ด้ายแดง ตอนพิเศษ เรื่องของมะนาวและพี่ดอกไม้ P72 [05/04/17]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ด้ายแดง ตอนพิเศษ เรื่องของมะนาวและพี่ดอกไม้ P72 [05/04/17]  (อ่าน 952049 ครั้ง)

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
พี่ดีนแลดูสองมาตรฐานอย่างชัดเจนมากค่ะ 55555 :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
ขอบคุณมากนะคะ ที่ทำให้แอบอมยิ้มเบาๆ

เป็นกำลังใจให้คนแต่งค่ะ

ออฟไลน์ Chise

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
อ่านแล้วมีความสุข ขอบคุณที่มาลงต่อค่ะ
ช่วงนี้เป็นช่วงที่หดหู่ใจจริงๆ เราจะผ่านไปด้วยกัน

ออฟไลน์ taran

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อ่านไปอ๊ากไป ทุบโต๊ะรัวๆๆๆๆๆๆ

อ่านละอยากกินลูกชุบเลย แต่เก๊าอยากกินแบบรูปดาวนะ ดาว 3 ดวง >////////////////////<
ตัลลัลมากกกกกกกกกกกกกกกกก อ่านไปยิ้มไป เขินไปกะน้องภาม (เขินไปกะเขาทำไม แกไม่ใช่ภาม!! ฮ่าๆๆๆ)
อยากรู้แล้วอะ พี่ดีนอยู่กะน้องภามแล้วจะเป็นยังไง ปกตินิเป็นพี่โหดประจำชมรม
แต่ชอบตอนเห็นน้องแล้วเรียก น้องภาม มีความน่ารัก มีความมุ้งมิ้ง กุ๊งกิ้ง กระดิ่งแมว นะตัว ^________^

ป.ล. แหมมมม แฟนอาร์ตนิ เร็วจังนิ #มีความแซะ 555555555 แซวกันไป

***ช่วงนี้ หนีออกจาก all social media จ้า อยู่ในช่วง ฟื้นฟูทั้งจิตใจและสติ
ขอบคุณที่มาอัพนะก๊าบบบบ อย่างน้อยก็ทำให้ยิ้ม ทำให้หัวเราะไปกะน้องภามได้***

 :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ gunghan

  • In the end, we must separate, that’s it
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ขอบคุณที่ทำให้เรายิ้มได้ ในยามที่เราสิ้นหวัง

ออฟไลน์ jantaro

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-1
ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ ครับ

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ขอบคุณค่ะ (อมยิ้ม) :pig4:

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-4
ชอบบรรยากาศของเรื่องและขนมไทยๆ
ขอบคุณเรื่องราวดีๆที่มาเติมหัวใจให้คลายเศร้า

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
เค้าคุยกันละค่ะ!!! เขินนนน  :-[

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
พี่ดีน ๆ ๆ ๆ

เราอยากได้ภามมาไว้ที่บ้านอะ ยอมทำงานหนักเพื่อกลับบ้านแล้วได้กินของอร่อยเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ lllittled

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 98
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ขอบคุณนักเขียนค่ะ สู้ๆ
ปล.หวังว่าจะอัพบ่อยๆเน้อทิ้งช่วงทีไรฟีลปลิวหายตามตลอดทุกเรื่องเลยกลับมาอ่านอีกรอบก็เฉยๆไปแล้ว

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
มีความแบ๊ว



 :impress2:

ออฟไลน์ boommerang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
อร้ายยยย มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
รู้ไหมเค้า กดF5 รอทุ๊กกกก วัน

ออฟไลน์ มิวม๊าว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกมากๆเลยค่ะ
อ่านทีเดียวห้าตอนรวดเลย
ได้ความรู้สึกอบอุ่นมากๆ

ออฟไลน์ ทั่วหล้า

  • ไม่ช่างพูดแต่ช่างพิมพ์
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
+1 ดันๆๆ
เดี๋ยวมาอ่านค่ะ :L2:

ออฟไลน์ AiiSoul

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
สนุกมากเลย
อ่านแล้วเรียกรอยยิ้มได้ตลอด
อยากอ่านคอนต่อไปแล้วจ้า

ออฟไลน์ qq_oo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
สนุกมากๆๆเลย

ออฟไลน์ Ujeen

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
หวานละมุนมากค่ะ แล้วก็ทำให้เรายิ้มได้จริงๆ
ขอบคุณนะคะ :กอด1:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
ขอบคุณค่ะ ตอนนี้ไม่ปรารถนาที่จะอ่านอะไรดราม่าจริง ๆ บอกตรง ๆ รับไม่ไหวค่ะ

น้องภามทำพี่ดีนอารมณ์ดีได้เราก็อารมณ์ดีตามพี่ดีนนะคะ

ออฟไลน์ johari317

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตอนนี้เห็นดาวเป็นหัวใจแล้วค่ะ<3


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ winning

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
ดีกับใจจริงๆค่ะ

ออฟไลน์ นอนกินแรง

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-4
มีความน่ารักเบาๆ ชอบมาก รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
ตอนที่ 6 สวัสดีวันจันทร์


ชมรมว่ายน้ำกลับจากไปเข้าค่ายพร้อมน้องปี1และปี2ที่ตัวดำขึ้นอีก2เสต็ป จากการคลุกคลีโดนเคี่ยวกรำทำให้น้องๆ รู้ว่าท่านประธานไม่ได้โหดแต่ชื่อและรองประธานไม่ได้มาเล่นๆ ตอนนี้แค่เห็นหน้าทั้งสองคนก็แทบอยากจะวิ่งหนีไปอีกทาง


วันนี้ประธานชมรมยอมปล่อยให้น้องๆ พักผ่อน มีเพียงปี3บางคนที่มาซ้อมเท่านั้น ดีนเก็บเอกสารเข้าตู้เอ่ยลาคนในชมรมแล้วคว้ากุญแจไปที่ลานจอดรถนักศึกษา


หกโมงเย็นนักศึกษาเริ่มบางตา ขายาวก้าวช้าลงเมื่อเดินผ่านตึกคณะเศรษฐศาสตร์ เขาอดไม่ได้ที่จะมองหาใครบางคน ไม่รู้ว่าวันนี้ไปชมรมหรือกลับบ้านไปแล้ว หลังกลับมาจากเข้าค่ายเขาตั้งใจจะหาทางติดต่อน้องแต่ดันติดขัดหาโอกาสไม่ได้สักที เจ้าทีมที่เป็นสื่อกลางเพียงคนเดียวก็ดันหวัดกินหยุดเรียนเสียอย่างงั้น


“ขอโทษนะภาม ช่วงนี้เขาเริ่มคัดตัวนักแสดงกันแล้ว เรากลับดึกทุกวันเลย” เสียงใสๆ ของหญิงสาวยังไม่ทำให้ชายหนุ่มชะงักเท่าชื่อที่โดนเรียกออกมา


“ไม่เป็นไร มะนาวรีบไปเหอะเรากลับเองได้”


ดีนเดินตามเสียงพูดคุย แล้วเขาก็พบเด็กน้อยปีหนึ่งสองคนที่โต๊ะม้าหินข้างตึกคณะ แถวนั้นไม่มีนักศึกษาอยู่เลยทำให้เขาได้ยินเสียงค่อนข้างชัดเจน


“รถดันมาเสียแถมทีมก็ป่วย แย่เลย” มะนาวจับมือเพื่อนแกว่งไปแกว่งมา “มะนาวขอโทษ”


“เฮ้ย ไม่ต้องขอโทษ ก็รถเราดันเสียเองไว้คราวหลังเราจะไปเชียร์มะนาวที่ชมรมบ้าง สู้ๆนะ” ภามบีบมือเพื่อนคืน มะนาวฉีกยิ้มให้แล้วโบกมือบ๊ายบายรีบไปชมรมให้ทันเวลา


“กลับบ้านเองสินะ ขี้เกียจจัง” ภามบ่นหงุงหงิงทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม คอนโดเขาถ้าขับรถใช้เวลาแค่ครึ่งชมก็ถึง แต่ถ้าเดินทางเองต้องต่อรถ3รอบและใช้เวลาเป็นชั่วโมง ช่วงรถเสียเขามักติดรถมะนาวไม่ก็ทีมไปส่งที่รถไฟฟ้าไม่ก็โดนพาไปส่งถึงที่


โดยเฉพาะนั่งพี่วินเข้าซอยเนี่ย โหย......


ถอนใจแล้วพาดตัวไปกับโต๊ะหน้าบูด


ดีนยิ้มมุมปากกับอาการงอแงของเด็กน้อย ภามเป็นคนที่เต็มไปด้วยการแสดงออกทางสีหน้าและท่าทาง หน้าแดง ประหม่า ดีใจ สับสน ร้องไห้ น้องสามารถทำออกมาได้ทันที จนคนเห็นอดเอ็นดูไม่ได้   


ปัง ตูมม!!!!!!!!


เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมเสียงร้องตกใจของนักศึกษา ดีนรีบหันไปมองที่ต้นเสียงจากตึกคณะ สักพักก็ได้ยินเสียงตะโกนบอกต่อกันว่าหม้อแปลงระเบิด ชายหนุ่มถอนใจเฮือกเป็นครั้งแรกที่ได้ยินใกล้ขนาดนี้ ขนาดเขายังสะดุ้งสุดตัว


ใบหน้าคมคายหันกลับมาที่โต๊ะม้าหินอีกครั้ง แต่เขากลับไม่พบเด็กหนุ่มนั่งอยู่ที่เดิม


“ภาม?” ชายหนุ่มมุ่นหัวคิ้ว เขาสาวเท้าเข้าไปดู จะว่าน้องกลับไปแล้วก็ไม่น่าใช่เพราะกระเป๋ายังอยู่ที่เดิม และเมื่อเข้าไปใกล้เขาก็ใจหายวาบเปลี่ยนเป็นกระโจนเข้าใส่


“ภาม!!”


คนที่เขาตามหาขดตัวอยู่ข้างม้าหิน ใบหน้าซีดจนไร้สีเลือดร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ภามหายใจหอบหนักทั้งมือทั้งขาเกร็งแน่น ร่างสูงใหญ่เข้าประคองร่างคุดคู้ไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจกระชั้นติดขัดทรมานของน้องทำเอาเขาใจจะขาด


ภามคว้าเสื้ออีกฝ่ายขยำแน่น มองสีหน้าเป็นห่วงของคนที่ประคองตัวเองไว้ท่ามกลางน้ำตาที่พร่าเลือน


“พี่....ดีน” เสียงเรียกติดขัด


“ชู่ว์!...อย่าเพิ่งพูด” ดีนเอื้อมมือคว้าถุงกระดาษใส่ของที่อยู่บนโต๊ะ เขารีบเทของทิ้งแล้วครอบปากคนที่หอบจนตัวเกร็ง “ใจเย็นๆ พี่อยู่ตรงนี้” กระซิบข้างขมับชื้นเหงื่อบีบต้นแขนเล็กเพื่อย้ำคำพูดตัวเอง


พักใหญ่จนน้องเริ่มผ่อนคลายและและลมหายใจดีขึ้น ดีนก็ช่วยพยุงนั่งบนเก้าอี้ม้าหินส่วนตัวเองก็นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า


“ไปโรงพยาบาล” จ้องมองดวงตาฉ่ำน้ำ


ภามส่ายหัว “ไม่เป็นไรแล้วครับ...พักสักหน่อยก็คงดีขึ้น”


“เมื่อกี้ไม่ใช่คำถาม..พี่พาไปเอง” เขาไม่ฟังคำปฏิเสธ ลุกขึ้นเก็บของน้องใส่กระเป๋าแล้วเอาเป้สะพายไหล่ตัวเองเสร็จสรรพ


“พะ พี่ดีน” ภามร้องเสียงหลง


“จะเดินเองหรือให้อุ้ม”


คนป่วยหายป่วยทันที “เดินเองครับ!”


และแล้วเฟรชชี่แห่งคณะเศรษฐศาสตร์ก็ถูกประธานชมรมว่ายน้ำลักพาตัวไปโรงพยาบาลโดยไม่มีใครรู้เลย
 





“ไฮเปอร์เวนติเลชั่น อาการหอบจากภาวะเครียด” คุณหมอท่าทางใจดีอธิบาย “มักจะเกิดตอนเครียดจัด ไม่ก็ตกใจ ตอนนั้นมีเหตุการณ์อะไรหรือเปล่าครับ”


“หม้อแปลงระเบิดเสียงดังครับ” ดีนตอบคุณหมอ เขามัดมือชกเข้ามานั่งในห้องตรวจพร้อมผู้ป่วยที่ยังอ้ำๆอึ้งๆ


พอทั้งหมอและพี่ดีนหันมาจ้องเหมือนรอคำตอบ ภามก็พยักหน้า


“ครับ ผมกลัวเสียงดัง ถ้าดังแบบตั้งตัวจะไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ถ้าอยู่ๆดังขึ้นมาจะตกใจมาก”


“มีอาการแบบนี้บ่อยไหมครับ” คุณหมอจดรายละเอียดลงการ์ดกระดาษแข็งสีขาว ในขณะที่คนถูกถามกลับทำหน้าเฉยชาด้วยความเคยชิน


เขาถูกพ่อกับแม่พาไปรักษาทุกอย่างหมดแล้วแม้แต่หมอจิตเวช


“ไม่ครับ อย่างมากก็ตกใจธรรมดา นานๆจะถึงกับหอบ พวกเสียงที่ใกล้เคียงกับปืนหรือระเบิดนี่ไม่ได้เลย”


“สมัยเด็กๆ เคยมีเหตุการณ์อะไรที่เกี่ยวข้องกับปืนไหม”


เด็กหนุ่มส่ายหัว “ไม่เคยมีครับ แต่แม่เล่าว่าผมกลัวเสียงแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว”


“อาการพวกนี้รักษาได้ไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนเป็นหมอ


“อาการไฮเปอร์เวนฯป็นอาการทางจิตใจครับ ผมทำได้อย่างมากก็ให้ยาคลายกังวล แต่กรณีคุณภามไม่ได้มีความเครียด ถ้าเราหาสาเหตุไม่ได้ก็แก้ไขลำบาก” หมออธิบายด้วยสีหน้าลำบากใจ ดีนพยักหน้าพวกเขาสนทนากับหมออีกสักพักพร้อมรับคำแนะนำในการดูแลตัวเองก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณ
 




ตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล ประธานชมรมว่ายน้ำก็หน้านิ่วคิ้วขมวดโดยมีน้องนั่งตัวลีบอยู่ที่นั่งข้างคนขับ เขาเพิ่งรู้ว่าภามมีอาการแบบนี้และเขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย ถ้าเกิดอาการแบบนี้ในที่ที่ไม่มีใครล่ะ?


พวกเขาสองคนนั่งเงียบกันตลอดทางโดยมีภามแอบเหลือบมองคนขับเป็นระยะ เด็กหนุ่มกอดกระเป๋าเป้แน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยวหัวใจ พอหายหอบสติมาอาการตื่นเต้นก็เข้ามาแทนที่ โชคดีที่เขาจะหอบเฉพาะตอนได้ยินเสียงดัง แต่เวลาตื่นเต้นหรือเครียดเรื่องเรียนกลับไม่เป็นอะไร ซึ่งหมอก็บอกว่ามันเป็นภาวะทางอารมณ์อย่างหนึ่ง


ดีนกุมพวงมาลัยแน่นขึ้นพลางถอนใจสงบอารมณ์ตัวเอง กังวลไปก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะพยายามหาต้นตอสาเหตุ เขาเหลือบมองคนที่นั่งกอดกระเป๋านิ่งตัวแข็ง น้องดูเกร็งยามอยู่ใกล้ อาจเป็นเพราะไม่คุ้นเคย? หรือว่ากลัว?


 ...คิดแล้วก็เดาะลิ้น ไม่สบอารมณ์ นิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยรถก่อนจะเริ่มพูดทำลายความเงียบ


“ดีน รัฐนนท์ วงศ์เนตร อยู่ปี3 คณะบริหาร มีน้องอีกสองคนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันชื่อดอนกับเดล”


“หะ หา????” ภามหันมามองตาโต ไม่เข้าใจว่าอยู่ๆพี่ดีนจะแนะนำตัวทำไม แต่พออีกฝ่ายยังนิ่งเหมือนรอคำตอบก็ชักเอะใจว่าพี่เขาต้องการอะไร


“ภาม..ภาม ไตรวินิจ อยู่ปี1 คณะเศรษฐศาสตร์ มีน้องชายชื่อภูมิอยู่เกรด10ครับ”


“พี่อยู่บ้านกับครอบครัว แต่พ่อแม่อยู่ต่างประเทศมากกว่า” ชายหนุ่มพูดราวกับเล่าอะไรสักอย่างให้ฟัง ดูเหมือนสิ่งที่เขาทำน่าจะได้ผลเพราะอาการเกร็งของน้องลดลง ใบหน้าเริ่มผ่อนคลาย รวมถึงเลิกกอดกระเป๋าจนแน่นอีกด้วย


“ผมอยู่คอนโดคนเดียว คุณพ่อเสียแล้วส่วนคุณแม่เปิดร้านอาหารไทยอยู่กับน้องที่อเมริกา”


“พี่เกิดวันที่ 21 เมษา”


“ผมเกิด 16 มิถุนา”


“พี่ชอบทะเล แม่น้ำ”


“ผมก็ชอบทะเลกับแม่น้ำ


“พี่เป็นประธานชมรมว่ายน้ำ”


“ผมน้องใหม่ชมรมขนมไทยครับ”ภามหัวเราะคิก


“...พี่ชอบกินอาหารไทย” เหลือบมองน้องที่เม้มปากน้อยๆ


“...ผมชอบทำอาหารไทย”เสียงตอบชักเบาหวิว ภามไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองตอบผิดคำถาม


รถเริ่มชะลอตัวลงก่อนจะหยุดนิ่งรอไฟแดง ใบหน้าคมคายหันมามองคนข้างกายอย่างเต็มตา


“โสด..”


“สะ......” ภามชะงักกึกแล้วค่อยๆเหลือบตามองอีกฝ่ายพอเห็นว่าโดนจ้องอยู่แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มอยากจะหลบตาแต่ก็โดนดวงตาสวยคู่นั้นดึงดูดเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ริมฝีปากบางเม้มจนแดงก่ำ กว่าจะได้ตอบเลขบนไฟแดงก็เหลืออีกแค่สามวินาที


“โสด

...

...เหมือนกันครับ”


จบประโยคความเงียบก็กลืนกิน เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวมากขึ้นทุกที ชายหนุ่มออกรถเมื่อกลายเป็นไฟเขียว เขาค่อยๆขับไปตามทางที่น้องบอกไว้ราวกับจะยืดเวลาอยู่ด้วยกันให้มากขึ้นอีกนิด


“คอนโดนี้ใช่ไหม” พอคนข้างๆ พยักหน้าเขาก็หมุนพวงมาลัยเข้าไปจอดหน้าทางเข้าตึก


คอนโดโลว์ไรส์8ชั้นอยู่ในซอยที่ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์เข้าไป  ดีนขมวดคิ้วอีกครั้งตอนนี้รถของภามเสียอยู่น่าจะเดินทางลำบากไม่น้อย


ภามยิ้มแล้วยกมือไหว้ขอบคุณคนมาส่ง เหมือนความฝันที่เขาได้นั่งรถพี่ดีนแถมได้คุยกัน ถึงแม้จะไม่มากมายนักแต่ก็ถือว่ามีพัฒนา เด็กหนุ่มสะพายเป้หยิบของลงจากรถแต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าตึก คนขับก็เปิดหน้าต่างรั้งตัวเอาไว้


“เดี๋ยว”


มือใหญ่ยื่นโทรศัพท์มือถือให้พร้อมดวงตาสีสวยที่จ้องมองใบหน้างุนงง ภามมองสมาร์ทโฟนในมืออีกฝ่าย สมองกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อตีความหมาย สุดท้ายความคิดของเขาก็พันกันเละเทะแล้วระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย


เหตุผล คำถาม ถูกทำลายไม่เหลือ มีเพียงสัญชาติญาณบอกให้เขารับสมาร์ทโฟนพี่ดีนมาถือ จัดการสไลด์ปลดล็อคด้วยรหัสที่อีกฝ่ายบอก จากนั้นก็กดโทรออก...


เข้าเบอร์ตัวเอง


พอมือถือในกระเป๋าดังภามก็ตัดสายทิ้ง เขาคืนโทรศัพท์ให้เจ้าของ ยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้งแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในตึก ปล่อยให้คนขับรถหน้าดุมองเบอร์ในมือถือด้วยรอยยิ้มจางๆ


คืนนั้นเด็กน้อยนอนกลิ้งอยู่บนเตียงจ้องมองเบอร์ของรุ่นพี่ในมือถือด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำ เขากดบันทึกเบอร์แล้วใช้รูปแอบถ่ายตั้งเป็นภาพตอนสายเรียกเข้า ริมฝีปากบางยิ้มกว้างตลอดเวลาจนแก้มแทบแตก กลิ้งซ้ายกลิ้งขวาเอาหน้าซุกหมอนแล้วแหกปากลั่นออกมาเป็นเสียงอู้อี้


มีความสุขจะตายแล้ว
 
----


ท่ามกลางนักศึกษามากมาย ร่างสูงฝังตัวเงียบอยู่ที่มุมของลานใต้ตึกคณะ เขานั่งกับพื้นเอนหลังพิงกำแพงยืดขายาวด้วยท่าทางสบายๆไม่สนใจใคร


“สวัสดีพี่ชื่ออะไร”


เสียงสดใสไม่คุ้นหูเอ่ยทัก พอเงยหน้าขึ้นมองถึงเห็นดวงหน้าใสๆ ของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง


“ผมชื่ออิน”


“..กรณ์..”ตอบเสียงห้วน


เจ้าตัวเล็กส่งยิ้มกว้างให้ “ผมโคตรชอบพี่เลย จีบได้ไหม”


ชายหนุ่มหรี่ตามองและเริ่มขมวดคิ้วหงุดหงิด ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขามาก่อน ไอ้เด็กนี่ก็คงแค่อยากลอง มันไร้สาระจนเขาหันกลับไปสนใจหนังสือต่อปล่อยให้เด็กมันพล่ามไป


 อินทำปากยื่นเมื่อโดนเมิน “ไม่ปฏิเสธผมถือว่าโอเคนะ”

พี่กรณ์ก็ยังนิ่งไม่ตอบอะไร อินทำท่าจะพูดอีกแต่ก็โดนเพื่อนพุ่งเข้าล็อคแขนสองข้างลากออกไปอีกทาง


“อย่าไปยุ่งกับพี่เขา นั่นน่ะลูกเจ้าพ่อ ทวงหนี้นอกระบบ”


อินไหวไหล่ “ก็ลูก..แต่ไม่ใช่ตัวเจ้าพ่อนี่” ทำไมจะไม่รู้ ข่าวพี่เขาดังจะตายไป


“ไปยุ่งด้วยก็เสี่ยงเปล่าๆ”เพื่อนอีกคนเตือนเสียงเข้ม “ถึงตายนะมึง”


“เวอร์น่า” อินส่ายหัวแล้วปรายตามองร่างสูงที่ยังคงไม่สนใจโลกรอบตัว “แค่จีบไม่ตายหรอก”


เขาแค่อยากทำให้คนขี้เหงามีความสุขบ้างเท่านั้นเอง


 
 ----
 



ภามสะดุ้งตื่นลืมตาโพลง เขายันตัวขึ้นมองนาฬิกาที่หัวเตียง เลขดิจิตอลขึ้นว่า 6:20  ซึ่งยังเช้าเกินไปสำหรับคนที่มีเรียน10โมง เด็กหนุ่มทิ้งร่างลงนอนอีกครั้งทบทวนความฝันเมื่อสักครู่


รู้สึกเหมือนตัวเองพุ่งไปจีบใครสักคน...


คิดแล้วก็ขำ เขาควานหามือถือแล้วหยิบขึ้นมาดู สัญญาณเตือนของไลน์ขึ้นเต็มไปหมดเพราะเมื่อวานเขาไม่ได้เช็คอะไรเลย เด็กหนุ่มกดเข้าแอพพลิเคชั่นสีเขียวกะว่าจะตอบแชทเพื่อนสักหน่อยแต่ต้องสะดุ้งโหยงกลิ้งตกเตียงเมื่อมีการเตือนเฟรนด์ใหม่โผล่ขึ้นมาจากออโต้แอดด้วยเบอร์โทรศัพท์

เพื่อนใหม่ใช้อวาตาร์เป็นรูปทะเล แต่ที่เขารู้เป็นใครเพราะเคยเห็นรูปนี้ที่เฟสของใครบางคน


พะ พะ พะ พี่ดีนนนนน??


ภามเกาะขอบเตียงมองมือถือด้วยอาการสับสน อยู่ๆก็ได้ไลน์พี่ดีนมาเขาควรจะทำยังไง


มีโอกาสต้องอ่อย อย่าปล่อยให้หลุด


อยู่ๆประโยคของมะนาวก็เด้งขึ้นมาในหัว ....โอเค เพื่อนของเขาดีๆกันทั้งนั้น


อ่อยงั้นเหรอ เกิดมาไม่เคยอ่อยใครแล้วทำยังไงถึงเรียกว่าอ่อย มือใหม่ริจะหัดปลูกอ้อยเกาหัวตัวเองจนยุ่งเหยิง ภามปีนกลับขึ้นเตียงหยิบมือถือแล้วจิ้มเข้าห้องแชทของพี่ดีน


ทักทาย........ก็ไม่รู้จะพิมพ์อะไรพิมพ์แล้วก็ลบซ้ำไปซ้ำมา


ส่งรูป........ลองเปิดหน้าแกลลอรี่เลือกหารูปเด็ดๆ แต่ไม่มีอะไรสักอย่าง


สติ๊กเกอร์ล่ะ......เออๆ เอาอันนี้แล้วกัน


ว่าแล้วก็กดปุ่มเพื่อที่จะหาสติ๊กเกอร์ส่งทักทายแต่อารามตื่นเต้นจนมือลั่น เขาดันกดปุ่มผิดส่งรูปไปแทนเสียอย่างงั้น


รูป...


รูป...


 




ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยยยย!!  ภามตาถลน นี่มันรูปที่แม่ส่งมา!!!


คนเผาไร่อ้อยตัวเองจนเหี้ยนร้องโหยหวนลั่นห้องนอน
 
 
 



เสียงเตือนข้อความเข้าทำให้เจ้าของมือถือแปลกใจ ตอนนี้เพิ่งหกโมงกว่าหรือว่าที่ชมรมจะมีอะไรด่วน? ดีนวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกินข้าว บรรยากาศที่โต๊ะอาหารในบ้านยังคงเงียบเหมือนเคย เขาสไลด์หน้าจอ ขมวดคิ้วงงๆเมื่อเห็นแอคเคาท์ไม่คุ้นตา แต่เมื่อมองภาพแทนตัวเป็นเด็กน้อยที่เพิ่งได้เบอร์มาเมื่อคืนเขาก็รีบเข้าห้องแชททันที พอเห็นสิ่งที่น้องส่งมาคนหน้านิ่งก็หลุดขำออกมาจนน้องสองคนถึงกับหันมามอง


เมาขี้ตาหรือเปล่า ภามเอ๊ย เขายิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
 

คนที่กำลังสะอื้นชะงักเมื่อไลน์ส่งเสียงเตือนขึ้นมาอีก เขารีบเปิดดูแล้วก็เบ้ปาก

 

Dean:     วันนี้วันพุธ...
 

มันไม่ใช่ฮะพี่ดีน........มันไม่ช่ายยยยย ภามรีบตอบกลับรัวๆ

 
Ph@m:  พี่ผมขอโทษมือไปโดน 

 
ถึงจะไม่ได้อยู่ตรงหน้าแต่ดีนกลับนึกหน้าอีกฝ่ายออก ป่านนี้คงหน้าแดงน้ำตาคลอมือไม้สั่น
 

Ph@m:  คือ เมื่อวานขอบคุณนะครับ *Sticker หมาโค้ง*


Dean: ไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้วใช่ไหม ไปมหาลัยยังไง


Ph@m:  ทีมมารับครับ


Dean:  ..อืม บ้านพี่ไม่ค่อยไกลจากคอนโดเรา ถ้าทีมไม่สะดวกยังไงพี่ไปรับส่งได้ ยังไงก็ทางผ่าน
 


หืมมมมมม  ภามทำตาโต รับส่งงั้นเหรอ!!!! เจอแบบนี้ชักไปต่อไม่ถูก
 

Ph@m:  *สติ๊กเกอร์หมายิ้ม*


ตอบกลางๆ แบบนี้ไปก่อนแล้วกัน


Ph@m:  พี่ดีน ผมอยากตอบแทน..พี่อยากกินอะไรไหมครับผมจะทำให้
 

ภามเริ่มปลูกอ้อยใหม่หลังจากโดนไฟเผาราบไปเมื่อสักครู่ แอบภูมิใจตัวเองที่ชักกล้าเขานั่งเฝ้าโทรศัพท์อยู่เป็น10นาที สักพักพี่ดีนก็ไลน์กลับมา

 
Dean:  ทำของคาวได้ไหม


Ph@m:  ได้ครับสั่งมาได้เลย


Dean:  ข้าวไข่เจียว
 

ภามหน้าเหว๋อ............ห้ะ ข้าวไข่เจียว
 

Ph@m:  เอายากกว่านั้นก็ได้นะครับ


Dean:  ข้าวไข่เจียวนี่แหละ พี่อยากกินเป็นข้าวเช้า
 


พี่ดีนยังคงยืนยันจนภามถอนใจ สงสัยคงอยากกินจริงๆ
 


Ph@m:  อ่า..ให้ผมฝากทีมเอาไปให้ที่ชมรมตอนเช้าไหมครับ
 


ภามหมายถึงทำใส่กล่องแล้วฝากทีมเอาไปให้วันที่มีซ้อมเช้า


ดีนไขกุญแจรถเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย เขาพิมพ์ไลน์ตอบน้องด้วยดวงตาแวววาว


Dean:  ไม่เป็นไร รถยังซ่อมอยู่ใช่ไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพี่ไปเอาข้าวแล้วก็รับเราที่คอนโดเลยแล้วกัน

 
รับที่คอนโด


รับที่คอนโด


รับที่..


“ห๊า!!!” เด็กหนุ่มชักนั่งไม่ติด อยู่ๆพี่ดีนก็จะมารับเนี่ยนะ
 


Ph@m : เอ่อ ลำบากเปล่าๆครับ


Dean: พรุ่งนี้7:00 เช้า ถึงแล้วจะโทรไป แค่นี้ก่อนพี่จะขับรถแล้ว
 

หลังจากประโยคนี้ ไม่ว่าภามพยายามส่งอะไรไปมันก็ไม่ขึ้นว่า อ่านแล้ว อีก คนขี้ตื่นปล่อยโทรศัพท์ตกลงบนเตียงอ้าปากค้างด้วยความงุนงง



แค่ข้าวไข่เจียวพี่ลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ!?
 
 
 
 
-------


สวัสดีวันอังคารค่ะ ^^

ช่วงนี้คอมพ์ไม่รักดีเลย ปิดตัวเองบ่อยๆ เสียวนิยายหายมาก แถมเมื่อคืนตีสองนั่งแปลงานอยู่ อยู่ดีๆก็บังคับเม้าส์ไม่ได้แล้วหน้าจอมันก็เลื่อนครืดๆๆๆๆๆไม่หยุด ดูสยองขวัญ

แต่ตอนนั้นผู้เขียนคิดอยู่อย่างเดียว

งานช๊าน!!!!!

สรุปงานหายไปสามหน้า ทำต่อไปสิคะจนตีสาม T-T บ้าจริง


มะนาวจ้ะ





ทีมครับผม



ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ dekzappp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
สวัสดีวันจันทร์. กร๊ากกกกกกกกกกกกก

ขำลั่นเลย โถ่ๆๆๆน้องภาม~~

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
สวัสดีว้นจันทร์ 5555
ได้โอกาสแล้วอ่อยต่อเลยค่ะน้องภาม

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-4
พี่อ่อยมาน้องอ่อยกลับ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ฮาอ่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด