ด้ายแดง ตอนพิเศษ เรื่องของมะนาวและพี่ดอกไม้ P72 [05/04/17]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ด้ายแดง ตอนพิเศษ เรื่องของมะนาวและพี่ดอกไม้ P72 [05/04/17]  (อ่าน 951159 ครั้ง)

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ ^^


----------------------

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-04-2017 11:46:06 โดย lazysheep »

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่ สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #1 เมื่อ08-10-2016 23:35:23 »

สารบัญ
Intro  ตอนที่ 1  ตอนที่ 2  ตอนที่ 3  ตอนที่ 4  ตอนที่ 5 
ตอนที่ 6  ตอนที่ 7  ตอนที่ 8  ตอนที่ 9  ตอนที่ 10  ตอนที่ 11  ตอนที่ 12

ตอนที่ 13
ตอนที่ 14
ตอนที่ 15
ตอนที่ 16
ตอนที่ 17
ตอนที่ 18
ตอนที่ 19
ตอนที่ 20
ตอนที่ 21
ตอนที่ 22
ตอนที่ 23
ตอนที่ 24
ตอนที่ 25
ตอนที่ 26
ตอนที่ 27
ตอนที่ 28
ตอนที่ 29 จบ

ตอนพิเศษ วันลอยกระทง
Beyond the sky
Must กอด






  Intro


   เสียงฝนตกดังราวกับฟ้าถล่มกลบเสียงทุกอย่างรอบตัวเหลือเพียงเสียงน้ำกระทบพื้น ในห้องชั้นบนสุดของคอนโดขนาดแปดชั้นปิดเงียบซุกซ่อนอยู่ในความมืด ชายหนุ่มสองคนนั่งขดกอดกันอยู่บนโซฟาเนื้อตัวเปียกปอน ร่างในอ้อมแขนกว้างสะอื้นฮักเหมือนจะขาดใจ


   “ไม่เป็นไรอิน ไม่เป็นไร” คนพูดปลอบเองก็เสียงเครือปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย


   “อย่าทิ้งอินไปนะ..ฮึก เราต้องอยู่ด้วยกันนะพี่กรณ์” สองแขนของกอดรัดคนรักเอาไว้แน่น

   รักต้องห้ามที่ผู้ใหญ่รับไม่ได้..พวกเขาทะเลาะกับที่บ้านอย่างรุนแรงหลังจากฝ่าฝืนหนีออกมาเจอกัน กรณ์ลูบแก้มบวมช้ำของอีกฝ่าย สงสารจนเจ็บไปทั้งหัวใจ เด็กน้อยที่เคยมีความสุขกับครอบครัวกลับต้องทะเลาะกันจนต้องลงไม้ลงมือ


   “พี่ขอโทษ” เขากระซิบกับขมับเปียกชื้น กดจูบหนักด้วยความรักที่มากล้น “พี่รักอิน จำไว้นะพี่รักอินมาก”


   อินเงยหน้าควับ น้ำตาไหลทะลักทะลาย “พี่อย่าพูดแบบนี้ อย่าพูดเหมือนจะทิ้งอินไป” สองมือที่ขยำเสื้ออีกฝ่ายไว้สั่นระริก “อินจะอยู่กับพี่ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”


   เสียงฟ้าผ่าดังก้องแต่ไม่สามารถดึงความสนใจของทั้งสองคนได้ กรณ์กดจูบหนักๆบนริมฝีปากที่ซีดจากความหนาว


   โครม!! เสียงประตูโดนกระแทกดังลั่น พร้อมเสียงตะคอกโกรธจัด


   “มึงปล่อยลูกกู!! เหี้ยเอ้ย เสียแรงที่ไว้ใจให้ดูแล อินมาหาพ่อ!!” ชายวัยกลางคนปรี่เข้ามากระชากแขนของลูกชาย แต่กลับโดนสะบัดออกอย่างไม่ยอมแพ้


   “พ่อ ผมรักพี่กรณ์ ผมขอร้องให้เรารักกันนะพ่อ” เด็กหนุ่มกอดคนรักแน่นสะอึกสะอื้น


   “แกเห็นมันดีกว่าพ่องั้นเหรอ ไอ้ลูกไม่รักดี!?” คนเป็นพ่อโกรธจัด เขาพยายามฟาดมือลงบนร่างลูกแต่ก็โดนคนที่เกลียดแสนเกลียดบังเอาไว้


   “อย่าตีน้อง น้องไม่ผิด มันผิดที่ผม ผมขอโทษ” ชายหนุ่มกอดคนรักไว้ในอ้อมแขน เขาพยายามยกมือไหว้ด้วยน้ำตา “ผมรักน้อง เรารักกัน”


   “ไอ้เหี้ย มึงไม่ต้องมาไหว้กู” คนโมโหคว้าเอาของแถวนั้นฟาดใส่อย่างรุนแรง


   “พ่ออย่า!!” อินกรีดร้อง และยิ่งเห็นเลือดสีแดงไหลจากหน้าผากคนรักเขาก็เหมือนจะขาดใจตาย “พ่อ!! อย่าทำพี่กรณ์ พี่เจ็บ!!” 


   ร่างของผู้เป็นมารดาได้แต่ยืนละล้าละลัง ก่อนที่เสียงโวยวายจากคนอีกกลุ่มดังขึ้นมาอีกละลอก


   “สัส ไอ้กรณ์พ่อบอกว่าอย่าไปยุ่งกับมันไง” คราวนี้พ่อของอีกคนก็ปราดเข้ามากระชากลูกชายออกบ้าง “มึง! ทำร้ายลูกกู เดี๋ยวแม่งยิงทิ้ง”


   “เอาสิวะไอ้พวกนักเลง เหี้ยแบบนี้ไงถึงไม่อยากให้ยุ่งด้วย ไอ้อินมานี่!” เขากระชากลูกชายบ้าง


   เมื่อเจอแรงดึงทั้งสองฝ่ายเรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือของทั้งคู่ทำให้หลุดออกจากกัน เด็กหนุ่มกรีดร้องลั่นสะอื้นปานขาดใจ ฝนนอกหน้าต่างยังคงตกรุนแรง ดวงตาคมคายที่มักจะแพรวพราวสดใสตอนนี้หม่นหมอง หากความรักในแววตานั้นไม่เคยลดลง กรณ์มองสบตาคนรักเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง เขาหันไปมองพ่อตัวเองแล้วก้มลงกราบ


   “พ่อ..กรณ์ขอโทษ” พลันร่างสูงก็กระโจนใส่บิดาคว้าเอาปืนที่เหน็บเอวเอาไว้จรดที่ขมับ เสียงปลดล็อคดังกริ้ก เขายิ้มให้คนรักพร้อมเอ่ยปากช้าๆ


   พี่...รัก..อิน




   ปัง!!!


   “พี่กรณ์!!!!” “กรณ์!!”


   เสียงกรีดร้องจากมารดาชายหนุ่มดังลั่น บรรดาคนที่กำลังกระชากรั้งตกใจกับภาพที่เห็นจนมือไม้อ่อน อินดึงตัวเองจากการจับกุมเข้าไปเขย่าร่างของคนรักอย่างบ้าคลั่ง กรีดร้องโหยไห้ เขาประคองใบหน้าคนรักที่ตอนนี้อาบเลือดขึ้นมาจูบซ้ำๆ


   “ผมรักพี่ อึก รักพี่กรณ์ เราสัญญากันแล้วนะ ฮึก..ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” มือเล็กสั่นเทาคว้าเอาปืนที่ตกข้างกายคนรักขึ้นมาจอขมับ ดวงตาบวมช้ำมองใบหน้าคนรักเหมือนจะสลักเอาไว้ในความทรงจำ


   “อิน อย่าลูก!!!” คนเป็นพ่อผวาเข้ามาจะกระชากปืนออก แต่ทว่า..


   เสียงปืนอีกนัดดังขึ้นฝ่าเสียงฟ้าร้องดังครืน อีกหนึ่งชีวิตหลุดลอยหายพร้อมร่างไร้วิญญานที่ล้มลงนอนในอ้อมกอดของคนรัก เหลือเพียงเสียงกรีดร้องของมารดาที่ทำใจไม่ได้จนล้มพับและเสียงโวยวายจากบิดา




   ..
   เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-03-2017 22:29:56 โดย lazysheep »

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #2 เมื่อ08-10-2016 23:38:22 »

CH1 เมื่อเข็มเวลาขยับ
   

        ปัง!

   เฮือก!! โครม !!

   “โอ้ย ไอ้เชี่ย” เด็กหนุ่มม้วนตัวอยู่ในผ้าห่มข้างเตียง เขาหน้ายุ่งลุกขึ้นนั่งลูบก้นสบถอุบอิบ “ตกเตียงเพราะไอ้เสียงเวรนี่แหละ แม่ง” ข้างห้องเขาคงปิดประตูดังตามเคย เล่นเอาสะดุ้งโหยง

   ภาม นักศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ปี1 วัย18ปี บิดขี้เกียจก่อนจะนอนแผ่ลงบนพื้น เขายกมือขึ้นแตะที่หน้าอกสัมผัสถึงหัวใจที่เต้นระรัว ตั้งแต่เด็กแล้วที่เขากลัวเสียงดัง ไม่ว่าจะเสียงฟ้าผ่าฟ้าร้อง เสียงประทัดยันเสียงประตูปิดรุนแรง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม เขาอายมากเพราะอาการโคตรป๊อด แรกๆเพื่อนก็ขำกันหรอกแต่หลังๆพอเห็นเขากลัวจนตัวสั่นมือไม้อ่อน หน้าซีดจะเป็นลม ทุกคนเลยพลอยเป็นห่วงช่วยกันระวังช่วยกันปลอบแทน

   พอสงบใจได้เขาก็เหลือบมองนาฬิกาที่เพิ่งจะหกโมงเช้า ก่อนจะผุดลุกขึ้นไปที่ครัวเปิดตู้เย็นกระดกน้ำรัวๆ ภามเพิ่งจะได้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเป็นครั้งแรกในชีวิต พ่อเสียไปตอนเขาอายุ10ขวบเหลือเพียงแม่และน้องชายที่ตอนนี้ย้ายไปอยู่อเมริกา ส่วนเขาดื้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ประเทศไทย งอแงจนแม่ยอมให้มาอยู่คอนโดขนาดสตูดิโอเล็กๆของญาติคนเดียว

   เมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเลขเจ็ด คนเหม่อก็สะดุ้งโหยงรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศนักศึกษาเข้าใหม่นัดรวมตอน8โมงเช้า ถ้าสายละซวยแน่

   ...
   ...


   “แฮ่ก” ภามหอบหงิงเมื่อมาถึงโรงยิมขนาดใหญ่ตามเอกสาร อีก10นาทีงานกำลังจะเริ่มเขาต้องหาที่นั่งของคณะตัวเองให้ได้ก่อน

   เด็กหนุ่มเดินเข้าไปลงชื่อที๋โต๊ะลงทะเบียน รับเอกสารแล้วเดินไปตามตำแหน่งที่รุ่นพี่ชี้บอก พอเห็นป้ายคณะแปะเอาไว้เจ้าตัวก็รีบงุดๆไปนั่งตรงจุดที่ว่างอยู่

   “ไง หวัดดี” คนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าเอ่ยทักขึ้นทำให้เขารีบเงยหน้าแล้วฉีกยิ้มให้

   “หวัดดี เราภาม”

   “เราทีม”

   “ส่วนเรามะนาวจ้ะ” หญิงสาวที่นั่งถัดจากทีมชะโงกหน้ายิ้มหวานให้

   ทีมเป็นผู้ชายตัวสูงไม่อ้วนไม่ผอม แต่ผิวเข้มดูเหมือนคนชอบออกกำลังกลางแจ้ง ส่วนมะนาวเป็นสาวน้อยตัวเล็กๆผมยาวประบ่าดัดลอนปลายเหมือนตุ๊กตา ภามอมยิ้มมาวันแรกดูท่าเขาจะได้เพื่อนแล้ว พวกเขาพูดคุยกันสักพักจนพิธีปฐมนิเทศเริ่มขึ้น ผู้อำนวยการมาให้โอวาทนักศึกษาใหม่จนเกือบหลับแล้วเปลี่ยนเป็นประธานนักศึกษาที่มาพูดให้กำลังใจ

   “ต่อไปขอให้ตัวแทนชมรมขึ้นมาพูดชักชวนน้องๆ หลังจากปฐมนิเทศใครสนใจชมรมไหนก็สมัครได้ที่ลานกิจกรรมนะครับ พี่ๆจะตั้งบู๊ทรออยู่”

   จากนั้นแต่ละตัวแทนก็ทยอยขึ้นมาเรียกเสียงเฮฮา ชมรมดนตรีขนวงมาร้องเพลงร็อคพร้อมหางเครื่อง ชมรมบาสเอานักกีฬาทีมชาติมาเรียกคะแนนนิยม หรือชมรมการแสดงที่เอานักศึกษาดาราหน้าใสมาหลอกล่อ ภามกวาดตามองไปรอบๆ โรงยิมตามนิสัยที่ชอบทำ ตั้งแต่เด็กเวลาอยู่ในกลุ่มคนหมู่มากหรือสถานที่ใหม่ๆ เขาชอบมองหาใครสักคนแต่จวบจนอายุ18ปีก็ยังไม่เคยหาเจอสักที

   “ทีมกับภามสนใจชมรมอะไรไหม” มะนาวชะโงกหน้าถาม

   “เราว่าจะเข้าชมรมว่ายน้ำ” ทีมตอบทันทีเหมือนตัดสินใจไว้อยู่แล้ว

   “เรา..........ยังไม่แน่ใจแฮะ” ภามลังเล จริงๆเขามีชมรมที่สนใจแต่ก็เขินไม่กล้าบอกเพื่อนใหม่

   “ต่อไปขอเชิญชมรมว่ายน้ำครับ” เสียงของพิธีกรแทรกขึ้นตามด้วยเสียงเฮฮาของสาวๆเรียกความสนใจของทั้งสามคน

   ชายหนุ่มผิวแทนย้อมผมทองเดินนำหน้าพร้อมหนุ่มกล้ามบึกอีกสองคนในชุดคลุมอาบน้ำ พอยืนกลางเวทีพวกเขาก็เปลือยท่อนบนอวดแผ่นอกแน่นให้สาวๆกรี๊ดลั่น

   “สวัสดีครับ ผมวินจากชมรมว่ายน้ำ น้องๆคนไหนสนใจอยากจะ..” เขาผายมือไปยังสองหนุ่มกล้ามที่ทำท่าอวดหุ่นยึกยัก “มีหุ่นเซ็กซี่ หน้าท้องแน่นๆ ขอเชิญชมรมว่ายน้ำนะครับ สาวๆที่อยากเห็นภาพแบบนี้ทุกวันเราก็ต้อนรับตลอดเวลา” คนพูดยักคิ้วยั่วเย้า

   ภามกับมะนาวมองหน้าทีมที่ตอนนี้เบะปาก พอเห็นเพื่อนมองมาเขาก็รีบส่ายหัว “ไม่เอาแบบนั้นนะ ฉันแค่ชอบว่ายน้ำ”

   “ถ้ายังไม่พอใจ นี่ครับกัปตันชมรมว่ายน้ำของเรา พี่ดีน รัฐนนท์ คณะบริหารปี3ครับผม”    

   เสียงเฮดังก้องโรงยิม บ่งบอกว่าคนโดนเรียกน่าจะดังไม่เบา สาวๆรอบตัวซุบซิบกันยกใหญ่ สักพักร่างสูงของใครบางคนก็โดนดันออกมาหน้าเวที

   “ผม รัฐนนท์ วงศ์เนตร กัปตันชมรมว่ายน้ำ”

   มะนาวรีบกระตุกแขนเสื้อเพื่อน “อุ้ย พี่ดีน คนนี้หล่อมากกกก สาวๆกรี๊ดเยอะมากอ่ะ”

   “เคยเห็นเหมือนพี่เขาเป็นตัวแทนแข่งว่ายน้ำหลายรายการอยู่นะ”ทีมทำท่าครุ่นคิด

         ตึกตัก

         ภามมองร่างสูงผิวแทนบนเวทีตาไม่กระพริบ ใบหน้าคมสัน คิ้วเข้มที่รับกับจมูกโด่งสวย คล้ายๆ คนมีเลือดผสมต่างขาติ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันไม่ใช่ความหล่อเหลาที่ดึงดูดเขาไว้หากเป็นอะไรสักอย่างชวนให้อาวรณ์จนขอบตาร้อนผ่าว

         เด็กหนุ่มรีบเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมา พลางขมวดคิ้วงุนงงไม่เข้าใจตัวเอง หัวใจยังเต้นระทึกเหมือนตื่นเต้นอะไรสักอย่าง คล้ายๆเจอของที่ตามหามานาน

         พี่ดีนงั้นเหรอ..

         “ภาม เฮ้ย เอาไง” ทีมตบหลังเขาเบาๆ ปลุกให้ตื่นจากภวังค์

          “อ้าว จบงานแล้วเหรอ” หันรีหันขวางมองไปรอบๆ ตอนนี้คนเริ่มทยอยออกจากโรงยิมแล้ว

          “เหม่ออะไรขนาดนั้น เดี๋ยวทีมจะไปสมัครเข้าชมรมว่ายน้ำ ส่วนเราจะไปชมรมการแสดง ภามล่ะ” มะนาวลุกขึ้นสะพายกระเป๋าที่ไหล่

           ภามเกาแก้มเขินๆ เขาตัดสินใจไว้แล้วแหละตั้งแต่เห็นชมรมนี้ขึ้นแนะนำตัว

           “เรา..จะเข้าชมรมขนมไทย”

           “ห๊ะ!!” คำตอบเกินคาดทำเอาสองเพื่อนร้องเสียงหลง

           “นายทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” ทีมทำตาโต

            เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึก “อือ ที่บ้านเปิดร้านอาหารไทยน่ะ ตอนเด็กๆเลยโดนจับไปช่วยในครัวแต่เราถนัดขนมกับพวกแกะสลักมากกว่า” ภามหมายถึงร้านที่แม่เปิดตั้งแต่เขาจำความได้แต่ตอนนี้ย้ายไปเปิดที่อเมริกาแทนแล้ว “ตอนแรกกะเข้าชมรมทำอาหารแต่เห็นว่ามีชมรมขนมไทยแยกออกมาเลยสนใจ”

            “อุ้ย แบบนี้ไว้ทำมาให้เราชิมบ้างสิ เราชอบขนมชั้นกับลูกชุบล่ะ” มะนาวดูตื่นเต้นออกหน้า สมเป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบของหวาน

            “เฮ้ย เราก็ชอบ พวกสังขยาฟักทองไรเงี้ยะ” ทีมเริ่มลิสต์รายการของกินขึ้นมาบ้าง

            “ฮ่าๆ บางอย่างอุปกรณ์เราก็ไม่พร้อมนะ แต่ที่ชมรมน่าจะมีไว้ทำมาให้ลอง”

            “พูดแล้วหิวเลย เดี๋ยวสมัครชมรมเสร็จแล้วมาเจอกันที่หน้าโรงยิม ไปกินข้าวกัน” ทีมโบกมือแล้วปลีกตัวไป พอเห็นแบบนั้นมะนาวก็ขอแยกไปที่ชมรมการแสดงที่ท่าทางคนสมัครจะล้นเพราะดาราหน้าใส

              ภามอมยิ้ม เขาเดินลัดเลาะชมรมต่างๆ หลบเลี่ยงการถูกดึงทึ้งเข้าชมรมอื่นที่โฆษณาฮาร์ดเซลล์สุดๆ หลังจากเขาเดินวนงงไปงงมาก็พบเต้นท์ที่วางผลไม้แกะสลักสวยควบคู่กับขนมไทยหลายอย่างไว้ด้านหน้า

              “ขอโทษครับ”

               หญิงสาวผมซอยสั้นที่กำลังแกะแตงกวาเงยหน้าขึ้นงุนงง

               “ชมรมขนมไทยใช่ไหมครับ ผมมาสมัครเข้าชมรม” ภามส่งยิ้มให้ก่อน

                มีดแกะสลักหล่นตุบ สาวน้อยตรงหน้าเบิกตากว้าง พอตั้งสติได้เจ้าหล่อนก็รีบยื่นใบสมัครให้กรอกแล้วเก็บใบสมัครไว้ราวของล้ำค่า

                “โอ้ยยย เพิ่งเคยเจอผู้ชายมาสมัครพี่ชื่อกุ้งอยู่ปีสองจ้า กิ๊ฟฟี่!! พี่อุ้มมมม!! เรามีสมาชิกใหม่แล้ว”

                 พอสิ้นเสียงตะโกน อีกสองสาวก็โผล่มาจากด้านหลัง นั่นทำให้เขาเห็นว่าชมรมขนมไทยและชมรมอาหารไทยอยู่ข้างกัน

                  “ตายแล้ว ยินดีต้อนรับพี่ชื่อกิ๊ฟฟี่ อยู่ปีสองจ้ะ” พี่สาวผมมวยยิ้มหวาน ดวงหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค่อนข้างจัด แต่เมื่อเหลือบตามองที่มือ ภามก็ได้เห็นว่ามือของพี่เขาตัดเล็บกุดแถมสะอาดสมกับเป็นคนทำอาหาร

                  “พี่อุ้มจ้ะอยู่ปีสาม” พี่อุ้มเป็นสาวแว่นผมดัดประบ่า ท่าทางใจดี “ชมรมเรามีสมาชิก 9 คน  เป็นชมรมลูกของชมรมอาหารไทย ปกติจะทำกิจกรรมร่วมกันจ้ะ ดีใจจังที่มีน้องผู้ชายมาสมัคร” พี่อุ้มทำตาวาววับตะครุบมือเด็กหนุ่มหมับ“ให้สาวๆยกถุงแป้งแบกอุปกรณ์กันเองนี่ไม่ไหวจริงๆ”

                   ภามหัวเราะเบาๆ “มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะครับ ผมชอบทำพวกขนมไทยแกะสลักก็ได้อยู่”

                   “เลิศ!” พี่กิ๊ฟฟี่ทำท่าเหมือนผู้ชนะ “ชมรมอื่นเขาจะมาขอความช่วยเหลือพวกเราบ่อยๆ ให้ไปจัดซุ้มอาหาร บางทีทางมหาลัยก็ติดต่อมา มีคนทำเป็นมาช่วยยิ่งดีใหญ่เลย”

                   สาวๆเริ่มเจี้ยวจ้าวพาลลากพี่สาวจากเต้นท์ข้างๆ มาแนะนำตัว ชมรมอาหารไทยมีสมาชิกผู้ชายอีกสองให้เขาพอโล่งใจจากนั้นก็แลกไลน์แลกเบอร์เพื่อนัดกันมาเจอต่อไป



                  ในรั้วมหาวิทยาลัยมีทั้งโรงอาหาร ร้านอาหารไปจนถึงร้านคาเฟ่น่ารักน่านั่ง บางร้านเปิด24ชั่วโมงในช่วงสอบโดยเฉพาะร้านกาแฟแถวๆสถาปัตย์จะเปิดจนดึกช่วงมีโปรเจค

                  “ชมรมเรานะสาวๆเต็มไปหมดเลยล่ะ” มะนาวบ่นอุบ มือก็จิ้มหมูผัดกระเทียมเข้าปาก ตอนนี้พวกเขากินข้าวในร้านอาหารเพื่อหนีอาการร้อนและจราจลย่อยๆในโรงอาหาร

                  “เอ้า ก็ชมรมการแสดงนี่มีดาราอีกต่างหากไม่แปลกหรอก ถ้าอยากเจอผู้ชายเยอะๆมาชมรมเราดิกล้ามทั้งนั้น” ทีมหัวเราะชอบใจเมื่อโดนมะนาวร้องอี๋ใส่ “แต่สาวๆก็มาเยอะอยู่เนอะ มาส่องพี่ดีน คนหล่อก็งี้น่าอิจฉาชะมัด”

                   ภามใจกระตุกจนส้อมหลุดมือตกพื้น เขายิ้มแหยแล้วขอส้อมใหม่จากพนักงาน หัวใจที่สงบไปแล้วเริ่มสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

                   “ทำไมภามกินน้อยจัง” มะนาวเอ่ยทักเพราะจานของเพื่อนนักทำอาหารของเธอพร่องไปนิดเดียว

                   “ปวดท้องอ่ะ” ภามลูบท้องป้อยๆ “เราเป็นพวกกินผิดเวลาไม่ได้ โรคกระเพาะจะมาทันที”

                   “เอ้า แล้วไม่บอก” ทีมขมวดคิ้ว “จะได้กินข้าวกันก่อนไปสมัครชมรม นายเองก็ผอมๆซีดๆ นี่นอกจากโรคกระเพาะมีอะไรอีกไหม”

                   “อืม ก็มีเรื่องเสียงดัง”

                   “กลัวเสียงดัง?” มะนาววางช้อนแล้วกลับมาให้ความสนใจเพื่อนอย่างเต็มตัว

                   “ประมาณนั้นเสียงฟ้าผ่ารุนแรง เสียงประทัด ลูกโป่ง เสียงปิดประตูแรงๆ แบบ..เสียงที่ดังปังน่ะ” ภามพยายามนึกว่ามีเสียงอะไรอีกที่เขากลัว

                   “ถ้าได้ยินแล้วจะเป็นไงวะ อ่ะ โทษที” ทีมตบปากตัวเอง

                   “พูดกู มึง วะ โว้ยไปเหอะ เราเองก็จะหลุดหลายทีแล้ว” ภามหัวเราะทีมที่ทำหน้ายุ่ง “ก็ถ้าได้ยินเสียงดังแล้วจะตัวสั่น น้ำตาไหล แต่ถ้าดังมากแบบไม่ตั้งตัวแม่เล่าว่าเราจะเกร็งหายใจหอบไปเลย หนักๆก็หมดสติ..แบบ ไฮเปอร์อ่ะ”

                     “เหยด” ทีมอุทาน “ไม่ได้แล้วโคตรอันตราย”

                    “นั่นสิ ดีแล้วที่บอกไว้ก่อนพวกเราจะได้รับมือทัน”

                     พอเห็นเพื่อนเริ่มแตกตื่น ภามก็ยิ้มกว้างแล้วรีบปลอบ “ใจเย็นๆ เสียงดังที่ว่ามันต้องดังมากเลยนะ ประตูปิดปังเราก็แค่สะดุ้งเหมือนพวกนายแหละ ส่วนพวกประทัด ลูกโป่งก็เลี่ยงๆไป เลี่ยงไม่ได้ก็แค่อุดหูเอายังไงก็ตั้งตัวได้ไม่มีปัญหา”

                     “เฮ้อ ดูไปดูมาเราน่าจะถึกกว่าภามอีกนะ” มะนาวมองเพื่อนพิจารณาหัวจรดเท้า

                     “ยังไง”

                     “ภามสูงกว่าเรานิดหน่อย น่าจะหนักกว่าเราไม่กี่กิโลด้วยซ้ำ แถมดู..ยังไงดี น่าปกป้อง”

                     “ห๊ะ” ภามเบิกตากว้าง นี่เขาดูอ่อนแอขนาดนั้นเลยเรอะ

                      “เออว่ะ เวรกรรม นี่กะว่าจะให้มาช่วยกันดูแลมะนาวไม่ให้ใครมาจีบมั่วซั่ว ไปๆมาๆ นี่เราต้องดูแลทั้งคู่ป่าววะเนี่ย” ทีมเกาหัวแกรกๆ เล่นเอามะนาวขำคิกคักชอบใจ แต่ภามนี่สิขำไม่ออก เขาออกกำลังมากไม่ได้เพราะอาการที่ว่ามาพาลทำเอาพ่อแม่เป็นห่วง กิจกรรมที่มีเสียงดังแบบพวกชมรมกรีฑาอะไรนี่เลิกพูดไปเลยเพราะมีเสียงปืนตอนสตาร์ท

                      “เฮ้ย ภามเราถามจริงๆนะ” ทีมกระซิบกระซาบ ทำให้มะนาวและเขาต้องขยับเข้าใกล้เหมือนสุมหัวกัน “แกชอบผู้ชายหรือผู้หญิงวะ”

                      มะนาวร้องอุ้ยเบาๆแล้วปิดปากแก้มแดง ส่วนภามติดสตั๊นเบิกตากว้าง

                      “เราไม่ได้รังเกียจนะเว้ย ถามเพื่อจะได้ทำตัวถูกว่าต้องคอยกันแกจากผู้ชายรึเปล่า” เพื่อนตัวโตทำหน้าจริงจัง

                      ภามอ้ำอึ้งแก้มร้อน “เรา...เราก็ไม่รู้ว่ะ”

                      “อ้าว” เสียงร้องดังมาจากเพื่อนทั้งคู่

                       “หรือนายเป็นไบ” มะนาวที่ดูตาแพรวพราวถามขึ้นอย่างลุ้นๆ

                       ภามส่ายหัว “ไม่รู้จริงๆ เราเฉยๆทั้งสองเพศ ถ้ามันจะใช่ เพศไหนก็ไม่น่ามีปัญหานะ” เขายิ้มให้เจื่อนๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้เขายังไม่เคยมีแฟนสักคน

                       “โอเค เก็ทล่ะ” ทีมหยัดตัวขึ้นนั่งตรงๆ “เอาเป็นว่าจะคอยกันพวกผู้ชายมาจีบด้วยแล้วกัน ..ต้องไว้หนวดด้วยไหมวะ” พึมพำแต่ดังพอให้มะนาวกับภามหัวเราะชอบใจ

                       “อย่างภามนะ ต้อง...จิ้นคู่กับพี่ดีนไง” มะนาวคิกคัก “ตัวเล็กๆกับตัวใหญ่ๆ อย่างกับในนิยาย”

                        ภามสะดุ้งเฮือกหน้าร้อนขึ้นมาทันที “จะ จิ้นอะไรเล่ามะนาว” รีบหยิบน้ำขึ้นจิบมือไม้สั่น

                        “เห.........” มะนาวกับทีมประสานเสียงพร้อมยิ้มล้อ ภามถลึงตาใส่ดุๆ

                        “พอเลย เลิกๆ ทำไมมาเข้าเรื่องนี้ได้ก็ไม่รู้ แม่ง” เขาสบถอุบอิบก่อนที่จะพาเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องอื่น

                        ปล่อยให้คนปากแข็งใจแกว่งอยู่คนเดียว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-10-2016 23:47:03 โดย lazysheep »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #3 เมื่อ09-10-2016 02:53:44 »

น่าสนุกดี

ออฟไลน์ Mynun

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #4 เมื่อ09-10-2016 05:54:34 »

น่าสนใจจจ มาต่อด้วยยยยยย
ค้างมากก

ออฟไลน์ เปลว แว๊บแว๊บ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #5 เมื่อ09-10-2016 06:09:12 »

รอมาต่อจ้าาาาา

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #6 เมื่อ09-10-2016 08:44:42 »

ปักธงรอ :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #7 เมื่อ09-10-2016 08:59:36 »

ภามพี่ดีน นี่อินกับพี่กรณ์จากชาติที่แล้วเหรอ
ถ้าใช่นี่ชาตินี้ขออย่าให้โดนขัดขวางจากครอบครัวจนต้องฆ่าตัวตายอีกนะ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #8 เมื่อ09-10-2016 09:29:52 »

 รอออ

ออฟไลน์ iamtsubame

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #9 เมื่อ09-10-2016 09:56:36 »

สนุกมากกกกกก o13
อยากให้เจอกันเร็วๆเนอะ ตื่นเต้นๆๆ :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
« ตอบ #9 เมื่อ: 09-10-2016 09:56:36 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Guill

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #10 เมื่อ09-10-2016 10:07:55 »

มารอติดตามจ้า

ออฟไลน์ jeaby@_@

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +454/-3
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #11 เมื่อ09-10-2016 11:21:32 »

สำนวนดีมากค่ะ
สนุกมากเเค่อินโทรกับตอนเเรก มาต่อไวไวนะ ติดตามค่ะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #12 เมื่อ09-10-2016 14:27:02 »

พี่ดีนจะมองหาใครสักคนเหมือนกันไหมนะ
รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ beedy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ด้ายแดง ตอนที่1 [8/10/16]
«ตอบ #13 เมื่อ09-10-2016 21:09:00 »

จิ้ม จิ้ม  :z13:

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #14 เมื่อ09-10-2016 21:53:36 »

ตอนที่ 2  สัญญา
[/b]




หลังจากเปิดเทอมไปสองอาทิตย์ ภามค่อนข้างจะปวดหัวกับการเรียนใหม่ๆ โชคดีที่มีเพื่อนทั้งสองคนร่วมด้วยช่วยกันงง กิจกรรมชมรมยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการ เหมือนจะให้เด็กใหม่ปรับตัวกันเสียก่อน เขาได้ยินมาเหมือนกันว่าพอผ่านไปสักเดือนรุ่นพี่ก็จะเริ่มเรียกตัว


ภามปิดหนังสือวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาคเล่มหนาเตอะแล้วฟุบหน้าลงบนโต๊ะ เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา4ทุ่ม เขาเปิดคอมพิวเตอร์แล้วล็อคอินเข้าหน้าเวปไซต์สีฟ้าคุ้นตา เคอร์เซอร์ลูกศรกดเข้าหน้าเพจชมรมว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยที่ตอนนี้เขากลายเป็นแขกขาประจำต้องเข้ามากดดูทุกวัน เด็กหนุ่มมองภาพใบหน้าหัวหน้าชมรมว่ายน้ำที่สมาชิกชมรมแอบถ่ายมาลงในเพจด้วยรอยยิ้มบางเบาก่อนจะยกมือขึ้นแตะใบหน้าคมคายผ่านจอ หัวใจยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่เห็น ทั้งๆที่รู้ว่าเฟสของพี่ดีนชื่ออะไรแต่เขาไม่กล้าพอที่จะขอแอดเป็นเพื่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายความรู้สึกตัวเองยังไง ดีใจที่เจอแต่ก็กลัวที่จะพบหน้า สุดท้ายเลยได้แต่แอบมองผ่านโซเชี่ยลไปเรื่อย


“ทำไมเห็นพี่เขาแล้วเศร้าแปลกๆนะ”


พึมพำพลางพิมพ์ชื่อลงบนบาร์ด้านบนเรียกหน้าเฟสของคนที่แอบมองขึ้นมา พี่ดีนไม่ค่อยโพสต์อะไรสักเท่าไหร่ ส่วนมากจะเป็นภาพเจ้าตัวที่โดนแท็กมาจากเพื่อนๆ


และภาพเหล่านั้นมักเป็นภาพพี่ดีนกำลังเหม่อมองอะไรสักอย่างด้วยสายตาว่างเปล่า ขนาดคนแท็กภาพยังเขียนแคปชั่นถาม [มองหาอะไรอยู่?]


ภามเซฟภาพเก็บเข้าเครื่องแล้วปิดคอมพ์ปิดไฟมุดเตียงนอน หัวใจของเขาเต้นระรัวหน้าร้อนผ่าว โคตรเขินตัวเองที่กำลังทำตัวเป็นสาวน้อยมีรักแรก ถ้ามะนาวกับทีมรู้ว่าเขาเพ้อขนาดนี้ต้องโดนแกล้งแหงๆ


“พอๆๆ ไอ้ภาม นอนได้แล้ว” ตบแก้มตัวเองแล้วหลับตาปี๋ ไม่นานนักคนฟุ้งซ่านก็จมหายไปกับนิทรารมย์






“นี่พี่กรณ์ สมมุตินะ” ใบหน้าใสๆหันมามองสบตาคนที่นั่งกุมมือด้วยกันอยู่ข้างๆ ทั้งคู่หย่อนขาเตะน้ำในสระเล่น


“ว่า?” กรณ์เลิกคิ้ว


“ถ้าพวกเราเกิดใหม่ พี่ว่าเราจะหากันเจอไหม”


คนโดนถามทำตาปริบๆ แล้วดีดนิ้วที่เหม่งอีกฝ่าย “อ่านนิยายมากไปรึไง”


“ฮึ่ยยย” อินลูบหน้าผากป้อยๆ “ถามก็ตอบสิ”


ดวงตาคมละมุนลงด้วยความเอ็นดู “เจอสิ”


“พูดจริงดิ” ไอ้ตัวแสบแสร้งทำหน้าตกใจ


“จริงๆ” กรณ์กำมือเล็กเอาไว้แน่น “จะตามหาจนกว่าจะเจอเลยล่ะ”


อินบีบมือใหญ่ตอบรับ ร้อนวาบที่ขอบตา


“ถ้าอยู่คนละซีกโลกล่ะ”


“พี่ก็จะขึ้นเครื่องบินหาวนไป”


“หูย รวย”


กรณ์ยักคิ้ว “แน่นอน”


ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้นบางเบา “อินก็จะตามหาพี่เหมือนกัน”


ชายหนุ่มคลี่ยิ้มแล้วก้มลงแตะหน้าผากกับหน้าผากคนรัก


“สัญญานะว่าเราจะหากันจนเจอ...”


“อืม..สัญญา”


...
...






ปัง!! โครม!!



“เชี่ย!!” คนโดนปลุกด้วยเสียงปิดประตูมหาโหดทุกเช้าด่าลั่นหลังจากลงมากลิ้งที่พื้น สงสัยต้องซื้อเตียงใหม่ให้ใหญ่ขึ้นจะได้ไม่ตกเตียงเวลาตกใจอีก


“เหยด 8โมง” ภามตะเกียกตะกายวิ่งเข้าห้อง เขามีเรียนตอนเก้าโมงด้วยสิ


เด็กหนุ่มถอดเสื้อผ้าโยนเตรียมกระโจนเข้าชาวเวอร์แต่ต้องชะงักเมื่อรู้สึกแปลกๆ เขาลูบใบหน้าตัวเองแล้วรีบพุ่งไปส่องกระจก


น้ำตาอุ่นๆ ไหลจนแก้มเปียกชุ่ม


“เฮ้ย อะไรวะเนี่ย” เขารีบเช็ดน้ำตา “ฝันร้ายเหรอ น่าอายชิบหาย” ก้อนสะอื้นจุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่


ทำไมถึงเศร้าขนาดนี้..





ภามวิ่งตาหูเหลือกหลังจากผจญรถติดจนเกือบมาไม่ทันเวลา เขาโทรบอกเพื่อนสาวให้ซื้อข้าวเช้าแล้วไปรอที่ห้องเรียนพร้อมทีมได้เลย


“โอย จะตาย” เด็กหนุ่มลากสังขารมาถึงห้อง น้ำตาแทบไหลเพราะอาจารย์ยังไม่เข้า อาจารย์คนนี้โหดมากมาช้าห้านาทีก็ล็อกห้องห้ามเข้าแล้ว


“ใจเย็นๆ เอ้า แซนวิสกับนมที่ฝากซื้อ” มะนาวดึงให้เพื่อนนั่งดีๆ แล้วส่งของกินให้ เธอยิ้มขำเมื่อเห็นภามเจาะกล่องนมดูดอึกๆ แล้วเริ่มแกะแซนวิสกิน


“เมื่อคืนภามกับทีมได้ดูบอร์ดในเวปมหาลัยป่ะ” หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมอมยิ้มตาเป็นประกาย


“หึ ไม่ได้ดู” ทีมตอบในขณะที่ภามส่ายหัวเพราะของกินเต็มปาก


“หุหุ งั้นรอแป๊บ” เจ้าหล่อนหยิบแท็ปเล็ตมาเปิดยุกยิกแล้วยื่นมาให้เพื่อนชายทั้งสองดู


เว็ปไซต์มหาวิทยาลัยจะมีบอร์ดให้นักศึกษาตั้งกระทู้ต่างๆ โดยแยกเป็นระดับชั้นปีแต่ไม่ได้แยกคณะ เจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยมักจะมาโพสต์แจ้งเวลามีงานอะไร รวมถึงแจ้งแคนเซิลคลาสต่างๆ ส่วนนักศึกษามักจะมาโพสต์ถามแนวข้อสอบบ้าง เม้ามอยเรื่องในมหาลัยบ้าง แม้แต่เรื่องหนุ่มหล่อสาวสวยประจำชั้นปี


กระทู้ที่มะนาวเปิดให้ดู มีชื่อว่า “หนุ่มหล่อ น่ารัก ประจำปี1”



ในนั้นมีรูปหนุ่มน้อยนักศึกษาปี1 ที่ถูกลงเอาไว้ มีทั้งถูกแอบถ่ายหรือขอถ่ายคละกันไป


“เฮ้ย” ทีมอุทานเมื่อเห็นภาพตัวเองกำลังคร่อมมอเตอร์ไซค์ ใต้ภาพนั้นมีแคปชั่นว่า


..น้องทีมปี1 เศรษฐศาสตร์ หล่อเข้มคมขำ กำลังน่ากิน..


ภามกับมะนาวหัวเราะก๊ากเมื่อเพื่อนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก


“ไม่ต้องเลยไอ้ภาม มาดูนี่เลย มาดูนี่” ทีมล็อคคอเพื่อนลากเข้ามาดูใกล้ๆ ถัดจากภาพทีมไม่เท่าไหร่ก็มีภาพของภามกำลังกึ่งนั่งกึ่งยืนพิงรั้วเตี้ยๆ พร้อมรอยยิ้มกว้าง


“เฮ้ย นี่มันที่พวกเรายืนคุยกันเมื่อวาน” ภามอ้าปากพะงาบๆ


“หึหึ น้องภาม เศรษฐศาสตร์ปี1 หน้าใสให้ใจสั่น ตาหวานฉ่ำเกินห้ามใจ” ทีมอ่านแคปชั่นให้ฟังแล้วหัวเราะจนตัวงอ ภามซัดหลังไอ้เพื่อนเวรดังอั่กแต่มันไม่สะท้าน


“นี่ๆ มีอีกนะ ข้างล่าง ..น้องทีมกับน้องภามคู่จิ้นแห่งปี” มะนาวอ่านเสียงกรุ้มกริ่ม บอกชัดเจนว่าเธอกำลังขำจนจะขาดใจตาย


“ก็เชี่ยแล้ว!” ทั้งภามทั้งทีมร้องลั่น รีบลูบแขนให้หายขนลุก คิดได้ไง เขากับทีมเนี่ยนะ!!






เวลาสี่โมงครึ่ง วิชาสุดท้ายเจบลงพร้อมร่างของเด็กเฟรชชี่ที่นอนแผ่เป็นซากเพราะยังปรับตัวกันไม่ค่อยได้


“ภาม แกต้องเริ่มไปชมรมรึยัง” ทีมเอ่ยถามพลางเก็บอุปกรณ์การเรียนที่มีแค่ปากกาแดงกับน้ำเงินสองแท่งเข้ากระเป๋าเสื้อ


ภามส่ายหัวดิ๊ก “หึ ยังอ่ะ พี่เขานัดอาทิตย์หน้า”


“เออ ดีๆ งั้นแกกับมะนาวไปเชียร์เราที่ชมรมว่ายน้ำหน่อยดิ วันนี้มีคัดตัว เสร็จแล้วไปกินชาบูกัน”


เด็กหนุ่มชะงักมือที่กำลังจดงานบนกระดานไวท์บอร์ด ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที


“ไปกันเนอะภาม เราอยากไปส่องหนุ่มๆ” มะนาวกอดแขนมัดมือชกทันที


“เราปฏิเสธได้ไหมล่ะ” ตอบเสียงอ่อย จะให้ไปเถียงอะไรได้


“ไม่ได้” สองเสียงจากเพื่อนมาพร้อมเสียงหัวเราะสะใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงโวยวายเพราะตีกันเอง





   ห้าโมงเย็น สระว่ายน้ำในร่มของมหาวิทยาลัยตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ภามกับมะนาวหาที่นั่งบนสแตนด์พลางมองบรรยากาศตื่นเต้นด้วยความสนใจ


   “คนสนใจเยอะจัง แค่คัดตัวไม่ใช่เหรอ” ภามเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย เพราะทีมบอกว่าวันนี้พี่ๆ เขาจะคัดตัวเด็กปีหนึ่งว่าใครจะได้เป็นตัวจริงเพื่อจะได้เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยเวลาไปแข่งข้างนอก


   “แหงดิ ชมรมว่ายน้ำม.เราดังนะ มีทีมชาติด้วย ไปกวาดรางวัลมาตั้งหลายที่” มะนาวที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นสมาชิกหนุ่มว่ายน้ำอธิบาย


   “หืม..สุดยอดเลย อ้ะ มากันแล้ว”


   ตอนนี้เด็กปีหนึ่งสิบกว่าคนในชุดว่ายน้ำทยอยกันมายืนรวมตัวข้างสระ ตรงนั้นพี่วินคนเดิมกำลังอธิบายอะไรสักอย่างอยู่


   “อั้ยยะ ทีมของพวกเราหุ่นดีสุดแล้ว” มะนาวตาวาวหยิบมือถือถ่ายรูปแถมวิพากษ์วิจารณ์หุ่นหนุ่มๆ จนคนฟังทนไม่ไหว


   “เสียเด็กว่ะ” ภามหัวเราะแล้วแกล้งปิดตาเพื่อนสาว แต่ก็โดนหยิกมือจนต้องยอมปล่อย


   “อูย คนนี้สิเด็ดจริง” เจ้าหล่อนตีแขนเพื่อนตุบตับเหมือนระงับใจไว้ไม่อยู่ พอๆ กับเสียงสาวๆกรี้ดกร้าดพร้อมยกมือถือขึ้นถ่ายรูปกันเกรียวกราว


   ภามมองตามแล้วต้องชะงักกับร่างสูงผิวแทนในชุดว่ายน้ำ พี่ดีนใส่เสื้อวอร์มของมหาวิทยาลัย ในมือถือเอกสารเดินไปหาพี่วิน ทั้งคู่คุยกันสักพักก่อนจะโบกมือให้น้องๆ วอร์มร่างกายเพื่อเตรียมคัดตัว


   ประธานชมรมว่ายน้ำสะบัดแขนขาเพื่อวอร์มตัวเองบ้าง เขาไม่สนใจเสียงกรี้ดกร้าดหรือเสียงซุบซิบรอบตัวเพราะเคยชินไปแล้วกับการถูกจับตามองยามแข่งขัน


   “เดี๋ยวน้องว่ายตามแผนนี่เสร็จรอบแรก คัดเอาคนว่ายเร็วสุด5คนมาทดสอบอีกรอบใช่ไหมวะดีน” วินถือเอกสารเดินมาย้ำกับเพื่อนอีกครั้ง เห็นแบบนี้เขาก็รองประธานชมรมว่ายน้ำล่ะ


   “อืม คนที่ได้คะแนนสูงสุดสองคนให้เป็นตัวจริงเก็บคะแนนเตรียมแข่งว่ายน้ำสิ้นปี ส่วนอีกสามให้เป็นสำรองก่อนดูหน่วยก้านกันไป” ดีนชี้ตรงจุดที่วงสีแดงเอาไว้


   “ปีนี้หน่วยก้านดีๆ เยอะอยู่นะเนี่ย ดีเลยแทนพวกปีสี่ที่เรียนจบ” เจ้าของผมย้อมสีทองยังคงพูดหงุงหงิงแต่คนฟังหูทวนลมไปแล้ว


   ดีน รัฐนนท์ เจ้าของส่วนสูง186 เงยหน้าขึ้นมองสแตนด์เชียร์ ผิวสีแทนจากการตากแดดขับให้เขามีสเน่ห์ โดยเฉพาะร่างกายแข็งแรงที่มีกล้ามเนื้อเรียงสวยและวีไลน์ชัดเจนกระชากใจสาวๆ ให้ระทวยกันเป็นแถบ ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องของเขามากนัก นอกจากรู้ว่าเป็นลูกเสี้ยวผสมตะวันออกกลาง มีน้องชายอยู่สถาปัตย์ปี2และน้องสาวอยู่คณะอักษรปี1


   ดวงตาคมติดหวานตามสายเลือดที่หลายคนบอกว่าเวลาดุเหมือนมีไฟลุกโชติน่ากลัว กวาดมองไปรอบตัวด้วยความเคยชิน ใบหน้าของผู้คนมากมายไหลผ่านสายตาไปเหมือนอย่างทุกๆวัน


   “เอ้า เหม่อ เหม่อตลอดอ่ะ” วินเอากระดาษโบกตรงหน้า “เผลอไม่ได้เที่ยวมองหาอะไรอยู่เรื่อย”


   ดีนปัดมือเพื่อนออกพลางพ่นลมหายใจเซ็งๆ “น้องๆพร้อมแล้วก็เริ่มสักที”


   พอได้คำสั่งจากประธาน วินก็ยักไหล่เดินไปประจำที่ปากคาบนกหวีดมือถือที่จับเวลา


   “ระวัง..ปี๊ด!!!!” เสียงนกหวีดดังลั่นพร้อมร่างของเด็กใหม่ชมรมว่ายน้ำกระโจนลงสู่ผิวน้ำ



   เฮือก!!


   ภามสะดุ้งโหยงจากเสียงนกหวีด เขาพรูลมหายใจหนักๆ เรียกสติหลังจากเผลอจ้องมองใครบางคนจนสติหลุดหาย ตอนที่พี่ดีนหันมาทางสแตนด์เขาก็ดันตกใจเผลอก้มหลบซะงั้น ฮื้อออ อยากจะทึ้งหัวตัวเองรัวๆ


   “ภามๆๆๆ ทีมขึ้นนำแล้ว” มะนาวเขย่าแขนเขารัวๆทำให้ภามต้องหันกลับมาสนใจการคัดเลือกอีกครั้ง


   ทีมกำลังขึ้นนำจริงหลังจากกลับตัวในรอบที่สอง เสียงเชียร์ดังสนั่นสร้างบรรยากาศคึกคักตื่นตัว ภามกับมะนาวพลอยตื่นเต้นตะโกนเชียร์เพื่อนไปด้วยและเป็นไปตามคาด ทีมได้เป็นหนึ่งในตัวจริงที่ต้องซ้อมเตรียมพร้อมไปแข่งกีฬามหาวิทยาลัยปลายปีนี้



   “เจ๋งไปเลย” ภามเอ่ยชมเพื่อนที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พวกเขายังอยู่ที่สแตนด์ข้างสระว่ายน้ำในขณะที่ผู้ชมคนอื่นๆทยอยกลับไปกันหมดแล้ว สมาชิกชมรมหลายคนยังว่ายน้ำอยู่โดยมีเสียงของรุ่นพี่และครูฝึกดังเป็นระยะ


   “เห็นแบบนี้สมัยม.ปลายก็แชมป์จังหวัดนะครับ” ทีมยักคิ้วจึกๆ เขาลูบท้องตัวเองป้อยๆ “หิวแล้วอ่ะ ไปกินชาบูกันเร็ว”


   มะนาวเก็บของลุกแต่ไม่วายชะเง้อมองหารุ่นพี่สุดหล่อ


   “พี่ดีนไปไหนอ่ะ”


   “คุยกับพี่วินอยู่ข้างในเรื่องตารางวันเก็บตัวอะไรนี่แหละ พอเลยมะนาว เพื่อนสาวใสๆวันแรกเจอไปไหนหมดแล้ว”


   สาวน้อยหัวเราะคิกคัก “เราใสๆนะ แค่ถามเผื่อภาม”


   “แค่ก!!” ภามที่กำลังกระดกน้ำขวดสำลักไอจนเปียก “จะเผื่อทำไมเล่า แค่ก” ไอค่อกแค่กหน้าแดงก่ำ แล้วหันไปคว้าผ้าขนหนูที่ทีมพาดคอไว้เอามาเช็ด


   “ก็ตอนคัดตัวเห็นมองพี่เขาตาไม่กระพริบ”


   ภามเม้มปากเนียนเอาผ้าขนหนูปิดหน้าตัวเองไว้ครึ่งหนึ่งแล้วโทษว่าที่หน้าแดงเนี่ยเป็นเพราะสำลักไอต่างหาก หน้าร้อนอะไรไม่มี๊


   “หึหึ” ทีมแสยะยิ้ม เขากอดคอเพื่อนที่มุดผ้าขนหนูไม่ยอมสบตาใคร “ไปๆ หิวแล้ว”


   คนโดนล้อหน้าบูด เขาถองศอกใส่หน้าท้องเพื่อนแต่เป็นฝ่ายร้องอูยเพราะมันแข็งปั่ก ยิ่งทำให้น่าหมั่นไส้ขึ้นไปอีก


   “ชาบูจ๋า ชาบู......”


   เสียงร้องหงุงหงิงของรุ่นน้องดังแว่ว ทำให้ชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในเขตสระต้องหันไปมอง


   “อ้าว น้องทีมยังไม่กลับอีกเหรอนั่น” วินหรี่ตามองร่างของรุ่นน้องทั้งสามคนที่กำลังพากันกลับ “น้องผู้หญิงน่ารักจังชื่ออะไรน้อ สนใจไหมเพื่อน” คนเจ้าชู้ยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ยตาวาวพร้อมหันมาถามความเห็นเพื่อน เด็กปีหนึ่งปีนี้น่ารักทั้งนั้น


   ประธานชมรมว่ายน้ำไม่ตอบ หากดวงตาจับจัองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่กำลังโดนเพื่อนหยอกล้อ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มกระตุกหัวใจคนมองจนละสายตาไม่ได้ ความอบอุ่นโหยหาอาวรณ์กำลังเติมเต็มช่องว่างในใจของเขาจนมันตื้อในอก


   เหมือนใจจะขาด..


   “เอ้า เหี้ยละ เป็นอะไรไปมึง” วินร้องเสียงหลงเมื่อท่านประธานผู้แข็งแกร่งดังหินผายืนนิ่งแต่ตาแดงก่ำ แดงเสียจนกลัวว่าน้ำตาของเพื่อนจะไหลออกมา


   ดีนส่ายหัวกระพริบตาไล่ความร้อนที่ขอบตา “ไม่มีอะไร แค่แสบตาน่ะ”





      สัญญานะ..ว่าเราจะหากันจนเจอ

ออฟไลน์ Mynun

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #15 เมื่อ09-10-2016 22:10:12 »

น้อยยยยย ฮือ เขาไม่เคยติดเรื่องไหนเท่าเรื่องนี้มาก่อนเลย
มาต่อด่วนนน  :ling1:

ออฟไลน์ Ujeen

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #16 เมื่อ09-10-2016 22:20:08 »

น่าติดตามๆ
รอตอนต่อไปค่ะ o13

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #17 เมื่อ09-10-2016 22:24:27 »

หูยยย รอตอนต่อไปค่ะ น่าติดตามมาก

ออฟไลน์ jeaby@_@

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +454/-3
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #18 เมื่อ09-10-2016 22:40:51 »

ต่อทุกวันนะ ชอบมากค่ะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #19 เมื่อ09-10-2016 23:34:30 »

เสียงเพลงของโรส สิรินทิพย์กับกบ ทรงสิทธิ์ลอยมาเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
« ตอบ #19 เมื่อ: 09-10-2016 23:34:30 »





ออฟไลน์ iamtsubame

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #20 เมื่อ10-10-2016 00:02:51 »

อ๊ากกกกกก :serius2:
อย่างนี้เรียกว่าเจอหรือยัง!!?? :sad4:
ลุ้นต่อไปจ้าาาาาา :hao7:

ออฟไลน์ lightseeker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #21 เมื่อ10-10-2016 06:44:40 »

แงงง ชอบมาก สองตอนก็ติดซะแล้ว มาต่อบ่อยๆนะคะชอบ :hao7:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #22 เมื่อ10-10-2016 07:00:56 »

ใกล้ได้เจอกันแล้ว
:3123: :3123: :3123:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #23 เมื่อ10-10-2016 08:24:31 »

ชอบๆ ค่ะ รอมาต่อนะคะ ^^

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #24 เมื่อ10-10-2016 08:41:14 »

ลุ้นมากกกก

ออฟไลน์ MmBb

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #25 เมื่อ10-10-2016 11:23:00 »

อ่านแล้วมันอุ่นๆในหัวใจดีจังค่ัะอยากให้ตอนที่เค้าได้เจอกันมาถึงเร็วๆมาต่อเรื่อยๆนะคะ

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3007
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #26 เมื่อ10-10-2016 14:55:40 »

เกือบได้เจอกันแล้ววววว ชาติที่แล้วนี่วิบากกรรมมาก กว่าจะได้มาเจอกัน

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #27 เมื่อ10-10-2016 20:49:01 »

เกาะจอรอชมค่ะ น่าจะเป็นเรื่องละมุนละไม ชอบคาเรคเตอร์พี่ดีนค่ะ นักว่ายน้ำหุ่นแซ่บ  :hao6:

รออออออ

ออฟไลน์ we.jinkyu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #28 เมื่อ10-10-2016 21:15:33 »

ชอบ ติดตาม~~~ :katai2-1:

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
Re: ด้ายแดง ตอนที่ 2 สัญญา [9/10/16]
«ตอบ #29 เมื่อ10-10-2016 22:36:55 »



ตอนที่ 3 ไม่เคยลืม






“ครับแม่ สบายดีครับ”




   เย็นวันอาทิตย์เด็กหนุ่มกำลังวุ่นอยู่ในครัวขนาดเล็กของคอนโด ปากก็พูดคุยกับมารดาผ่านแท็ปเล็ตที่เปิดเฟสไทม์เอาไว้ กลิ่นหอมหวานของขนมลอยอยู่ในอากาศเรียกน้ำลาย ถาดสีเงินวางอยู่บนโต๊ะไม้ ในถาดมีถ้วยฟลอยด์เล็กๆ วางเรียงกันอยู่ ภามค่อยๆหยอดแป้งสุกสีฟ้าอ่อนใสจากดอกอัญชัญลงทีละถ้วย



   /วันนี้นึกอะไรถึงลุกขึ้นมาทำขนมล่ะเนี่ย/ ผู้เป็นมารดาอมยิ้ม หล่อนมองลูกชายที่ตักแป้งเหนียวใสใส่ถ้วยเล็ก



   “อยู่ๆก็อยากกินครับ  ก็เลยทำเผื่อเพื่อนไปด้วยเลย” พอทำเสร็จเขาก็หันไปจัดการส่วนที่เหลือ เอากะทิกับแป้งข้าวจ้าวและเกลือใส่หม้อ จัดการกวนจนขาวข้นน่ากิน เด็กหนุ่มตักกะทิโปะหน้าแป้งสุกเมื่อสักครู่แล้วโรยหน้าด้วยถั่วทองที่คั่วไว้เป็นอันเสร็จ



   ใครว่าขนมไทยทำยาก เขาอมยิ้มชอบใจ น่าเสียดายไม่ค่อยสะดวกหาใบตองสักเท่าไหร่ไม่งั้นขนมจะหอมกว่านี้



   /แม่คิดถึงฝีมือขนมของลูกจัง/



   “ให้เจ้าภูมิทำให้กินก่อนนะครับ” ภามหัวเราะ เพราะภูมิน้องชายของเขาฝีมือทำขนมแย่มากแต่ทำข้าวผัดอร่อยสุดๆ คนเป็นแม่หัวเราะชอบใจ คุยกันอีกสักพักหล่อนจำต้องบอกลาลูกชายเพราะได้เวลาเตรียมเปิดร้านอาหาร พอวางสายจากแม่ภามก็เคว้งคว้างเหงาๆ ขนมทำเสร็จแล้วรอเย็นตัวสักหน่อยค่อยเอาใส่กล่องเข้าตู้เย็น



   ภามเดินไปประจำหน้าคอมพ์ ตอนนี้เวลา1ทุ่มครึ่งพอดี เขาเปิดเข้าหน้าเพจเจ้าประจำแต่ครั้งนี้ต้องหัวเราะออกมาเพราะภาพสมาชิกใหม่ของชมรมโดนโพสต์ไว้เพียบ โดยเฉพาะภาพเจ้าทีมที่เป็นตัวเต็งปีหนึ่งมีเกือบทุกมุมพร้อมคอมเมนท์จากสาวๆ เด็กหนุ่มเลื่อนเม้าส์ดูเพลิดเพลิน



   “หือ..........เฮ้ยยยย” เขาร้องเสียงหลงเพราะดันเจอภาพตัวเองกับมะนาว(ที่มาแค่ครึ่งตัว)นั่งบนสแตนด์เชียร์ แถมคนโพสต์มีการใส่แคปชั่นพร้อมแท็กไอ้ทีมอีกต่างหาก




   [กำลังใจของมือวางอันดับหนึ่ง @team teerayu]


Lemon: ....หนูมาแค่ครึ่งตัว ใครถ่ายคะ T-T


team teerayu: เย้ย บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ โว้วววววววว


วินนี่ เดอะ กู : @Lemon มาอีกนะคะน้องเลม่อน เดี๋ยวพี่ให้เขาถ่ายใหม่แบบเต็มตัว


team teerayu: มันชื่อมะนาวอ่ะพี่วิน


วินนี่ เดอะ กู: @Lemon ไม่เป็นไร ชื่อไหนก็เปรี้ยวใจพี่


Kritti: พี่วินอย่ามาหม้อสาวเลย ว่าแต่กำลังใจของทีมน่ารักดีนะ


Nawin: เพื่อนทีมน่ารักทั้งคู่เลย วันนั้นยังยืนมองเพลินๆ 555


team teerayu: หยั่มมา! สองคนนี้ห้ามยุ่ง





   ภามถอนใจเฮือกใหญ่ ทีมมันทำหน้าที่อย่างที่เคยบอกไว้แต่ดูเหมือนยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันไปอีก จริงๆเขาก็ไม่ได้รังเกียจเรื่องเป็นข่าวอะไรหรอกนะเพียงแต่..



   เลื่อนหน้าเวปลงแล้วหยุดที่สเตตัสแจ้งตารางการแข่งขันเก็บคะแนนประจำปี



   Rattanon_dean : ตารางเก็บคะแนนดูตามภาพข้างล่าง เวลาใช้สระสำหรับซ้อมตอนเช้าคือหกโมงครึ่งถึง9โมงครึ่ง เวลาเย็นคือ5โมงถึง3ทุ่ม 



   “จริงจังชะมัด” เบะปากแล้วซบหน้าลงบนท่อนแขน



...เขาแค่กลัว กลัวว่าพี่ดีนจะเข้าใจผิดไป






   
   “อะไรน่ะ ตะโก้เหรอ” ทีมทำตาโต ตอนนี้พวกเขาเรียนคาบบ่ายเสร็จแล้ว หลังจากนี้พวกเขาต้องแยกย้ายไปชมรมของตัวเอง



ภามเปิดเลื่อนกล่องขนมไปให้ทีมกับมะนาว



“คล้ายๆ กัน อันนี้เรียกว่าขนมลืมกลืน จริงๆกินตอนทำเสร็จใหม่ๆจะอร่อยกว่าแต่ดันมีเรียนเช้าเลยต้องใส่ตู้เย็นไว้คืนนึง”



มะนาวทำหน้างง “ขนมลืมกลืน? ไม่เคยได้ยินงั้นเรากินเลยนะ” คนชอบของหวานหยิบขนมขึ้นมาพิจารณาดู “น่ารักจังสีฟ้าด้วย”



“สีจากดอกอัญชัญน่ะ เราผสมให้จางๆหน่อย” ภามแกะขนมที่ตัวเองขึ้นมากินบ้าง



“อื้มมม หอม หวาน มัน นุ่มนิ่มมากเลย!!”หญิงสาวทำตาโต “ทีมลองดูดิ อร่อยนุ่มลิ้นมาก”



ทีมลองขนมไทยที่ไม่คุ้นชื่อบ้าง พอสัมผัสเข้าปากเขาก็ต้องยิ้มกว้าง “อร่อยจริงด้วย”



“แป้งนุ่มใช่ไหมล่ะ นี่แหละกินเพลินจนลืมกลืน ส่วนที่หอมๆ เพราะใช้น้ำลอยดอกมะลิเป็นส่วนผสม”



มะนาวทำหน้าฟินกับชิ้นที่สาม “เฮ้อ ภามก็ดูแมนๆนะ แต่ประดิดประดอยทำขนมมากอ่ะ



“เอ้า แมนๆไม่เห็นเกี่ยวเลย มันก็เหมือนคนชอบทำอาหารทั่วไปแหละ เชฟผู้ชายออกจะเยอะแยะ” เด็กหนุ่มอธิบาย



“ถ้าชอบทำขนาดนี้ทำไมนายไม่เรียนคหกรรมวะ” ทีมสงสัย



“ถ้าเรียนก็ไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยนี้สิ ที่นี่ไม่มีคณะคหกรรมนี่นา”



“เออ งั้นอย่าเรียน” ทีมรีบเปลี่ยนคำพูดจนคนฟังทั้งสองคนต้องอมยิ้ม



“เราเรียนจากแม่มาทั้งชีวิตแล้วว่ะ ให้เราทำอย่างอื่นบ้างเห้อ” เขาเบ้ปากจนเพื่อนหัวเราะ หลังจากกินกันไปคนละ5-6ชิ้น พ่อครัวขนมก็เหลือบมองหน้าเพื่อนเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง



“หืม มีไร” ทีมเลียนิ้วที่เปื้อนขนมอย่างติดใจ แต่กินมากไม่ได้เพราะต้องควบคุมน้ำหนัก



“พะ พอดีเราทำไว้เยอะ” ภามยิ้มแหะแล้วหยิบกล่องใส่ขนมขึ้นมาอีกสองกล่อง “มะนาวกับทีมก็เอาไปให้ที่ชมรมกินด้วยแล้วกัน”



“อ้อ ได้สิ ขอบคุณนะ” ทีมมองนาฬิกา “เดี๋ยวเราไปก่อนล่ะ พี่ๆเขานัดเอาไว้” เขารับกล่องขนมมาถือพลันอะไรสักอย่างก็ปิ๊งขึ้นมาในสมอง เขาเหล่มองเพื่อนที่ซ่อนแก้มแดงๆ กำลังเนียนส่งขนมให้มะนาว คนขี้แกล้งเหยียดยิ้มร้าย



“รับรองพี่ดีนได้กินแน่”



ภามสะดุ้งโหยงร้อนวาบทั้งใบหน้า “ เฮ้ย บะ แบ่งๆกันกินสิ ไม่ใช่ให้พี่เขาคนเดียว”



มะนาวกลั้นยิ้ม หล่อนเหลือบมองทีมที่กำลังสนุกสุดๆ ก็ปฏิกิริยาภามน่าแกล้งมากเลยนี่นา



“ครับๆ จะแบ่งให้พี่ดีนเยอะเป็นพิเศษเลย” ไม่วายทิ้งท้ายให้คนฟังร้อนตัว



“ไอ้ทีม!!!”



ก็เป็นเสียแบบนี้ใครจะไม่เอ็นดู





วันนี้ชมรมอาหารไทยและชมรมขนมไทยเริ่มกิจกรรมเป็นวันแรก สาวๆ อุทานตื่นเต้นเมื่อหนุ่มน้อยน้องใหม่ทำขนมมาให้ลิ้มลองฝีมือแถมอร่อยเสียด้วย ปกติห้องชมรมของมหาวิทยาลัยจะเป็นห้องแถวชั้นเดียวเรียงติดๆกัน ส่วนชมรมกีฬาจะมีห้องชมรมอยู่ใกล้สถานที่ฝึกซ้อมของตัวเอง แต่สำหรับชมรมทำอาหารจะถูกแยกออกห่างจากอาคารอื่นเพื่อความปลอดภัย



ภามมองไปรอบๆห้องที่ตอนนี้เปิดหน้าต่างระบายอากาศไว้ ฝั่งซ้ายของห้องมีครัวฝรั่งสองและครัวไทยนอกห้องชมรมอีกหนึ่ง ขยับมากลางๆห้องเป็นเคาท์เตอร์เตรียมอาหารและอ่างล้างจานสี่เคาท์เตอร์ ส่วนมุมขวาสุดของห้องเป็นโต๊ะทำงานที่เอาไว้เก็บเอกสาร มีบอร์ดแปะข่าวกิจกรรมและมีโต๊ะญี่ปุ่นพับเก็บเอาไว้หลายตัว



จากที่ฟังรุ่นพี่พูด ชมรมนี้ได้รับการสนับสนุนจากทางมหาวิทยาลัยไม่น้อยถึงได้มีห้องชมรมกว้างกว่าคนอื่นๆ เห็นว่าเวลารับจัดอาหารให้ทางมหาวิทยาลัยครัวถึงกับไม่พอใช้ อีกอย่างถึงเป็นชมรมอาหารไทยแต่ก็มีทำอาหารฝรั่งและขนมเค้กด้วย ประธานชมรมบอกว่ากำลังยื่นเรื่องเปลี่ยนชื่อชมรมเป็น “ชมรมอาหารนานาชาติ” เพราะมีคนเสนอการทำอาหารจีน เกาหลี และเวียดนามเพิ่มขึ้นมา



“ส่วนของชมรมขนมไทยใช้ตรงนี้” รุ่นพี่พาน้องใหม่ของชมรมขนมไทยที่มีกัน5คนมาดูที่เก็บอุปกรณ์ ข้าวของทุกอย่างเก็บไว้เป็นระเบียบ ไม่ว่าจะไม้พาย กระทะทองเหลือง ที่นึ่งขนมต่างๆ “เวลามีงานทีกวนขนมกันมือแทบหัก เรียกว่านอนห้องชมรมกันทั้งคืน” ขู่น้องๆตบท้ายอีกต่างหาก



   หลังจากทั้งสองชมรมสำรวจห้องและทักทายกันเสร็จ ประธานก็เริ่มแจกแจงตารางต่างๆ รวมถึงวิธีการขอใช้ครัว



   “ตอนนี้งานที่ถูกจ้างมาคือทำอาหารว่าง 40กล่อง ใครสะดวกมาช่วยได้บ้างคะพี่จะได้ลงชื่อไว้”



   “งานนี้ใครจ้างมาเหรอคะพี่ จะได้ตัดสินใจถูก” สาวคนนึงเอ่ยเย้าเรียกเสียงหัวเราะ จนโดนประธานชมรมเอาเอกสารตีหัวไปเบาๆ



   “ชมรมว่ายน้ำจ้ะ เขามีแผนรับน้องที่ทะเล เลยอยากได้อาหารว่างตอนขึ้นบัส”



   ภามหันคอแทบหักเมื่อได้ยินคำว่าชมรมว่ายน้ำ หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง



   “ขาดอีกคน มีใครสะดวกมาไหมคะ” ประธานถามอีกครั้ง



   แล้วเด็กหนุ่มน้องใหม่แห่งชมรมขนมไทยก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นมา



   “ผมเองครับ”





   ชมรมว่ายน้ำเพิ่งเลิกฝึกหลังจากโดนว่ายจับเวลากันจนอ่วม นอกจากฝึกกันอย่างจริงจังที่บอร์ดของชมรมยังมีการโชว์เวลาว่ายน้ำของแต่ละคนอีกต่างหาก มาเป็นกราฟวัดสถิติเลยทีเดียว



   “โอ้ย เหนื่อยโคตรๆ” ทีมนอนแผ่บนเก้าอี้ยาวในห้องล็อคเกอร์ส่งเสียงหงุงหงิง



   “อาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบเปลี่ยนเสื้อสิ มานุ่งผ้าเช็ดตัวโชว์ทำเพื่อ” รุ่นพี่คนหนึ่งเอาเท้ายันจนคนขี้บ่นกลิ้งตกเก้าอี้ร้องเสียงหลง



   “โอ้ยพี่ เดี๋ยวผ้าหลุดนะเว้ย” รีบรวบผ้าขนหนูไว้



   “ทำไม ซ่อนไรไว้ดูหน่อยดิ๊” เสียงโหดร้ายเย็นชาของรองประธานมาพร้อมแรงกระตุก และแล้วผ้าขนหนูก็ปลิวหายไปอีกทาง



   “พิ่วิน!!” คนโดนรังแกส่งเสียงโหยหวนแต่ก็นอนหงายแผ่กับพื้นต่อ



   “โห่ ใส่ข้างในแล้วนี่หว่า รีบลุกเร็ว” วินเอาเท้าเขี่ยให้เด็กงอแงลุกขึ้น



   “หิว..หมดแรงแล้ว” ดันตัวขึ้นนั่งแล้วทำตาโต “เออ ใช่!! มีขนมนี่นา”



   พวกพี่ๆถึงกับหัวเราะเมื่อเจ้าทีมพุ่งไปที่ล็อคเกอร์หยิบขนมออกมา



   “ยังไม่เสีย แหะๆ กินไหมพี่” ทีมเอาขนมวางบนเก้าอี้แล้วรีบแต่งตัวเพราะเริ่มหนาว



   “อะไรวะ ตะโก้เหรอ” วินก้มลงหยิบ “สีฟ้าแปลกดี หอมด้วย อ้าวไม่มีใส่ข้าวโพด ใส่เผือกไรเหรอวะ”



   “ไม่ใช่ๆ นี่ขนมลืมกลืน ไม่รู้จักอะดิ๊” คนเพิ่งรู้รีบอวดภูมิ คนที่ยังเหลืออยู่ในห้องเลยเข้ามาหยิบกันคนละชิ้นสองชิ้น



   “เคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยกินว่ะ ..เฮ้ย อร่อย” วินอุทานเมื่อขนมนุ่มนิ่มเข้าไปอยู่ในปาก รสชาติหวานของแป้งสีฟ้ากับความเค็มของกะทิเข้ากันสุดๆ “ซื้อจากไหนเนี่ย”



   ทีมยักไหล่พร้อมหัวเราะด้วยท่าทางกวนอวัยวะเบื้องล่าง “เพื่อนผมทำให้กิน หมอนี่เจ๋งสุดๆขอบอก”



   “ผู้ชายทำ?” พี่อีกคนถามด้วยความแปลกใจ


   “ครับ บ้านมันทำร้านอาหารไทย มันเลยทำขนมพวกนี้เป็น”



   เสียงประตูห้องเปลี่ยนเสื้อเปิดดังปังพร้อมคนที่เข้ามาใหม่หยุดการสนทนาของคนที่อยู่ในห้อง ประธานชมรมทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นสมาชิกยังอยู่อีกห้าหกคน



   “ทำอะไรกัน ยังไม่กลับ” ดีนเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา เขามองกล่องขนมในมือรุ่นน้องก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน



   “ขนมลืมกลืน?”



   “เฮ้ย พี่รู้จักด้วยเหรอ” ทีมทำตาระยิบระยับแล้วรีบยื่นให้ “เพื่อนผมทำเองแหละ ลองสักชิ้นสิครับ”



   ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธ เขาหยิบขนมเข้าปากแล้วนิ่งไปสักพัก รสชาติหอมหวานหากคุ้นเคยชวนให้หัวใจเขาเต้นแปลกๆ ดวงตาคมตวัดมองรุ่นน้องทำท่าเหมือนจะถามอะไรสักอย่างแต่ก็เปลี่ยนใจ



   ทีมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย รีบขายเพื่อนทันที “ภามเพื่อนผม ที่เคยมาชมรมเราอ่ะพี่ มันทำเอง”



   ดีนพยักหน้า “อร่อยดี แต่วันหลังเอาไปกินนอกห้องล่ะเดี๋ยวมดขึ้น”



   พอโดนดุเรื่องของกิน สมาชิกคนอื่นก็รีบพากันกอดคอคว้ากระเป๋าหนี ส่วนเจ้าของขนมก็ยิ้มแหย ไม่วายเดินเข้าไปสะกิดประธานส่งท้าย



   “เหลือชิ้นสุดท้ายผมให้ ชิ้นสุดท้ายแฟนน่ารักนะพี่” ยักคิ้วพร้อมมัดมือชกเอาขนมใส่มือ ก่อนที่จะคว้ากระเป๋าเปิดแน่บไปอีกคน



   ดีนมองขนมชิ้นน้อยในมือ



       “ภาม..งั้นเหรอ”



 ดวงตาดุละมุนลงพร้อมรอยยิ้มบางเบา เขาวางขนมลงบนโต๊ะแล้วหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพ จากนั้นก็เข้าแอพพลิเคชั่นสีฟ้าที่ตัวเองไม่เคยโพสต์อะไรหน้าเฟสมานานแล้ว นิ้วเรียวกดอัพรูปลงไปเฉยๆ สักพักเขาก็มุ่นหัวคิ้วกดแก้ไขเพื่อเพิ่มประโยคสั้นๆลงไปอีก



...ประโยคที่อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาจากหัวใจที่กำลังพองฟู...






   ภามอ้าปากหาวหลังจากอาบน้ำเสร็จใหม่ๆตัวหอมฟุ้ง วันนี้วุ่นวายทั้งวันกว่าจะกลับก็ช้าเพราะบรีฟงานกันเรื่องของว่างให้ชมรมว่ายน้ำ ซึ่งตกลงกันว่าจะทำแฮมเบอร์เกอร์จิ๋ว งานนี้เขาเป็นลูกมือช่วยเตรียมของและจัดแต่งเท่านั้น



   เด็กหนุ่มปีนขึ้นเตียงเปิดไว้แค่ไฟหัวเตียงสีเหลืองนวล อดไม่ได้ที่จะหยิบแท็ปเล็ตขึ้นมาสไลด์ดูความเป็นไปของคนอื่นๆในโซเชี่ยล จะว่าไปไม่ได้ถามทีมเลยว่าคนที่ชมรมชอบขนมไหม คิดได้แล้วเขาก็กดเข้าแอพสีเขียวไลน์คุยในห้องรวมสามคนทันที





#Ph@m#  :  ทีม ขนมที่ให้ไปวันนี้เป็นไงบ้าง ชอบกันไหม



\(*_____*) /  : อร่อยๆ ทุกคนชอบกันใหญ่เลย



#Ph@m#  :  เออๆ ไว้วันหลังทำไปให้กินอีก



Lemonade: *สติ๊กเกอร์แมวงอน* ภามไม่ถามเราบ้างเหรอว่าคนที่ชมรมเราชอบไหม



#Ph@m#  :  เฮ้ย ถามดิ กำลังจะถามไง



ภามเหงื่อแตก...ลืมเสียสนิทว่าให้มะนาวไปด้วย



Lemonade: ใช่ซี้ ชมรมเราไม่มีพี่ดีน



#Ph@m#  :  เฮ้ยยยย เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น แล้วทางมะนาวชอบกันไหม



Lemonade: ชอบจ้า ชมกันใหญ่เลย



\(*_____*) /  : หึหึ *สติ๊กเกอร์หมียิ้มร้าย*



#Ph@m#  :  หัวเราะอะไร ดูชั่วจัง



\(*_____*) /  : พรุ่งนี้เอาของกินมาถวายท่านทีมคนนี้ด้วยล่ะ



\(*_____*) /  : *send picture*




   ภามกระเด้งขึ้นมานั่งทั้งตัวเมื่อเปิดภาพที่เพื่อนแคปส่งมาให้ดู แก้มของเขาร้อนผ่าวไปหมดพร้อมหัวใจที่ดีดออกมาเต้นร็อคแอนด์โรล



   ภาพนั้นแคปมาจากเฟสของพี่ดีน เป็นสเตตัสแรกในรอบครึ่งปี ตอนนี้มีภาพขนมสีอ่อนน่ากินวางเด่นเป็นสง่า คอมเมนท์มากมายไหลหลั่งแต่ไม่ชวนให้ภามสนใจนอกจากประโยคสั้นๆชวนให้หวั่นไหวเหนือภาพ




Rattanon_dean

*ไม่เคยลืม*






----------

Talk

ตอนนี้ยังสั้นอยู่เพราะเขียนตัดตอนเอาไว้ จะแก้เพิ่มก็ยังไงๆต้องขอโทษด้วนะคะ แต่ตอนหลังจากนี้เริ่มยาวแล้วค่ะ ^^

ป.ล เรื่องนี้ของกินเยอะ ออกเกือบทุกตอน

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด