แม้นมั่นคำสัญญา ตอนพิเศษที่หน้า 21จ้า [28/02/13]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนพิเศษที่หน้า 21จ้า [28/02/13]  (อ่าน 224451 ครั้ง)

abcd

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #30 เมื่อ27-09-2008 10:28:55 »

นึกภาพตามตอนนางเอกสะดุดก้อนหินแล้วพระเอกคว้าตัวไว้ทัน  :o8:



ป้าเกิดปีระกา..งั้นก็1981ชิมิ โอ้วววววววยังเอ๊าะๆอยู่เลย ใครว่าแก่  :man1: (แต่ก็แอบเรียกเค้าว่าป้า  :jul3: )

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #31 เมื่อ27-09-2008 11:22:00 »

น่านสิ ใครกันนะมาเรียกเราว่าป้า เค้าออกจะใสเช้งกระเด๊ะขนาดนี้  :laugh: (ช่างกล้า)

อย่างงี้ท่าทางคนในบอร์ดจะมี generation gap เยอะเหมือนกันนะนี่ น้องนู๋ kampanat02 เพิ่งม.ปลายเอง แล้วคนที่อายุมากที่สุดที่เข้าบอร์ดนี้อายุเท่าไหร่หว่า   :jul3: (คำถามล่อเป้าจริงๆ)

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #32 เมื่อ27-09-2008 11:32:23 »

มาต่ออีกนะคับ


ป้า เกิด 1981 ใช่ป่ะ :m12:  อืมๆๆๆๆๆๆ ก็ยังไม่แก่นี่เนอะ :m21:


ยังไงซะ :a11: :a4:


ก็แก่กว่าไอ้เออยู่ดี เพราะฉะนั้นขอเรียกป้าเหมือนเดิมละกัน กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :laugh: :laugh:

kampanat02

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #33 เมื่อ27-09-2008 11:51:01 »

โอ้ยตายเจ้เกิด  1981หรอ

ผมเกิด1993
เกิดก่อนตั้ง12ปีแหนะ

อ๊ากกๆๆๆ


ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #34 เมื่อ27-09-2008 12:18:20 »

ไอ้นี่ เล่นไม่เลิก  o12


เดี๋ยวคืนนี้จุดธูปไว้นะ เจ้จะไปหา เหอๆ  o18

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #35 เมื่อ27-09-2008 12:32:07 »

ป้า จะไปหาใครอ่ะ

แล้วให้จุดธูปเนียะ ให้จุดเท่าจำนวนอายุด้วยป่ะล่ะ  :laugh: :laugh:

กี่ดอกน้าาาาาาา อ่ะ ตั้งเกือบสามสิบดอกแนะ  :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #36 เมื่อ27-09-2008 12:39:18 »


กลายเป็นกระทู้ประจานอายุไปแล้วมั้งเนี่ย

 :laugh: :laugh:


ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #37 เมื่อ27-09-2008 13:05:52 »

ป้า จะไปหาใครอ่ะ

แล้วให้จุดธูปเนียะ ให้จุดเท่าจำนวนอายุด้วยป่ะล่ะ  :laugh: :laugh:

กี่ดอกน้าาาาาาา อ่ะ ตั้งเกือบสามสิบดอกแนะ  :laugh: :laugh:


ก็ยังขาดอีกหลายดอกย่ะ  :angry2:  ป้าเกิดปลายปี เพราะงั้นยังอ้อมแอ้มได้ว่ายังเด็กกว่าเพื่อนๆที่เกิดปีเดียวกันอยู่ (แต่ก็เหลือเวลาให้ยืดได้อีกไม่กี่เดือน ง่ะ  :o11: )



กลายเป็นกระทู้ประจานอายุไปแล้วมั้งเนี่ย

 :laugh: :laugh:



ใครนะใครเป็นคนเริ่ม แง่มๆๆ  :เตะ1:

pickki_a

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #38 เมื่อ27-09-2008 21:36:26 »

บทพรรณาดีมากเลยคับ ภาพพจน์ชัดเจนดี
ยังไม่ขอเดาเรื่องนะคับ

ส่วนที่ว่าป้านั้นแก่ ก็ไม่รู้สินะคับ แฮ่ะๆๆ  :m23:


abcd

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #39 เมื่อ27-09-2008 23:14:11 »

แก่สุดในเล้านี้เหรอ เท่าที่รู้จักก็ประมาณ40ได้อ่ะ ป้ายังไม่แก่สุด ไม่ต้องกลัวปายยยย  :กอด1:

ถึงจะแก่ก็แก่ประสบกามไม่ใช่แก่กะโหลกกะลาชิมิเคอะ เพราะฉนั้นเราต้องภูมิใจในความแก่เคอะ
 :laugh: ที่สำคัญ...แก่แต่สวยเคอะ  :oni1: อวยป้าเต็มที่  :man1: มิได้หวังผลใดๆเร้ยยยย  :m13:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
« ตอบ #39 เมื่อ: 27-09-2008 23:14:11 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






YO DEA

  • บุคคลทั่วไป
Re: แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 3
«ตอบ #40 เมื่อ27-09-2008 23:37:48 »

 :m1:


ใช่ครับ

เห็นด้วยกับคุณ pickki_a

บรรยายได้เห็นภาพดีมากๆ

เป็นกำลังใจให้อีกทีครับ

 :bye2:

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
แม้นมั่นคำสัญญา ตอนที่ 4
«ตอบ #41 เมื่อ28-09-2008 13:08:53 »

4.

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นจังหวะ อุ้งมือแข็งแรงจึงยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับก่อนกรอกเสียงทุ้มลงไป

“สวัสดีครับ บ้านนฤมิตรครับ วันเสาร์อาทิตย์ที่ 28-29 เดือนนี้นะครับ.....ครับว่างครับ ตกลงเป็นทวินเบดสองห้องนะครับ ค่าห้องพักมาจ่ายวันเช็คอินได้เลยครับ ชื่อคุณปลานะครับ ครับสวัสดีครับ”

เจ้าของที่พักตัวจริงชะโงกหน้าออกมาจากในครัวโดยมือหนึ่งถือตะหลิว เสียงใสเอ่ยกระเซ้าแขกของตนเองที่ตอนนี้ทำตัวเสมือนผู้ช่วยดูแลเกสต์เฮ้าส์ของเขาไปแล้ว

“เริ่มคล่องแล้วนะเนี่ย เดี๋ยวเราให้ต้นดูแลที่นี่แทนแล้วหนีไปพักร้อนซักระยะดีกว่า”

“ก็เอาสิ แต่กลับมาเจอบ้านร้างไม่รู้ด้วย”

ชายหนุ่มเย้ากลับขำๆ แล้วเดินตามเข้าไปในครัวที่อวลกรุ่นด้วยกลิ่นหอมของอาหารเช้า

“โอ้โฮ ABF เลยเหรอวันนี้”

พ่อครัวยักคิ้วหน่อยๆ “ตอนนี้กำลังช่วยแปลนิยายแนวคันทรีในชนบทอเมริกาอยู่ เลยสร้างบรรยากาศนิดนึง จะได้เหมือนกินอาหารเช้าอยู่ในกระท่อมแถวเทือกเขาร็อกกี้ไง”

“ครับๆ เชื่อแล้วว่าวันนี้นึกครึ้มจริงๆ”

เวลาผ่านไปสัปดาห์กว่าตั้งแต่วันที่ตระการเข้าพักที่บ้านนฤมิตร ด้วยความที่ไม่มีแขกอื่นมาพักในช่วงเดียวกัน และคนทั้งสองคุยกันถูกคอจึงสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วจนเปลี่ยนมาเรียกชื่อเล่นโดยไม่มีสรรพนามนำหน้าตั้งแต่วันที่สอง เนื่องจากตระการมาพักแบบไม่ได้ศึกษาข้อมูลท่องเที่ยวใดๆมาเลย พรพฤกษ์จึงรับเป็นธุระพาตระเวนเที่ยวตามสถานที่ขึ้นชื่อต่างๆทั้งในจังหวัดและจังหวัดใกล้เคียงทั้งที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธด้วยความเกรงใจ ดังนั้นตระการจึงมักเสนอตัวช่วยเหลืออะไรในเกสต์เฮ้าส์นิดๆหน่อยๆแล้วแต่จะจำเป็นด้วยความเต็มใจในวันที่ทั้งสองไม่ได้ออกไปไหน

“ไผ่ทำอาหารเก่งจัง”

พรพฤกษ์เงยหน้าขึ้นจากการกัดขนมปังปิ้ง “เก่งตรงไหน อาหารเช้าแบบอเมริกันทำง่ายจะตาย แค่ปิ้งขนมปัง ทอดไข่ดาว ไส้กรอก เบคอนก็เสร็จ”

“ไม่ใช่ๆ หมายถึงทั่วไปต่างหาก กับข้าวทุกมื้อตั้งแต่ต้นมาพักที่นี่ก็เห็นไผ่ทำเองตลอด”

พรพฤกษ์ยิ้มเขินๆ “ก็ตาชอบสอนให้ทำกับข้าวเองตั้งแต่เด็กเพราะมันประหยัดกว่าไปหาซื้อข้างนอก ทำไปทำมานานๆเข้ามันเลยชินไปเอง”

“อย่างนี้ใครได้ไปเป็นพ่อบ้านสบายเลย”

พรพฤกษ์หัวเราะพลางเหยาะซอสลงไข่ดาวในจานของตัวเอง  “สนใจจ้างไปทำกับข้าวที่บ้านมั้ยล่ะ แต่ค่าจ้างแพงนะ”

มือแข็งแรงของร่างสูงจิ้มเบคอนทอดใส่ปากแล้วเอ่ยตอบเรียบๆ “เอา ถ้าเป็นไผ่ แพงแค่ไหนก็จ่าย”

พรพฤกษ์อ้าปากค้างกับประโยคชวนให้คิดลึก ตระการเห็นคู่สนทนาเงียบไปเลยเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นใบหน้าใสๆของอีกฝ่ายที่ดูจะซับสีเลือดขึ้นมาจางๆก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่องตะกุกตะกัก

“เอ่อ วันนี้ต้นว่าจะยืมรถเข้าเมืองไปร้านหนังสือ ไผ่จะไปด้วยกันมั้ย จะฝากซื้ออะไรหรือเปล่า เหมือนผงซักฟอกใกล้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ ทิชชูด้วย กาแฟด้วยใช่มั้ย”

ร่างบางกระพริบตากับประโยคคำถามรัวเร็ว แล้วก็หัวเราะพรืด “ขออยู่บ้านแล้วกัน ต้องแปลงานสิบบทแรกให้เสร็จทันวันพรุ่งนี้ เดี๋ยวจดของที่จะฝากซื้อให้”

ร่างสูงพยักหน้าแล้วช่วยเก็บจานชามล้างเหมือนทุกครั้ง แต่เมื่อใดที่มือหรือร่างกายของทั้งสองสัมผัสเฉียดกันไปเฉียดกันมาในห้องครัวเล็กๆทั้งสองจะยิ้มให้กันแบบเขินๆ

เพื่อไม่ให้บรรยากาศแปลกๆไปกว่าที่เป็นอยู่ พรพฤกษ์รีบยัดกระดาษจดรายการของที่จะฝากซื้อพร้อมกับแบ๊งค์พันสองใบและกุญแจรถใส่มือแขกที่ตอนนี้รับตำแหน่งผู้ช่วยดูแลเกสต์เฮ้าส์จำเป็นชั่วคราวก่อนจะรุนหลังไปทางโรงรถ

ตระการเรียกอีกฝ่ายไว้ก่อนจะผละไปตากผ้าที่หลังบ้าน “ไผ่อยากกินขนมอะไรมั้ย เดี๋ยวซื้อมาฝาก”

พรพฤกษ์ส่ายหน้า “ต้นอยากกินอะไรก็ซื้อมาได้เลย ฝากเติมน้ำมันกับเช็คลมยางรถให้ด้วยแล้วกัน”

“แล้วจะรีบกลับนะ”

ร่างสูงยิ้มให้ก่อนเดินออกไปที่โรงรถ พรพฤกษ์ยื่นหน้าออกไปมองตระการถอยรถ พอชายหนุ่มเห็นเขาก็โบกมือให้ก่อนหักพวงมาลัยแล้วขับออกไป ทิ้งรอยล้อรถไว้บนถนนโรยกรวดแฉะๆ

ร่างบางเดินกลับมาเอาผ้าที่ปั่นแล้วออกจากเครื่องซักใส่ตะกร้า พร้อมๆกับความรู้สึกอบอุ่นที่ซ่านขึ้นและหัวใจที่ดูจะเต้นเร็วไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อครู่


*************


กะมาลงตอนใหม่ตั้งแต่เมื่อคืน แต่บังเอิญไปกินเลี้ยงกับเพื่อนเลยกลับดึกไปหน่อย ว่าแต่มีใครเคยไปร้านตักสุราสาขาสี่แยกคอกวัวบ้าง บรรยากาศบ้านเก่าบนชั้นสองหลอนได้ใจมากๆ  o21นั่งดริ๊งค์กันไปผวาไปว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาแจม เด็กเสิร์ฟก็ช่างกวนทีนดีเหลือเกิน รู้งี้เมื่อคืนลากกลับบ้านมาด้วยก็ดี กร๊ากกก (ป้าเริ่มหื่น)   :laugh3:

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
จิ้มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ป้า


เมื่อคืนหนีเที่ยวเหรอ ปล่อยให้เค้านั่งคอย o12


ดีแล้วแหละที่ป้าไม่ลากเด็กมันมาด้วย  สงสารเด็กมัน ปล่อยให้มันเจอสิ่งๆดีเหอะนะป้า :laugh: :laugh: :laugh:



อ๊ะ ป๋มล้อเล่น อย่าโกรธเค้านะตะเอง :m13:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23

เริ่มมีรู้สึกอะไรๆ แล้วใช่มั้ยสองคนนี้อ่ะ

 :m1:


เด็กเสิร์ฟก็ช่างกวนทีนดีเหลือเกิน รู้งี้เมื่อคืนลากกลับบ้านมาด้วยก็ดี กร๊ากกก (ป้าเริ่มหื่น)   :laugh3:

น่าจะเอากลับมาด้วย
ถึงป้าไม่เอาเอง
แต่เอามาฝากน้อง ฝากหลานก็ยังดี
 :oni2:



ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog

ดีแล้วแหละที่ป้าไม่ลากเด็กมันมาด้วย  สงสารเด็กมัน ปล่อยให้มันเจอสิ่งๆดีเหอะนะป้า :laugh: :laugh: :laugh:


:a14:  นี่แหละสิ่งดีที่สุดในชีวิตที่มันจะได้เจอ (กล้าเนาะคนเรา)



เริ่มมีรู้สึกอะไรๆ แล้วใช่มั้ยสองคนนี้อ่ะ

 :m1:



รอดูกันต่อปายยยย.... o3

abcd

  • บุคคลทั่วไป

pickki_a

  • บุคคลทั่วไป
ป้าไปเที่ยวไม่มีไรมาฝากหลานๆมั่งเหรอคับ
 o12

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
 :m4: :m4:อิอิอยู่ได้ไม่นานจะยกให้เค้าซะงั้น
รออ่านตอนต่อไปค้าบบบบบ
น่ารักดี

BeePed

  • บุคคลทั่วไป
เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องใหม่ แหะ....แหะ....

ชอบการเขียนค่ะ ไม่มีคำผิดเลย ยอดเยี่ยมมาก  :oni2: :oni2:

ถ้าพูดถึงอายุสงสัยเราจะแก่สุดในกระทู้นี้ แต่เราไม่ยอมเป็นป้าหรอก หน้าเด็กซะอย่าง ไม่กลัว  :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ บุหรง

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 854
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +709/-3
    • My FB
พรพฤกษ์ เป็นอะไรกับ พันธ์พฤกษ์ หว่า  :confuse:

ระวังเน้อ ขับรถไปแล้วเชิดเงินหนีด้วย 2000  :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
ป้าไปเที่ยวไม่มีไรมาฝากหลานๆมั่งเหรอคับ
 o12

หลานบรรลุนิติภาวะยังล่ะ เอิ๊กๆๆๆ  :laugh:

เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องใหม่ แหะ....แหะ....

ชอบการเขียนค่ะ ไม่มีคำผิดเลย ยอดเยี่ยมมาก  :oni2: :oni2:

ถ้าพูดถึงอายุสงสัยเราจะแก่สุดในกระทู้นี้ แต่เราไม่ยอมเป็นป้าหรอก หน้าเด็กซะอย่าง ไม่กลัว  :laugh: :laugh:


ขอบคุณจ้า เราว่าคงมีคนแอบเข้ามาอ่านหลายคนแต่ไม่ลงอายุตัวเองไว้กันละ สงสัยเขิน  :t2:

พรพฤกษ์ เป็นอะไรกับ พันธ์พฤกษ์ หว่า  :confuse:

ระวังเน้อ ขับรถไปแล้วเชิดเงินหนีด้วย 2000  :laugh:

เออเนอะ สงสัยเป็นพี่น้องที่ถูกพลัดพราดจากกันเมื่อตอนเด็ก ว่าแต่ความเห็นหลังนี่น่าสน เดี๋ยวเปลี่ยนพล็อตเป็นไผ่ออกตามล่าต้นที่เชิดเงินกับรถหนีไปดีกว่า :jul3:

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
ป้าไม่คิดจะต่อจริงอ่ะวันนี้

ไม่ฉงฉานป๋มหน่อยเหยอ :m13:

คิดเสียว่าเห็นแก่ไอ้เอตัวน้อยๆที่แสนจะน่ารักน่าเอ็นดู คนนี้หน่อยนะคับ :impress:

เอาตอนต่อไปมาลงส่งผมหน่อยน้าๆๆๆ ป้าคนสวย สวยที่สุดในปฐพี :m1:

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
ป้าไม่คิดจะต่อจริงอ่ะวันนี้

ไม่ฉงฉานป๋มหน่อยเหยอ :m13:

คิดเสียว่าเห็นแก่ไอ้เอตัวน้อยๆที่แสนจะน่ารักน่าเอ็นดู คนนี้หน่อยนะคับ :impress:

เอาตอนต่อไปมาลงส่งผมหน่อยน้าๆๆๆ ป้าคนสวย สวยที่สุดในปฐพี :m1:

พอจะอ้อนขึ้นมาล่ะเห็นป้าสวยขึ้นมาทันที   o12

ไม่รู้ได้อ่านทันก่อนไปขึ้นรถรึเปล่านะ  :a14: โชคดีบ่ายนี้นายไม่เข้าออฟฟิศเลยพอปั่นนิยายได้ แล้วก็เดี๋ยวทั้งอาทิตย์นี้ป้าโดนงานนอกรุมเร้า ทั้งแปลบทความให้นศ.ปริญญาโท ทั้งวาดภาพประกอบนิทานให้ธีสิสของญาติ บทต่อไปจะได้มาลงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เง้อออ ~ เวลานอนของช้านนนนน    :dont2:

*************

5.

ตระการชะลอรถและแตะเบรกเมื่อเห็นสัญญานไฟบริเวณสี่แยกเริ่มเปลี่ยนสี สัญญานไฟสำหรับคนข้ามถนนสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญานเร่งให้คนเดินข้าม สามีภรรยาชาวต่างชาติคู่หนึ่งจูงเด็กชายผมสีอ่อนแก้มแดงยุ้ยน่ารักข้ามบริเวณทางม้าลายก่อนเดินหายลับไปในซอยเล็กๆ เขามองภาพครอบครัวอบอุ่นนั้นแน่วนิ่ง ทำไมกันนะ ภาพความทรงจำในวัยเด็กของเขาจึงไม่เคยมีบรรยากาศแห่งความชื่นมื่นเช่นนั้นอยู่เลย


*************


“คุณคะ ให้ต้นได้เลือกเรียนอย่างที่เค้าชอบเถอะนะคะ”

“เธอก็ดีแต่ตามใจ มันก็รู้ว่ายังไงมันก็ต้องกลับมาดูแลกิจการของกลุ่ม ทำไมฉันต้องให้มันเสียเวลาไปเรียนอะไรที่ไม่มีประโยชน์อย่างนั้นด้วย”

“คุณตฤณ ถือว่าเห็นแก่พิม อย่างน้อยตอนนี้ให้แกได้ทำสิ่งที่แกอยากทำเถอะค่ะ”



*************


ตระการสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแตรรถคันหลังบีบไล่ นัยน์ตาคมเหลือบมองไฟสัญญานที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วจึงเหยียบคันเร่งออกตัวอย่างแรงจนยางล้อรถบดถนนเสียงดังแสบแก้วหู

ชายหนุ่มถอยรถเข้าซองในลานจอดรถหลังตลาด หลังเช็คว่าล็อคประตูเรียบร้อยก็เดินหาตู้โทรศัพท์แบบใช้บัตรที่จำได้ว่าเคยเห็นตอนเข้าเมืองมาซื้อของกับพรพฤกษ์เมื่อครั้งก่อน ร่างสูงแข็งแรงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนสอดบัตรเข้าเครื่องแล้วกดหมายเลขเก้าหลักที่เขาจำได้ขึ้นใจ หลังฟังสัญญานเรียกครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากปลายสาย

“สวัสดีค่ะ ที่นี่บ้านสุวรรณฤทธิ์ค่ะ”

“ป้าแสน ผมต้นนะ พ่ออยู่ไหมครับ?”

เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างตื่นเต้น “คุณต้น!! ตายแล้วพ่อคุณ อยู่ดีๆก็ผลุนผลันหายไปจากบ้าน คุณท่านก็อารมณ์เสียตลอดที่ติดตามคุณต้นไม่ได้เลย แล้วนี่คุณต้นอยู่ที่ไหนคะ?”

ตระการตัดบทโดยเลือกไม่ตอบคำถามของหญิงวัยกลางคนเลยสักคำถาม

“ถ้าพ่ออยู่ขอผมคุยด้วยหน่อยครับป้า”

เสียงเครียดๆเหมือนกำลังข่มอารมณ์ทำให้หญิงวัยกลางคนรีบละล่ำละลักรับคำก่อนจะไปตามคู่สนทนาให้เขา ไม่นานชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำแหบๆดังขึ้นจากปลายสาย

“แกอยู่ที่ไหน?”

คำถามสั้นห้วน น้ำเสียงนิ่งแต่ทรงพลังราวจะคุกคามเขาอยู่ในที ไม่มีแม้คำถามไถ่สารทุกข์สุขดิบตามแบบที่บิดาทั่วไปพึงถามบุตรที่จู่ๆหายตัวไปจากบ้าน ทว่าตระการก็มิได้คาดหวังอยู่แล้วว่าจะได้ยินคำพูดที่แสดงความห่วงใยจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด ชีวิตที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนสร้างฐานะพิสูจน์ตนเองมาตลอดในวัยหนุ่มคงเผาผลาญความรู้สึกอ่อนโยนของพ่อเขาให้เหือดแห้งไปหมดแล้วกระมัง

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆโดยระวังไม่ให้เสียงลอดเข้าหูโทรศัพท์ก่อนกรอกเสียงลงไป “ผมเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้แล้วนี่ครับว่าไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนเรื่องงานผมก็ฝากคุณวรชัยไว้แล้ว ตอนนี้ไม่มีเรื่องที่ต้องตัดสินใจเร่งด่วน อาวีเขาจัดการได้พ่อก็รู้”

“แต่ตอนนี้เรามีโครงการแพนดิโมเนียมที่ต้องคุยกับทางคุณลิขิตอยู่นะ”

“เราไม่ใช่รายเดียวที่ทางนั้นกำลังเจรจาอยู่นี่ครับ”

เสียงปลายสายเริ่มเข้มขึ้นด้วยความฉุนเฉียว “แกไม่ต้องมาเถียงฉัน แกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไรถึงจะมาทำให้กลุ่มสุวรรณฤทธิ์ที่ฉันสร้างมาต้องตกต่ำเพราะแกไม่ดิ้นรน ฉันให้อิสระที่แกต้องการมามากเกินพอแล้วต้น ตื่นจากความฝันแล้วมาเจอกับชีวิตจริงได้แล้ว!”

มาแล้ว คำพูดเดิมๆที่ทำร้ายจิตใจ บทสนทนาที่ซ้ำซากอยู่กับเรื่องเก่าๆเหมือนอัดเทปไว้ บางครั้งเขาก็รู้สึกเหมือนกับตัวเองเกิดมาผิดที่ ถ้าเขาได้อยู่ในครอบครัวชนชั้นกลางที่ไม่ใช่นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์พันล้านชีวิตเขาจะปลอดโปร่งสักแค่ไหน ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไรตอบ พ่อของเขาก็สำทับใส่โทรศัพท์ตามมาอีก

“แล้วก็หนูลิลลี่น่ะ เขาโทรมาหาแกหลายรอบแล้ว ยังไงฝ่ายนั้นก็เป็นผู้หญิง อย่าทำให้เขาต้องงามหน้าไปมากกว่านี้ ติดต่อไปหาเขาซะด้วย”

ตระการจับอะไรบางอย่างได้จากน้ำเสียงของบิดาจึงรีบแก้ตัว “พ่อครับ ผมกับลิลลี่ไม่ได้เป็นอะไรกันนะครับ เราเจอกันในงานเลี้ยงบ้างก็จริง แต่นักข่าวเอาไปเขียนข่าวกันเอง ผมไม่เคยนัดเจอเขาเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง”

“งั้นที่เขาให้สัมภาษณ์สื่อไปปาวๆว่าพวกแกสนิทสนมกันมากนั่นจะว่ายังไง ยังไงบ้านเขาก็มีหน้ามีตา ชั้นไม่ได้ว่าอะไรถ้าแกจะดองกับเขา” น้ำเสียงลงท้ายนั้นมีประกายเหยียดหยันอยู่ในที

ตระการกำหูโทรศัพท์แน่น ที่จริงเขาควรจะชินได้แล้วที่บิดาเห็นความสัมพันธ์ของคนเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ ถ้าไม่เพียงเพราะเขาเคยประสบมาแล้วด้วยตนเองว่าอย่างน้อยผู้ให้กำเนิดก็ยังมีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลงตามประสาผู้ชายทั่วไปกับผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง เขาคงคิดว่าตฤณ สุวรรณฤทธิ์ ผู้ได้รับการจัดอันดับว่าเป็นหนึ่งในนักธุรกิจชั้นนำของประเทศนั้นมีหัวใจที่ตายด้านไปแล้วจริงๆ

“เอาเป็นว่า เดี๋ยวผมจะติดต่อคุณวีเรื่องโปรเจ็กต์ของคุณลิขิตก็แล้วกัน ส่วนเรื่องลิลลี่ อย่างน้อยผมขอตัดสินใจเองว่าจะทำยังไงต่อไป”

“แกจะทำอะไรก็รีบทำ แล้วก็รีบๆกลับมากรุงเทพฯได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องจ้างคนไปตามแกกลับมา รู้ไว้ว่าจะตามตัวแกน่ะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉัน”

ตระการนิ่งไปชั่วอึดใจ เขาตระหนักดีอยู่แล้วว่าเวลาแห่งความสุขอันหอมหวานที่ตนเองได้ลิ้มรสอยู่นั้นกำลังหดสั้นลงเพียงใด แต่อย่างน้อยเขาก็อยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะต้องกลับไปเผชิญกับชีวิตที่แตกต่างไปจากตอนนี้ราวพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ

“ผมรู้ว่าพ่อทำได้ อย่างน้อย ขอผมทำตามคำขอของแม่ให้เรียบร้อยก่อน แล้วราวสัปดาห์หน้าผมจะกลับไป”

ปลายสายวางหูไปแล้ว ตระการวางหูโทรศัพท์แต่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความทรงจำตลอดช่วงเวลาตั้งแต่วันแรกที่ได้ออกจากเมืองหลวงมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองเหนือนี้เกือบสองสัปดาห์ฉายซ้ำไปมาในหัว ความทรงจำที่มีแต่ภาพของคนอีกคนหนึ่งยิ้มและหัวเราะที่ทำให้หัวใจของเขาพองฟูด้วยความอิ่มเอมในใจ

ขอเพียงตอนนี้ แม้มันจะเป็นแค่ความฝัน ก็อย่าให้เขาต้องรีบตื่นขึ้นมาพบความจริงเลย...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2009 16:52:11 โดย bellbomb »

juuuno99

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณมากคับป้าคนสวยของไอ้เอ  :o8:

ดีที่ตัดสินใจเข้าบอร์ดก่อนจะไปเก็บของนะเนีย เลยได้อ่าน

ชอบการใช้ภาษามาคับ


ไอ้เอหวังว่าไอ้เอกลับมาคงจะได้อ่านนิยายป้าหลายตอนนะคับ :m13:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23

อย่างนี้แสดงว่าพระเอกของเราใกล้ต้องกลับแล้วอ่ะดิ่

งี้ก็แสรดดดดดดดดดดดดสิ
 :serius2:



abcd

  • บุคคลทั่วไป
น่าสงสารจัง พ่อจายร้ายยยยย โฮๆๆๆๆ :o12:

pickki_a

  • บุคคลทั่วไป
ค้างเหมือนเรื่องของผมเลยป้า :laugh:

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
ค้างเหมือนเรื่องของผมเลยป้า :laugh:

งั้นป้ารออัพตอนใหม่หลังหนูอัพเรื่องของหนูก่อนละกันนะ  :laugh: (ไม่ได้กดดันน้า จริงจริ๊งงงงง)

ออฟไลน์ บุหรง

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 854
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +709/-3
    • My FB
พรพฤกษ์ เป็นอะไรกับ พันธ์พฤกษ์ หว่า  :confuse:

ระวังเน้อ ขับรถไปแล้วเชิดเงินหนีด้วย 2000  :laugh:

เออเนอะ สงสัยเป็นพี่น้องที่ถูกพลัดพราดจากกันเมื่อตอนเด็ก ว่าแต่ความเห็นหลังนี่น่าสน เดี๋ยวเปลี่ยนพล็อตเป็นไผ่ออกตามล่าต้นที่เชิดเงินกับรถหนีไปดีกว่า :jul3:
หง่ะ ... :o
แต่อย่าเอาชื่อพันธ์พฤกษ์ไปใช้เน้อ เดี๋ยวต้องคิดชื่อตัวละครฉานใหม่อีก  :angry2:
 :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

The Living River Ping

  • บุคคลทั่วไป
เจ้านายยังจับไม่ได้ใช่ไม๊จ๊ะเนี่ย อิอิ

เอ่อ คุณพ่อ ใจร้ายจังเลยอ่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด