man and child ซีรี่ส์*Love Just Ain't Enough(แนวM-Preg) END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: man and child ซีรี่ส์*Love Just Ain't Enough(แนวM-Preg) END  (อ่าน 207179 ครั้ง)

ออฟไลน์ Shadownights

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่าจะจัดการอะไรให้เรียบร้อยก่อนนะ

ออฟไลน์ ลิงน้อยสุดเอ๋อ

  • ถึงจะเหงา แต่ไม่ได้ง่าย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1999
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-2
    • Fanpage
ตาณ ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดไปเลยน่ะ

กันยัยรินไม่ให้มายุ่งกับอัง

ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0
ตอนที่ 10
งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นที่สนาม คนที่มาร่วมงานเป็นเหล่าบอดี้การ์ดและคนสนิทของซึ่งพักอยู่ในรั้วบ้านนี้ทั้งนั้น อังคารมองตาณยิ้ม หัวเราะ และพูดคุยกับผู้คนรอบกายแล้วอดยิ้มตามไม่ได้
ไม่ว่าจะมองอย่างไรอีกฝ่ายก็ดูดีมากๆจริงๆ
“หลงเลยสิ”
เบนจามินกระซิบแซวเพื่อนจนอังคารรู้สึกตัวว่าตนเองมองมากเกินไป เขายังไม่ได้สบายใจนักกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของตาณก็ช่างดึงดูดจนทำให้เขาเผลอลืมทุกสิ่งได้
“สนิทกันมากเลยนะครับนั่น”
เบนจามินเอ่ยถามยายรัก ซึ่งเป็นยายของต้นอ้อ ผู้อาวุโสที่สุดในที่นี้ และเป็นคนที่ดีใจที่สุดที่ตาณเลือกจะแต่งงานกับอังคาร
“สนิทค่ะ คุณตาณไม่สนิทกับคุณตฤนหรือคุณไตรเท่าไหร่ แต่ผู้ช่วยหรือบอดี้การ์ดคุณตาณค่อนข้างจะสนิทด้วย”
ยายรักมองไปทางนั้นด้วยรอยยิ้ม แกดีใจที่ได้เห็นวันนี้ วันที่ตาณเลือกจะทำตามหัวใจ
“นั่นน้องชายของต้นอ้อหรือครับ”
อังคารถามเมื่อเห็นเด็กชายถือของกินพลางมองซ้ายมองขวาไปทั่วอย่างตื่นตาตื่นใจ...ทั้งที่งานเลี้ยงครั้งนี้เป็นแค่งานเลี้ยงธรรมดาๆเท่านั้น
“ใช่ค่ะ ชื่อต้นคูน ต้นคูน มาทางนี้”
ยายรักว่าแล้วเรียกหลานชายที่เดินตรงมาด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีคุณอังกับคุณหมอเบนเขาหรือยังลูก”
ต้นคูนวางจานแล้วยกมือไหว้อย่างน้อมนอบผิดท่าทีตื่นใจเมื่อครู่ลิบ
“อายุเท่าไหร่แล้วครับ”
เบนจามินถามด้วยความเอ็นดู
“สิบเอ็ดฮะ”
“คูนๆ มาช่วยพี่ทางนี้หน่อย”
ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ต้นอ้อก็เดินมาเรียกต้นคูนให้ไปช่วย
“มีคนนอกเข้ามาดูแลไม่ใช่หรือต้นอ้อ”
ด้วยงานนี้ตาณตั้งใจจะเลี้ยงคนในบ้านนี้ทั้งหมด การเตรียมการทั้งเรื่องจัดงานและอาหารจึงจ้างคนนอกมาทำเป็นส่วนใหญ่
“ผมดูแลความเรียบร้อยครับ พอดีอาหารมาช้านิดหน่อยด้วย อีกเดี๋ยวก็คงเสร็จแล้ว”
ต้ออ้อว่าแล้วจูงมือน้องชายไปทางพนักงานที่จ้างมาซึ่งกำลังลำเลียงอาหาร
งานเลี้ยงครั้งนี้ไม่เหมือนงานแต่งงานทั่วไปเพราะไม่มีการแจกซอง ไม่มีเค้กแต่งงาน ไม่มีเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่เดินทักทายแขก เป็นงานเลี้ยงเล็กๆที่เน้นฉลองอย่างจริงจังมากกว่า คนของตาณมาทักทายอังคารตลอดงานแต่ก็ไม่ได้อยู่พูดคุยนานนัก ตาณดูผ่อนคลายและไม่เคร่งเครียดเท่าหลายๆวันที่ผ่านมา อังคารเองก็มีเบนจามินที่นับว่าเป็นเพื่อนสนิทอยู่ข้างๆจึงพลอยผ่อนคลายไปด้วย
แต่ทั้งตาณและอังคารก็รู้ดี หลังจากงานเลี้ยงครั้งนี้จบลง อะไรหลายๆอย่างคงจะต้องเกิดขึ้น ไม่ว่าจะในทางดีหรือไม่ดีก็ตาม
.........................................
“บ้า! บ้าสิ้นดี!”
ภาวรินทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความโมโห เธอถึงขนาดบากหน้าไปขอโทษเขาในสิ่งที่เธอคิดว่าเธอไม่ผิด แต่ตาณกลับยังยืนยันคำเดิม
“เกิดอะไรขึ้นริน”
ชายหนุ่มหน้าตาคมคายเดินออกมาจากห้องครัวเพราะได้ยินเสียงของเธอ
“ก็นายตาณน่ะสิเขม รินอุตส่าห์ไปขอโทษแท้ๆ แต่เขากลับไม่สนใจเลย ไม่สนเลยนะเขม ทั้งที่รินไปง้อขนาดนี้ เขาก็ยังจะยกเลิกงานแต่ง บ้าที่สุด!”
เขมวรรณหน้าหมองลงเมื่อหญิงสาวเอ่ยถึงคู่หมั้นของเธอ ก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มเมื่อได้ยินว่าจะไม่มีการแต่งงาน ภาวรินมัวแต่โมโหจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าคนที่เธอกำลังพูดด้วยมีรอยยิ้มจางๆขึ้นมาบนมาหน้าด้วยความดีใจ แต่เขาก็รีบเก็บสีหน้าอย่างรวดเร็ว แม้เขาจะอยากบอกเธอเหลือเกินว่าแม้เธอจะไม่ได้แต่งกับตาณ แต่เธอก็ยังมีเขา...
“รินว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ ไม่งั้นตาณไม่บ้ามายกเลิกงานเอาตอนนี้หรอก รินจะต้องรู้ให้ได้”
“เขาอาจจะกำลังสับสนก็ได้นะริน คนกำลังจะแต่งงานมักเป็นกัน”
“ไม่มีทาง เขมก็รู้ว่ารินกับเขาจะแต่งกันเพราะต่างฝ่ายต่างได้ แล้วมันจะสับสนได้ยังไง รินยังไม่เป็นเลย”
เขมวรรณหน้าหมองลงไปอีกเมื่อได้ยินหญิงสาวพูด เขาอยากบอกเธอนักว่าอาจจะเพราะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์นี่ก็ได้ที่ทำให้ตาณตัดสินใจยกเลิกงานแต่งและถอนหมั้น แต่พูดไปก็คงมีแต่จะเพิ่มอารมณ์โมโหให้เธอก็เท่านั้น
“รินไปอาบน้ำให้ใจเย็นก่อนดีกว่า ค่อยๆคิดนะ”
แม้เขาจะเจ็บ แต่เพราะรัก เขาจึงพร้อมจะอยู่ข้างเธอ ...จนกว่าจะถึงวันที่เขาต้องไป
ภาวรินพยักหน้ารับและเดินเข้าห้องนอนไปเพื่ออาบน้ำอย่างที่เขมวรรณแนะนำ บางทีเธอควรทำหัวให้เย็นลงเพื่อคิดให้ถี่ถ้วนจริงๆอย่างที่อีกฝ่ายว่า
ภาวรินอาบน้ำไม่นานก็ออกมาเจอเขมวรรณที่จัดโต๊ะเรียบร้อย เธอใจเย็นลงมากแล้วแม้เมื่อนึกถึงตาณจะยังโมโหอยู่บ้าง แต่โมโหไปก็ไม่ได้อะไร เธอต้องคิดหาวิธีที่จะทำให้ตาณกลับมาแต่งงานกับเธอต่างหากถึงจะมีประโยชน์
“วันนี้มีพะแนงนะ รินบ่นอยากกินนี่”
หญิงสาวเดินไปหอมแก้มเขมวรรณเป็นการขอบคุณ เธอดีใจที่เมื่อเธอเป็นทุกข์ยังมีเขมวรรณอยู่ข้างๆ เขาเป็นคนเดียวที่เธอสามารถจะพูดด้วยได้ทุกเรื่อง
“วันนี้ผมกลับบ้านนะ”
รอยยิ้มของภาวรินหายไปจากใบหน้า
“กลับไปทำไม!”
“ผมต้องกลับไปดูแม่หน่อย แม่อาการไม่ค่อยดี”
ความจริงเขมวรรณแค่อ้างเท่านั้น เขาแอบขอโทษมารดาอยู่ในใจ เขมวรรณต้องกลับเพราะรู้ดี หากอยู่ที่นี่ เธอก็จะพูดเรื่องตาณให้เขาฟังอีก ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะรับรู้
“อาการหนักมากหรือเปล่าเขม”
ภาวรินถามอย่างเป็นห่วง เธอเจอแม่ของเขมวรรณไม่กี่ครั้ง แต่เมื่อได้ยินว่าอาการไม่ค่อยดีก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“ไม่หรอกครับ แต่ผมก็ยังอยากไปดู”
ยิ่งเธอแสดงความเป็นห่วงเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดที่โกหก แต่เขาก็ไม่สามารถอยู่ฟังได้จริงๆ
เขาคงไม่อาจจะอยู่ฟัง ‘คนรัก’ พูดถึงผู้ชายอื่นได้มากกว่านี้
ใช่แล้ว เขมวรรณกับภาวรินเป็นคนรักกัน ทั้งสองคบกันมาตั้งแต่ภาวรินยังเรียนไม่จบ เขมวรรณตั้งใจว่าหลังจากเรียนจบมางานทำจะขอเธอแต่งงาน แต่เมื่อเอ่ย เธอกลับบอกง่ายๆว่าเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ภาวรินพูดหน้าตาเฉย ในขณะที่เขมวรรณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลง
เขมวรรณพยายามตัดความสัมพันธ์กับภาวริน แต่เขารักเธอไปแล้ว รักกันมานานเกินกว่าจะสามารถตัดใจได้ง่ายๆ เพียงแค่ภาวรินมาง้อเขาไม่นาน เขมวรรณก็ยินยอมอยู่ในตำแหน่งคนรักลับๆ แม้จะมีความสุข แต่ก็เป็นความสุขบนความทุกข์ เขารู้ดีว่าสักวันภาวรินจะต้องแต่งงานกับคู่หมั้น ภาวรินบอกเขาว่าถึงแต่งงานแล้วสำหรับเธอกับเขาทุกอย่างก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขมวรรณรู้ว่าตนเองทำไม่ได้ เขาอาจจะเป็นชู้กับคู่หมั้นคนอื่นได้ แต่กับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคนอื่น เขาไม่คิดจะทำ!
ตอนที่ได้ยินภาวรินบอกว่าตาณยกเลิกงานแต่งทำให้เขมวรรณดีใจมาก แต่เขายังไม่ได้ทันได้แสดงความดีใจออกไป ภาวรินก็พูดขึ้นมาเสียก่อนว่าเธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น...เขาจึงได้เข้าใจในที่สุด ไม่ว่าการแต่งงานกับตาณจะมีขึ้นหรือไม่ สำหรับภาวริน เขาก็เป็นได้แค่คนรักลับๆของเธอเท่านั้น...ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นเขาคงต้องตัดใจจากความสัมพันธ์ที่ไม่มีอนาคตนี้ให้จริงจังเสียที
“ผมไปก่อนนะริน”
ภาวรินพยักหน้า มองตามหลังคนรักไปแล้วถอนหายใจออกมา เธออยากให้เขมวรรณมีฐานะเช่นเดียวกับตาณเสียจริง อะไรๆคงจะง่ายกว่านี้ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้
เธอรักเขมวรรณ รักเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถรักผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เขมวรรณเป็นแค่คนธรรมดา แม้เขาจะมีหน้าที่การงานมั่นคง ภาวรินแน่ใจว่าอนาคตเขมวรรณจะต้องเจริญรุ่งเรือง แต่อย่างไรเธอก็เลือกเขาไม่ได้ เพราะสำหรับตัวเธอ อนาคตที่ดีไม่เพียงพอ อดีตและปัจจุบันต้องดีอยู่แล้วด้วย! อย่างตาณ แม้จะมีประวัติไม่ค่อยดีนักเรื่องผู้ชาย แต่มันก็เป็นเรื่องที่รู้กันในวงแคบ หากเทียบกับชาติตระกูลและฐานะแล้ว การที่ตาณชอบผู้ชายมันก็แค่เรื่องเล็กๆ ปกปิดมันไว้ก็พอ
“ฉันจะต้องทำให้คุณกลับมาแต่งงานให้ได้ คอยดู”
......................................
“ร่างกายแข็งแรงดี แต่ท้องเล็กนะ”
เบนจามินตรวจร่างกายให้เพื่อนแล้วเปรยคล้ายจะเป็นห่วง
“เราก็คิดว่าเล็กไปเหมือนกัน ทุกทีไม่เล็กขนาดนี้”
อังคารเคยรับจ้างท้องมาก่อน ทำให้รู้ถึงความแตกต่าง
“อาจจะเพราะท้องธรรมชาติมั้ง อย่ากังวลเลย อังไม่มีที่ไหนผิดปกติแน่ๆ สักพักอาจจะใหญ่ขึ้นก็ได้นะ”
ความจริงแล้วเรื่องนี้คำอธิบายนั้นง่ายมาก ตอนที่อังคารรับจ้างท้องได้มีการเตรียมตัวไว้ก่อน เมื่อฝังยีนร่างกายจึงพร้อมเต็มที่ ในขณะที่ครั้งนี้ อังคารไม่ได้เตรียมตัวเท่าที่ควร ร่างกายจึงไม่สมบูรณ์เท่า แต่ก็ไม่อยู่ในข่ายจะเป็นอันตราย
“ผมว่าคงต้องบำรุงกันหน่อย”
เบนจามินหันไปพูดกับตาณที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆอังคารตลอดการตรวจ
“ไม่ผิดปกติแน่นะครับหมอ”
เบนจามินพยักหน้า
“ไม่มีแน่ๆ ผมตรวจละเอียดเลย ซ้ำสองครั้งด้วย”
“งั้นคงต้องบำรุงมากหน่อยอย่างที่หมอว่า”
ตาณหมายมั่นพลางคิดว่ามีอะไรที่น่าจะบำรุงได้บ้าง
“เยอะไปก็ไม่ดีหรอกครับ”
อังคารรีบเบรก ไม่ใช่ว่าไม่เป็นห่วงลูกในท้อง แต่เขาเคยได้ยินว่าบำรุงมากไปใช่ว่าจะดี
“ก็คงต้องแบบพอดีๆ ช่วงนี้งดออกกำลังก่อนนะอัง รอให้ร่างกายแข็งแรงกว่านี้อีกหน่อย แล้วก็อาจจะต้องงดเซ็กซ์สักพักนะครับ”
ตาณยิ้มพยักหน้ารับน้อยๆ ส่วนอังคารค้อนเพื่อนเพราะรู้ว่าเบนจามินตั้งใจพูดให้ตนเองได้อาย
“ส่วนเรื่องตรวจสุขภาพลูกจ้างคุณ ทยอยมาตรวจวันละคนแล้วกันนะครับ ผมขอรายชื่อ จะได้ระบุวันให้ ส่วนพรุ่งนี้ก็เริ่มจากคุณตาณก่อนเลยแล้วกัน”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมสั่งคนให้ วันนี้ขอตัวก่อนนะครับ”
ตาณลุกขึ้นโดยไม่ได้ชวนอังคาร ด้วยคิดว่าอังคารคงจะอยากนั่งเล่นที่นี่
“คุณตาณ”
แต่อังคารกลับเดินตามหลังเขามา ตาณชะลอฝีเท้าเพราะไม่อยากให้อังคารเดินเร็วนัก เขากลัวจะไปกระทบลูกในท้อง
“ว่าไงครับอัง”
“ผมอยากกลับไปทำงาน”
คำขอนี่ทำเอาตาณนิ่วหน้า ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้อังคารทำงาน แต่เขาเป็นห่วง กลัวว่าอังคารจะฝืนทำงานจนเกิดอันตราย
“หมอเบนเพิ่งบอกว่าคุณต้องดูแลตัวเองมากๆ”
อังคารก็รู้ แต่อยู่ว่างๆอังคารก็เบื่อ
“ผมจะหางานให้คุณทำแล้วกันนะ ส่วนงานที่โรงเรียน คุณจะลาออกหรือลาก็ได้ แต่ผมไม่อยากให้คุณไปทำงาน”
“ที่โรงเรียนใกล้หมอออก”
อังคารอดเถียงไม่ได้ ตาณยิ้มให้ เขารู้ว่าคนเคยทำงานแล้วต้องมานั่งๆนอนๆอยู่บ้านย่อมต้องเบื่อเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
“แต่อยู่ที่นั่นคุณต้องทำงานนะครับอัง ผมไม่เชื่อด้วยว่าคุณจะยอมลดงานตัวเองลงทั้งที่ได้ค่าจ้างเท่าเดิม”
อังคารเม้มปาก ตาณพูดถูกทีเดียว อังคารไม่มีทางจะรับเงินค่าจ้างมาโดยไม่ทำงานให้คุ้มกับเงิน
“ผมขอร้อง พักงานก่อนเถอะนะครับ ถือว่าเห็นแก่ลูก”
สุดท้ายอังคารก็จำใจต้องพยักหน้า
“เดี๋ยวผมจะลองโทรไปคุยกับทางโรงเรียนดู คุณไม่ต้องเอางานคุณมาให้ผมหรอกนะ”
ตาณยิ้ม ลูบแก้มอังคารสองสามครั้งก่อนจะอดใจไม่ไหวกดจมูกลงที่แก้มใสนั้นแทน
“ผมไปทำงานก่อนนะ”
ตาณเดินไปแล้ว ทิ้งให้อังคารยืนลูบแก้มตัวเองแบบเขินๆอยู่ข้างหลัง
“สวีทกันจริงๆ”
เบนจามินที่แอบดูอยู่นานแล้วโผล่มาแซวอย่างอดไม่ได้
“ไปเลยเบน ทำงานเลย”
อังคารหันมาสั่งเพื่อนแบบไม่จริงจังนัก
มีทั้งเพื่อน มีทั้งครอบครัว อังคารรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลับฝัน...แต่ฝันมันก็ไม่ได้มีแต่สิ่งที่ดีๆเสมอไป
......................................

TBC

 

ออฟไลน์ mkx91

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คุณตาณน่ารักมากจริงๆ ขอให้เจ้าตัวเล็กอยู่รอดปลอดภัยในท้องของมะม๊าอังจนกว่าถึงวันลืมตาดูโลกเลยนะคะ ^^

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
ไมีมีอะไรแน่นอน

meili run

  • บุคคลทั่วไป
สั้นมากอ่ะ ขอบอก แต่ติดตามนะคะ :mew2:

ออฟไลน์ ลิงน้อยสุดเอ๋อ

  • ถึงจะเหงา แต่ไม่ได้ง่าย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1999
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-2
    • Fanpage
รินก็แปลกอยากครอบครองคนที่ไม่รักที่มีฐานะ หน้าตา
แต่คนที่รักกลับไม่ค่อยแคร์ ระวังจะถูกชุบมือเปิบ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
น่าสงสารรินน่ะ คนแบบนี้มีของดีอยู่กับตัวแท้ๆ แต่ไม่คิดที่จะเหลียวมอง

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
คุณตาณดูแลอังดีๆนะคะะะะ
อยากให้เขมไปเจอคนใหม่
รำคาญรินน

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
ตาณน่ารักมาก  :katai2-1: :m19: :m1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
ยัยรินน่า  :beat:

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
วุ้ย อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไปอะเนอะ แต่อย่างว่า ต้องมีเรื่องแน่เลยอะ

ออฟไลน์ omuya

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2032
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-9
ไม่ดราม่า.....แน่นะ

เรื่องนี้น่ารักนะ ^^

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
ใช่ เมื่อมีสิ่งดีเกิดขึ้น สิ่งไม่ดีก็มักจะตามมาเสมอ แล้วแต่ว่าจะมากหรือน้อยเท่านั้น
หวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดกับอังนะ

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตาณต้องคอยดูแลอังดีๆนะ  :กอด1:

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
อ่านแล้วสงสารคุณเขม ชอบใครไม่ชอบมาชอบริน

ขอให้ไม่มีคนมารังแกอังด้วยเถอะ

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
สงสารคุณเขมมมมมมม

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เพลียกะยัยรินอ่ะ ไรวะ มีเขมอยู่ทั้งคนยังมีความคิดแบบนี้อีก
เหมือนตาณตอนแรกๆเลย ชิส์ แต่ตอนนี้ตาณก็คิดได้แล้วไง
หล่อนล่ะ เมื่อไรจะคิดได้  คุณเขม หาคนใหม่เลยค่ะ หมั่นไส้นาง!!

ตาณ ยังไงก็ดูแลปกป้องอังดีๆด้วยนะ กลัวคนใจร้ายมารังแก
ขอให้เรื่องดีๆอยู่นานๆ เรื่องร้ายๆผ่านไปเร็วๆนะ  ^^

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
งด อย่างว่า ???
ตาณตงขาดใจตาย
อิอิ

ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0
หายไป 7 วัน ต้องขอโทษด้วยค่า วันนี้จะลงให้ 2 ตอนนะคะ  :katai4:

ตอนที่ 11
 
 
“ตาณคะ”
ตาณแอบลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อเข้ามาที่บริษัทแล้วเจอภาวริน ทั้งที่เขาคิดว่าคุยกับเธอรู้เรื่องไปแล้ว
“มีอะไรหรือเปล่าครับริน”
“รินอยากให้คุณทบทวนดูใหม่อีกครั้ง คิดดีๆเถอะค่ะ การยกเลิกงานแต่งของเรามีแต่เสียกับเสีย”
“ขอโทษด้วยจริงๆครับริน แต่ผมไม่คิดจะเปลี่ยนใจไม่ว่าอย่างไรก็ตาม”
ตอบโดยไม่ต้องหยุดคิดสักนิด ภาวรินกำกระเป๋าแน่นอย่างเจ็บใจ
“แม้ว่าจะต้องมีปัญหากับที่บ้านรินหรือคะ”
ตาณขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเธอเป็นไปในทางข่มขู่
“ครับ ผมตัดสินใจไปแล้วและยินดีที่จะรับทุกปัญหาที่เกิดขึ้น”
“ดีค่ะ รินจะไปคุยกับแม่คุณ”
หญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้และมองตาณอย่างท้าทาย เธอคิดว่าตาณจะมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง แต่ก็เปล่าเลย
“เชิญครับ”
ภาวรินเชิดหน้าเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวคิดอย่างเจ็บใจ เธอจะทำให้ตาณได้รับบทเรียน พอกันทีกับการง้องอน มาดหมายไว้ในใจว่าหลังจากนี้เขาต่างหากเล่าที่ต้องง้อเธอ
.............................
วานีเดินเข้ามาในห้องทำงานของลูกชายคนกลางด้วยอารมณ์ไม่สู้ดี เมื่อครู่นี้เองที่ภาวรินคู่หมั้นของลูกชาย...ไม่สิ เธอคงต้องเรียกอีกฝ่ายว่าอดีตคู่หมั้นของลูกชายเธอเข้าไปร้องห่มร้องไห้ว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม ด้วยอยู่ดีๆตาณก็มาขอยกเลิกงานแต่งและถอนหมั้น ซึ่งวานีไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน จึงต้องรีบมาหาลูกชายเพื่อขอความกระจ่าง
“ตาณ”
“ครับคุณแม่”
ตาณเงยหน้าขึ้นมองมารดา เขารู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องมา จึงไม่ตกใจนัก
“เรื่องหนูรินนี่มันหมายความว่ายังไง”
“คุณแม่นั่งก่อนเถอะครับ”
วานียอมนั่งแต่โดยดี เธอมองลูกชายอย่างกดดัน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ส่งผลอะไรต่อลูกชายเธอเลย
“ผมบอกแม่ตามตรงว่าผมแต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว”
หญิงวัยกลางคนอ้าปากค้าง ก่อนจะหุบฉับเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นกิริยาที่ไม่ค่อยเหมาะสมนัก
“กับใคร! เมื่อไหร่!”
“ไม่สำคัญหรอกครับ ผมอยากจะบอกแม่เท่านี้เพื่อยืนยันว่าการยกเลิกงานแต่งงานกับภาวรินเป็นเรื่องที่ผมเอาจริง ไม่ใช่การเล่นแง่ใดๆ”
“แกคิดว่าพูดแค่นี้แล้วเรื่องมันจะจบรึไง”
วานีเริ่มโมโห เธอไม่คิดว่าตาณจะพูดอะไรไร้ความรับผิดชอบออกมาได้แบบนี้
“ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างคนเดียวครับ คุณแม่บอกทางนั้นไปได้เลยว่าตัดผมออกจากกองมรดกหรืออะไรก็ได้”
“นี่แกยอมถึงขนาดนี้...”
“ผมตัดสินใจแล้วครับ”
มารดานิ่งลงไปเมื่อได้ฟังคำว่าตัดสินใจแล้วของตาณ
“แกแต่งงานกับใคร”
“ผมจะพาไปให้ที่บ้านรู้จักเองครับ แต่ต้องหมดเรื่องภาวรินก่อน”
ตอนนี้แม้ตาณจะบอกเลิกหมั้นเธอไปแล้ว แต่คนที่รู้ก็มีเพียงไม่กี่คน การจะแนะนำอังคารกับครอบครัวจึงถือว่าไม่เหมาะสม
“แกจะให้เขาป่าวประกาศรึไงว่าโดนแกถอนหมั้น”
“ถึงอย่างไรงานแต่งงานก็ต้องยกเลิก”
“ใช้ข้ออ้างว่าเลื่อนไปก็ได้”
“แต่มันจะเป็นการเลื่อนโดยไม่มีทางเกิดขึ้นจริง และผมก็ต้องการถอนหมั้นด้วย”
วานีมองหน้าลูกชาย สบกับดวงตาที่แน่นแน่ก็รู้ว่าไม่มีทางเกลี้ยกล่อมลูกชายให้เปลี่ยนใจ
“ได้ แม่จะจัดการเรื่องนี้เอง แต่จำไว้ว่านี่เป็นสิ่งที่แกเลือกนะ”
“ครับ ผมรู้ตัวเองดี”
“คำถามสุดท้าย คนที่แกแต่งด้วยผู้หญิงหรือผู้ชาย”
ตาณมองหน้ามารดาและตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงไม่หวั่นไหว
“ผู้ชายครับ”
วานีลุกออกจากห้องไป สิ่งที่เธอกลัวมาตลอดมันได้เกิดขึ้นแล้ว ลูกชายของเธอแต่งงานกับผู้ชายด้วยกัน! เธอตรงไปที่ห้องทำงานของสามีเพราะต้องปรึกษากับสามีให้ถี่ถ้วนเสียก่อนในเรื่องนี้ ความเสียหายที่จะเกิดขึ้น เธอรู้ว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องเล็กๆอย่างแน่นอน
..............................
‘งานแต่งล่ม ฝ่ายชายยืดอกยอมรับผิดเอง ขณะที่ภาวรินปิดปากเงียบ ’
หัวข้อข่าวที่ทำเอาวงการธุรกิจแทบลุกเป็นไฟ เนื่องจากการยกเลิกงานแต่งและถอนหมั้นของตาณ ทำให้ทางบ้านภาวรินซึ่งนับเป็นฝ่ายเสียหายไม่พอใจมาก สัญญาต่างๆอันไหนที่ยกเลิกได้ก็มีการยกเลิก อันไหนที่ยกเลิกไม่ได้ก็ประกาศชัดว่าจะไม่มีการต่อสัญญา แต่งานนี้ดูเหมือนทางภาวรินจะวางหมากผิดพลาด เพราะทันทีที่ประกาศตัวว่าจะไม่ญาติดีกับทางบ้านของตาณอีกต่อไป ทางด้านบ้านของตาณก็ประกาศร่วมหุ้นกับบริษัทห้างสรรพสินค้าคู่แข่งของทางนั้นทันที ส่วนตัวของตาณยังไม่ได้รับผลกระทบมาก เนื่องจากทางตระกูลต้องการรักษาชื่อเสียงเอาไว้ การแตกแยกภายในครอบครัวไม่ใช่ชื่อเสียงทีดีเท่าที่ควร แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตาณผิด หากพวกเขาก็ยังเลือกจะรักษาชื่อเสียงและผลประโยชน์ของครอบครัวมาก่อนอย่างอื่น
คนที่เจ็บใจมากที่สุดเห็นจะหนีไม่พ้นภาวริน แม้เธอจะไม่ใช่คนตัดสินใจที่จะตัดขาดกับทางบ้านตาณ แต่สาเหตุมันก็มาจากเธอ หลายคนในตระกูลโทษว่าความสูญเสียผลประโยชน์ครั้งที่เป็นเพราะเธอ ทั้งๆที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอสักนิดเลยแท้ๆ
“ใจเย็นๆนะริน”
เขมวรรณเอ่ยปลอบคนรักที่น้ำตาคลอด้วยความเจ็บใจยามที่อ่านข่าวเสร็จ
“เขมดูพวกนั้นทำสิ จะไม่ให้รินเจ็บใจได้ยังไง”
“แต่ทางคุณตาณเขาก็ออกมาพูดแล้วนี่ว่าการถอนหมั้นครั้งนี้ความผิดเกิดจากตัวเขาเอง ไม่ใช่เพราะริน”
ตาณให้ข่าวตั้งแต่เรื่องถอนหมั้นรู้ถึงหูสื่อว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด หากบ้านภาวรินอยู่เฉยๆอาจจะได้รับความสงสารกว่านี้ แต่การออกมาประกาศตัดความสัมพันธ์กับบ้านตาณทำให้คนที่บ้านตาณอยู่เฉยไม่ได้ พวกเขาอาจจะยอมรับว่าตาณผิด แต่ไม่ว่าจะผิดหรือถูก ธุรกิจก็ยังต้องดำเนินต่อไป
“ออกมาพูดเอาหน้าน่ะสิ คุณไม่เห็นรึไงว่าข่าวไม่ว่าเขาทางไม่ดีเลย”
อาจจะเพราะตาณยอมรับความผิดเอาไว้คนเดียว ไม่ใช่เหตุผลอย่างเข้ากันไม่ได้ นักข่าวส่วนมากจึงไม่รู้จะเขียนใส่สีอย่างไร
เขมวรรณไม่ได้เอ่ยขัดหรือสนับสนุนความคิดของภาวรินอีก เขาไม่ใช่คนดีขนาดที่จะมองคนอื่นในแง่ดี เขาคิดอยู่เหมือนกันว่าทั้งที่ตาณเป็นฝ่ายผิด ทำไมฝั่งภาวรินกลับกลายเป็นฝ่ายเสียผลประโยชน์ มองอย่างไรก็ไม่ยุติธรรม
“รินต้องเข้าไปคุยกับที่บ้านหน่อย วันนี้คงไม่เข้ามาที่นี่อีก เขมล่ะ”
“ผมก็จะกลับบ้านเหมือนกัน”
ภาวรินพยักหน้า แม้จะแปลกใจที่พักหลังเขมวรรณไม่ค้างที่คอนโดเลยแต่เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าเป็นห่วงแม่เธอก็ไม่ขัด
“งั้นไว้เจอกันนะคะ”
เธอจูบริมฝีปากเขาเบาๆก่อนจะลุกออกไป เขมวรรณมองตามเธอไปจนลับสายตาแล้วถอนหายใจออกมา เมื่อไหร่เขาจะตัดใจได้เสียที
...........................
“ท้องเนี่ยนะ”
วานีมองคู่แต่งงานของลูกชายราวกับเป็นตัวประหลาด สมัยนี้การที่ผู้ชายท้องได้อาจจะไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สำหรับครอบครัวพฤกษาทิวัตถ์แล้ว ผู้ชายที่ท้องได้ก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ดัดแปลงในภาพยนตร์
“นี่แกแต่งงานเพราะไปทำเขาท้องหรือ”
อังคารนิ่วหน้า ไม่ค่อยชอบใจสิ่งที่วานีพูดเท่าไหร่ แม้มันจะจริงก็ตาม แต่อังคารก็ไม่ได้ชอบฟังนัก หากเขาก็ยังสงบปากด้วยตาณบอกก่อนหน้านี้แล้วว่าอาจจะต้องเจอกับอะไร
“ผมแต่งงานเพราะอังคือคนที่ผมอยากแต่งด้วย ไม่ใช่ภาวริน ส่วนลูกเป็นผลพลอยได้”
ตาณไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของมารดาตัวเองอยู่แล้ว เขากุมมืออังคารแน่นขึ้นอีกนิดเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ยังมีเขาอยู่เคียงข้าง ตาณไม่มีทางปล่อยให้อังคารต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวของตัวเองเพียงลำพังแน่ๆ
“แกก็รู้ว่าครอบครัวเราไม่เห็นด้วยกับการทำให้ผู้ชายท้องได้”
เป็นโตมร บิดาของตาณที่เอ่ยขึ้นมา
“โลกเปลี่ยนไปทุกวันครับคุณพ่อ เราไม่มีทางจะย่ำอยู่กับที่หรือพอใจอยู่ในครอบของตัวเองได้”
“นี่แกว่าพวกเราเป็นกบในกะลาครอบหรือนายตาณ”
วานีแหวขึ้นมา ตาณยิ้มให้มารดา ไม่กล่าวปฏิเสธเพราะเขาคิดว่าทัศนคติการไม่ยอมรับการคิดค้นทางวิทยาศาสตร์ต่างๆนี้เป็นเรื่องล้าหลังมากจริงๆ
“ผมคิดมาตั้งนานแล้วนะครับ การฝังยีนเพื่อให้ผู้ชายท้องกับการทำกิ๊ฟทำเด็กหลอดแก้วก็ไม่ต่างกันนัก เรื่องพวกนั้นมีมาตั้งแต่สมัยหลายร้อยปีก่อน บางทีบรรพบุรุษเราอาจจะเป็นเด็กหลอดแก้วก็ได้ใครจะรู้”
การพยายามเพื่อให้มีลูกหลานที่สมบูรณ์แข็งแรงเป็นหนึ่งในสัญชาตญาณของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตทุกชนิด การพยายามคิดค้นเพื่อให้เด็กที่เกิดมาไม่เป็นโรคแพ้ตัวเองซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไปมากมายไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดถึงขนาดต้องต่อต้าน ถ้าหากเป็นการโคลนเพื่อนำอวัยวะมาเปลี่ยนให้ร่างจริงแบบนั้นค่อยเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่
“มันเป็นเรื่องการพัฒนาทางด้านการแพทย์ ก็เหมือนกับการผ่าตัดเดี๋ยวนี้ที่ไม่ต้องเปิดบาดแผลให้ใหญ่เพราะมีเครื่องมือทันสมัยใช้นั่นแหละครับ”
“แต่ธรรมชาติสร้างผู้ชายให้เกิดมาคู่กับผู้หญิง”
บิดาของตาณเอ่ยเรียบๆ เขายอมรับว่าสิ่งที่ตาณพูดมาก็ถูก แต่ถึงอย่างไรการที่ผู้ชายรักกันมันก็ผิดธรรมชาติ
“ธรรมชาติไม่ได้บอกนี่ครับ ธรรมชาติไม่ได้บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเอาไว้เสียหน่อย มีแต่พวกเรานี่เองแหละครับที่คิดและกำหนดกันเอาเองว่าผู้ชายต้องคู่กับผู้หญิง แล้วเราก็อ้างว่าธรรมชาติสร้างมาให้เราเป็นแบบนั้น”
“แต่ตามธรรมชาติผู้ชายต้องคู่กับผู้หญิงถึงจะสามารถดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ นั่นไม่เท่ากับธรรมชาติกำหนดเอาไว้แล้วหรอกหรือ”
“แล้วถ้าที่จริงแล้วธรรมชาติไม่ได้อยากให้เราสืบพันธุ์มากนัก จึงกำหนดให้ผู้ชายบางคนคู่ได้แค่ผู้ชายด้วยกัน และให้ผู้หญิงบางคนคู่ได้แค่ผู้หญิงด้วยกันเล่าครับคุณพ่อ บางทีนี่อาจจะเป็นหนทางที่เอาไว้จำกัดจำนวนประชากรก็ได้ใครจะรู้”
“แต่ถ้าอย่างนั้นก็ไม่สมควรจะมีลูกกันได้ใช่ไหม”
“ตัวเราเองก็ต้องมีวิวัฒนาการเพื่อความอยู่รอด จะมาคอยนึกถึงแต่สิ่งที่เราเคยเป็นอย่างเดียวไม่ได้หรอกครับ”
“แกคิดว่าพูดแล้วพ่อกับแม่จะยอมรับได้เหรอเจ้าตาณ”
“คุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ยังคงเป็นคุณพ่อคุณแม่ของผม ผมจึงต้องบอกให้รับรู้ ส่วนการยอมรับ ผมอยากให้ยอมรับแน่อยู่แล้ว แต่หากพวกคุณพ่อรับไม่ได้ ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆครับ”
“ดี! งั้นแกก็รู้ไว้เถอะว่าพ่อรับไม่ได้ และแม่แกก็ด้วย ใช่ไหมคุณ”
วานีพยักหน้ารับพลางมองหน้าอังคารอย่างเหยียดหยาม
“ตั้งแต่วันนี้แกเลิกไปทำงานที่บริษัทได้เลย ต่อไปถือว่าแกไม่ใช่คนในตระกูลพฤกษาทิวัตถ์อีก ฉันไม่บังคับให้แกเปลี่ยนนามสกุล แต่ถ้าทำได้ก็อย่าบอกใครว่าเป็นลูกฉัน”
“เดี๋ยวสิครับ”
“เธอไม่มีสิทธิ์จะพูด!”
อังคารพยายามจะแย้งแต่วานีกลับหันมาตะคอกใส่เสียก่อน
“จากนี้แกจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับทางนี้อีก แล้วแกคงรู้นะว่าต้องทำตัวอย่างไร”
“ครับ”
แม้จะรู้สึกใจหาย แต่ตาณคิดเผื่อไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้
“ไปกันเถอะครับอัง”
อังคารละล้าละลังแต่ตาณก็ดันเขาออกมาขึ้นรถเสียแล้ว
“จะดีหรือครับ”
มันอดคิดไม่ได้ว่าเพราะตัวเองทำให้ตาณต้องถูกที่บ้านตัดขาด ซึ่งมันคงไม่ใช่เรื่องดี
“ไม่ต้องห่วง ผมไม่ปล่อยให้คุณกับลูกอดตายหรอกน่า”
“ผมไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นเสียหน่อย”
อังคารพึมพำค้อนๆเมื่อเห็นท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของตาณ
“ไม่ต้องคิดมากครับ เดี๋ยวลูกจะพลอยเครียดไปด้วย เอาเป็นว่าทางนี้น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว โดยเฉพาะกับลูกของเรา”
อังคารเม้มปาก ตาณพูดง่ายๆว่าไม่ต้องคิดมาก แต่โดนตัดขาดกับที่บ้านนี่มันไม่ต้องคิดมากได้หรือไง ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด อังคารถอนหายใจ ตาณบอกว่าจัดการได้ เขาก็ควรเชื่อใจอีกฝ่ายสินะ
.......................

มีต่อค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0
 แก้ใหม่ค่ะ ตอน 12 เดิมลบออกไปแล้วนะคะ

 อันนี้เป็นตอนที่ตั้งใจจะแยกเป็นภาคพิเศษ แต่คิดไปคิดมา เอามันคลุมไปด้วยกันนี้แหละ ><

ตอนที่ 12
“สวัสดีค่ะคุณแม่”
ภาวรินยกมือไหว้ผู้สูงวัยที่อยู่ในชุดนุ่งขาวห่มขาวอย่างคนเตรียมตัวไปปฏิบัติธรรม
“สวัสดีจ๊ะหนู”
ขนิษฐายิ้มให้เพื่อนของลูกชายที่เธอเคยเจอเพียงสองสามครั้ง
“หนูมาหาเขมค่ะ”
“ตาเขมนอนที่คอนโดจ้ะ หนูลองโทรหาดูสิจ๊ะ”
ภาวรินชะงักไป เธอไปที่คอนโดแล้วไม่เจอเขาจึงได้มาหาที่นี่ ที่ไม่ได้โทรบอกเขมวรรณก่อนก็เพราะไม่คิดว่าจะมาแล้วไม่เจอ
“เขมไม่ได้กลับบ้านหรอกหรือคะ”
“กลับสิจ๊ะ”
ภาวรินโล่งใจขึ้นมา เธอนึกว่าเขมวรรณโกหกเธอเสียอีก
“กลับมาทุกวันเสาร์แหละจ้ะ มานอนค้างหนึ่งคืน ส่วนวันอื่นเขานอนที่คอนโดนะ”
คำบอกเล่าที่ไม่ตรงกับสิ่งที่เธอได้ยินจากปากเขมวรรณทำเอาหญิงสาวถึงกับนิ่งสนิท แต่ภาวรินได้รับการเลี้ยงดูให้เก็บความรู้สึกได้เป็นอย่างดี เธอจึงยิ้มรับคำและอาสาไปส่งแม่ของเขมวรรณที่วัดให้ ก่อนจะขับรถกลับคอนโดด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
เขมวรรณโกหกเธอ...ทำไม...
...............................
อังคารยังคงรู้สึกไม่ดีจากไปการไปพบครอบครัวของตาณอยู่ แม้ตาณจะบอกว่าไม่มีอะไรต้องกังวล แต่การโดนตัดออกจากครอบครัว ดูอย่างไรก็เป็นเรื่องใหญ่
“คุณทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้ ไม่สงสารลูกบ้างหรือครับ”
อังคารมองหน้าตาณ ไม่ได้ยิ้มให้หรือเลิกทำหน้ากลุ้ม
“เชื่อผมสิว่ามันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น”
เขานั่งคุกเข่าลงข้างหน้าและกุมมืออังคารไว้เพื่อยืนยันว่าตนเองพูดจริง
“ผมอดกังวลไม่ได้อยู่ดี”
“ผมเข้าใจ ว่ามันฟังดูเป็นเรื่องใหญ่ แต่ถ้าเทียบกับการต้องเสียคุณหรือลูก มันก็ถือว่าเล็กมาก”
“แต่ว่า...”
“ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นความสำคัญของครอบครัว”
ตาณปล่อยมืออังคาร เปลี่ยนมาเป็นโอบเอวอังคารไว้ให้ใบหน้าแนบกับท้องเขา สัมผัสทั้งอังคารและลูกน้อยในท้อง
“ผมจะพูดให้คุณฟัง แล้วก็ให้ลูกฟังด้วย”
ตาณว่า
“ครอบครัวสำหรับผมเป็นเรื่องที่สำคัญ เป็นสิ่งที่ผมยึดมั่นถือมั่นมาก่อนอย่างอื่นเสมอ ผมถึงได้เลือกจะแต่งงานกับภาวรินในทีแรก”
อังคารขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อผู้หญิงอดีตคู่หมั้นของตาณ ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่อดรู้สึกไม่ดีไม่ได้เมื่อคิดถึงผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาไปแย่งตาณมาจากเธอ
“เมื่อผมได้ใช้ชีวิตกับคุณ ตอนแรกผมไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร จนกระทั่งคุณจะไปจากผม ผมถึงรู้ว่าคุณเป็นครอบครัวของผมไปแล้ว ยิ่งพอผมรู้ว่ากำลังจะมีลูก ผมยิ่งเสียคุณทั้งสองคนไปไม่ได้”
ตาณคิดว่าอังคารเป็นครอบครัว ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายึดถือมากที่สุด เขาไม่ได้เปลี่ยนสิ่งที่ยึดเลยแม้แต่น้อย แค่เพิ่มบุคคลเข้ามาบ้างก็เท่านั้น
“ที่บ้านของผม ขาดผมได้ และผมก็ขาดพวกเขาได้ เพราะพวกเราไม่ได้ใกล้ชิดกันมากนัก แต่อังกับลูก ผมขาดไม่ได้”
ทั้งพ่อแม่พี่น้องหรือตัวของตาณ ต่างก็ไม่ได้มีความมุ่งร้ายต่อกัน ทุกคนต่างทำเพื่อครอบครัว แม้มันจะมีแต่ความห่างเหิน มันก็เป็นครอบครัวอยู่ดี
“ไม่ใช่ผมไม่เสียใจหรือความรู้สึก แต่ผมเลือกที่รักษาพวกคุณไว้มากกว่า และผมเชื่อว่าถ้าผมพิสูจน์ตัวเองได้ ทางบ้านผมจะต้องยอมรับอังอย่างแน่นอน”
เพราะครอบครัวของตาณผูกพันกันด้วยผลประโยชน์ บางคนที่ไม่เข้าใจอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องหลวมๆ เป็นเรื่องที่สามารถจะทำให้คนเราฆ่าพี่ฆ่าน้องตัวเองได้ แต่สำหรับบ้านของตาณมันไม่ใช่ ไม่เคยมีการทรยศหักหลังกันในครอบครัว ไม่เคยมีใครชิงดีชิงเด่นกันจนอีกฝ่ายย่อยยับ อาจจะมีแข่งขันกันบ้าง แต่ก็เพื่อผลประโยชน์ของครัวเป็นส่วนใหญ่ ไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัวเสียทีเดียว มันมีสายใยที่เหนียวแน่น ถักทอขึ้นด้วยคำสั่งสอนและการปลูกฝัง คนนอกมองว่าครอบครัวตาณเลี้ยงพวกเขามาอย่างเครื่องจักร มันก็ไม่ผิดนัก แต่มันก็ใช่ว่าจะมีแต่สิ่งไม่ดี เรื่องดีๆก็ยังมีให้จดจำและพูดถึง
“ที่เขาตัดผมออกวันนี้ เพราะผมทำให้ครอบครัวเสียหาย การถอนหมั้นทำให้ครอบครัวเราเสียหลายอย่าง ยิ่งผมออกไปพูดเองว่าเป็นคนผิดมันก็ยิ่งแย่ ถึงจะแก้เกมได้ทัน แต่ก็ยังเกิดความเสียหายอยู่ดี”
ที่จริงตาณไม่อยากให้อังคารรู้เรื่องการเสียผลประโยชน์จากการถอนหมั้นนัก ด้วยไม่อยากให้อังคารโทษตัวเองอีก
“คุณบอกผมสิว่ามันมีเรื่องไหนที่ไม่ใช่เพราะผมบ้าง”
แล้วเขาก็เดาถูกเสียด้วย ตาณกอดเอวอังคารไว้ ลูบหลังอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
“ไม่ครับ มันจะเป็นความผิดคุณได้ยังไง ผมต่างหากที่ไม่เคยบอกคุณ”
อังคารส่ายหน้า
“แต่ผมเป็นคนปล่อยให้ท้อง”
“ซึ่งผมดีใจมากที่คุณท้อง อัง...ลูกคือสิ่งที่ดีที่สุด รองลงมาจากการได้มีคุณอยู่ข้างๆผม”
“แต่...”
“ไม่มีแต่ครับ เชื่อผมนะ วันหนึ่งพวกเขาจะต้องยอมรับพวกเรา ผมอยากให้คุณกับลูกเป็นกำลังใจให้ผมนะอัง”
ดังนั้นอังคารไม่ควรมาเศร้าซึมอ่อนแอ ตาณอยากจะบอกอย่างนั้นใช่ไหม
“อยู่ข้างๆผมนะอัง”
อังคารกอดอีกฝ่ายเอาไว้ ตาณยอมเสียทุกอย่างเพื่อเขาขนาดนี้ แล้วเขาจะมามัวแต่คิดโทษตัวเองได้อย่างไร
“ครับ ผมจะอยู่ข้างๆคุณ”
.........................
แม้จะพยายามปิดข่าวแค่ไหน แต่เรื่องที่อังคารท้องก็ยังมีคนไปสืบรู้มาจนได้ แน่นอนว่าผู้สนับสนุนหลักของการขุดคุ้ยย่อมเป็นทางบ้านของภาวริน
“มีข่าวเยอะขนาดนี้ เอาไงดีครับ”
อังคารถามพลางถอนหายใจ โชคดีที่ข่าวมีเพียงชื่อของตน ไม่ได้มีรูปภาพลงด้วย ไม่อย่างนั้น ตัวอังคารคงไม่กล้าไปไหนมาไหนเพราะอับอายเป็นแน่
“ผมจะจัดการเอง”
ตาณเองก็พอจะรู้ว่าต้นตอของข่าวคงจะมาจากบ้านของภาวริน ทางนั้นเสียทั้งหน้าทั้งผลประโยชน์ หากมีหนทางได้แก้แค้นหรือเอาคืนพวกเขาก็ไม่มีลังเลแน่อยู่แล้ว ตาณรู้ว่าตนเองผิดในเรื่องทั้งหมด แต่การลากเอาอังคารและลูกในท้องของอังคารเข้ามาเกี่ยวด้วยทำให้ตาณปล่อยเอาไว้ไม่ได้
เมื่อเช้านี้พอข่าวลง แม่ของตาณก็ติดต่อมาทันที การตัดตาณของจากบ้านเป็นเรื่องภายใน คนข้างนอกไม่รับรู้ พวกเขารู้เพียงว่าตาณออกจากบริษัทเพราะจะไปตั้งต้นทำงานของตนเองเท่านั้น เมื่อมีข่าวออกมา มันก็ยังกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูล บ้านของตาณจึงต้องถามไถ่วิธีการจัดการของตาณด้วย แต่ตาณก็บอกไปแล้วเช่นเดียวกันว่าเขาจะจัดการให้เร็วที่สุด
“แน่นอนค่ะ ตาณเป็นคนดี เมื่ออีกฝ่ายท้อง เขาก็ต้องยอมรับอยู่แล้ว”
เสียงภาวรินแว่วมาจากโทรทัศน์
“คุณตาณได้บอกให้ฟังบ้างหรือเปล่าคะ”
“เขาก็ไม่ได้พูดทั้งหมดนะคะ รินก็เข้าใจตาณแหละค่ะ คงจะเครียดน่าดูที่ต้องรับผิดชอบเด็กในท้อง”
“แบบนี้ถ้าเด็กคลอดออกมาแล้วก็มีโอกาสสูงที่จะมีการหย่าเกิดขึ้นสินะคะ”
“เอ่อ...อันนี้รินขอไม่ตอบนะคะ”
ภาวรินทำสีหน้าลำบากใจได้อย่างแนบเนียน
“แล้วถ้าหย่าจะมีโอการีเทรินรักกันไหมคะ”
“คือมันเป็นเรื่องของอนาคตนะคะ รินคงให้คำตอบยังไม่ได้”
“แล้วลูกอาจจะอยู่กับคุณตาณ คุณภาวรินคิดว่าไงคะ”
“เรื่องลูกไม่เป็นปัญหาหรอกค่ะ”
“แปลว่าปัญหาอยู่ที่ตัวคุณอังคารใช่ไหมคะ”
“...”
ตาณหยิบรีโมทขึ้นมาปิดโทรทัศน์ทันทีเพราะทนฟังต่อไม่ได้
“คุณคงไม่ได้คิดไปตามข่าวนะอัง”
อังคารส่ายหน้า เขาไม่ได้งี่เง่าถึงขนาดไม่รู้ว่าภาวรินพูดในสิ่งไม่มีทางจะเป็นความจริง ตาณถึงขนาดยอมออกจากบ้านมาเพื่อเขาและลูก หากเขายังนึกระแวงอีกฝ่าย เขาก็คงใจร้ายเต็มที
“อังไม่ต้องห่วงนะ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดแน่นอน”
............................................
ตาณจงใจไปงานเลี้ยงแห่งหนึ่งเพื่อล่อให้นักข่าวตามมา และมันก็ได้ผล ทันทีที่เขาเข้าไปถึงงาน นักข่าวก็ถาโถมเข้ามาจ่อไมค์ใส่เขา แสงแฟลชวูบวาบจนหากเป็นคนที่ไม่ชิน คงได้ตาพล่ากันบ้าง เป็นโชคดีที่ตาณเจอสถานการณ์นี้บ่อยๆ
“คุณตาณว่าอย่างไรเรื่องข่าวคะ”
“ข่าว?”
ตาณย้อมถามด้วยหมาดนิ่งๆ และเพราะเขาทำท่านิ่งเรียบนี่เองที่ทำให้พวกนักข่าวไม่กล้าเข้าใกล้เขาจนอยู่ในระยะประชิด
“ข่าวเรื่องคุณอังคาร ที่ว่าคุณแต่งกับคุณอังคารเพราะเด็กในท้องไงครับ”
ตาณเลิกคิ้ว ทำท่าคล้ายแปลกใจกับเรื่องที่ได้ยิน
“คงมีการเข้าใจผิดนะครับ ผมคิดจะแต่งงานกับอังก่อนต่างหากครับ”
“แปลว่าการถอนหมั้นไม่เกี่ยวกับเด็กใช่ไหมคะ”
ตาณยิ้ม นึกดีใจที่อีกฝ่ายมุ่งประเด็นไปที่ลูกมากกว่าตัวอังคาร คำถามจึงค่อนข้างตอบง่าย เพราะเขาจะไม่ต้องโกหก
“เรื่องการถอนหมั้นเกิดขึ้นก่อนผมคิดจะแต่งงานกับอังอีกทีครับ”
“หมายความว่าคุณตาณถอนหมั้นก่อนที่จะคิดแต่งงานกับคุณอังคารอย่างนั้นหรือคะ”
“ใช่ครับ ผมขออังแต่งงานหลังจากที่ขอถอนหมั้นรินเรียบร้อยแล้ว”
ไม่ว่าฝ่ายภาวรินจะยอมรับมันหรือไม่ แต่ตาณก็ถือว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว และก็บอกเธอแล้ว
“แต่เป็นการแต่งงานที่เร็วมากเลยนะครับ เร็วกว่ากำหนดเก่าของคุณกับคุณภาวรินเสียอีก”
“เรื่องการแต่งงาน ผมยอมรับครับว่ากำหนดเดิมของผมไม่เร็วขนาดนี้ การที่อังท้อง ทำให้ผมเลื่อนการแต่งงานขึ้นมาเร็วขึ้นครับ แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ก็จะต้องมีแน่ๆ ผมเลยคิดว่า แต่งเลยก็ดีเหมือนกัน”
ตาณพูดด้วยรอยยิ้มเสริมให้นักข่าวรู้ว่า การแต่งงานนี้ทำให้เขามีความสุขจริงๆ
“มีกระแสข่าวว่าคุณตาณแต่งงานเพียงเพราะเห็นแก่ลูก”
“เรื่องนี้ไม่จริงครับ ผมรักอัง”
ความเงียบเข้าครอบคลุมไปทั่วบริเวณ คำที่ตาณเอ่ยออกมาทำให้พวกนักข่าวมองตาค้าง ถึงขั้นนึกคำถามต่อไปม่ออก ตาณไม่เคยพูดว่ารักภาวรินเลยสักครั้ง การออกข่าวยังออกทำนองว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่คบกันด้วยความเข้าใจ หลายๆคนชื่นชมในจุดนั้น แต่ก็มีไม่น้อยที่กังขาว่าทั้งสองได้รักกันบ้างหรือไม่ แต่กับอังคาร ตาณกลับพูดอย่างเต็มปากว่ารัก
“สะ แสดงว่าจะไม่มีการหย่า”
“ไม่มีครับ ผมไม่มีทางหย่า และไม่มีทางยอมให้อังหย่าจากผมด้วย”
นักข่าวบางคนหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินถ้อยคำที่คล้ายจะเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆของตาณซึ่งไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก
“แหม ผมอยากเห็นแล้วสิครับ เมื่อไหร่จะพามาเปิดตัวครับเนี่ย”
 “ตอนนี้เขากำลังแพ้ท้องมากและต้องระวังค่อนข้างมากเพราะอังท้องธรรมชาติครับ”
ตาณยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบังว่าเขาภาคภูมิใจที่อังคารท้อง และเป็นท้องตามธรรมชาติ
“ผมเลยไม่ค่อยยอมให้เขาออกไปไหนเท่าไหร่ ถ้าอังแข็งแรงขึ้นเมื่อไหร่ผมจะพามาให้ทุกท่านได้เจอแน่นอนครับ”
“หลงน่าดูนะคะเนี่ย”
นักข่าวแซวอย่างอารมณ์ดี ตาณไม่ตอบอะไร เขาแค่ยิ้มรับ
“แล้วที่บ้านไม่ว่าอะไรหรือคะ เรื่องที่คุณอังเป็นผู้ชาย”
เป็นที่รู้กันดีว่าตระกูลของตาณไม่นิยมเรื่องผิดธรรมชาติ คำถามนี้แน่นอนว่าตาณก็คิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอ
“ที่บ้านก็คงไม่ค่อยชอบใจนักหรอกครับ แต่ทุกคนเคารพการตัดสินใจของผมเลยไม่มีใครว่าอะไร”
ไม่มีใครว่า ที่บ้านก็แค่ไล่เขาออกจากตระกูลเท่านั้นเอง
“ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ”
ตาณขอตัวออกมาเพราะไม่อยากให้นักข่าวถามเจาะประเด็นเรื่องอังคารเพิ่มขึ้นอีก
ตาณไม่อายเลยที่จะบอกคนทั้งโลกว่าอังคารเป็นคนรัก แต่เขาจะต้องพยายามปกป้องอังคารให้ถึงที่สุด การให้สัมภาษณ์ของตาณครั้งนี้คลุมเครือเรื่องระยะเวลา เขาไม่ได้ลงลึกหรือเจาะจงเพราะไม่อยากให้ใครมาว่าๆอังคารแย่งเขามาจากภาวริน หรือมาว่าๆอังคารรู้ทั้งรู้ว่าเขาหมั้นอยู่ก็ยังจะคบกับเขา
และคำพูดของตาณ นักข่าวก็ตีความกันไปในทิศทางที่ตาณต้องการจริงๆ ข่าวเกือบทุกฉบับไม่เขียนเลยว่าอังคารเป็นมือที่สาม และเมื่อตาณยืนยันว่าไม่มีทางหย่า คนที่โดนวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุด ย่อมไม่พ้นภาวริน....
......................

TBC

จะมาลงต่อให้ในอีกสองสามวันนะคะ ขอห่อหนังสือส่งให้ก่อนค่า

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เอาตำแหน่งสุดยอดพระเอกไปเลยตาณ
เราเป็นอังนี่รักตายเลย  ^^

ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไป...

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
ตาณทำได้ดีมาก ปลื้ม

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
ตาณเด็ดมากค่ะ >\\\<

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
ตาลหนักแน่นมาก เลิฟฟฟฟ





ออฟไลน์ Minnie~Moo

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 372
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-1
หายไปหลายวันพอกลับมานี่....อือหือออออ :-[
ตาณพูดได้ใจมว๊ากกกกกก o13 o13

ตอนต่อไปอย่าให้รอนานนะจ๊ะ :mew1:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
อ๊ายยยยยยยยย พี่ตาณเด็ดมากเลยค่าาาาา
มาต่อบ่อยๆนะคะ

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :กอด1: ตาณพยายามทำทุกอย่างเพื่ออังคารจริงๆ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ตาณเจ๋งเวอร์
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ้า

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
ตาณ สุ โค่ยยยยยยย!!!! :mew1:

อยากอ่านตอนแม่อังท้องป่องแล้วอ่ :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด