✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]  (อ่าน 141147 ครั้ง)

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4747
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-18
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #60 เมื่อ26-03-2015 23:52:38 »

 o18

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #61 เมื่อ26-03-2015 23:58:25 »

สงสารหลง

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #62 เมื่อ27-03-2015 00:10:34 »

พี่กรณ์ก็ช่างฝากน้องหลงไว้ถูกคนจริงเชียว อาจารย์พฤทธิ์นี่ดุยิ่งกว่า....เสียอีก :katai1:
คนดุไม่ชอบ นี่ถ้าได้เรียนด้วย จะประเมินแบบติดลบเลย ชิๆๆๆๆ เป็นครูบาอาจารย์ต้องมีเมตตาต่อศิษย์สิคะ :m16:
นี่อารมณ์ตัวเองล้วนๆ :jul3:
ไม่รักกันง่ายเหรอคะ โอ๊ยตาย สงสัยต้องได้ด่าอาจารย์สุดจะดุคนนี้ไปอีกนาน  :hao3:

ออฟไลน์ Pippin_Fujoshi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #63 เมื่อ27-03-2015 00:16:11 »

สนุกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทำให้เราติดแล้วอ่ะ คนเขียนรับผิดชอบด้วยนะคะ :katai4:

แบบอาจารย์เย็นชามาก เป็นคนที่ดูมีปมแปลกๆ บอกไม่ถูก คืออ่านไปนี่แบบ หมั่นไส้อาจารย์นะ ชอบบอกหลงไม่ดีงู้นงี้ก็ยังมองน้องตลอด ลักลั่นย้อนแย้งว่ะ ซึนหรืออะไร
ล่ะอาจารย์เห็นน้องเป็นเด็กไม่น่ารัก อาจารย์ก็อย่าเผลอรักแล้วกันนนนนนนนนนน ฮึ่ยยยยยย
พูดถึงน้องหลง น้องดูเป็นเด็กเก็บกดอ่ะ อยากขโมยตัวมาเลี้ยงแทน อยากเยียวยาจิตใจให้ ฮือออออ
น้องดูขาดความเชื่อมั่นในความรักมาก ขนาดว่าพ่อเลี้ยงกับพี่กรณ์รักเอ็นดูแบบนี้ยังไม่ค่อยจะช่วยอะไรเลย ขาดความเชื่อมั่นในตัวเองขั้นสุดแล้วหลง อย่างหลงก็มีคนมารักได้นะ ถึงจะเป็นเด็กไม่มีมารยาทในสายตาคนบางคนก็ตาม ฮืออออออ
แล้วอิตัวแม่นี่น่าถีบให้หลุดออกจากวงโคจรชีวิตน้องหลงมาก เอานางไปเก็บทีค่ะ เอาไปไกลๆ เก็บไปพร้อมฉลองขวัญอะไรนั่นเลยก็ดี ชิ! :katai1:


ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #64 เมื่อ27-03-2015 01:30:37 »

 :mew1:

ออฟไลน์ boommerang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #65 เมื่อ27-03-2015 07:16:38 »

รอตอนที่5. ก๊าฟฟฟฟฟ

ออฟไลน์ zeroj

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 621
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #66 เมื่อ27-03-2015 10:19:33 »

อาจารย์ผู้เย็นชา  ก็ป่วยเป็นเหรอเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๔ [๒๖.๐๓.๒๕๕๘]
«ตอบ #67 เมื่อ27-03-2015 12:58:25 »

อาจารย์จะเย็นชาไปถึงไหนกีนนะ :katai1:

ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +174/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #68 เมื่อ06-04-2015 15:16:43 »

ซ่อนรัก
   บทที่ ๕



อาจารย์พฤทธิ์หายป่วยแล้ว อีกฝ่ายก็กลับมาทำงานเป็นมนุษย์เหล็กเหมือนเดิม


   “ขอบคุณครับ” หลงยกมือไหว้อาจารย์ก่อนจะออกจากรถยนต์ที่นั่งมาด้วยเป็นเวลาหลายวัน


   “วันนี้ผมกลับดึก รบกวนคุณกลับเองนะครับ” เป็นประโยคแรกที่พฤทธิ์พูดกับเขายาวที่สุด ถ้าพูดกันจริงๆ ความสัมพันธ์ระหว่างกันค่อนข้างดีขึ้นตามลำดับ ทว่าราวกับมีบางอย่างปิดกั้นไม่ให้หลงเข้าไปใกล้มากกว่านี้


   “ครับ”


   เด็กหนุ่มปิดประตูรถเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวเดิมที่เขาและเพื่อนนั่งอยู่เป็นประจำ ทว่าวันนี้มันกลับแปลกไป..สายตาหลายคู่มองหลงด้วยความคลางแคลงปะปนความไม่พอใจอยู่ลึกๆ ก่อนทุกคนจะก้มหน้าทำงานโดยไม่มีคำทักทาย


   “ทำอะไรอยู่” หลงพยายามทำตัวเหมือนเดิม ยิ้มเหมือนเดิมทั้งที่ในใจรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเพื่อนคล้ายจะเปลี่ยนแปลงไป “วันนี้ไม่มีงานต้องส่งนี่”


   “ทำเผื่อๆ ไปอย่างนั้นแหละ”


   บรรยากาศอึดอัดเสียงจนหลงทนไม่ได้ หยดน้ำตากำลังลดเอ่อจนหลงต้องหันหน้าหนีและเดินออกไปเงียบๆ


   หลงไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด เพราะทุกครั้งเขายอมให้เพื่อนอยู่เหนือโดยตลอด เพียงเพราะคำๆ เดียว ‘ที่พึ่ง’


   เขาไม่เข้าเรียนตลอดช่วงเช้าโดยการนั่งแอบอยู่ในห้องสมุดที่มุมๆ หนึ่ง กระทั่งได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้นหลังตู้หนังสือ


   “อาจารย์พฤทธิ์กับหลงนี่มีอะไรกันจริงๆ ใช่ไหม”


   “ถ้าไม่มีอะไรกันแล้วจะมารับมาส่งกันทำไม ไม่ได้เป็นญาติกันเสียหน่อย”


   บทสนทนาเป็นไปอย่างเผ็ดร้อน ตรงข้ามกับจิตใจของหลงที่เริ่มปวดร้าวและบิดเบี้ยวจนเขาอยากควักออกมาย่ำให้สาแก่ใจ ถ้าไม่มี..เขาคงไม่รู้สึกเสียใจขนาดนี้


   กับแม่..หลงเสียใจจนเฉยชา แต่กับเพื่อนหลงเพิ่งรับรู้..


   “อ้าว! แล้วกัน!..อาจารย์พฤทธิ์คงไม่มีรสนิยมแบบหลงหรอกนะ”


   “สมัยนี้อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น”


   เด็กหนุ่มยกมือปาดน้ำตาจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บจากภายนอกจะเทียบอะไรกับความบอบช้ำของจิตใจได้


   เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปยังต้นเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่


   “เฮ่ย! หลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่”


   “มาพอจะรู้ว่ากุ้งกับเหมยคิดอย่างไรกับเรานั่นแหละ”


   ต่อให้สิ่งที่ดีที่สุดมาประสานความสัมพันธ์ให้เหมือนเดิม หลงก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้


   หลงมีเรียนทั้งวันแต่เขาไม่เข้าเรียนตอนเช้าแล้ว ตอนบ่ายยิ่งไม่อยากเข้าเพราะเป็นชั่วโมงบรรยายของอาจารย์พฤทธิ์ถึงสามชั่วโมง ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว..ใครจะว่าหลงอย่างไรหลงไม่เคยสนใจ แต่กับอาจารย์ที่ตอนนี้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ หากต้องโดนว่าร้ายด้วยก็ถือเป็นความผิดของหลงเช่นกัน


   บ่ายวันนั้นหลงกลับไปคอนโดของอีกฝ่ายพร้อมเขียนโน้ตสั้นๆ ไว้บนโต๊ะข้างโซฟา



‘อาจารย์ครับ..ผมขอกลับไปอยู่บ้าน

                                                                                      หลง’
   


   พฤทธิ์ประชุมตอนเที่ยงเกือบหนึ่งชั่วโมงครึ่งทำให้เขาเข้าสอนสายไปเกือบหนึ่งชั่วโมง


   “ขอโทษที่ผมมาช้า ผมติดประชุมแต่รีบมาที่สุดแล้ว” พฤทธิ์ทอดสายตาไปทั่วห้องแล้วยิ้มตามมารยาทเท่านั้นและเขาก็รู้ดีว่า ‘ตามมารยาท’ มันสั่นสะเทือนใจคนอื่นแค่ไหน “เริ่มเรียนกันเลยนะครับ”


   ที่นั่งข้างหน้าเหมือนโล่งไปหนึ่งที่ เขากวาดสายตาไปมองอีกครั้งเผื่อใครบางคนอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศไปนั่งที่อื่น แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนกลับไม่เห็นเงาคนที่เขามาส่งเมื่อเช้า


   ขนาดเขาเป็นคนเข้าสอน..ยังกล้าโดดเรียนอีกหรือ


   เขาตระหนักว่าตัวเองทำหน้าที่อะไรอยู่จึงไม่มีทางจะเอาปัญหาของคนๆ เดียวมาใส่ใจเพื่อให้คนอื่นเดือดร้อนตามไปด้วย    


   สองชั่วโมงที่เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ซักถามเหมือนปกติดูผิดแปลกไปราวกับทำหน้าที่ไม่สมบูรณ์ “ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้คุณได้ถาม ดังนั้นผมจะขอยกไปครั้งหน้าแทน”


   เย็นวันนั้นพฤทธิ์เข้าประชุมต่อด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก โกรธหรือ..เขาเฝ้าหาเหตุผลว่าทำไมต้องโกรธเพียงเพราะใครบางคนไม่เข้าเรียน แต่ยิ่งคิดความรู้สึกที่น่ากลัวเริ่มผุดขึ้นภายในจิตใจ เป็นห่วง..ใช่แน่หรือที่เขาจะเป็นห่วงเด็กคนนั้นเพียงเพราะเจ้าตัวไม่เข้าเรียน แล้วเหตุผลที่ว่าก็นำพาความหงุดหงิดมายังเขาเหลือเกิน


   “อาจารย์ครับ อาจารย์พฤทธิ์” อาจารย์จิรัสย์สะกิดเขาเบาๆ พอรู้ตัวอีกทีการประชุดก็เสร็จสิ้นลงแล้ว “ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนี้ มีเรื่องอะไรที่ทำให้อาจารย์พฤทธิ์เป็นแบบนี้ได้คงไม่ธรรมดา”


   พฤทธิ์ขมวดคิ้ว ในระหว่างการประชุมหัวสมองของเขากลับคิดเรื่องอื่นนอกเหนือจากเรื่องงานและมันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ “มีปัญหานิดหน่อย”


   “เรื่องการสอนอีกล่ะสิ ผ่อนคลายบ้างนะอาจารย์ เดี๋ยวกลายเป็นคนบ้างานกันพอดี”


   เขาพยักหน้าเงียบๆ ทั้งที่ไม่เคยเป็นแบบนี้ แน่นอน..เขาไม่ได้คิดถึงการสอนเพราะคิดว่าตัวเองทำหน้าที่ได้ดีพอสมควร แต่จะให้ยอมรับเรื่องที่คิดอยู่คงไม่มีทางเป็นไปไม่ได้


   “ผมกลับก่อนนะครับ”


   “สวัสดีครับ”


   แม้จิรัสย์จะเป็นเพื่อนสมัยเรียนของเขา แต่พฤทธิ์แทบไม่เคยพูดคุยกับอีกฝ่ายแม้แต่คำเดียว จะมาพูดกันจริงๆ ก็ตอนเริ่มทำงานเป็นอาจารย์เท่านั้น หนำซ้ำเขายังไม่เคยใช้คำพูดสนิทสนมกับอีกฝ่ายด้วย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้งที่อายุไล่เลี่ยกันกลับไม่สนิทใจกันอย่างที่ควรจะเป็น


   
   ความเคยชินเป็นสิ่งอันตรายที่พฤทธิ์เริ่มตระหนักได้เมื่อพบว่าเขาขับรถกลับบ้านเพียงคนเดียว


   เขาหวนคิดไปเมื่อเช้า ทั้งที่คิดว่าตัวเองเริ่มลดทิฐิที่มีต่อหลงได้แล้ว แต่กลับกัน..การกระทำไม่กี่อย่างของหลงทำให้เขาต้องพิจารณาด้วยใหม่อีกครั้งว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มดีขึ้นเป็นเพียงเรื่องฉาบฉวยหรือไม่


   เมื่อเริ่มเข้าสู่ปลายฝนต้นหนาว อากาศก็เริ่มเปลี่ยนแปลงบ่อยเสียจนน่าหงุดหงิด อารมณ์ที่ไม่ปกติของเขายิ่งเพิ่มทวีความไม่สบอารมณ์มากยิ่งขึ้นเมื่อเม็ดฝนเริ่มโปรยลงมาจนต้องเปิดที่ปัดน้ำฝนไล่


   ทำไม..ในหัวของเขาถึงยังหาเหตุผลกับคนที่เกลียดด้วย


   มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น นิสิตหลายคนใช่ว่าจะเข้าเรียนในชั่วโมงของเขา แต่กับหลง..ทำไมเขาต้องคิดหาเหตุผลว่าทำไมอีกฝ่ายถึงหายหน้าไปเฉยๆ


   รถยุโรปสีดำเริ่มเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย ก่อนมุ่งตรงไปยังที่พักของพฤทธิ์ที่อยู่ไม่ไกลนัก


   พฤทธิ์กลับมาถึงตอนสองทุ่มตรง เขาเปิดประตูห้องเข้าไปพบเพียงความมืดที่โรยราและแสงไฟที่สาดส่องจากภายนอกเท่านั้น ความคิดหนึ่งตีรวนขึ้นมาจนเขาเผลอขมวดคิ้ว เด็กคนนั้นไปไหนถึงได้กลับดึกดื่นได้ขนาดนี้


   แสงไฟจากภายนอกนำทางเขาเปิดกดสวิตช์ไฟก่อนทุกอย่างจะสว่างราวกับพาเขาเข้าสู่โลกใบใหม่ ดวงตาสีเข้มกวาดมองรอบกายเหมือนอย่างเคยก่อนสะดุดกับกระดาษแผ่นน้อยที่วางอยู่บนโต๊ะ


   เขาหยิบมันขึ้นมาอ่าน กวาดสายตามองอย่างละเอียดก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะตีรวนขึ้นมาจนเผลอขยำกระดาษใบนั้นทิ้งถังขยะอย่างไม่ใยดี


   ช่างสิ เขายังต้องสนใจอะไรอีกกับคนไม่มีมารยาทแบบนั้น!


   ปฏิเสธไม่ได้ว่าพฤทธิ์เริ่มไม่ชินกันการอยู่ภายในห้องคนเดียวนับตั้งแต่มีหลงเข้ามาอาศัยอยู่แม้เพียงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น หากเทียบกับฉลองขวัญหล่อนแทบไม่ได้ใช้ชีวิตกับเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เพียงแต่มาชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น


   ข่าวในโทรทัศน์ช่วงสี่ทุ่มวันนี้ดูเป็นเรื่องน่าเบื่อเหลือเกินสำหรับพฤทธิ์ เขาจึงกดปิดมันอย่างหงุดหงิด แต่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน เสียงโทรศัพท์อันคุ้นเคยก็ดังขึ้น


   ฉลองขวัญ..หล่อนโทรศัพท์มาได้จังหวะพอดี..


   “ว่าอะไรล่ะ”


   ‘ฉันอยู่หน้าห้องแล้ว เข้าไปได้หรือเปล่า’


   หลังจากเขาปฏิบัติตัวกับหล่อนเหมือนคนแปลกหน้าหลายครั้งลายครา ฝ่ายนั้นก็เริ่มเกรงใจกันมากขึ้น แม้เจ้าตัวจะเข้าห้องได้โดยไม่ต้องขออนุญาต แต่คงคิดได้ว่ามันทำให้เขาหงุดหงิดเมื่อหล่อนเข้ามาในเวลาไม่สมควร


   “เข้ามาสิ”


   ประตูเปิดออกพร้อมหญิงสาวที่เดินถือของเขามาด้วยราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง


   “ซื้ออะไรมาเยอะแยะ คุณก็รู้ว่าผมแทบไม่ทำอาหาร”


   “ของบำรุงทั้งนั้น เห็นว่าช่วงนี้งานคุณหนัก”


   “อืม ขอบคุณ”


   เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่ดึงมือฉลองขวัญไว้เมื่อหล่อนทำท่าจะเดินเข้าไปเก็บของในห้องครัว คิดอะไรถึงได้มาทำตัวเป็นแม่ศรีเรือน แต่เหตุผลลึกๆ ของหล่อนคงมีไม่กี่อย่างและเขาพอจะเดาจุดประสงค์ได้เสียด้วย “เลิกลีลาเสียเถอะ คุณมาไม่ใช่เพราะอยากดูแลผมหรอก”


   “ถ้าฉันบอกว่าอยากดูแลจะเชื่อหรือเปล่า”


   พฤทธิ์ยิ้มเยาะหล่อนในทีก่อนจะมองด้วยสายตาว่างเปล่า “เป็นแบบนี้มาตั้งนานอยู่ๆ ก็อยากดูแลกัน คุณกำลังหวังในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่นะฉลองขวัญ”


   เขารู้ตัวว่าใจร้ายและเย็นชาต่อความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้แค่ไหน แต่มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่ต้องสนใจสิ่งที่นอกเหนือการควบคุม
   มือแกร่งดึงหล่อนเข้ามาใกล้ก่อนบดขยี้ริมฝีปากเข้าหาอย่างที่เคยทำ ทั้งที่ฉลองขวัญอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับเหลือบมองกระดาษแผ่นน้อยที่ถูกขยำทิ้งในถังขยะ



   ลมข้างนอกพัดยอดไม้ให้โอนไหวตามแรงก่อนสายฝนจะเริ่มพรำลงมาเป็นจังหวะเดียวที่หลงหวนคิดถึงอาจารย์พฤทธิ์ อีกฝ่ายจะโกรธเขาหรือเปล่าที่ทำแบบนั้น..แต่จะโกรธให้ได้อะไรขึ้นมา กลับกัน..ดีเสียอีกที่ไม่ต้องมีคนมาเป็นภาระ


   หลงมองออกไปนอกหน้าต่าง หยาดฝนไหลกระทบพื้นข้างล่างได้ยินเสียงเปาะแปะพร้อมกลิ่นดินกลิ่นหญ้าที่ระเหยขึ้นมาปะทะนาสิก ความเหงาความเดียวดายเป็นแบบนี้นี่เอง กระนั้นหลงก็รีบสะบัดความคิดแปลกๆ ออก เขาอยู่กับพฤทธิ์ไม่กี่สัปดาห์ทำไมกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดแทรกขึ้นมา


   จะโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ถ้าเขาอยู่ที่นั่นต่อก็ไม่เท่ากับทำให้อาจารย์พฤทธิ์ผู้ปฏิบัติตัวดีมาตลอดเสื่อมเสียหรอกหรือ แบบนี้นั่นแหละถูกแล้ว..เขาทำถูกแล้วที่กลับมาอยู่บ้านเดิม แม้วุฒิกับกรณ์จะยังไม่กลับมาก็ตาม ส่วนแม่..หล่อนก็ออกเที่ยวเหมือนเดิมโดยไม่มีท่าทีจะสนว่าเขาจะอยู่อย่างไรสักนิด


   ความรู้สึกผิดเจือในความรู้สึกไม่จางหาย ทั้งกังวลว่าจะถูกโกรธหรือเปล่า ประการแรกเขาไม่เข้าเรียนวิชาของอาจารย์พฤทธิ์และประการที่สองเขาทิ้งเพียงข้อความสั้นๆ ให้อีกฝ่ายเท่านั้น แม้จะดูเป็นการเสียมารยาท หากต้องรอบอกกับตัวเอง หลงก็กลัวสายตาเอาเรื่องของอีกฝ่ายเช่นกัน


   โชคดีพรุ่งนี้ไม่ต้องเจออีกฝ่ายเพราะเขามีเรียนเพียงช่วงเช้าเท่านั้น คิดแล้วก็สบายใจไปเปลาะหนึ่ง ส่วนเรื่องคาบเรียนต่อไปที่ต้องเรียนกับพฤทธิ์..เขาคงต้องหาที่เหมาะๆ ที่ไม่จำเป็นต้องสบตาอีกฝ่ายมากนัก
   ก็เท่านั้น..


   หลงพบว่าการกลับมาอยู่บ้านสร้างความลำบากให้เขาอย่างที่หลายคนบอกไว้ ไม่เพียงแต่ต้องตื่นเช้ากว่าปกติ แต่ยังต้องเดินทางไปเรียนด้วยตัวเองเพราะไม่อยากรบกวนที่บ้าน ทั้งที่ก่อนหน้านี้หลงก็เคยทำมาก่อน ทว่าความเคยชินบางอย่างกลับซ้อนทับเรื่องราวในอดีตเสียหมด


   “คุณหลงไม่กินข้าวก่อนหรือคะ”


   “สายแล้วครับ” เขารีบร้อนลนลานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความสบายนำพาให้หลงกลายเป็นคนไม่รับผิดชอบไปเสียแล้ว


   “ให้ตาแก้วไปส่งไหมคะ แกยิ่งไม่ค่อยได้ทำงานอยู่”


   เด็กหนุ่มส่ายหน้า แต่เมื่อคิดดูอีกทีเขาก็จำใจขอให้ลุงแก้วไปส่งจนได้


   “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ช่วงนี้คุณสองคนนั้นไปต่างประเทศกัน ผมก็ว่างๆ ไม่ค่อยได้ทำอะไร ขับรถไปส่งคุณครู่เดียวก็ไม่เสียหาย”


   หลงผินหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ความเหงาฉายชัดในแววตาก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเฉยชาเช่นเดิม “ตอนเย็นผมกลับเองก็ได้ครับ”


   “ช่วงนี้ฝนตกบ่อย เดี๋ยวคุณเปียกฝนไม่สบายเอานะครับ”


   “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเลิกเรียนตอนเที่ยง เรียนเสร็จคงกลับบ้านเลย” ถ้าเป็นปกติหลงคงทำงานอยู่หอสมุดกลางกับเพื่อนคนอื่น แต่เมื่อเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น..เขาก็ไม่อยากอยู่ให้ช้ำใจเล่นหรอก


   เมื่อรถยนต์สีบรอนซ์จอดนิ่งข้างฟุตบาท หลงก็ยกมือไหว้ขอบคุณตาแก้วเหมือนที่เคยทำกับใครบางคน แล้วรีบวิ่งขึ้นยังตึกโดยเร็ว เพราะถ้าช้ากว่านี้..เขาคงขึ้นเรียนสายอีกตามเคย


   หลงไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำซากเมื่อเขาแอบขึ้นลิฟต์ของอาจารย์เท่านั้น..


   คนหน้าลิฟต์เยอะจนผิดปกติ แม้ว่าใกล้ช่วงเวลาเข้าเรียนเต็มแก่ ทว่าทุกครั้งคนจะไม่เยอะเท่านี้ นอกจากนิสิตแล้วยังพ่วงด้วยอาจารย์อีกหลายคนที่ยืนต่อแถวขึ้นลิฟต์อย่างเร่งรีบเพราะลิฟต์สามตัวอีกฟากหนึ่งเสียพร้อมกัน


   เขาเดินเข้าไปต่อแถวรอกระทั่งได้เข้าไปในลิฟต์สมใจ แต่เมื่อเหลือบมองขึ้นมากลับพบว่าเจ้าของดวงตาคมดุได้มองเขาก่อนอยู่แล้ว เด็กหนุ่มรีบหลบตา แต่เขาแทบไม่มีเวลาคิดอย่างอื่นเมื่อคนข้างหลังผลักดันเข้ามาราวกับเขาเป็นตัวเกะกะ แผ่นหลังจึงแนบกับอกอาจารย์พฤทธิ์อย่างช่วยไม่ได้ ไอร้อนจัดเห่อลามทั่วผิวกายคล้ายกำลังจะมอดไหม้


   ความเบียดเสียดแน่นขนัดเพิ่มมากยิ่งขึ้นเมื่อคนข้างนอกดึงดันจะเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ ทั้งที่หลงคิดแล้วว่าคงไม่เจอหน้าอีกฝ่ายหลายวัน ทว่าเหตุการณ์กลับพลิกผัน..ยิ่งกว่าได้พบหน้าเสียอีก


   หลงจ้องเขม็งไปยังตัวเลขที่ขึ้นอย่างช้าๆ อย่างขัดใจ ในเวลาที่ไม่สมควรแบบนี้ ทำไมอะไรๆ ถึงดูไม่เป็นใจไปเสียหมด ลิฟต์ตั้งแต่ชั้นสามขึ้นไปหยุดทุกชั้นคล้ายจะกลั่นแกล้งหลงให้ติดอยู่ในความอึดอัดไปตลอดกาล กระทั่งถึงชั้นหก เขารีบเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย


   ความรู้สึกบางอย่างแน่นจุกที่อกเมื่อพบว่าสายตาของใครบางคนว่างเปล่าราวกับไม่รู้จักหลงมาก่อน


   เขากำลังหวังอะไรจากเจ้าของแววตาคู่นั้นอยู่หรือ..


   
   ท้ายชั่วโมงเรียนประมาณสามสิบนาทีอาจารย์ประจำวิชามีงานให้ทำอยู่หนึ่งอย่างคือเขียนสรุปความรู้ปิดท้ายและส่งให้นำขึ้นส่งไปที่ห้องพักอาจารย์ก่อนบ่ายโมงตรง ตอนเที่ยงวันเขาจึงนั่งทำงานร่วมกับเพื่อนในเอกโดยไม่มีอะไรตกถึงท้อง


   คนที่โอดครวญคนแรกชื่อภัทร ซึ่งอีกฝ่ายมานั่งใกล้เขาเมื่อเช้านี้เอง ถ้าไม่ทำความรู้จักกันหลงคงไม่รู้ว่าเจ้าตัวก็เรียนเอกเดียวกันกับเขาเช่นกัน


   “หิวจะแย่แล้ว”


   “เดี๋ยวก็ได้กิน ตอนบ่ายไม่มีเรียนนี่” หลงเปรยเบาๆ แต่อีกคนกลับโพล่งขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดใจ


   “ตอนบ่ายเราไปเรียนวิชาวิทยาศาสตร์นี่ ฝากส่งด้วยนะหลง!” พูดจบก็รีบเขียนสรุปด้วยลายมือที่แทบอ่านไม่ออก แล้วรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรอีกเลย


   เพื่อนกลุ่มเดิมของเขานั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง ไม่ว่าหลงพยายามลบความทรงจำพวกนั้นออก ทว่าทุกคำพูดยังติดแน่นฝังใจไม่จางหาย ใครจะว่าหลงอย่างไรเขาไม่สน แต่เมื่อมีผลกระทบไปยังอาจารย์พฤทธิ์ เขาก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายถูกเข้าใจผิดๆ


   เที่ยงวันนั้นเขาขึ้นไปส่งงานที่ห้องพักอาจารย์ชั้นสิบ โดยหวังว่าคงไม่เจอหน้าอาจารย์พฤทธิ์ แต่ความหวังของหลงก็คล้ายอากาศที่รู้ว่ามีอยู่แต่ไม่มีใครมองเห็น เพียงก้าวออกจากลิฟต์ก็พบว่าอีกฝ่ายเดินคู่กันมากับอาจารย์ฉลองขวัญแล้ว


   ทำอย่างไรดี..เขาไม่เคยคิดว่าต้องถามประโยคนี้กับตัวเองราวกับคนบ้า


   ระยะทางเริ่มลดน้อยถอยลง หลงไม่อยากเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แล้วกดลงไปข้างล่างเพียงเพราะความขลาดเขลาที่ต้องเผชิญหน้ากัน แต่จะให้เดินตรงไปราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรก็ทำไม่ได้


   สุดท้ายแล้ว..เขาก็ต้องเดินไปข้างหน้า พร้อมกับระยะทางที่ลดลงเรื่อยๆ ก่อนจะยกมือไหว้คนทั้งคู่ในฐานะลูกศิษย์


   “มาส่งงานหรือหลง” อาจารย์ฉลองขวัญเอ่ยถามพลางยิ้มน้อยๆ ให้ ส่วนอาจารย์พฤทธิ์..ฝ่ายนั้นแทบไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ แน่นอนว่าคงโกรธหรืออาจจะเกลียดที่เขาทำตัวเสียมารยาทเมื่อหลายวันก่อน


   “ครับ” เขาตอบรับสั้นๆ แล้วรีบเดินหนีจากสถานการณ์อึดอัดนั้น ทั้งที่หลงควรจะดีใจที่ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ทว่าบางอย่างกลับตอกย้ำความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า


   น้อยใจหรือ..น้อยใจเรื่องอะไรกัน..


   กับคนอื่นเขาไม่เห็นจะสนใจอะไร แต่กับอาจารย์พฤทธิ์ที่ตั้งแง่เกลียดกันแต่แรก ทำไมเขาถึงได้เป็นขนาดนี้



   คุณหญิงดุลยาเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่คณะอักษรศาสตร์เกือบสี่สิบปีก่อนจะเกษียณตัวเองไปอยู่บ้านสวนที่ต่างจังหวัด น้อยครั้งที่พฤทธิ์จะเดินทางไปเยี่ยมเยียนหล่อนเพราะทำงานจนไม่มีเวลากระดิกตัวไปไหน แม้จะโทรศัพท์หากันอาทิตย์ละสองถึงสามครั้ง ทว่าก็ยังไม่สามารถชดเชยความคิดถึงที่มีต่อหลานชายได้อยู่ดี


   หวนคิดไปเมื่อหลายวันก่อน อยู่ๆ หล่อนก็โทรศัพท์มาหาด้วยน้ำเสียงดีใจแกมตื่นเต้นจนปิดไม่มิด


   ‘พฤทธิ์หลานยาย ทำไมช่วงนี้ไม่แวะมาหากันบ้างเลย ไม่คิดถึงยายหรือ’
   

เขายิ้ม ไพล่นึกถึงบ้านสวนที่เคยวิ่งเล่นจนหัวร้างข้างแตกสมัยเด็ก “งานยุ่งจนกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ รู้แบบนี้ไม่เป็นอาจารย์ก็ดีหรอก ไปช่วยคุณยายทำสวนเสียดีกว่า”


   ‘พูดอะไรแบบนั้น แต่เอาเถอะ..ยายเข้าใจ แต่อยากให้มาเยี่ยมกันบ้าง คนแก่อยู่บ้านแล้วก็เหงาๆ คิดถึงลูกถึงหลานเป็นธรรมดา’


   พฤทธิ์รู้สึกผิดไม่น้อยที่ใครบางคนตัดพ้อ แต่สัญญาแล้วว่าจะหาเวลาไปเยี่ยมให้ได้ สุดท้ายหล่อนก็โทรศัพท์มาทวงสัญญาถึงที่


   ‘เห็นแม่หลานพูดถึงอาจารย์ฉลองขวัญ ยายอยากรู้จัก พาเธอมาหาได้หรือเปล่าล่ะ’


   ชายหนุ่มฝืนยิ้มดูรวดราวในที “คุณแม่บอกหรือครับ”


   ‘เมื่อหลายวันก่อนนั่นแหละ เห็นเปรยๆ ขึ้นมา ยายอยากเห็นหน้าสักหน่อย พาทำมาทำความรู้จักก็ยังดี’


   คุณหญิงดุลยาเป็นใคร มีหน้ามีตาในสังคมแค่ไหน ทำไมพฤทธิ์จะไม่รู้..เขารู้ดีเสียอีก เพราะตั้งแต่เด็กก็ถูกอบรมมาว่าจะเลือกคู่ครองตั้งเลือกให้สมฐานะตัวเองเพื่อไม่ให้อับอายคนอื่น ทว่าดูจากตัวอย่างพ่อกับแม่ของเขา..ก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด


   ความเหมาะสมอย่างเดียวหรือจะประคับประคองกันไปตลอดรอดฝั่งได้..


   เขาครุ่นคิดเหตุผลข้อนี้ แต่เมื่อน้ำเสียงเจือความตื่นเต้นของคนปลายสายดังขึ้น ความคิดของพฤทธิ์ก็ถูกปิดผนึกลงพร้อมกับหัวใจอันหนักอึ้ง “ครับ วันอาทิตย์นี้ผมจะไปเยี่ยมคุณยาย”


   “อาจารย์พฤทธิ์ช่วงนี้ดูคุณเคร่งเครียดกับการทำงานไปหรือเปล่าคะ” เสียงของหล่อนปลุกเขาจากภวังค์


   “อืม ใกล้สอบกลางภาคแล้ว ผมกังวลกับข้อสอบนิดหน่อย” พฤทธิ์โป้ปด ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าความกังวลในช่วงนี้มีสาเหตุจากอะไร หนึ่งในนั้นคือเรื่องฉลองขวัญ ในช่วงที่ผ่านมาเพ็ญแขมารดาของเขาพยายามจับคู่ให้เขากับหล่อนอย่างออกหน้าออกตาจนกลายเป็นข่าวสังคมหน้าหนึ่ง แม้ว่าใจของเขาอยากทำในสิ่งตรงกันข้าม แต่เมื่อนึกถึงหัวอกของเพ็ญแข เขาก็ทำไม่ลง


   “อ้อ กังวลทำไม มันเป็นเรื่องของเด็กๆ นี่คะ”


   “ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องของเด็กๆ แต่เป็นเรื่องของเราที่ควรออกข้อสอบให้เพื่อวัดความสามารถของพวกเขามากกว่า”


   หล่อนไม่กล้าเถียงเมื่อเห็นแววตาเบื่อหน่ายของอีกฝ่าย ฉลองขวัญรู้ดีว่าเรื่องที่ทำให้พฤทธิ์เป็นแบบนี้คงหนีไม่พ้นการแต่งงานที่มารดาของอีกฝ่ายขยั้นคะยอทุกเมื่อเชื่อวัน


   สาเหตุคงมาจากที่หล่อนไปพูดเปรยๆ ไว้ครั้งที่พฤทธิ์ไม่อยู่บ้านนั่นแหละ..


   “วันอาทิตย์นี้คุณว่างหรือเปล่า”


   “ว่างค่ะ”


   “คุณยายอยากพบคุณ”


   ฉลองขวัญมองออกไปข้างนอกหน้าต่างพลางจิบกาแฟพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “เรื่องอะไรคะ”


   “รู้แก่ใจคงไม่ตามผมให้เสียเวลาหรอกครับ”


   เมฆหมอกที่บดบังดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนตัวออก เผยให้เห็นแสงแรกของวัน คล้ายกับความหวังของหล่อนที่เริ่มผลิบาน



   มันเป็นวันที่หลงรู้สึกว่าท้องฟ้ามืดหม่นพอๆ กับหัวใจของหลง วันนี้ตอนเช้ามีวิชาของอาจารย์พฤทธิ์..คนที่หลงหลบเลี่ยงมาตลอดหลายวัน รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดอะไร แต่หัวใจเจ้ากรรมของหลงกลับเรียกร้องอะไรบางอย่างที่เกินขอบเขต


   “คุณหลงตื่นสายแบบนี้เดี๋ยวก็เข้าเรียนไม่ทันหรอกค่ะ”


   “ตื่นสายสิดี จะได้ไม่ต้องเจอกันให้ชังน้ำหน้า” เขาพึมพำกับตัวเองพลางมองออกไปยังชานหน้าบ้าน รถสีบรอนซ์จอดเทียบตั้งแต่เช้าตรู่เพราะรู้ว่าเจ้านายมีเรียนเช้า


   “อะไรนะคะ”


   “เปล่าครับ”


   “รีบไปเรียนเถอะค่ะ คุณวุฒิกำชับนักกำชับหนาว่าให้คุณหลงตื่นไปเรียนให้ทัน”


   หลงบอกลุงแก้วว่าขอไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองเพราะไม่อยากรบกวนและติดสบายไปมากกว่านี้ ทว่าอีกฝ่ายใช่จะยอมง่ายๆ จนหลงต้องบอกให้ส่งตรงป้ายรถเมล์พอและมันก็เป็นอย่างที่หลงคิดไว้ไม่มีผิด หลงเข้าเรียนสายและเลือกที่จะนั่งข้างหลังเมื่อเห็นข้างหน้าเต็มไปด้วยนิสิตหญิง


   ดูเอาเถอะ..


   ทุกคนในห้องต่างก้มหน้าก้มตาราวกับทำอะไรบางอย่าง เมื่อหลงเห็นหัวกระดาษเขียนไว้ว่า ‘แบบทดสอบ’ เขาก็รู้ตัวเลยว่าอย่างไรเสียก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงอาจารย์พฤทธิ์ได้ เด็กหนุ่มเดินออกจากที่หน้าแล้วเดินไปยังเวทีหน้าห้อง


   “ผมขอข้อสอบด้วยครับ..อาจารย์”


   “ผมไม่อยากตำหนิคุณสักเท่าไหร่ แต่คิดว่าโตๆ กันแล้วควรจะคิดได้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ” อาจารย์พฤทธิ์ยื่นกระดาษข้อสอบให้เขา ทว่าเวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาทีเสียงเจ้าตัวกลับดึงขึ้น เรียกให้ทุกคนส่งกระดาษคำตอบแม้ว่าหลงเพิ่งจะได้เขียนชื่อบนหัวกระดาษก็ตาม


   ในชั่วโมงบรรยายแม้ความขุ่นมัวในช่วงแรกจะทำให้ใครหลายคนนึกหวั่นเกรงใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มเสมอ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนิสิตหลายคนจึงคลายความตึงเครียดลงและให้ความร่วมมือกับอาจารย์เป็นอย่างดี ไม่เพียงใบหน้าจะดูดีทุกระเบียบนิ้ว หนำซ้ำคำพูดคำจาก็ไม่เป็นสองรองใคร ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมที่นั่งข้างหน้าจึงเต็มไปด้วยนิสิตชายนิสิตหญิงขนาดนี้


   หลังเลิกเรียนหลายคนทยอยกันออกจากห้องอย่างเชื่องช้าเพราะอยากเห็นใบหน้าประดับรอยยิ้มของอาจารย์พฤทธิ์ให้นานที่สุด ทว่ามันยิ่งนำพาความหงุดหงิดใจให้กับหลง แม้เขาจะเบียดตัวแทรกตัวอย่างไรก็ยังไม่พ้นหน้าประตูเสียที กระทั่งเสียงทุ้มดังขึ้นอย่างนุ่มนวล


   นุ่มนวลเกินกว่าที่จะพูดกับหลง..


   “คุณหลง รอคุยกับผมก่อน”


   หลงสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันหลังกลับไปมองอีกฝ่าย


   “ขอเวลาสักห้านาที คิดว่าคงทัน”


   “ครับ”


   ห้องบรรยายจากที่เคยเต็มไปด้วยนิสิตนับร้อยเหลือเพียงเขากับอาจารย์พฤทธิ์ในไม่กี่นาที ก่อนน้ำเสียงทุ้มนุ่มจะกลายเป็นน้ำเสียงกระด้างอย่างเหลือเชื่อ


   “คุณหลบหน้าผมเพราะรู้ตัวว่าทำผิด”


   เด็กหนุ่มก้มหน้า ความรู้สึกผิดตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอาจารย์พฤทธิ์ถึงโกรธได้ขนาดนี้ “ผมขอ..”


   “ที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ ผมไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไร เพียงแต่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่เด็กไร้มารยาทคนอื่นหนึ่งพึงกระทำเท่านั้น” น้ำเสียงของพฤทธิ์ราบเรียบก็จริง แต่หลงไม่ได้สังเกตแววตาเอาเรื่องของอีกฝ่ายเพราะเอาแต่ก้มหน้าประหนึ่งเผชิญหน้ากับราชสีห์ “แต่ขอให้ระลึกไว้ว่าผมไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับคุณนัก แม้ในฐานะญาติห่างๆ ก็ตาม ต่อไปคุณคงทำตัวตามสบายได้โดยไม่ต้องหลบหน้าผมเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นะครับ”


   อาจารย์พฤทธิ์เดินออกจากห้อง เหลือเพียงเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงดังหึ่งๆ และดับลงเมื่อหมดเวลาสอนสามชั่วโมง


   หลงก้มหน้าหลงปิดซ่อนความรู้สึกผิดหวังไว้ ไม่นานน้ำใสๆ จึงเอ่อล้นรอบดวงตาก่อนจะไหลลงมากระทบฝ่ามือในที่สุด


   น่าจะรู้ตัวตั้งนานว่ามันก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ควรเก็บมาใส่ใจเท่านั้น..
   





มาต่อแล้วววววววววววววววววววววววววววววว  :katai4: เมื่อคืนปั่นจนจบเพราะพลังล้นเหลือมากกกกก หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ อิอิ แต่อย่าว่าอาจารย์พฤทธิ์ให้มาก อาจารย์เป็นคนดีจริงๆ ค่ะแค่หน้ากากเยอะไปหน่อย สวมกันไม่หยุดไม่หย่อนเลย แอร้ยย ส่วนน้องหลงก็ตามนั้นแหละ  :เฮ้อ: แต่งเองหงุดหงิดเอง อยากไปเอง ก็ไปเถอะ ไปอยู่บ้านเงียบๆ คนเดียวรอพ่อกับพี่ชายกลับแล้วกัน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวไม่รู้อะไรกันสักที เห็นมีคนถามถึงพี่กรณ์ พี่กรณ์ยังไม่กลับนะ เดี๋ยวตอนหน้าก็คงมาแล้วล่ะ จริงแกไม่ค่อยมีบทเท่าไหร่ เพราะอาจารย์พฤทธิ์มาแรงกว่ามากก แซงโค้งเลยทีเดียว

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ

คิดเห็นอย่างไรได้โปรดคอมเม้นท์นะคะ แฮ่

ปล.เรื่องมันก็เรื่อยๆ เหมือนพายเรือแจวตามคลองแหละนะ ไม่สปาร์คกันรุนแรงเท่าไหร่ จะไม่พยายามให้รักกันเร็ว แต่อยากให้ค่อยๆ สานสันพันธ์กันมากกว่า ฮิๆ ตัวละครน่าจะหมดแล้วล่ะ โผล่มาคุณยายกับเพื่อนคนใหม่เท่านั้น กว่าจะคิดชื่อตัวละครออกนี่ยากเหมือนกันเนาะ  :katai1:


เจอกันตอนหน้านะคะะะะะ  :katai3:


Fanpage: https://www.facebook.com/AUTHOR.ELLETTE
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-04-2015 15:20:39 โดย Ellette »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #69 เมื่อ06-04-2015 15:32:36 »

มาอย่างยาว สะใจหลายๆ

(อย่าทิ้งกันไปนะคะ เลิฟยูว จุฟๆ  :กอด1:)

*****

ตอนนี้เราสงสารหลงมาก คือพยายามทำให้คำนินทามันหายไป (โดยที่จารย์ชาตินี้ก็คงไม่รู้ถึงคำนินทานี้หรอก)
กลับบ้านมันก็มีเหตุผลนะ น้องอาจจะผิดที่ว่าไม่ชี้แจงเหตุผล :(

รอตอนต่อไปนะค้าาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
« ตอบ #69 เมื่อ: 06-04-2015 15:32:36 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #70 เมื่อ06-04-2015 15:53:55 »

คนแบบหลงบางทีก็น่าหงุดหงิดนิดนึง 5555

เป็นคนที่แบบปิดกั้นตัวเองเกินไป จนมองไม่เห็นความหวังดีของคนอื่น

แต่ก็พอจะเข้าใจนิดนึงอ่ะนะ  :hao4:

บางอย่างถ้าเราไม่เจอเอง เราก็ไม่รู้หรอก

รอคนเขียนมาต่อ  :katai5:

ออนไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #71 เมื่อ06-04-2015 16:23:04 »

สงสารหลงนะ แบบนี้อึดอัดแย่
ส่วนฉลองขวัญนางทำตัวขนาดนี้คิดว่า ผช ที่ไหนจะเอาเนี่ยย

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #72 เมื่อ06-04-2015 16:34:18 »

ไม่ชอบคนอย่างฉลองขวัญ เหลี่ยมจัด

ออฟไลน์ Maiiz Ellfiez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #73 เมื่อ06-04-2015 16:37:29 »

มืดหม่นไปหมดเลยหลง

ออฟไลน์ milkshake✰

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #74 เมื่อ06-04-2015 16:40:45 »

เราเข้าใจหลงระ หลงก็อยากมีเพื่อน อยากมีคนที่ไว้ใจได้งี้
แต่แบบสิ่งแม่พูดกับหลงไว้ คงฝังใจไปแล้วอะเนอะ ;_;

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #75 เมื่อ06-04-2015 17:06:01 »

 :z3:  :z3: หนักหน่วงในใจ ฮืออ

ออฟไลน์ minminmin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #76 เมื่อ06-04-2015 18:33:38 »

สงสารน้องจังเลย :sad4:
.
.
.
.
 ทำไมอาจารย์ปากแข็งอย่างเน้~~~~~~~

ออฟไลน์ bowtotay

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #77 เมื่อ06-04-2015 19:07:17 »

หลงน่าสงสารนะ อาจารย์พฤทธิ์ก็ตั้งแง่กับหลงจัง
ไม่ค่อยชอบคนแบบ อ.พฤทธิ์ เท่าไร
ส่วน ฉลองขวัญเป็น ผญ.ที่เก่ง  ดูดีทุกอย่าง แต่ทำไมต้องกลัวตัวเองหาสามีไม่ได้

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #78 เมื่อ06-04-2015 19:23:35 »

สงสารหลงอ่ะ

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #79 เมื่อ06-04-2015 20:03:21 »

อยากร้องไห้ สงสารหลงมาก อ่านแล้วมันเจ็บใจ :katai4: :sad4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
« ตอบ #79 เมื่อ: 06-04-2015 20:03:21 »





ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #80 เมื่อ06-04-2015 23:40:41 »

หมั่นไส้ อ. สุดติ่ง อิฉันละอยากตบให้หน้ากากหลุด
แหม  พูดอะไรนึกถึงใจน้องบ้างนะคะ  บอกตรงๆจินตนาการไม่ออกว่าจะรักกันยังไง

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1316
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #81 เมื่อ06-04-2015 23:50:06 »

สงสารหลงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4747
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-18
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #82 เมื่อ07-04-2015 00:01:17 »

หนัก มาก ไป ไหม หลง เอ้ยยย

ออฟไลน์ nekko

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #83 เมื่อ07-04-2015 00:09:13 »

สงสารน้องหลง  :hao5:

 :กอด1: :L2: :pig4:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #84 เมื่อ07-04-2015 09:32:18 »

ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า

ออฟไลน์ blackyoyo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #85 เมื่อ07-04-2015 12:41:09 »

อึนครึมมากกกกกกก แต่ชอบมาก อยากรู้ว่าแล้วอย่างนี้จะมาบรรจบกันได้ยังไง

ออฟไลน์ raviiib❁

  • คนเขียนนิยาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #86 เมื่อ07-04-2015 17:06:24 »

สงสารหลงงงงงโฮฮฮฮฮฮ
ขอพระรองสักคนมาปลอบหลงได้ม้ายยยย :m15: :m15:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #87 เมื่อ07-04-2015 18:11:26 »

รู้สึกเป็นเวรกรรมเลย ถ้าจะได้มาหลงรักคนอย่างอาจารย์พฤษ :katai1:
น้องหลงเข้มแข็งหน่อยนะ ใครไม่รักก็รักตัวเองเถอะ แต่ว่าพี่กรณ์กับพ่อก็น่าจะเอ็นดูหนูจริงๆอยู่นะ :กอด1:

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #88 เมื่อ07-04-2015 21:36:44 »

หลงสู้ๆ อยากเห็นจารย์พฤกษ์มาง้อ แต่น่าจะอีกชาติเศษ555
รอค่าาา

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #89 เมื่อ08-04-2015 00:37:33 »

 :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด