✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๕ [๒๑.๐๔.๒๕๖๓]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๕ [๒๑.๐๔.๒๕๖๓]  (อ่าน 233978 ครั้ง)

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #180 เมื่อ01-06-2015 19:34:31 »

บางทีอาจจะต้องใช้บุคคลที่สาม มากระตุ้นอาจารย์พฤทธิ์บ้างสินะ จะได้เลิิกใจร้ายกับหลงเสียที :katai1:
ส่วนหลงเอง ก็หักห้ามใจเถอะ อย่าไปอยากคุยกับคนแบบนี้อีกเลย ทำยังไง ตอนนี้ก็ชอบอาจารย์ไม่ลงจริงๆนะคะคนเขียน :m31:

ออฟไลน์ Pippin_Fujoshi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #181 เมื่อ01-06-2015 20:26:28 »

คุณพฤทธิ์นี่ยังไง เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่า คนเริ่มก่อนก็ตัวเองแท้ๆ พระเอกจริงป่ะเนี่ย ฮึ่ยยยยย :katai4:
ยังพยายามจะเชื่อว่าคุณพฤทธิ์ดี แต่ตอนนี้ไม่ไหวนะ น่าตบมากกกกกกกกกกกกกก กรี๊ด!
แล้วถ้าไม่รัก ไม่อะไรกับเขา แล้วจะไปฟหกดด้วยทำไม ไม่ค่อยเข้าใจอาจารย์ เหมือนทำร้ายผู้หญิงอ่ะ สรุปฉลองขวัญนางมีค่าแค่นี้เหรอคะ คือคุณพฤทธิ์นี่เป็นผู้ชายที่ใจร้ายมากเลยนะ
สงสารก็แต่น้องหลง อยากดึงน้องมากอดมาก ผู้ใหญ่มันใจร้ายก็อย่าไปสนใจเลยลูก น้องหลงควรมีคนอื่นเข้ามาในชีวิตบ้าง
นี่หมั่นไส้อาจารย์แรงงงง :katai1:

แบบตอนนี้เข้าเล้าเป็ดทุกวันเพราะซ่อนรัก มาต่อเร็วๆ นะคะ  :hao5:

ออฟไลน์ kdds

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #182 เมื่อ01-06-2015 21:15:16 »

ชอบน้องหลง มืดมนได้ใจจริงๆ ชีวิตอาภัพดันไปสนใจผู้ชายอย่างพฤทธิ์ ที่มีคอยแต่จะส่งสายตาเย็นชา ระอา แถมยังมาอ่อย แอบจูบ แต่ไม่ได้คิดจะสานต่ออะไร ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หูยยย ดวงราหูอมหัวมาเกิดจริงๆหลงเอ๊ยยย ตัวเองก็ไม่มีความมั่นใจอะไรซักอย่างอยู่แล้ว แม่ก็พึ่งไม่ได้ วุฒิ กรณ์ บางอย่างก็ไม่กล้าพูดปรึกษาด้วย เพื่อนภัทรก็ไม่ได้สนิทอะไรมาก แถมว่าที่แฟนก็เย็นชาดูจะปกป้องน้องจากภัยแม่ ยาย ไม่ไหว น้องหลงคงจะเจ็บช้ำสะบักสะบอมทีเดียวกว่าจะได้เจอความสุข

ผช อย่างพฤทธิ์ นี่แย่นะ ไม่ว่าเจ้แกหรอกที่จะจับไม่ปล่อยน่ะ ก็รู้จักกันมาเป็นสิบปี มีอะไรกันมาตั้งนาน ไม่ผลักไล่ไสส่งให้ชัดเจน ยิ่งได้เปิดตัวกับที่บ้าน เขาชอบอีก นี่ยิ่งแล้วใหญ่ ใครๆก็ต้องคิดว่าตัวเองมีหวังทั้งนั้น สรุป ผช ไม่ชัดเจน ผูกเรื่องขึ้นมามัดตัวเองแท้ๆ

ออฟไลน์ Fujung

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #183 เมื่อ01-06-2015 22:00:22 »

อ่านแล้วแบบเพลงขัดใจลอยมา :katai5:  หลงก็คือคนที่กำลังจมน้ำต้องการขอนไม้พักพิง ระวังเถอะคุณพฤทธิ์เล่นตัวมากๆ หลงจะเจอคนใหม่แล้วไขว้เขว :katai1:  ไม่อยากจะคิดเลยว่าเดี้ยนจะสะใจแค่ไหน ฮึๆ :katai3: :katai3: :katai3:

ออฟไลน์ naumi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #184 เมื่อ01-06-2015 22:02:22 »

ตามเค้าอยู่ต้อยๆอยู่ได้ โดนตอกหน้าหงายไปทีนึงละ ยอมเสียการเรียนหลบเรียนมาเป็นอาทิตย์ สุดท้ายกลับมาเสนอหน้าเจอเค้าเพื่อบอกว่าขอบคุณทั้งที่เค้าก็ไม่ได้ฟ้อง ไม่ได้ทวงบุญคุณไรด้วย เพื่อ???? งงกับหลงว่ะ สรุปเมิงจะเอายังไง ศักดิ์ศรีน่ะมีไหม จะเล่นตัวก็เล่นไม่สุดแบบนี้ก็อยู่ให้เค้าดูถูกไปสิ เข้าหาเค้าท่าเดียวแบบนี้ คิดว่ามีค่าหรอ งง!!!!

ออฟไลน์ ROCKLOBSTER

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 793
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #185 เมื่อ01-06-2015 22:29:03 »

 :katai1: :m16: :angry2: :z3: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #186 เมื่อ01-06-2015 23:14:25 »

หน่วงสุดๆ มาต่อบ่อยๆนะ รักเรื่องนี้ กอดดดด

-------------------------------------------------------

เคยอ่านจนจนลืมอะ 5555 บวกเป็ดทุกตอน คริคริ

ออฟไลน์ ammie_mn

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #187 เมื่อ01-06-2015 23:39:17 »

เอาจริงๆตอนแรกก็เชียร์พระเอกนะถึงจะดูเย็นชาไปบ้าง แต่พอมาเรื่อยๆเริ่มรู้สึกว่าเฮ้ยมันไม่ใช่อ่ะไม่ได้ทำร้ายร่างกายแต่จิตใจยับเยินมาก คิดๆแล้วนังฉลองมาก่อนหลงนะอย่าให้หลงไปยุ่งกับคนมีเจ้าของเลยถึงจะยังไม่แต่งแต่ก็เหมือนแต่งไปแล้วกรายๆ มันบาปนะไปยุ่งกับคนมีเจ้าของ ฉะนั้นหลงต้องหาเป้าหมายใหม่นะจ๊ะดีต่อตนเองและรอบข้างเป็นที่สุด  :bye2:

ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #188 เมื่อ02-06-2015 00:31:03 »

คอมเม้นท์เผ็ดร้อนมาจนอยากเข้ามาตอบเลยค่ะ ตอนนี้อาจารย์พฤทธิ์กับหลงพรุนหมดแล้วค่ะ  :katai4:


แบบที่ใน fb บอกจริงๆ

เรื่องนี้คนที่ใจร้ายที่สุดก็พฤทธิ์นั่นล่ะ

อ.ใจร้ายจริงๆ ค่ะ แต่มีส่วนที่ใจดีอยู่เหมือนกัน ขอบคุณค่ะ ^_^

สงสารหลงอีกแล้ว
คุณพฤทธิ์ใจร้าย

อาจารย์ก็น่าสงสารนะคะ ทำตามใจตัวเองไม่ได้  :ling1:

คุณพฤทธิ์   :katai1:
ฮือ สงสารหลงอ่ะ ดูไม่มีความสุขอะไรเลย

ความสุขอยู่ไม่ไกลค่ะ ^_^

อ่านแล้วหน่วงดีจริงๆ

ไม่ชอบฉลองขวัญมาก เอาเธอออกไป :katai1:

เอาออกไปไม่ได้ค่ะ TwT เธอเป็นคนที่อาจจะไม่ดี แต่ก็มีดีบ้าง (ยังไม่ถึงเวลา)

เปลี่ยนพระเอกทันมั้ยค้าาาาา ไม่วั้นก็ขอให้อาจารย์พฤทธิ์มีคู่แข่งบ้างไรบ้าง คนอย่างหลงควรเจอคนมาเอาอกเอาใจให้มากกว่านี้ การที่อาจารย์มาเย็นชาใส่ และยังแกะตัวรุงรังอย่างฉลองขวัญไม่ค่อยจะออก ชีวิตจะรันทดไปไหนคะน้องหลง น่าสงสารจริงๆ ดูเจียมเนื้อเจียมตัวตลอดเรื่อง ขอตัวกระตุ้นความแซ่บด่วนค่ะ 555

เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากค่ะ แต่จะหาใครมาแซบด้วยดี ฮ่าๆ ขอบคุณค่ะ

โอยยย หน่วงงงง หลงเอ๊ยยย มาให้ป้ากอดมา

ระวังสายตาอาจารย์ด้วยนะคะ

เปลี่ยนพระเอกทันมั้ยค้าาาาา ไม่วั้นก็ขอให้อาจารย์พฤทธิ์มีคู่แข่งบ้างไรบ้าง คนอย่างหลงควรเจอคนมาเอาอกเอาใจให้มากกว่านี้ การที่อาจารย์มาเย็นชาใส่ และยังแกะตัวรุงรังอย่างฉลองขวัญไม่ค่อยจะออก ชีวิตจะรันทดไปไหนคะน้องหลง น่าสงสารจริงๆ ดูเจียมเนื้อเจียมตัวตลอดเรื่อง ขอตัวกระตุ้นความแซ่บด่วนค่ะ 555



+100000000 ครั้งเลยค่ะ อยากได้แบบนี้ด้วยคน

ยังไม่ถึงเวลาค่า แต่ก็ทำให้ใครบางคนช้ำใจไม่น้อยเลย

อาจารย์ใจร้ายมากจริงๆ เหมือนจูบตอนที่แล้วไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์คืบหน้าเลย :ling1:

อ่านไปยังหาทางรอดจากยัยฉลองขวัญไม่ได้เลย สงสัยต้องหนีตามกันแล้วมั้งเนี่ย555

รออ่านต่อค่าาาาา

ปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้อ.ไม่สนต่อความสัมพันธ์หรือตัดไฟแต่ต้นลมเยอะค่ะ ตอนนี้คนเขียนกำลังเร่งปั่นอยู่ ติดตามตอนต่อไปนะคะ

เราปลื้มคุณพฤษท์มากกกก

ฮ่าๆ อาจจะมีนัยสำคัญแฝงอยู่

บางทีอาจจะต้องใช้บุคคลที่สาม มากระตุ้นอาจารย์พฤทธิ์บ้างสินะ จะได้เลิิกใจร้ายกับหลงเสียที :katai1:
ส่วนหลงเอง ก็หักห้ามใจเถอะ อย่าไปอยากคุยกับคนแบบนี้อีกเลย ทำยังไง ตอนนี้ก็ชอบอาจารย์ไม่ลงจริงๆนะคะคนเขียน :m31:

อาจารย์กับคนอื่นอาจจะเป็นที่ชืนชอนเพราะหน้าที่การงานและการวางตัว แต่ที่แสดงกับหลงนี่คงไม่มีใครชอบแน่ๆ  :katai1:

คุณพฤทธิ์นี่ยังไง เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่า คนเริ่มก่อนก็ตัวเองแท้ๆ พระเอกจริงป่ะเนี่ย ฮึ่ยยยยย :katai4:
ยังพยายามจะเชื่อว่าคุณพฤทธิ์ดี แต่ตอนนี้ไม่ไหวนะ น่าตบมากกกกกกกกกกกกกก กรี๊ด!
แล้วถ้าไม่รัก ไม่อะไรกับเขา แล้วจะไปฟหกดด้วยทำไม ไม่ค่อยเข้าใจอาจารย์ เหมือนทำร้ายผู้หญิงอ่ะ สรุปฉลองขวัญนางมีค่าแค่นี้เหรอคะ คือคุณพฤทธิ์นี่เป็นผู้ชายที่ใจร้ายมากเลยนะ
สงสารก็แต่น้องหลง อยากดึงน้องมากอดมาก ผู้ใหญ่มันใจร้ายก็อย่าไปสนใจเลยลูก น้องหลงควรมีคนอื่นเข้ามาในชีวิตบ้าง
นี่หมั่นไส้อาจารย์แรงงงง :katai1:

แบบตอนนี้เข้าเล้าเป็ดทุกวันเพราะซ่อนรัก มาต่อเร็วๆ นะคะ  :hao5:

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^_^ ถ้าอาจารย์ไม่รู้สึกอะไรก็ไม่ต้องไปยุ่งจริงๆ ค่ะ แต่นี่อาจารย์เขามีอะไรซ่อนอยู่ในใจน้อถึงได้ไปวุ่นวายกับเขาเนี่ย

ชอบน้องหลง มืดมนได้ใจจริงๆ ชีวิตอาภัพดันไปสนใจผู้ชายอย่างพฤทธิ์ ที่มีคอยแต่จะส่งสายตาเย็นชา ระอา แถมยังมาอ่อย แอบจูบ แต่ไม่ได้คิดจะสานต่ออะไร ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หูยยย ดวงราหูอมหัวมาเกิดจริงๆหลงเอ๊ยยย ตัวเองก็ไม่มีความมั่นใจอะไรซักอย่างอยู่แล้ว แม่ก็พึ่งไม่ได้ วุฒิ กรณ์ บางอย่างก็ไม่กล้าพูดปรึกษาด้วย เพื่อนภัทรก็ไม่ได้สนิทอะไรมาก แถมว่าที่แฟนก็เย็นชาดูจะปกป้องน้องจากภัยแม่ ยาย ไม่ไหว น้องหลงคงจะเจ็บช้ำสะบักสะบอมทีเดียวกว่าจะได้เจอความสุข

ผช อย่างพฤทธิ์ นี่แย่นะ ไม่ว่าเจ้แกหรอกที่จะจับไม่ปล่อยน่ะ ก็รู้จักกันมาเป็นสิบปี มีอะไรกันมาตั้งนาน ไม่ผลักไล่ไสส่งให้ชัดเจน ยิ่งได้เปิดตัวกับที่บ้าน เขาชอบอีก นี่ยิ่งแล้วใหญ่ ใครๆก็ต้องคิดว่าตัวเองมีหวังทั้งนั้น สรุป ผช ไม่ชัดเจน ผูกเรื่องขึ้นมามัดตัวเองแท้ๆ

ขอบคุณค่ะ สำหรับอาจารย์พฤทธิ์แล้วไม่ใช่แค่อยากทำ แต่มีปัจจัยอื่นๆ ที่ทำไม่ได้ด้วยค่ะ สงสัยต้องเพิ่มบทเรียนให้อ. เร็วๆ นี้แล้ว ^_^

อ่านแล้วแบบเพลงขัดใจลอยมา :katai5:  หลงก็คือคนที่กำลังจมน้ำต้องการขอนไม้พักพิง ระวังเถอะคุณพฤทธิ์เล่นตัวมากๆ หลงจะเจอคนใหม่แล้วไขว้เขว :katai1:  ไม่อยากจะคิดเลยว่าเดี้ยนจะสะใจแค่ไหน ฮึๆ :katai3: :katai3: :katai3:

กำลังหาขอนไม้ให้หลงเลยค่ะ แต่คิดว่าน่าจะพอมีบ้างแล้ว ขอบคุณค่ะ

ตามเค้าอยู่ต้อยๆอยู่ได้ โดนตอกหน้าหงายไปทีนึงละ ยอมเสียการเรียนหลบเรียนมาเป็นอาทิตย์ สุดท้ายกลับมาเสนอหน้าเจอเค้าเพื่อบอกว่าขอบคุณทั้งที่เค้าก็ไม่ได้ฟ้อง ไม่ได้ทวงบุญคุณไรด้วย เพื่อ???? งงกับหลงว่ะ สรุปเมิงจะเอายังไง ศักดิ์ศรีน่ะมีไหม จะเล่นตัวก็เล่นไม่สุดแบบนี้ก็อยู่ให้เค้าดูถูกไปสิ เข้าหาเค้าท่าเดียวแบบนี้ คิดว่ามีค่าหรอ งง!!!!

ใจเย็นๆ ค่ะ คนกำลังหลงกำลังรักยังไม่ค่อยมีสติ อยากให้หลงมีสติมากกว่านี้เหมือนกัน ขอบคุณค่ะ

:katai1: :m16: :angry2: :z3: :เฮ้อ:

ติดตามตอนต่อไปนะคะ ~

หน่วงสุดๆ มาต่อบ่อยๆนะ รักเรื่องนี้ กอดดดด

-------------------------------------------------------

เคยอ่านจนจนลืมอะ 5555 บวกเป็ดทุกตอน คริคริ

ขอบคุณมากค่ะ ติดตามต่อไปด้วยนะคะ

เอาจริงๆตอนแรกก็เชียร์พระเอกนะถึงจะดูเย็นชาไปบ้าง แต่พอมาเรื่อยๆเริ่มรู้สึกว่าเฮ้ยมันไม่ใช่อ่ะไม่ได้ทำร้ายร่างกายแต่จิตใจยับเยินมาก คิดๆแล้วนังฉลองมาก่อนหลงนะอย่าให้หลงไปยุ่งกับคนมีเจ้าของเลยถึงจะยังไม่แต่งแต่ก็เหมือนแต่งไปแล้วกรายๆ มันบาปนะไปยุ่งกับคนมีเจ้าของ ฉะนั้นหลงต้องหาเป้าหมายใหม่นะจ๊ะดีต่อตนเองและรอบข้างเป็นที่สุด  :bye2:

ขอบคุณมากค่ะ ^_^ หลงต้องใช้เวลานิดหน่อยที่จะลืมอาจารย์พฤทธิ์ ติดตามตอนหน้าด้วยนะคะ กำลังจะเริ่มเขียนค่ะ



ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ ตอนนี้คงขัดใจไม่น้อยกับอาจารย์พฤทธิ์ อยากให้ติดตามตอนหน้า เพราะอยากให้เห็นมุมอื่นๆ ของอาจารย์กับของหลงด้วยค่ะ คนอื่นๆ ก็มีเหมือนกันอย่างวุฒิกับแม่ของหลงที่หลายคนสงสัยว่าทำไมต้องเก็บผู้หญิงคนนี้ไว้ อยากใบ้นิดหน่อยว่ามันเกี่ยวกับข้องกับจรรยาบรรณวิชาชีพด้วย ส่วนน้องหลงนี่คงมืดมนไปอีกนานหน่อย คงต้องใช้เวลาสักนิดหน่อยนะคะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ตอนนี้กระแทกใจคนเขียนมากค่ะ 

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #189 เมื่อ02-06-2015 02:04:05 »

หลงเลิกชอบเถอะค่ะอาจารย์เนี่ย นอกจากเปลือกแล้วไม่มีอะไรดีสักนิดเดียว.. :ling2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-06-2015 05:55:12 โดย JustWait »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
« ตอบ #189 เมื่อ: 02-06-2015 02:04:05 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1072
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #190 เมื่อ02-06-2015 02:09:39 »

น้องหลงน่าสงสารอีกแล้ว

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #191 เมื่อ02-06-2015 02:46:11 »

 :mew1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #192 เมื่อ02-06-2015 04:13:41 »

เจ็บดีเนอะ

ออฟไลน์ aimjungna

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #193 เมื่อ02-06-2015 06:19:51 »

น่าสงสารน้องหลงจังคะ ต้องมีซักวันที่เป็นของเราเนอะ สู้ๆคะน้องหลง

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #194 เมื่อ02-06-2015 06:45:15 »

หลงน่าสงสารที่สุด

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #195 เมื่อ02-06-2015 06:52:42 »

ถ้าเราเป็นหลงเราคงจะเริ่มมีอาการประสาท

ปวดจิตปวดใจมาก T T

ออฟไลน์ becrazie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #196 เมื่อ02-06-2015 08:48:12 »

อาจารย์ไปเรียนจิตวิทยาเพิ่มเถอะค่ะ แต่ละคำ! ฟังแล้วสะเทือนไต!!! :o12:

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1847
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #197 เมื่อ02-06-2015 15:28:24 »

อาจารย์เย็นชามาก มีทั้งดีและไม่ดี   :m15: ดีกับยัยฉลอง แต่ไม่ดีกับหลงเลย เย็นชาแบบนี้หลงเสียใจนะ

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #198 เมื่อ02-06-2015 15:29:37 »

อ.คะ เอาแต่ใจกับน้องมากๆ เข้า เดี๋ยวเขาหันไปปลื้มคนอื่นจะเคว้งแบบไม่รู้ตัวนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-06-2015 22:39:31 โดย Veesi3 »

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #199 เมื่อ02-06-2015 16:35:37 »

ชีวิตปกติก้ดาม่าพอละ ยังจะมีเรื่องให้ทุกข์ใจเพิ่มขึ้นอีก สู้ๆนะหลง ตั้งใจเรียนให้จบแล้วแยกออกมาก็ยังไม่สาย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
« ตอบ #199 เมื่อ: 02-06-2015 16:35:37 »





ออฟไลน์ karmdodcom

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #200 เมื่อ02-06-2015 20:02:57 »

ขอแช่งให้ตอนที่รู้ว่าตัวเองรักหลง แล้วหลงไม่เหลียวแล!!!
หมั่นไส้ ใจร้ายมากพฤทธิ์
ลองให้ 'หายไป' ก่อนแล้วค่อยรู้ตัวว่าหลงสำคัญนะ
//โบกธง อยากเห็นพฤทธิ์ทุรนทุราย
ไม่ค่อยชอบคุณแข...พฤทธิ์ก็ตามใจแม่มากไปเพื่อ??
อยากให้คุณวุฒิรู้เรื่องว่าตอนงานเลี้ยง หลงโดนอะไรมากบ้าง คืออยากรู้ว่าคุณวุฒิจะทำยังไงต่อ
ส่วนนาง...ตามจ้อง จอง ไม่เลิกรา...หยุดเนอะ ไม่หนุดก็อยาดให้หน้าแหกหนักๆกลับไปสักที จะได้หยุด
ส่วนหลง ไม่ควรโดดเรียน ค่ะ อีกอย่าง มีอะไรก็พูดบ้างก็ได้ เก็บไว้คนเดียวเดี๋ยวตัวระเบิดนะ ใส่ใจเรียนให้มากกว่านี้ เอาอนาคตดีๆมาตอกหน้าม
//หาคนที่ดีกว่าพฤทธิ์มาตอกหน้าเช่นกัน...หมั่นไส้ตั้งแต่ต้นเรื่อง
เรื่องของเรื่องคือ ไม่อยากให้หลงยอม ไม่ว่าจะยอมเรื่องอะไรก็ตาม
(เข้าใจส่าบางเรื่องต้องยอม แต่ถ้าถึงขนาดกดตอนที่7  ก็ไม่น่ายอมค่ะ ไม่ว่จะเห็นแก่หน้าคุณวุฒิก็ตาม...เราเชิ่อว่าคุณวุฒิเขาก็ไม่ได้อยากให้หลงโดรแบบนี้ค่ะ)
แอบอยากให้สองครอบครัวมองหน้ากันไม่ติด
(สาเหตุเดิมค่ะ หมั่นไส้ 5555)
ยังไงก็ตาม...คุณวุฒิจะคว้าใครมาเป็นภรรยา คนนอกก็ไม่มีสิทธิมายุ่ง ถึงตะสนิทกันแค่ไหนก็ตามนี่
/ไม่ได้เข้าข้างลดา แต่ไม่ชอบคุณแขจริงๆ

สุดท้าย รอ นะคะ

ออฟไลน์ DLuciFer

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #201 เมื่อ02-06-2015 20:20:03 »

รำคุณแม่เพ็ญแขและอาจารย์ฉลองขวัญ หน้าที่ต้องรักษาในสังคมนี่สำคัญกว่าความสุขเหรอ  :serius2:

ออฟไลน์ bowtotay

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #202 เมื่อ02-06-2015 20:39:42 »

ขอตบอาจารย์พฤทธ์สักทีได้ไหมคะ
คุณใจร้ายมาก เปลี่ยนพระเอกทันไหม
น้องหลงก็ยังคงมืดมน น่าสงสารมากเลย

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9042
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #203 เมื่อ02-06-2015 20:44:41 »

สงสารหลงจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

ออฟไลน์ bebe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-5
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #204 เมื่อ03-06-2015 02:46:49 »

ปักคะ

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1070
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #205 เมื่อ03-06-2015 20:11:36 »

อยากให้พฤกษ์เป็นแค่รักแรกอ่ะ อยากได้พระเอกที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น เเลเป็นที่พึ่งให้หลงได้ ไม่มีปัญหาเรื่องญาติฝั่งสามี~~~~~~~~ 555555 โลกสวยงามมมมมมมมม :katai2-1:

ออฟไลน์ poterdow

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๐๑.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #206 เมื่อ03-06-2015 22:37:45 »

แหม่ ตอกขนาดนี้ เอาค้อนมาทุบหน้าดีกว่าไหม = =

ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๒๗.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #207 เมื่อ27-06-2015 17:40:13 »

ซ่อนรัก

บทที่ ๙


พฤทธิ์เหลือบตามองกระจกพลางขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ความรู้สึกบางอย่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความรู้สึกผิดที่เผลอพูดจาไม่ดีกับใครบางคนไป อันที่จริงก็สมควรอยู่หรอกที่เด็กคนนั้นจะโดนตำหนิเสียบาง แต่สำหรับพฤทธิ์แล้วเขารู้ดีนั่นไม่เป็นเพียงการตำหนิ แต่ยังเจือด้วยอารมณ์ขุ่นข้องหมองใจ

          เขายังจำได้ดีตอนที่เด็กหนุ่มยืนเม้มปากน้ำตาคลอต่อหน้าเขา แม้อยากยกมือขึ้นแตะไหล่หลง แต่สุดท้ายพฤทธิ์ก็ทำได้เพียงยืนนิ่งๆ แล้วมองอีกฝ่ายเดินจากไปเงียบๆ เช่นกัน

          หลังจากวันนั้นพฤทธิ์ก็จำไม่ได้แล้วว่าคิดถึงเด็กหนุ่มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

          การตื่นตอนนอนในเช้าวันนี้ไม่เพียงไม่สดใส แต่พ่วงอารมณ์ขุ่นมัวราวกับตะกอนที่ถูกกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องของหลงอาจจะกระทบชีวิตของเขาเพียงส่วนหนึ่ง ทว่าเรื่องการหมั้นที่เพ็ญแขพูดถึงเมื่อหลายวันก่อนกลับกระทบชีวิตของเขาเกือบครึ่งหนึ่ง

          บ่อยครั้งที่พฤทธิ์อยากต่อต้าน แต่สุดท้ายก็ตกคำรับเงียบๆ เหมือนสมัยเรียนไม่ผิดเพี้ยน

          เขาเคยฝันว่าอยากเป็นศิลปินและวาดรูปเรื่อยๆ สุดท้ายก็อย่างที่เห็น..เขาเป็นอาจารย์ที่ชีวิตวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ เพียงเพราะเพ็ญแขขอให้พฤทธิ์เรียนในสิ่งที่เหมาะสมกับความสามารถของตัวเอง

          พฤทธิ์คิดว่าแม่อาจจะต้องการเห็นเขาได้ดิบได้ดีก็เท่านั้น แต่ความเป็นจริงความหวังของหล่อนไม่เพียงแค่เรื่องการเรียน แต่รวมเรื่องส่วนตัวที่พฤทธิ์เคยย้ำนักย้ำหนาว่าขอเพียงเรื่องเดียวที่ไม่ให้หล่อนจัดการ ทว่าคนเป็นแม่มีหรือจะยั้งใจได้ง่ายๆ

          หล่อนไม่ใช่คนธรรมดาที่ยอมรับว่าลูกชายเพียงคนเดียวจะครองโสดจนกระทั่งอายุเกือบสามสิบ เขารู้ดีและพยายามต่อต้านอยู่หลายครั้ง ทว่ามันก็วนเข้าวงจรเดิมๆ พฤทธิ์ไม่อาจทำให้หล่อนเสียใจพอๆ กับที่หล่อนไม่อาจปล่อยให้เขาเป็นอิสระได้

          หัวใจจึงมีหน้าที่เต้นเป็นจังหวะเพียงอย่างเดียว..

         

          บ้านปูนสองชั้นขนาดกะทัดรัด มีบริเวณด้านหน้าเป็นสวนแบบอังกฤษจัดขึ้นใหม่เมื่อหลายเดือนก่อน ดอกไม้ขนาดจิ๋วสีขาวและม่วงแซมใบสีเขียวเป็นหย่อมๆ บานพร้อมพรั่งอย่างน่าเอ็นดู แต่คนมองกลับมองด้วยความเฉยชาผิดปกติ

          “คุณพฤทธิ์มาแต่เช้า แม่ยังให้คนเตรียมอาหารไม่เสร็จเลยค่ะ”

          พฤทธิ์ยกมือไหว้หล่อน “ตอนเช้ารถไม่ค่อยคิดครับ”

          อันที่จริงแล้วเขาหลับตาไม่ลงตลอดทั้งคืน ส่วนหนึ่งเพราะใครบางคนอยู่ในความทรงจำที่ชวนให้เสียดใจอยู่ลึกๆ และบางส่วนก็มาจากเพ็ญแขที่ยืนยิ้มน้อยๆ ตรงหน้าเขา

          หล่อนเบิกบานขนาดนี้มีหรือเขาจะอ้าปากพูดเรื่องไม่อยากแต่งงาน

          “กินข้าวก่อนแล้วค่อยคุยกันนะคะ”

          “ผมมีประชุมวันนี้ คุณแขมีเรื่องอะไรเปล่าครับ”

          เขากุมมือหล่อนแล้วพาเข้าไปนั่งในห้องรับแขก

          “คุณพฤทธิ์ยังจำที่แม่พูดเรื่องงานหมั้นได้ไหมคะ”

          “จำได้ครับ” พฤทธิ์ตอบรับเสียงเบาหวิว

          “สมัยนี้เขาไม่นิยมหมั้นกันเท่าไหร่ แต่แม่อยากให้คุณพฤทธิ์จัดงานหมั้นเหมือนสมัยคุณยายค่ะ”

          พฤทธิ์หลุบตามองพื้นพรมสีเข้ม เขาเคยคิดว่าการแต่งงานไม่ได้เกิดขึ้นในเร็ววันย่อมมีทางจัดการแก้ไขได้ไม่ยาก แต่เมื่อเป็นงานหมั้นก็แปลได้ไม่ยากว่าเพ็ญแขต้องการสัญญาจากเขา

          “เรื่องแต่งงานผมทำให้คุณแม่ได้ไม่มีปัญหา แต่งานหมั้นมันไม่จำเป็นหรอกครับ”

          “คุณพฤทธิ์มีคนอื่นหรือคะ”

          “ไม่มีครับ แต่ผมไม่เห็นว่าจำเป็นต้องเสียเวลาเพราะเรื่องแค่นั้น”

          เพ็ญแขมองเขาด้วยแววตาผิดหวังไม่น้อย

         

          หากพูดถึงนิสัยของอาจารย์พฤทธิ์ หลายคนทราบดีว่าพฤทธิ์จริงจังกับการทำงานแค่ไหนและไม่เคยให้ข้อผิดพลาดเกิดขึ้นทั้งกับตัวเองและคนอื่น หนำซ้ำเจ้าตัวยังไม่เคยอ่อนข้อให้ใครเพียงเพราะความสงสาร ทว่ามีไม่กี่เรื่องที่พฤทธิ์ยอมลงให้ง่ายๆ อย่างเรื่องเพ็ญแข

          หล่อนเป็นคนเลี้ยงดูเขามาและเขาไม่กล้าจะทำให้หล่อนมองเขาด้วยความผิดหวังซ้ำสอง

          หลายๆ ครั้งที่เขาอยากมีอิสระแบบเด็กคนอื่น ไม่ใช่กลับมาถึงจากโรงเรียนและเรียนพิเศษจากอาจารย์ที่คุณแม่จ้างมาจนดึกดื่นและกว่าจะได้ทำงานอดิเรกที่ชอบก็ไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ยกพู่กันขีดเขียนแล้ว

          อันที่จริงเขาเคยปฏิเสธคุณแม่ได้เพียงครั้งเดียวคือไม่ขอเรียนว่ายน้ำและไม่ขอเรียนดนตรีเพิ่ม แต่เรื่องนั้นก็เล็กน้อยหากเทียบกับปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นในชีวิต

          ส่วนหนึ่งที่ทำให้ปัญหาคาราคาซังมาจนถึงทุกวันเพราะความสนุกของพฤทธิ์ แม้เขาจะเป็นคนจริงจังและไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่ลึกๆ แล้วมนุษย์ทุกคนย่อมมีจุดบอดในหัวใจในเรื่องที่แตกต่างกัน สำหรับเขาความสัมพันธ์หลายสิบปีระหว่างตัวเองและฉลองขวัญก็ไม่ต่างอะไรจากหยดหมึกสีดำที่กระจายวงกลางบนผ้าสีขาว

          หากวันนั้นเขากับหล่อนไม่ตกลงกันว่าจะมีความสัมพันธ์แบบนี้ ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคงไม่ถลำลึกและยังรักษามิตรภาพอันยาวนานไว้เช่นเดิม ทว่าเมื่ออีกฝ่ายไม่ทำตามสัญญา..สิบกว่าปีที่ผ่านมาจึงไม่มีค่าหากเทียบกับอิสระที่เคยเป็นของเขา

          พฤทธิ์นั่งอยู่ภายในรถร่วมชั่วโมงหลังออกจากบ้านไม่ถึงยี่สิบนาที ดวงตาสีเข้มจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยความหงุดหงิดระคนอึดอัด

          ‘ฉลองขวัญ’ คงกลายเป็นชื่อต้องห้ามของเขาในไม่ช้า แต่พฤทธิ์หรือจะมีทางเลือกอื่นนอกเสียจากต่อสายหาหล่อน

          ปลายสายยังคงเงียบงัน ก่อนน้ำเสียงหวานจะดัง ‘พฤทธิ์หรือ’

          “ใช่” เขาถอนหายใจระงับความโกรธที่เริ่มสุมอกอีกครั้ง อันที่จริงพฤทธิ์ควรโกรธตัวเองมากกว่าโกรธคนอื่น ไม่ใช่เขาหรอกหรือที่เริ่มความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัดแบบนี้ “ว่างหรือเปล่า”

          ‘ว่างสิ’

          “รบกวนออกมาซื้อแหวนหมั้นกับผมตอนนี้”

          ฉลองขวัญเงียบ หากเขาเดาไม่ผิด หล่อนคงอยู่ในอาการตกใจและพยายามตั้งสติกับสิ่งที่ได้ยิน

          “ผมต้องการคำตอบ”

          ‘ได้สิคะอาจารย์พฤทธิ์’ หล่อนตอบเสียงราบเรียบ แต่กระแสความยินดีกลับชัดเจนจนพฤทธิ์คาดไม่ถึง

         

          พวกเขาเลือกแหวนหมั้นไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ออกมานั่งในรถแล้ว

          พฤทธิ์ยอมรับว่าคนข้างกายของเขาโดดเด่นและเหมาะสมกันอย่างที่หลายๆ คนว่า แต่สำหรับพฤทธิ์แล้ว แม้หล่อนจะเหมาะสมกับเขาอย่างไรก็เทียบไม่ได้กับอิสรภาพของเขา ส่วนหนึ่งเพราะรู้ดีว่าไม่อาจสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบได้และไม่อาจรักหล่อนในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งได้เช่นกัน

          ตัวอย่างจากครอบครัวของพฤทธิ์ก็มีให้เห็น เพราะคุณแม่แต่งงานกับคุณพ่อด้วยความเหมาะสมทั้งฐานะทางสังคมและฐานะทางการเงินโดยไม่รู้ว่าเพียงสองสิ่งไม่อาจประคับประคองความรักไปตลอดรอดฝั่งได้

          เขากับฉลองขวัญก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่เขาและหล่อนถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนรัก ทั้งที่ความจริงความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ก้าวกระโดดเกินเพื่อนที่รู้ใจคนหนึ่ง

          “สวมมันเร็วๆ เข้าสิ” พฤทธิ์พูดขึ้นเมื่อหล่อนหยิบกล่องกำมะหยี่สีเข้มออกมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

          “นี่เป็นวิธีขอหมั้นของคุณพฤทธิ์หรือคะ”

          เสียงของหล่อนกระเซ้าเย้าแหย่จนพฤทธิ์อดกลั้นความโมโหไม่ได้ “ถ้าคุณไม่สวมก็แค่โทรศัพท์ไปบอกคุณแม่ของผมว่าคุณไม่ต้องการ แค่นั้นก็จบแล้วครับ”

          “คุณพฤทธิ์ก็ทราบดีว่าเรื่องขวัญรู้สึกอย่างไรกับพฤทธิ์”

          “รีบสวมแล้วโทรศัพท์ไปบอกแม่ของผมว่าเราหมั้นก็เรียบร้อย ก่อนที่ผมจะโยนแหวนพวกนี้ทิ้งข้างทาง”          ฉลองขวัญหยิบแหวนวงน้อยขึ้นมาสวมด้วยตัวเอง ทั้งที่จริงหล่อนหวังว่าจะเป็นพฤทธิ์ที่จับมือหล่อนอย่างถนอมแล้วสวมแหวนอย่างคนรักกันพึงกระทำ

          “เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วนะคะ” หล่อนยิ้มน้อยๆ พลางมองแหวนที่นิ้วมือของตัวเองและอีกฝ่าย ทั้งที่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงความต้องการของคุณเพ็ญแขและหล่อนฝ่ายเดียว แต่หล่อนก็ไม่อาจปิดบังความดีใจไว้ได้ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหัวใจของใครบางคนไม่เคยตกทอดมาถึงหล่อนแม้แต่ครั้งเดียว

          “คุณแม่ ขวัญเองนะคะ” ฉลองขวัญเหลือบมองคู่หมั้นหมาดๆ หากพฤทธิ์หันมองสักนิดคงเห็นความร้าวรานของหล่อนไม่น้อย

          ‘ค่ะ’

          “คุณพฤทธิ์หมั้นขวัญแล้วนะคะ”

          ‘แม่ดีใจจริงๆ ค่ะ ตอนแรกพฤทธิ์ทำเหมือนไม่อยากหมั้น แม่นึกกลัวว่าลูกชายแม่จะไม่หมั้นจริงๆ’

          ฉลองขวัญรู้ดี แต่หล่อนแค่ทำเมินเท่านั้น

          หล่อนวางสายโทรศัพท์ก่อนหันมาถามคนข้างๆ ที่กำพวงมาลัยจนแน่น “พอใจหรือยังคะ”

          “คุณรู้ว่าแค่ปฏิเสธก็พอไม่ใช่หรือครับ ยังจะดันทุรังทำไมอีก” เขาเงียบ รอคำตอบจากคนข้างกาย แต่แล้วหล่อนก็เลือกเป็นฝ่ายเงียบเช่นกัน “ต่อไปนี้ไม่ต้องมาที่ห้องของผมอีกแล้ว”

          ฉลองขวัญเบิกตากว้าง “ทำไมคะ เราแค่ก้าวข้ามสถานะอื่นเท่านั้นเอง”

          “คุณรู้ดีว่าผมไม่ต้องการให้เราเป็นมากกว่าเพื่อน”

          “พฤทธิ์ไม่เคยปฏิเสธขวัญ” ฉลองขวัญโต้ทันควัน

          “ผมเคยยอมรับคุณในฐานะผู้หญิงของผมหรือครับ” เขารู้ว่าคำพูดของตัวเองไม่ต่างจากค้อนทุบใจหล่อนและรู้ดีว่าความผิดส่วนหนึ่งก็มาจากเขาเช่นกัน

          “พฤทธิ์!”

          “ผมขอโทษ แต่ลงไปได้แล้ว”

          หล่อนเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมยังยึดติดกับพฤทธิ์ได้ขนาดนี้ ทั้งที่รูปลักษณ์และรูปทรัพย์ของหล่อนก็สามารถหาผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่าพฤทธิ์ได้สบายๆ แต่กระนั้นหล่อนก็ไม่เคยคิดตัดใจสักครั้งเดียว

          “ขวัญไม่เชื่อว่าพฤทธิ์จะไม่เคยรักขวัญ”

           

          ดวงตาสีเข้มสะท้อนชัดความร้าวรานจนหลงต้องเบือนหน้าหนีตัวเองอีกครั้งเมื่อไพล่คิดไปถึงเหตุการณ์ที่สร้างความร้าวานในอกระหว่างเขากับอาจารย์พฤทธิ์

          แม้รู้ดีว่าความรักเป็นสิ่งดีงาม แต่สำหรับหลงแล้วความรักของเขาเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างสิ้นเชิง หนึ่งคืออีกคนเป็นอาจารย์ สองคือพวกเขาต่างกันราวฟ้ากับเหว กระนั้นความรักที่เก็บไว้กับตัวยังไม่ทันได้เริ่มก็พังทลายลงเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายใช่สมัครรักใคร่เหมือนอย่างเขา

          หลงรู้ว่าต้องตัดใจ ต่อให้รู้สึกดีๆ อย่างไรก็ต้องทำ ทั้งเพื่อตัวเองและคนอื่น

          ทว่าเวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบหนึ่งอาทิตย์ หลงก็ไม่อาจข่มตานอนอย่างสบายเมื่อความเจ็บเสียดยังคอยทิ่มแทงเขาอยู่เรื่อยๆ

          เขารู้ว่าตัวเองผิดที่เผลอไผลไปกับความอ่อนโยนที่ได้รับจากคนแปลกหน้า จนสุดท้ายก็กลายเป็นถลำลึกยากจะถอนตัวขึ้นมาจากวงวนนี้

          ปลายนิ้วดึงผ้านวมขึ้นคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า หลงรู้ว่าเขาพยายามแสร้งทำตัวเหมือนเดิม แต่ในใจกลับผุกร่อนเหมือนมอดกินไม้

          หยาดน้ำที่ตาพยายามกลั้นเริ่มไหลออกอีกครั้ง แม้พยายามกดเก็บไว้ แต่สุดท้ายเสียงสะอื้นก็ยืนยันได้ว่าหลงไม่เคยอาจทำใจได้สักที

          “หลง” เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นข้างกาย “ร้องไห้ทำไม”

          เด็กหนุ่มกำผ้านวมแน่น ไม่ยอมคลายให้คนบุกรุกได้เปิดออก “คุณพ่อกับพี่เห็นแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ถึงได้แอบเข้ามาตอนนี้”

          กรณ์ไม่ฝืนใจน้อง เพราะรู้ดีว่าหลงสร้างกำแพงกีดกั้นคนอื่นมากแค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกครอบครัว ทั้งที่เขาและคุณพ่อต่างให้ความรักกับหลงราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ

          เขาอยากมีน้องชายและหลงก็เป็นน้องของเขา ส่วนคุณพ่อก็อยากได้ลูกชายอีกคน มีหรือที่จะปล่อยให้เด็กคนหนึ่งเก็บงำความเครียดไว้กับตัวเองราวกับไม่หลงเหลือใครให้พึ่งพิง

          “คุณพ่อรออยู่ที่ห้อง อยากคุยกับคุณพ่อหรือเปล่า”

          หลงเม้มปากก่อนคลายแรงจากผ้าห่ม ให้กรณ์ค่อยๆ ดึงออก

          ทันทีที่กรณ์เห็นน้องก็อดสงสารไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำ แล้วไหนจะน้ำตาที่ไหลเปรอะหน้าอีก คนเป็นพี่เห็นแล้วสะท้านใจอดไม่ได้จะดึงน้องมากอดแน่นๆ สักที “โธ่หลง! ทำไมเป็นแบบนี้”

          ความอบอุ่นแผ่ซ่านเมื่ออ้อมกอดของกรณ์รัดแน่น

          หลงเคยคิดว่าต่อให้เขาเสียใจหรือมีเรื่องทุกข์ใจมากแค่ไหน ก็ไม่ต่างอะไรจากคนนอกที่ไร้คนสนใจ

          “คุณพ่อรออยู่” กรณ์ประคองน้อง แล้วพาเดินไปยังห้องทำงานที่อยู่อีกฟากหนึ่ง

          กรณ์พาน้องมายังห้องทำงานของวุฒิ ระหว่างเดินมานั้นเขาอดจะลูบหัวน้องไม่ได้ ใครที่ทำให้หลงร้องไห้ได้ขนาดนี้เขาเองก็ไม่อยากปล่อยไว้ให้กลายเป็นหนามยอกใจน้องเช่นกัน

          “คุณพ่อครับ หลงมาแล้ว”

          หลงเกร็งตัว ในใจสับสนวุ่นวายเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้คนในบ้านเป็นห่วง

          “มานั่งข้างๆ สิ”

          เด็กหนุ่มค่อยๆ เดินไปนั่งข้างกายคุณวุฒิ ทว่าเว้นระยะห่างไว้เสียจนเป็นฝ่ายวุฒิเองขยับเข้าไปใกล้ “กรณ์บอกว่าหลงร้องไห้ บอกพ่อสิว่ามีเรื่องอะไร”

          เขาเม้มปากแน่น เมื่อได้ยินอีกฝ่ายแทนตัวเองว่าพ่อ แม้ครอบครัวของหลงจะมีพ่อและแม่พร้อมหน้า แต่ความรู้สึกรักก็น้อยเสียจนแทบจำไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยมีพ่อเหมือนกัน ทว่ามีอย่างเดียวที่ยังอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำคือรอยยิ้มอ่อนโยนที่พ่อยิ้มให้เขาเมื่อครั้งแรกที่เข้าโรงเรียนอนุบาล

          น้ำตาหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลก่อนเจ้าตัวจะกลั้นสะอื้นเสียตัวโยน

          “ไม่มีเรื่องอะไรน่าเสียใจเท่ากับลูกชายไม่เปิดใจให้พ่ออีกแล้ว”

          “ผม..” หลงเม้มปาก แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่ทำให้เขามีสภาพแบบนี้ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เขาผิดที่เผลอรักคนที่ไม่สมควรรักทั้งรูปลักษณ์และรูปทรัพย์

          คนไม่ประมาณตัวเองย่อมเจ็บปวดเป็นธรรมดา

          วุฒิเห็นลูกชายคนเล็กอ้ำๆ อึ้งๆ จึงไม่อยากกดดันให้เด็กหนุ่มเผยเรื่องในใจออกมา

          “หลง” วุฒิดึงเด็กหนุ่มมากอดแนบอก “ไม่ว่าจะมีอะไร อยากให้รู้ไว้ว่าพ่อกับพี่จะอยู่กับหลง”

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-06-2015 17:44:21 โดย Ellette »

ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๒๗.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #208 เมื่อ27-06-2015 17:43:31 »

          หลงปวดหัวแทบระเบิด แต่ไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วงจึงแสร้งนั่งคอแข็งข้างกรณ์ทั้งที่ดวงตาเริ่มปรือใกล้หลับอยู่รอมร่อ

          “หลง”

          เขาหันมองพี่ที่อาสามาส่งหลงถึงอาคารเรียนในมหาวิทยาลัย “เป็นไข้หรือเปล่า”

          เด็กหนุ่มส่ายหน้า แต่สีหน้าของหลงแย่จนกรณ์ยื่นมือมาแตะหน้าผาก “ตัวร้อน แวะโรงพยาบาลก่อนไหม”

          “ไม่ครับ ไม่อยากไปสาย”

          “เข้าสายหน่อยไม่เห็นเป็นไร ค่อยส่งใบลาป่วยก็ได้”

          “ผมไปไหว” เขายืนกรานหนักแน่นเพราะไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วง

          กรณ์จอดรถข้างคณะก่อนหันมากำชับน้อง “ถ้าไม่สบายให้โทรหาพี่”

          “คุณไม่มีสอนหรือครับ”

          “มีสิ แต่ก็เป็นห่วงหลงเหมือนกัน”

          หลงยกมือไหว้กรณ์ แล้วรีบเดินเข้าไปในอาคารเมื่อใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว

          เด็กหนุ่มปวดตัวจนอยากล้มตัวนอนกับพื้นซีเมนต์ข้างล่าง แต่อีกไม่กี่อึดใจคาบเรียนของอาจารย์จะเริ่มแล้ว ปลายเท้าจึงขยับย่ำด้วยความเร็วที่คนป่วยพอจะทำได้

          การเรียนผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับเฟืองนาฬิกาได้หยุดทำงานไปตั้งแต่ต้นชั่วโมง ทุกครั้งที่เขาเงยหน้ามองตัวหนังสือก็คล้ายกับมีค้อนทุบศีรษะ ต่อให้พยายามจดจ่อกับการเรียนมากแค่ไหน อาการป่วยก็รุมเร้าเสียจนอยากฟุบลงนอนบนโต๊ะ

          หากไม่ติดว่าต้องเข้าฟังบรรยาย หลงไม่ลังเลจะเข้าไปนอนพักเงียบๆ ในห้องสมุดคณะเลย

          เวลาผ่านไปสามชั่วโมงดึงดูดพลังเขาไปจนอาการป่วยทรุดลงกว่าเดิม ไม่เพียงแต่จะปวดหัวมากขึ้น อาการวิงเวียนก็มาเยี่ยมเยือนเป็นระยะ

          “หลง เราว่านายควรไปหาหมอนะ” ภัทรจับต้นแขนเขาแน่นแล้วบ่นพึมพำไม่ได้ศัพท์

          “ขนาดเข้าเรียนยังเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง ถ้าขาดไปอีกมีหวังคงได้ถอนวิชานี้แน่ๆ”

          ภัทรกำลังจะพูดกับเขา แต่เสียงที่ดังจากฟากหนึ่งก็ทำให้เจ้าตัวต้องนิ่วหน้าน้อยๆ “ภัทร! นายลืมจ่ายค่าถ่ายเอกสารนะ!”

          “ไปจ่ายเดี๋ยวนี้แหละ!”

          “เราจะลงไปรอข้างล่างนะ”

          “เดินไหวหรือ”

          “แน่นอนสิ” เขาพูดไปอย่างนั้น ทั้งที่รู้ดีกว่าร่างกายกำลังอ่อนแรงลงทุกที

          ปลายเท้าพยายามก้าวอย่างมั่นคงไปข้างหน้า ก่อนเหยียบลงบันไดขั้นที่หนึ่งด้วยความระมัดระวัง หากแต่ดวงตานั้นกลับหลุบมองพบใครบางคนที่ไม่ได้เจอกันมาหลายอาทิตย์

          ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ กลับตีรวนขึ้นมาจนแน่นอกเพียงเพราะดวงตาสีเข้มที่มองกันอย่างดุๆ

          หลงทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า เขาแค่กำลังเดินลงบันไดไม่ใช่หรือ แล้วเพราะอะไรทำไมอาจารย์พฤทธิ์ถึงทำหน้าราวกับมีปัญหากับหลงได้ขนาดนั้น

          เขายังจำความรู้สึกเหมือนมีดกรีดกลางใจได้ดีและคิดว่าเวลาสามารถช่วยเยียวยาจิตใจได้ แต่เปล่าเลย..หลงติดผนึกมันไว้เรียบร้อยแล้ว

          เรี่ยวแรงหยดสุดท้ายมลายหายไปจนแข้งขาอ่อนแรง ในทางตรงกันข้ามหลงไม่อยากให้คนที่อยู่ตรงหน้ามองว่าเขาเป็นภาระ แต่ความเจ็บป่วยหรือใช่เรื่องที่ยั้งกันได้ง่ายๆ

          เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนโลกของตัวเองเริ่มสั่นน้อยๆ ก่อนดวงตาจะเริ่มพร่ามัวถึงขนาดลืมไม่ขึ้น

          “หลง!” เขาได้ยินเสียงของภัทรเรียกชื่อตัวเองลั่น

          ร่างของเขาล้มลงไปข้างหน้า ก่อนจะมีแรงกระชากมหาศาลฉุดรั้งไว้ แม้ร่างกายไม่กระแทกกับพื้นหินอ่อนข้างล่าง แต่ความรู้สึกปวดร้าวยังรุมเร้าอยู่ดี

          หลงปรือตามอง ภาพตรงหน้าไม่ต่างจากความฝันที่เก็บซ่อนในส่วนลึกของจิตใจเมื่อใบหน้าของใครบางคนลอยเด่นชัดพร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดอันคุ้นเคย

            อาจารย์พฤทธิ์..

          เขากำลังฝันอยู่แน่ๆ

 

          พฤทธิ์มองเด็กหนุ่มในอ้อมแขนแล้วถามตัวเองอีกครั้งว่าจริงหรือเปล่าที่หลงหาเรื่องมาใส่เขาหรือเป็นเพราะเขาพาตัวเองไปยุ่งกับอีกฝ่ายเอง ทว่านี่เป็นเหตุสุดวิสัย ต่อให้เป็นคนอื่นก็ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือตามสมควร

          “คุณมีเรียนตอนบ่ายหรือเปล่า”

          ภัทรเหลือบตาแดงๆ มองอาจารย์แล้วตอบเสียงเบาหวิว ส่วนหนึ่งเพราะตกใจที่เห็นหลงล้มไปต่อหน้าต่อตาและอีกส่วนเพราะสายตาของอาจารย์พฤทธิ์ที่ฟ้องถึงความไม่สบอารมณ์ “มีครับ”

          “ไปเรียนได้แล้ว เพื่อนของคุณ ผมจะเป็นธุระจัดการให้เอง” 

          “ขอบคุณครับอาจารย์”

          เด็กคนนั้นออกไปไม่ถึงห้านาที พฤทธิ์ก็กลับเข้ามามองคนบนเตียงอีกครั้ง

          หลง..เขาควรจะจัดการกับสิ่งที่ซ่อนไว้อย่างไรดี

          พฤทธิ์มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ความสับสนที่เคยกดไว้เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้งเพียงเพราะหลงล้มลงต่อหน้าต่อตา ทั้งมือและขาของไม่เพียงแต่ไม่หยุดนิ่ง แต่กลับตรงไปกระชากเด็กหนุ่มเข้ามาในอ้อมกอดพร้อมหัวใจที่กระตูกวูบ

          ยืนอยู่สักพัก เขาจึงต่อสายโทรศัพท์ไปหาวุฒิทันที

          ‘พฤทธิ์หรือ’

          “ครับ”

          ‘มีอะไรหรือเปล่า’

          เขาถอนหายใจ ก่อนพยายามปรับเสียงให้อยู่ในระดับปกติ “หลงตกบันได ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลครับ”

          ‘เป็นอะไรมากไหม อาจะไปเดี๋ยวนี้’ กระแสความร้อนฉายชัดจนพฤทธิ์รู้สึกผิดที่โทรศัพท์ไปหาอีกฝ่าย

          “ไม่เป็นไรครับ ป่วยและพักผ่อนน้อย ตอนนี้นอนหลับอยู่”

          ‘คุณพฤทธิ์ว่างหรือเปล่า ถ้าไม่ว่างรบกวนจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลหลงให้อาหน่อยได้ไหม’

          แม้ตอนบ่ายเขาไม่มีสอนและสามารถกลับไปสะสางงานของตัวเองได้ แต่พฤทธิ์กลับยืนมองเด็กหนุ่มเงียบๆ พร้อมความรู้สึกที่หลากหลาย ถูกล่ะ..เขายอมรับว่าตัวเองเป็นห่วงและเฝ้าถามตัวเองว่าหากเป็นคนอื่นเขาจะเป็นห่วงขนาดสละเวลาอันมีค่านี้หรือไม่

          “ผมว่าง จะดูหลงให้แทนนะครับ”

          ‘ขอบใจพฤทธิ์มาก’

          เขานั่งอยู่ภายในห้องพร้อมอ่านหนังสือพิมพ์เงียบๆ กระทั่งเห็นปลายนิ้วมือที่เริ่มขยับ

          เปลือกตาค่อยๆ ขยับขึ้นพร้อมหยีตาเมื่อพบแสงสว่างที่จ้าเกินกว่าจะสู้แสงได้

          “ตื่นแล้วหรือ” เด็กหนุ่มหันมองต้นเสียง เขาไม่ตอบแต่กลับขมวดคิ้วแทนด้วยความสงสัย หากเป็นฝัน..ก็คงเป็นฝันที่หลงไม่อยากลืมตาตื่น

          พฤทธิ์เห็นหลงไม่ตอบเลยถามซ้ำอีกครั้ง “เป็นอย่างไรบ้าง”

          หลงเงียบ พลางมองคนข้างๆ ไม่ละสายตา

          เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างเตียงนอนเด็กหนุ่ม แค่ตกบันไดหัวไม่กระแทกพื้นมีหรือจะถึงขึ้นความจำเสื่อม “คุณเป็นลม”

          “คุณควรดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ ครั้งนี้อาจไม่โชคดีแบบนี้อีก” พฤทธิ์ขมวดคิ้ว เมื่อเด็กหนุ่มยังทำราวกับไม่รู้จักเขา ดวงตานั้นเล่ามองกันอย่างเลื่อนลอยคล้ายคนไม่ได้สติ เห็นแล้วอารมณ์หงุดหงิดก็เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้งจนลืมไปว่าเขาควรพูดจาดีๆ กับคนป่วยไม่ใช่หรือ

          “ทีหลังอย่าก่อเรื่องอีก” พฤทธิ์ควรจะพูดว่า ‘ทีหลังดูแลตัวเองดีๆ’ มากกว่าไม่ใช่หรือ แต่ปากเจ้ากรรมดันพูดในสิ่งที่ตรงกันข้าม

          ตอนนี้หลงรู้แล้วว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ใช่ความฝันอย่างที่คิด

          ความจริงเขาน่าจะรู้แล้วว่าอาจารย์พฤทธิ์ช่วยเหลือเขาอย่างไรก็ไม่มีทางญาติดีกับเขาอย่างที่เจ้าตัวคิดกับหลงแต่แรกหรอก

          “ผมอยู่คนเดียวได้” หลงพูดสั้นๆ ก่อนนอนหันหลังให้อีกฝ่าย

          ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลงยังมีเก็บความหวังไว้เงียบๆ แต่ทำไมความหวังนั้นกลับมาทำร้ายเขาซ้ำสอง เขาก็แค่เด็กโง่คนหนึ่งที่หวังลมๆ แล้งๆ ให้คนที่เกลียดเป็นห่วงกันจากใจจริง

          “อาจารย์ควรกลับไปทำงานนะครับ เดี๋ยวคุณจะพลาดคำชมไป”

          ท่ามกลางความเงียบแฝงไปด้วยความอึดอัด พฤทธิ์รู้สึกว่าบางอย่างเริ่มจางหาย

 

          กรณ์มีสอนตอนบ่าย พอได้ยินข่าวว่าน้องเข้าโรงพยาบาลก็แทบระงับความเป็นห่วงไม่อยู่ กระนั้นหน้าที่ของเขาก็ใช่ว่าจะจบตอนบ่ายสองโมงอย่างที่อยากให้เป็น วิชาที่สอนกินเวลาไปสามชั่วโมงกว่าๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเลิกก่อน แต่พฤทธิ์สอนอยู่บ่อยครั้งว่าต่อให้อยากเลิกเร็วแค่ไหน แต่ก็ควรทำหน้าที่ของตัวเองให้เต็มที่ ดังนั้น ‘อาจารย์กรณ์’ จึงยืนบรรยายหน้าห้องด้วยอารมณ์ไม่สู้ดีนัก

          หากเป็นไปได้เขาก็อยากแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกอย่างที่พฤทธิ์ได้ทำได้

          ดวงตาสีเข้มมองนาฬิกาที่อยู่ข้างหลังห้องบรรยายพลางมองเด็กๆ ที่เริ่มโอดครวญว่าคาบนี้ยาวเกินไปหรือเปล่า

          เรื่องนั้นเขาก็เห็นด้วยว่าจะใช้อาจารย์ใหม่อย่างเขาสอนนานถึงขนาดนี้ได้อย่างไร ขนาดตอนเป็นนิสิตยังไม่ชอบเลยที่บางวิชากินเวลาไปสามสี่ชั่วโมง แต่มีน้ำหนักเพียงสามหน่วยกิต

          “นิสิตครับ อาจารย์เห็นพวกคุณอาการไม่ค่อยดี เห็นทีวันนี้ต้องยกประโยชน์ให้นิสิตนะครับ” พอพูดไปแบบนั้นนิสิตหรือจะยอมอยู่นิ่งจนกว่าเขาจะพูดจบ บางคนถึงกับเก็บหนังสือและเอกสารนั่งเรียบร้อยพร้อมจะวิ่งออกจากห้องบรรยายแล้ว

          “คาบหน้าอาจารย์มีทดสอบย่อยนะครับ ใครไม่มาก็อย่าฝากเพื่อนทำ ไม่อย่างนั้นคะแนนหารกันนะครับ”

          อาจารย์กรณ์เป็นคนหนึ่งที่เก็บเอกสารและอุปกรณ์การสอนเร็วพอๆ กับนิสิตนั่นแหละ

          ใครว่าอาจารย์ไม่ขี้เกียจบ้าง อาจารย์ก็เคยเป็นนิสิตมาก่อน มีหรือจะไม่เข้าใจ..




________________________________________________________________ :katai1:

สวัสดีค่าาาาาาาาาาา หายไปนานหนึ่งเดือนกลับมาพร้อมนิยายตอนสั้นๆ หนึ่งตอน น้องหลงกับอาจารย์พฤทธิ์มาพร้อมหน้ากันนิดๆ หน่อยให้หอมปากหอมคอ  :hao7: ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่โขกสับอาจารย์พฤทธิ์ของคนเขียนจนเละเทะนะคะ TwT น่าสงสารอาจารย์มาก ส่วนน้องหลงอยากให้ตัดใจได้จัง แต่ลืมไปว่าอาจารย์เป็นพระเอก กร้ากๆๆๆๆ ถ้าให้ตัดใจคงได้กลายเป็นโสดทั้งคู่ล่ะ อาจารย์ขวัญก็ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไหร่ ตอนนี้เลยจัดให้แกมีบทบาทสักหน่อย เดี๋ยวถูกลืม :katai1:

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ค่า

Fanpage: https://www.facebook.com/AUTHOR.ELLETTE

ปล. เอาตอนหน้ามาสปอล์ย


   “หายดีแล้วหรือ” พฤทธิ์ถามเรียบๆ ขณะมองข้อสอบที่เรียงอัดกันแน่น


   “ผมอยากทราบคะแนนของผม”


   เด็กหนุ่มตอบเสียงแข็งทำให้พฤทธิ์อดจะเงยหน้ามองไม่ได้ ดีแล้วไม่ใช่หรือที่คนๆ นี้ทำใจได้เสียที แต่ความรู้สึกลึกๆ ของเขากลับประท้วงขึ้นมาจนแน่นอก หากแต่พฤทธิ์รู้ดีว่ามันไม่ควรมีอะไรอย่างอื่นนอกจากความโล่งใจที่ระหว่างเขากับหลงจะเป็นเพียงอาจารย์และลูกศิษย์เหมือนเดิม อะไรบางอย่างจึงถูกปิดแน่นเสียจนรู้สึกอึดอัดใจ


   พฤทธิ์ยื่นกระดาษคำตอบทั้งชุดให้เด็กหนุ่ม “หาดูในนี้”


   “ผมไปดูข้างนอกได้ไหม”


   “เชิญครับ” เขาตอบสั้นๆ แล้วก้มหน้าอ่านเอกสารราวกับมาเป็นเรื่องน่าสนใจเต็มประดา ทั้งที่ความจริงกระดาษแผ่นนี้ก็ไม่มีอะไรสำคัญนอกเสียจากแจ้งวาระการประชุมที่จะจัดขึ้นในวันเสาร์เท่านั้น


   เวลาผ่านไปไม่กี่อึดใจ เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นพร้อมเด็กหนุ่มที่ยืนกอดกระดาษปึกหนึ่งไว้แน่น


   “ผมดูเสร็จแล้ว” หลงวางกระดาษบนโต๊ะ “ขอบคุณครับ”


   พฤทธิ์ก้มมองกองกระดาษเงียบๆ ก่อนจะพูดขึ้น “คุณควรจะทบทวนบทเรียนมากกว่านี้”


   “ครับ”


   เป็นครั้งแรกที่พฤทธิ์รู้สึกอยากมีบทสนทนามากกว่านี้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-06-2015 23:22:39 โดย Ellette »

ออฟไลน์ becrazie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๘ [๒๗.๐๖.๒๕๕๘]
«ตอบ #209 เมื่อ27-06-2015 17:52:54 »

ยัยฉลองนิ! ผู้ชายเค้าเกลียดขนาดนั้นแล้ว ยังกล้าชูหน้าเข้าทางผู้ใหญ่! หน้าไม่อายจริงๆ!!!!

ส่วนหลงกับทั่นอาจารย์...ไม่คืบหน้าเลยยยย!?! :katai1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด