✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]  (อ่าน 151718 ครั้ง)

ออฟไลน์ ben

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #120 เมื่อ20-04-2015 13:40:33 »

แล้วลุงแก้วล่ะ ???????
สงสารหลงงงงง มาต่อด่วนๆค่า

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #121 เมื่อ21-04-2015 04:43:02 »

ฮืออออออออ ทำไมอาจาร์ยต้อเย็นชากับหลงด้วยยยยย

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #122 เมื่อ23-04-2015 18:21:44 »

สงสารหลงงงว

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1983
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #123 เมื่อ23-04-2015 18:59:05 »

เอาคุณขวัญไปเก็บให้ทีค่ะ 555
คุณเธอวุ่นวายมาก

ออฟไลน์ ben

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #124 เมื่อ03-05-2015 22:21:42 »

รออยู่น่า

ออฟไลน์ pim14

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #125 เมื่อ03-05-2015 22:42:38 »

คิดถึงค่ะ อยากติดามตอนต่อไปแล้ว ลุ้นว่าจะรักกันยังไง รีบมาต่อนะคะ ชอบแนวเคะน่าสงสงสารค่ะ

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #126 เมื่อ09-05-2015 23:53:52 »

 :ling1:

ขอยาวๆๆๆๆๆๆๆ คิดถึงงงง

ออฟไลน์ myd3ar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1613
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #127 เมื่อ10-05-2015 08:48:12 »

น้องหลงก็มืดมน

อาจารย์ก็ตั้งแง่เกิน

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #128 เมื่อ10-05-2015 22:48:38 »

รอๆๆๆน้องหลง

ออฟไลน์ Sorso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
«ตอบ #129 เมื่อ11-05-2015 02:11:42 »

พลาดเรื่องนี้ไปได้ไงเนี่ย!!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๖ [๑๘.๐๔.๒๕๕๘]
« ตอบ #129 เมื่อ: 11-05-2015 02:11:42 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #130 เมื่อ11-05-2015 21:47:17 »

ซ่อนรัก

บทที่ ๗


ลมกรรโชกแรงสาดซัดเม็ดฝนกระทบบานหน้าต่างจนได้ยินเสียงเปาะแปะ ช่วงนี้ฝนตกอยู่บ่อยครั้งนำพาความขุ่นมัวให้สุมใจมากยิ่งขึ้น เรื่องแรกคงหนีไม่พ้นปัญหาระหว่างเขากับฉลองขวัญที่เริ่มคาราคาซัง เมื่อหล่อนเป็นที่ถูกอกถูกใจคุณหญิงดุลยาและคุณเพ็ญแข ส่วนเรื่องที่สองเห็นจะเป็นความรู้สึกที่รบกวนจิตใจพฤทธิ์เมื่อคิดไปถึงความอ่อนโยนที่หยิบยื่นให้ใครบางคน เขาพยายามหาเหตุผลว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนั้นทั้งที่แทบไม่ใยดีใครหากไม่จำเป็น จนสุดท้ายแล้วก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ที่หาเหตุผลหักล้างไม่ได้เสียที แต่นั่นเห็นจะไม่เป็นปัญหาใหญ่อะไรหากไม่กระทบถึงหน้าที่การงานของเขา

          เม็ดฝนยังสาดซัดไม่หยุดคล้ายอารมณ์ของอาจารย์พฤทธิ์ไม่อาจหาทางสงบจิตสงบใจได้ เพราะเมื่อตอนเที่ยงเขาโทรศัพท์ไปหาฉลองขวัญว่ามีเรื่องจะขอตกลง แน่นอนว่าหล่อนบ่ายเบี่ยงและขอนัดอีกทีตอนห้าโมงเย็น สำหรับพฤทธิ์แล้ว..เขาเหนือคนอื่นมาตลอด แต่เมื่อหล่อนตั้งใจทำแบบนี้กับเขาก็ไม่ต่างอะไรจากการหักหน้า

          ในช่วงบ่ายที่ไม่มีสอนเพราะใกล้สอบ อารมณ์อยากทำข้อสอบของพฤทธิ์ก็ลดน้อยถอยลงเต็มทีเมื่อความรู้สึกหงุดหงิดใจเข้ามาแทนที่

          “อาจารย์พฤทธิ์ไม่มีสอนตอนบ่ายน่าจะกลับไปพักผ่อนเสียหน่อยนะครับ ผมเห็นอาจารย์นั่งทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว” จิรัสย์บอกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง อันที่จริงใครๆ ก็บอกว่าอาจารย์พฤทธิ์เป็นมนุษย์เหล็กที่ไม่เคยลาป่วยหรือลากิจสักครั้ง แน่นอนว่านี่เป็นโลกแห่งความจริง..มนุษย์มีจิตใจและมีความเจ็บปวด ต่อให้อดทนแข็งแรงขนาดไหนย่อมล้มป่วยเป็นธรรมดา

          “ผมว่าจะทำข้อสอบให้เสร็จแล้วค่อยกลับครับ”

          “อ้อ..แบบนั้นผมคงต้องเริ่มทำบ้าง เฮ้อ..เด็กสมัยนี้ไม่รู้ไปหาคลังข้อสอบมาจากไหน ออกทีไรก็คะแนนเยอะกันทุกที”

          พฤทธิ์ยิ้มตามมารยาททั้งที่ในใจขุ่นมัวไม่ต่างอะไรจากเมฆสีเทาที่ปกคลุมท้องฟ้าในเวลานี้

          ในช่วงห้าโมงเย็นผู้คนก็เริ่มบางตาลงลงแล้ว เขาจึงไม่รีรอจะออกมารอฉลองขวัญภายในรถของตัวเอง เมื่อก่อนหล่อนมักจะนัดเขาที่ร้านกาแฟ แต่หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ต่อให้ไม่มีคนนั่งในร้านก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่รู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนเข้าใจผิดว่าเขากับฉลองขวัญเป็นคนรักกัน พฤทธิ์ยิ่งไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่

          ฉลองขวัญมาสายสิบห้านาที ทว่าหล่อนไม่มีท่าทีจะสำนึกผิดที่ให้เขารอขนาดนี้ กลับกัน..หล่อนยังยิ้มร่าราวกับมีเรื่องยินดีอะไรนักหนา

          “อาจารย์พฤทธิ์ทำสีหน้าแบบนี้เดี๋ยวคนก็เลิกชอบหมดหรอกค่ะ”

          “นั่นมันเป็นเรื่องที่ผมเองสามารถจัดการได้โดยไม่ต้องได้รับคำแนะนำจากคุณ” พฤทธิ์ขมวดคิ้วพลางข่มอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้น “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนมีพยายาม แต่อย่าพยายามมากกว่านี้..เพราะอย่างไรเสียผมก็ไม่มีทางรักหรือแต่งงานกับคุณได้”

          “เรื่องนั้นฉันเข้าใจมานานแล้ว ความรักบางทีมันก็ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” หล่อนเงียบไปสักพักก่อนจะนึกเรื่องที่คุณหญิงดุลยาฝากฝังไว้ “แต่งงานคงไม่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้ แต่คุณหญิงดุลยามาบอกฉันว่าให้ไปงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดที่จะจัดขึ้นในวันอาทิตย์นี้ด้วย คุณพฤทธิ์ว่าอย่างไรคะ”

          “ผมไม่ทราบ คุณจะไปหรือไม่ไปมันไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของผม”

          “แต่คุณหญิงเธอบอกว่าให้พูดกับคุณให้รู้เรื่อง คุณคงเข้าใจความหมายมันดีกว่าใคร”

          เขาทราบดีว่าคุณยายกับคุณแม่ของเขาต้องการอะไร การที่หล่อนบอกงานวันคล้ายวันเกิดกับฉลองขวัญก็ไม่ต่างอะไรจากการเปิดตัวหลานและลูกสะใภ้ดีๆ นี่เอง หนำซ้ำ..คนอื่นที่รับรู้ยังไม่ใช่ใครที่ไหนล้วนแล้วแต่เป็นคนใหญ่คนโตทั้งสิ้น แบบนี้สิถึงเรียกว่ามัดมือชก

          “ผมจะไปรับคุณตอนห้าโมงเย็น หวังว่าคุณจะว่าง”

          ฉลองขวัญยิ้มบางๆ ทำไมหล่อนจะไม่รู้ว่าความรู้สึกของพฤทธิ์เปลี่ยนไปนับตั้งแต่หล่อนบอกเรื่องแต่งงาน เมื่อก่อนอีกฝ่ายอาจจะผูกพันกับหล่อนเพราะความเป็นเพื่อน แต่มาวันนี้แววตาของอีกฝ่ายไม่เพียงไม่เหลือเยื่อใย แต่อาจเกลียดหล่อนจนอยากฉีกออกเป็นชิ้นๆ

          หล่อนปวดใจ แต่อยากเอาชนะพฤทธิ์เช่นกัน..

 

          พฤทธิ์ขับรถออกจากมหาวิทยาลัยไปโรงพยาบาลทันทีเมื่อเม็ดฝนแปรเปลี่ยนเป็นเพียงละอองน้ำ

          “สวัสดีครับคุณอา เป็นอย่างไรบ้างครับ” เขาเข้ามาพร้อมกระเช้าผลไม้ที่ยื่นให้ป้ากิ่ง

          หลงนั่งอ่านหนังสืออยู่โซฟามุมห้องอดจะยกมือไหว้อาจารย์พฤทธิ์ไม่ได้ แม้หลงจะรู้ตัวดีว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจเขาอยู่บ้าง อย่างเช่นในตอนนี้แม้หลงจะทักทายตามประสาคนรู้จักกัน แต่พฤทธิ์ก็ยังไม่มองมาทางเขาแม้ปลายหางตา จะเรียกว่าปวดใจก็อาจจะใช่ แต่เสียหน้าน่าจะตรงกับสภาพของหลงในตอนนี้

          “เริ่มหายแล้ว สงสัยจะทันไปงานคุณหญิงดุลยา”

          “คุณอารู้หรือครับ”

          “ทำไมอาจะจำไม่ได้ แล้วครั้งนี้จัดที่ไหนล่ะ คงไม่ใช่โรงแรมหกดาวหรอกนะ”

          สมัยที่คุณหญิงดุลยายังเป็นอาจารย์ที่คณะอักษรศาสตร์ งานเลี้ยงฉลองวันเกิดจะถูกจัดขึ้นไม่ซ้ำกันและยังจัดอย่างสมเกียรติหล่อนชนิดไม่มีที่ติ แต่เมื่อหล่อนเกษียณอายุออกไปอยู่ต่างจังหวัด..งานเลี้ยงวันเกิดคล้ายจะถูกลืมเลือนไปหลายปี แต่ปีนี้หล่อนกลับมาจัดอีกครั้งเพราะมีเหตุผลพิเศษ

          “เปล่าครับ คราวนี้จัดที่สวนบ้านคุณแข”

          “อ้อ..เกิดอะไรขึ้นอยู่ๆ ถึงอยากจัดทั้งที่ไม่ได้จัดมาหลายปี”

          “ผมไม่ทราบเช่นกันครับ” พฤทธิ์ไม่บอกทั้งที่เขารู้เหตุผลดีกว่าใคร

          เขาอยู่คุยกับวุฒิจนเกือบหนึ่งทุ่ม หากเทียบกับคนอื่นๆ แล้วการได้คุณกับวุฒิทำให้พฤทธิ์ผ่อนคลายอย่างประหลาด คงเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ฝากความหวังทุกอย่างในชีวิตให้กับเขาคนเดียว พฤทธิ์จึงสนิทกับญาติฝ่ายนี้มากกว่าใครอื่น “คุณพฤทธิ์เหมือนฝนจะตกอีกรอบแล้ว”

          “ผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่”

          “อ้อ..เดี๋ยวสิ ฝากเด็กคนนี้กลับบ้านด้วยได้ไหม ให้กลับอย่างไรก็ไม่ยอมกลับ จะอยู่ที่นี่ท่าเดียว หวังว่าอาจารย์พฤทธิ์จะช่วยเกลี้ยกล่อมลูกศิษย์หน่อยนะ”

          พฤทธิ์หันไปทางเด็กหนุ่ม อีกฝ่ายเงยมองเขาเพียงครู่เดียวก็ก้มหลบสายตาราวกับถูกจับผิด เรื่องหนึ่งที่คอยกวนใจเขาก็เห็นจะเป็นความอ่อนโยนที่เผลอแสดงออกมา ทั้งที่เขาพร่ำบอกตัวเองว่าจะไม่ทำอะไรเกินขอบเขตแม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ก็ตาม แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนมันเกินหน้าที่ของเขามากเกินไปจนกลายเป็นความผิดพลาด

          “ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน เพราะฝนใกล้ตกแล้ว เดี๋ยวเดินทางลำบาก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนหันมาลาคนป่วยอีกครั้ง “หายเร็วๆ นะครับ”

          “ขอบใจมากคุณพฤทธิ์”

 

          บรรยากาศภายในรถเงียบเชียบและเจือไปด้วยความอึดอัด ทั้งที่เมื่อก่อนหลายครั้งหลายคราที่หลงได้นั่งรถร่วมกับอีกฝ่าย ส่วนหนึ่งคงเป็นผลพวงมาจากเมื่อหลายวันก่อนที่อีกฝ่ายอดนอนและสาเหตุคือเขา และอีกหลายๆ เรื่องที่หลงทำให้อาจารย์พฤทธิ์ต้องรับผิดชอบทั้งที่ไม่ใช่ธุระของตัวเอง

          รถยนต์สีดำจอดบริเวณชานบ้านที่เปิดไฟสว่างไว้ทั้งคืน

          “เชิญครับ” น้ำเสียงของพฤทธิ์ราบเรียบจนหลงใจหาย ทั้งที่หลงควรจะชินกับเรื่องแบบนี้ตั้งนานแล้ว

          “อาจารย์พฤทธิ์”

          “อะไร”

          “ผมขอโทษ”

          ความเงียบจากอาจารย์พฤทธิ์ช่วงชิงความกล้าของหลงไปจนเกือบหมด แต่ความรู้สึกผิดกลับตีรวนจนทำให้หลงอดพูดขึ้นมาไม่ได้

          “ผมรู้ว่าลึกๆ แล้วอาจารย์ไม่พอใจผม” หลงเม้มปากแน่น “ผมขอโทษ แต่อยากให้อาจารย์รู้ไว้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะเป็นภาระให้อาจารย์หรือคนอื่นๆ”

          “ขอบคุณที่มาส่งครับ” หลงยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนจะลงจากรถไปอย่างเงียบๆ

          หัวใจของพฤทธิ์อ่อนยวบตั้งแต่เด็กหนุ่มพูดขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อันที่จริงเขาควรจะยอมรับแล้วว่าความอ่อนโยนที่มอบให้ใครคนหนึ่งไม่ใช่เพราะหน้าที่หรือขอบเขตของตัวเอง แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ควรเก็บซ่อนให้ลึกที่สุดใจ

 


ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #131 เมื่อ11-05-2015 21:47:37 »

          คืนนี้เมฆหมอกบังแสงพระจันทร์จนมืดมิด ความสว่างส่วนใหญ่จึงเกิดใจไฟดวงน้อยที่อยู่ในสวนหน้าบ้าน ตอนนี้เที่ยงคืนแล้วแต่หลงยังไม่รู้สึกง่วงสักนิด อาจจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อตอนหัวค่ำที่เขาทำใจกล้าพูดจาแบบนั้นออกไป ทั้งที่ในใจก็เกรงกลัวแทบแย่

          เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ต้องขบคิดว่าอะไรเป็นสาเหตุให้ใครต้องโกรธต้องเกลียดกัน แต่สำหรับอาจารย์พฤทธิ์..คนที่หยิบยื่นความใจดีเข้ามาเมื่อหลงมีปัญหานั้นแตกต่างออกไป

          เขาเหลือบตามองนาฬิกาพลางก้มมองตัวหนังสือ ตอนนี้ดึกมากแล้วและเขาควรนอนหลับไปพักผ่อนเสียที ทว่าเสียบีบแตรหน้าบ้านก็ทำให้หลงเบี่ยงเบนความสนใจจากเตียงนอนนุ่มๆ แทน

          หลงแง้มผ้าม่านออกเล็กน้อยก่อนมองเห็นรถมินิสีเลือดหมูจอดอยู่หน้าบ้านพร้อมสาดไฟสูงใส่ไม่หยุดไม่หย่อน

          แม่อีกแล้ว..

          ถ้านับกันจริงๆ นี่ก็หลายเดือนแล้วที่เขาไม่คุยกับแม่

          เสียงบีบแตรยังดังต่อเนื่องจนหลงนึกรำคาญ เขาช่างใจอยู่นานว่าควรกดรีโมทเปิดประตูให้หรือปล่อยให้หล่อนนั่งอยู่นอกบ้านจนสาแก่ใจ

          สุดท้ายหล่อนเหตุผลที่ว่าลดาคือแม่ของหลงก็ทำให้เขากดรีโมทเปิดประตูให้จนได้

          เสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านด้วยความรวดเร็วจนเกรงว่ามันจะแหกโค้งจนเกิดอุบัติเหตุ แต่เมื่อหล่อนออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึงก็คงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง

          “ไอ้เด็กเลว แกจะให้ฉันบีบแตรจนนิ้วแตกหรือไง” น้ำเสียงของหล่อนเต็มเจือไปด้วยโทสะก่อนจะเดินกระแทกส้นรองเท้าเข้ามาภายในบ้าน

          “กลับมาดึกดื่นป่านนี้ เปิดประตูให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ดีกว่าต้องไปนอนนอกบ้านจนเช้า”

          “ปากดีจริงๆ ไอ้หลง”

          ลดาหงุดหงิดตั้งแต่เมื่อได้ข่าวว่าวุฒิและกรณ์เข้าโรงพยาบาลเพราะประสบอุบัติเหตุ เพราะในขณะนั้นหล่อนกำลังพลอดรักกับหนุ่มที่รู้จักเพียงวันเดียวที่หัวหิน แบบนี้จะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไร

          “น่าไม่อาย กลับมาทำไม”

          “ไอ้หลง!”

          แม่เกรี้ยวกราด แต่อารมณ์ขุ่นมัวของหลงก็ไม่ปราณีใครเหมือนกัน เขาโกรธและเกลียดที่หล่อนสวมเขาให้วุฒิในขณะที่อีกฝ่ายได้แต่หยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เสมอ “พูดแทงใจดำหรือไร มันเรื่องจริง แม่ไม่เหมาะสมกับที่ดีๆ แบบนี้”

          หล่อนปรี่เข้ามากระชากหนังสือที่หลงถือไว้ก่อนจะปามันลงกับพื้น ส้นรองเท้าของแม่บดขยี้และเหยียบย่ำจนหนังสือของหลงกลายเป็นเศษกระดาษชิ้นน้อย

          “สารเลว ถ้าฉันไม่เหมาะ คนแบบนี้แกจะเหมาะไอ้เด็กเหลือขอ”

          ดวงตากลมของเด็กหนุ่มคลอหยาดน้ำ แต่เขาเกลียดการร้องไห้ต่อหล่อนมากที่สุด ถึงแม้ว่าบ่อยครั้งที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ ทว่าเขาก็ไม่เคยชินเสียที

         

          ช่วงสอบกลางภาคเป็นช่วงที่หลงแทบไม่เป็นเยี่ยมคนป่วยที่โรงพยาบาลเลยสักวันเพราะลดากลับมาแล้ว หล่อนก็ทำหน้าที่ศรีภรรยาได้ดีโดยการไปเยี่ยมคุณวุฒิและคุณกรณ์ทุกวัน ส่วนตาแก้ว..หล่อนก็ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าที่ควรเพราะมีป้ากิ่งอยู่แล้ว เวลาที่หลงไปเลยได้แต่เห็นแม่นั่งพูดคุยกับคุณวุฒิราวกับไม่รู้สึกผิดเรื่องที่ตัวเองก่อไว้ เห็นแล้วมันก็อดหงุดหงิดไม่ได้เลยจำใจไม่กลับทั้งบ้านและไม่ไปทั้งโรงพยาบาล

          อันที่จริงหลงต้องบอกว่าเขาพยายามหาช่วงเวลาที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับแม่ แต่ไปทีไรหล่อนก็อยู่ในห้องทุกที ส่วนที่บ้านหลงก็ไม่อยากกลับเพราะแทบไม่มีใครคุยด้วยสักคน

          สัปดาห์นี้เขาจึงหมกตัวอยู่กับหนังสือและรับโทรศัพท์เป็นครั้งคราว

          วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายและเป็นวิชาของอาจารย์พฤทธิ์ที่เป็นข้อเขียนทั้งสิ้น อีกฝ่ายเคยบอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่าข้อสอบไม่ยากอย่างที่หลายๆ คนเคยบอกไว้ แน่นอนว่านิสิตในชั้นเรียนย่อมเชื่ออาจารย์มากกว่าเสียงลือจากรุ่นพี่ปีก่อน

          โชคดีที่ได้เวลาสอบอาจารย์ไม่ได้เข้ามาคุมสอบอย่างที่หลงหวาดผวา เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไร แต่เหตุการณ์ในรถวันก่อนก็กวนใจเสียจนบางครั้งไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ

          “หลงทำได้ไหม” ภัทรเอ่ยทักหลงทันทีที่อีกฝ่ายเห็นเพื่อนสนิทออกจากห้องสอบ

          “ถ้าบอกว่าได้ก็คงโกหก”

          “อาจารย์บอกเองแท้ๆ ว่าจะไม่ออกยาก เห็นทีจะไม่เชื่อลมปากแล้ว” ภัทรขมวดคิ้ว ความจริงข้อสอบของอาจารย์พฤทธิ์ก็ไม่เรียกว่ายากร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เพราะในคาบเรียนเขามักนั่งหลับหรือไม่ก็หันไปคุยกับคนข้างๆ มากกว่าฟังอาจารย์บรรยาย นี่เลยกลายเป็นเรื่องของกรรมตามสนองมากกว่า

          “มันผ่านมาแล้ว คงไม่ติดเอฟหรอก..วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้วด้วย ไปหาอะไรกินกันนะหลง”

          “เอาสิ”

          เขากับภัทรเดินออกจากห้องสอบไปจนเกือบถึงถนนแล้ว ทว่าเสียงโทรศัพท์ของหลงก็ดังขึ้นจนเผลอขมวดคิ้วออกมา ความจริง..แทบไม่มีใครโทรศัพท์หาเขาเลยในปีๆ หนึ่งยกเว้นเสียแต่มีเรื่องด่วนจริงๆ

          ก็คนอย่างเขาเข้ากับคนยาก ใครจะมาโทรศัพท์หาง่ายๆ กัน..

          “สวัสดีครับ”

          ‘หลง ฉันเอง..วันนี้สอบเสร็จวันสุดท้ายแล้วใช่ไหม’

          เด็กหนุ่มเงียบก่อนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ “ครับ”

          ‘มาเยี่ยมฉันหน่อยไม่ได้หรือ ไม่มาเลยตั้งหนึ่งอาทิตย์’

          หลงอยากไปแทบขาดใจ แต่เพราะมีใครบางคนคอยเฝ้าวุฒิอยู่ไม่ห่าง แล้วหลงจะเอาตรงไหนเข้าแทรกระหว่างคนสองคน

          “หลังหกโมงเย็นได้ไหมครับ”

          ‘จะมาตอนไหนก็ได้’

          เย็นวันนั้นหลงกับภัทรกินบุฟเฟต์เสียจนคุ้ม หากไม่ติดที่ว่าความอยากอาหารหมดไปตั้งแต่เนื้อชิ้นสุดท้ายเข้าปาก พวกเขาคงได้พากันไปกินของหวานต่อ

          “วันนี้ยังกินไม่สะใจเลย”

          “ไว้วันหลังเถอะ ตอนนี้พวกเราควรรีบกลับดีกว่า ฝนตกขึ้นมาเดี๋ยวไม่ถึงบ้านกันพอดี”

          ระยะนี้ท้องฟ้าครึ้มบ่อยเสียจนเกรงว่าอีกไม่ช้าพายุฝนตามที่พยากรณ์อากาศได้กล่าวไว้จะเป็นจริงขึ้น ยิ่งเมื่อหลายวันก่อนหลงดันไม่เชื่อที่บอกว่าจะมีฝนตกตอนบ่ายทั้งที่แดดแรงจนเนื้อแทบสุก แต่พอตอนเย็นพายุห่าใหญ่ก็สาดซัดเข้ามาจนหลงไม่เหลือสภาพเดิมตอนมาสอบ รองเท้าของเขาเต็มไปด้วยเศษใบไม้และเหม็นอับจนรู้สึกเขินอายคนข้างๆ ที่ร่วมด้วยสารรถสาธารณะด้วย

          วันนี้ก็คงเป็นอีกเช่นกัน หลังจากที่เขากับภัทรแยกกันกลับไม่ถึงห้านาที ฝนก็ลงเม็ดลงมาและพัดละอองน้ำเสียจนเสื้อชื้นไปหมด โชคดีหน่อยก็ตรงที่หลงพกร่มบังไว้ ไม่อย่างนั้นคงได้เปียกปอนไปโรงพยาบาลแน่ๆ

          อันที่จริง..หลงควรจะบอกให้คนที่บ้านขับรถมารับด้วยซ้ำ แต่อย่างว่า..เขาเป็นใครถึงริอาจใช้คนอื่นแบบนั้นทั้งที่ตัวเองก็เป็นเพียงผู้อาศัยและมาทีหลัง เรื่องแบบนี้ไม่มีใครบอกแต่ก็ต้องรู้ตัวเองทั้งนั้น

          เด็กหนุ่มถอนหายใจกับความคิดวุ่นวายของตัวเองก่อนจะมองไปตรงหน้า รถยนต์สีดำสนิทของอาจารย์พฤทธิ์จอดริมฟุตบาทก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดประตูออกมาพร้อมร่มคันหนึ่ง หัวใจของหลงวูบวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน..แม้จะอยู่ในช่วงสอบกลางภาค แต่อีกฝ่ายก็ยังดูดีทุกระเบียดนิ้วและน่ามองเหมือนเคย ตรงข้ามกับหลงที่ดูเหมือนมีราหูอมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

          เขารู้ดีว่าการแอบมองคนอื่นเป็นเรื่องเสียมารยาท แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะจนเผลอยืนนิ่งแล้วมองตามร่างอีกฝ่าย ไม่นานนักอาจารย์พฤทธิ์ก็ออกมาพร้อมอาจารย์ฉลองขวัญ เนื้อตัวของหล่อนไม่เปียกเพราะอีกฝ่ายถอดเสื้อสูทคลุมให้หล่อนในระดับหนึ่งแล้ว

          หัวใจของหลงปวดหนึบจนเผลอยกมือแตะที่หน้าอก เขายังจำได้ดีว่าพฤทธิ์ก็เคยทำแบบนั้นเมื่อตอนอยู่โรงพยาบาลเช่นกัน ทว่าสำหรับหลงคงเป็นเพียงความห่วงใยจากอาจารย์ถึงลูกศิษย์เท่านั้น

          หลงควรจะรู้ว่าอะไรควรและไม่ควร แต่ความรู้สึกคาดหวังใครจะห้ามได้..

 

          เด็กหนุ่มผลักบานประตูด้วยสภาพเปียกปอน

          ภายในห้องพักผู้ป่วยมีอาจารย์พฤทธิ์ อาจารย์ฉลองขวัญและผู้หญิงอีกคนที่ยืนข้างเตียงคุณวุฒิ ส่วนแม่ของเขาหล่อนก็นั่งเงียบๆ อยู่ตรงโซฟามุมห้อง

          “มาแล้วหรือ นึกว่าจะไม่มีจริงๆ เสียอีก”

          เขายกมือไหว้ทุกคนก่อนจะตอบวุฒิ “ฝนตกผมเลยมาช้าครับ”

          ภาพที่เห็นก็ยอกอยู่ใจอยู่ไม่น้อย แต่พอไม่เห็นมันก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ทว่าโชคดีไม่เคยเข้าข้างหลงแม้แต่ในเรื่องแบบนี้ เขาเห็นทั้งพฤทธิ์และฉลองขวัญนั่งข้างกันโดยไม่พูดไม่จา หลงยอมรับว่าหล่อนเหมาะกับอีกฝ่ายทุกระเบียดนิ้วและพยายามบอกตัวเองว่าเขาควรจะหยุดความรู้สึกที่เริ่มปะทุขึ้นในได้ก่อนมันจะสายเกินไป

          “คุณแขนี่ลูกชายของผม”

          เพ็ญแขหันมายิ้มให้เด็กหนุ่มตรงหน้า “หลงหรือ วุฒิเล่าให้ฉันฟังอยู่บ่อยๆ ไม่คิดว่าจะน่าเอ็นดูขนาดนี้”

          ริมฝีปากของเด็กหนุ่มปึ่งชา เขาก้มมองสภาพตัวเองในขณะนี้และรู้ดีว่าตามที่หล่อนพูดก็เป็นเพียง ‘มารยาท’ เท่านั้น จะให้มากล่าวหาว่าเขาสกปรกจนไม่น่าเข้ามาอยู่ในห้องผู้ป่วยก็กะไรอยู่

          เขาไม่มีอารมณ์จะโต้ตอบหล่อน จึงได้แต่ยืนรอป้ากิ่งหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้และเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำเงียบๆ

          “ฉันเอาข่าวมาบอกคุณวุฒิว่าวันอาทิตย์นี้วันเกิดคุณแม่ค่ะ”

          “อ้อ..ผมจำได้ว่าคุณหญิงจะจัดงานในสวนหรือ เนื่องในโอกาสอะไรล่ะ..เห็นไม่ได้จัดมาหลายปีสงสัยจะมีเรื่องพิเศษ”

          แขเหลือบมองฉลองขวัญแล้วยิ้มบางๆ หล่อนกับคุณแม่ตกลงกันแล้วว่างานนี้จะเปิดตัวว่าที่ลูกสะใภ้ แน่นอนว่าหลายปีมานี้หล่อนพยายามเลือกหาผู้หญิงที่เหมาะสมกับลูกชาย ทว่ากลับไม่มีใครถูกตาต้องใจหล่อนสักคน กระทั่งมาเจอฉลองขวัญ..หล่อนยอมรับว่าอีกฝ่ายดีทั้งรูปและการศึกษา ติดเพียงแต่ว่าพฤทธิ์ไม่มีท่าทีจะสนใจฉลองขวัญตามที่หล่อนต้องการเท่านั้น

          “ก็รีบหายป่วยเร็วๆ สิคะ จะได้มางานคุณแม่ ท่านคงจะดีใจถ้าคนโปรดมา”

          “อ้อ..จะพาหลงไปด้วยได้หรือเปล่าล่ะ”

          เพ็ญแขมองเด็กหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ อันที่จริงหล่อนไม่คิดว่าหลงควรจะได้รับคำเชิญด้วยซ้ำหากเจ้าตัวไม่ใช่ลูกเลี้ยงของวุฒิ

          “ได้สิคะ”

 

          งานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของคุณหญิงดุลยาจัดขึ้นภายในสวนของเพ็ญแขอย่างเรียบง่าย ทว่าสำหรับหลงแล้วมันไม่ง่ายเลยเมื่อวุฒิบอกให้เขามางานเลี้ยงแทนตัวเองและกรณ์ ด้วยเหตุผลที่ว่าคนทั้งสองยังไม่หายจากอาการป่วยครั้งนี้ แน่นอนหลงแทบไม่อยากย่างกรายเข้ามา แต่เมื่อรับปากแล้วย่อมทำให้สำเร็จ

          ของขวัญที่วุฒิและกรณ์ฝากมานั้นไม่ธรรมดาอย่างที่คิดไว้ กล่องของขวัญใบน้อยที่บรรจุของมูลค่ามหาศาลถูกหยิบยื่นให้เจ้าของงานด้วยมืออันสั่นเทาของหลง

          “นี่เป็นของขวัญที่คุณวุฒิและคุณกรณ์ฝากมาให้ครับ”

          คุณหญิงดุลยาแม้อายุมากแล้ว แต่ความน่าเกรงขามของหล่อนยังมีเต็มเปี่ยม

          “เธอเป็นเด็กที่บ้านของวุฒิหรือ” หลงมองเพ็ญแขที่ยืนอยู่ข้างๆ หล่อนรู้ว่าเขาไม่ใช่เด็กรับใช้ แต่เป็นบุตรบุญธรรมของของวุฒิ ทว่าหล่อนกลับไม่แยแสจะช่วยโต้แย้งให้เขาสักประโยคเดียว

          เด็กหนุ่มช่างใจ เขาเป็นลูกเลี้ยง แต่สถานะจริงๆ ก็ไม่ใช่คนในครอบครัวอย่างที่วุฒิพูดกรอกหูเขาบ่อยๆ “ครับ”

          “อย่างนั้นวานให้ช่วยงานที่นี่สักพักได้ไหม เหมือนคนจะไม่พอ”

          “ครับ”

          ชุดที่เขาใส่มาแม้แตกต่างจากบริกรในงาน ทว่าเมื่อพิจารณาดีๆ ก็เป็นส่วนน้อยที่ต่างและส่วนมากที่เหมือน

          “คุณแม่คะ พฤทธิ์กำลังไปรับฉลองขวัญค่ะ” เพ็ญแขกระซิบข้างหูมารดา แม้หล่อนจะรู้ว่าพฤทธิ์ไม่มีใจให้ฉลองขวัญ แต่ลูกชายของหล่อนก็ไม่เคยฉีกหน้าหล่อนโดยการไม่ทำตามที่ขอ

          หลงเดินออกจากตรงนั้นเพราะรู้ว่าไม่มีที่สำหรับตัวเองแม้แต่ตารางเดียว ตอนนี้..เขาเหมือนกาดำในฝูงหงส์ ทุกคนที่มาร่วมงานรู้จักกันและมีหน้ามีตาในสังคม ส่วนหลงก็แค่คนแปลกแยกที่ถูกส่งมาเป็นตัวแทนเท่านั้น

          เขายืนรอเงียบๆ กระทั่งเวลาประมาณหนึ่งทุ่ม พฤทธิ์และฉลองขวัญจึงเดินเข้ามาในงาน

          ฉลองขวัญถูกต้องรับจากทั้งคุณหญิงและคุณเพ็ญแขอย่างดี หนำซ้ำหล่อนยังแต่งตัวสวยยิ่งกว่าเจ้าของงานเสียอีก ดูๆ ไปแล้วไม่ต่างอะไรจากอาจารย์พฤทธิ์ แม้อีกฝ่ายจะสวมสูทจนชินตา..แต่วันนี้กลับดูดีจนหลงละสายตาไม่ได้

          ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเอาแต่จดจ้องแบบนี้..

          ชั่วขณะหนึ่งที่อาจารย์มองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง เอาล่ะ..ตอนนี้หลงก็ยังไม่เข้าใจความหมายของสายตาแบบนั้น เพราะทุกครั้งที่พฤทธิ์มองมา ไม่เอือมระอาก็ดุเสียจนไม่กล้าเข้าใกล้ แน่นอนว่าคนในห้องเรียนไม่มีทางได้เห็นอาจารย์พฤทธิ์ที่เคารพนักเคารพหนาแบบนี้แน่นอน

          ถ้านับกันจริงๆ เขาแทบไม่เจอหน้าหรือคุยกับอีกฝ่าย แม้จะมีงานมาส่งบ้าง แต่ส่วนใหญ่หลงก็หลีกเลี่ยงจะให้ภัทรไปส่งแทน จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหลงไม่เจอหน้าอาจารย์พฤทธิ์และมันก็เป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องทนอึดอัดกับแววตาเจือความไม่พอใจของอีกฝ่าย

          คิดไปก็ปวดหัว หลงจึงเลือกหาคำตอบและหันไปช่วยงานบริกรตามที่คุณหญิงดุลยาไหว้วานแทน

          ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะจนหลงอยากกลับบ้านเดี๋ยวนี้ หากไม่ติดที่ว่าอยู่ๆ คุณหญิงก็เรียกความสนใจจากแขกในงานพร้อมกับพูดขอบคุณเสียยกใหญ่ ทว่าเรื่องที่พิเศษไม่ใช่เพียงแค่งานวันเกิด แต่หล่อนกลับแนะนำฉลองขวัญให้คนอื่นได้รู้ว่าเป็นว่าที่หลานสะใภ้ แม้ไม่ได้พูดกันตรงๆ แต่คนใครจะไม่เข้าใจ

          “เด็กใหม่ไปเอาแก้วในห้องครัวมาเพิ่มหน่อย”

          “แก้วอยู่ตรงไหนครับ” เขาเอ่ยปากถามอยากหงุดหงิด

          “อยู่ในครัว เดินเข้าด้านหลังนะ ห้ามเข้าด้านหน้า”

          “รู้แล้ว” หลงตอบเสียงห้วนก็เร่งฝีเท้าเข้าไปประตูข้างหลัง

          เขาไล่เปิดตู้ทุกใบที่เรียงอยู่ในห้องครัว ก่อนจะได้ยินเสียงถามขึ้นมาเบาๆ

          “ทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น ถือเป็นประโยคแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่อาจารย์พูดกับหลง เขาเบี่ยงตัวกลับหลังทว่าแผ่นอกของอีกฝ่ายกำลังประชิดจนสัมผัสไออุ่น

          “มาเอาแก้วไปเพิ่มครับ”

          “เอาไปทำไม คนอื่นไปไหนหมด” น้ำเสียงของอีกฝ่ายราบเรียบเหมือนเคย แต่ถ้าหลงไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป..มันอ่อนลงกว่าเมื่อก่อนมาก

          “ผมมาช่วยงาน”

          “เป็นแขกไม่ใช่หรือ ไม่เกี่ยวกับตรงนี้” แม้อีกฝ่ายจะพูดแต่กลับยื่นมือหยิบแก้วจากตู้ข้างบนให้ ระยะห่างที่เหลือน้อยกลับลดลงจนกลายเป็นแนบชิด

          “ขอบคุณครับ” หลงหันไปพูดเบาๆ ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของอาจารย์พฤทธิ์กลับอยู่เพียงปลายจมูก

          ใกล้เกินไปแล้ว..

          ดวงตาสีเข้มของพฤทธิ์แม้ดุดัน ทว่าเต็มไปด้วยความเสน่ห์น่าหลงใหลจนไม่อาจละสายตาได้ ชั่วขณะหนึ่งที่โลกกลมๆ ของหลงกำลังจะหยุดหมุน ริมฝีปากอุ่นก็แนบประทับลงมาเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง

          หัวใจของหลงกระตุกวูบ เขานึกอยากขยับตัวอ่อนจากอ้อมแขนนี้ ทว่าความอ่อนโยนก็เป็นตัวเหนี่ยวรั้งให้จมจ่อมกับความซ่านที่บริเวณริมฝีปาก แม้ไม่ได้ล่วงเกินไปมากกว่านั้น แต่ก็ทำให้หลงอ่อนระทวยไม่ยาก

          เนิ่นนานกว่าอีกฝ่ายจะผละออก หลงก็แทบไม่เหลือสติอยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

          “ผม..ผมขอตัว”

          “อืม”

          ความรู้สึกตื่นตระหนกระคนวาบหวามสะเทิ้นอยู่ในใจ แม้พยายามไพล่คิดหาเหตุผลว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำแบบนั้น ทว่ายิ่งคิดใจยิ่งเต้นเพราะความรู้สึกที่ริมฝีปากชัดเจนจนรบกวนอย่างอื่นไปเสียหมด

 

          อารมณ์ของพฤทธิ์ไม่ต่างจากพายุฝนในช่วงนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตอนเย็นที่เขาต้องไปรับฉลองขวัญมางานวันคล้ายวันเกิดคุณหญิงดุลยา แม้หล่อนจะดูสวยหมดจดจนแทบไม่มีที่ติด แต่สำหรับพฤทธิ์หล่อนก็ไม่ต่างอะไรจากโซ่ตรวจอันหนักอึ้ง หนำซ้ำ..มันยิ่งหนักเมื่อทั้งคุณแม่และคุณยายต่างเห็นพ้องต้องกันว่าฉลองขวัญเหมาะจะเป็นหลานสะใภ้

          พฤทธิ์ไม่ได้รักหล่อน แต่เขาก็แทบไม่เคยออกปากไล่หล่อนออกไปจากชีวิต มันจึงกลายเป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจนยากจะแก้ไขเมื่อหล่อนตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

          งานฉลองวันคล้ายวันเกิดจึงถือเป็นฤกษ์ดีที่คุณหญิงดุลยาจะเปิดตัวว่าที่หลานสะใภ้กลายๆ รอยยินดีแสดงออกอย่างชัดเจนจนบ่อยครั้งที่ความพยายามของพฤทธิ์ล้มเหลว ทั้งที่เขารู้ว่านี่ทำให้ตัวเองลำบาก แต่เขาก็ไม่กล้าทำให้ผู้หญิงทั้งสองผิดหวัง

          คุณหญิงดุลยาพาฉลองขวัญไปแนะนำจนทั่วงานโดยมีเขาเดินตามอยู่ห่างๆ ถึงกระนั้นใครๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นใครและเกี่ยวพันกับฉลองขวัญอย่างไร

          ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในใจช้าๆ จนเขาต้องออกปากขอตัวไปหาอะไรดื่มดับอารมณ์

          ภายในห้องครัวเงียบสงัดอย่างเคย ทว่ามีใครบางคนกำลังใช้ความพยายามทั้งหมดทั้งมวลในการเขย่งเท้าหยิบแก้ว เขายืนพิงกรอบประตูสักพักแล้วพิจารณาเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับคนๆ นี้

          หลง..เด็กผู้ชายที่เขาไม่คิดจะญาติดีด้วยกลับเข้ามาวุ่นวายในความคิดของเขาเรื่อยมาก จะหนักสุดก็ตอนที่หลงเอ่ยปากขอโทษและออกจากรถยนต์ไปเงียบๆ จากนั้นพวกเขาก็แทบไม่เจอกันอีกเลย ถึงจะรู้ว่านี่ไม่ใช่การหลบหน้า แต่ก็ถือเป็นหนึ่งในความพยายามเลี่ยงพฤทธิ์ของอีกฝ่าย

          พฤทธิ์เดินเข้าไปเงียบๆ ก่อนยืนซ้อนหลังเด็กหนุ่ม ทั้งที่รู้ว่าหากเข้าไปใกล้อีกนิด ความอดทนที่เหลือเพียงเสี้ยวคงจะพังทลาย

          ทั้งที่เขาไม่ใช่คนประเภทหาเรื่องใส่ตัว แต่เมื่อเด็กหนุ่มหันกลับมามองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก ความยับยั้งใจก็พังครืนราวกับปราสาททราย

          เขาจูบหลง..โดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร..





___________________________________________________
ไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากบอกว่าหายไปนานเกือบหนึ่งเดือน  :ling1:
เมื่อคืนคนเขียนเลยรีบปั่นแบบสุดๆ เพราะอยากเขียน แต่ก็อยู่ในช่วงสอบปลายภาค ทรมานสุดๆ TwT (หนังสือหนังหาไม่อ่านนะ) ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ จริงๆ ขี้เกียจเขียนด้วยแหละ ตอนมีอารมณ์เขียนดันไม่สะดวกจะเขียน
หวังว่าตอนนี้คงจะพอหอมปากหอมคอขึ้นมาบ้าง แต่อะไรๆ ย่อมมีอุปสรรคเสมอ คิคิ

เจอกันตอนหน้านะคะ ตอนที่ ๘ รอดูอาจารย์กับน้องหลงและคนอื่นๆ ดีกว่าาา เรื่องนี้เรื่อยเปื่อยอุปสรรคมากมายไปหมด
ขอบคุณมากค่ะ

Fan Page: https://www.facebook.com/AUTHOR.ELLETTE

ออฟไลน์ narunarutoboyz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #132 เมื่อ11-05-2015 21:58:54 »

ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเช่นกัน ที่เเน่ๆเห็นฉากจบที่ตัดฉับแบบขัดใจก็ห่อเหี่ยวววว ปล่าวเปลี่ยวหัวใจ~~~~~
ยังไม่ได้อ่านนะคะ คาดว่าพุ่งนี้น่าจะได้เม้น อย่าลืมเเว๊บมาอ่านน้าาา :กอด1:

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #133 เมื่อ11-05-2015 22:03:12 »

พฤทธิ์รู้สึกดีๆกับหลงแล้วสิ นับเป็นเรื่องดีที่สุดในตอนนี้เลย (เหมือนหลงก็รู้ตัวว่าชอบพฤทธิ์เข้าให้แล้วจินะ  :mew1:)

แต่แม่พฤทธิ์นิสัยแย่มากจริงๆ คบคนที่ฐานะสินะ

**

แต่แบบ อ่านในเฟสว่าพฤทธิ์จะแต่งงานเหรอคะ?  :z3: กับฉลองขวัญเนี่ยนะ?

อา...... อุปสรรคเยอะมากๆ ถ้าพฤทธิ์ยังไม่กล้าขัดท่านหญิงสองนางนี่ก็คงไม่มีหวังกับหลงแล้ว

หรือตอนจบจะเป็นต้องซ่อนรักไว้ทั้งสองฝ่าย แยกจากกันไป....... :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #134 เมื่อ11-05-2015 22:27:29 »

 :mew1:

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #135 เมื่อ11-05-2015 23:15:12 »

หงุดหงิด จารย์พฤทธิ์ในใจเบาๆ ฮึ่ม.,!! หมั่นไส้คุณแม่จารย์ด้วย
กดขี่ ข่มเหง ดูถูกหลงสุดๆ.. คุณวุฒิ กับ กรณ์ เอ็นดูน้องปานลูกในไส้ เอาน้องหลงมาทำงานอะไรกันนี่
นอยด......  กำลังอินค่ะ

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2661
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #136 เมื่อ11-05-2015 23:18:43 »

อุปสรรคเยอะเน้อคู่นี้ต่อให้พฤทธิ์รู้ใจตัวเองก็เถอะ

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 887
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #137 เมื่อ11-05-2015 23:23:13 »

หลังจากการที่หนักหน่วงใจกับคู่นี้ ตอนนี้ถือเป็นตอนที่อ่านแล้วกรี๊ดสุดๆ เลยค่ะ สมกับรอคอยมาร่วมเดือน กรี๊ดมากจริงๆ กับจูบแรกของทั้งสองคน ถึงจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของอ. แต่ตรึงใจทั้งสองคนไปแล้ว  :hao7:

แต่ถึงยังไงตอนนี้ก็ยังคงเส้นคงวากับความสงสารของน้องหลง จะรันทดไปไหนลูก ในชีวิตนี่จะเจอแต่คนเอารัดเอาเปรียบตลอดไปเลยใช่ไหม พี่นี่อยากจะรับอุปการะหนูเหลือเกิน รอติดตามตอนต่อไปมากมายค่ะ บอกเลยว่าอยากอ่านมากถึงมากที่สุด คือพอทั้งสองคนเริ่มมีสัญญาณอะไรที่มันตรงกันแบบนี้แล้วมันอยากติดตามมากเลยค่ะ อารมณ์แบบในทึ่สุด!!

แต่ถึงยังไงคุณพฤทธิ์ก็ยังคงทำตัวนิ่งนอนใจได้น่าหมั่นไส้เหมือน มาวางระเบิดให้หลงเคลิ้มแล้วก็ทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ไม่ปลื้มมากเลยนะคะอ.

ดีใจที่คนเขียนกลับมาต่อ สู้ๆ นะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +270/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #138 เมื่อ11-05-2015 23:33:00 »

พาน้องออกไปเปิดตัวตอนนี้ยังทันนะคะ!!!!

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #139 เมื่อ11-05-2015 23:55:38 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :3123:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
« ตอบ #139 เมื่อ: 11-05-2015 23:55:38 »





ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #140 เมื่อ12-05-2015 00:27:14 »

โฮยย อ่านแรกๆนี่หมั่นไส้คุณพฤทธิ์มาก คนอะไรไม่รู้ถือตัวไปอี๊ก
ชอบคาแรคเตอร์ของตัวละครทุกตัวเลย ดูชัดเจนดี
รอตอนต่อไปนะคะ ว่าแต่ตอนนี้เขาจูบกันแล้ว อร้ายย   :katai2-1:

ออฟไลน์ Shonteen

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #141 เมื่อ12-05-2015 00:28:53 »

มวยถูกคู่มากจ้าาาาาาาาา

คนหนึ่งกลัวที่จะรัก อีกคนกลัวที่จะให้ความรัก

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #142 เมื่อ12-05-2015 00:35:21 »

ฮืออออออออออ สงสารน้องหลง
มาต่อไวไวนะคะ

ออฟไลน์ bowtotay

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #143 เมื่อ12-05-2015 00:47:17 »

หมั่นไส้ ยัยคุณหญิงยาย กะ คุณแแม่ ของพฤทธิ์มากอ่ะ ไม่รู้หรอว่าลูกหรือหลานตัวเองไม่มีความสุข
ส่วนชะนีสยองขวัญระวังหน้าแหกกว่านี้ ถ้า ผช.เค้าประกาศออกมาทีหลังว่าไม่เอา

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4718
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-19
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #144 เมื่อ12-05-2015 00:51:30 »

 :serius2:

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #145 เมื่อ12-05-2015 01:25:30 »

นอยด์ค่ะ  นอยด์คุณอาจารย์ทั้ง 2 นอยด์คุณแม่กับคุณๆกับคุณย่า
คุณอาจารย์ของเราก็ตามใจเหลือเกิน เฉยเมยไม่ทำอะไร คงยอมแต่งเพื่อไม่ให้แม่กับย่าผิดหวังแล้วก็มาหลุดข้างนอก  ผู้หญิงอย่างฉลองขวัญนี้ก็คงเรียกว่าเธอรนหาที่เอง แม่หลงนี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณวุฒิเก็บนางไว้เพื่ออะไรทั้งๆที่คนอื่นเขารู้กันหมดแล้วมั๊งว่านางมั่วขนาดไหน  ส่วนตัวแล้วไม่ชอบคนแบบย่าและแม่อาจารย์ของหลงนะ ไร้มารยาทโดยสิ้นเชิง ต่อให้หลงเป็นเด็กรับใช้บ้านคุณวุฒิก็เถอะคุณวุฒิไม่ได้ออกปากให้หลงไปช่วยนะ คุณแขก็ไม่รู้จักทักท้วง

อยากให้คุณอาจารย์นางหลุดบ่อยๆกับหลงค่ะ แรงกว่านี้ก็รับได้นะคะ   :hao6:

ออฟไลน์ Pawaree

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-2
    • FANPAGE
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #146 เมื่อ12-05-2015 03:00:38 »

 :z13:

ออฟไลน์ ROCKLOBSTER

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #147 เมื่อ12-05-2015 03:35:15 »

 :katai1: :z3: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3702
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #148 เมื่อ12-05-2015 05:24:07 »

 :z3:แม่พฤทธิ์ไม่น่ารักเลย

ออฟไลน์ Saint

  • St.Aries
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๗ [๑๑.๐๕.๒๕๕๘]
«ตอบ #149 เมื่อ12-05-2015 09:51:43 »

 :serius2: :serius2: มาต่อซักทีนะคร้าบบบบบ ใจจะขาด ตัดฉับกันเห็นๆ มาต่อไวๆนะครับผม 5555 แล้วก็สอบให้ได้คะแนนดีๆด้วยน้าาา  :katai5: :katai4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด