man and child ซีรี่ส์*Love Just Ain't Enough(แนวM-Preg) END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: man and child ซีรี่ส์*Love Just Ain't Enough(แนวM-Preg) END  (อ่าน 207367 ครั้ง)

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
ดีที่คุณตาณฉลาด ไม่โมเมว่าลูกคนอื่น

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
ดีนะที่ตาณเข้าใจว่าอังท้องกับตัวเอง ดูแลอังดีๆล่ะ

ออฟไลน์ tulakom5644

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
สนุกมากกกกกกค่ะ  มารอแล้วเนี่ยว่าพี่ตาลสุดขรึม จะเอาใจว่าที่คุณแม่ของลูกยังไง

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
อ่านทันแล้ว ชอบนิยายแนวนี้จัง ผู้ชายท้องได้ :hao3:
หนูอังน่ารักจัง เป็นคนดีมากแล้วก็ใจเด็ดมากด้วย
นี่ดีนะที่ตาณรู้ความจริงเร็ว ไม่ใช่มารู้ตอนคลอดแล้ว
ต้องนับถือพระเอกเช่นกัน เลือกหัวใจมากกว่าธุรกิจ
ถ้าให้มีงานแต่งเกิดขึ้นคิดว่าเรื่องคงไม่จบง่ายๆแน่
เพราะดูท่าทางว่าที่เจ้าสาวก็พอมีใจให้ตาณอยู่เหมือนกัน
กลัวก็แต่สาวเจ้ารู้ว่าตาณมีใครแล้วหนูอังจะลำบากน่ะสิ
เอาใจช่วยให้ทั้งสองคนผ่านพ้นอุปสรรคไปให้ได้นะ
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:

ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0
 :katai5:
ตอนที่ 7
 
ตาณขับรถเข้าบ้านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาดีใจที่มีลูกและมันไม่ใช่ปัญหา ปัญหาในตอนนี้อยู่ที่อังคารซึ่งยังไม่เคยปริปากบอกเขาเรื่องลูกเลยต่างหาก...แถมยังบอกว่าจะไปรับงาน แล้วก็ตั้งท่าจะหนีไปจากที่เขาอีก ทั้งๆที่มีลูกเขาอยู่ในท้องก็ยังจะไป...
“คุณจับผมขังไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ”
ทันทีที่เดินเข้าบ้าน อังคารก็ยืนรอเขาอยู่แล้ว ตาณไม่คิดจะเถียงกับอังคารที่หน้าบ้านจึงเดินนำไปทางห้องรับแขก
“ผมมีงานต้องทำนะคุณตาณ ช่วยเข้าใจบ้างเถอะ”
ตาณยังคงนิ่งเฉย เขาไม่ได้มองไปที่อังคารเลยด้วยซ้ำ
“นี่คุณ พูดอะไรบ้างสิ!”
เสียงสะบัดอย่างเริ่มไม่พอใจ ตาณพยักหน้า ไม่ใช่ว่าเขาอยากเงียบ แต่เขายังรวบรวมความคิดไม่ได้ เขาพยายามคิดว่าสมควรจะพูดอะไรยังไงมันถึงจะไม่รุนแรงแต่ก็ต้องสื่อให้อังคารรู้ว่าเขาไม่พอใจ ตอนนี้เขายังนึกไม่ออกว่าจะพูดอย่างไร แต่เมื่ออังคารอยากให้เขาพูดเขาก็จะพูด...
“คุณจะบอกผมเมื่อไหร่ว่าคุณท้อง”
อังคารที่กำลังเตรียมจะโวยวายต่อหุบปากฉับมองหน้าตาณอย่างตกใจ ขาเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว
“คุณรู้...”
ตาณหันกลับมามองหน้าอังคารถามอย่างจริงจังอีกครั้ง
“คุณคิดจะบอกผมเมื่อไหร่อัง”
สีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ผิดหวัง และกล่าวหา ทำเอาอังคารอ้ำอึ้ง...ตาณไม่ควรจะรู้ แล้วทำไมเขาถึงรู้ได้
“บอกผม...และอย่าโกหก”
อังคารสะดุ้งเมื่อโดนดักทาง เขากำลังคิดจะบอกตาณว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของตาณอยู่พอดี
“ต่อให้ต้องลากคุณไปตรวจที่ไหนๆผมก็จะทำ”
ตาณพูดราบเรียบ ไม่ได้ใช้น้ำเสียงคุกคามเลย แต่สำหรับอังคาร ถ้อยคำของตาณนั้นเต็มไปด้วยคำกล่าวหา แม้มันจะจริงแต่อังคารก็เริ่มโมโหขึ้นมาเสียแล้ว ทั้งโมโหที่โดนจับได้และโมโหที่เหมือนกำลังโดนขู่
“แล้วไง ลูกคุณแล้วไง ผมคงบอกคุณไปนานแล้วถ้าคุณว่างมาเจอผม ไม่มัวแต่วุ่นอยู่กับงานแต่ง แล้วพอผมรู้เรื่องงานแต่งงานของคุณ ผมจะบอกคุณไปทำไมในเมื่อคุณกำลังจะแต่งงาน”
ตาณสูดหายใจเข้าลึกอย่างระงับอารมณ์ สิ่งที่อังคารพูดมาเขาเข้าใจว่าอังคารรู้สึกอย่างไร แต่สำหรับเขา มันไม่เกี่ยวกันเลย ไม่ว่าเขาแต่งงานไปกับใคร ความจริงที่ว่าอังคารท้องลูกของเขามันก็ไม่ได้เปลี่ยน
“คุณจะแต่งงานกับใครหรืออะไรก็แล้วแต่ตามใจคุณ แต่ผมจะไม่ยอมยกลูกให้คุณหรือใครทั้งนั้น”
ตาณนวดขมับแล้วเอนพิงโซฟา เขาเหนื่อยที่ต้องพูดกับคนที่จ้องแต่จะกล่าวหา อังคารทำเหมือนเขาเป็นผู้ร้าย พูดราวกับเขาจะพรากลูกไปจากอังคารได้
“ผมเลวถึงขั้นนั้นเชียวหรืออังในความคิดคุณ”
คนโดนถามเมินหน้าหนี รู้สึกว่าตัวเองเผลอพูดอะไรแย่ๆออกไปอีกแล้ว แต่อังคารอยากแตกหัก เขาจึงเลือกที่จะไม่หยุดพูด
“ก็คุณยังนอกใจแฟนมามีผมได้เลย แล้วผมจะไว้ใจคุณว่าคุณดีได้อย่างไร...”
“แฟนผมคือคุณ”
อังคารชักสีหน้า
“อ้อ แยกแฟนกับคู่หมั้นออกจากกัน มีหลายตำแหน่งดีนะครับ”
“คุณนั่งก่อนเถอะ”
ตาณบอกด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน เขาโมโหที่อังคารปิดบังก็จริง แต่เมื่อคำนึงถึงนิสัยอีกฝ่ายก็พอเข้าใจได้ว่าที่ไม่บอก ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใดเป็นสำคัญนอกจากเพราะเขากำลังจะแต่งงานกับภาวริน
“ยืนมากๆไม่ดีเท่าไหร่หรอกมั้ง”
อังคารยอมนั่งตามที่อีกฝ่ายบอก แต่สีหน้ายังดื้อดึงอย่างไม่ยอมแพ้
“ผมจะอธิบายให้คุณฟังตั้งแต่ต้น คุณช่วยฟังอย่างเดียวโดยไม่แทรกขึ้นมาได้ไหมครับ”
คนฟังเม้มปาก หากเมื่อตาณมองอย่างขอร้องก็ยอมตกลงจะไม่แทรก
“ครอบครัวของผมเป็นครอบครัวเก่าแก่ อย่างที่พวกคนข้างนอกเรียกว่าผู้ดีเก่าก็ไม่ผิด”
ตาณคิดว่าหากจะอธิบายให้อังคารเข้าใจคงต้องเริ่มตั้งแต่เรื่องของที่บ้าน
“รุ่นก่อนๆหน้าผมไม่ทราบ แต่ตั้งแต่ปู่ของผมพวกเราก็แต่งงานกับเพื่อชื่อเสียง หน้าที่ การงาน และเพื่อรักษาวงศ์ของเราไว้มาตลอด”
ไม่ใช่แค่พ่อแม่ของตาณเท่านั้น ลุง ป้า น้า อา ต่างก็แต่งงานไปเพื่อสิ่งเหล่านั้นทั้งสิ้น
“แม้จะไม่เต็มใจแต่บางคู่ก็รักกันจริงๆ บางคู่ก็อยู่ด้วยกันตามหน้าที่ พ่อกับแม่ของผมเป็นอย่างหลัง ผมกับพี่ชายและน้องชายโตมาโดยมีพี่เลี้ยงเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก”
พี่เลี้ยงที่ไม่ได้ให้ความรักความอบอุ่นอะไร พวกเขาทำตามหน้าที่ ทำตามคำสั่ง และมักไม่ค่อยอยู่ทนนัก ทำงานได้ไม่นานก็ลาออกกันไป
“พวกผมโดนสอนให้รู้ว่ามีหน้าที่อะไรบ้างมาตั้งแต่จำความได้ พอเริ่มเข้าวัยรุ่นก็มีคนสอนให้เข้าใจว่าการจะมีใครไม่ใช่เรื่องผิด แต่หากตระกูลไม่คู่ควรก็ต้องเก็บพวกเขาไว้ไม่ให้ใครรู้”
อังคารขยับตัวอย่างอึดอัด รู้สึกเหมือนตนเองเป็นอะไรสักอย่างที่โดนเก็บไว้เพื่อสนองความต้องการชั่วครู่ชั่วยาม เมื่อพอใจแล้วก็คงจะทิ้ง
“สำหรับคนอื่นการแต่งงานอาจจะเป็นการประกาศให้ทุกคนรู้ว่าพวกเขารักกัน แต่สำหรับพวกผมตามที่โดนสอนมา การแต่งงานคือการตกลงเซ็นสัญญาทางธุรกิจอย่างยั่งยืน”
ไม่มีใครในตระกูลของตาณที่มีประวัติการหย่า แต่ก็มีน้อยเหลือเกินที่มีความสุขจริงๆ
“ดังนั้นการหมั้นของผมมันก็เหมือนกับการทำข้อตกลงในธุรกิจ การแต่งงานก็เป็นเพียงเพื่อธุรกิจ”
แล้วตาณก็คงจะทำตามหน้าที่ไป หากไม่ได้เจอกับอังคาร
“แต่พวกคุณก็ดูรักกันดี”
อังคารถามอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ จากที่อ่านข่าวของตาณและภาวริน ทั้งสองคนดูรักกันดี เหมือนเป็นคู่รักธรรมดาไม่ได้มีอะไรซับซ้อนเหมือนที่ตาณว่ามาสักนิด
“แม้แต่ตอนที่คุณมีผม...พวกคุณก็ยังดูรักกัน”
ตาณค่อนข้างจนใจจะอธิบาย มันเป็นอะไรที่ซับซ้อน เหมือนความเชื่อทางศาสนาที่ต่างกัน อธิบายยังไงก็คงเข้าใจกันได้ยาก แต่ตาณไม่มีทางอื่น เขาอยากให้อังคารอยู่กับเขา ไม่ใช่เพียงอยู่แต่ตัว เขาอยากให้อังคารอยู่ด้วยความเต็มใจ ดังนั้นจึงต้องพูดให้อังคารเข้าใจให้ได้
“พ่อกับแม่ผมไม่เคยมีข่าวว่าทะเลาะกันเลย”
อันที่จริงพวกเขาไม่เคยทะเลาะกันยกเว้นเถียงกันเรื่องธุรกิจ
“พวกเขาไม่ได้รักกัน ในที่สาธารณะพวกเขาจะแสดงออกอีกอย่าง แต่ในบ้านพวกเขามีแค่ความเย็นชาต่อกัน”
ผลประโยชน์เท่านั้นที่พวกเขานึกถึง สิ่งที่พวกเขาทำมันไม่ได้ผิด การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์มีมานานตั้งแต่อดีตกาล มันก็แค่สิ่งที่ใครจะเลือกทำหรือไม่ทำ
“แต่ถ้าคุณไปพูดกับคนอื่นว่าพวกเขาไม่รักกันก็คงไม่มีใครเชื่อ เหมือนกันกับผม ภาพที่ดูเหมือนผมรักกันดีกับริน มันคือส่วนหนึ่งของหน้าที่ ผมต้องไปกินข้าวเย็นกับเธออย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง ผมต้องไปออกงานกับเธออย่างน้อยเดือนละครั้ง ผมและเธอต้องให้สัมภาษณ์ร่วมกันอย่างน้อยเดือนละครั้ง นี่ยังไม่นับเรื่องที่แม่ผมจัดการ ทั้งส่งของขวัญ และดอกไม้ไปให้”
ตาณรู้แค่ว่ามารดาจัดการเรื่องพวกนี้ทั้งหมด แต่เขาไม่เคยรู้ว่ามีของขวัญหรือดอกไม้ส่งไปเมื่อไหร่ และเนื่องในโอกาสอะไร พูดตามตรงคือเขามีความสนใจในตัวภาวรินน้อยมาก น้อยพอๆกับที่เธอมีความสนใจในตัวเขานั่นแหละ
“ผมโดนกรอกหูมาตั้งแต่เด็กว่าต้องทำ คุณคงนึกไม่ออกหรอกว่ามันเป็นอย่างไร”
อังคารนึกไม่ออกตั้งแต่ที่ตาณเล่าเรื่องพ่อกับแม่แล้ว แม้ตัวเขาจะเป็นเด็กกำพร้า แต่ตอนที่พ่อแม่จากไปเขาอายุเกือบสิบเอ็ดปีแล้ว ดังนั้นอังคารจึงยังจำช่วงเวลาที่อยู่กับพ่อและแม่ได้ ความรักความอบอุ่นจากบุพการีเขาไม่เคยลืม และไม่มีทางจะลืมมันไปด้วยแม้ว่าพวกท่านจะไม่อยู่แล้วก็ตาม
“ผมทำตามทางที่พ่อและแม่พยายามให้ผมเป็นมาตลอด แต่ไม่ใช่ว่าไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง”
ครอบครัวของตาณไม่มีทางเลี้ยงลูกให้หงอแบบไม่มีความคิดอยู่แล้ว พวกเขาต้องสืบทอดกิจการ พวกเขาต้องสร้างความมั่งคั่งและมั่นคงให้ตระกูล  ดังนั้นสิ่งที่พวกเขาคือสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าในดีตามที่ได้รับการสั่งสอนมา มันเป็นความเชื่อ เป็นการปลูกฝัง
“ผมหมั้นกับภาวรินเพราะคุณสมบัติของเธอ”
ครอบครัวของพวกเขา หากรวมกันผ่านการแต่งงานย่อมนำผลดีมาสู่ทั้งสอง แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทำตามนั้น และตอนนี้ตาณได้เลือกแล้ว
“ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่คิดจะเป็นเมียเก็บคุณหรือยกลูกให้แน่ๆ”
“ผมไม่ได้อธิบายเพื่อขอสองอย่างนั้นจากคุณ”
ตาณมองอังคาร สบสายตานั้นเพื่อบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาจะพูดต่อไปนี้ เขา...พูดออกมาจากใจอย่างจริงจัง
“สิ่งที่ผมอยากขอคือ ขอให้คุณแต่งงานกับผม...”
...
...
...
ความเงียบเข้าครอบคลุม อังคารอึ้งจนไปต่อไม่ถูก สิ่งที่ตาณขอมัน...มันเป็นไปได้เสียทีไหน
“คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณกำลังจะแต่งงานแท้ๆ จะมาแต่งกับผมอีกคนได้ไง”
ตาณส่ายหน้า ขยับลุกไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้าอังคาร
“ผมจะไม่แต่งกับใครนอกจากคุณอัง คุณจะแต่งกับผมไหม”
อังคารมองซ้ายมองขวา หลบสายตาที่จริงจังนั้น เขาสับสนงงงวยไปหมด การแต่งงานกับตาณไม่เคยมีอยู่ในความคิด ก่อนหน้านี้เขาอาจจะอยากจะสร้างครอบครัวกับอีกฝ่ายก็จริง แต่ไม่ได้ถึงขั้นที่คิดว่าจะต้องแต่งกัน ยิ่งเมื่อรู้ว่าตาณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เขาก็ยิ่งไม่คิด
อังคารจะไม่แทรกระหว่างใคร เขาไม่มีทางยื้อแย่งตาณมาให้เป็นของตนแค่คนเดียวอย่างเด็ดขาด
“ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไร แต่ถ้าเพราะลูกละก็ มันไม่จำเป็นหรอกนะ”
ตาณจับมืออังคารมากุมไว้ ยังไม่ทันได้พูดอะไรอังคารก็เอ่ยสำทับมาอีกที
“เดี๋ยวนี้ไม่มีใครแต่งงานเพราะท้องกันแล้ว ยิ่งผมเป็นพวกรับจ้างท้องด้วยยิ่งไม่ทำเข้าไปใหญ่”
ตาณลูบมืออังคารปลอบให้ใจเย็น
“อย่าพูดอย่างนั้น ผมไม่ชอบเลย”
มันดูเหมือนอังคารคิดว่าตนเองไม่มีค่าซึ่งสำหรับตาณ อังคารมีค่าและความสำคัญมาก
“เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้เลือกจะแต่งงานกับคุณเพราะลูก”
ตาณคิดมันก่อนที่จะรู้เรื่องอังคารท้อง เขาแค่ยอมเสียอังคารไปไม่ได้ เขายอมแลกเพื่อให้อังคารอยู่...ไม่ว่าจะต้องสูญเสียอะไรไปบ้างก็ตาม
“แต่ว่าคู่หมั้นคุณ...”
“ผมจะจัดการทุกอย่างเอง คุณไม่ต้องคิดมากและคุณไม่ได้แย่งผมมาจากใคร โอเคนะ”
อันที่จริงตาณคงไม่เร่งรัดจะแต่งงานกับอังคารหากไม่ใช่เพราะอังคารท้อง เขาคิดจะรอเวลาไปอีกสักปีหรือสองปีเพราะไม่อยากให้ใครมาว่าได้ว่าอังคารเป็นมือที่สามระหว่างเขากับภาวริน
คนส่วนมากที่ไม่รู้จริงอาจจะมองเป็นอย่างนั้น แต่สำหรับเขามันไม่ใช่ ภาวรินมีสถานะเป็นคู่หมั้นเขาก็จริง แต่พูดให้ถูกเธอเป็นคู่ค้าทางธุรกิจของเขามากกว่า พวกเขาไม่มีความรักให้กัน แทบไม่รู้จักตัวตนของอีกฝ่ายและไม่ได้พยายามจะเรียนรู้ เขานับถือเธอในระดับหนึ่ง แต่ก็เป็นเพียงการชื่นชมความสามารถในการทำงาน เขายอมรับว่าเธอสวย แต่มันไม่ได้โดนใจเขาสักนิด
แน่นอนการยกเลิกการแต่งงานและถอนหมั้นย่อมทำให้เกิดความเสียหายมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับตัวเขา แต่ตาณก็เลือกแล้ว...เลือกที่จะทำตามเสียงของหัวใจ
.................................

TBC

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
กลัวแต่ว่าจะมีปัญหามาถึงอังคารอะดิ ดูท่าภาวรินคงจะไม่ยอมแน่

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
เอาใจช่วยนะตาณ แค่คิดก็มีแต่เรื่องยุ่งยากเต็มไปหมด สู้ๆเพื่อแม่ของลูกด้วย :L2:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
สู้ๆนะ ทั้งสองคน ดูท่าจะมีเรื่องวุ่นวายให้ต้องฝ่าฟันเข้ามาอีกเยอะ

รอตอนต่อไปนะค๊าาาาา  ^^

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
ตาณเด็ดขาดดีจริง อังคารคิดดีๆล่ะ

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
อังคารใจเย็นๆฟังตาณบ้างนะ
เอาใจช่วยทั้งสองคน :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
บางทีภาวรินอาจไม่คิดอย่างตาณก็ได้นะ
แต่ยังไงถ้าเข้าใจกันดีแล้วก็คงฝ่าฟันกันไปได้แหละ
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ๊ะ

ออฟไลน์ mkx91

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คนเขียนซื้อปลาอะไรให้พระเอกทานคะถึงได้ฉลาดและเฉียบขาดแบบนี้ คุณตาณเอาชนะใจอังคารให้ได้นะคะ   o13

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
โว้วๆ พี่ตาณเท่ห์มากอ่ะ  :impress2:
แต่งเลยอัง  :3123:

ออฟไลน์ oreena

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2

ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ supizpiz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 692
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
ดีนะพระเอกเรื่องนี้ไม่โง่ ไม่งั้นไม่ยอมจริงๆด้วย 55555
รอตอนต่อไปจ้าา :mew1:

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 o13 ยกนิ้วให้ตาณตอนนี้เท่ห์แมนมากๆ

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
ดีมากตาณ ยังรู้จักทำตามใจของตัวเอง ไม่เหมือนพระเอกเรื่องอื่น กว่าจะรู้ใจตัวเองนี่ หือออ น๊าน นานนนน

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
ตาณกับอังคารจะได้แต่งกันแน่ป่าว
แม่ตาณไม่มาว๊ากเอาหรอ??
มาต่อบ่อยๆนะคะ

ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0

ตอนที่ 8


ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยค่า

ตอนที่ 8
 
อังคารยังคงไม่ยอมรับการแต่งงาน แม้จะไม่โต้เถียงแต่เขายังคงขัดขืนโดยการไม่ยอมทำตามที่ตาณเสนอ อังคารยังคิดว่าแผนการแยกกันของตนดีกว่าการต้องจดทะเบียนกับตาณอยู่นั่นเอง
“คุณอัง ทานเยอะๆหน่อยสิครับ”
ต้นอ้อที่เห็นอังคารเหม่อเขี่ยข้าวไปมาพยายามคะยั้นคะยอ เมื่อวานนี้ตาณได้แจ้งเรื่องตั้งท้องให้ต้นอ้อและบอดี้การ์ดที่ดูแลอังคารรู้แล้ว เพื่อให้สามารถดูแลอังคารได้อย่างถูกต้อง พออังคารกินอะไรได้น้อยเขาจึงยิ่งไม่สบายใจ
“ผมอิ่มแล้ว”
อังคารว่าแล้วลุกขึ้น ไม่ยอมให้ต้นอ้อได้ทักท้วง วันนี้ตาณก็ยังไปทำงานอีกตามเคย ก่อนออกไปตาณก็บอกให้อังคารคิดให้ดีๆ คิดถึงลูกให้มากๆ อังคารรู้ว่าทางที่ตาณเสนอเป็นทางที่มั่นคงกับลูกมากที่สุด แต่เขาไม่อยากได้ชื่อว่าไปแย่งของๆใครมา ถึงตาณจะบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น ถึงแม้การหมั้นของทั้งคู่จะไม่ได้เกิดจากความรัก แต่ไม่ว่าจะอย่างไรทั้งสองก็ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นกัน ถือได้ว่าเป็นของกันและกันในระดับหนึ่ง การที่ตาณไม่สนใจเรื่องนั้นแล้วมาคบเขาก็แย่พออยู่แล้ว นี่ถึงขั้นจะแต่งงานด้วย...
“คุณอังอย่าคิดมากเลยนะครับ ไม่ดีต่อน้องในท้องนะ”
ต้นอ้อวางผลไม้ไว้ให้ แม้จะไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดของเจ้านาย แต่ก็พอเดาได้หลายส่วน ต้นอ้อไม่เคยเข้าไปอยู่ในบ้านใหญ่ซึ่งยายของตนเคยทำงาน แต่ก็พอรู้ว่าทางนั้นหัวโบราณและไม่ยอมรับเรื่องคนเพศเดียวกันรักกัน รวมทั้งไม่ยอมรับวิธีการที่ทำให้คนเพศเดียวกันสามารถมีลูกด้วยกันได้ แล้วยังมีเรื่องคู่หมั้นของตาณอีก
“เชื่อใจคุณตาณเถอะครับ”
ต้นอ้อบอกรวมๆ เขาเชื่อว่าตาณสามารถจัดการเรื่องทั้งหมดได้ เป็นความเชื่อมั่นที่เกิดการความจงรักภักดีที่มีต่อตาณล้วนๆ
“ผมไม่อยากแย่งของใคร”
ต้นอ้อเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่อังคารกังวลมากที่สุดคือสิ่งไหน
“คุณตาณไม่เคยพาใครมาที่นี่เลย”
น้ำเสียงเรียบเรื่อยเหมือนตั้งใจจะเล่าให้ฟังมากกว่าอย่างอื่น
“ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อหรือคุณแม่ คุณตาณก็ไม่เคยพามา คู่หมั้นของคุณตาณผมก็ยังไม่เคยเห็นแล้วก็ไม่รู้จักด้วย”
ต้นอ้อเหลือบมองคนฟังก่อนจะเล่าต่อเมื่อเห็นอังคารท่าทีสนใจฟังอยู่บ้าง
“ยายบอกผมว่าบางทีผมคงไม่ได้เจอคู่หมั้นของคุณตาณที่นี่ไปตลอดชีวิตเพราะคุณตาณคงไม่พาเธอมา ยายบอกว่าคุณตาณน่าสงสารที่ต้องเป็นเหมือนเครื่องมือ เหมือนเครื่องจักรที่พ่อกับแม่กำหนดโปรแกรมและต้องทำไปตามนั้น...ไม่ใช่ว่าไม่สามารถโต้แย้ง แต่เครื่องจักรไม่มีชีวิตจิตใจพอจะคิดโต้แย้ง...แล้วลูกๆของคุณตาณกับคู่หมั้นก็จะเป็นเครื่องจักรในรุ่นถัดมา ยายหวังว่าคุณตาณจะมีหัวใจก่อนจะถึงตอนนั้น”
แววตาหวั่นไหวของอังคารทำให้ต้นอ้อพอใจว่าตนเองมาถูกทางแล้ว แม้ตาณจะไม่ได้ขอให้เขาช่วย แต่เขาตัดสินใจช่วยโน้มน้าวอังคาร ไม่ใช่เพียงเพราะเมื่อวานพอเขาเล่าเรื่องอังคารให้ยายฟังแล้วยายก็บอกว่าอังคารเป็นคนมอบหัวใจกับตาณ ไม่ใช่เพียงเพราะเขารู้ว่าอังคารสำคัญสำหรับตาณ แต่เป็นเพราะต้นอ้อชอบอังคารมาก ...หากถามว่าทำไมถึงชอบ ก็บอกได้ง่ายๆเลยว่าเป็นเพราะเมื่อวานอังคารเลือกอาหารเช้าตั้งสองอย่าง...ทั้งที่ดูก็รู้ว่าเกินความอิ่ม แต่อังคารก็เลือกด้วยไม่อยากให้เขาเสียน้ำใจ ต้นอ้อเลยชอบอังคารมาก ด้วยเหตุนี้เอง!
“เมื่อวานพอยายรู้ว่าคุณตาณพาคุณมา ยายดีใจมากที่คุณตาณเริ่มมีหัวใจกับเขาแล้ว ยายรักคุณตาณมาก ทั้งรักทั้งบูชา ยายจึงอยากให้คุณตาณรอดพ้นจากการเป็นเครื่องจักร และไม่อยากเห็นลูกๆของคุณตาณเป็นแบบนั้นด้วย”
“แต่ถึงยังไงเขาก็หมั้นกัน”
ต้นอ้อพยักหน้า
“ผมเข้าใจว่าแนวความคิดเรื่องหมั้นกันของคุณอังกับคุณตาณไม่เหมือนกัน สำหรับคุณอังการหมั้นและแต่งงานคงหมายถึงคนสองคนที่ตัดสินใจจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน แต่สำหรับคุณตาณ การหมั้นและแต่งงานก็เหมือนกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ต้องเลือกมหาลัยที่ดีที่สุดและเลือกคณะที่เหมาะสมเพื่ออนาคตมากที่สุด มันจึงไม่แปลกเลยที่วันหนึ่งเมื่อคุณตาณรู้สึกว่าคณะและมหาวิทยาลัยที่ตนเลือกนั้นส่งเสริมอนาคตก็จริง แต่ไม่ได้ทำให้มีความสุข จึงตัดสินใจที่จะเลือกใหม่”
“แล้วมันต่างยังไง ถ้าวันหนึ่งเขาคิดว่าผมไม่ใช่คณะที่เขาชอบขึ้นมาล่ะ ถ้าคุณตาณแค่อยากต่อต้านครอบครัวเฉยๆล่ะ”
ต้นอ้อยิ้ม ทั้งหมดที่อังคารต้องการคือความมั่นใจ ไม่ใช่อย่างอื่นเลย
“ผมไม่สามารถรับรองได้เพราะมันเป็นเรื่องของอนาคต แต่ที่ผมบอกได้เต็มปากเลยคือ สำหรับคุณตาณตอนนี้ การหมั้นและการแต่งงานไม่ใช่การเลือกมหาวิทยาลัยอีกแล้ว ตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายเป็นคุณ คุณตาณก็มองมันเป็นแบบเดียวกันกับคุณ”
............................................
การจดทะเบียนระหว่างตาณและอังคารเป็นไปอย่างเงียบๆและเรียบง่าย การจดทะเบียนนี้เรียกได้ว่าเป็นความลับ ไม่ใช่เพราะตาณไม่อยากประกาศ แต่เขาไม่อยากให้อังคารโดนโจมตีเร็วนัก แม้จะรู้ว่าถึงอย่างไรก็คงเลี่ยงไม่ได้ แต่ตาณก็หวังว่าเวลานั้นมันจะมาถึงช้าลงอีกนิดก็ยังดี
เขาสงสัยบ้างเล็กน้อยที่อังคารยอมตกลงอย่างง่ายดาย ตาณคิดเอาไว้ว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยในการเกลี้ยกล่อม แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร ตาณก็พอใจที่อังคารยอมตกลง แม้เขาจะต้องให้คำสัญญาเรื่องความซื่อตรงต่อคู่แต่งงาน ซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าอังคารไม่ได้ไว้ใจและเชื่อมั่นในตัวเขาเต็มร้อย หากเวลาคงจะช่วยเขาพิสูจน์เรื่องนั้นได้
“จดทะเบียนกับผมแล้วคุณห้ามไปมีใครที่ไหนอีก ผมไม่ยอมเหมือนคู่หมั้นคุณหรอกนะ”
อังคารย้ำอีกรอบระหว่างเดินทางกลับไปที่บ้าน ซึ่งตาณก็พยักหน้ารับ แม้ไม่ได้ยิ้มแต่ดูก็รู้ว่าตาณกำลังอารมณ์ดี ตาณอยากจะบอกนักว่า ตลอดเวลาที่คบอังคารมาเขาก็ไม่เคยมีใครนอกจากอังคาร แต่พูดไปอังคารก็คงยกเอาภาวรินมาพูดอีก
“วันนี้หมอที่ผมจ้างไว้ให้มาดูแลคุณจะมา”
อังคารเลิกคิ้ว ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
“ไม่ถึงขั้นต้องจ้างมาตรวจถึงที่บ้านก็ได้มั้งครั้ง เครื่องมือก็มีไม่ครบด้วย”
“ผมจัดการเรื่องนั้นหมดแล้ว”
แม้อุปกรณ์หลายอย่างจะไม่สามารถหาซื้อได้เพราะไม่ใช่โรงพยาบาล แต่อันไหนที่ซื้อได้แม้จะมีความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อยว่าอังคารจะต้องใช้ ตาณก็เลือกที่จะซื้อ แน่นอนว่างานนี้คนที่ยิ้มแก้มปริเพราะได้เครื่องมือเครื่องใช้ใหม่ๆโดยไม่ต้องควักเงินสักแดงเป็นใครไม่ได้ นอกจากคุณหมอ...
“ถ้าเขาทำงานดีผมก็อยากจ้างไว้ถาวรเลย”
ตาณพูดเอื่อยๆ ตอนที่อีกฝ่ายส่งรายการอุปกรณ์ที่น่าจะสั่งซื้อมาให้ เขาก็เล็งเห็นว่ามันน้อยเกินไป ดังนั้นเดาไม่อยากเลยว่าหมอที่ดูแลคนตั้งท้องไม่ได้มีงานมากมาย เขาจึงเลือกจะซื้ออุปกรณ์ทุกอย่างเท่าที่สามารถหาซื้อได้ แล้วจัดการปรับเปลี่ยนและต่อเติมบ้านหลังที่ว่างอยู่ให้กลายเป็นห้องพยาบาลที่มีเครื่องมือครบครันและทันสมัยมากกว่าโรงพยาบาลบางแห่งเสียอีก แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงเพราะจะได้สามารถดูแลอังคารได้อย่างดีเท่านั้น แต่ยังเผื่อแผ่มาถึงคนของเขาคนอื่นๆด้วย...ซึ่งเรื่องนี้คุณหมอคนนั้นยังไม่รู้...
“คุณตาณบางทีก็ใช้เงินพร่ำเพื่อนะครับ”
ตาณหัวเราะในลำคอที่โดนต่อว่า
“ผมมีเงิน และคิดว่ามันเหมาะสมแล้วถึงได้ใช้ ถ้าผมจนผมคงประหยัดกว่านี้ แต่ในเมื่อผมมี ผมก็ใช้เพื่อตัวเองบ้างก็คงไม่เป็นไร”
อังคารแบะปากใส่ ไม่เถียงหรอกว่าตาณพูดได้ถูก ตาณทำงานหนัก กิจการของเขาเสี่ยงลงทุนด้วยจำนวนเงินเยอะ ผลตอบแทนย่อมเยอะตามไปด้วย เขาใช้เงินสมตัวสมฐานะ ถึงมันจะดูฟุ่มเฟือยในสายตาคนมีไม่มากมายอย่างอังคาร แต่มันก็ไม่ได้มากไปกว่าเงินที่เขาหามาได้ ถ้าใช้เกินเมื่อไหร่นั่นแหละค่อยเรียกว่าไม่สมควร
“ที่จริงคุณน่าจะบอกผมก่อน ผมต่อรองราคาได้”
อังคารรู้โดยอัตโนมัติว่าหมอที่ตาณจ้างมาต้องมาจากโรงเรียน และเขาก็แน่ใจว่าถ้าเป็นเขาจ้างน่าจะได้ราคาพิเศษ
“ผมขอบคุณที่คุณเป็นห่วงเงินในกระเป๋าผมนะ แต่เชื่อเถอะ ผมใช้งานเขาคุ้มเงินที่จ่ายแน่”
ฟังแล้วอังคารก็ชักจะรู้สึกสงสารหมอเสียแล้ว ดูท่า ตาณคิดจะใช้งานอีกฝ่ายหนักพอดูทีเดียว
.......................
TBC

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
เค้าจดทะเบียนกันแล้วอ่ะ :hao7:

แต่....ทำไมคนเขียนมาสั้นจัง  ชอบมาทำให้อยากแล้วจากไปตลอด :hao5:

ออฟไลน์ oilzii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
รอติดตามนะคะ

หนูอัง :กอด1:

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
กลัวดราม่าเรื่องพ่อแม่จัง

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
อยากให้อังคารคลอดเร็วๆ อยากเจอน้องแล้ววววววว

ออฟไลน์ seraty

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-2
 :a5:มาเป็นตอนสั้นๆ ....ไม่จุใจเลย :เฮ้อ: ขออีกได้ป่ะ....... :call:

ออฟไลน์ AMINOKOONG

  • ฝากติดตามนิยายด้วยนะคราฟฟฟฟ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-12
ในบล็อกนี่ไม่ต่อแล้วหรือว่าแค่ยังไม่ต่ออ่ะครับ รอน๊าาาาาาาาาาาาา

ออฟไลน์ oreena

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2
ติดตามจ้าา

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
ตอนนี้เกือบอบอุ่นละนะ ต้นอ้อน่ารักดีเนอะ

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
อ้ากกก....สั้น อยากอ่านต่อ  :ling1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
สนุกมากเลย ชอบสุดๆก็ตรงที่พระเอกฉลาดคิดฉลาดทำเนี่ยแหละ เป็นตัวของตัวเองดีไม่ยอมให้อะไรที่ดูจะไม่ถูกต้องเข้ามาครอบงำ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด