ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14  (อ่าน 275292 ครั้ง)

tutata

  • บุคคลทั่วไป
รอคอยเธอมาเเสนนาน
          รอนะครับบบบบบบมาเร็ววววนนะะะะะะะะะ :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call:

ออฟไลน์ anuruk97

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4
ไอ้หมาวัด....ขอให้แกรักหนูเล็กจนโงหัวไม่ขึ้น ....แล้วให้หนูเล็กทิ้งมันไปเลย

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
เกลียดวัตมากเลยทำร้ายเล็กสารพัด อยากให้มันเจ็บบ้างจัง

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
คำเตือน เรื่องนี้มาม่า อีกนาน ก๊ากกกกกก


ตอน 8


ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้าในห้องของตัวเองพร้อมกับอาการปวดตัวอย่างรุนแรง แถมพ่วงด้วยอาการครั่นเนื้อครั่นตัวที่พอจะเดาได้ลางๆว่าผมเป็นไข้สินะ

“คุณเล็กขา ตื่นแล้วเหรอคะ” สาวใช้คนเดิมยังคงยิ้มร่าเข้ามาหาผม

“ยะขิ่น ฉันกลับมาที่นี่ได้ยังไง แล้วใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน” ผมเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยทันที

“ยะขิ่นเองค่ะ” เธอบอกเสียงเบา ถ้ายะขิ่นพาผมลงมา ถ้างั้นก็   

“เธอรู้แล้วสินะ”

“เอ่อ คือว่า ยะขิ่น คือ เอ่อ”

“เธอรังเกียจเหรอ” ผมเอ่ยถามเสียงเบาไม่แปลกถ้ายะขิ่นจะรังเกียจเพราะผมยังขยะแขยงร่างกายตัวเองเลย

“ปะ เปล่านะคะ ยะขิ่นไม่ได้รังเกียจคุณเล็กนะคะ ยะขิ่นเข้าใจค่ะ ถึงยะขิ่นจะดูโง่ๆเซ่อๆไปบ้างแต่ยะขิ่นก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนะคะ” สาวใช้
เอ่ยบอกผมเสียงสั่น คงกลัวว่าผมจะเข้าใจเธอผิด อีกคน

“ขอบใจนะ ที่ไม่รังเกียจฉัน” ผมบอกด้วยความจริงใจ หลายครั้งที่ยะขิ่นทำให้ผมรู้ว่าคนเราถึงเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นคนดีได้ สาวใช้แสนซื่อที่แม้จะไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่เธอก็เป็นคนดีและไม่เคยคิดร้ายกับใคร ต่างจากใครหลายคนที่ผมรู้จักถึงจะเกิดมา
เพียบพร้อมแค่ไหนแต่สุดท้ายมันก็คือปีศาจดีๆนี่เอง

“คุณเล็กพักเถอะค่ะ วันนี้คุณผู้ชายมีงานเลี้ยงคงกลับดึกๆ เดี๋ยวยะขิ่นไปเอาข้าวกับยามาให้นะคะ”  เอ่ยบอกก่อนจะเดินอกจากห้องผมไป




ผมหลับเป็นตายหลังจากที่กินข้าวกับยาที่ยะขิ่นหามาให้ ก่อนจะตื่นมาอีกครั้งก็ล่วงเข้าบ่ายคล้อยแล้ว

“ยะขิ่น ทำอะไรอยู่เหรอ” ผมถามคนที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ในครัว

“คุณผู้ชาย บอกว่าวันนี้ให้เตรียมอาหารไว้น่ะค่ะ เพราะว่าจะมีแขกมาบ้าน”

“แล้วมีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า” ผมถาม อยู่ว่างๆมันก็น่าเบื่อนะครับไหนๆวันนี้ก็พักมาทั้งวันแล้ว

“เอ่อ คุณเล็กช่วยทำกับข้าวหน่อยได้ไหมคะ ”

“ได้สิ”


ผมรับคำก่อนจะลงมือทำกับข้าวสี่ห้าอย่าง ทันที เพราะไม่รู้ว่าแขกที่มาบ้านเป็นใครผมเลยทำอาหารไทยมันซะเลย เป็นคนไทยก็น่าจะชอบอาหารไทยนะ




ปริ้นๆๆๆๆ

เสียงรถดังขึ้นที่หน้าบบ้านพร้อมๆกับอาหารจานสุดท้ายเสร็จพอดี

“ยะขิ่น เดี๋ยวตั้งโต๊ะเลยนะ แล้วอย่าบอกคุณผู้ชายของยะขิ่นล่ะว่าฉันเป็นคนทำ”

“ค่ะ คุณเล็กไปพักเถอะค่ะ ” ยะขิ่นบอก




“วัตขา แพตตี้หิวจังเลยค่ะ ” เสียงแหลมแสบแก้วหูดังลั่นบ้าน  อืม นี่ละมั้งแขกคนสำคัญ ท่าจะสำคัญมากซะด้วยสิ

“ครับ ผมสั่งเด็กเตรียมไว้ให้แล้วล่ะ”เสียงทุ้มเอ่ยบอก

“ดีจังค่ะ เราไปกันเลยนะคะ”

เสียงแสบแก้วหูเงียบไปพร้อมกับที่เจ้าของบ้านกับแขกคนสำคัญเดินเข้าไปในห้องอาหาร เอาล่ะ ไหนๆงานก็เสร็จแล้วแอบพักสักหน่อยคง
พอได้สินะ





“คุณเล็กขาๆๆ” ยะขิ่นวิ่งหน้าตื่นมาหาผม

“มีอะไรเหรอยะขิ่น”

“เอ่อคือ คุณผู้ชายเรียกหาค่ะ”

“อืม เข้าใจแล้ว”   เอาว่ะ ช่างเหอะ มันจะทำอะไรก็เรื่องของมัน

“มีอะไรเหรอครับ คุณวัต” ผมเอ่ยถามเจ้าของบ้านทันทีที่ไปถึง

“อยู่คอยรับใช้ ฉันกับคุณแพตตี้ที่นี่ เข้าใจไหม”

“ครับ” ผมตอบรับอย่างแกนๆ

“อุ้ย นี่มันอาหารอะไรกันเหรอเนี่ย โลว์คลาสมาก แบบนี้แพตตี้ทานไม่ได้นะคะวัตขา” เสียงแหลมปรี๊ดของคุณนางแบบคนสวยเอ่ยขึ้น
ทำให้ผมต้องลอบถอนหายใจ เหอะ เป็นคนไทยรึเปล่าว่ะเนี่ย ดูถูกอาหารชาตตัวเอง

“นี่เธอ ไม่มีอาหารอย่างอื่นหรือไงย่ะ ” ปากแดงๆที่ดูเหมือนกินลาบเลือดมายังจ้อไม่หยุด  และดูท่าทางอีกคนจะเห็นดีเห็นงามด้วยเหลือ
เกิน

“อ้าว ยืนอยู่ทำไมล่ะย่ะ ไปทำมาสิ ถ้าทำไม่เป็นก็ไปสั่งมาซะ”

“ครับ” ผมตอบก่อนจะกดโทรศัพท์เพื่อสั่งอาหารทันที

“คุณเล็กขา คุณเล็กสั่งอะไรเหรอคะ” ยะขิ่นเอ่ยถามผม

“เดี๋ยวก็รู้ หึ” ผมแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์






“อาหารมาแล้วครับ” ผมบอกพลางยกอาหารที่โทรสั่งจากเจ้าอร่อยมาให้

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด  นี่มันอะไรกันค่ะวัต คนใช้คุณเล่นตลกอะไรคะ” คุณนางแบบกรี๊ดลั่นทันที่ที่เห็นอาหารตรงหน้า

“ไอ้เล็ก นี่มันจะมากไปแล้วนะ” ไอ้วัต ตวาดเสียงเข้ม

“อ้าว ก็ผมนึกว่าคุณแพตตี้ชอบซะอีกนะครับ ไอ้ส้มตำ ไก่ย่าง น้ำตก ลาบเลือดเนี่ย เห็นปากแดงๆนึกว่าเพิ่งกินมาซะอีก”

“กรี๊ดดดดดดดด แก ไอ้ขี้ข้า แกกล้าดียังไงมาแกล้งฉันห่ะ วัตคะแพตตี้ไม่ยอมนะคะ”

“ไอ้เล็ก ขอโทษคุณแพตตี้ซะ อีกอย่างเอาไอ้อาหารพวกนี้ไปทิ้งด้วย แล้วแกจะไปไหนก็ไปซะ” เจ้าของบ้านเอ่ยปาก ก่อนที่คุณนางแบบ
จะยกยิ้มเยาะให้ผมอย่างเป็นต่อ

“ขอโทษครับ” ผมบอกแกนๆ ก่อนจะเตรียมตัวกลับห้องแต่เสียงแหลมก็เรียกไว้ก่อน


เพี๊ย!!! แรงตบจากมือบางทำเอาผมหน้าชา

“สำหรับที่แกกล้าแกล้งฉัน” เธอบอกก่อนจะยิ้มเยาะ ผมเงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่กลับได้รับเพียงแค่สายตาว่างเปล่าส่งกลับ
มา ผมหวังอะไรอยู่เหรอ หวังว่าใครบางคนจะช่วยผมงั้นเหรอ


 มึงฝันกลางวันแล้วล่ะไอ้เล็ก คนๆนี้เกลียดมึงยิ่งกว่า ไส้เดือนกิ้งกือซะอีก ทำไมไม่เคยจำ

“ไปเถอะแพตตี้เดี๋ยวผมพาไปทานข้าวข้างนอกดีกว่านะครับ”

“ดีค่ะ คืนนี้วัตค้างกับแพตตี้นะคะ” เสียงหวานออดอ้อน

“ได้สิครับ”








“คุณเล็กขา เจ็บมากไหมคะ” ยะขิ่นวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาหลังจากที่สองคนนั้นเดินกอดกันกลมออกจากบ้านไป

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า สองวันมานี่เธอถามฉันกี่รอบแล้วหึ ฉันน่ะหนังหนา ถึก ทน ไม่เป็นอะไรมากหรอก” ผมบอกติดตลกก่อนจะได้
ค้อนวงโตจากสาวใช้คนซื่อ

“ค่า ไม่เป็นก็ไม่เป็น คุณเล็กไปพักเถอะค่ะ ดูท่าตัวยังรุมๆอยู่เลยเดี๋ยวไข้จะกลับนะคะ”

“อืม ฉันไปนะ”





ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงกุกกักที่ดังขึ้นที่หน้าประตู หือ ใครมาทำอะไรตอนตีสองเนี่ย




ผลั๊ว เสียงเปิดไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าเสียงกระแทกประตูดังลั่นบ้านก่อนที่ร่างสูงของใครบางคนจะเดินเข้ามาในห้อง

“นอนนิ่งเชียวนะมึง” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น

“ไอ้เล็กกูรู้ว่ามึงตื่นแล้ว ”

“มาทำไม” ผมถามคนมาใหม่เสียงเข้ม

“ทำไม ต้องเป็นไอ้เมฆหรือไงมึงถึงจะยินดีให้มันเข้ามา”

“อย่าเอาไอ้เมฆมาเกี่ยวข้อง มันดีเกินกว่าคนอย่างคุณจะพูดถึง” ผมบอกเสียงแข็ง แม้จะอยู่ในความมืดผมกลับรู้สึกถึงแววตาที่โกรธเกรี้ยว
ของคนตรงหน้า

“ดี ไหนๆกูก็เลวแล้ว กูก็จะเลวให้ถึงที่สุดแล้วกัน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนที่ร่างนั้นจะคร่อมผมทันที

“จะทำอะไร”

“อย่าทำเป็นไม่เคยหน่อยเลยน่า ทีเมื่อคืนยังครางให้กูอยู่เลย แค่ทบทวนความหลังแบบเมื่อคืนก็เท่านั้น” เสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหู
ทำให้ผมสะอิดสะเอียนไม่ต่างจากเมื่อวาน

“จำไว้นะ ไอ้เล็ก มึงเป็นได้แค่ที่ระบายของกูเท่านั้น อะไรที่มึงเคยทำกับกูไว้ กูจะเอาคืนให้หมดทั้งมึง ทั้งครอบครัวมึงต้องพินาศ มึงต้อง
ตายทั้งเป็นอยู่ที่นี่ตลอดไป”

“และนี่คือบทลงโทษที่มึงกล้าหือกับกู”






ผมหลับตาแน่นได้แต่ปล่อยให้สัมผัสนั่นมันผ่านไป ผมไม่อยากรับรู้ไม่อยากจดจำไม่อยากรู้สึกแม้สักนิดว่ากำลังทำอะไรอยู่ ความเจ็บปวดทางร่างกายมันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดทางใจที่ผมได้รับ ศักดิ์ศรีของผมมันถูกทำลายลงตั้งแต่วินาทีที่ผมก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ ถูกทำลายลงด้วยมือของใครคนนั้น จนไม่เหลือชิ้นดี


“หึ มึงนี่ดูแลตัวเองดีเหมือนกันนะ” เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบพลางถอนร่างกายออกจากผม

“ออกไปซะ”

“ไม่ต้องไล่กู ก็ไม่อยากอยู่นานนักหรอก รังเกียจน่ะ”


ผมมองอีกคนที่เดินออกไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวด คราบอะไรต่อมิอะไรเปรอะเปื้อนเต็มที่นอน แต่ผมไม่มีแม้แต่แรงจะจัดการกับมันด้วยซ้ำได้แต่คิด คิดว่า เมื่อไหร่มันจะจบสักที


.....................................TBC.......................................

ปล อย่าเพิ่งด่าวัตเยอะน๊า พิตเริ่มจะสงสารมันแระ ฮ่าๆๆ
ช่วงนี้ว่าง ต้องรีบลงๆๆๆๆ

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6

ออฟไลน์ WyJeen

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
เฮ้อออ ทำไมพระเอก ใจร้ายแบบนี้ โกรธอะไรมากมายขนาดนี้ ? คอยค่า อีกนานไหมกว่าพระเอกจะดีกะนายเอก เฮ้ออ ดราม่าเข้าไปป

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
เศร้า สงสารคุณเล็ก ;________;

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
ตายแล้ววววววว
จำเลยรักหรือนี้
แต่เราชอบน้ะวะฮะฮ้าาา :impress2:

ออฟไลน์ eern

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-5
  o18วัตเลวโคตรไม่อยากให้เป็นพระเอกเลยใจร้ายเกินไป  :angry2:

ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
โอ๊ย... เพลีย
สงสารเล็กจัง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
พระเอกเรื่องนี้มันน่า :beat:ให้ช้ำใน
วัตเกลียดเล็กแบบไม่บอกเหตุผลกันเลย
วัตใจร้ายมากๆ

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
เชิญคุณลงฑัณบัญชา ให้สมอุราให้สาแก่ใจ  :m15:


เอ่อ ..วัตช่วยแจกเอกสารประกอบให้คนอ่านเข้าใจหน่อย แค้นไรนักหนาฟระ  :angry2:


จะว่าไปขนาดนายเอกยังไม่รู้เลย ลึกลับซับซ้อนขนาด  o22

tutata

  • บุคคลทั่วไป
อย่าารักเล็กก้แล้วกันไอ้วัต :call: :call: :call:

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
มาต่อ อีกๆ กะลังหนุก เลย

เราไม่เข้าใจตรง OS อ่ะ คือไรหรอ

ต่อจ้าๆ

ออฟไลน์ Kanyanat

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
 :sad4: :sad4: :sad4: :sad4:

เมื่อไหร่เรื่องจะหายเศร้าซะที

อยากให้พระเอกรักนายเอกแล้วอ่า

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
สู้มันเลย !!

 :z6:

ออฟไลน์ tuek

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +214/-3
สงสารเล็กมาก
มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ระหว่างวัตรกับเล็ก


ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
ตีเค้า ว่าเค้า แต่ก็ไปเอาเค้า


 :z3:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
รอเล็กทนไม่ไหวหนีไปเมื่อไหร่จะสะใจและสมน้ำหน้าให้ดู

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
อึก  :monkeysad: ตกลงเล็กเคยไปทำอะไรให้วัตเกลียดล่ะเนี่ยยยย    :o7:
รอตอนต่อไปนะฮะ  :')

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






tutata

  • บุคคลทั่วไป
มารอแล้ววววววครับบบบบบน้องเล็ก :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call:

jamemy

  • บุคคลทั่วไป
ปากบอกว่ารังเกียจแต่ปล้ำเค้าสองรอบแล้วนะ :fire:

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2

ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
 :sad4: :sad4: :sad4: :sad4:
สงสารเล็กอ่ะ อยากจะ :z6:วัต

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
ถึงคราวเล็กเมื่อไหร่จัดหนักๆๆ
ไอ้คุณวัตเลยนะ :z3:

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
คำเตือน มันก็ยังงง มึน อึน ม่า อยู่เหมือนเดิม

ตอน 9


ผมพาร่างกายที่ย่ำแย่ของตัวเองออกมาเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน ก่อนจะมองแปลงกุหลาบที่ตอนนี้เหลือเพียงซากและร่องรอยถูกเผาอย่างปวดใจ สิ่งที่เตือนให้ผมรู้ว่าไอ้วัตมันเห็นผมไม่ต่างจากเชื้อโรค เชื่อไหมครับว่าตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้จนถึงวินาทีนี้ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าผมเคยทำอะไรไว้กันแน่ มันถึงโกรธเกลียดและอยากทำลายผมมากขนาดนี้ 

“คุณเล็กครับ” เสียงหนึ่งเอ่ยเรียกผมก่อนที่ชายวัยกลางคนที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ไอ้วัตจะเดินเข้ามาหา

“มีอะไรครับ น้า”

“คือว่า คุณผู้ชายสั่งผมว่าถ้าคุณเล็กตื่นแล้ว ให้ไปหาคุณผู้ชายที่บริษัทด้วยครับ”

“ไปทำไมครับ” ผมเอ่ยถามอย่างสงสัย ร้อยวันพันปีมันยอมให้ผมออกจากบ้านที่ไหน

“ไม่ทราบครับ” น้าเดชทำหน้าลำบากใจ ก่อนตอบ สงสัยแกคงคิดว่าจะกล่อมผมยังไงให้ยอมไปดีสินะ

“ช่างเถอะ น้ารอผมอีกสิบนาทีนะ ผมขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“ได้ครับ”




อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากผ่าฟันการจราจรอันแสนติดขัดบนท้องถนน ผมก็มายืนอยู่ที่หน้าบริษัทไอ้วัตจนได้  ก่อนที่น้าเดชจะพาผมขึ้นลิฟต์เพื่อไปชั้นบนสุดทันที

ก๊อกๆๆ

“คุณผู้ชายครับ คุณเล็กมาแล้วครับ” น้าเดช เอ่ยบอกคนในห้อง

“อืม ให้เขาเข้ามา ส่วนน้ากลับไปพักได้” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยตอบกลับมา ก่อนที่น้าเดชจะเปิดประตูให้ผม

“เชิญครับ คุณเล็ก”

ผมเดินเข้าในห้องทำงานขนาดใหญ่ของท่านประธานบริษัทก่อนจะลอบมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าทำงานอย่างเงียบๆ

“มองกูทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยถามแต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากแฟ้ม

“เปล่า”

“หึ มึงนี่นอกจากจะเลวแล้ว ยังโกหกเป็นไฟอีกนะ”

“คุณวัต มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ ถึงเรียกผมมา” ผมเลี่ยงที่โต้ตอบ ยอมรับนะครับว่าเหนื่อย

“หึ อยากรับใช้ฉันมากขนาดนั้นเลยรึไง” เสียงทุ้มเอ่ยเยาะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม แววสมเพชฉายชัดในดวงตาคมคู่นั้น  นี่ผมต้องทนสายตาแบบนี้ไปอีกถึงเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ที่มันจะยอมปล่อยผมไปสักที



“คืนนี้มึงเตรียมตัวไปงานเลี้ยง พร้อมกู ”

“งานอะไร”

“เดี๋ยวมึงก็รู้” คนตรงหน้าตอบก่อนจะก้มลงไปอ่านเอกสารเหมือนเดิม เหอะ นี่มันจะมาไม้ไหนอีกเนี่ย







ตกเย็นผมถูกพามาที่ผับหรูแห่งหนึ่งโดยที่คนพามาไม่บอกสักนิดว่ามีงานเลี้ยงอะไร แล้วมันพาผมมาทำไม ทันที่ที่เปิดประตูเข้าไปผมก็พบกับแสงหลากสีที่ทำเอาเอาแถบหน้ามืด ไหนจะเสียงเพลงที่ดังสนั่นราวกับคนในนี้หูตึงบวกกับกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่คละคลุ้งจนผมอยากจะอ้วกเต็มแก่ ผมไม่ค่อยมาที่แบบสักเท่าไหร่ถึงสมัยเรียนจะเคยบ้างแต่ก็เพราะโดนบังคับทั้งนั้น  ร่างสูงเดินนำผมไปอย่างคล่องแคล่ว เหอะ ท่าจะมาบ่อย ก่อนจะพาผมลัดเลาะผู้คนที่เดินเบียดยิ่งกว่างานกาชาดมาถึงชั้นสองจนได้  ห้องที่ไอ้วัตเข้าไปดูเหมือนจะเป็นห้องวีไอพีของร้าน

“เฮ้ย ไอ้วัต ทางนี้ๆ” เสียงเรียกที่ไม่เบานักของใครสักคนเรียกไอ้วัต ก่อนที่มันจะเดินเข้าไปหากลุ่มคนประมาณสิบกว่าคนที่นั่งกันอยู่ก่อน

“ไงพวกมึง มาตั้งแต่หัววันเลยเว้ย” ไอ้วัตทักขึ้น ผมพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาคนพวกนี้อยู่บ้างเพราะสมัยเรียนจำได้ว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มไอ้วัตที่เรียนบริหารเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยคุยกันเท่าไหร่

“โอ๊ะ นั่นมัน คุณชนาธีจอมหยิ่ง คู่อริมึงนิหว่า ฮ่าๆๆ ไหงมาด้วยกันได้ว่ะครับไอ้คุณวัต” เพื่อนมันอีกคนเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับสายตานับสิบคู่ที่มองมาที่ผมเป็นตาเดียว

“อ้อ กูลืมแนะนำไป นี่ไอ้เล็ก คนใช้กูเอง ” สิ้นเสียงแนะนำของร่างสูง สายตายี่สิบคู่ที่จ้องอยู่ก็จ้องผมมากขึ้นเรื่อยๆจนผมแทบอยากจะแทรกปูนหนีไปซะให้พ้นๆ

“เฮ้ย ไหงเป็นได้ว่ะ นี่ผู้ดีเก่าไม่ใช่เหรอ วันก่อนกูยังเห็นแม่เขาไปงานประมูลเพชรอยู่เลย” เพื่อนคนเดิมยังถามซ้ำโดยที่คนอื่นๆยังจ้องผมไม่เลิก

“หึ คนเราน่ะ มันจมไม่ลงหรอกว่ะ ไอ้ไม้ ทั้งๆที่ตอนนี้ติดหนี้กูเกือบร้อยล้านแต่ก็ยังมีหน้าเดินเฉิดฉายอยู่ตามงานสังคมทั้งๆที่จริงๆแล้วต้องส่งลูกชายมาขัดดอก จริงไหมครับคุณชนาธี ฮ่าๆๆ ”

“ฮ่าๆๆๆๆ”




เสียงหัวเราะจากคนทั้งห้องดังขึ้นตามมา ทันที แววตาเย้ยหยันและสมเพชถูกส่งมาให้ผมนับครั้งไม่ถ้วน แววตาสมเพชและรังเกียจถูกส่งมาจากคนที่เรียกตัวเองว่า ไฮโซ  คนพวกนี้เกิดมาพร้อมกับความร่ำรวย แต่กลับหาความจริงใจไม่ได้เลยสักคน ทั้งๆที่เมื่อก่อนตอนที่ผมยังอยู่ใน ระดับเดียวกับพวกเขา ผมถูกปฏิบัติราวกับเจ้าชายทั้งคำพูดและการกระทำแต่ดูตอนนี้สิ ในวันที่ผมล้มกลับไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยผมแม้แต่คนเดียว มีเพียงแค่เสียงหัวเราะ และแววตาเยาะเย้ยถางถากเท่านั้นที่ผมได้รับ ผมรู้แล้วและเข้าใจแล้วว่าไอ้วัตพาผมมาที่นี่ทำไม


“ผมขอตัวนะครับ” ผมเอ่ยเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“แหม เชี่ยวัต มึงนี่แน่ว่ะ ขนาดลูกคุณหญิงยังเอามาเป็นคนใช้ได้ กูล่ะสะใจชิบหาย สมัยเรียนน่ะหยิ่งดีนัก ฮ่าๆๆ สะใจว่ะ” เสียงใครสักคน
พูดขึ้นเสียงดังจนเสียงลอดออกมาจากห้อง ผมได้แต่กำหมัดแน่นเพราะทำอะไรไม่ได้ ผมรู้ว่าคนพวกนั้นไม่มีทางปล่อยผมไปแน่ถ้าเกิดผมทำอะไรพวกเขาขึ้นมา เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่ ชนาธี สิริพิทักษ์ แต่เป็น ไอ้เล็ก คนใช้ของคุณวรวัต   ผมปล่อยให้ขาพาผมเดินมาเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายผมไม่รู้ว่าตัวเองอยากไปไหน ผมแค่ไม่อยากกลับเข้าไปในนั้นไม่อยากกลับเข้าไปเจอกับสายตาเยาะเย้ยพวกนั้น อีก





“โทษนะครับ มาคนเดียวเหรอ ” เสียหนึ่งเอ่ยถามผมก่อนที่มือหนาของเขาคนนั้นจะคว้าข้อมือผมไว้

“ผมไม่ได้คุยกับคุณ กรุณาปล่อยด้วยครับ” ผมตอบกลับทั้งที่ยังก้มหน้า

“แหมคุณ ผมก็แค่อยากเลี้ยงเหล้าน่า เงยหน้ามาคุยกันหน่อยสิ”

“นี่คุณพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ ” ผมเงยหน้าขึ้นมาด่าไอ้มือปลาหมึกนั่นทันที หนอย คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่


“เฮ้ย!!”






“พี่โอ๋ ”

ตอนนี้ผมกำลังงงอยู่ งงมากๆด้วยที่บังอิญมาเจอพี่ชายที่สนิ๊ททททททททท สนิทกันมากตอนเด็กๆ เพราะพ่อแม่เรายังเป็นเพื่อนสนิทกัน เรียกว่าผมกับพี่โอ๋สนิทกันมาทั้งชีวิตอ่ะครับ แต่เพิ่งจะมาห่างกันช่วงที่พี่แกไปเรียนนายร้อย อืม น่าจะประมาณห้า หกปีได้

“ตัวเล็กจริงๆด้วย มาเที่ยวที่แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย เป็นเด็กเป็นเล็ก”

“เด็กที่ไหนว่ะ ผมอายุ 24 แล้วนะเว้ย” ผมเหวลั่น ไอ้พี่บ้าเนี่ยตัวเองแก่กว่าผมแค่สองปีทำเป็นคุยเหอะ

“แล้วนี่ไอ้ใหญ่ มันกลับมาหรือยัง” พี่โอ๋ เอ่ยถามถึงพี่ชายคนโตของผมที่ตอนนี้เรียนต่อปริญญาเอกที่อเมริกา

“ยังหรอกครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ใหญ่จะกลับเมื่อไหร่” เพราะเอาเข้าจริงผมกับพี่ชายก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แค่อยู่ด้วยกันไม่ตีกัน
ตายก็บุญแล้วล่ะครับ

“แล้วนี่มาคนเดียวเหรอห่ะ” พี่โอ๋หันมาถามผมเสียงเข้ม

“นี่ไอ้พี่ผู้หมวด นี่น้องนะเว้ยไม่ใช่ผู้ร้าย มาสอบสวนไมเนี่ยห่ะ”

“ก็พี่เป็นห่วง แล้วนี่คุณป้ารู้หรือเปล่าว่าเรามา” พี่โอ๋บอกก่อนจะยีหัวผมเบาๆ

“แล้วพี่คิดว่า แม่เคยสนใจผมด้วยหรือไง”

“พอๆเลิกเครียด พี่เลี้ยงเหล้าเอาไหมวันนี้ ป่ะไปกินโต๊ะพี่” ไอ้พี่ชายตัวสูงบอกก่อนจะลากผมไปที่โต๊ะทันที

“ไอ้โอ๋ แกไปลากใครมาเนี่ย” ใครคนนึงเอ่ยถามพี่โอ๋ ทันทีที่เจ้าตัวลากผมมาที่โต๊ะ

“น้องชายผมเองพี่กัน พอดีเห็นมันเดินเอ๋ออยู่แถวๆหน้าห้องน้ำเลยลากมันมาด้วยกลัวโดนฉุด”

“ฉุดอะไรว่ะ ไอ้พี่บ้า ” ผมเหวลั่นก่อนที่อีกสามคนที่นั่งอยู่จะหัวเราะลั่น

“ฮ่าๆๆ น้องพี่ฮาว่ะพี่โอ๋” คนตัวสูงที่ดูท่าทางเพลย์บอยๆหน่อยๆบอก

“ก็แกเดินเล่นเดินเหม่อแบบนั้น ทำไมเล่า”

“ไอ้พี่โอ๋ ผมไม่ได้เมานะเว้ย จะให้ใครฉุดไปง่ายๆน่ะ”

“อ้าว แล้วทำไมแกยอมให้พี่ฉุดมาล่ะ” ไอ้พี่โอ๋ยังกวนต่อ

“ไอ้พี่โอ๋ ” ผมเหวลั่นก่อนที่ทุกคนจะขำกันท้องแข็ง เฮ้ๆๆ ผมไม่ได้เล่นตลกให้ดูนะ นี่ผมจริงจัง

“พอเลยพี่โอ๋แกล้งพี่เขาอยู่ได้” เสียงหวานจากผู้ชาย (เอ๊ะ หรือไม่ใช่หว่า หน้าตาน่ารักเกินไปแล้ว ) ที่นั่งอยู่อีกฝั่งพูด

“ตองงงงงงงงงงง อ่า เห็นคนอื่นดีกว่าแฟนตัวเองได้ไงอ่ะ” ไอ้พี่โอ๋พูดเสียงงอน ก่อนจะทำหน้างอใส่น้องหน้าหวาน



แต่ เฮ้ย!!!! เมื่อกี้ ไอ้พี่โอ๋บอกว่า น้องหน้าหวานี่เป็นอะไรนะ

“ตัวเล็ก ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย” พี่โอ๋หันมาพูดกับผมก่อนจะเอาแขนโอบไหล่น้องหน้าหวานไว้หลวมๆ

“นี่น้องตอง แฟนพี่เอง ส่วนนั่นก็ผู้กองกัน หัวหน้าพี่ แล้วก็เซ้นส์ สามี เอ้ย แฟนพี่กันเขาน่ะ”

“อ่า ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมบอกกับทุกคน

“ตัวเล็กสงสัยเหรอที่พี่มีแฟนเป็นผู้ชาย”

“ก็นิดหน่อย พี่ไม่ได้มีวี่แววว่าจะเป็นเก้งเลยนิหว่า”

“ใครบอกว่าพี่เป็นเก้งกันว่ะ พี่น่ะไม่ชอบผู้ชายคนไหน นอกจากคนนี้คนเดียวเท่านั้น เนาะตองเนาะ” พี่โอ๋บอกผมก่อนจะหันไปอ้อนแฟน จนน้องตองต้องเบี่ยงตัวหลบพัลวัน บรรยากาศในโต๊ะมันอบอวลไปด้วยความรักอย่างที่ผมไม่เคยได้สัมผัส เพราะถึงแม้ว่าอีกคู่จะไม่ได้สวีทหวานอะไรมากมายแต่ผมแอบเห็นแววตาเวลาที่เขาสองคนมองกันมันฉายแววอบอุ่นออกมาจนผมอดที่อิจฉาไม่ได้ 
จะมีสักครั้งไหมนะที่ผมจะได้มีโอกาสได้รับแววตาแห่งความรักแบบนี้บ้าง



“ตัวเล็กเป็นอะไร ทำไงเงียบล่ะ” พี่โอ๋ถาม

“อืม พี่ว่าเวลาน้องพูดมันน่ารักดีนะ พูดเยอะๆดิพี่ชอบ” พี่กันที่ตอนนี้ออกอาการป้อแป้ พูดขึ้น ร้อนถึงคนนั่งข้างๆที่ต้องพยุงเอาไว้ตลอด

“พี่โอ๋ ผมว่ากันไม่ไหวแล้วล่ะ ผมคงต้องกลับก่อนนะพี่ เดี๋ยวต้องไปดูเด็กๆด้วย ป่านนี้ไม่รู้จะหลับหรือยัง” เซ้นส์หันมาบอกก่อนจะพยุงพี่
กันให้ลุกขึ้น

“อืม พี่โอ๋ตองก็คงต้องกลับเหมือนกัน พรุ่งนี้เข้ากะเช้าอ่ะ”

“อ้าว แล้วตองกลับไง ให้พี่ไปส่งนะ”

“อย่าเลยพี่โอ๋อยู่คุยกับพี่เขาเถอะ ตองกลับเองได้”

“ได้ไงอ่ะ พี่เป็นห่วงนะ”

“เอางี้เดี๋ยวผมไปส่งน้องตองเองพี่ไม่ต้องห่วง รับรองว่าถึงห้องอย่างปลอดภัยตกลงไหมพี่” เซ้นส์เสนอทางออก ก่อนจะพาพี่กันกับน้อง
ตองกลับบ้าน ไป

“เอาล่ะ อยู่กันสองคนแล้ว ตัวเล็กมีอะไรจะบอกพี่ไหม” พี่โอ๋หันมาถามผมเสียงเครียด

“บอกอะไรว่ะพี่ ไม่มีอะไรซะหน่อย”

“ตัวเล็ก เราสองคนถึงไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ แต่ก็เหมือนพี่น้อง พี่เป็นห่วงเรามากนะรู้ไหม” น้ำเสียงอบอุ่นจากพี่ชายทำเอาผมกลั้นน้ำตาไว้
ไม่อยู่ อยากจะบอกกับพี่ชายคนนี้เหลือเกิน แต่ผมบอกไม่ได้ ผมบอกใครไม่ได้จริงๆ

“พี่ ผม ฮึก ผมขอโทษแต่ผมยังไม่พร้อม ขอโทษนะ ฮึกๆๆ” ผมพูดไปสะอื้นไป พี่โอ๋ส่ายหน้าก่อนจะดึงผมเข้ามากอดแนบ อกอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของพี่ชายทำให้ผมหายเศร้าไปได้เยอะ พี่ชายแสนดีที่ถึงแม้จะไม่ใช่พี่ชายแท้แต่ๆ แต่กลับรักผมมาก อาจจะมากกว่าพี่ชายแท้ๆของผมด้วยซ้ำ

“เฮ้อ ไหนบอกว่าตัวเองโตแล้วไงตัวเล็ก ร้องไห้งอแง เป็นเด็กๆ เมื่อไหร่จะเลิกขี้แยสักทีหึ” พี่โอ๋บอกก่อนจะจับจมูกผมบิดไปบิดมาอย่างหมั่นเขี้ยว

“อื้อ ไอ้พี่บ้ามันเจ็บนะเว้ย โอ้ย แบบนี้ต้องโดน” ผมเงยหน้าพลางเอานิ้งชี้จี้เอวคนตัวโตทันที ฮ่าๆๆ ไอ้พี่ชายคนนี้มีจุดอ่อนแค่สองอย่างคือ
กลัวฟ้าร้องกับบ้าจี้ ซึ่งผมรู้ดี ฮ่าๆๆ

“เว้ย ตัวเล็กแกล้งเหรอห่ะ ฮ่าๆๆ พอเลย”

“ไม่เว้ย นี่ ต้องเอาให้เข็ด อยากแกล้งผมก่อนดีนัก ฮ่าๆๆๆๆ”




ปัง!!!!


เสียงตบโต๊ะดังลั่นทำเอาผมกับพี่โอ๋สะดุ้งโหยง ก่อนที่รางสูงของคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดยืนมองผมสองคนด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่กลับแฝงไปด้วยความน่ากลัวจนผมต้องลอบกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น


..............................TBC........................................................

จบไปอีกตอน แล้วจร้า ช่วงนี้ต้องลงถี่หน่อยเพราะหลังจากวันที่
20 พย อาจจะนานๆลงครั้ง นะคะ ช่วงนี้จะพยายามปั่นให้ได้มากที่สุดแล้วกัน
ก่อนจาก ขอสปอยนิดนึง นะ

อย่าเพิ่งด่าวัตมันเยอะเลย มันมีเหตุผลในสิ่งที่มันทำ
เพราะบางครั้ง สิ่งที่เราอาจจะลืมไปว่าเราทำ มันไม่ได้แปลว่าเราจะไม่ได้ทำ
(เหมือนจะงงหนักกว่เดิมนะ) ใจเย็นๆนะคะ ทุกอย่างมันกำลัง
จะเปิดเผยแย้วววววววววววววววว

ออฟไลน์ anuruk97

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4
รอให้เปิดเผย.....นี่ไอ้คุณหมาวัดตบโต๊ะนี้เริ่มหึงหรือเปล่า

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
อย่าใจร้ายกับตัวเล็กให้มากสิ

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
ระหว่างรอมันเปดเผยชอด่ามันก่อนไอ้วัต :angry2:
นิสัยแย่มากๆพาเล็กไปให้เพื่อนๆดูถูกเหยียดหยาม
สิ่งที่วัตกระทำในวันนี้เล็กไม่สมคารจะให้อภัยวัตเลย

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
ด่าก่อนเรื่องเปิดเผยค่ะ

ถ้าเปิดเผยแล้วเหตุผลอ่านไม่ขึ้นก็ยังจะด่าอยู่ดีค่ะ 555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด