ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14  (อ่าน 275289 ครั้ง)

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
 re บนชอบประโยคหลังจัง

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
ลงถี่ดีแล้วค่ะ  คนอ่านอยากอ่าน
เดี๋ยวคนเขียนไม่ว่างคนอ่านก็ค้างเติ่งสิ  o13 o13

tawan

  • บุคคลทั่วไป
รักเค้าแล้วจะรู้สึก

คุณเล็กสูๆ เป็นกำลังใจให้นะ

 :call:

jamemy

  • บุคคลทั่วไป
พระเอกร้ายว่ะ :fire:

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
วัตเลวววววววววววว  :z6:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
จะอดทนรอด่าไอ้คุณวัตทีเดียว

jiw

  • บุคคลทั่วไป
อ๊ากกกก อยากให้มาต่อไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆจัง

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
วรวัต ไม่มีความเป็นผูใหญ่เลย ทำเป็นเด็กๆ

ออฟไลน์ Pam_Teukky

  • 83 Line & shevine
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-3
 :z6: :z6: :z6: :z6: :z6: :z6: :z6: ไอ้คุณวัต

รอตอนต่อไปค่ะ :กอด1: :กอด1: :L2:

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
จำเลยรักเวอร์ชั่นใหม่ :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ปล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนะคะ (แต่ตัวละครเดียวกัน) ฮ่าๆๆ  :z2:


OS  ขอบฟ้า


สำหรับผม  ความรัก เหมือนขอบฟ้า

เพราะต่อให้เราทุ่มเท

มากแค่ไหน….สุดท้ายมันก็ไปไม่ถึงอยู่ดี





Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“ไงมึง”

( ออกมากินข้าวข้างนอกกับกูไหม) เสียงที่ผมคุ้นเคยดีดังมาตามสาย

“เอ่อ ช่วงนี้กูไม่ค่อยว่างน่ะ งานยุ่งมว๊ากกกกกก” ผมตอบพลางเสมองไปนอกหน้าต่าง ขอบฟ้าสดใสที่ดูเผินๆเหมือนจะเอื้อมถึง
แต่ในความเป็นจริง มันกลับไกลเหลือเกิน

(เสียดาย นี่กูว่าจะไปร้านโปรดมึงนะ จะไม่ออกมาด้วยกันจริงๆเหรอ) เขาบอกเสียงอ้อน ผมได้แต่ลอบถอนหายใจเบาๆ เพราะไม่อยากให้คนในสายได้ยิน กลัว   กลัวว่าอีกคนจะรู้ ว่าเขากำลังหนักใจ

“ขอโทษนะ ไม่ว่างจริงๆ”

(ก็ทำไงได้ มึงไม่ว่างนิหว่า ไม่เป็นไรหรอกเอาไว้คราวหน้าก็ได้ แต่สัญญาก่อนว่าต้องมา กูกับไอ้วัตอยากจะเลี้ยงขอบคุณมึงจริงๆนะ)

“เออน่า แค่นี้นะ กูต้องทำงาน”

(อืม พี่ไม่กวนแล้ว ตั้งใจทำงานล่ะ)



“เขา” วางไปแล้ว วางไปพร้อมๆกับเสียงถอนหายใจของผม ป่านนี้เขาคนนั้นกับ คนของเขาคงกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ แล้วผมจะไปเป็น กขค ได้ยังไง ก็ในเมื่อผมเองที่ทำให้เขาสองคนรักกัน


ผมกำลังยิ้ม


ยิ้มให้กับความสุขของ “เขา”  เขาคนนั้นกำลังมีความสุข เพราะเขาได้อยู่กับคนที่เขารัก “วรวัต” คือคนที่เขาคนนั้นตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น และมันก็เป็นหน้าที่ของผม ที่ต้องช่วยเขาให้สมหวัง และมันก็สำเร็จ วันนี้ เขาสองคนกำลังรักกัน
แต่สำหรับคนที่รักเขาอย่างผม ก็เป็นได้แค่ “เพื่อน” ที่ดีของเขาต่อไป
ผมเลือกที่ซ่อนความรู้สึกไว้



เพราะอย่างน้อยมันก็ยังคงรักษามิตรภาพของเราได้

ไม่จำเป็นที่ต้องบอกให้รู้ว่าผมรู้สึกยังไง

เพราะมันจะยิ่งทำให้เขา ทุกข์ใจเปล่าๆ




เขาคนนั้นหายไปราวสองอาทิตย์ได้เป็นสองอาทิตย์ที่ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มาทักทาย ยอมรับว่าผมรู้สึกน้อยใจบ้าง แต่คิดอีกที การที่เขาไม่โทรหา มันแปลว่า เขายังสบายดี
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

(เฮ้ย มึงช่วยกูหน่อยสิ) เสียงเดิมเอ่ยมาตามสาย  แต่ทำไมวันนี้เสียงของเขาดูเศร้าจัง

“มีอะไร”

(ไอ้วัต มันโกรธกูอ่ะ มึงช่วยกูหน่อยสิ นะๆๆๆๆ)

“กูตลอด ไหนเล่ามาดิ กูจะได้ช่วยถูก”

(ขอบใจมึงมากนะเว้ย มึงนี่เพื่อนรักกูเล๊ยยย)

เรื่องราวมากมายผ่านเข้ามาผ่านสายโทรศัพท์อย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงเหนื่อยล้าและเจ็บปวดของเขากำลังทำให้ผม ใจสั่น ผมไม่
ต้องการเห็นน้ำตาของเขา ไม่ต้องการเห็นความทุกข์ของเขา และยิ่งไม่ต้องการเห็นความผิดหวังของเขา


ผมต้องช่วยเขา แม้ว่าการช่วยให้เขาสองคนคืนดีกัน มันเท่ากับการเอามีดปักลงหัวใจตัวเองก็ตาม




Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

( ขอบคุณมากนะที่มึงช่วยพูดกับไอ้วัตให้ ตอนนี้กูสองคนดีกันแล้วล่ะ)

“ดีจังเลยครับ ดีใจด้วยนะ ที่มึงสองคนเข้าใจกัน”

(อืม ขอบคุณมากนะ กูร๊ากมึง จังไอ้เมฆเลย ฮ่าๆ  )

“เออๆ แค่นี้นะ กูทำงาน”

ผมเลือกที่จะโกหกแล้ววางสายไป “ดีจังเลยนะ”  เขาสองคนคืนดีกันแล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาต้องพึ่งผมอีกต่อไปแล้ว แต่ผมก็ยังจะรอ รอว่าเมื่อไหร่ที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นอีกครั้ง ผมพร้อมช่วยเขาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาน้อยใหญ่อะไร แค่เขากลับมายิ้มได้อีกครั้งมันก็พอแล้ว


เขาได้อยู่กับคนที่เขารัก   ส่วนผมก็ได้ทำเพื่อคนที่ผมรัก  เห็นไหม ว่ามันคุ้มค่าจะตาย


อย่างเพิ่งว่าผมโง่เลย หากคุณยังไม่เคยรัก

เพราะไม่ว่า คุณจะคิดแบบไหน

สุดท้าย ผม ก็ รัก ไอ้เล็ก  อยู่ดี


....................................................END.........................................

 :bye2:  :bye2:

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
รำคาญวัตมากเลยช่างหาเรื่องคุณเล็กเหลือเกิน

ออฟไลน์ Pam_Teukky

  • 83 Line & shevine
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-3
พี่เมฆน่าสงสาร :impress3: :o12: :o12: :o12:
ใจพี่หล่อมากค่ะ o13

รอตอนต่อไปนะคะ :กอด1: :กอด1: :L2:

 :o12: :o12:

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6
ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ

ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
อยากให้เมฆมีคู่กับเขาบ้าง
แต่ก่อนจะถึงเรื่งเมฆ ขอเคลียร์กับวัตก่อน อิอิ

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
พอเดาได้ว่าพีพีต้องเป็นลูกคุณเล็ก แต่คุณวัตกับผู้หญิงคนนั้นเป็นใครนี่สิ  :เฮ้อ:

จะรอตอนต่อไปนะคะ  o18

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
อยากรู้ว่าแม่พีพีเปนใคร
รอตอนต่อไปคร๊าาาาา

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ปล ตอนนี้เหมือนไม่ค่อยมีอะไรเล๊ยยยยยยยยยยยย

ตอน 6


ผมเอาว่านหางจระเข้ ทาที่แขนเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มให้อีกคนที่นั่งลุ้นอยู่ไม่ห่าง

“ทาเยอะๆค่าคุณเล็ก เดี๋ยวแขนขาวๆของคุณเล็กจะเป็นแผลเป็นนะคะ”

“ฉันเป็นผู้ชายนะ ยะขิ่น แค่มีแผลเป็นมันไม่เป็นอะไรหรอก” ดีซะอีก จะได้มีเครื่องเตือนใจว่าครั้งหนึ่ง ผมเคยเป็นคนใช้มาแล้ว  จริงไหมครับ

“แต่ยะขิ่นไม่อยากให้ คนหล่อๆ แบบคุณเล็ก มีแผลนี่นา” สาวใช้คนซื่อบอกหน้าสลด ก่อนจะกุลีกุจอ วิ่งวุ่นหาสมุนไพรสูตรพื้นบ้านซะทั่ว อันที่จริงไอ้ว่านหางจระเข้เนี่ยก็ได้ยะขิ่นไปขอจากข้างบ้านมาให้น่ะครับ เห็นคุยโม้ว่าใช้แล้วจะไม่เป็นแผลเป็นด้วยนะ เชื่อเขาเลย




“อาเล็กคร้าบบบบบบบบบ” เสียงเล็กเรียกผมดังลั่นบ้านก่อนที่ พีพี จะวิ่งเข้ามาหาผมในครัว

“พีพี เข้ามาทำไมครับ ในครัวมันสกปรกนะครับ” ผมบอกเด็กซนเสียงเข้ม อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องสกปรกอย่างเดียวหรอกแต่ผมกลัวเจ้า
นายท่านมาเจอแล้วองค์จะลงซะมากกว่า

“พีพีเอารูป ที่จะวาดส่งครูมาให้อาเล็กดูครับ” เด็กชายบอกก่อนจะยื่นสมุดวาดเขียนของตัวเองให้ผม

“ครอบครัวของฉัน”  ภาพที่ลายเส้นโย้ไปเย้มา ตามประสาเด็กกลับทำให้ผมน้ำตารื้นโดยไม่รู้ตัว

“อาเล็กร้องไห้ทำไมครับ ไม่เก่งเลย คุณป๋าบอกว่า ผู้ชายต้องไม่ร้องไห้ โอ๋ๆๆ ” เด็กชายว่า ก่อนจะลูบมือผมเบาๆ สัมผัสแผ่วเบาจากร่าง
เล็กๆยิ่งทำให้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ มันนานแค่ไหนแล้ว ที่ผมไม่เคยสัมผัสคำนี้ คำว่า ครอบครัว ถึงแม้ผมจะเกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่กลับไม่เคยได้รับความรักเท่าไหร่ มันอาจจะดูเหมือนนิยายน้ำเน่าไปนิดแต่นั่นมันก็คือชีวิตจริงของผม พ่อที่มัวแต่ทำงาน แม่ที่วันๆเอาแต่ออกงานสังคมโน่นนี่  พี่ชายที่โคตรจะเรียนเก่งทำให้ผมถูกเปรียบเทียบอยู่ตลอดเวลา ใครกันที่บอกว่ามีเงินแล้วจะมีความสุข ผมว่ามันโกหกทั้งนั้น สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่เงิน แต่เป็นครอบครัวตังหาก

“ขอบคุณนะครับ พีพี ขอบคุณที่รับอาเป็นครอบครัว” ผมบอกพีพี ก่อนจะย่อตัวลงเพื่อกอดแกไว้แน่น

“อ่า อาเล็กไม่มีครอบครัวเหรอครับ”

“ไม่รู้สิ อาก็ไม่รู้” ผมตอบพีพีเสียงเบา

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ ถ้าอาเล็กไม่มีครอบครัว พีพี จะเป็นครอบครัวให้อาเล็กเองนะครับ ครอบครัวของเรา จะมี คุณป๋า พีพี อาเล็ก น้าเดช แล้วก็พี่ยะขิ่น เนาะ มีคนเยอะๆ พีพีว่ามันต้องสนุกแน่นอนเลย”


เด็กชายบอกอย่างร่าเริงรอยยิ้มทะเล้นนั้นช่วยทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะ นั่นสินะใช่ว่าที่นี่จะมีแต่เรื่องเลวร้ายเสียเมื่อไหร่ถ้าไม่นับว่าโดนไอ้วัตแกล้งบ้าง ที่นี่มันก็น่าอยู่กว่าบ้านผมเป็นไหนๆ

“ถ้างั้น อาเล็กต้องเลิกร้องนะครับ ไม่งั้น พีพี ไม่ให้อาเล็กอยู่ด้วยนะ”เสียงเล็กๆขู่จริงจัง จนผมอดที่จะยิ้มไม่ได้

พีพีเป็นเด็กฉลาดแล้วก็จิตใจดี ไอ้วัตนี่มันโชคดีชะมัดนะครับที่ได้เป็นพ่อพีพี เด็กคนนี้มีความสามารถพิเศษที่ทำให้คนอยู่ด้วยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ครับ อาเล็กไม่ร้องแล้ว แล้วนี่พีพี ลงมา คุณป๋าไม่เห็นเหรอครับ”

“ไม่หรอกครับ คุณป๋า ออกไปข้างนอกแล้ว รับรองว่าไม่เห็นแน่นอนครับ”

เด็กชายบอกผมก่อนจะยิ้มกว้าง ผมกดจมูกลงบนแก้มป่องๆอย่างหมั่นเขี้ยว เด็กอะไรน่ารักชะมัด ถ้าวันนึงผมมีโอกาสได้เป็นพ่อคนกับเขาบ้าง ผมก็อยากมีลูกแบบเด็กคนนี้นะครับ




เสียงตะโกนเสียงดังของพีพี แล้วก็ยะขิ่น  ทำเอาผมอดที่จะยิ้มไม่ได้  วันนี้ผมยิ้มมากี่ครั้งแล้วนะ  ไม่ได้ยิ้มเยอะแบบนี้มานานเหมือนกันนะครับ   เจ้าเด็กตัวเล็กกับพี่เลี้ยงที่นิสัยเด็กไม่ต่างกัน กำลังเถียงกันยกใหญ่ว่าตกลงแล้ว ภูเขามันต้องทาสีเขียวอ่อนหรือเขียวแก่ ดูท่าจะเครียดกว่าอภิปรายในสภาอีกนะครับ

“พี่ยะขิ่น มั่ว ภูเขามันสีเขียวอ่อน”

“ไม่ใช่นะคะ ภูเขาบ้านพี่ยะขิ่นสีเขียวแก่ จริงๆ คุณพีพี น่ะ ยังไม่เคยไปภูเขาเลยจะมาเถียงพี่ได้ยังไง”

“ก็พีพี เคยเห็นในทีวี นิ นา พี่ยะขิ่นอ่ะ”

เจ้าเด็กเมืองกรุงบอกกับยะขิ่นเสียงสั่นก่อนที่น้ำตาเม็ดโต จะร่วงเผลาะ

“ว้ายยยย คุณพีพี ขาอย่าร้องไห้สิคะ คุณเล็กขา แย่แล้วค่า”

ผมวิ่งออกมาจากครัวก่อนที่จะเห็นยะขิ่นนั่งทำตัวไม่ถูกกับเจ้าตัวเล็กที่น้ำตาร่วงอยู่ข้างๆ

“อ้าว พีพี เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไมคนเก่ง”

“ก็ ก็ พี่ยะขิ่น บอกว่า พีพีโกหก” เด็กชายบอกพลางสะอื้น

“ปะ เปล่านะคะ พี่ยะขิ่นยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำเลย” ยะขิ่นบอกอย่างลนลาน

“ก็พี่ยะขิ่น ฮึก         บอกว่าพีพี   โก  ฮึก   โกหกว่าภูเขาสีเขียวอ่อน แง้ๆๆๆๆๆ” 

“โถ่ พีพีครับพี่ยะขิ่นเขาไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย” ผมปลอบเจ้าเด็กขี้ใจน้อย ที่ปล่อยโฮหลังจากที่พูดจบ

“ใช่คะ พี่ยะขิ่นไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นซะหน่อย ฮือออ”

ผมถอนหายใจ เสียงดัง เพราะนอกจากเจ้าตัวยุ่งจะร้องแล้ว พี่เลี้ยงก็ร้องตามไปด้วยอีกคน กลายเป็นตอนนี้ผมต้องมานั่งปลอบเด็กขี้แยกับผู้ใหญ่ขี้แยกว่า เลยสินะ  ชักเครียด

“พีพี ครับไหนบอกอาเล็กไงว่า ผู้ชายเขาไม่ร้องไห้ คนเก่งของอาไม่ร้องนะครับ  ”

“ฮึก คะ ครับ พีพี เป็นคนเก่ง พีพี ยะ หยุดร้องก็ได้” พีพีบอกพลางสะอื้น ก่อนจะกุลีกุจอเช็ดน้ำตาตัวเอง

“ครับคนเก่ง ไหนมาให้อาเล็กดูสิ ว่า วาดอะไรกัน”

ผมดูรูปวาดของพีพี กับยะขิ่นก่อนจะ หยิบสีออกมาระบายให้เจ้าเด็กขี้แยดู

“พีพี รู้ไหมครับ จริงๆแล้วภูเขามันก็มีหลายสีนะครับ อย่างที่เห็นในทีวีน่ะบางทีมันอาจจะเป็นเพราะต้นไม้ต่างชนิดกันทำให้เราเห็นเป็นสีต่างกันไงครับ ไม่มีใครโกหกทั้งเห็นไหม”

“จริงเหรอครับ อาเล็กเก่งจังเลย ”

“อาเล็กครับ พีพีอยากไปเห็นภูเขาจริงๆจังเลยครับ” พีพี เงยหน้าจากกระดาษวาดเขียนก่อนจะคุยกับผม

“พีพี ชอบภูเขาเหรอครับ”

“ชอบครับ พีพีอยากเห็นภูเขา ในทีวีบอกว่าภูเขาอากาศดีกว่าในเมืองตั้งเยอะ”

“เอาไว้ถ้า มีโอกาส อาจะพา พีพีไปเที่ยวดีไหมครับ”

“เย้ๆๆๆๆ อาเล็กห้ามหลอกพีพี นะครับ”

“ไม่หลอกครับ ไม่หลอก อาเล็กสัญญาเลย”


ผมเกี่ยวก้อยสัญญา ผมหวังว่ามันจะมีสักวัน สักวันที่ไอ้วัต มันคงยอมอนุญาตให้ผมพาพีพี ออกไปเที่ยวบ้าง





“อ่า แย่แล้วๆๆๆๆๆๆ” ยะขิ่นร้องเสียงดังจนผมกับเจ้าตัวเล็กึงกับสะดุ้ง

“เป็นอะไรไปยะขิ่น”

“ยะขิ่นลืม เอาดอกไม้ไปเปลี่ยนในห้องคุณผู้หญิงค่ะ”

“คุณผู้หญิง หมายถึงแม่ของพีพีน่ะเหรอ” ผมถามออกไป จะว่าไปผมก็อยากรู้เหมือนกันนะครับว่าใครเป็นแม่ของพีพี

“ใช่ค่ะ คุณวัตเอาตายแน่ๆเลยค่ะ ถ้ากลับมาแล้วยังไม่เปลี่ยนดอกไม้ งานบ้านก็ยังไม่ได้ทำเลย”

ยะขิ่นบ่นพึมพำก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่ตอนนี้ใกล้เวลาที่ไอ้เจ้าของบ้านจะกลับมาเต็มทีแล้ว

“มาฉันช่วย ว่าแต่มันทำไงล่ะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณเล็ก คุณเล็กไปตัดดอกกุหลาบขาวที่แปลงหลังบ้านนะคะ แล้วเอาเข้าไปไว้ในห้องปีกซ้ายถัดจากห้องคุณวัตสองห้องนะ
คะ นี่ค่ะกุญแจ”


ยะขิ่นบอกผม ก่อนจะขอตัวไปทำงาน  ผมยืนมองกุญแจอย่าง งงๆ ก่อนจะเดินออกไปตัดกุหลาบที่แปลง




......................................TBC.............................

ตอนนี้มันดูสั้นๆและเหมือนจะไม่มีอะไรจริงๆ ฮ่าๆๆๆ


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






tutata

  • บุคคลทั่วไป
มาต่อเยอะๆๆๆนะครับ :call: :call: :call: :call: :call:

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
เมฆโคตรแมนอะ
 o13 o13

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
เดี๋ยวได้ซวยกำลังสองถ้าเจ้านายกลับมา

ออฟไลน์ U_Ton

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
 :a5: แล้วคุณผู้หญิงคือใครอ่ะ???????????...

เล็กเคยมีไรกับผู้หญิงที่คอนโด(สมัยก่อน)นี่ หรอจะเป็นเรื่องของผู้หญิงหนึ่งในนั้น

หรือเป็นเรื่องเข้าใจผิด :m31: สับสน งงงวย โอ้ยโอ้ยยยยยย สงสารเล็กกกก

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ปล ตอนนี้ 18+  างทีก็คิดนะว่านี่มันจำเลยรักผสม ไฟรักอสูร ชัดๆ

ตอน 7


ผมมองแปลงกุหลาบขาวด้วยความอึ้ง มันสวยมากนะครับ ดอกกุหลาบที่ดูก็รู้ว่าคนปลูกดูแลเอาใจใส่มันอย่างดี จนผมยังอดทึ่งไม่ได้ เห็นแล้วมันอยากจะจับฟู่กันมาวาดชะมัดเลย ถ้าไม่ติดว่าผมต้องทำงานใช้หนี้อ่ะนะ
ผมตัดดอกกุหลาบอย่างที่ยะขิ่นบอกก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน ห้องต้องห้ามปรากฏต่อสายตาทำให้อดใจเต้นแรงไม่ได้ความรู้สึกเหมือนตอนโดดเรียนครั้งแรกเลยแหะ

แก๊ก

 ผมเปิดประตูที่ล็อคแน่นหนาอย่างเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนสีขาวล้วนที่ถูกตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้โทนสีขาวทั้งห้อง ทั้งโต๊ะ เตียง ผ้าม่าน ผ้าปูที่นอน เป็นสีขาวล้วนซึ่งมันต่างกับห้องของอีกคนที่ข้าวของมีแต่โทนสีมืดๆ แล้วนี่ผมมัวคิดอะไรไร้สาระอยู่กันนะ  ผมเดินสำรวจห้องอย่างใจเย็นก่อนที่จะแจกันสีขาวที่มีดอกกุหลาบปักอยู่ อีกมุมหนึ่งของห้อง


“นั่นมึงจะทำอะไรห่ะ ไอ้เล็ก” เสียงทุ้มคุ้นหูตวาดลั่น ทำเอาผมสะดุ้งตัวโยน

“เปลี่ยนดอกไม้ไงครับ” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ใครอนุญาตให้มึงเตะต้องของในห้องนี้กันห่ะ” เจ้าของบ้านยังคงตวาดลั่น พลางกระชากมือผมที่กำลังจะเปลี่ยนดอกไม้ออกมา


เพล้ง!!!

แจกันใบสวยตกลงมาแตกทันที อย่างช่วยไม่ได้ก็ใครใช้ให้มันมากระชากมือผมเองล่ะ

“ออกไปจากห้องนี้ซะ” ร่างสูงเอ่ยบอกเสียงเย็นก่อนจะ ลากผมออกมาจากห้อง

“กูขอสั่งห้ามมึงเด็ดขาดนะไอ้เล็ก ว่าห้ามเข้ามาในห้องนี้เด็ดขาด ต่อให้มึงจะตายมึงก็ห้ามเข้า เข้าใจไหมห่ะ!!!”

ไอ้วัตตะโกนก้อง นี่มันเรื่องบ้าอะไรอีกครับเนี่ย ทำไมในหัวผมถึงมีแต่คำถามไปหมด ไอ้นั่นก็ไม่ได้ไอ้นี่ก็ไม่ได้ แล้วตกลงว่าไอ้วัตเนี่ยมันให้ผมมาอยู่ที่นี่ทำไม

“มึงเป็นบ้าอะไรอีกห่ะ ไอ้วัต กูก็แค่มาเปลี่ยนดอกไม้มึงจะอะไรหนักหนา” ผมตะโกนกลับไปบ้าง เอาสิ แรงมาก็แรงไป ผมก็คนนะครับ โมโหเป็นเหมือนกัน

“นี่มึง ยุ่งกับแปลงกุหลาบกูงั้นเหรอ” ร่างสูงถามเสียงเย็นก่อนจะลากผมลงมาที่ชั้นล่าง ทันที

“ยะขิ่นๆๆๆๆๆๆ ได้ยินไหม ยะขิ่น”

“มะ มีอะไรคะคุณผู้ชาย”  ยะขิ่นถามเสียงสั่น

“ไปเอาไฟแช็คมา กับน้ำมันมา แล้วตามฉันไปที่แปลงกุหลาบด้วย” ไอ้วัตสั่ง ก่อนจะลากผมไปที่แปลงกุหลาบหลังบ้าน เว้ย นี่มันเป็นบ้า
อะไรของมันอีกเนี่ย



สักพักสาวใช้เจ้าเดิมก็วิ่งออกมาพร้อมกับของในมือ ก่อนที่ร่างสูงจะราดน้ำมันลงบนต้นกุหลาบแล้วจุดไฟเผาทันที  ผมทำได้แค่มองเปลวไฟที่ค่อยๆลามไปทั่วแปลงอย่างตกตะลึง ไหนยะขิ่นบอกว่าไอ้วัตมันรักแปลงกุหลาบแปลงนี้มากไม่ใช่เหรอแล้วทำไม

“หึ มึงสงสัยเหรอ ว่ากูเผาทำไม” ไอ้วัตหันมาถามผมก่อนจะบีบข้อมือผมแน่นจนมันกลายเป็นรอยแดง

“กูเผาเพราะมันสกปรกไง แปลงกุหลาบแปลงนี้กูรักมากก็จริง แต่มึงจำไว้นะ ว่ามึงไม่มีสิทธิ์แตะต้องมัน อย่าเอามือสกปรกของมึงมาแตะต้องของๆกู แจกันนั่น แตกไปก็ดีแล้วเพราะถึงยังไงกูก็คงใช้ไม่ลง” ไอ้วัตบอกก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

เจ็บ

แต่ไม่ใช่ที่ร่างกาย แต่มันเจ็บที่ใจ  ไอ้บ้านั่นมันทำเหมือนผมเป็นตัวเชื้อโรคอะไรสักอย่างที่ไม่ควรเข้าใกล้  มันกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมอยู่ใช่ไหมครับ มันกำลังทำให้ผมเห็นว่าตัวผมเองมีค่าต่ำกว่าเชื้อโรคซะอีก หึ ถ้ามันต้องการแบบนั้น มันคงทำสำเร็จแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ผมก็รู้สึกไม่ต่างจากเชื้อโรคเท่าไหร่



“คุณเล็กขา เจ็บไหมคะ ยะขิ่นขอโทษ” ยะขิ่นเดินเข้ามาผมทั้งน้ำตา

“ช่างเถอะ มันไม่ใช่ความผิดของยะขิ่นหรอก ฉันผิดเองที่แส่ไปทำไม่เข้าเรื่อง ขอโทษนะที่ทำให้ยะขิ่นโดนดุไปด้วย”

“ไมเป็นไรค่ะคุณเล็ก ยะขิ่นสงสารคุณเล็กมากกว่า เจ็บมากไหมคะ เพิ่งโดนน้ำร้อนลวกมาเมื่อวาน วันนี้ก็โดนอีกแล้ว”


ผมมองแขนตัวเองที่เห่อแดงอย่างช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ผมเป็นหนี้มันล่ะ ถ้าผมจะทำเพื่อครอบครัวผมก็ต้องทน

“คุณเล็กไปพักเถอะนะคะ เดี๋ยวยะขิ่นทำงานแทนเอง”

“ขอบใจนะยะขิ่น”


ผมเดินหลบออกมาจากยะขิ่นก่อนจะเข้าไปในห้องของตัวเอง ทันทีที่ประตูปิดลง ผมทรุดลงบนฟูกเก่าๆนั่นทันที มันเหนื่อยนะครับ เหนื่อยมากจริงๆที่ต้องรองรับอารมณ์ของไอ้วัตอยู่แบบนี้ ถึงต่อหน้ามันผมจะทำเข้มแข็งแค่ไหนแต่จริงๆแล้วผมมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้คนนึงที่ไม่เคยทำหรือสร้างประโยชน์อะไรให้ใครอย่างที่แม่ด่าทุกวันนั่นแหล่ะ


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

(ไอ้เล็กเป็นไงบ้างว่ะ) เสียงคุ้นหูดังมาตามสาย

“เมฆ ” ผมยิ้มกว้าง ในโลกนี้ถ้าจะมีใครสักคนที่หวังดีกับผมก็คงมีแค่ไอ้เมฆคนเดียว นั่นแหล่ะครับ

(เล็กมึงเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเสียงมึงเป็นแบบนั้น)

“กูไม่เป็นไร ” ผมเลือกที่จะโกหกทั้งๆที่จริงๆ มันแย่เต็มที เพราะผมไม่อยากให้มันเป็นห่วง

(อย่ามาโกหกกู กูรู้จักมึงนานพอๆกับที่กูรู้จักตัวเองนะเล็ก มันทำอะไรมึงบอกกูมา!!!!) ปลายสายบอกเสียงเข้ม

“ไม่มีอะไรหรอก กูบอกแล้วไงว่าสบายดี”

(เล็ก ให้กูไปหาไหม) เสียงเจือความห่วงใยที่ผมได้ยินทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“ฮึกๆๆ  เมฆ  กูเหนื่อย กู กู”   

(รอกูอยู่ที่นั่นนะเล็กเดี๋ยวกูจะไปรับมึงเดี๋ยวนี้แหล่ะ)

“เมฆ อย่ามานะ กูไม่อยากให้มึงมีเรื่องกับไอ้วัต มึงก็รู้ว่าไอ้วัตมันเป็นคนยังไง อย่ามีเรื่องกันเพราะกูเลยนะ มันไม่คุ้มหรอก”

(ไอ้เหี้ย เล็ก กูเป็นเพื่อนมึงนะ มึงจะให้กูอยู่เฉยๆแบบนี้หรือไง)

ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงปลายสายหายไปทันที  ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากให้ไอ้เมฆมาที่นี่ 




ปริ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงแตรรถดังลั่น ก่อนที่จะมีเสียงตะโกนโหวกเหวกที่หน้าบ้าน

“คุณเล็กขา แย่แล้วค่ะ” ยะขิ่นตะโกนเรียกผมเสียงดัง

“มีอะไรยะขิ่น”

“คุณผู้ชายกับเพื่อนคุณเล็ก มีเรื่องกันค่ะ คุณเล็กรีบไปห้ามเถอะคะ”

ผมวิ่งไปที่หน้าบ้านทันที ภาพที่เห็นคือไอ้เมฆที่พยายามจะเข้ามาในบ้านกับไอ้วัตที่ยังตะโกนด่ากันจนชาวบ้านบางคนเริ่มออกมาดูกันแล้ว

“ไอ้เหี้ยวัต มึงปล่อยไอ้เล็กออกมาเดี๋ยวนี้นะ แล้วหนี้ที่มันติดมึงอยู่กูจะใช้เอง”

“เสียใจว่ะ กูไม่รับเงินจากมึง ”

“ไอ้เหี้ย ถ้ามึงทำอะไรเล็กนะ กูจะฆ่ามึง” เสียงคนที่อยู่ข้างนอกยังตะโกนลั่น

“เมฆ” ผมเรียกคนที่กำลังอาละวาดอยู่ทันที

“เล็ก มึงเป็นอะไรหรือเปล่า ”

“มึงกลับไปก่อนได้ไหม กูสบายดี มึงก็เห็นนิว่ากูไม่ได้เป็นอะไร นะเมฆนะ” ผมบอกอีกคนเสียงเบา

“แต่” ไอ้เมฆทำท่าจะค้าน

“นะเมฆ ถือว่ากูขอร้อง ”

“ได้ กูจะเห็นแก่มึงสักครั้ง แต่ถ้ามันทำอะไรมึง มึงรีบบอกกูเลยนะ ”

“อื้อ กูไม่เป็นไรหรอก ” ผมบอก ก่อนจะยกยิ้มให้ไอ้เมฆไป ไม่อยากให้เพื่อนรักคนนี้ไม่สบายใจ ไม่อยากให้มันต้องเป็นทุกข์กับเรื่องของผมอีก



ผมยืนมองไอ้เมฆที่ขับรถออกไปด้วยความเร็วอย่างเหนื่อยใจ ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นห่วง แต่ผมก็รับความหวังดีของมันไว้ไม่ได้ เพราะเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องของผมกับไอ้วัต คงไม่มีใครสามารถแก้ไขมันได้นอกจากผมคนเดียว

“หึ อาลัยอาวรณ์มันนักหรือไง ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนที่ผมจะรู้สึกแรงบีบรุนแรงที่ข้อมือ

“คงใช่มั้ง” ผมจ้องตอบอย่างไม่ลดละ ผมจะอ่อนแอต่อหน้ามันไม่ได้

“หึ ดี งั้นมึงตามกูมานี่” แรงกระชากจากไอ้วัตทำให้ผมแทบตัวลอยก่อนเจ้าของบ้านจะลากผมขึ้นไปบนห้องด้วย





ปัง!!!

เสียงประตูปิดลงอย่างแรงพร้อมๆกับที่ร่างผมถูกเหวี่ยงไปที่พื้นห้อง

“หึ อยู่ที่นี่มันทุกข์มากหรือไง ถึงวิ่งโร่ไปฟ้องไอ้เมฆน่ะห่ะ” ไอ้วัตตะคอกถาม

“กูไม่ได้ฟ้อง”

“หึ มึงจะบอกว่าพวกมึงสื่อใจถึงกันได้หรือไงห่ะ มึงคิดว่ากูโง่หรือไง”  เสียงทุ้มยังไม่เลิกตะคอก มือหนาบีบไหล่ผมแน่นจนเจ็บไปหมด

“หึ มึงพูดเองนะ ว่ามึงโง่”

“ปากดีนะมึง ”

เพี๊ย!!!  แรงตบจากมือหนา ที่กระทบกับหน้าผมอย่างแรงทำให้ผมรับรู้ถึงรสเค็มปร่าของเลือดในปากทันที

“หึ ทีนี้มึงจะเลิกปากดีกับกูได้หรือยัง แล้วบอกกูมาว่า มึงกับไอ้เมฆเป็นอะไรกัน”

“ทำไมกูต้องบอกมึง”

“เพราะกูที่เป็นเจ้าชีวิตมึง อยากรู้ไง” ไอ้วัตยิ้มเยาะเยาะเย้ย

“ถุย ” ผมถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนอยู่ใส่อีกฝ่ายอย่างจงใจ ไม่มีวันที่ผมจะอ่อนแอให้มันเห็น

“ไอ้เล็ก หึ ดี มึงกล้ากับกูขนาดนี้ อยากลองดีกับกูใช่ไหม แต่กูไม่ทำอะไรมึงหรอกนะ  แต่กูจะสั่งให้ลูกน้องกูไปซ้อมไอ้เมฆสักครั้งดีไหม
มึงว่าไงว่ะ”

“อย่าทำอะไรไอ้เมฆ มันไม่เกี่ยว” ผมบอกเสียงแข็ง

“หึ เป็นห่วงมันมากหรือไง กูพอจะรู้แล้วล่ะว่า มัน คงเป็นผัวมึงสินะ ”

“สมองมึงคงคิดได้แต่เรื่องสกปรกสินะไอ้วัต”

“แหมก็กูมันเลวไง กูชักอยากรู้แล้วสิว่ามึงจะเด็ดแค่ไหนไอ้เมฆ ถึงติดใจตามแจขนาดนี้”   

รอยยิ้มเย้ยหยันจากไอ้วัตทำให้ผมสะอิดสะเอียนจนอยากจะอ้วก

“ไอ้เชี่ย คนอย่างมึงอย่าฝันว่ากูจะยอม”

“หึ ปากดีแบบนี้ อยากเป็นเมียกูเร็วๆล่ะสิ ”

“อุ๊บ อื๊ออออออออออ”

ริมฝีปากที่ตะโกนด่าผมปาวๆ ประกบลงมาทันที ผมได้แต่ปิดปากแน่นไม่ยอมให้สัมผัสน่ารังเกียจนั่นเข้ามาในปากได้ ไอ้วัตยิ้มเยาะก่อนจะกัดเข้าที่ริมฝีปากล่างของผมอย่างแรง

“โอ้ย  อื้ออออออ”

เรียวลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจในปากผมครั้งแล้วครั้งเล่าทำเอาผมแทบอยากจะอ้วกให้ได้ ผมรังเกียจ รังเกียจสัมผัสที่เกิดจากความเกลียดชังนี่

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือกูไม่ถึงใจเท่าไอ้เมฆหรือไง”

“มึงมันเลว”

“หึ มึงก็ชั่วไม่ต่างจากกูหรอกไอ้เล็ก มันก็เหมาะกันดีนี่ มึงชั่วกูเลว หึ”

ไอ้วัตยกยิ้มสมเพชก่อนจะกัดเข้าที่ไหล่ของผมจนได้เลือด สัมผัสน่ารังเกียจนั่นยังคงดำเนินต่อไป ไม่มีการปลอบโยน ไม่มีการออดอ้อน มีแค่ความใคร่ และความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาครั้งแล้วเล่า ผมหลับตาแน่นเพราะไม่อยากรับรู้ อะไรอีกแล้วได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไป หวังว่าผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเรื่องนี้มันจะเป็นแค่ความฝันเท่านั้น



....................................TBC..............................


ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
ปวดตับไต กินแต่มาม่าเค็มๆ :z3: :z3:

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
อืมมมมมมมมมมมมม :z3:

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
มาม่าเส้นอืดมากแล้ว
วัตเอาแต่อารมณ์ของตัวเองเป็นใหญ่จริงๆ
ไม่ถามเหตุผลเลยคิดเองเออเองตลอด :angry2:

ออฟไลน์ Pam_Teukky

  • 83 Line & shevine
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-3
ปวดตับ ปวดไต ปวดม้าม :z3: :z3: :z3:

วัตทำเกินไปแล้ว :z6: :z6: :z6: :beat: :beat: :beat:

รอตอนต่อไปนะคะ :กอด1: :กอด1: :L2:

 :o12: :o12: :o12: :o12: :o12: :o12: :o12:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด