
ที่เฝ้าอดทน รอฉัน
ฉันเอง ก็เฝ้ารอ
เหมือนเหมือนเธอ


คุณพ่อ..เอ่อ..ไม่ได้แช่งชักหรือรักมากเลยนะ ปล่อยให้ต้นกลับมาเมืองไทยคนเดียว
ส่วนตัวคุณพ่อ หาคนป้อนกิมจิ แล้วเกษียณตัวเองอยู่ที่โ่น่นเลยดีไหมค้าาาาาา :m20:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
^

^

เห็นด้วยกับที่รัก

คุณพ่ออยู่ที่เกาหลีต่อไปก็ได้นะ

ไม่ต้องรีบกลับ


 :jul3:



ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
 :m15: อร้ายยย จะขับไล่ไสส่งคนแก่หัวใจอ่อนแอกันขนาดนั้นเลยเร้อ

แต่เป็นไอเดียที่ดี ไม่เคยคิดถึงออพชั่นนี้มาก่อน ว่าแล้วเขียนสนองเลยซะดีมะ?  :laugh:

The Living River Ping

  • บุคคลทั่วไป
เป็นแบบ อ็อพชั่น ทู บาย ไงตัวเอง bb ลองให้คุณพ่อ กินกิมจิกับเนื้อย่างเกาหลีดู ถ้าอร่อย ก็ขอให้อยู่กินตลอดไป  :jul3:

pickki_a

  • บุคคลทั่วไป
หมั่นใส้พ่ออ่ะ
หัวโบราณ  :angry2:

abcd

  • บุคคลทั่วไป

BeePed

  • บุคคลทั่วไป
ตอนแรกอยากแนะนำให้ต้นลุกขึ้นสู้เหมือน พี่เต็มกับคุณกวาง ในเรื่องของคุณชะนี  :t2: แต่คิดไปมา...กลัวท่านคุณพ่อจะช็อคตาตั้งสิ้นชีพไปเสียก่อน  :serius2: :serius2: จะแก้ปัญหายังไงดี


ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
^
^
^
เพราะคำแนะนำคุณ BeePed เลยแว้บไปอ่านเรื่องนั้นมา ทำไมประสบการณ์คุณชะนีคล้ายชีวิตจริงเราเลยเนี่ย  :t2:

ส่วนป๊ะป๋าของต้นในเรื่องนี้...ก็รอลุ้นไปก่อนเน้อ แหะๆ :a11:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด