✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]  (อ่าน 141149 ครั้ง)

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-5
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #90 เมื่อ08-04-2015 01:14:24 »

เครียดเง้อหลงน่าสงสารจึงอะ



รออ่านต่อคร้าบ

ออฟไลน์ tiew93

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #91 เมื่อ08-04-2015 01:17:30 »

ฮืออออออ สงสารหลงอ่าาา

 :m15:

ออฟไลน์ SimplyDelicious

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #92 เมื่อ09-04-2015 01:57:15 »

ทำไมคำพูดคำจาของอาจารย์มันเจ็บปวดมากสมกับเป็นอาจารย์จริงๆ สงสารหลง
ก็คงไม่ชอบเหมือนกันเวลาเป็นคนทำให้คนอื่นเดือดร้อน สู้นะลูกกก

ออฟไลน์ ben

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #93 เมื่อ11-04-2015 03:28:45 »

ชอบอะ พึ่งมาอ่าน!!!! ยังไงก็ได้แต่ขอให้ต่อจนจบนะคะ จะรออ่านนนนจนกว่าจะจบเลย บางทีหลงก็ควรเปิดใจบ้างกับพ่อเลี้ยงกับพี่กรณ์เขาไม่ได้เลวร้ายอะไร ส่วนพ่อพระเอกเนี่ย หมั้นไสๆๆๆ พูดจาทำร้ายความรู้สึกกันเกินไปแล้ว ชิชิ และคนสุดท้าย ขุ่นแม่ของหลง ปล่อยนางไปเถอะ มีแม่แบบนี้เราเป็นหลงนี่แบบโครตพ่อโครตแม่น้อยใจและเสียใจว่ะ!!!

ปล.รอมาต่อคะ

ออฟไลน์ narunarutoboyz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #94 เมื่อ11-04-2015 15:37:32 »

สวัสดีค่ะ....อ่านวันนี้รวดเดียว สบถได้เเค่.....นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยย
ครอบครัว...ไม่สิ...แม่เเบบนี้ อร๊อยยยยยยย เรานี่เเบบอ่านอะไรเกี่ยวกับครอบครัว เป็นอันต้องจี๊ด  :z6:
อะไรกับลูกขนาดนั้น....โอ๊ยยยย ไม่รู้จะเอาอะไรไปด่า ด่าไปก็สงสารคำด่า...เวรกรรมต้องตามสนองแกอย่างสาสม...
นี่ยังสงสารเวรกรรมเลยที่ต้องมาผูกติดกับคนอย่างเธอ

เราว่าคุณพ่อเลี้ยงกับพี่กรณ์ คงรู้เรื่องเเม่หลงเเน่ๆ เเต่ทำไมถึงไม่จัดการนางให้เด็ดขาดซักที หลงจะได้มีชีวิตที่ดี
หรือถ้าไม่รู้ก็ช่วยรู้เร็วๆหน่อยเถอะ....จะยอมโดนสวมเขาเหรอคะ

หลงนี่มันหนีเสือปะจระเข้จริงๆ รู้นะว่าพี่กรณ์หวังดีเเละคิดว่าอ.พฤทธิ์เป็นคนดี เค้าคงดีกับพี่กรณ์และคุณพ่อคนเดียวแหล่ะค่ะ
อุตส่าห์เป็นถึงครูบาอาจารย์...แต่คิดดูดีๆ เพราะเป็นอ.มหาวิทยาลัยมั้ง ถึงได้ไม่เหมือนครูที่สอนนักเรียน
นี่คงเป็นข้อเเตกต่างระหว่างอาจารย์และครู....

อ่านตอนนี้เเล่วรู้สึกโหวงเหวงแทนหลงแฮะ ผิดหวังกับอาจารย์ เหมือนที่หลงรู้สึก คิดว่าจะเริ่มเข้าใจหรือสะกิดใจอะไรบ้าง
อยู่ด้วยกันมา...น่าจะห่วงกันบ้าง เหอะ ทีกับชะนีรู้นะว่านางคิดอะไร รู้เท่าทันไปหมด
แต่เด็กแค่คนเดียวดันไม่รู้ อะไรที่ควรปิดใจก็ดันไม่ปิด อะไรที่ควรเปิดใจก็ดันไม่เปิด
ที่นางไม่ไปไหน ไม่ใช่เพราะเเม่คนเดียวหรอกนะที่ทำให้ฉลองขวัญไม่ตัดใจ
เเต่เป็นเพราะตัวแกเองด้วย ปฏิเสธเค้าเเต่ก็ยังไปเอากับเค้า คิดอะไรเนี่ย......นี่เป็นอาจารย์จริงๆป่ะ ถึงได้ไม่รู้จักคิดขนาดนี้
น่าผิดหวังจริงๆ....... :เฮ้อ:

แม่กับย่านี่ก็ไม่รู้อะไรนักหนา......อะไรจะอยากให้ลูกหลานแต่งงานขนาดนั้น โตๆกันเเล้วน่าจะคุยกันเข้าใจได้เเล้วนะ
ที่อยากให้ลูกเเต่งคงไม่ใช่เเค่อยากเห็นลูกมีครอบครัวมั้งงงง มีเจตนาอะไรแอบแฝงป๊ะ
ถึงได้จัดเต็มขนาดนี้ ประสบการณ์ก็มีเเต่ไม่ได้ช่วยอะไรให้เธอคิดได้เลย เอาเเต่ความต้องการของตัวเอง
โดยไม่สนใจเลยว่าประวัติศาสตร์มันอาจจะซ้ำรอยก็ได้.....ในกรณีนี้ซ้ำรอยชัวร์
เพราะพฤทธิ์และฉลองขวัญ ต่อให้เรื่องนี้ไม่ใช่นิยายวาย ไม่มีหลง....ก็คิดว่าอยู่กันไม่ยืดหรอก ต่อให้มีลูกด้วยกันก็เถอะ
นางมีผลประโยชน์อะไรให้คุณแม่และคุณยายเหรอคะ.....หรืออยากจะเห็นความล้มเหลวของลูกเหมือนที่ตัวเองเป็นเหรอ

เราแอบคิดว่าได้เเต่งกันก็ดีนะ.....และก็คงแอบคบกับหลงให้ชะนีทนไม่ได้พอเลิกกันไปคงเปิดตัวอีกที......
มีลูกหลานให้เค้าไปซะ พวกนางจะได้เลิกวุ่นวาย เเล้วนอนตายตาหลับกันสมใจซะที.......
บางทีการที่เห็นชีวิตครอบครัวของพฤทธิ์ล้มเหลว พวกนางอาจจะได้คิด......
แต่ที่คิดได้ไม่ใช่อะไรนะ...คงเพราะมีหลานให้ตัวเองนั่นแหล่ะ mission complete อะไรจะเกิดก็พร้อมจะเข้าใจทันที
รวมไปถึงยัยฉลองขวัญด้วย...คนเเบบนี้ต้องเจ็บจนถึงที่สุดถึงพร้อมจะเข้าใจ....ผลเสียคงไม่ใช่ใครเด็กอีกตามเคย

ไม่งั้นถ้าไม่เเต่ง ไม่มีหลานให้ คงไม่จบ.....นี่เรามองโลกในเเง่ร้ายสุดๆเลยนะ
ซ่อนรัก.....รักที่ต้องหลบๆซ่อนๆ....หึหึหึหึหึหึหึหึหึ หรือคนเเต่งมีร้ายกว่านี้คะ
หวังว่าที่เรามโนไว้มันจะไม่เป็นยังงั้นนะ T________T

จบการมโน........ต่อเเต่นี้จะลุ้นตามเนื้อเรื่องที่เเท้จริงละ........มโนเองก็เหนื่อย เพราะมโนไปในทางร้ายนี่นา

เป็นกำลังใจให้คนเเต่งนะคะ รวมถึงน้องหลงด้วย พี่กรณ์ด้วยยยยย กลับมาช่วยหลงเร็วๆน้าาาา
ติดตามตอนต่อไปค่าาาาาา :กอด1: :L2:

ปล.ยังคงรอรวมเล่มน้องติกับพี่เทวดาอยู่น้าาาาา :man1:

ออฟไลน์ ammie_mn

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #95 เมื่อ12-04-2015 07:52:24 »

อ่านแล้วอึดอัดใจมากๆ อยากจะระเบิดออกมา ไม่ชอบแม่กับยายเลยรวมยัยฉลองด้วย หมั่นไส้จริงๆ

คนแบบหลงจริงๆมันก็มีอีกเยอะ บางครั้งเราก็รู้สึกอยู่ตัวคนเดียวมันสะดวกใจจริงๆนะ ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าเราจะทำอะไรผิดอะไรต่อหน้าใครรึเปล่า

ออฟไลน์ armize

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 98
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #96 เมื่อ12-04-2015 23:14:02 »

สงสารหลงจัง. สู้สู้

ออฟไลน์ ben

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #97 เมื่อ16-04-2015 00:27:25 »

คนเขียน อยู่ไหนนนนนนนน? ยู้ฮู้ มาต่อด่วนๆๆเลยคร่า รออยู่นะ รู้ยังงงงง ????

ออฟไลน์ armize

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 98
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #98 เมื่อ18-04-2015 10:16:01 »

นอนรอ.....

ออฟไลน์ minminmin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #99 เมื่อ18-04-2015 10:31:46 »

ตื่นมารอคนแต่งตั้งแต่แปดโมง อัพเถอะนะค้าาาาาาาาาาาา  :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
« ตอบ #99 เมื่อ: 18-04-2015 10:31:46 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +174/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #100 เมื่อ18-04-2015 15:28:02 »

ซ่อนรัก
บทที่ ๖


          พฤทธิ์อึดอัดแทบขาดใจเมื่อเห็นแววตาฉายความหวังเจือความพอใจจากคุณหญิงดุลยา หล่อนมีหน้ามีตาในสังคมอย่างที่รู้กันอยู่ การจะพาใครไปรู้จักเพื่อนผองน้องพี่ย่อมต้องเป็นที่เหมาะสมและถูกใจไม่น้อย ซึ่งฉลองขวัญก็เพียบพร้อมอย่างที่หล่อนต้องการทุกระเบียด

          “คบกันนานหรือยัง”

          ฉลองขวัญเหลือบตามองพฤทธิ์สักพักก่อนยิ้มละมุนให้คนสูงวัย “หนูรู้จักพฤทธิ์ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วค่ะ แต่มาคุยกันจริงๆ จังๆ ก็ตอนพฤทธิ์กลับมาทำงานที่เมืองไทย”

          “แปลว่ารู้จักกันนานแล้วสิ” ร่องรอยความยินดีฉายชัดในแววตาและดูเหมือนว่าคุณหญิงดุลยาจะถูกใจฉลองขวัญเป็นพิเศษหากเทียบกับเพื่อนผู้หญิงคนอื่นๆ ของพฤทธิ์ “คุณพฤทธิ์นี่ตาถึงนะ รู้จักเลือก”

          “ครับ”

          “อยากจะแต่งงานเมื่อไหร่บอกยายนะ ยายจะหาฤกษ์ดีๆ ให้”

          “ขอบคุณค่ะคุณหญิง” ฉลองขวัญขานรับ หล่อนรู้ดีว่าเป็นที่ถูกใจดุลยาขนาดไหนถ้าเทียบกับเพื่อนผู้หญิงคนอื่นที่อีกฝ่ายรู้จัก หล่อนนี่แหละดีที่สุด ไม่ว่าหน้าที่การงานที่อยู่ในวงการการศึกษา ครอบครัวของหล่อนก็ไม่น้อยหน้าพฤทธิ์เท่าใดนัก หนำซ้ำ..หล่อนยังจัดว่าหน้าตาดีเสียด้วย ทว่ากลับมีแต่พฤทธิ์ที่ยังพร่ำบอกหล่อนว่าเป็นเกินกว่าเพื่อนไม่ได้

          หล่อนไม่เคยเชื่อในเมื่อหล่อนกับอีกฝ่ายอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ทำไมผู้ชายแบบพฤทธิ์จะไม่หวั่นไหวบ้าง แต่ถ้าพูดกันตามจริง ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับอีกฝ่ายเป็นแบบนี้มาหลายปีและไม่มีแนวโน้มแปรเปลี่ยนเป็นอื่น ทว่าความหวังหล่อนที่เห็นอยู่รำไรก็ช่วยให้หล่อนอยากเอาชนะผู้ชายคนนี้ดู แม้ว่าลึกๆ แล้วความเย็นชาจะคอยเป็นหนามทิ่มใจฉลองขวัญอยู่เรื่อย

          “เรียกยายสิ จะเรียกคุณหญิงทำไม เดี๋ยวก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

          “คุณยายอย่าพูดอย่างนั้นสิครับ”

          “ทำไมหรือพฤทธิ์ หรือว่าหลานมีใครอื่นให้ยายรู้จักอีกล่ะ”

          ในความหมายของคุณหญิงดุลยาคือมีผู้หญิงคนไหนทีเพียบพร้อมตามมาตรฐานของหล่อนอีกหรือเปล่า แน่นอนว่าผู้หญิงที่เขาเคยคบด้วยก็ล้วนแต่ต่ำกว่ามาตรฐานทั้งสิ้น “เปล่าครับ  แต่ผมคิดว่าคงไม่มีแผนแต่งงานเร็วๆ นี้”

          “พฤทธิ์..”

          “ถ้าผมจะแต่งงานผมจะบอกคุณยายคนแรก”

          หล่อนยิ้มรับพลางลูบหัวเขาและฉลองขวัญด้วยความเอ็นดู ตรงกันข้ามกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจของพฤทธิ์ ถูกล่ะ..เขาเกลียดการผูกมัด แม้กระทั่งความรักระหว่างหนุ่มสาวเขายังไม่เคยแยแส ถึงแม้สมัยเรียนจะมีคบประปรายบ้าง ทว่าผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนร่วมสังคมกับเขาเท่านั้น

          หลังจากอยู่กินข้าวเย็นร่วมโต๊ะกับคุณหญิงดุลยาเสร็จก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว พฤทธิ์ไม่อยากนอนค้างเขายังมีงานสะสางอีกมาก แม้ฉลองขวัญบอกว่าอยากนอนที่บ้านสวนสักครั้งในชีวิต แต่คำร้องของหล่อนไม่อาจกระทบใจเขาได้

 
          ฝนลงเม็ดตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว กระทั่งตอนเที่ยงก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

          เด็กหนุ่มเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง พื้นดินชุ่มแฉะและมีน้ำขังเป็นหย่อมๆ ไอดินกลิ่นหญ้าลอยกระทบจมูกช่วยทำความขุ่นมัวภายในจิตใจเบาบางลงไปบ้างนับตั้งแต่มีเรื่องกับญาติห่างๆ เมื่อหลายวันก่อน ทั้งที่ใกล้สอบกลางภาคเรียนแล้วเขาควรจะคิดถึงเรื่องการอ่านหนังสือให้มากๆ กลับกลายเป็นว่ามากลัดกลุ้มเรื่องไม่เป็นเรื่อง

          เกือบเดือนแล้วที่วุฒิกับกรณ์ไปทำทำธุระอยู่ต่างประเทศ ซึ่งไม่มีท่าทีว่าจะติดต่อกลับมาเลยสักครั้ง ติดต่อหรือ..คนอย่างเขาที่เอาแต่ทำตัวก้าวร้าวยังมีใครหน้าไหนคิดถึงอยู่อีก แม้กระทั่งแม่แท้ๆ ของเขายังไม่เห็นหลงอยู่ในสายตาเลย ถ้าจะพูดกันจริงๆ หล่อนไม่คิดว่าเขาเป็นลูกด้วยซ้ำ

          “คุณหลงคะ คุณวุฒิโทรศัพท์มาหาค่ะ บอกว่าอยากคุยด้วย”

          เสียงของป้ากิ่งดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เด็กหนุ่มถึงแก่สะดุ้ง “ขอบคุณครับ”

          ความดีใจฉายชัดในแววตาก่อนเขาจะรีบรับโทรศัพท์บ้านด้วยมืออันสั่นเทาน้อยๆ “สวัสดีครับ”

          ‘สบายดีหรือหลง อีกไม่กี่วันฉันจะกลับกรุงเทพฯแล้วนะ’

          “สบายดีครับ” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วกับคำตอบของตัวเอง เขาไม่สบายดีแบบที่ปากว่า แต่ก็ไม่กล้าเล่าอะไรให้คนอื่นฟังเท่าใดนัก โดยเฉพาะกับพ่อเลี้ยงอย่างวุฒิยิ่งไม่กล้าใหญ่ ไม่ใช่เพียงเหตุผลทางสายเลือดแต่ยังมีเหตุผลอื่นคืออีกฝ่ายจะรับฟังเขาอย่างเต็มใจหรือเปล่า

          ‘น้ำเสียงไม่ดี มีอะไรที่บ้านหรือเปล่า’

          “เปล่าครับ”

          ‘เธอนี่คุยกับฉันประหยัดคำพูดเสียจริงนะหลง’

          หลงเงียบ ความจริงเขาอยากคุยแบบประสาพ่อกับลูกคุยกันมากกว่าคนรู้จักแบบนี้ แต่เพราะเขาคุยไม่เก่งเอาเสียเลย อีกทั้งเมื่อก่อนยังเคยก้าวร้าวใส่คุณวุฒิอยู่บ่อยๆ ถึงแม้อีกฝ่ายแทบไม่ได้เก็บมาใส่ใจก็ตาม แต่ความรู้สึกผิดกลับเป็นเสี้ยนหนามที่คอยทิ่มใจอยู่เรื่อย

          ‘ใกล้สอบแล้วใช่ไหม’

          “ครับ อีกสองอาทิตย์ข้างหน้า”

          ‘อืม..ตั้งใจอ่านหนังสือแล้วกัน ถ้าคะแนนดีคงต้องมีรางวัลให้’

          เขากำโทรศัพท์แน่น ช่างใจว่าประโยคต่อไปควรพูดหรือไม่พูดดี “คุณ..”

          ‘มีอะไรหรือ’

          “เปล่า..แค่นี้นะครับ”

          หลงอยากบอกกับอีกฝ่ายว่า ‘ขอให้เดินทางปลอดภัย’ แต่แล้วเขาก็ได้แต่เก็บคำพูดพวกนั้นไว้ในใจเหมือนเดิม ต่อให้หลงพูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เผลอๆ อีกฝ่ายอาจจะไม่อยากฟังด้วยซ้ำเพราะมันนั้นง่ายแสนง่ายเหลือเกิน

         

          ยิ่งใกล้ช่วงสอบกลางภาคพฤทธิ์ยิ่งทำงานดึกทุกวัน ไม่ใช่เพราะงานมากมายก่ายกองจนล้นมือ แต่เหตุผลบางอย่างทำให้เขาเลือกจะอยู่ในห้องพักอาจารย์ค่ำมืดกว่าปกติ

          “อาจารย์พฤทธิ์นี่จะสามทุ่มแล้ว ยังไม่กลับบ้านอีกหรือครับ”

          “ทำอีกนิดหน่อยเดี๋ยวก็กลับแล้วครับอาจารย์”

          “อ้อ..คนหนุ่มสมัยนี้ขยันเสียจริง”

          เขายกมือไหว้อาจารย์ของตัวเอง แม้จะเกษียณอายุราชการไปนานแล้ว แต่เพราะทางคณะมีอาจารย์ที่เชี่ยวชาญด้านนี้น้อยจึงต้องขอให้มาเป็นอาจารย์พิเศษ

          “กลับดีๆ นะครับ”

          เขาเดินส่งอาจารย์หน้าลิฟต์กระทั่งลับสายตาก่อนจะเดินกลับมาในห้องทำงานอีกครั้ง ตัวหนังสือตรงหน้าลายไปหมดจนหลายครั้งที่อ่านแทบไม่ไหว แต่พฤทธิ์ปฏิเสธไม่ได้ว่างานช่วยให้เขาลืมเรื่องต่างๆ ที่ประดังเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อนโดยเฉพาะเรื่องแต่งงานที่ทั้งมารดาและคุณหญิงเร่งเร้ามาหลายครั้ง

          หลายครั้งที่เขาพูดคุยกับฉลองขวัญถึงเรื่องแต่งงาน หล่อนเหมือนจะเข้าใจ แต่เอาเข้าใจหล่อนก็ยังหวังอยู่ลึกๆ ว่าเขาจะยอมรับหล่อนในฐานะคนรักบ้าง แต่สำหรับพฤทธิ์แล้วหล่อนเป็นเพียงเพื่อนสนิทเท่านั้น ไม่มีวันที่ความสัมพันธ์จะก้าวกระโดดเป็นคนรักได้

          เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วพฤทธิ์พาฉลองขวัญไปบ้านสวนของคุณยายที่อยู่ต่างจังหวัดเพราะหล่อนอยากเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ ทั้งที่ความจริงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหล่อนก็เป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น

          ทำไมคนเราต้องมีครอบครัวทั้งที่รู้สึกไม่อยาก..เขาเฝ้าถามตัวเองเรื่อยๆ ว่าทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ แต่เพราะในครอบครัวมีเขาเป็นหลานชายคนเดียว ไม่แปลกใจที่ทั้งยายและมารดาต่างฝากความหวังต่างๆ ไว้กับเขา ถึงพฤทธิ์จะทำทุกอย่างได้ดี ทว่าเรื่องแต่งงานยังคงอยู่ในห้วงความคิดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าควรจะปล่อยเลยตามเลยหรือทำตามที่ใจต้องการ

          พฤทธิ์วางปากกาลงเมื่อสายตาล้าเกินกว่าจะจ้องตัวหนังสือได้

          เวลาเกือบสามทุ่มแล้วหมดเวลาเป็นอาจารย์ของเขาสักที..

         

          อาจารย์พฤทธิ์ยังทำหน้าที่ของอาจารย์เป็นอย่างดี แม้หลงจะรู้อีกด้านหนึ่งของอีกฝ่ายว่าไม่ใช่อย่างที่เป็นในตอนนี้ แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกอย่างที่แสดงออกมาล้วนแล้วแต่เป็นธรรมชาติ

          “พวกคุณคงรู้ว่าอาทิตย์หน้าจะสอบกลางภาคกันแล้ว” อีกฝ่ายยิ้มบ้างๆ เมื่อได้ยินเสียงประท้วงจากนิสิตในห้อง “วิชาของผมมีสอบเหมือนกันนะครับ อย่าลืมอ่านกันมา”

          “ยากไหมคะอาจารย์”

          “ไม่ยากครับ”

          อีกหลายคำถามตามมาเมื่อเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง

          ในครั้งนี้หลงเลือกมาเร็วและนั่งอยู่ข้างหลังหลบเลี่ยงสายตาคมดุเคยถูกมองเมื่อทำอะไรไม่ถูกใจอีกฝ่าย ทว่าตอนนี้น้อยครั้งที่อาจารย์พฤทธิ์จะเหลือบมองขึ้นมา แต่การมองของอีกฝ่ายนั้นแตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง ถูกล่ะ..อาจารย์ไม่ชอบเขาและไม่มีความจำเป็นต้องมองในแบบเดียวกับที่มองนิสิตคนอื่น

          หลงถามตัวเองว่าน้อยใจหรือเปล่า..เปล่าเลย เขาชินเสียแล้วกับสายตาแบบนี้..

          “วันนี้ขอปล่อยก่อนเวลานะครับ”

          น้อยครั้งที่พฤทธิ์จะปล่อยก่อนเวลา เพราะช่วงใกล้สอบเขาอยากให้นิสิตได้มีเวลาทบทวนบทเรียนมากๆ ทว่าสายตาละห้อยแบบนั้นมันทำให้เขาอดอมยิ้มไม่ได้ พฤทธิ์รู้ว่าตัวเองถูกกล่าวถึงในกลุ่มนิสิตสาวไม่น้อยพอๆ กับกลุ่มนิสิตชาย แต่เรื่องแบบนี้เขาคงห้ามใครคิดเลยเถิดไม่ได้

          “ถ้ามีอะไรติดต่อผมทางอีเมลล์นะครับ”

          “เบอร์ติดต่อก็สะดวกนะครับอาจารย์”

          “ไม่ดีกว่าครับ ผมตอบอีเมลล์เร็วกว่ารับโทรศัพท์อีกนะ”

          หลงออกจากห้องเรียนคนท้ายๆ เพราะรอให้นิสิตพวกนั้นถามอาจารย์พฤทธิ์ให้สาแก่ใจเสียก่อน เขาแค่ไม่อยากผ่าน ไม่อยากเจอหน้าและไม่อยากทักทายใดๆ ทั้งสิ้น แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายอาจลืมเรื่องที่เคยพูดไว้ไปนานแล้ว แต่สำหรับคนฟังอย่างหลงมันก็ไม่ต่างอะไรจากแผลที่ฝังลึกในใจ

          และหลงยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงได้เอาแต่เก็บมาคิด..

          ฝนตกช่วงตอนเย็นทำไมการจราจรที่ปกติก็ติดขัดอยู่แล้วเป็นมากกว่าเดิม โดยเฉพาะช่วงเลิกเรียน อันที่จริงหลงจะให้ลุงแก้วมารับก็ได้ แต่เพราะเห็นว่าวุฒิกับกรณ์จะกลับจากต่างประเทศ ลุงแก้วคงไม่สะดวกจะมารับเขาแบบวันก่อนๆ ซึ่งกว่าจะถึงบ้านก็ใช่เวลาร่วมเกือบสามชั่วโมงบนรถประจำทาง

          ปกติแล้วหลังหกโมงจะเปิดไฟในสวนหน้าบ้านและภายในตัวบ้านเป็นหย่อมๆ เพื่อให้แสงสว่าง ทว่าวันนี้บ้านหลังใหญ่กลับตั้งตระหง่านอย่างเดียวดายในความมืด หนำซ้ำฝนตกพรำๆ ลงมายังชวนให้รู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ

          เด็กหนุ่มเปิดประตูหน้าบ้านก่อนจะเดินตามทางเดินที่ทอดยาวไปยังชานหน้าบ้าน

          “กลับมาแล้วครับป้ากิ่ง” เขาตะโกนเสียงดัง ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับอย่างเคย หนำซ้ำภายในครัวซึ่งปกติหล่อนจะอยู่ประจำกลับไม่มีคนอยู่สักคน

          หัวใจของหลงบีบแน่น ภาวนาขออย่าให้เกิดอะไรกับขึ้นกับคนที่บ้าน แต่คนอย่างหลงโชคดีไม่เคยเข้าข้างเมื่อป้ากิ่งเดินออกมาด้วยน้ำตานองหน้า

          “อะไรครับ”

          “คุณหลงคะ..” เสียงหล่อนสั่นเครือขณะที่พยายามเอ่ยปากพูดกับเขา

          หลงยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ หัวใจปวดร้าวยากจะเปล่งเสียงถามจึงได้แต่ยืนรอให้คนสูงวัยเป็นผู้บอกเอง

          “คุณวุฒิกับคุณกรณ์” หล่อนกลั้นสะอื้น เห็นแล้วรู้สึกสงสารจับใจ “ประสบอุบัติเหตุอยู่โรงพยาบาลค่ะ”

          “ลุงแก้วล่ะครับ”

          “อยู่โรงพยาบาลเหมือนกันค่ะ”

          หลงเพิ่งรู้ว่าอาการใกล้จะขาดใจเป็นอย่างไร ในหัวสมองเขาว่างเปล่าไปหมด แม้กระทั่งตอนที่ป้ากิ่งพามาโรงพยาบาลยังไม่รู้สึกตัว ทั้งที่ควรจะเป็นหลงที่ประคับประคองหล่อนแท้ๆ แต่กลายเป็นว่าคนอย่างเขาทำอะไรไม่ได้เลย

          “แม่ล่ะครับ แม่มาดูคุณวุฒิหรือยัง”

          หล่อนนั่งปาดน้ำตาหน้าห้องฉุกเฉิน แม้อารมณ์จะไม่คงที่ แต่เมื่อพูดถึงแม่ของหลงทีไรก็อดรู้สึกโมโหไม่ได้ทุกที “เธอยังไม่กลับบ้านเลยค่ะ แล้วนี่คุณวุฒิกับคุณกรณ์เข้าโรงพยาบาลมีหรือคะที่เธอจะรู้”
          “ขอโทษครับ”

          “ขอโทษทำไมคะ คุณหลงไม่ได้ทำอะไรผิด”

          “ก็เป็นแม่ของหลงนี่ครับ”

          หลงเหลือบมองไปยังห้องไอซียูซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปนับชั่วโมง ความทรมานที่สะสมมานานและความอ่อนล้ายังผลให้เขารู้สึกง่วงอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อนึกถึงตอนที่มีคนออกมาจากห้องไอซียูเด็กหนุ่มก็พยายามเปิดตาอย่างสุดความสามารถ     

          แบบนี้หรือเปล่าที่รู้ตัวเมื่อสายไป เขาเคยนึกรังเกียจชิงชังคนทั้งคู่เพราะคิดว่าความหวังดีเหล่านั้นจอมปลอมไม่อาจเชื่อถือได้ แต่การกระทำทั้งหลายที่เกิดขึ้นล้วนตอกย้ำว่าหลงละเลยอะไรไปบ้าง โดยเฉพาะกับกรณ์ที่พยายามเข้าหาหลงอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็เอาแต่ปฏิเสธเพราะทิฐิ

          “คุณหลงพรุ่งนี้ต้องไปเรียนไม่ใช่หรือคะ”

          “ครับ” เขาตอบเสียงแห้ง รู้สึกลำคอตีบตันจนไม่สามารถเปล่งเสียออกมาได้

          “กลับไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะเฝ้าเอง”

          เขาส่ายหน้า แล้วบอกให้ป้ากิ่งเป็นคนไปพักผ่อนแทน “ป้ากลับไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวไม่มีคนดูบ้าน”

          “ตอนนี้คงมีแต่คุณพฤทธิ์เท่านั้นที่พอจะช่วยเหลือได้”

          ชื่อของอาจารย์พฤทธิ์ทำให้หลงถึงแก่วูบโหวงในใจ เขาไม่ได้คุยกับอาจารย์หรือมีความสัมพันธ์ดีขึ้นตามที่คิดไว้ ตรงกันข้ามอะไรๆ ก็ดูเลวร้ายลงไปหมด แล้วมีหรือจะกล้าขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

          “อย่ารับกวนอาจารย์เลยครับ”

          “แต่คุณยังเด็ก อย่างไรก็ต้องมีคนคอยช่วยเหลือ อีกอย่าง..คุณพฤทธิ์เป็นญาติที่สนิทที่สุดกับครอบครัวเรานะคะ”

          หลงไม่อาจปฏิเสธได้ เขาไม่รู้ว่าจะจัดการทุกอย่างตรงหน้าคนเดียวได้อย่างไร

          คุณป้าแม่บ้านรอจนกว่าพฤทธิ์จะมาถึงโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเด็กหนุ่ม หล่อนพอจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ว่าไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ แต่หล่อนก็เชื่อว่าผู้ใหญ่แบบพฤทธิ์คงไม่ถือโทษโกรธกันจนเกินไป

          “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายเบาๆ ก่อนมองประตูห้องไอซียูด้วยสีหน้ากังวล “เข้าไปนานหรือยังครับ”

          “นานแล้วค่ะ ป้าใจไม่ดีเลย” หล่อนยืนขึ้นแล้วลูบแขนคนตรงหน้า “คุณพฤทธิ์คะ ป้ารู้ว่านี่เป็นการรบกวนคุณมากไป แต่ช่วยอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ”

          พฤทธิ์มองเด็กหนุ่มที่ยังก้มหน้าอยู่ ก่อนหันกลับมามองหญิงวัยกลางคนด้วยสีหน้าอาจไม่ออก ถูกล่ะ..เขาไม่อยากอยู่ที่นี่เพราะใครบางคน แต่ไม่อาจปฏิเสธว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น “ครับ”

          “ขอบคุณครับ”

          “ป้าฝากด้วยนะคะ ขอบคุณคุณพฤทธิ์มาก”

          อาจารย์พฤทธิ์ยังสวมเสื้อตัวเดิมอยู่ แสดงว่าอีกฝ่ายคงกลับบ้านได้ไม่นาน

          อากาศแถวนี้เหมือนจะลดน้อยถอยหลงเมื่อพวกเขาเอาแต่นั่งเงียบๆ โดยไม่มีบทสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งที่ความจริงเมื่อก่อนหลงไม่เคยรู้สึกว่าการอยู่ใกล้กับอีกฝ่ายทำให้เขาอึดอัดจนหายใจไม่ออก

          เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง อยู่ๆ อาจารย์พฤทธิ์ก็ลุกขึ้นทำให้เขาอดมองตามไม่ได้

          “ผมแค่ไปหาอะไรดื่มเท่านั้น”

          “ครับ” หลงตอบเสียงเบา เมื่อครู่เขาคงตระหนกอย่างชัดเจนจนอีกฝ่ายต้องพูดขึ้นมาเพื่อความสบายใจและตอนนี้หลงตระหนักได้แล้วว่าเขาไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ตัวเองคิด แต่ยังต้องการที่พึ่งพิงเหมือนเด็กคนอื่นเช่นกัน หากมีตัวเลือกอื่นที่จะพึ่งพิงในตอนนี้ แน่นอนว่าเขาคงตัดอาจารย์พฤทธิ์ออกอย่างไม่ลังเล ไม่ใช่เพราะเกลียดอีกฝ่ายแต่ประการใด แต่เพราะเขาไม่อยากเป็นภาระให้คนๆ นี้อีกแล้ว

          เสียงท้องร้องดังขึ้นทำให้หลงคิดได้ว่าตั้งแต่กลับจากมหาวิทยาลัยยังไม่มีน้ำสักหยดตกถึงท้อง ถึงอยากจะลุกไปโรงอาหารใกล้ๆ ขนาดไหน แต่เมื่อมองไปยังประตูห้องไอซียูที่คล้ายจะเปิดออกทุกเมื่อทำให้เขากัดฟันทนนั่งต่อไปโดยไม่ปริปากพูดสักคำ

           “กินสิ จะได้ไม่หิว” อาจารย์พฤทธิ์ยื่นซาลาเปากล่องหนึ่งให้พร้อมน้ำหนึ่งขวด

          “ขอบคุณครับ” หลงยกมือไหว้ ตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายจะถูกชโลมด้วยสายน้ำเบาบางเท่านั้น อย่างน้อย..อีกฝ่ายก็ยังมีน้ำใจอยู่บ้าง “อาจารย์ไม่กินหรือ”

          “เรียบร้อยแล้ว”

          เด็กหนุ่มนั่งกินเงียบๆ อันที่จริงระหว่างหลงกับอาจารย์พฤทธิ์ถือว่าเป็นญาติห่างๆ ที่ไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดและเขาก็ไม่เคยเรียกอีกฝ่ายว่าพี่พฤทธิ์อย่างที่กรณ์ชอบบังคับให้เรียกบ่อยๆ ประการแรกคงเพราะความห่างเหินและประการที่สองคืออีกฝ่ายไม่ยอมรับเขาแบบที่คนอื่นยอมรับ ครั้งหนึ่งที่หลงเคยได้ยินว่าพฤทธิ์พูดกับกรณ์ว่าเขาไม่ใช่น้อง ไม่ใช่ญาติ ก็ถูกของอีกฝ่าย..เขาแค่เด็กเก็บมาเลี้ยง แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วมันก็เหมือนหนามยอกใจอย่างบอกไม่ถูก

          “คุณจ้องหน้าผมเหมือนมีคำถาม” พฤทธิ์พูดสั้นๆ พลางมองเขาด้วยสายตาตำหนิ

          “เปล่า..เปล่าครับ”

          เขาก้มหน้าลงราวกับโดนจับได้ อันที่จริงหลงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้งหญิงทั้งชายต่างชื่นชอบอาจารย์พฤทธิ์ ถูกล่ะ..อีกฝ่ายรูปหล่อ การศึกษาดี แล้วใครหน้าไหนจะไม่หวังอะไรจากอาจารย์พฤทธิ์ โดนเฉพาะอาจารย์ฉลองขวัญ หลงรู้ว่าหล่อนรักอีกฝ่ายจนไม่เหลือที่เผื่อใจไว้ แต่อาจารย์พฤทธิ์ก็ยังเย็นชาอยู่วันยังค่ำ

          ความคิดทั้งเป็นต้องหยุดลง เมื่อเสียงโทรศัพท์ของพฤทธิ์ดังขึ้น

          “มีอะไร” พฤทธิ์รับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

          ‘คืนนี้ไปหาได้ไหมคะ’

          ชายหนุ่มหันมองคนข้างๆ คืนนี้เขาคงไม่ได้พักผ่อนที่บ้านอย่างที่ตั้งใจไว้ “คงไม่สะดวกให้คุณมา”

          ‘ทำไมคะ ปกติไม่เห็นคุณไม่เคยสะดวกเลยนี่’

          เขาถอนหายใจ เมื่อก่อนฉลองขวัญกับเขายังมีความสัมพันธ์แบบเพื่อนอยู่ ถึงหล่อนจะพิเศษกว่าคนอื่น แต่หล่อนก็ยังเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น ทว่าเมื่อหลายเดือนก่อนอยู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดเรื่องแต่งงานจนทำให้เขาต้องพิจารณาความสัมพันธ์แบบนี้ใหม่อีกครั้ง

          มันไม่ควรเกินเลยถึงขึ้นผูกมัดด้วยซ้ำ..

          “คุณกำลังก้าวก่าย”

          ‘ฉันก้าวก่ายไม่ได้หรือ ถึงคุณบอกว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เราทำตัวไม่ต่างอะไรจากคนรักเลยนะคะ’

          พฤทธิ์รู้ตัวว่ากำลังหงุดหงิดจนอยากระเบิดอารมณ์ แต่เขาไม่ใช่คนประเภทนั้น ต่อให้โมโหอยากต่อว่าหล่อนแค่ไหนก็ทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรงหน้า

          “คนรักมันต้องมีความรักซึ่งกันและกัน” เขาเงียบไปสักพักก่อนเอ่ยประโยคตัดรอนหล่อนอย่างไม่ใยดี “แต่สำหรับเรา..ไม่มีความรักซึ่งกันและกัน มีแต่คุณฝ่ายเดียวที่ดันทุรัง”

          ‘พฤทธิ์!’ ฉลองขวัญกำโทรศัพท์แน่น ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าพฤทธิ์ไม่มีทางรักหล่อนแบบคนรักได้ แต่หล่อนก็ยังดันทุรัง มันทั้งเจ็บทั้งปวดใจ..แต่ฉลองขวัญก็รักจนถอนตัวไม่ขึ้น

          “ผมมีธุระสำคัญ หวังว่าอาทิตย์นี้คุณจะไม่มารบกวนผมนะครับ” เขาตัดสายหล่อนพลางขมวดคิ้ว

          ทำไมถึงถลำลึกได้ขนาดนี้..

          เขารับรู้ความเปลี่ยนแปลงของฉลองขวัญเมื่อหลายเดือนก่อนหรือบางทีความรู้สึกแบบนั้นมันเกิดขึ้นมานานจนอีกฝ่ายทนไม่ไหว ทั้งที่รู้ว่ายิ่งอยู่ใกล้กันความรู้สึกของหล่อนก็ยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น แต่พฤทธิ์ก็เป็นแบบนี้..เขาไม่มีทางรักหล่อนได้แบบคนรักแน่ๆ

          พฤทธิ์เดินกลับมาที่โซฟาหน้าห้อง เห็นเด็กหนุ่มนอนหลับอยู่ หัวของเจ้าตัวไหลลงเรื่อยๆ พอรู้ตัวว่าประคองสติตัวเองไม่อยู่ก็รีบลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

          “อาจารย์..กี่โมงแล้ว” เด็กหนุ่มถามเขาด้วยท่าทีสะลืมสะลือราวกับยังไม่ตื่นเต็มตา

          “ห้าทุ่มแล้ว”

          หลงหันกลับไปมองประตูห้องอีกครั้ง ไม่มีใครออกมาเลยจริงๆ

          “ไม่มีใครออกมาเลย” หลงไม่อยากร้องไห้ แต่นึกว่าจะต้องสูญเสียทั้งสองคนไปหัวใจก็บีบรัดเหมือนจะแหลกเป็นชิ้นๆ

          “แม่ของคุณไปไหนล่ะ ทำไมไม่มาที่นี่” พฤทธิ์ถาม เขาไม่ได้อยากรู้เรื่องราวในครอบครัวของวุฒิเท่าไหร่ แต่ในเมื่อแม่ของหลงเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วย่อมต้องทำหน้าที่ภรรยาให้สมบูรณ์

          “ผมไม่รู้” หลงรู้อยู่แก่ใจว่าแม่ไปไหน คงหนีไม่พ้นไปนอนกับผู้ชายแปลกหน้าที่หลงเห็นเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนแน่ๆ แต่ถึงกระนั้น..คงไม่มีใครอยากบอกเรื่องเหลวแหลกให้คนอื่นฟัง ยิ่งกับอาจารย์พฤทธิ์ด้วยแล้ว เรื่องแบบนี้ยิ่งไม่ควร

          “ช่างเถอะ”

          พวกเขาคุยกันไม่กี่ประโยคก็กลับมาเงียบเชียบเหมือนเดิม

          ความเหนื่อยล้าทำให้หลงอยากหลับอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อมีคนเดินผ่านไปมาทีไรเป็นอันต้องลืมตาตื่นทุกที

          “ง่วงหรือ”

          “นิดหน่อยครับ”

          “นอนเถอะ เดี๋ยวผมจะเรียกคุณเอง” หากหลงไม่ง่วงจนเกินไป น้ำเสียงของอาจารย์พฤทธิ์อ่อนลงมากจนหลงคิดว่ากำลังอยู่ในความฝัน ไม่นานหนักเปลือกตาหนักๆ ก็ปิดลงพร้อมหัวใจที่สงบ

          พฤทธิ์ไม่รู้ความอ่อนโยนนี้เป็นเพียงความห่วงใยระหว่างญาติพี่น้องหรือเปล่า ถูกล่ะ..ถึงเขาจะทำหน้าที่เฉพาะส่วนของตัวเองเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะละเลยคนอื่นอย่างที่ใครบางคนเคยกล่าวหา

          เด็กหนุ่มข้างกายนอนหลับสนิทพร้อมกับศีรษะที่แนบลงมาบนไหล่เขา ถึงพฤทธิ์จะไม่เคยนับว่าหลงเป็นญาติหรือคนในครอบครัว แต่เขาไม่ใจร้ายขนาดให้ลูกศิษย์ตัวเองนอนหนาวแบบนี้

          ชายหนุ่มหยิบเสื้อห่มที่อยู่ในรถยนต์ติดมือมาตอนออกไปข้างนอกคลุมร่างเล็กไว้ก่อนจะนั่งเงียบๆ เหมือนเดิม

          นี่คงเป็นความใจกว้างหนึ่งเดียวของเขาจริงๆ..

 

          พระอาทิตย์ขึ้นแทนที่ดวงจันทร์ที่คล้อยต่ำลง ความร้อนไล่ลามปลายเท้าก่อนเด็กหนุ่มจึงสะดุ้งตื่นเมื่อพบว่ามีไอเย็นสัมผัสที่ใบหน้า สถานที่ไม่คุ้นเคยทำให้ดวงตาสีเข้มมองไปรอบกายอย่างตื่นตระหนก..เขาคงฝันว่ากำลังนั่งอยู่ที่คอนโดของอาจารย์พฤทธิ์แน่ๆ

          แต่เขาควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือ..

          “คุณอากับกรณ์ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องห่วง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบแห้งเล็กน้อยดังขึ้นเมื่อเจ้าของห้องเดินออกจากห้องนอนส่วนตัว ทำให้หลงรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

          “แล้ว..”

          “แพทย์ยังไม่ให้เข้าเยี่ยม” พฤทธิ์ตอบสั้นๆ อันที่จริงน้อยครั้งที่เขาจะอดนอน แต่ครั้งนี้คงเป็นข้อยกเว้น

          “ขอบคุณครับ”

          “อืม”

          หลงอยากพูดต่อ แต่เมื่อเห็นสภาพอิดโรยของอาจารย์พฤทธิ์แล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ปกติอีกฝ่ายแม้จะทำงานเหนื่อยแค่ไหน น้อยครั้งที่จะเห็นเพลียจนสังเกตได้แบบนี้และต้นเหตุมันก็คือเขา ที่จริง..ความรู้สึกผิดเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่อีกส่วนคือความอุ่นใจที่อย่างน้อยก็มีใครบางคนอยู่ใกล้ๆ

          “คุณยังไม่นอนหรือครับ”

          ดวงตาสีเข้มหันมองเขาเพียงครู่เดียว

          “อาจารย์ไปพักผ่อนก่อนไหมครับ”

          พฤทธิ์รู้ว่านั่นเป็นความห่วงใย แต่เอาเข้าจริงเขาก็รู้สึกหงุดหงิดไม่ได้เช่นกัน “วันนี้ผมมีสอน คงทำอย่างที่คุณว่าไม่ได้”

          “ผมขอโทษ ผมไม่ได้อยากเป็นภาระให้อาจารย์” ตั้งแต่วุฒิแนะนำให้หลงรู้จักอาจารย์พฤทธิ์ ไม่มีเรื่องไหนเลยที่อีกฝ่ายไม่เกี่ยวข้อง ทั้งที่รู้ว่าอาจารย์เกลียดเขา แต่ยังยอมทำตามคำขอหลายๆ ครั้งของคุณวุฒิโดยไม่มีข้อแม้ “ต่อไปผมจะไม่..”

          “ถือว่าผมดูแลศิษย์คนหนึ่งก็แล้วกัน” พฤทธิ์ดื่มกาแฟเงียบๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเอกสารไปทำงานในที่สุด

          เด็กหนุ่มมองตามหลังอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อๆ ทำไมพอเป็นเขามันถึงกลายเป็นปัญหาได้ขนาดนี้

 

 





สวัสดีค่าาาาาาาาาาาาาา   :mew1:
อาจารย์มาแล้ววววว เขียนเสร็จเมื่อวานแต่แก้คำผิดอีกบานนนนนนนน เหมือนจะไม่ค่อยมีสติเท่าที่ควร TwT ตอนนี้พยายามให้เห็นด้านอ่อนโยนของอาจารย์พฤทธิ์นะคะ แต่ได้แค่นี้แหละ มากกว่านี้เดี๋ยวไม่เหมาะไม่ควร อิอิ

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะะะ อ่านทุกคอมเม้นท์แล้วว
อย่าเพิ่งเกลียด อย่าเพิ่งโกรธใครนะคะ
ขอบคุณมากค่าา  :กอด1:


Fanpage: https://www.facebook.com/AUTHOR.ELLETTE

ออนไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #101 เมื่อ18-04-2015 15:38:11 »

โชคดีที่คุณพ่อกับคุณพี่ไม่เป็นไร
ส่วยยัยแม่นั่นไม่ต้องกลับมาอีกเลยก็ดีนะ ฮ่าๆๆ

แล้วก็อ่านไปอึดอัดแทนพฤทธิ์เรื่องฉลองขวัญจริงๆ
โปรไฟลหรูแต่นิสัยแบบนี้ก็ไม่มีใครอยากได้น๊ะเทออ

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #102 เมื่อ18-04-2015 15:39:53 »

ทำไมแม่นางฉลองขวัญถึงมีความอดทนสูงส่งขนาดนี้ ถ้าจริงๆไปจับคนอื่นป่านนี้หมั้นกันแล้วมั้ง

หวังว่าคุณลุง พี่กรณ์ กับลุงแก้วจะหายดีเร็ววันนะคะ (จารย์ไม่ได้บอกถึงลุงแก้ว)


ออฟไลน์ armize

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 98
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๕ [๐๖.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #103 เมื่อ18-04-2015 15:55:06 »

หวานได้แค่นี้พวกเราก็ยิ้้้มแล้วครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-04-2015 16:53:57 โดย armize »

ออฟไลน์ Maiiz Ellfiez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #104 เมื่อ18-04-2015 16:16:08 »

อาจารย์เย็นชาจริง ๆ ใจเหมือนทำมาจากหินเลยนะคะ

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #105 เมื่อ18-04-2015 16:16:47 »

บีบใจกันต่อไป สงสารน้องหลง

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #106 เมื่อ18-04-2015 16:57:24 »

ฉลองขวัญ  ชั้นว่าเธอต้องเปลี่ยนชื่อเป็น สยองขวัญ ละนะ  เล่นกัดไม่ปล่อยขนาดนี้

ออฟไลน์ milkshake✰

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #107 เมื่อ18-04-2015 17:35:59 »

น้องหลงชอบคิดว่าตัวเองเป็นภาระของคนอื่นอยู่ตลอดเลยนะ
น่าสงสาร จนอยากเข้าไปปลอบ

ออฟไลน์ pim14

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #108 เมื่อ18-04-2015 18:49:05 »

 :katai2-1: เพิ่งมาเริ่มอ่านเรื่องนี้ค่ะ แอบรู้สึกลุ้นตามว่าจะรักกันยังไง คิดว่าต่างคนต่างซึมซับกันไปเองแบบไม่รู้ตัว ชีวิตน้อวหลงนี่ดูจะมีมาม่ารออยู่อีกมากมาย ฝ่ายอาจารย์นี่ก็ทั้งแม่และยายตามเชียร์ชะนีอยู่ เฮ้อ เครียดแทนความรักที่กำลังจะเกิด

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #109 เมื่อ18-04-2015 19:09:52 »

โอ๊ย ฉากตอนกลับบ้านมาไม่เจอใครมันบีบหัวใจมากค่ะ T__T

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
« ตอบ #109 เมื่อ: 18-04-2015 19:09:52 »





ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2605
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #110 เมื่อ18-04-2015 19:35:00 »

ฉลองขวัญนี่ตกม้าตายก่อนเข้าวินแน่ๆ
คือลงทุนหมดตัวหมดความเป็นผู้หญิงดียอมเป็นหมาเพื่อกัดเอาว่าที่ผัวมาครอง

อยากเอาชะแลงงัดปากหลงจริงๆ
นังแม่นั่นก็ให้ตายไปเสียเถอะอย่ากลับมาหลอกหลอนอีกเลย

ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #111 เมื่อ18-04-2015 20:06:30 »

อ้างถึง
ตอนนี้พยายามให้เห็นด้านอ่อนโยนของอาจารย์พฤทธิ์นะคะ แต่ได้แค่นี้แหละ มากกว่านี้เดี๋ยวไม่เหมาะไม่ควร อิอิ



นี่อ่อนโยนแล้วสินะ 5555

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #112 เมื่อ18-04-2015 21:48:11 »

 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Fujung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #113 เมื่อ18-04-2015 21:51:42 »

ลุ้นจริงๆว่าคู่นี้จะเป็นยังไง  แล้วกลัวเหลือเกินมารยาหญิงเนี่ย   :ling3: :ling3:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #114 เมื่อ18-04-2015 22:15:15 »

ความอ่อนโยนของอาจารย์พฤทธิ์....เยอะมากกกก ไม่ประชดด้วย :katai1:
คุณลุงวุฒิกับคุณพี่กรณ์ หายไวๆแล้วมาดูแลหลงต่อไปด้วยนะฮะ แต่ใจหนึ่งกับยัยคุณแม่ก็อยากให้ทำอะไรซักอย่างจริงๆ :m16:

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #115 เมื่อ18-04-2015 22:16:23 »

อย่างน้อยบรรยากาศก็ดีขึ้นมานิดนึง
แถมน้องหลงเองก็เริ่มจะยอมรับว่ารู้สึกถึงความหวังดีของพ่อกับพี่
อยู่กัน3คนพ่อลูกอาจจะดีกว่าป่ะ 555

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #116 เมื่อ18-04-2015 23:01:45 »

ค่อยๆรัก

ออฟไลน์ aimjungna

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #117 เมื่อ19-04-2015 09:55:55 »

เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้
ดูหน่วงๆน่าติดตามมากคะ *0*

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #118 เมื่อ19-04-2015 12:18:29 »

ได้แค่นี้แหละค่ะพ่อคนนี้..

ออฟไลน์ imvodka

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #119 เมื่อ19-04-2015 18:48:56 »

 :เฮ้อ: หน่วงๆ อึนๆ อยากให้รักกันเร็วๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด