ด้ายแดง ตอนพิเศษ เรื่องของมะนาวและพี่ดอกไม้ P72 [05/04/17]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ด้ายแดง ตอนพิเศษ เรื่องของมะนาวและพี่ดอกไม้ P72 [05/04/17]  (อ่าน 952162 ครั้ง)

ออฟไลน์ bigcat1889

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกดี อบอุ่น~~~
ปล.ชอบผู้ชายทำขนมจัง

ออฟไลน์ iamtsubame

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
พี่ดีนนนนนนน :-[
น้องภามน่าเอ็นดูเนอะ :impress2:

ออฟไลน์ Chise

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
พี่ดีนน้องภามน่ารักมากก ช่วยเยียวยาหัวใจได้ดีจริงๆ

ออฟไลน์ donut4top

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
เราชอบความฟุ้งนี้ มาต่อเร็วๆน้า :ling1:

ออฟไลน์ นางฟ้าเชียงชุน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
ตอนที่ 5 ดวงดาวที่หอมหวาน






“กู๊ดมอร์นิ่งงงง”


เสียงหวานสดใสของมะนาวเป็นสัญญาณเริ่มวันใหม่ชั้นดีที่ภามชอบนัก ภามยิ้มตอบรับคำทักทายจนตาหยี ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงสิบห้าพวกเขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะ


“ไหน ไหน ที่บอกว่าทำอะไรมาให้กิน” มาถึงยังไม่ทันนั่งเจ้าหล่อนก็ร้องหาของกินทันที



“รอทีมก่อน มันไลน์มาบอกว่ากำลังมา” เขาเบรกพร้อมตะครุบมือเพื่อนสาวที่กระโจนใส่กล่องพลาสติกบนโต๊ะ



“หูย หิวแล้วอ่ะ ทีมช้า ทีมช้า โอ๊ย”



“บ่นอะไร ใครช้า” ชีทภาษาอังกฤษตีผั่วะเข้าที่หัวมะนาวไม่แรงแต่ก็ทำเอาหน้าเกือบทิ่ม



“หึ๊ย อิตาบ้า ทำร้ายร่างกายบอบบางของหญิงสาว” หันกลับไปฟาดคืนไม่ยั้ง



อืม..เสียงทะเลาะกันนี่ก็สงบสุข



“พอๆ จะกินไหม” ภามเปิดฝากล่อง ด้านในอัดแน่นไปด้วยแซนวิชโฮลวีทเนื้อนุ่ม “มีไส้อะโวคาโดไก่ต้มปรุงรสนิดหน่อย อันนี้เป็นมะเขือเทศกับทูน่า กินซะจะได้มีแรงทั้งคู่เลย”



มะนาวตาวาวราวกับเห็นกล่องแซนวิชมีประกายระยิบระยับ เธอเงยหน้าขวับมองเพื่อนตาแป๋วแหว๋ว



“ภามจ๋า แต่งงานกับเราเถอะ เราจะเลี้ยงภามอย่างดีขอแค่เป็นแม่บ้านให้เรานะ นะ” ดึงแขนเพื่อนอ้อน



“ให้ภามแต่งเป็นแม่บ้านแล้วเธอก็จะหาสามีให้มันใช่ไหม” ทีมเอ่ยแซวพลางเอื้อมมือหยิบไส้อะโวคาโดขึ้นมากิน



“หยาบคาย” มะนาวแหวใส่ “อย่าเอาความจริงมาพูด” แถมท้ายด้วยสะบัดหน้าไปอีกทาง



ภามกุมขมับ สองคนนี้นับวันชักคุยเรื่องที่เขาตามไม่ทันเข้าไปทุกที “กินก่อนเร็ว มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเองนะ”



หญิงสาวร้องอุ้ย หล่อนรีบหยิบแซนวิชทูน่าขึ้นมากินหน้าชื่นตาบาน



พอของกินเข้าปากทั้งสองคนก็เงียบสนิท ภามนั่งเท้าคางมองยิ้มๆ เขาชอบดูเวลาคนอื่นกินอาหารฝีมือตัวเอง คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อเห็นทีมเปิดกระเป๋าหยิบน้ำส้มในขวดแก้วขึ้นมาแล้วเลื่อนส่งให้เขา ขวดยังเย็นเฉียบมีไอน้ำเกาะ



“ซื้อมาให้เหรอ นี่มันของร้านกาแฟXXนี่นา” ภามทำหน้างุนงงแต่ก็รับมาพลิกซ้ายพลิกขวาก่อนจะเปิดขวดขึ้นกระดก รสชาติน้ำส้มหอมหวานสมราคา แต่ต้องสำลักกับประโยคถัดมา



“เปล่า พี่ดีนฝากมาให้แก”



“แค่กๆๆๆๆๆ” ภามรีบรับทิชชู่จากมะนาว เขาสำลักกระอักกระไอก่อนจะทำตาขวางใส่ไอ้เพื่อนเวร “อย่ามาล้อเล่น”



ทีมยักคิ้ว “ใครล้อเล่น เมื่อเช้าเราแวะชมรมแล้วเจอพี่ดีนพอดี พี่เขาเลยฝากมาให้ คนทำขนม แล้วก็นี่” ยื่นโพสต์อิทแผ่นเล็กมาให้ พร้อมลายมือหวัดๆ



ขอบคุณ – Dean



ใบหน้าของเด็กหนุ่มเห่อแดง ยิ่งเพื่อนสองคนล้อด้วยสายตาเขาก็ยิ่งเขินหนัก ภามเอาโพสต์อิทที่ได้มาแปะลงในสมุดโน๊ตแล้วหยิบแซนวิชขึ้นมากินแก้เก้อ พยายามระงับหัวใจที่เต้นแรง

ขอบคุณงั้นเหรอ..



โพสต์อิทสีเดียวขนาดเดียวกับที่เขาแปะให้พี่ดีนไปเมื่อวันก่อน



พี่ดีนขอบคุณเรื่องไหนกันแน่



วันนี้ภามกับสาวๆ ในชมรมพากันมาซุปเปอร์เพื่อซื้อของสำหรับทำอาหารกล่อง สมาชิกผู้ชายมีเพียงเขาและพี่ปีสามอีกคนที่ทำหน้าที่สารถีและถือของ มินิแฮมเบอร์ทำไม่ยากแต่ต้องซื้อขนมปังแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นเล็กแพ็คถุงจำนวนมาก แล้วก็เนื้อ ไข่ ชีส ผักสด ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปซื้อของตามที่ตัวเองรับผิดชอบ



สำหรับภามเขาก็รับหน้าที่ซื้อของสำหรับทำขนมไทย วันนี้เขาพกอาวุธลับมาจากบ้านด้วย ดีที่เขามีซื้อทิ้งเอาไว้ เพราะเจ้าอาวุธลับเนี่ยไม่ได้ขายตามห้างทั่วไป



“ถั่วๆ ถั่วเขียวซีกเลาะเปลือกอยู่ไหนน้า” เขาเข็นรถก้มๆเงยๆตามชั้น ตอนนี้เขาได้ส่วนผสมอื่นๆ ครบหมดแล้ว เหลือแค่ถั่วเจ้าปัญหา พอเดินมาถึงจุดที่ควรจะมีแต่มันกลับว่างเปล่าทำเอาเด็กหนุ่มหน้าเสีย



“เฮ้ย หมดจริงดิ” พยายามมองหาให้ทั่วทั้งก้มทั้งเงย สุดท้ายเขาก็เจอถั่วที่ทางร้านวางสแปร์ไว้ชั้นบนสุด เด็กหนุ่มหน้ามุ่ยเพราะมันสูงสุดมือเอื้อมพอดี เขย่งก็แล้วกระโดดก็แล้ว เสียวถุงถั่วจะตกลงมาแตกเกลื่อนพื้นมาก



“พนักงานก็ไม่อยู่แถวนี้เลย อะไรว๊า ฮึ้บ” พยายามยืดตัวแต่ก็ไม่เป็นผล



“เฮ้ยขาดของอะไรอีกป่ะ”



“พวกยาสามัญซื้อไปแล้ว ห้ามของมึนเมาเด็ดขาด” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุเพื่อนที่ทำท่าจะเสนอ



“นิดๆหน่อยๆเอง อย่าเคี่ยวนักดิ ดีน”



“กินแล้วเมาจมน้ำไปใครรับผิดชอบ พอๆ ไปซื้อพวกน้ำอัดลมกับน้ำเปล่าได้แล้ว”



เสียงคุ้นหูทำให้ภามยืนค้างอยู่กับที่ เขาไม่กล้าหันหลัง ขยับตัว หรือแม้แต่ลดมือที่กำลังเอื้อมลง แต่พยายามทำตัวลีบติดชั้นสินค้า เบะปากอยากกลายร่างเป็นนินจาไม่ก็กลายเป็นกิ้งก่าให้รู้แล้วรู้รอด



“เออๆ น้ำเป็นแพ๊คอยู่ฝั่งโน้นนี่” เสียงพี่วินเข็นรถห่างออกไป จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกภามก็ถอนใจโล่งอก เขายืนหลับตานิ่งรอให้หัวใจเต้นเป็นจังหวะปกติ สงสัยตัวเองว่ากลั้นหายใจทำไม เขาไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาเจอพี่ดีนที่นี่ แต่ก็ไม่แปลกเพราะซุปเปอร์แห่งนี้อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมากที่สุด พี่ดีนกับพี่วินเองก็ต้องมาซื้อของเตรียมตัวสำหรับการออกค่ายวันพรุ่งนี้เหมือนกัน



พอสงบใจลงได้ก็เอื้อมมืออีกครั้ง เขย่งขาสุดตัว อีกนิดเดียวก็จะได้...แล้..



หมับ



หือ



ภามกระพริบตาปริบๆ เมื่อมือใหญ่จากไหนไม่รู้คว้าเอาถุงถั่วส่งมาให้ เขาหันหลังเตรียมฉีกยิ้มกว้างเพื่อจะขอบคุณ แต่ก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างเข้าเต็มๆ



“ขะ ขอโทษครับ” จมูกจะพังไหม ฮือออ เด็กหนุ่มครวญครางในใจแล้วเงยหน้าขึ้นมอง พลัน..สมองก็ขาวโพลนไปหมด


...


พี่...ดีน
...





บรรยากาศรอบข้างเหมือนหยุดชะงัก คนช่วยเองก็ลมหายใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ เขาไม่คิดว่าร่างที่กำลังพยายามเขย่งสุดตัวอยู่จะเป็นคนที่เขาไม่คาดคิด



ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมานอกจากดวงตาที่ประสานกันนิ่ง ใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งไม้บรรทัด ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจและกลิ่นน้ำหอมจางๆ



ความรู้สึกมากมายกำลังทะลักทะลายมาจากไหนสักแห่ง

คิดถึง


คิดถึง


คิดถึง



หัวใจกำลังกู่ร้องซ้ำๆ



ภามรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ความรู้สึกคุ้นเคยปรากฏขึ้นเลือนรางในความทรงจำ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ รสจูบ อ้อมกอด ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในความฝันก่อตัวขึ้นมาเป็น...ผู้ชายคนนี้


คิดถึงเหมือนจะตาย คิดถึงจนจะขาดใจ ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ยังไง



ดีนมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันดวงตาใสๆมีน้ำตาเอ่อคลอ และก่อนที่สมองจะสั่งงานมือใหญ่ก็เลื่อนไปเช็ดให้อย่างแผ่วเบา



เพียงแค่ผิวกายสัมผัสกันร่างตรงหน้าก็สะดุ้งเฮือกราวกับไฟฟ้าแล่นผ่าน ความรู้สึกที่เคยเลือนรางอยู่ๆกลับฉายชัดขึ้นมาเหมือนเสาทีวีที่โดนปรับจูนให้ตรงช่องสัญญาณ



พี่รักผมมากไหม


รักมากกกที่สุด



ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความสับสน เขาหายใจลึกข่มความรู้สึกอยากกอดอีกฝ่ายให้แน่นๆ แล้วบอกรักซ้ำๆ



...จะทำได้ยังไงในเมื่อ...พวกเขายังไม่รู้จักกันเลย..



ความกระอักกระอ่วนเคอะเขินเริ่มคืบคลาน ภามเป็นฝ่ายหลบตาก่อนเพื่อซ่อนความหวั่นไหว ชายหนุ่มเริ่มไม่ถูก ว่าเขาควรต้องทำยังไง? ให้ตายเหอะ! ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าขนาดนี้มาก่อนเลย!!



“คือ...”  ดีนตัดสินใจอ้าปากเริ่มประโยคแรก



“ไอ้ดีน ไปตายห่าที่ไหนวะ แบกน้ำคนเดียวไม่ไหวโว้ย!!” รองประธานชมรมว่ายน้ำตะโกนลั่นซุปเปอร์ แถมเข็นรถครืดๆกลับมาช่องเดิมเพื่อตามหาเพื่อน



ทั้งดีนทั้งภามสะดุ้งโหยง ประธานชมรมว่ายน้ำหันไปตามเสียงของเพื่อนเวรและเมื่อหันกลับมาอีกที ร่างของเด็กขี้แยก็วิ่งสี่คูณร้อยไปพร้อมรถเข็นชนิดที่เขาได้แต่ยืนตะลึง



“ทำไรอยู่วะ” วินจับบ่าเพื่อนที่ยืนอึ้ง “มองหาไรอีกล่ะ รีบกลับได้แล้วเนี่ย” คนมาขัดไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่อะไรสักอย่าง



ดีนกัดฟันกรอด ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาเขาไม่เคยอยากจับมันมาสับเป็นพันชิ้นแล้วโยนลงแม่น้ำเจ้าพระยาขนาดนี้มาก่อนเลย



“สัส!!” อุตส่าห์มีโอกาสได้คุยแต่ทุกอย่างก็หายไป เพราะมึงไอ้วิน!!



วินยืนเอ๋อ โคตรงงว่าตัวเองทำอะไรผิดเพื่อนถึงได้โกรธขนาดนี้ ว่าจะถามเหตุผลแต่ท่านประธานทำหน้าเหมือนหมีกินรังแตนมาเขาเลยปิดปากเงียบสนิท ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมยิ้มแหยเอาใจ



นี่กูไปเหยียบกับระเบิดอะไรเข้าอีกวะ



แฮ่ก แฮ่ก



ภามทรุดตัวลงนั่งยองๆ หน้ารถที่ขับมา ลมหายใจหอบถี่เพราะวิ่งแบบไม่คิดชีวิต พอหายใจได้ลึกขึ้นเขาก็เปิดประตูรถโยนของไว้ด้านหลังตัดสินใจรอเพื่อนคนอื่นๆที่นี่



“ฮึก...”



ก้อนสะอื้นหลุดออกมาก่อนจะพรั่งพรูเป็นสายน้ำ เขาร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาหลายปีนับตั้งแต่เสียบิดาไป



“พี่ดีน...อึก พี่ดีน” เสียงสั่นพร่าเรียกซ้ำๆ ยิ่งพบยิ่งเจอยิ่งใกล้ยิ่งรู้



รัก..เขารักพี่ดีนจริงๆ รักตั้งแต่แรกพบ



“แม่ง!” ทุบพวงมาลัยรถเต็มแรง มืออีกข้างก็เช็ดน้ำตาป้อยๆ “ทำไมวะ ทำไม” ภามโวยวายติดสะอื้น



ทำไมแรกพบต้องเป็นหน้าเชลฟ์ถั่วเขียวด้วยวะ! แม่งเอ๊ย!!






ยามเช้าเวลา 6.30 น. บรรดาสมาชิกปีหนึ่งปีสองของชมรมว่ายน้ำก็มารวมตัวกันที่ลานจอดรถบัสมหาวิทยาลัย เสียงเรียกขานชื่อวุ่นวาย ข้าวของโดนจับใส่ใต้ท้องรถไม่หยุดหย่อน



“ล้อวิ่งเจ็ดโมง เร็วๆๆๆๆ อย่ามาร่ำไร” เสียงประธานชมรมก้องลาน น้ำเสียงบอกชัดว่าอารมณ์ไม่ค่อยจะดี ดวงตาคู่สวยตอนนี้ราวกับไฟลุก มองไปทางไหนก็แผดเผาจนคนถูกมองต้องรีบหลบให้พ้นจากสายตา



“พี่วิน..เฮียแกองค์ลงไรอ่ะ” ทีมแอบถามรองประธานที่ตอนนี้ตาโหลเหมือนคนนอนไม่พอ



“ไม่รู้มัน ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ไม่รู้ไปเหยียบติ่งอะไรมันเข้าโดนด่าเละ แถมเมื่อคืนก็ใช้งานจนพี่ไม่ได้นอนเนี่ย” วินบ่นอุบอิบ



“เวร แล้วนี่เอาไงดี” เบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อให้รุ่นพี่เห็นอีกหนึ่งชีวิตที่ยืนทำตาปริบๆอยู่ข้างหลัง



“อ้าว น้องภาม” วินยิ้มหวานให้ทันที ที่รู้จักน้องเขาเพราะเจ้าทีมมันอวดเพื่อนให้ฟังทุกวันนี่แหละ



ทีมยกถุงอาหารกล่องขึ้นมาให้ดู “ภามมันมาส่งของกินที่เราสั่งไว้ จะให้เอาไว้ไหนครับพี่”



“เดี๋ยวถามดีนก่อน” รองประธานทำท่าจะเดินไปหาเพื่อนหน้าตูดอย่างเซ็งๆ แต่แรงกระตุกชายเสื้อทำเอาเกือบหน้าคว่ำ



ทีมยิ้มตาใส “เฮ้ยพี่ ไหนๆแล้วก็ให้ไอ้ภามมันไปถามพี่ดีนเองเลยละกัน” ยัดถุงอาหารกล่องใส่มือเพื่อนที่อ้าปากเหวอ



“ทีม..” ภามใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม แต่เพื่อนซี้ก็ไม่สนใจแถมผลักให้เข้าไปหาประธานชมรมอีกต่างหาก



ดีนจรดปากกามาร์กหัวข้อที่ทำเสร็จเรียบร้อย กระเป๋าเดินทางของน้องๆก็ครบหมดแล้ว เขาถอนใจนวดขมับกับความวุ่นวาย โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังยืนจ้องแผ่นหลังอยู่



“เอ่อ พี่ดีนครับ..อาหารกล่องจะ...”



เสียงไม่คุ้นหูดังขึ้น ดีนเสยผมหงุดหงิดแล้วหันไปตอบคนที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นรุ่นน้องสักคน



“เดี๋ยวเอาขึ้นรถ....”



คำพูดหายไปในลำคอ ดวงตาคมดุเบิกกว้างเหมือนไม่เชื่อสายตา



“ น้อง..ภาม”



คนโดนเรียกชื่อหายใจลึก แก้มขาวๆ เริ่มขึ้นสีระเรื่อ



“นี่ครับพี่สำหรับรถบัสเบอร์หนึ่ง” ภามยื่นถุงพลาสติกที่บรรจุกล่องกระดาษให้สองถุงใหญ่



“อา ขอบคุณนะ” แววตาดุดันในตอนแรกหายวับไม่เหลือ เขายื่นมือไปรับแต่ก็ยังไม่เอาไปเก็บในขณะที่ภามเองยังคงยื่นนิ่งอยู่กับที่ ทั้งคู่ยืนจ้องกันเกือบนาทีก่อนที่ภามจะเอ่ยปากพูดก่อน



“เมื่อวาน...ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยหยิบของให้”



“...ไม่เป็นไร..” คนตอบยังคงประหยัดคำพูด ไม่ใช่ไม่พอใจแต่เพราะคนอย่าง ดีน รัฐนนท์ก็ตื่นเต้นเป็นเหมือนกัน



“ละ แล้วก็ขอโทษนะครับที่วิ่งหนีไปแบบนั้น คือ..” ภามรีบละล่ำละลักแก้ตัว เมื่อวานเขาโคตรเสียมารยาททั้งๆที่พี่เขาอุตส่าห์ช่วยหยิบของให้



ดีนจุดรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก เด็กน้อยตรงหน้าพยายามอธิบายเสียงสั่นหน้าแดงไปหมด



ชายหนุ่มอดใจไม่ไหวรวบถุงไปถือไว้มือเดียวแล้วใช้มืออีกข้างวางแหมะลงบนเรือนผมนุ่มของรุ่นน้องขยี้เบาๆ



“..ไม่เป็นไร..” เสียงทุ้มอ่อนโยนชนิดที่คนอื่นได้ยินคงไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือประธานโหดแห่งชมรมว่ายน้ำ



ส่วนคนโดนถึงเนื้อถึงตัวตอนนี้ตัวแข็งทื่อไปแล้วเรียบร้อย



“สัสดีน!!! จะได้เวลารถออกแล้วอย่ามัวร่ำไร” วินได้โอกาสเอาคำพูดของประธานมาด่าเจ้าตัว เขายืนมองมันคุยกับน้อง ดวงตางี้พราวจนชักหมั่นไส้



“เออ!!” ดีนหันไปตอบเสียงแข็ง



ถ้าไม่ได้หูฝาด ภามว่าเขาได้ยินเสียงพี่ดีนจิ๊ปากแล้วสบถด่าพี่วินแบบหงุดหงิดสุดๆ จนเขาหลุดหัวเราะออกมา



ชายหนุ่มละมือออกจากผมนุ่มอย่างแสนเสียดาย “พี่ไปก่อนนะ”



“เอ่อ พี่ดีนครับ” ภามคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้ออีกฝ่ายก่อนจะรีบปล่อยราวกับของร้อน พอพี่ดีนเลิกคิ้วมองมาเป็นคำถามคนใจป๊อดก็นึกถึงคำพูดเพื่อนซี้ขึ้นมาทันที



มึงจะมัวแต่แอบมองไม่ได้แล้วนะ มีโอกาสก็ต้องรุก!



เด็กหนุ่มหายใจลึกปลอบตัวเอง  สู้ๆ ไอ้ภาม ทีมมันหาโอกาสให้ขนาดนี้แล้วนะเว้ย!



“อันนี้กล่องของพี่ครับ” ภามยืนกล่องกระดาษให้คนที่กำลังทำหน้าสงสัย “มีชื่อเขียนไว้ อย่าผิดกล่องนะครับ” กลั้นใจยัดใส่เข้ามือใหญ่แล้วหมุนตัวกลับไม่รอคำตอบอะไรทั้งนั้น




เมื่อล้อเริ่มหมุน ประธานก็แจกแจงงานของบรรดารุ่นพี่อีกครั้งก่อนจะเริ่มแจกจ่ายอาหารว่างเป็นคิวถัดมา เสียงฮือฮาตื่นเต้นของสมาชิกชมรมไม่พ้นตอนเปิดกล่องของกินแล้วพบมินิแฮมเบอร์เกอร์ขนาดเท่ากำปั้นเด็กสองชิ้นมีธงไม้เล็กๆเสียบกลางเอาไว้ ขนมปังฟูนุ่มยังอุ่นอยู่ ชีสสีเหลืองสดและผักกรุบกรอบ อีกทั้งเนื้อที่หนานุ่มส่งกลิ่นยั่วยวน



“เฮ้ย ขนมไทยว่ะ” เสียงใครบางโพล่งขึ้นอย่างแปลกใจ



“แฮมเบอร์เกอร์อร่อยโคตร เนื้ออย่างฉ่ำ”



“ขนมอร่อยมาก หอมมาก ร้านไหนเนี่ย”



ระหว่างที่ทุกคนกำลังอร่อยกับของกิน ดีนที่นั่งเบาะหน้าสุดคนเดียวด้านข้างเป็นกระเป๋าเอกสารและกระเป๋ายา เพิ่งจะวางสายมือถือหลังจากถามความเรียบร้อยของบัสเบอร์สอง มือใหญ่เอื้อมหยิบกล่องของว่างส่วนของตัวเองบ้าง เขายิ้มน้อยๆกับลายมือบนฝา



เมื่อเปิดกล่องออกเจ้ามินิแฮมเบอร์ก็อวดโฉมต่อสายตา ส่วนถ้วยกระดาษที่อยู่ข้างกันบรรจุขนมที่ใครๆก็รู้จักกันดี



ลูกชุบ..



ดีนหยิบขนมขึ้นมอง ลูกชุบดวงดาวน้อยๆสามดวงสีสันสดใสเบียดตัวอยู่ในนั้น และเมื่อลองกัดดูกลิ่นหอมที่ลูกชุบตามร้านสมัยนี้ไม่ค่อยทำก็อบอวลเต็มปาก ใบหน้าที่มักเคร่งเครียดตอนนี้ผ่อนคลายละมุนละไม ภาพในความฝันที่เลือนรางชัดเจนขึ้นมาทีละนิด



...พี่อ้าปากเร็ว


..หอมไหม อบควันเทียนด้วยนะ



“ทำไมได้เป็นดาวอ่ะ” เสียงของมารผจญที่ยังคงทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง วินชะเง้อหน้ามาจากเบาะหลังเหล่มองกล่องขนมเพื่อนด้วยความสงสัยว่าทำไมมีชื่อเขียนอยู่คนเดียว “มีสามดวงด้วย ขี้โกงนี่นา”



“โกงยังไง” ดีนย้อนถามไม่เข้าใจ



“ก็เขาได้คนละ 2ลูกเอง แถมเป็นรูปพริกรูปส้มทั่วไป ไม่มีหรอกดงดาวอะไรเนี่ย” รองประธานทำท่าประท้วงความไม่ยุติธรรม แล้วเอื้อมมือมาหมายจะฉกของในกล่อง



ดีนรีบปิดฝากล่องเมื่อคนขี้บ่นทำท่าจะฉกดวงดาวของเขาไป “ไปนั่งดีๆ” เตือนเสียงดุแต่ไม่ได้หงุดหงิดอารมณ์เสียเหมือนคราวแรก วินหัวเราะเบาๆแล้วยอมถอยกลับไปนั่งที่



สงสัย...ได้น้ำตาลมาเติมในเลือด อารมณ์ดีเชียว







-----


Talk

สวัสดีค่ะ
นี่ลงนิยายทั้งๆที่ตาบวม (ฮา) เรารู้สึกว่าในช่วงนี้ถ้านักอ่านได้อ่านอะไรยิ้มๆบ้างก็คงจะดี เพราะฉะนั้นถ้าอ่านตอนนี้แล้วเผลอยิ้มแค่มุมปาก ผู้เขียนก็ดีใจแล้วค่ะ ^^


Fanart  ---> Facebook : @Iarladiel








ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 603
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
อ่านแล้วมีความสุข ยิ้มขึ้นได้จริงๆ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
อย่างน้อยก็ยังพอให้คลายทุกข์และยิ้มได้บ้าง

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MmBb

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ขอบคุณที่มาค่ะช่วยได้จริงๆ

ออฟไลน์ donut4top

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ขอบคุณที่ทำให้เรายิ้มได้นะคะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน :mew6:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ZYSQ_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
อ่าน5ตอนรวด
ยิ้มจนปวดแก้มเลย

ออฟไลน์ pang_mingi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ชอบบรรยากาศของเรื่องแบบนี้
เป็นกำลังใจให้นะคะ
มาต่อเร็วๆนะ <3



ออฟไลน์ XVIII.88

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
    • XVIII.88
ขอบคุณนะคะ  :hao5:

-----
พี่ดีนกับน้องภามน่ารัก~

ทั้งชาตินี้กับชาติที่แล้วชอบช่วงที่เขา 2 คน มีภาพอดีตเข้ามาในหัว มันดูความรักที่ทำยังไงก็ไม่มีใครมาทำลายได้จริง ๆ

----

ขอให้ทุกคนสู้ ๆ นะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ we.jinkyu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
 :mew1: ชอบมากคะ สนุก

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-17
ตาบวมด้วยคน

T T

น้องภามน่ารักจริงๆ มาแต่งเป็นเขยบ้านเราเถอะ

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
เจอกันบ่อยขึ้นแล้วเนอะ
พี่ดีนหายเหวี่ยงกันเลยทีเดียว

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
ขอบคุณนะค่ะ
เพราะตอนนี้ไม่ค่อยเข้าโซเซียล
หาอะไรอ่านเพราะตอนนี้รู้สึกวูบโหวงไปหมด
เหมือนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง
ขอบคุณที่มีมาอัพช่วงนี้เพื่อให้ได้มีรอยยิ้ม

ออฟไลน์ jeaby@_@

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +454/-3
ยิ้มมุมปาก

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
อ๋อยยยยยย ~~~ ดีต่อใจๆๆๆๆ

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
อ่านแล้วยิ้มจริงๆด้วย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +342/-5
ขอบคุณครับ

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆนะ อึยๆเครียดๆมาตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว ช่วยได้มากเลยค่ะ กอดนะ :กอด1:

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
ขอบคุณสำหรับการแต่งมาให้อ่าน ไม่งั้นคงจะหดหู่ไปมากกว่านี้

ออฟไลน์ นางฟ้าเชียงชุน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ขอบคุณมากนะคะ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
จากหน้าตีนเป็นหนังมือได้ชั่วพริบตา

ออฟไลน์ Papangtha

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ยิ้มได้จริงๆค่ะ
ขอบคุณมากๆนะคะ

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 786
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
ยิ้มกว้าง ในเวลาที่เศร้่าใจค่ะ  :mew4:

ออฟไลน์ A_Narciso

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ
ช่วยแบ่งเบาสภาพจิตใจที่หม่นหมองให้เบาบางลง


หลงเสน่ห์น้องภามแล้วค่ะ...คนอะไรเป็นพ่อศรีเรือน

ออฟไลน์ bluerose

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ขอบคุณที่ช่วยสร้างรอยยิ้มให้นะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด