Rough and Tender By DD. SP.สายสตอฯ ย่อมาจากอะไร: 14/9/16
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Rough and Tender By DD. SP.สายสตอฯ ย่อมาจากอะไร: 14/9/16  (อ่าน 628755 ครั้ง)

ออฟไลน์ Sakurazaka

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-0
    • SakurazakaShop
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

ทางเราได้รับอนุญาตจาก DD. ที่เป็นเจ้าของเรื่องแล้วนะคะ สามารถติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่ https://www.facebook.com/DD.Novel/ นะคะ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-09-2016 12:54:21 โดย Sakurazaka »

ออฟไลน์ Sakurazaka

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-0
    • SakurazakaShop
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #1 เมื่อ31-12-2015 23:02:01 »

***Rough and Tender***

CH1 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3270696#msg3270696):::CH2 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3270762#msg3270762):::CH3 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3274114#msg3274114):::CH4 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3276094#msg3276094):::CH5 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3277842#msg3277842)

สำรอง:CH1:::CH2::: CH3:::CH4:::CH5

CH6 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3280335#msg3280335):::CH7 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3282438#msg3282438):::CH8 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3283834#msg3283834):::CH9 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3286466#msg3286466):::CH10 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3288241#msg3288241)

สำรอง:CH6:::CH7:::CH8:::CH9:::CH10

CH11 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3289761#msg3289761):::CH12 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3292351#msg3292351):::CH13 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3293765#msg3293765):::CH14 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3295221#msg3295221):::CH15 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3297762#msg3297762)

สำรอง:CH11:::CH12:::CH13:::CH14:::CH15

CH16 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3299481#msg3299481):::CH17 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3300978#msg3300978):::CH18 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3302880#msg3302880):::CH19 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3304778#msg3304778):::CH20 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3306502#msg3306502)

สำรอง:CH16:::CH17:::CH18:::CH19:::CH20

CH21 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3309075#msg3309075):::CH22 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3310732#msg3310732):::CH23 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3312130#msg3312130):::CH24 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3314969#msg3314969):::CH25 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3321732#msg3321732):::End Part (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3325726#msg3325726)

สำรอง:CH21:::CH22:::CH23:::CH24:::CH25:::End Part


*********************
***Fallen and Destined***

CH1 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3332404#msg3332404):::CH2 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3339290#msg3339290):::CH3 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3345474#msg3345474):::CH4 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3350710#msg3350710):::CH5 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3356154#msg3356154)

สำรอง:CH1:::CH2:::CH3:::CH4:::CH5

CH6 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3361138#msg3361138):::CH7 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3366076#msg3366076):::CH8 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3370708#msg3370708):::CH9 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3375817#msg3375817):::CH10 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3380578#msg3380578)

สำรอง:CH6:::CH7:::CH8:::CH9:::CH10

CH11 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3385612#msg3385612):::CH12 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3390805#msg3390805):::CH13 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3395858#msg3395858):::CH14 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3400776#msg3400776):::CH15 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3405995#msg3405995)

สำรอง
CH11:::CH12:::CH13:::CH14:::CH15

CH16 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3410922#msg3410922):::CH17 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3416161#msg3416161):::CH18 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3421609#msg3421609):::CH19 (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3426795#msg3426795):::CH20End (ftp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51069.msg3437555#msg3437555)

สำรอง:CH16:::CH17:::CH18:::CH19:::CH20End

*********************
เข้ามาแก้ลิ้งค์ สารบัญ ให้  เผื่อกดดูแล้วมีปัญหา  ให้กดลิ้งค์สำรองได้เลยน้า  <---เจ้สอง
ขอบคุณมากๆ เลยค่ะเจ้สอง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2016 21:54:51 โดย Sakurazaka »

ออฟไลน์ Sakurazaka

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-0
    • SakurazakaShop
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #2 เมื่อ31-12-2015 23:07:20 »

Rough and Tender 1

สถานที่ที่ยืนอยู่นี้ เบียดเสียดยัดเยียดด้วยหญิงชายนับร้อยชีวิต กลิ่นบุหรี่ตลบอบอวล แสงไฟวูบวาบชวนตาลาย เสียงเพลงกระหึ่มดังก้องจนแสบแก้วหู หากทุกคนยกเว้นเขาดูจะมีความสุขสนุกสุดเหวี่ยง ขยับร่างกายไปตามจังหวะรุมเร้า ใช้ชีวิตกันแบบสุดเหวี่ยงราวกับจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว

แต่เขายังมีวันพรุ่งนี้ แถมมีสอบด้วยอีกต่างหาก

คิดดังนั้นแล้วจึงรีบสอดส่ายสายตามองหาเป้าหมายในการพาตัวเองมาในที่เช่นนี้ทันที เขาสายตาสั้นนิดหน่อย แต่ไม่ชอบใส่แว่น เลยมักใส่แค่ตอนเรียนกับตอนอ่านหนังสือ นึกตำหนิตัวเองที่ไม่ได้พกแว่นมาด้วยในคราวนี้ เพียงเพราะกลัวว่าการควักแว่นมาใส่จะทำให้เขาดูเชยและเฉิ่มมากกว่าที่เป็นอยู่

“ฟ้า! นี่ ทางนี้” เสียงนั้นดังแทรกเสียงดนตรีดังลั่น เขาเหลียวไปมองและเห็นหญิงสาวโบกไม้โบกมือไหวๆ เรียกอยู่จึงรีบแทรกกายไปทางดังกล่าว

“ขอโทษที่มาช้านะ ป่าน พอดีเราหาร้านไม่เจอน่ะ” เขารีบพูดโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันว่าอะไรและรีบยื่นถุงในมือให้ “สุขสันต์วันเกิด”

“ขอบคุณ ฟ้าไม่เคยลืมวันเกิดป่านเลยสักปี” ป่านชะโงกหน้ามาแตะริมฝีปากเคลือบสีสวยลงบนข้างแก้มเบาๆ “ป่านดีใจมากจริงๆ”

“เล็กน้อยน่า ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ” เขารีบบอก รู้สึกว่าหน้าร้อนเห่อขึ้นมาจากจุมพิตเบาๆ เมื่อครู่

ป่านเป็นเพื่อนของเขาตั้งแต่เด็ก หญิงสาวเป็นคนสวย ร่าเริง เป็นจุดสนใจของผู้คนรอบข้างเสมอ ผิดกับเขาที่มักโดนกลืนหายไปโดยไม่มีใครสังเกต ไม่มีคนสนใจและไม่ใส่ใจที่จะรับรู้ หลายคนทำหน้าไม่อยากเชื่อที่ผู้ชายไร้จุดเด่นอย่างเขาสนิทสนมกับดาวมหาวิทยาลัยคนดัง หลายคนยิ้มเยาะว่าเขาเป็นแค่หมาวัดที่เฝ้ามองดอกฟ้า ซึ่งขอบฟ้าไม่เคยนึกโมโหเพราะมันเป็นเรื่องจริง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยคิดอาจเอื้อมดึงเธอลงมาและพอใจกับการได้ชื่นชมอยู่ไกลๆ ที่สำคัญ ป่านเองก็ทราบถึงความชื่นชมของเขาที่มีต่อตัวเธอแต่ก็ไม่เคยตอบรับหรือปฏิเสธเช่นกัน

“มานั่งคุยกันก่อนเถอะ อุตส่าห์มาทั้งที” มือขาวบอบบางดึงแขนเขาไปทางโต๊ะที่กลุ่มเพื่อนกำลังนั่งอยู่ หากขอบฟ้ารีบฝืนไว้

“ไม่เอาดีกว่า เราต้องรีบกลับไปอ่านหนังสือน่ะ พรุ่งนี้มีสอบ”

“ฟ้าเรียนหนังสือมาทั้งชีวิตแล้ว หาความสุขให้ตัวเองบ้างนิดหน่อยจะเป็นไร มาเถอะ ป่านจะแนะนำเพื่อนๆ ให้รู้จัก” ขอบฟ้าไม่เคยขัดคำขอของเธอได้สักครั้งจึงต้องเดินตามไปอย่างประหม่า “เขยิบให้เพื่อนป่านนั่งหน่อย ฟ้า นี่เพื่อนที่คณะเรา หญิง ทราย อ้อย...”

กล่าวชื่อไล่เรียงไปเกือบสิบชื่อทั้งชายหญิงจนครบโต๊ะ ป่านจึงค่อยหันมาแนะนำเขาทีเดียว “นี่ฟ้า เป็นเพื่อนสนิทเรา ฟ้าเรียนอยู่ที่...”

ชื่อสถาบันศึกษาของเขาถูกเอ่ยออกมา ขอบฟ้าไม่แปลกใจสักนิดที่บรรดาเพื่อนๆ ในมหาวิทยาลัยชื่อดังของป่านจะแค่พยักเพยิดหน้าแสดงอาการรับรู้แล้วหันไปคุยกันต่อในวินาทีถัดมา เขานั่งตัวเกร็งอยู่ข้างป่านอีกสักพัก พยายามคิดหาเหตุผลในการขอตัวกลับ ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยกับเขา

“เบียร์ไหมครับ” หนึ่งในชายหนุ่มร่วมโต๊ะส่งขวดเบียร์ยัดใส่มือให้ขอบฟ้า ก่อนจะร้องบอกเสียงดัง “สุขสันต์วันเกิดน้องป่านอีกรอบ”

ทุกคนรอบโต๊ะบ้างก็ยกแก้ว ยกขวดเบียร์ขึ้นทำท่าชนแล้วดื่มฉลองวันเกิดให้หญิงสาว ขอบฟ้าจึงจำต้องกระดกขวดจิบของเหลวรสขมเย็นเฉียบบ้างเพื่อไม่ให้แปลกแยก หลังจากนั้นก็นั่งคุยกับคนที่ส่งเบียร์ให้เขาเมื่อครู่ ฝ่ายนั้นแนะนำตัวว่าชื่อพลชนะ อายุมากกว่าขอบฟ้าสองปี แต่ด้วยความที่พูดไม่เก่ง บทสนทนาจึงมักจะสั้นเต่อและขาดห้วนลงดื้อๆ หลายครั้งแม้ว่าข้างฝ่ายพลชนะจะเพียรเสาะหาเรื่องมาไต่ถาม หากลงท้ายเขาก็มักจะทำตัวเป็นผู้ฟังมากกว่าดังเช่นที่ทำเป็นประจำ

จวบจนเวลาผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงลอบมองป่านอย่างเป็นห่วง หญิงสาวดื่มมากและยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แม้จะรู้ว่าโตๆ กันแล้วแต่ขอบฟ้าก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงชะโงกหน้าไปถาม “ป่าน ไหวไหม”

“สบายมาก ฟ้าไม่ต้องห่วง” ถึงจะบอกให้หายห่วงแต่กระแสเสียงอ้อแอ้กลับบอกตรงกันข้าม

“เหรอ แต่เราว่า...” กล่าวยังไม่ทันจบประโยค ชายหนุ่มที่นั่งข้างป่านก็ส่งเครื่องดื่มอีกแล้วให้เธอ ขอบฟ้าจึงตวัดตามองอย่างไม่เห็นด้วย และชะงักยามเห็นแววตาเยาะเย้ยมองตอบเขาก่อนที่จะหรุบตามองป่าน

“เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งป่านเองก็ได้” ขอบฟ้านึกหาคำพูดมาค้านไม่ออกและยิ่งนิ่งอึ้งยามเห็นหญิงสาวช้อนตามองตอบฝ่ายนั้น สายตาที่แค่เห็นก็พอจะรู้ว่าเจ้าตัวคิดอย่างไรกับคนตรงหน้า

“ป่าน” อะไรบางอย่างทำให้เขาพยายามเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวอีกครั้ง “เรา...”

“ฟ้ากลับไปเถอะ ป่านสบายดี” ประโยคตัดบทง่ายทำให้ของฟ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับ

“งั้น...งั้นเรากลับก่อนนะ” เขาพยุงตัวขึ้นอย่างติดจะเงอะงะ ความมืดสลัวของสถานที่บวกกับผลข้างเคียงจากเบียร์ครึ่งขวดที่นั่งจิบเมื่อครู่ทำให้เขาสะดุดขาโต๊ะเกือบหน้าคะมำ โชคดีที่ยังตั้งหลักได้ทัน ขอบฟ้าอายจนหน้าร้อนยามได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักและเสียงป่านร้องถามอย่างเป็นห่วง จะมารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยก็ตอนพลชนะลุกมาแตะข้อศอกเขาและดึงเบาๆ

“พี่ไปส่งเราข้างนอกเอง” แม้หูจะยังแว่วเสียงหัวเราะ แต่ด้วยความที่อยากหลุดไปจากสถานที่นี้ให้เร็วที่สุด ขอบฟ้าจึงยอมรับความช่วยเหลือดังกล่าว พวกเขาสองคนลัดเลาะผู้คนจนมาถึงนอกร้านที่สว่างมากกว่าในร้านและหนวกหูน้อยกว่า ขอบฟ้าถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพื่อนรุ่นพี่ของป่านคนนี้หน้าตาดีมากขนาดไหน

“ขอโทษที่รบกวนพี่พลนะครับ ทำให้พี่ต้องลำบากออกมา ขอโทษด้วย...”

ใบหน้าหล่อเหลาของพลชนะขยับยิ้ม ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบขณะเอ่ยกลั้วหัวเราะ “เวลาแบบนี้เขาต้องพูดขอบคุณต่างหาก”

“อะ ขะ ขอบคุณครับ” รีบพูดตามประสาคนหัวอ่อน ขอบฟ้าเกิดอาการประหม่าอีกรอบขณะหาทางขอตัวกลับบ้าน “ผมไม่รบกวนแล้วดีกว่า ขอโทษ...เอ๊ย ขอบคุณอีกรอบนะครับ”

ชายหนุ่มยิ้มให้และกล่าวลา “ครับ ไว้เจอกัน”

+++++++++

กว่าขอบฟ้าจะลงจากรถเมล์ใกล้ปากซอยบ้านเขาก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่ม แม้ว่าอากาศในยามค่ำคืนจะเย็นกว่าตอนกลางวันมาก แต่เขารีบเดินเร็วๆ เข้าบ้านซึ่งอยู่ไม่ลึกมากเท่าไหร่จนเหงื่อซึม ซี่ลูกกรงด้านหน้าบ้านแบบตึกแถวสมัยเก่าแง้มไว้เหมือนตอนเขาออกไป ขอบฟ้าค่อยๆ ดันซี่ลูกกรงหวังให้เกิดเสียงน้อยที่สุดก่อนแทรกตัวเข้าไป

เขาตัดสินใจอาบน้ำอีกรอบเพราะรู้สึกเหม็นกลิ่นควันบุหรี่ตลบอบอวลไปทั้งตัว พออาบน้ำชำระร่างกายเสร็จจึงออกมาเจอใครอีกคนที่เพิ่งแทรกตัวผ่านซี่ลูกกรงแบบเขาเมื่อครู่ “นี่ฝนเพิ่งกลับมาเหรอ”

ปลายฝน น้องสาวของเขาสะดุ้งโหยง เหลียวขวับมามองเขาก่อนเอ่ยฉุนเฉียว “พี่ฟ้าอย่าโผล่มาเงียบๆ แบบนี้สิ ตกใจหมดเลย คิดว่าพี่หมอกเสียอีก”

“ขอโทษ” นิสัยนี้ ไม่ใช่ว่าขอบฟ้าจะเป็นแค่เฉพาะกับคนนอก กับคนในครอบครัวเอง เขาก็ติดปากเอ่ยขอโทษดะไปหมด “พี่หมอกออกต่างจังหวัด กว่าจะกลับก็พรุ่งนี้”

“เออ นั่นสิ ฝนก็ลืมไป” พอสบายใจ ปลายฝนก็เดินเปิดไฟสว่างจ้า ทิ้งตัวลงบนชุดโซฟาเก่าๆ “เฮ้อ เหนื่อยเป็นบ้า”
ลอบชำเลืองไปทางบันไดแล้วขอบฟ้าก็ติงเสียงเบา “เบาๆ สิ เดี๋ยวม้าก็ตื่นหรอก”

“โอ๊ย อย่างม้าน่ะหลับแล้วหลับเลย ฝนไม่กลัวหรอก” เด็กสาววัยกำดัดแต่งหน้าบางๆ หรี่ตาจับผิดเขา “ว่าแต่พี่ฟ้าเถอะ ทำไมเพิ่งอาบน้ำล่ะ อ๋อ ที่แท้ก็เพิ่งกลับมาเหมือนกันล่ะสิ ไม่นึกว่าคนอย่างพี่ฟ้าจะเที่ยวกลางคืนเป็นกับเขาด้วย”

หน้าเขาแดงขึ้นมาอีกรอบและเฉไฉด้วยการทำเป็นดุแม้จะไม่ค่อยได้ผลนักก็ตาม “พี่เป็นผู้ชาย แต่เราเป็นผู้หญิง ฝนต่างหากที่ควรต้องระวังตัว อย่ากลับให้มันดึกมากนัก”

“บ่นบ่นบ่นอยู่นั่นล่ะ น่าเบื่อ!” ปลายฝนเอ็ดอึงและเดินหนีเขาปึงปัง ขอบฟ้าได้แต่ถอนหายใจตามหลัง น้องสาวของเขาไม่เคยกลัวเขาอย่างที่กลัวทิวหมอก ทิวหมอกไม่เคยดูแลเขาอย่างที่ดูแลมารดา มารดาไม่เคยใส่ใจเขาเหมือนที่ใส่ใจทิวหมอกกับปลายฝน เขามักจะหลุดอยู่นอกวงเสมอ ไม่เคยมีคนสนใจ ไม่เคยมีคนเป็นห่วง อาจเพราะขอบฟ้าเป็นลูกคนกลางและมักทำอะไรได้ครึ่งๆ กลางๆ ทุกครั้ง

เขาอาจจะขยันแต่ไม่ได้ฉลาด ไม่ได้เป็นคนเก่งแบบทิวหมอก การเรียนของเขาขอแค่เกาะอยู่ในกลุ่มเกณฑ์เฉลี่ยก็ลำบากแม้ว่าจะขยันมากแค่ไหน หน้าตาเขาดูเรียบๆ ไม่หล่อเหลาและไม่น่าเกลียด จะมีส่วนที่โดดเด่นอยู่บ้างก็ตรงดวงตาสีน้ำตาลคู่สวย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็มักโดนทักอยู่เสมอว่าเป็นคนตาโศก ตาเศร้าแบบที่คนโบราณท่านว่ามักจะอาภัพและอายุไม่ยืนนั่นล่ะ ผิดกับน้องสาวที่หน้าตาดีผิดพี่น้อง หากก็มักทำตัวมีปัญหาจนมารดาเป็นห่วงว่าลูกสาวคนเล็กจะใจแตก

เขาเป็นลูกคนกลาง ที่ทางของเขาจำกัดอยู่ในวงแคบๆ รอบตัวตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงเดี๋ยวนี้ และขอบฟ้าก็ไม่นึกแปลกใจเลยว่าในอนาคต พื้นที่ของเขาก็คงจะมีขนาดเท่าเดิมเช่นนี้ อาจคับแคบหรือกว้างกว่าเดิมนิดหน่อยเท่านั้น

....................
....................

ขอบฟ้าไม่มีโอกาสรู้ว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะขยายวงกว้าง โดยมีตัวเขาเป็นดั่งก้อนหินที่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นออกไปไม่สิ้นสุด
ในนาทีนี้ ขอบฟ้ายังไม่รู้

+++++++++

ออฟไลน์ Sakurazaka

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-0
    • SakurazakaShop
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #3 เมื่อ01-01-2016 00:15:13 »

Rough and Tender2

ชั่วโมงเรียนอันยาวนานในหนึ่งวันหมดลง ทว่าขอบฟ้ายังนั่งก้มๆ เงยๆ จดเล็คเชอร์จากบนบอร์ดยิกก่อนที่อาจารย์จะลบทิ้ง กระนั้นด้วยความเชื่องช้าของเขาก็ทำให้อาจารย์ลบส่วนที่เขากำลังจดอยู่เพื่อใช้ที่ว่างอธิบายโจทย์อีกข้อที่นักศึกษาเข้าไปถาม
แม้จะลังเล แต่ขอบฟ้าก็ตัดสินใจเอ่ยเรียกหญิงสาวที่ยังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนที่แถวหน้า “ขอโทษนะ แต่เธอจดที่อยู่บนบอร์ดเมื่อกี๊ทันไหม พอดีอาจารย์ลบไปก่อนเรา...”

“หืม อันไหนล่ะ” หญิงสาวคนดังกล่าวตั้งท่าจะเปิดสมุดดูให้ แต่จู่ๆ เพื่อนที่นั่งข้างๆ กลับเอ่ยแทรก “ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ เร็วเข้าๆ”

ว่าแล้วก็ลากมือเพื่อนที่ยังละล้าละลังออกไปโดยเร็ว และขอบฟ้ายังเห็นว่าคนลากหันมาซุบซิบอะไรบางอย่างให้เพื่อนฟังพร้อมปรายตามองมาทางเขา จึงรีบก้มหน้าเก็บหนังสือ เดินเลี่ยงไปยังทางออกอีกด้านแทน

แทนที่จะไปสรวลเสเฮฮาต่อกับเพื่อนฝูงดังเช่นคนส่วนใหญ่ เด็กหนุ่มกลับเดินไปป้ายรถเมล์เพื่อกลับบ้าน เพราะอย่าว่าแต่เป็นฝูงเลย ขอบฟ้าไม่มีเพื่อนสักคน พอจะมีก็แต่คนรู้จักที่เรียนเอกเดียวกันเท่านั้น คนรู้จักบางส่วนที่ยังยอมพูดคุยกับเขาหลังเกิดเรื่องพรรค์นั้น...

แม้ว่าเรื่องจะผ่านไปเกือบปีแล้วก็ตาม แต่เวลายังไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เขายังจำรายละเอียดเรื่องราวทั้งหมดได้ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ยังจดจำช่วงเวลาที่เขารู้สึกมีคุณค่าและมีความสุขยามได้รับคำชมเล็กๆ น้อยๆ จากคนคนนั้น

เมื่อตอนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ขอบฟ้าได้รู้จักกับอาจารย์พิเศษของคณะคนหนึ่ง อาจารย์นภดลเป็นชายหนุ่มรูปหล่อ เพิ่งจบปริญญาโทจากเมืองนอกและเป็นขวัญใจของสาวๆ ทั้งในและนอกคณะ แต่ขอบฟ้ากลับมีโอกาสสนิทสนมกับอาจารย์นภดลมากกว่าเด็กคนอื่นๆ เนื่องจากอาจารย์เห็นว่าเขาเรียนไม่ค่อยทันเพื่อน จึงมักจะเรียกเขาเข้าไปคุยด้วยหลังหมดคาบเพื่อให้เขาสอบถามข้อสงสัยบ่อยๆ

จากตอนแรกที่พวกเขาแค่พูดคุยกันหลังเลิกเรียน อาจารย์นภดลก็เริ่มเรียกให้เขาไปช่วยเตรียมเอกสาร ช่วยจัดเก็บหนังสือ ใช้ช่วงเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังมากขึ้น สนิทสนมกันมากขึ้น จนขอบฟ้าที่ปกติจะพูดน้อยกลับกล้าพูด กล้าเล่าเรื่องราวต่างๆ และขอคำปรึกษาปัญหาทุกเรื่องอย่างสนิทใจ โดยเฉพาะเรื่องอุปนิสัยส่วนตัวของเขาที่มักมีปัญหากับคนรอบข้างอยู่เสมอ ทั้งที่ไม่เคยคิดหาเรื่องกับใครแต่ดูเหมือนทุกคนจะพร้อมใจกันไม่ชอบขี้หน้าเขาอยู่ดี

อาจารย์ช่วยปลอบใจว่าเขาแค่เป็นขี้อาย ไม่กล้าแสดงออกและมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่นเท่านั้น อาจารย์ยังชมว่าโดยเนื้อแท้ ขอบฟ้าเป็นเด็กดี มีน้ำใจและเข้มแข็งมากที่ยังสามารถมองโลกในแง่ดีได้

ในสายตาของเขาเวลานั้นมีแต่อาจารย์ จึงทำให้ขอบฟ้าไม่ทันสังเกตว่าสายตาของคนอื่นยามมองมาที่พวกเขาเป็นอย่างไร และเขาคงจะไม่รับรู้ไปเรื่อยๆ ถ้าไม่เกิดเรื่องในวันนั้นขึ้น

วันนั้น เขามาช่วยอาจารย์เตรียมเอกสารตามปกติและสังเกตเห็นว่าอาจารย์ที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังกังวลเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่ จึงเอ่ยปากถามออกไป ทีแรกอาจารย์ก็ยิ้มและไม่ยอมตอบ จนโดนเขาเซ้าซี้มากเข้า จึงค่อยๆ พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

“ไม่มีอะไรมากหรอก ที่บ้าน...เขาอยากให้แต่งงานน่ะ” อาจารย์นภดลก้มหน้าถอนหายใจยาว “อันที่จริง คุณแม่ท่านก็เปรยมานานแล้วล่ะ แต่ฉันก็บอกท่านว่ายังไม่พร้อม ยังอยากทำงานตรงนี้ให้เต็มที่”

“อาจารย์...จะแต่งงานเหรอ” ขอบฟ้าทวน นึกหาคำพูดเหมาะๆ ไม่ออก “ถ้าอาจารย์รักเขา ผมว่า...”

“ฉันไม่ได้รักเขา นั่นล่ะคือปัญหา!” ชายหนุ่มที่เคยอ่อนโยนมาตลอดกลับมีทีท่าหงุดหงิด เสียงตวาดเมื่อครู่แม้จะดังไม่มากแต่ก็เพียงพอจะทำให้ขอบฟ้าสะดุ้งโหยงและนั่งหน้าตาแตกตื่นยามได้ยินประโยคถัดมา “ขอบฟ้า เธออยากให้อาจารย์แต่งงานจริงๆ น่ะเหรอ”

“ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดี ผมก็ดีใจ...” เขาแค่นึกอยากให้ผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างอาจารย์ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เพียบพร้อมเหมาะสม หากดูเหมือนคำตอบดังกล่าวจะยิ่งทำให้คนตรงหน้าโกรธเกรี้ยวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ “อาจารย์เป็นคนดี ใครอยู่ใกล้ก็สบายใจ ผมแน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นก็คงคิด...”

“ฉันไม่ได้อยากเป็นคนดี ไม่อยากเป็นอาจารย์ที่ดี ฉันแค่...แค่อยากเป็นผู้ชายที่ดีในสายตาเธอบ้าง” ชายหนุ่มลุกยืนและเดินอ้อมโต๊ะมาทางเขาช้าๆ “รู้ตัวบ้างไหม ขอบฟ้า ว่าเวลาที่เธอมองใครสักคนมันเป็นยังไง อย่างเวลาที่เธอมองฉัน... ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นโลกทั้งใบของเธอ เธออยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีฉัน...”

มือใหญ่ที่เคยลูบศีรษะอย่างอ่อนโยนคว้าข้อมือเขาหมับและบีบแน่นยามเขาตั้งท่าจะสะบัด “เธออาจจะยังไม่รู้ แต่ฉันว่าฉันเข้าใจดีเลยล่ะ เธอขาดฉันไม่ได้ เธอชื่นชมบูชาฉัน อยากให้ฉันเอ็นดู เธอต้องการความรักจากฉัน”

ริมฝีปากที่กดลงมาบนริมฝีปากเขาโดยแรงนั้นร้อนผ่าวและคุกคาม ขอบฟ้าพยายามผลักชายตรงหน้าออกด้วยความตกใจแต่กลับโดนดึงเข้าไปหาทั้งตัวแทน ระหว่างยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น เขาก็ล้มโครมลงบนพื้นจนร้าวไปทั้งหลัง ศีรษะด้านหลังกระแทกกับขอบโต๊ะจนมึนงง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงเอะอะจากหน้าประตู เสียงใครบางคนปฏิเสธลั่น และเขาทำได้แค่เพียงแก้ตัวปากสั่นโดยไม่มีใครสนใจฟัง

“เปล่า ผมเปล่า” เขากล่าวซ้ำซากขณะโดนเรียกไปพบคณบดี หลังจากนั้นเขาก็โดนพักการเรียนหนึ่งสัปดาห์ โดนม้าทั้งดุทั้งด่า หาว่าเขาชอบหาแต่เรื่อง ฟังทิวหมอกอบรมตักเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงหน้าที่ของลูกและขู่ว่าถ้าเขายังทำตัวมีปัญหาอีกครั้งเดียวจะให้เขาออกจากมหาวิทยาลัยทันที ในขณะที่ปลายฝนซึ่งแม้จะไม่ได้ช่วยเหลือหากก็ไม่ได้ซ้ำเติม เพียงพูดจาประมาณว่าเขาก็งุ่มง่ามเป็นปกติอยู่แล้ว เจออาจารย์ลามกลวนลามมานานโดยไม่รู้ตัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

พอครบกำหนดกลับมาเรียนอีกครั้ง ขอบฟ้าก็กลายเป็นตัวประหลาดในสายตาใครต่อใครไปเสียแล้ว คนที่เคยคิดว่าเป็นเพื่อนหลายคนปลีกตัวห่าง โชคดีที่ยังพอมีบางคนทำเฉยๆ กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นและเล่าให้ฟังว่าอาจารย์นภดลลาออกไปแล้ว

แม้จะไม่ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยตรงๆ แต่ขอบฟ้าก็พอจะเข้าใจว่าในสายตาคนอื่นๆ เขากลายเป็นต้นเหตุ เป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด ทำให้อาจารย์เนื้อหอมที่สุดคนหนึ่งในมหาวิทยาลัยต้องลาออกเพราะโดนนักศึกษาชายตามตื๊อ

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา

ขอบฟ้าได้ยินเสียงม้าตะโกนมาจากด้านในตอนเพิ่งเดินเข้าบ้าน “ฟ้า เห็นยัยฝนบ้างหรือเปล่า”

เมื่อเขาตอบปฏิเสธ ม้าก็บ่นยาว “อะไรกัน เมื่อคืนมันก็กลับช้าไม่ใช่เหรอ ขนาดม้าเข้านอนแล้วมันยังไม่กลับ ยัยฝนนี่พอเจ้าหมอกไม่อยู่ก็ออกลายเชียว ฟ้า...แกน่ะเป็นพี่ ทำไมถึงไม่ห้ามไม่สอนมันบ้าง คิดแต่จะโยนภาระให้หมอกอย่างเดียวมันใช้ไม่ได้นะ พี่แกทำงานงกๆ เหนื่อยสายตัวแทบขาดให้พวกแกเรียนหนังสือกันสบายก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระพี่เขาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ”

เขานั่งฟังเงียบๆ อยู่เกือบครึ่งชั่วโมง กระทั่งม้าเหนื่อยและโบกมือไล่ ขอบฟ้าจึงขึ้นไปทำรายงาน อ่านหนังสือจนรู้สึกหิว จึงค่อยลงมาหาอะไรกินตามมีตามเกิด

เหลือบไปเห็นม้านั่งสัปหงกอยู่หน้าโทรทัศน์ ขอบฟ้าจึงเดินไปเรียกเบาๆ “ม้า ถ้าง่วงไปนอนในห้องดีกว่า นั่งตรงนี้เดี๋ยวยุงกัด”

ม้าพยักหน้ารับคำอืออา ขอบฟ้าจึงปิดโทรทัศน์และประคองร่างผอมของมารดาขึ้นไปห้องนอนบนชั้นสอง เสร็จแล้วจึงเดินไปอาบน้ำ เตรียมตัวอ่านหนังสือต่อบ้าง

แต่ตอนเดินออกจากห้องน้ำ โทรศัพท์บ้านก็กรีดเสียงดังเสียก่อน “ฮัลโหล”

“พี่ฟ้าเหรอ นี่ฝนนะ” เสียงปลายสายเรียกเขาร้อนรน

“ทำไมยังไม่กลับบ้าน เมื่อเย็นม้าก็บ่น...” หากยังกล่าวไม่จบ ปลายฝนก็แทรกขึ้นว่า

“อย่าเพิ่งมาบ่นเรื่องนั้นเลยน่า พี่ฟ้าช่วยฝนหน่อยสิ” อยู่ๆ เสียงของน้องสาวก็เบาลงคล้ายกำลังป้องปากพูด “พี่ฟ้ามารับฝนที่ร้าน...หน่อย มาถูกใช่ไหม ร้านที่อยู่ใกล้ๆ มหาลัยพี่ฟ้าไง มาเร็วๆ นะ ฝนมีปัญหานิดหน่อย อ้อ แล้วอย่าให้ม้ารู้ล่ะ ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่”

+++++++++

แม้จะยังเต็มไปด้วยความคับข้องใจ หากขอบฟ้าก็รีบแต่งตัว คว้ากระเป๋าตังค์ตรงดิ่งออกจากบ้านโดยไม่รอช้า กว่าจะฝ่าการจราจรไปถึงที่หมายก็กินเวลาไม่ใช่น้อย ขอบฟ้าจึงค่อนข้างร้อนใจยามสอดส่ายสายตามองหาน้องสาว

“บอกว่าไม่เอาไงล่ะ เดี๋ยวพี่ชายจะมารับ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง” เสียงคุ้นหูดึงความสนใจของเขาชะงัด ขอบฟ้ารีบตรงดิ่งไปยังต้นเสียงและเห็นคนที่กำลังตามหายืนอยู่ใกล้เด็กหนุ่มวัยใกล้เคียงกันสองสามคน

“ฝน” ปลายฝนเงยหน้ามองมาทางเขาอย่างดีใจและรีบโผมาหา “พี่ฟ้า”

เขารีบดึงต้นแขนน้องสาวเพื่อหวังลากให้ออกเดิน หากหลังนิ่งไตร่ตรองสักพัก ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะไม่ยี่หระเขาในฐานะพี่ชายเท่าใดนัก “เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน”

“ผมจะพาน้องกลับบ้าน” พวกเขาพยายามเดินหนี แต่อีกฝ่ายกลับเดินมาดันหน้าไว้ “ต้องการอะไร เห็นอยู่ว่าน้องผมไม่ชอบพวกคุณแล้วยังจะตามมาอีกทำไม”

“หึ พูดง่ายนะมึง ทีชั่วโมงก่อนน้องมึงยังนั่งให้ท่าพวกกูอยู่ริกๆ ตอนนี้ดันมาทำสะดิ้งเล่นตัวทำซากอะไรก็ไม่รู้” พร้อมกับคำพูดดังกล่าว มือเล็กเย็นเฉียบของปลายฝนก็บีบแขนเขาแน่น ขอบฟ้าเหลือบตามองและได้เห็นแววตาที่แสนคุ้นเคย แววตาของคนที่ถูกกล่าวหา

“น้องผมมีปัญญาพอดูออกว่าใครดี ใครเลว อย่ามากล่าวหากันชุ่ยๆ แบบนี้”

“อ้าว ปากดีแล้วมึง กูอยากรู้นักว่าโดนต่อยปากแตกแล้วมึงจะยังกล้าด่ากูอีกไหม!” ขอบฟ้าเบี่ยงหลบหมัดแต่ไม่พ้น จึงเซถลาแซ่ดๆ เจ็บจนนิ่วหน้า

ปลายฝนยืนกรี๊ด ร้องหาคนช่วยเหลือแต่ส่วนใหญ่จะยังยืนดูอยู่ห่างๆ ไม่ยอมเข้ามา เขาจึงก้มตัวต่ำและพุ่งเข้ากระแทกเด็กหนุ่มที่ชกตนจนล้มลงไปกับพื้น แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตั้งตัวติด พวกที่เหลืออีกสองคนก็คว้าตัวเขาเหวี่ยงไปอีกด้าน รุมกระทืบทันที

แม้จะพยายามขดตัวให้พ้นการทุบตี แต่เขาก็ยังเจ็บจนชาหน่วง ถึงจะพยายามสู้กลับ แต่ก็มักโดนคนที่เหลือซ้ำจนล้มคว่ำ มองอะไรไม่เห็นไปชั่วขณะ ตอนที่เขากลัวว่าอาจต้องโดนซ้อมตายอนาถอยู่ริมถนนนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงโวยวายและเท้าที่รุมกระทืบเขาอยู่ก็หายไป   

หยีตามองดูผู้มาช่วยเหลือจึงพบว่ามีคนอีกกลุ่มกำลังซ้อมพวกเด็กที่มีเรื่องกับพวกเขาเมื่อครู่ ด้านหนึ่งแยกย้ายกันไปแล้ว แต่ดูท่าเด็กหนุ่มคนแรกที่ต่อยเขาจะกำลังแย่เพราะผู้ช่วยเหลือยังประเคนทั้งกำปั้นทั้งเท้าใส่ กระทั่งล้มลงไปบนพื้นถนน ชายหนุ่มก็ยังตามลงไปกระทืบซ้ำ ไม่นำพาแม้อีกฝ่ายจะถึงขนาดยกมือไหว้แล้วก็ตาม

“น้องๆ” ขอบฟ้าละสายตาจากภาพที่มองอยู่มาจ้องคนที่เรียกเขาแทน “เป็นอะไรมากหรือ... อ้าว น้องนี่เอง”

เขาจำพลชนะได้ในวินาทีต่อมา “พี่พล”

“เฮ้ย ไปไงมาไงถึงมากินตีนอยู่ที่นี่ได้ นี่ถ้าพี่ไม่ผ่านมาเห็น มิตายไปแล้วรึ” พลชนะนิ่วหน้ามองสภาพเขาและเอ่ยทัก “ไหวไหม พี่ว่าพาเราไปโรงพยาบาลดีกว่า”

“เอ่อ ขอบคุณครับที่เป็นห่วงแต่ไม่เป็นไร” ขอบฟ้ายังห่วงมวยอีกคู่ไม่หายและเหลียวมองบ่อยๆ อย่างกังวลจนพลชนะนึกขึ้นได้ หันไปตะโกนห้ามเพื่อน

“พอได้แล้ว ไอ้กร เดี๋ยวแม่งก็ตายคาตีนมึงหรอก” ครั้นเห็นว่าแค่เสียงห้ามไม่มีผลอันใด พลชนะจึงรีบผละลุกขึ้น “ฝากดูเขาเดี๋ยว ต้องไปห้ามมันก่อน ไม่งั้นไอ้เด็กนั่นปางตายแหง”

ปลายฝนที่คุกเข่าสะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้รีบพยักหน้ารับและควักผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าเปื้อนคราบเลือดของพี่ชาย “เจ็บมากไหม พี่ฟ้า ฝนขอโทษนะ ฝนขอโทษ”

ได้ฟังคำขอโทษปนสะอื้นฮัก ขอบฟ้าจึงยกแขนข้างที่ยังพอยกไหวขึ้นลูบหัวน้องสาว ยิ้มอ่อนให้แม้การทำเช่นนี้จะทำให้ปากที่แตกอยู่แล้วเจ็บมากขึ้นก็ตาม “ไม่เอา อย่าร้องไห้ พี่ไม่เป็นไรสักหน่อย”

เขายังเพียรปลอบอย่างไม่ค่อยได้ผลนักกระทั่งพลชนะลากเพื่อนกลับมาได้ในที่สุด เพื่อนที่ดูจะยังไม่สะใจกับการลงไม้ลงมือช่วยเหลือเขาสักนิดควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบด้วยอาการฉุนเฉียว “อะไรของมึงวะไอ้พล! ดันสั่งให้ไอ้สินพาพวกนั้นไปหาหมอ พวกมึงเป็นฝ่ายซ้อมมันแล้วยังจะกระเตงมันไปหาหมอทำซาก...”

“ไม่ใช่เด็กพวกนั้น แต่กูให้ไอ้สินพาเด็กคนที่มึงกระทืบไปหาหมอต่างหาก เกิดมันช้ำในตายห่าขึ้นมาแม่งเดือดร้อนอีก” ตำหนิเสียงขรึมแล้วพลชนะจึงทรุดตัวลงมาพยุงเขา “มาเถอะ พี่จะพาเราไปหาหมอ”

“ผมไม่...ไม่รบกวนหรอกครับ แค่นี้ไม่เป็นไร” ขอบฟ้ารวบรวมแรงพยุงตัวเองขึ้น แต่เสียดท้องจนตัวงอ

“นี่นะไม่เป็นไร พี่ไม่เชื่อหรอก มาเถอะ” พลชนะออกแรงดึงแขนเขานิดๆ แต่ขอบฟ้าขืนตัวไว้โดยอัตโนมัติ

“ผมไม่เป็นไรมากจริงๆ ไม่ต้อง...” หากยังพูดไม่จบ เสียงจากอีกคนที่งัดบุหรี่มาสูบดับความหงุดหงิดก็เอ่ยแทรก

“เด็กมันไม่อยากไปก็ช่างมันสิวะ จะเซ้าซี้ทำไม โดนต่อยแค่นี้แม่งไม่ตายหรอก” เจ้าของเสียงห้วนมองเขาผ่านควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่ง ภาพคุ้นตาช่วยกระตุ้นความทรงจำของขอบฟ้าทันควัน ผู้ชายคนนี้เองที่นั่งอยู่ใกล้ป่านในงานวันเกิด คนเดียวกับที่มองเขาอย่างยิ้มเยาะ

พลชนะขึงตาจ้องเพื่อนโดยไม่เอ่ยเป็นคำพูดและหันมากล่อมเขาต่อ “เชื่อพี่สิ ฟ้า ถึงตอนนี้ฟ้าจะยังชาๆ อยู่ แต่รับรองเลยว่าคืนนี้ปวดจนนอนไม่หลับแน่”

“ผม...” เขาไม่อยากปฏิเสธโดยไร้เหตุผลอีก จึงอึกอักบอกสาเหตุที่ทำให้เขายืนกรานหนักแน่นด้วยท่าทางประหม่า “ผมไม่มีเงิน”

บ้านเขาไม่ได้ร่ำรวย อาจจะไม่ถึงกับขัดสนแต่ฐานะก็แค่พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้เท่านั้น ทิวหมอกกลายเป็นเสาหลักในการหาเงินเข้าบ้านหลังจากมารดาเริ่มป่วยกระเสาะกระแสะ จนไม่สามารถทำขนมขายได้เป็นประจำเหมือนเคย ลำพังแค่ค่าเล่าเรียนของเขากับปลายฝนก็หนักหนาไม่ใช่น้อยอยู่แล้ว หลายครั้งที่มารดาเปรยว่าอยากให้เขาที่หัวไม่ค่อยดี ลาออกมาทำงานรับจ้างช่วยหาเงินจุนเจือครอบครัว แต่ทิวหมอกกลับห้ามไว้ บอกว่ายังพอหาเลี้ยงส่งเสียน้องชายน้องสาวได้ ขอบฟ้าจึงพยายามตั้งใจเรียนสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ความหวังดีของพี่สูญเปล่า

ดังนั้น เขากับปลายฝนจึงไม่มีเงินค่าขนมไว้จับจ่ายซื้อของฟุ่มเฟือย เงินทุกบาททุกสตางค์ถูกใช้ไปกับค่าข้าว ค่ารถก็เกือบหมดแล้ว แม้จะเคยทำงานพิเศษ แต่ด้วยนิสัยประเภททุ่มสุดตัวให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งได้แค่ทีละอย่างจึงส่งผลให้คะแนนตกลงกว่าเดิมมาก เนื่องจากเอาเวลาไปให้งานพิเศษหมดจนไม่มีเวลาอ่านหนังสือ ทิวหมอกจึงห้ามเขาทำงานพิเศษอีกเด็ดขาด

พลชนะชะงักกึกยามได้ยินเขาพูดตะกุกตะกัก ขอบฟ้าที่อับอายจนหน้าร้อนจึงรีบเอ่ยรวดเร็ว “ผมจะกลับไปหายากินที่บ้าน ขอบคุณพี่ๆ มาก...”

จู่ๆ โลกก็ตีลังกา ขอบฟ้าคิดว่าเขาล้มหงายหลังไม่รู้ตัว หากก็ค่อยรับรู้ว่าที่จริงโดนหิ้วลอยขึ้นทั้งตัว เหมือนอย่างเวลาเขาอุ้มลูกหมาเล่นด้วยมือข้างเดียวนั่นล่ะ แต่ผิดกันที่คราวนี้ คนอุ้มไม่ได้อุ้มเขาเล่นด้วยความเอ็นดู นอกเสียจากความรำคาญ

“เลิกท่ามากโยกโย้กันเสียทีเถอะวะ น่ารำคาญ ถ้าไม่อยากจ่ายเงินก็ไปทำแผลที่คอนโดกูแล้วกัน กูไม่คิดเงิน” ขอบฟ้าโดนโยนโครมใส่เบาะหลังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล โยนเขาเสร็จ เจ้าของรถก็เดินไปสตาร์ทรถรอพลชนะกับปลายฝนซึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมาติดๆ

“ไอ้เวร มึงคิดจะทำ...” พลชนะด่าไม่จบ ชายหนุ่มก็ทำท่าจะออกรถจนต้องรีบโดดขึ้นรถ คาดเข็มขัด ชะโงกมาดูปลายฝนซึ่งกระโดดขึ้นรถโดยไม่คิดจะถามกำลังประคองศีรษะขอบฟ้าวางบนตัก

สองพี่น้องพูดคุยเบาๆ ไปจนถึงคอนโดแห่งหนึ่ง ขอบฟ้ากับปลายฝนเงียบกริบตั้งแต่รถแล่นผ่านพนักงานรักษาความปลอดภัยตรงทางเข้า รถแล่นวนขึ้นบนอาคารจอดรถและจอดเข้าช่องที่มีหมายเลขทะเบียนรถเฉพาะเจาะจง ประคับประคองกันก้าวเข้าลิฟต์ตรงดิ่งขึ้นสู่ห้องพักเกือบชั้นบนสุด ก่อนที่เจ้าของห้องจะเสียบคีย์การ์ดเข้าห้องตรงสุดทางเดิน

ภายในห้องสวยและหรูหราจนเหมือบกับถอดแบบมาจากหนังสือแต่งบ้าน ทีแรกปลายฝนตั้งท่าจะเดินสำรวจแต่โดนขอบฟ้าดึงมือไว้ก่อนและไม่ยอมปล่อยนอกจากลากไปนั่งลงบนเก้าอี้รับแขก

ดูท่าพลชนะจะเคยมาที่นี่บ่อยจึงสามารถเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาวางแล้วเริ่มต้นหยิบขวดแอลกอฮอลล์พร้อมสำลี “ห้องไอ้กรมันน่ะ จริงๆ บ้านมันก็มีแต่ไกลเลยขี้เกียจขับรถไปกลับมหาลัยทุกวัน พ่อมันซื้อห้องนี้ให้อยู่ มันจะได้อ้างไม่ได้ว่าบ้านไกลเวลาโดดเรียน”

“มึงอย่าพูดมาก ไอ้พล รีบๆ จัดการให้เสร็จๆ ไม่ได้หรือไงวะ” เจ้าของห้องยืนจิบน้ำจากขวด พิงเคาน์เตอร์เตรียมอาหารสีดำมันวับ ซึ่งคงไม่เคยถูกใช้ตามจุดประสงค์ดั้งเดิมแน่ๆ จึงได้สะอาดเอี่ยมเสียขนาดนั้น

“อย่าถือสามันเลยนะครับ ไอ้นี่มันก็แบบนี้ ใจร้อน บ้าเลือด ปากหมา...” พลชนะกล่าวอย่างไม่กลัวว่าจะโดนไล่ตะเพิดออกจากห้อง “นิสัยเลวร้ายไม่เข้ากับหน้าตา แต่ถึงอย่างนั้น คบมันในฐานะเพื่อนก็พอใช้ได้”

เพื่อนแค่พอใช้ได้แค่นหัวเราะ ควักบุหรี่ออกมาสูบอีกมวนและเบือนหน้ามองออกไปทางระเบียง ขอบฟ้าจึงอาศัยช่วงเวลาที่พลชนะสาละวนจัดการบาดแผลให้เขาลอบสังเกตเสี้ยวหน้าของฝ่ายนั้น พลชนะหน้าตาดีมาก คนที่ชื่อกรก็หล่อแต่คนละแบบ พลชนะหน้าตาแบบพี่ชายใจดี หน้าติดจะยิ้มๆ อยู่ตลอดแม้แต่ตอนกระทืบคนก็ตาม ส่วนกรหล่อแบบติดจะร้าย แค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็ส่อสัญญาณความเป็นตัวอันตรายได้ แม้แต่ตอนยิ้ม รอยยิ้มนั้นคล้ายกับจะเยาะเย้ยสิ่งรอบตัวและผู้คนรอบกาย

วิธีที่มองดูคน... ถึงจะมองแต่กลับเหมือนไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา

ถึงอย่างนั้น ขอบฟ้าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเหมาะสมกับป่านในทุกๆ ด้าน เพราะเท่าที่เห็น ไม่ว่าจะด้วยหน้าตาหรือฐานะก็ดูจะเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่าง ถ้าจะแย่หน่อยก็อาจจะตรงนิสัยส่วนตัวเท่านั้น ขนาดที่เพื่อนสนิทอย่างพลชนะยังเอ่ยปากเอง

แต่... เขาถอนหายใจขณะนึกถึงสายตาของป่านที่ยังจำได้ติดตา ผู้หญิงมักจะชอบผู้ชายเลวๆ นี่นา ได้แต่ภาวนาขอให้ผู้ชายคนนี้จะรักป่านอย่างจริงใจแล้วกัน

ชายหนุ่มในห้วงคิดเหลียวกลับมาจนบังเอิญสบตากับเขา ทีแรกฝ่ายนั้นก็ดูเหมือนจะชะงัก หากก็ไม่เบือนสายตาหนี ขอบฟ้าเองก็มองตอบอย่างตรงๆ ทื่อๆ เนื่องจากสายตาสั้นนิดหน่อยอยู่แล้วบวกกับไม่ได้คิดอะไรมากตามปกตินิสัยดั้งเดิม

ดวงตาสองคู่จ้องกันแน่นิ่งโดยไม่มีฝ่ายไหนคิดจะกระพริบตาหรือเบือนหลบ สายตาคู่หนึ่งเข้มข้นด้วยประกายกล้า ทว่าในเวลาเดียวกันกลับมืดดำราวไร้จุดสิ้นสุด อีกคู่เป็นดวงตาสีอ่อนกระจ่างใสตรงไปตรงมา เปิดเผยตัวตนและหัวใจจนหมดสิ้น ช่วงเวลาไม่นานในความเป็นจริงหากดูจะยาวนานยิ่งในความรู้สึกของทั้งคู่จบลง เมื่อพลชนะเงยหน้าจากที่ก้มทำแผลถลอกตรงข้อศอกและรอยขีดข่วนฟกช้ำตามแขนให้เสร็จและขยับมายืนระหว่างพวกเขาสองคน

“เก่งจัง ไม่ร้องสักคำ” พลชนะลูบศีรษะเขาเหมือนเด็กๆ “เดี๋ยวพี่เอาน้ำมาให้กินยานะ รอแป๊บ”

ขอบฟ้าเกาหัวแกรก พลิกดูฝีมือการทำแผลระดับเทพแล้วหันไปชวนน้องสาวกลับง่ายๆ “พี่ว่าเรากลับกันดีกว่า รบกวนพวกพี่ๆ เขามากแล้ว”

ปลายฝนทำหน้ารู้ทันหากยังไม่ทันเอ่ยคำใด พลชนะก็กลับมาพร้อมยากับน้ำหนึ่งแก้ว “เอ้า จะกลับกันแล้วเหรอ งั้นกินยาก่อน”
ส่ายหน้าดุกดิกแล้วขอบฟ้าก็ยกมือไหว้ “ขอบคุณพี่มากครับที่ช่วยผมกับน้อง เดี๋ยวผมกลับไปกินยาที่บ้านเอง ไม่รบกวน...”

 “อย่างพี่ฟ้าเนี่ย กลับไป จ้างให้ก็ไม่กินหรอก” เด็กสาวไม่คิดจะรักษาหน้าของพี่ชาย โพนทะนาต่อแจ๋วๆ “พี่ฟ้าเขาเป็นประเภทเจ็บตัวแค่ไหนไม่ว่า จะทำแผล จับฉีดยาเท่าไหร่ก็ไม่หืออือสักคำ แต่ถ้าเป็นเรื่องยาล่ะก็ กว่าม้ากับพี่หมอกจะจับกรอกลงคอได้แทบจะฆ่ากันตาย คิดดูสิคะ พี่พล ขนาดจับยัดลงคอไปแล้ว พี่ฟ้ายังล้วงคอให้อ้วกออกมาเลย”

“ยัยฝน...” คนโดนประจานนิ่วหน้า ปรามเสียงเบา ไม่ได้อับอายอะไรนอกจากรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไปก็เท่านั้น หากพลชนะกลับยิ้มกว้าง ถามกลั้วหัวเราะ

“อ้าว แล้วงี้ต้องทำไงเวลาจะให้น้องฟ้ากินยา” สรรพนามที่เพิ่มความสนิทสนมทำให้ขอบฟ้ารู้สึกแปลกๆ ด้วยความที่ตนเคยเป็นแต่พี่ฟ้าของปลายฝนมาตลอด ส่วนม้ากับพี่หมอกก็ไม่เคยเรียกชื่อเขาอย่างเอ็นดูเช่นนี้

“ถ้าเม็ดไม่ใหญ่ ม้าจะยัดใส่ขนมหลอกให้กิน แต่ถ้าเม็ดใหญ่หน่อยก็แบ่งครึ่งก่อนไม่งั้นก็ละลายใส่น้ำหวาน แต่ต้องห้ามให้รู้ตัวค่ะ ไม่งั้นก็เข้าอีหรอบเดิม โชคดีที่พี่ฟ้าเขาเอ๋อเลยจับไม่ได้เท่าไหร่”

พลชนะหัวเราะก๊ากและยังขำไม่หยุดจนต้องรีบวางแก้วน้ำก่อนทำน้ำหก ในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนไม่คิดจะรักษามารยาท พูดไม่อ้อมค้อมว่า “ปัญญาอ่อนว่ะ ทำอย่างกับป้อนยาหมา แถมเป็นหมาตะกละเห็นแก่กินอีกต่างหาก”

คำพูดตรงไปตรงมาทำเอาคนโดนด่าตีหน้าไม่ถูก ร้อนถึงพลชนะต้องรีบกระแอมเข้าไกล่เกลี่ย “มึงก็พูดแรงไป คนเรามันก็ต้องมีของที่ชอบ ที่เกลียดกันบ้าง ไม่กินก็ไม่กิน พี่คงไม่มีปัญญาจับเรากรอกยาหรอก แต่ยังเจ็บระบมแบบนี้คงกลับเองลำบาก เอางี้ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งเราที่บ้านเอง”

ว่าแล้วก็ไม่รอฟังคำปฏิเสธ นอกจากหันไปบอกเพื่อน “กูขอยืมรถมึงหน่อย แล้วจะให้กูขับมาคืนหรือไว้พรุ่งนี้ ขับมารับไปมหาลัย”
“เอาไงก็ได้” เจ้าของรถโยนกุญแจรถบนเคาน์เตอร์ให้อย่างไม่อินังขังขอบ

“งั้นพรุ่งนี้กูขับมารับ” สรุปง่ายแล้วจึงหันมาจับตรงข้อศอกคนเจ็บด้านที่ไม่เป็นแผล “ไปครับ”

ข้างฝ่ายคนเคยแต่รับคำสั่งมาตลอดชีวิตก็ลุกง่าย ไม่ลืมที่จะหันไปดึงมือปลายฝนไว้และเอ่ยขอบคุณกรอีกครั้ง “ขอโทษที่มารบกวนนะครับ แล้วก็...ขอบคุณมาก”

อีกฝ่ายไม่คิดแม้แต่จะพยักหน้ารับ นอกจากยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนลับหายไปจากสายตายามบานประตูปิดลง

+++++++++


ออฟไลน์ Sakurazaka

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-0
    • SakurazakaShop
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #4 เมื่อ01-01-2016 00:16:08 »

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าลิฟต์ พลขับกลับทำท่านึกออกว่าลืมถามว่าจะให้มารับกี่โมงจึงขอตัวเดินย้อนกลับไป บอกให้เขากับน้องยืนรอ ชายหนุ่มหายไปสักพักก่อนจะรีบวิ่งกลับมาและอธิบายว่าลืมตัวคุยกันเรื่องรายงานยาวไปหน่อยซึ่งขอบฟ้าก็ไม่คิดติดใจอันใด หลังจากนั้นพลชนะก็แวะร้านสะดวกซื้อข้างทางและถือแก้วใส่ชาร้อนมาให้เขา ขณะส่งอีกแก้วให้ปลายฝนพร้อมขนมจุกจิก

“กินนิดหน่อยให้ร่างกายอบอุ่นดีกว่า”

เขารับความปรารถนาดีมาอย่างไม่อิดออด ไหนๆ ก็รบกวนมาตั้งเยอะแล้ว ไว้ขอบคุณอีกครั้งตอนถึงบ้านเลยก็น่าจะโอเค ชาร้อนรสหวานจัดอุ่นวาบในท้องและให้ความรู้สึกดีสุดๆ เป็นครั้งแรกในค่ำคืนอันยาวนานนี้ ขอบฟ้าถึงกับครางอย่างพอใจในรสชาติ หันไปยิ้มให้คนขับที่มองมายิ้มๆ เช่นกัน

กระทั่งมาถึงหน้าบ้าน ขอบฟ้าก็กล่าวขอบคุณรวบยอดทิ้งท้ายอย่างที่ตั้งใจ ปลายฝนเองก็ยกมือไหว้และยังเอ่ยเปรยยิ้มๆ “พี่พลเก่งจังค่ะ แค่พูดให้ฟังครั้งเดียวก็ทำได้แล้ว”

ขอบฟ้าก้มหน้ามองน้องสาวที เงยหน้ามองพลชนะทีแล้วสรุปเอาว่างานนี้เขาไม่เกี่ยวจึงยืนรอเงียบๆ ไม่เอ่ยแทรก รอจนบทสนทนาซึ่งเขาไม่มีส่วนร่วมจบลงก็เตรียมยกมือไหว้อีกรอบ แต่ติดที่ว่ารอบนี้ พลชนะจับมือเขาไม่ให้ไหว้เสียก่อน

“ไม่เอา ไม่ให้ไหว้แล้ว เราเล่นไหว้พี่บ่อยจนแก่เกินจริงไปหลายปีแล้ว พอ” กล่าวพลางถอยไปขึ้นรถ หยุดนิ่งจ้องหน้าเขาชั่วครู่ก่อนจะย้อนมาหาอีกรอบ “นี่เบอร์มือถือพี่นะ มีอะไรก็โทรมาได้ทุกเวลา ...ถึงไม่มีธุระก็โทรได้”

เนื่องจากโดนห้ามไม่ให้ไหว้เพิ่มอายุ ขอบฟ้าจึงโบกมือลาแทนจนไฟท้ายแดงโร่ลับหายไป หันกลับมาเจอปลายฝนยืนยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ยอมเข้าบ้าน “ฮั่นแน่ ทำอะไรฝนเห็นนะ”

“เขาให้เบอร์โทรพี่” ขอบฟ้านึกว่าน้องสาวอยากดูเลยยื่นให้ “สงสัยกลัวพี่จะไปโดนนักเลงรุมซ้อมที่ไหนอีกมั้ง เหมือนเบอร์โทรเรียกซูเปอร์แมนเลยเนอะ ฝนเก็บไว้สิ ดูท่าว่าเธอน่าจะได้ใช้บริการมากกว่าพี่”

“บ้า เขาให้พี่ฟ้า จะเอามาให้ฝนได้ไง พี่ฟ้านี่ก็ซื่อบื้อจริงๆ เล้ย~~~” เห็นท่าทางของน้องสาวแล้วขอบฟ้าถึงเพิ่งนึกออกว่ายังไม่ได้ชำระความกันเลย

“ว่าแต่เราเถอะ สรุปว่าไปโดนเจ้าพวกนั้นหาเรื่องเอาได้ยังไง”

“บอกก่อนเลยนะว่าฝนไม่ผิด ฝนแค่นั่งกินข้าวกับเพื่อนที่เลี้ยงฉลองวันเกิดอยู่ดีๆ พวกนั้นก็เข้ามาขอเบอร์ พอไม่ให้ก็โวยวาย ฝนเลยเห็นท่าไม่ดีรีบบอกเพื่อนว่าขอกลับบ้านก่อน แต่พอเดินออกพ้นร้านปุ๊บ ดันเจอพวกบ้านั่นตามออกมาหาเรื่อง” อธิบายเสร็จ ปลายฝนก็รี่เข้ามากำชับ “พี่ฟ้าห้ามบอกพี่หมอกกับม้าเรื่องคืนนี้เด็ดขาดนะ ไม่งั้นฝนโดนกักบริเวณไปจนแก่แหงๆ”

“อืม ก็ได้ แต่พี่จะทำไงถ้าม้าถามเรื่องแผลล่ะ” ขอบฟ้าตกปากรับคำง่ายดายตามนิสัย

“พี่ฟ้าก็บอกม้าสิว่าโดนจิ๊กโก๋ซ้อมมา ดีออก อย่างน้อยก็พูดความจริงส่วนหนึ่งล่ะนะ” ปลายฝนยิ้มอารมณ์ดี และยังพูดจ๋อยๆ ยามเดินเข้าบ้าน เปิดไฟโดยไม่สนเสียงห้ามของผู้เป็นพี่ “หรือถ้าพี่ฟ้าไม่อยากโดนม้าดุก็บอกว่าไปหกล้มมาสิ ม้าคงเชื่ออยู่แล้วเพราะพี่ซุ่มซ่ามจะตาย...”

“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงเย็นๆ ดังจากคนที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าว ซึ่งทีแรกพวกเขาไม่ทันเห็นเพราะยังไม่ได้เปิดไฟในบ้าน “ว่าไง มีอะไรจะบอกพี่บ้าง”

สองคนยืนตัวแข็งทื่อหน้าพี่ชายคนโต ปลายฝนได้สติก่อนและรีบยิ้มกว้าง “พี่หมอกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฝนคิดว่าพี่ไปทำงานกลับอาทิตย์หน้าเสียอีก”

“แล้วถ้าฉันไม่กลับมาก่อนกำหนด จะได้รู้เหรอว่าพวกแกสองคนเอาแต่เที่ยวเล่น กลับบ้านมืดค่ำ ปล่อยให้ม้าอยู่บ้านคนเดียวน่ะ หา!!” พี่ชายเขาโกรธไม่บ่อย แต่ลงว่าโกรธทีแล้วน่ากลัวที่สุด “ฉันไม่ได้ทำงานงกๆ เพื่อเอาเงินมาให้แกทำแบบนี้ ฉันอยากให้พวกแกเรียนหนังสือให้จบ จะได้หางานดีๆ ทำ มีหน้ามีตากับเขาได้บ้าง แต่พวกแกกลับไม่สนใจอนาคตที่ฉันประเคนให้ถึงมือ แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!”

เสียงตวาดเกรี้ยวกราดส่งผลให้เขามือเย็นเฉียบและได้ยินเสียงร้องไห้ดังจากปลายฝน ทิวหมอกหยุดหอบหายใจ ขยับแว่นกรอบบางและหรี่ตามองเขาชัดๆ “ไอ้ฟ้า นั่นแกไปโดนอะไรมา”

ถ้าพูดความจริง เขาคงรอดตัว แต่ขอบฟ้าก็ไม่ได้ทำ “ผม...โดนเขาซ้อม”

ฟังจบ ทิวหมอกก็ยกมือนวดขมับ ทรุดตัวลงนั่งอีกรอบ “ทำไมน้องฉันแต่ละคนมันรักดีกันทั้งนั้น หนีเที่ยวไม่พอ ยังไปมีเรื่องกับชาวบ้านเขาอีก ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าถ้าแกยังทำตัวมีปัญหา ฉันจะให้แกออกจากมหาลัย ให้ไปทำงานใช้แรงงาน ไม่ต้องเรียนมันแล้วหนังสงหนังสือ”

ขอบฟ้าขยับตัวเก้กัง แม้เขาจะไม่มีความสุขกับชีวิตนักศึกษามากนัก แต่ก็ยังอยากเรียนให้จบ เพื่อจะได้หางานดีๆ ทำ เนื่องจากรู้ดีว่างานกับเงินเดือนสมัยนี้อ้างอิงกับวุฒิการศึกษามากแค่ไหน ที่สำคัญ ขนาดบัณฑิตถือปริญญายังตกงานกันทั่วบ้านทั่วเมือง แล้วนับประสาอะไรกับเขาที่ไม่จบสักอย่าง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันแย่ขนาดไหน

“พี่หมอก ผมขอโทษ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ผมสัญญา”

“ครั้งก่อนแกก็สัญญากับฉันแบบนี้ คำสัญญาแกทำฉันหมดความเชื่อถือไปนานแล้ว”

เขาสะอึก ก้มหน้าไม่เถียงและไม่แก้ตัวอีก ปลายฝนซึ่งเห็นท่าไม่ดีจึงตั้งท่าจะสารภาพเสียงอ่อย “พี่หมอกคะ ที่จริง...”

“ถึงฉันจะไม่เชื่อคำพูดแก ถึงจะดีจะเลวแค่ไหน แต่ยังไงพวกแกก็ยังเป็นน้องของฉัน” ทิวหมอกถอนหายใจ โบกมือไล่ “รีบๆ เข้านอนซะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนหนังสือไม่ใช่เหรอ”

ปลายฝนเดินตัวลีบขึ้นไปชั้นสองในขณะที่เขาเดินเข้าไปกราบตรงอกทิวหมอก “ขอบคุณครับ”

พี่ชายที่สูงกว่าเขาไม่มากลูบหัว เอ่ยเสียงเบา “ถึงใครๆ จะคิดว่าแกโง่ แต่ฉันก็รู้ว่าแกเป็นคนดี อย่าทำให้ฉันผิดหวังอีกล่ะ อย่าลืมว่าแกเป็นพี่ แกต้องดูแลยัยฝน ไม่ใช่ปล่อยตามใจไปเสียทุกเรื่อง”

คืนนั้น เขามีไข้และปวดระบมร่างกายดังที่พลชนะคาด แต่ก็ไม่ได้มากมายจนรับไม่ไหว ขอบฟ้านอนเหงื่อแตกขดตัวอยู่ตามลำพังบนเตียงหลังเล็กและเคลิ้มหลับลงไปได้ในที่สุด

+++++++++

ออฟไลน์ aorpp

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +250/-3
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #5 เมื่อ01-01-2016 00:38:21 »

กรี๊ดดดด ดีใจค่ะ ได้ฉลองปีใหม่กับน้องขอบฟ้า
แม่ยกน้องฟ้า พร้อมปฏิบัติการอวยสุดๆๆ
นิยายของคุณ DD สนุกมากๆๆๆๆ ประทับใจทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องนี้
ดีใจที่เอามาลงในเล้าเป็ดนะคะ

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #6 เมื่อ01-01-2016 00:44:51 »

 :mc4:

เป็นของขวัญต้อนรับปีใหม่ที่ทรงคุณค่าอย่างยิ่ง ประทับใจกับเรื่องนี้มานาน แม้จะอ่านที่ลัสเชียสแล้ว แต่มาอ่านที่นี่อีกก็ไม่เสียหลายค่ะ อ่านกี่รอบก็ยังสนุก คุณ DD. ยิ่งเขียนยิ่งคมขึ้นเรื่อยๆ ฮือๆ ชอบ นี่แสดงว่ามีนิมิตหมายที่ดีว่าคุณดีดีจะมาต่อภาคสองแล้วใช่ไหมคะนี่?

ขอบคุณสำหรับการเอาเรื่องมาลงให้อ่านนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #7 เมื่อ01-01-2016 05:10:46 »

คุณพระ เห็นเรื่องนี้แทบไม่อยากเชื่อ  คิดถึงน้องฟ้ามากๆดีใจที่เอามาลงที่นี่นะคะ  ยินดีต้อนรับ
ปล.ฝากบอกคุณ DD ด้วยว่าต่อภาคสองเถอะค่ะ   คิดถึงมานานมาก

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #8 เมื่อ01-01-2016 05:39:34 »

ขอบฟ้าดูเอ๋อ ๆ นะ 555

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #9 เมื่อ01-01-2016 08:41:21 »

มีแนวดราม่าป่าวคะ สำนวนดราม่ามากค่ะ สงสารขอบฟ้า พยายามอย่างไรก็เป็นแค่คนครึ่งๆกลางๆ มีแต่ใจที่บริสุทธิ์เท่านั้น

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
« ตอบ #9 เมื่อ: 01-01-2016 08:41:21 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Kaemmiizz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #10 เมื่อ01-01-2016 10:33:03 »

ทำไมขอบฟ้าเป็นแบบนี้นะ ไม่รู้ดิ่ ไม่ชอบนิสัยนายเอกอ่ะ รอดูกันไป

ออฟไลน์ kikkak

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #11 เมื่อ02-01-2016 01:42:14 »

เข้ามาตามติดและติดตาม
 :hao5:

ออฟไลน์ jejiiee

  • cannot open this page
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #12 เมื่อ02-01-2016 02:15:44 »

ติดตามเลยค่าท :mew1:

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #13 เมื่อ02-01-2016 04:41:40 »

ฮี่ๆๆ ในที่สุดพี่กรหมาบ้าก้อมาที่นี่

ออฟไลน์ A-J.seiya*

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +306/-7
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #14 เมื่อ02-01-2016 09:35:40 »

ดีใจที่เห็นเรื่องนี้ที่นี่
ฮือออ แม้พี่กรจะโหดไปบ้าง แต่เราก็ร้ากกกกกก
เดี๋ยวจะเข้ามาอวยน้องฟ้าเรื่อยๆ
การเริ่มลงภาค1 อาจจะเป็นการเบิกฤกษ์ว่าภาค2 กำลังจะมาต่อ
คริคริ คิดถึงเรื่องนี้จังเลย ^^

ออฟไลน์ maicy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #15 เมื่อ02-01-2016 11:28:24 »

ดีใจมากทึ่ไดัอ่านเรื่องของพี่กรกับนัองฟ้าอีก. ค้างอยู่ที่ภาค 2 นานมาก คุณ DD จะมาต่อจนจบแล้วใช่ไหมคะ. :L2:

ออฟไลน์ littletwinstar.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #16 เมื่อ02-01-2016 14:33:50 »

ชีวิตฟ้านี่น่าสงสารจริง  อยากอ่านตอยต่อไปแล้วค่า รอๆ

ออฟไลน์ Ta_ii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #17 เมื่อ02-01-2016 15:54:33 »

รอติดตามตอนต่อไปค่ะ  :mew1:

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #18 เมื่อ02-01-2016 21:45:29 »

ขอบฟ้าฮืออ :ling1:

ออฟไลน์ aorpp

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +250/-3
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #19 เมื่อ04-01-2016 03:51:44 »

มารออ่านตอนต่อไปค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
« ตอบ #19 เมื่อ: 04-01-2016 03:51:44 »





ออฟไลน์ yukiya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: Rough and Tender By DD. p.1:31/12/15
«ตอบ #20 เมื่อ04-01-2016 11:35:50 »

ดีใจมากค่ะที่พี่กรกับน้องฟ้ากลับมาเสียที เป็นอีกเรื่องที่รักมากกกกกกและรอคอยมาหลายปีมากกกกกก (ฮาาาาา)

ปล. จะตามเชียร์น้องฟ้าตลอดไปค่ะ อิอิ
ปล2 รอรวมเล่มอย่างใจจดจ่อเลยค่ะ :)

ออฟไลน์ Sakurazaka

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-0
    • SakurazakaShop
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #21 เมื่อ04-01-2016 21:49:19 »

Rough and Tender 3

เหตุการณ์ผ่านไปอย่างสงบเงียบเกือบสัปดาห์ มีสายตามองมาที่หน้าตาถลอกปอกเปิกของขอบฟ้าหลายคู่ แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยทักอันใด นอกจากอาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งเรียกเขาไปพบ หลังฟังคำบอกเล่าสั้นๆ ว่าเขามีเรื่องขัดใจกับคนอื่นนิดหน่อย อาจารย์ก็เทศนาและตักเตือนให้เขาเลิกเวลาเที่ยวเล่นและหันมาตั้งใจเรียนให้มากขึ้น

หลังเรียนหนักมาทั้งวัน แถมอาจารย์ยังปล่อยเลทกว่าปกติ ขอบฟ้าจึงตั้งใจจะรีบกลับบ้าน อาบน้ำให้สดชื่น ทว่าขณะที่เขาเดินลงจากตึกคณะพร้อมถอดแว่นที่ใส่ตอนเรียนเก็บ กลับได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาจากด้านหลัง

“ฟ้า!” เจ้าของเสียงกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงมาหาเขาพร้อมยิ้มกว้าง “คิดว่าจะไม่เจอเสียแล้ว นี่เพิ่งเรียนเสร็จเหรอ”

เขาพยักหน้ารับและเอ่ยข้อสงสัย “พี่พลมาทำอะไรที่นี่ครับ มีธุระกับใครเหรอ ให้ผมช่วยหาไหม”

“อ๋อ ไม่เป็นไร เจอแล้ว” ขอบฟ้าพยักหน้ารับอีกครั้ง คิดว่าพลชนะคงเจอคนที่ตั้งใจมาหาเรียบร้อยก่อนเจอเขาแล้ว “วันนี้ไม่มีเรียนแล้วใช่ไหม พี่หิวข้าวจัง ปกติฟ้ากินข้าวที่ไหน เผอิญพี่ไม่เคยมาที่นี่ด้วยสิเลยงงน่าดู”

“มีโรงอาหารอยู่ด้านโน้นครับ พี่พลจะไปเหรอ ผมเดินไปส่งเอาไหม”

“ก็ดีนะ แต่พี่จำได้ว่าแถวนี้มีห้างอยู่นี่นา ถ้าไงเราไปหาอะไรกินที่นั่นกันน่าจะสะดวกกว่า”

“ตามใจครับ” เขาเดินตามพลชนะต้อยๆ ไปถึงรถเก๋งสีขาวบาดตา คนละคันกับที่เขาเคยนั่ง ชายหนุ่มอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

“รถพี่เอง คันที่เราเคยนั่งมันรถไอ้กรมัน” พวกเขาคุยเรื่องสัพเพเหระจนมาถึงที่หมาย พลชนะเป็นคนเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นและเอ่ยขึ้นหลังสั่งอาหารเสร็จ “ฟ้ายังเก็บเบอร์มือถือพี่อยู่หรือเปล่า”

แทนคำตอบ ขอบฟ้าหยิบกระเป๋าสตางค์มาเปิดและหยิบกระดาษแผ่นเล็กส่งให้ “นี่ไงครับ ยังอยู่”

“อืม” หรุบตามองกระดาษแผ่นน้อยแล้วส่งคืนให้เขารับกลับมาเก็บใส่กระเป๋าตามเดิม “เห็นไม่โทรมาสักที พี่เลยคิดว่าฟ้าอาจทำเบอร์พี่หาย...”

เมื่อคีบข้าวปั้นหน้าตาน่ากินเข้าปากคำแรกนั่นล่ะ ขอบฟ้าถึงเริ่มสงสัยว่าเขามานั่งกินอาหารญี่ปุ่นราคาแพงกับพลชนะได้ยังไง คิ้วเริ่มขมวดหากยังไม่ทันเอ่ยปาก อีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง

“ที่จริง พี่จำไม่ได้หรอกว่าฟ้าเรียนอยู่คณะอะไร แต่ไปถามมาจากป่านน่ะ รายนั้นทีแรกก็ลังเล พี่เลยต้องยกเอาเรื่องไอ้กรมาขู่กว่าป่านจะยอมบอก”

“พี่กร...สนิทกับป่านมากหรือครับ” ถึงจะรู้อยู่แล้ว แต่การต้องพูดออกไปจากปากตัวเองก็ยังยากเย็นอยู่ดี

“ก็...ระดับนึง” ปากเล่า มือของพลชนะก็คีบโน่นคีบนี่ใส่จานเขาไม่หยุด “เด็กไอ้กรมันเยอะน่ะ แต่ป่านก็ถือว่าค่อนข้างภาษีดีกว่าคนอื่น สวย รวย ชาติตระกูลดี ไม่ตามตื๊อมันแบบงี่เง่า แถมเจ้าตัวเองก็เนื้อหอมใช่ย่อย ผู้ชายทั้งในทั้งนอกคณะจีบกันให้ตรึม”
และอีกเช่นกัน ถึงจะรู้ว่าระหว่างเขากับป่านเป็นแค่หมาวัดกับดอกฟ้า แต่พอได้ฟังชัดๆ แบบนี้ก็อดรู้สึกว่าระดับตัวเองลดลงไปอีกขั้น กลายเป็นหมาวัดขี้เรื้อนกับดอกฟ้า

“อร่อยไหม อยากกินอะไรอีกสั่งได้เลยนะ” คนฟังหัวเราะแห้ง นึกในใจว่าไม่กล้าสั่งหรอก แค่เมื่อครู่กว่าจะตัดสินใจสั่งได้แต่ละอย่างก็ต้องนึกคำนวณเงินในกระเป๋าไปก่อนด้วยเลย

อาหารอร่อย พลชนะก็ทำตัวเป็นเพื่อนคุยที่ดี อาหารมื้อนี้อร่อยเกินคิดและคงจะอร่อยกว่านี้ถ้าไม่มีเรื่องป่านคอยรบกวนจิตใจ ทว่าเมื่อเขาตั้งท่าจะควักเงินจ่ายส่วนของตัวเอง กลับโดนสั่งห้ามเสียงดุ “ไม่เอา พี่พาฟ้ามาเลี้ยงเอง ฟ้าแค่มานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนพี่ก็ดีมากแล้ว”

ต่อด้วยมาส่งเขาถึงบ้าน ถึงจะโดนสั่งห้ามไม่ให้ไหว้ แต่ครั้งนี้ทนไม่ไหวจริงๆ ขอบฟ้ายกมือไหว้ก่อนลงจากรถ “ผมรู้ว่าพี่ไม่อยากให้ไหว้ แต่ผมไม่มีอะไรจะตอบแทนจริงๆ ขอบคุณมากครับที่เลี้ยงข้าวแล้วยังขับรถมาส่ง ถ้ามีอะไรที่ผมตอบแทนได้ก็บอกเลยนะครับ”

“ฟ้าตอบแทนพี่ด้วยการไปกินข้าวกับพี่วันหลังแล้วกัน” พลชนะเบือนสายตาไปทางอื่น ยกมือเกาหัวแก้เก้อ “ไม่มีอะไรหรอก พอดีว่า...พี่เป็นคนขี้เหงา กินข้าวคนเดียวไม่ค่อยลง เห็นไหมล่ะวันนี้พี่กินข้าวกับฟ้าได้ตั้งเยอะ ปกติพี่กินได้ไม่มากหรอกนะ”

แรกสุดที่ได้ยิน ขอบฟ้าตีหน้าไม่ถูก เหตุผลของพลชนะแปลกๆ เพราะเขาหลงคิดมาตลอดว่าพลชนะคงมีเพื่อนเยอะแยะ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเจอคนพันธุ์เดียวกันแบบเขา ฝ่ายนั้นพอสังเกตเห็นสีหน้าเขาก็รีบพูด “ถ้าฟ้าไม่สะดวกหรือลำบากใจก็ไม่เป็นไร พี่ผิดเอง...”

“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น เพียงแต่ผิดคาดไปหน่อย” ไม่กล้าบอกว่าไอ้ที่ผิดคาดตรงไหน ขอบฟ้าจึงข้ามไปเสีย “แค่กินข้าว ผมไม่มีปัญหาหรอก”

“พี่ขอเบอร์มือถือฟ้าได้ไหม เผื่อวันไหนพี่แวะไปอีกจะได้โทรหาเรา”

“ผมไม่มีมือถือใช้หรอกครับ มันเปลือง” แม้เด็กสมัยนี้จะเห็นโทรศัพท์มือถือเป็นส่วนหนึ่งของร่ายกายไปแล้ว แต่สำหรับขอบฟ้า เขาไม่มีเพื่อนที่สนิทสนมมากพอจะโทรหาสักคน ป่านเองก็เคยแซวเรื่องนี้กับเขาหลายครั้ง “แต่เทอมนี้ส่วนใหญ่ก็เลิกสี่ห้าโมงเย็นล่ะครับ ถ้าไงพี่พลโทรมานัดผมก่อนหน้าก็ได้ เดี๋ยวผมจดเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านให้”

หัวค่ำวันเดียวกัน ป่านโทรมาหาเขาแล้วเกริ่นอ้อมแอ้ม “เอ่อ ฟ้า ถ้าอีกวันสองวันนี้พี่พลโผล่ไปที่มหาลัยก็อย่าแปลกใจนะ พอดีป่าน...”

“เราเจอพี่พลเมื่อเย็น” เขาพูดพร้อมยิ้ม “พี่พลเลี้ยงข้าวเราด้วย”

ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ “เห เร็วจริงๆ แฮะ พี่เขาเพิ่งหักคอถามป่านไปเมื่อกลางวันเอง อ้อ นี่ไปหาฟ้าแล้วหรอกเหรอ ไปกินข้าวกันด้วย ไวเหลือเชื่อ”

“พี่พลไม่ได้มาหาเรา เขามาหาเพื่อนเสร็จแล้วถึงเจอเรา” แก้ความเข้าใจผิดและรีบไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบของหญิงสาว เพราะครั้งตอนที่เจอในงานวันเกิด เขาก็ไม่มีโอกาสคุยกับเจ้าภาพงานอย่างป่านเท่าใดนัก “ป่านยังสบายดีไหม เรียนหนักหรือเปล่า วันก่อนเราไม่มีโอกาสถามเลยอยากรู้น่ะ แล้วคุณลุงกับคุณป้าด้วย พวกท่านสบายดีนะ”

“ป่านกับทุกคนที่บ้านสบายดีจ้ะ ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วง” ป่านตอบคำถามด้วยประโยคประจำ เขาจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินป่านบอกว่ามีปัญหาเลยสักครั้ง “เทอมนี้ก็เรียนเรื่อยๆ ไม่หนักมากเพราะป่านว่าจะแบ่งไว้ลงซัมเมอร์บ้าง ส่วนใหญ่ก็เลือกลงตามเพื่อนๆ นั่นล่ะ แล้วฟ้าล่ะเป็นไง ยังโดนพี่หมอกดุอยู่อีกไหม”

“โดนสิ เมื่ออาทิตย์ก่อนก็เพิ่งโดนเอ็ดมาชุดใหญ่ ช่วงนี้เราเลยต้องตั้งใจเรียนให้มากหน่อย สอบย่อยครั้งหน้าเราอยากได้คะแนนดีๆ แก้ตัวด้วย ถึงจะยังไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่าเถอะ”

“ทำได้อยู่แล้ว ฟ้าขยันจะตาย พี่หมอกเองก็คงเข้มงวดเพราะหวังดีกับน้องชายน่ะ ฟ้าอย่าคิดมากเลย”

หลังจากนั้น พวกเขาก็คุยกันเรื่องทั่วๆ ไปอีกสักพัก แม้ปกติขอบฟ้าจะคุยไม่เก่ง แต่กับป่านแล้วเขาสามารถหาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาคุยได้อย่างเรื่อยๆ จนป่านเอ่ยปากว่า “งั้นป่านไม่รบกวนเวลาอ่านหนังสือฟ้าแล้วดีกว่า”

ต่อให้ใจจริง เขาจะยังไม่อยากวางหู แต่ขอบฟ้าก็ไม่เอ่ยท้วง “ได้ ไว้คุยกันวันหลังนะ”

“เออ เดี๋ยวสิ ฟ้า ถ้าพี่พลทำให้ฟ้าลำบากใจหรืออะไร ฟ้าบอกพี่พลเขาไปตรงๆ เลยนะ พี่เขาแฟร์พอ คงรับได้ไม่ยาก” เงียบไปครู่หนึ่ง ป่านจึงค่อยเอ่ยเสียงรู้สึกผิด “เพราะป่านไม่กล้าออกปากห้ามพี่เขาด้วย เกรงใจเขาน่ะ พี่พลเป็นเพื่อนกับพี่กร... ฟ้าก็รู้อยู่แล้ว”

อยู่ๆ เขาก็เกิดอาการอยากโพล่งถามเรื่องความสัมพันธ์ของป่านกับชายหนุ่มที่ชื่อกร ขอบฟ้ากลั้นหายใจก่อนพูดอึกอัก “ป่าน เราถามอะไรหน่อยสิ”

“หืม ฟ้ามีอะไร”

“คือ...” เขาอยากถามอะไร อยากถามว่าป่านคิดยังไงกับผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ เขาคาดหวังให้ป่านตอบว่าอย่างไร ตอบว่าไม่ได้คิดอะไรหรือตอบว่าป่านชอบคนที่ชื่อกร ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็ใช่ว่าเขาจะมีโอกาสมากขึ้น ไม่สักนิด “เปล่า ไม่...ไม่มีอะไรหรอก ฝันดีนะ”

“ฟ้านี่พิลึกคนจัง ฝันดีนะจ๊ะ”

ป่านวางหูไปนานแล้ว มีเพียงคำถามเดิมๆ ซ้ำซากวนเวียนในหัว คำถามที่ไม่กล้าพูดกับคำตอบที่พอจะคาดเดาได้ เขาได้แต่หวังว่าป่านจะมีความสุขอย่างที่คนเพียบพร้อมแบบเธอควรจะได้รับ

+++++++++

จากวันที่พลชนะเอ่ยปากเรื่องกินข้าว วันเวลาได้ล่วงผ่านไปเกือบสองเดือนและในระหว่างนั้น ขอบฟ้าก็จำไม่ได้แล้วว่าเคยไปกินข้าวกับชายหนุ่มมาแล้วกี่ครั้ง อย่างน้อยที่สุดในหนึ่งสัปดาห์ ต้องมีสักวันที่เขาไปกินข้าวเย็นกับพลชนะ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฝ่ายนั้นชวนออกไปในวันหยุดและหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ พลชนะก็ชวนเขาดูหนังใหม่ที่ทั้งสองเพิ่งพูดถึง พอหนังจบ พวกเขาก็ออกมานั่งกินของว่างไปพลาง วิจารณ์หนังที่เพิ่งดูจบไปพลาง ขอบฟ้าจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ตนได้หัวเราะและพูดคุยกับคนอื่นอย่างสนุกสนานแบบนี้มันตั้งแต่เมื่อไหร่

เย็นนี้ก็เช่นกัน เขามีนัดกับพลชนะจะไปเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้น้องรหัสของชายหนุ่ม แต่ความสุขในการคาดหวังรอคอยก็เหือดหายยามอาจารย์สั่งให้นักศึกษาจับกลุ่มทำรายงานในชั่วโมงเรียนสุดท้าย

คนรอบข้างขยับลุกไปจับกลุ่มกันด้วยความรวดเร็ว สับสนนิดหน่อยแต่ก็ไม่มาก ขอบฟ้ามองหาใครที่อาจจะบังเอิญสบตากับเขา หากส่วนใหญ่ก็ต่างก้มหน้าเปิดหนังสือกันหมดแล้ว เขาจึงต้องเดินไปหากลุ่มที่ใกล้ที่สุดพร้อมดันแว่นขึ้นบนดั้งจมูกด้วยความประหม่า “เอ่อ ขอโทษนะ เราขอเข้ากลุ่มด้วยได้ไหม”

สายตาทุกคู่ในกลุ่มเงยมองเขาโดยพร้อมเพรียงและนิ่งเงียบจนน่าอึดอัด ก่อนที่คนหนึ่งจะเอ่ยแทนเพื่อน “โทษที แต่กลุ่มเราคนพอดีแล้ว”

ใบหน้าเขาร้อนวาบขณะบิดยิ้มเหยเก “เหรอ ไม่เป็นไร”

ขณะที่ขอบฟ้าคิดจะเดินไปหาอีกกลุ่ม อาจารย์หน้าห้องก็เหลือบมาเห็นเขายืนเก้งก้างอยู่พอดี “อ้าว นั่นเธอยังไม่มีกลุ่มเหรอ เอ้า ใครช่วยรับเพื่อนเข้ากลุ่มด้วย”

ครั้งนี้ สายตาสิบๆ คู่หันมาจ้องเขาพร้อมกัน และมันชวนให้เจ็บแปลบยิ่งกว่าเมื่อมีเพียงความเงียบตามติด ร้อนจนอาจารย์ต้องเอ่ยอีกรอบ “กลุ่มไหนก็ได้ ถึงคนเกินก็ไม่เป็นไร”

แม้แต่อาจารย์ยังตกที่นั่งลำบากยามนักศึกษาพร้อมใจกันทำหูทวนลม ลงท้ายจึงออกคำสั่งกับกลุ่มที่ใกล้มือที่สุด ชี้นิ้วสั่ง “เธอมาอยู่กลุ่มนี้ เร็วเข้า เพื่อนๆ เขาทำกันไปถึงไหนแล้ว”

ลากเก้าอี้มาหย่อนตัวลงนั่งแล้วเขาก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพลิกเปิดหนังสือไปมา แทบไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังอ่านอยู่ คนในกลุ่มก็ไม่มีใครถามความเห็นหรือด่าว่าเขาไม่ยอมมีส่วนร่วม จนตอนหมดคาบต้องส่งรายงานนั่นล่ะ กระดาษแผ่นหนึ่งก็ถูกยื่นมาให้

“เติมชื่อนายต่อลงไปสิ เร็วเข้า จะได้เอาไปส่ง”

เป็นการเขียนชื่อที่ยากเย็นเหลือใจเพราะมือเขาที่กำแน่นมานานเกร็งจนชาไปหมด มิหนำซ้ำลายมือเขายังไม่สวย ผิดแผกจากลายมือในส่วนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด เขียนเสร็จ ขอบฟ้าก็ไม่ลืมที่จะขอบใจ “ถึงจะเพราะโดนอาจารย์บังคับ แต่เราก็ขอบคุณทุกคนมาก”

มีเสียงพึมพำตอบประมาณว่าไม่เป็นไร แต่ขอบฟ้าก็ทนไม่ไหว รีบเดินจ้ำเร็วๆ ออกจากห้อง วิ่งเข้าห้องน้ำและร้องไห้

+++++++++

รถสีขาวจอดอยู่ใต้ร่มไม้บริเวณเดิม ตอนเขาไปถึงก็เห็นร่างสูงปรับเบาะเอนนอนอย่างสบายใจ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคุ้นเคยงีบรอเขา ดูท่าทางหลับสบายจนไม่อยากปลุก

แต่พลชนะกลับลืมตางัวเงียขึ้นมาพอดี และยิ้มให้ “มาแล้วเหรอ พี่เผลอหลับไปหน่อย...”

“ถ้าง่วงก็นอนก่อนดีกว่าครับ” ขอบฟ้าไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นร่องรอยการร้องไห้ของเขาหรือไม่ แต่ก็พยายามพูดให้ปกติและไม่มองหน้าพลชนะตรงๆ  “ไม่ต้องรีบก็ได้”

“ไม่ล่ะ ไปกันเลยดีกว่า อุตส่าห์ได้อยู่กับเราทั้งที มัวแต่นอนก็เสียเปล่าแย่” คนพูดสตาร์ทรถ ขับออกจากมหาวิทยาลัยโดยไม่เอ่ยอะไร ขอบฟ้านั่งนิ่งตลอดทางจนกระทั่งพลชนะจอดรถข้างทางบนถนนเส้นไม่พลุกพล่านซึ่งค่อนออกมานอกตัวเมือง

“จอดรถทำไมครับ ไหนพี่พลบอกว่าจะไปหาซื้อของขวัญให้น้องรหัสไง” เขาขมวดคิ้ว “ผมก็นั่งเพลิน ไม่ทันดูว่าพี่มาทางนี้ แต่แถวนี้ไม่มีห้างใหญ่ๆ หรอกนะครับ ใกล้สุดก็น่าจะเป็น...”

“ฟ้ามีเรื่องอะไร เล่าให้พี่ฟังได้ไหม” พลชนะดึงแขนเขาเบาๆ ให้หันหน้าไปหา “ไหนมีอะไร บอกพี่ซิว่าโดนใครรังแก”

“เปล่า...” ปฏิเสธอุบอิบได้คำเดียว พลชนะก็เอ่ยต่อ

“เดี๋ยวนี้ริโกหกพี่เหรอ แถมยังโกหกไม่เป็นอีก” พูดพลาง ยื้อแขนคนพยายามเบือนหน้าพลิกไหล่หนีจนสุดท้ายขอบฟ้าต้องยอมหันมา แต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมสบตาด้วยอยู่ดี “บอกพี่มาว่าใครแกล้ง เดี๋ยวไปจัดการให้”

ประโยคดังกล่าวทำเอาคนฟังอดขำไม่ได้ ขอบฟ้าแปลกใจตัวเองที่ยังหัวเราะได้ “บอกไป พี่ก็จัดการไม่หมดหรอก”

เขาตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้พลชนะฟัง ตั้งแต่เรื่องของอาจารย์นภดล เรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นและสิ่งที่ตามมา ไม่ว่าจะเป็นการบอยคอร์ตจากนักศึกษาในมหาวิทยาลัย การคาดโทษจากคนในครอบครัว การเป็นที่รังเกียจของผู้อื่นทั้งจากเรื่องที่เกิดขึ้นและเพราะโดยนิสัยของเขาเอง ขอบฟ้าเล่าทั้งหมดนี้ให้ฟังโดยไม่ปิดบังและพลชนะก็ไม่ได้เอ่ยแทรกขึ้นระหว่างที่เขาพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

ลมเย็นๆ พัดมายามบรรยากาศรอบกายเริ่มโรยตัวลงอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าขอบฟ้ากลับร้อนรุ่มจนอึดอัด คอแห้งผากจากการพูดมากเป็นประวัติการณ์ อาจจะมากที่สุดในชีวิตด้วยซ้ำ อายกับความจริงที่ปิดบังเอาไว้และกลัวว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนไปหลังได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น เรื่องที่แม้แต่ป่านยังไม่เคยรู้ ป่านเข้าใจมาตลอดว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยของเขาราบรื่นดี จะมีก็แต่ปัญหาเรื่องผลการเรียนกับความเคร่งเครียดในครอบครัวเท่านั้น

“ผมเข้าใจนะครับถ้าพี่พลจะนึกรังเกียจ ผมผิดเองที่ไม่เล่าให้ฟังแต่แรก” ลอบชำเลืองมองพลชนะที่มองเหม่อไปนอกรถ คิ้วเข้มคู่นั้นขมวดมุ่นเหมือนกำลังนึกไม่พอใจบางอย่าง “หลังจากนี้ผมจะไม่ติดต่อกับพี่อีก และถ้าพี่ต้องการ ถ้าเราบังเอิญเจอกัน ผมก็จะไม่เข้าไปทัก จะแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก...”

“ฟ้าคงกลุ้มใจคนเดียวมาตลอดสินะ พี่มันโง่จริงๆ ที่ไม่รู้ตัวมาก่อนทั้งที่เราก็รู้จักกันมาได้พักใหญ่แล้ว” พลชนะตำหนิตัวเองรุนแรงและหันมาคว้ามือเย็นเฉียบของเขาไว้ “ถ้าฟ้าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักพี่ พี่จะเข้าไปทัก จะเข้าไปเรียก จะดึงมือเอาไว้จนกว่าเราจะยอมรับว่ารู้จักพี่”

กระดาษทิชชู่เนื้อนุ่มถูกดึงมาเช็ดน้ำตาที่ร่วงลงมาหยดแล้วหยดเล่าบนหน้าเขา คนเช็ดคลี่ยิ้มให้ยามมองเข้าไปในดวงตาคู่โตที่ตอนนี้แดงช้ำจนเหมือนตากระต่าย “บางครั้งพี่ก็ไม่แน่ใจนะว่าเรื่องระหว่างเรามันเร็วเกินไปหรือเปล่า แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่ามันไม่ได้เร็วเกินไปสักนิด ตรงกันข้าม พี่ว่าพี่เจอเราช้าไปด้วยซ้ำ”

ชายหนุ่มดึงกระดาษทิชชู่อีกสองสามแผ่นออกมาเช็ดต่อเมื่อกระดาษในมือเปียกชุ่มไปหมด ก่อนจะใช้อุ้งมือใหญ่ทั้งสองข้างประคองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาไว้

“พี่ชอบฟ้านะ ฟ้าจะยอมเป็นแฟนกับพี่ไหมครับ”

ถึงจะตกใจจนลืมร้องไห้แต่ก็ไม่ได้ขืนตัวหนียามใบหน้าอีกฝ่ายโน้มเข้ามาหาและกดริมฝีปากลงกับริมฝีปากของเขา

ขอบฟ้าไม่ได้ตอบรับคำขอดังกล่าว ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้ปฏิเสธจุมพิตหลังจากนั้น รถสีขาวคันสวยรูปทรงปราดเปรียวยังจอดนิ่งอยู่ที่เดิมต่ออีกเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าที่คนขับจะออกรถอีกครั้ง

+++++++++

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-4
    • facebook
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #22 เมื่อ05-01-2016 16:31:29 »



เราชอบภาษาของเรื่องนี้จังเลยค่ะ
สารภาพก่อนว่าพอเห็นความเห็นของนักอ่านท่านอื่น ๆ เรานี่แอบไปตามหาลิงค์ของนิยายเรื่องนี้ที่อื่นเลย
แต่เพราะเราหาไม่เจอ... เราเลยจะอดใจรออ่านพัฒนาการของฟ้าและชายหนุ่มอีกหนึ่งหน่อไปเรื่อย ๆ แล้วกันค่ะ
(เดาจากชื่อเรื่อง เข้าใจว่าฟ้าน่าจะไม่ได้คู่กับพี่พลใช่ไหมคะ ไม่งั้นจะหา Rough มาจากที่ไหนล่ะเนอะ ^^)

สวัสดีปีใหม่ค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ ^^  :mew1:



ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #23 เมื่อ05-01-2016 16:44:57 »

สงสารขอบฟ้ามาก ทำไมล่ะ  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #24 เมื่อ05-01-2016 20:23:05 »

ฟ้าคบกับพลแล้ว แล้วจะไปคู่กับกรยังไง (อิอิ อ่านในเม้นเลยรู้) รอลุ้นๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Chise

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #25 เมื่อ05-01-2016 21:17:46 »

น้ำตาซึมเลย สงสารฟ้ามากไม่ใช่ความผิดฟ้าเลย
อ่านเรื่องสงสัยต้องเตรียมใจรับดราม่า รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ ้hellobow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #26 เมื่อ05-01-2016 21:25:38 »

น้องฟ้าน่าสงสารมาก ตามมาอ่านอีกรอบ ฮือ เป็นเรื่องที่บีบคั้นหัวใจจริงๆ

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #27 เมื่อ05-01-2016 21:39:35 »

รอนะคะ :ling1:

ออฟไลน์ aorpp

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +250/-3
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #28 เมื่อ05-01-2016 22:39:44 »

กำลังค่อยๆเข้มข้นขี้นเรื่อยๆเลยยยยย

ออฟไลน์ A-J.seiya*

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +306/-7
Re: Rough and Tender By DD. CH3: p.1: 4/1/16
«ตอบ #29 เมื่อ05-01-2016 22:53:24 »

เราว่าตัวเองก็มีบางมุมที่เหมือนขอบฟ้านะ
แต่เราว่าเราไม่น่าสงสารขนาดนี้ ฮอลลล
ทำไมมมม
คบกับพี่พลแล้ว ก็รอดูแล้วกันว่าพี่กรจะยังไง
ฮืออออออออออ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด