ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14  (อ่าน 275294 ครั้ง)

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
คำเตือน นิยายเรื่องนี้ มันจะอึน ไปอีกหลายตอน
กรุณาทำใจ นะคะ


ตอน 3


ก๊อกๆๆๆ

“มีอะไรเหรอครับ” ผมตะโกนถามแต่ก็ไรเสียงตอบกลับมา


ก๊อกๆๆๆ

“ถ้าคิดจะมาก่อกวนน่ะ หยุดเถอะ” ผมบอกก่อนจะเปิดประตู กะจะไปด่าคนก่อกวนซะหน่อย

“เฮ้ย!! พีพี” ร่างเล็กๆของพีพี ยืนยิ้มแป้นโชว์ฟันหลออยู่หน้าห้อง ทำเอาผมทำหน้าไม่ถูกไม่รู้จะยิ้ม หัวเราะ หรือว่าตกใจดี

“หวัดดีครับคุณอา พีพีมาเล่นด้วยครับ” เด็กชายบอกก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าห้องผมหน้าตาเฉย นิสัยเสียเหมือนใครบางคนจริงๆ

“พีพีครับมันดึกแล้วนะครับ เดี๋ยวคุณป๋าจะว่าเอานะ”

“ไม่ว่าหรอก คุณป๋าออกไปงานเลี้ยงครับกว่าจะกลับก็ดึกๆโน่น พีพีเหงาก็เลยมาเล่นกับคุณอา”

“เอ่อ” ผมไม่รู้จะทำหน้ายังไง ใจจริงก็อยากจะเล่นกับเด็กคนนี้เหมือนกัน บอกไม่ถูกว่าทำไมเอ็นดูเด็กที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกมากมายขนาดนี้

“คุณอายังไม่ได้บอกพีพี เลยนะครับว่าคุณอา ชื่ออะไร”

“อาชื่อ อาเล็กครับ” ผมยิ้มก่อนจะดึงแกเข้ามากอด เด็กคนนี้มีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้ผมนึกเอ็นดูไหนจะท่าทางแสนฉลาด การพูดจาการวางตัวก็ดูฉลาดเกินเด็กเห็นแล้วมันน่าหมั่นเขี้ยวน่ะครับ

“อาเล็กครับ คืนนี้พีพีนอนที่นี่ได้ไหมครับ”

“ไม่ได้หรอกครับ ห้องอา เล็กนิดเดียว แถมฝุ่นยังเยอะด้วย พีพีจะไม่สบายเอานะครับ”

“ฮึกๆๆๆ ” พีพี กอดหมอนแน่นก่อนจะปล่อยโฮออกมาซะยกใหญ่ ตายๆๆ นี่ถ้าไอ้คุณป๋ามันรู้ว่าทำลูกมันร้องไห้มันจะไม่ฆ่าผมถ่วงทะเลเลยเหรอเนี่ย

“คุณอาไม่รัก พีพี เหรอครับ พีพีก็แค่อยากมีเพื่อน คุณป๋าก็มัวแต่ทำงานไม่มีใครสนใจ พีพีสักคน”พีพีพูดไปสะอื้นไป

“แล้วคุณแม่พีพี ล่ะครับตั้งแต่อาเล็กมาถึงยังไม่เจอคุณแม่พีพีเลยนะครับ”

“คุณป๋าบอกว่าคุณแม่อยู่บนท้องฟ้าครับ” เด็กชายตอบ ผมยิ้มอย่างเอ็นดูเพราะตอนนี้เด็กช่างพูดกำลังอ้าปากหาวหวอดๆ เด็กหนอเด็ก

“พีพีนอนนี่นะครับอาเล็ก” โดยไม่รอให้ผมตอบเด็กน้อยจัดการล้มตัวลงนอนทันที เฮ้อ ผมส่ายหน้าระอาก่อนจะนอนบ้าง ไม่ไหวครับต้องนอนเอาแรงพรุ่งนี้ต้องตื่นไปสู้รบปรบมือกับไอ้คนไร้หัวใจนั่นอีก


ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆๆๆๆๆ


อืม คนบ้านนี้มันอะไรกันนะ คนจะหลับจะนอนกวนอยู่ได้เนี่ย ผมเหลือบมองร่างเล็กๆที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างเอ็นดู นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูก ไอ้วัต เด็กคนนี้จะน่ารักกว่านี้เยอะเลยนะครับ

“ใครครับ”

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะดูเหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ของคนเคาะ

“นี่ ……โอ้ย!!!” ผมร้องเพราะแค่แง้มประตูผมก็ถูกมือใหญ่กระชากออกมาจากห้องทันที

“ไอ้…เอ่อ…คุณวัต”

“มึงเอา พีพี ไปไว้ที่ไหน” เสียงที่ฟังดูเหมือนตะคอกมากกว่า เอ่ยบอก

“อยู่ในห้อง”

“กูบอกมึงแล้วใช่ไหมไอ้เล็ก คนอย่างมึงมันเลว เกินกว่าจะเอามือสกปรกมาแตะต้อง ลูกกู ทีหลังอย่าให้กูรู้นะว่ามึงทำแบบนี้ เพรามึงจะโดนมิใช่น้อย จะหาว่ากูไม่เตือนไม่ได้นะ”

“ไอ้วัต มึงพูดเรื่องอะไรของมึงกันแน่ว่ะ กูไม่รู้เรื่องแล้ว พีพี มาเกี่ยวอะไรด้วย” นั่นคือสิ่งที่ผมสงสัยมาตลอด พีพีมาเกี่ยวอะไรด้วย เด็กคนนี้มาจากไหน และเป็นใครกันแน่

“หึ คนอย่างมึงคงทำเลวไว้เยอะ ล่ะสิถึงไม่เคยจำได้ว่าตัวเองทำอะไรไว้บ้าง” ไอ้วัตบอกเสียงเครียดก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มเจ้าตัวเล็กออกจากห้องผมไป





คืนนี้ผมก็คงนอนไม่หลับอีกเหมือนเดิมนี่แค่วันแรกนะครับที่ผมมาทำงานที่นี่ ผมไม่รู้ว่าชีวิตผมอีกสามเดือนจะเกิดอะไรขึ้นบ้างไหนจะเรื่องที่โดนไอ้วัตแกล้งสารพัด เรื่องพีพี หรือแม้แต่เรื่องที่ไอ้วัตมันชอบพูดอะไรแปลกๆด้วย





ซ่า!!!

“ตื่นได้แล้ว” เสียงปลุกที่มาพร้อมกับน้ำเย็นๆที่จงใจและตั้งใจอย่างมากที่จะสาดมาโดนผม

“เฮ้ย!! อะไรกันว่ะ”

“นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ห่ะ คุณชนาธี อย่าลืมสิว่าคุณมาที่นี้ ในฐานะอะไร” เสียงเจ้านายของผมบอก แหม ผมน่าจะดีใจนะครับที่
เจ้านายใหญ่ท่านลงมาปลุกผมด้วยตัวเอง


ผมได้แต่มองอีกคนอย่างอาฆาตแค้น ในเมื่อผมเป็นทั้ง ลูกหนี้และขี้ข้าก็คงไม่มีปัญญาอะไรจะไปตอบโต้จริงไหมครับแต่วิธีนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอถึงผมจะเป็นลูกหนี้แต่ผมก็ยังเป็นคนนะครับ

“มึงทำบ้าอะไร”

“จุ๊ๆๆ ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นแค่ลูกหนี้”

“อ้อลืมไป  ตอนนี้เป็นขี้ข้าด้วย นิ หึๆๆ” เสียงหัวเราะเยาะที่ดังขึ้นทำให้ผมแทบอยากจะชกหน้ามันสักหมัด

“ทำไมครับ มองผมตาขวางขนาดนี้อยากจะต่อยผมรึไงครับ”

ผมได้แต่เก็บความโกรธที่พุ่งสูงจนเกือบปรอทแตกไว้ในใจ

“ไปอาบน้ำไป แล้วขึ้นไปรับใช้ผมที่ห้องด้วยล่ะ” เจ้านายหมาดๆของผมสั่ง

ผมรีบอาบน้ำเก็บที่นอนที่เปียกโชกยังกะเล่นสงกรานต์ไปตาก ก่อนจะขึ้นไปสนองคำสั่งพระเดชพระคุณท่านเจ้านาย

“มาซะที นึกว่าจะให้รอจนถึงบ่ายซะแล้ว”

“คุณวัตมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”

“อยากรับใช้มากขนาดนั้นเชียว ได้ๆ งั้นเริ่มจาก  อืม  อาบน้ำให้ผมก่อนดีไหมครับ ”

“ครับ”

ผมมองร่างแกร่งตรงหน้าด้วยความกระดากนิดๆถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็จริงแต่ให้มา อาบน้ำให้แบบนี้มันก็รู้สึดแปลกๆอยู่เหมือนกัน

“มองทำไมหรือตะลึงในหุ่นผมครับ”

“หึ” คิดว่าตัวเองหุ่นดีตายแหล่ะ ผมได้ค่อนขอดในใจ อันที่จริงไอ้วัตมันหุ่นดีมากครับเพราะมันเป็นนักบาสมหาวิทยาลัยมาก่อน เรื่องความฟิตไม่แพ้ใครแน่นนอนต่างจากผมที่วันๆเอาแต่นั่งวาดรูป กล้ามเนื้อมันเลยไม่ค่อยพัฒนาตามอายุเท่าไหร่

“กรุณาอย่ามาทำเสียงไม่พอใจนะครับ คุณควรจะรู้นะว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร”

“ผมรู้ครับ ผมไม่กล้าหือ กับท่านหรอก ว่าแต่เมื่อไหร่คุณจะอาบน้ำซะทีผมจะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ”

“ก็อาบให้ฉันสิ”

ผมตั้งหน้าตั้งตาถู อย่างเอาเป็นเอาตาย ถือซะว่าอาบน้ำหมาแล้วกัน  ฮ่าๆๆ คิดแบนี้อารมณ์ดีกว่าเป็นไหนๆ

“อ้อ คุณชนาธีครับ ผมให้เวลาคุณ 10 นาทีกรุณาเตรียมข้าวเช้าให้ผมด้วยเร็วๆนะครับผมหิวแล้ว ”





“Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr”

“ว่าไงว่ะ ไอ้เมฆ”

“มึงสบายดีไหม เล็ก”

“กูสบายดีอย่าห่วงเลย ไอ้วัตมันไม่ได้ทำอะไรกูหรอก”

“แน่ใจนะ”

“แน่สิว่ะ แค่นี้นะกูต้องไปทำงานเดี๋ยวท่านเจ้านายใหญ่ท่านจะ ด่าเอา”



“อ้าวๆ มัวแต่คุยโทรศัพท์อยู่ได้ผมจะได้กินไหมข้าวเนี่ย”

“ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”




เพล้งๆๆๆ เคร้งๆๆ ปังๆๆๆ  เสียง หม้อ กระทะ ตะหลิว กระทับกันดังลั่นครัว อย่าเพิ่งเข้าใจผิดมันไม่ได้มีอะไรเลยครับ แต่เพราะผมหงุดหงิดแกมหมั่นไส้ไอ้เจ้านายบ้านั่นแต่ทำอะไรไม่ได้เลยต้องมาลงกับอุปกรณ์ในครัวแทน

“อะไรเนี่ย”

“ข้าวต้มหมูครับ”

“ทำมาทำไม”

“ก็คุณบอกว่า…”

“ผมบอกเมื่อไหร่ว่าอยากกินข้าวต้ม ” คนตรงหน้าบอกหน้าตาย ไอ้บ้าเอ้ย นี่มันแกล้งกันนี่หว่า

“ยะขิ่น มานี่หน่อย”

“มีอะไรคะคุณผู้ชาย”

“ไปเอากาแฟมา ”

“แต่ว่าคุณเล็กทำ….”

“ฉันสั่งอะไรก็ไปทำอย่าพูดมาก ถ้ายังอยากมีงานทำ”

“แล้วข้าวต้มนี่ล่ะคะ”

“เอาไปทิ้ง” เจ้านายใหญ่สั่ง ก่อนจะอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมได้แต่กำมือแน่นเพื่อระงับอารมณ์ ผมว่าสักวันผมต้องต่อยหน้ามันแน่ๆ




........................................TBC...............................

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
พีพีเป็นลูกเล็กเหรออออออ o_o

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
เอ่อ คุณวัตคะไหวมั้ยคะนั่น
แกล้งกันตลอดเวเถอะ
จะแค้นอะไรกันนักกันหนา

ออฟไลน์ redcapet2013

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
    • www.facebook.com
เยอะนะ...เจ้านายใหญ่ ...เป็นบ้าอะไรวะ ไอ้หมาบ้าวัต กัดตลอด แล้วอย่างนี้เล็กมันจะอดทนได้ตลอดรึ สักเวลาคงหลุดแสดงอารมณ์โกรธให้วัตเห็นสักครั้งหละ ถึงเวลานั้นแล้วจะหาว่าไม่เตือน อดทนนะเล็ก ยอม ๆ ไอ้หมาบ้าวัตไปก่อน แค่สามเดือนเอง ถือซะว่าเป็นช่วงทดลองงาน เพราะหลังจากนั้นแล้ว ขอสิทธิ์ลุ้นให้อยู่ด้วยกันตลอดชีวิตละกัน งุงิ งุงิ......

tutata

  • บุคคลทั่วไป
คั๊กกกกๆๆๆแฮงครับ :call: :call: :call:มาต่อเร็วๆๆเด้อ

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ phakajira

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0
วัตชอบเล็ก. 5555

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
เล็กได้แก้แค้นวัตนิดหน่อยก็เอานะ   หึ หึ หึ กร๊ากกกกก อาบน้ำให้หมา :laugh:
น้องพีพีต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเล็กแน่นอน :กอด1:

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
แปะ อิมเมจ กันจั๊กหน่อย

ชนาธี (เล็ก)


วรวัต (วัต)


เมฆา (เมฆ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-11-2012 17:06:57 โดย pita »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13

คำเตือน นิยายเรื่องนี้ มึน อึน ฮา ดราม่าเล็กๆ

............................................................
ตอน 4


ปริ๊นๆๆๆ

“นี่แก มาเปิดประตูสิย่ะ ยืนเอ๋ออยู่ได้” สาวสวยที่นั่งบนรถคันหรูตะโกนบอกผม ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเป็นนางแบบที่กำลังดังมากๆตอนนี้เลยนะครับ แต่นางแบบดังมาทำอะไรที่บ้านไอ้เจ้านายผมกันเนี่ย

“ครับ” ผมรับคำก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูให้

“วัต อยู่ไหน”

“คุณวัตอยู่ที่ห้องทำงานครับ”

 “ไม่เคยเห็นหน้า เป็นคนใช้ใหม่เหรอ” เธอถามก่อนจะจ้องผมซะยังกะจะสอบสวนผู้ร้าย

“ประมาณนั้นแหล่ะครับ”

“อืม งั้นก็จำใส่หัวไว้ด้วยนะว่า ฉันคือคุณ แพตตี้ ว่าที่นายหญิงของบ้านนี้” พูดใส่เธอก็สะบัดหน้าเดินจากไป เหอะ แล้วจะบอกผมทำไมล่ะเนี่ย




“คุณเล็กขา คุณผู้ชายเรียกพบที่ห้องทำงานค่ะ” ยะขิ่นวิ่งหน้าตั้งมาบอกผมที่สวนหน้าบ้าน

“เรียกพบทำไมเหรอ”

“ไม่รู้หรอกค่ะแต่คุณผู้ชายบอกว่าให้คุณเล็กเข้าไปหาภายใน5นาทีค่ะ”

“อืม” ผมรับคำก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านป่วยการที่จะถามเหตุผลจากคนไร้เหตุผลแบบไอ้วัต
ก๊อกๆ




ผมเคาะประตูก่อนเข้าห้องเพราะกลัวคนบางคนคิดว่าผมไม่มีมารยาท

“เข้ามา”

“คุณวัตเรียกผมมามีอะไรเหรอครับ” ผมถามโดยทำเป็นไม่สนใจคุณแพตตี้ที่นั่งอยู่บนตักไอ้คุณวัตจนแทบจะสิงกันอยู่แล้ว เหอะ
ไม่อายจิ้งจกตุ๊กแกกันบ้างหรือไง

“วันนี้ออกไปข้างนอกกับฉัน”

“วัตคะ ไหนวัตบอกว่าวันนี้จะพาแพตตี้ไปเที่ยวไงคะ”

“ก็ผมกลัวว่าแพตตี้จะเมื่อยไง เลยให้คนรับใช้ไปถือของให้ ไม่ดีเหรอครับ” อีกคนบอกอย่างเอาใจ  ถ้าจะจีบกันจะเรียกผมเข้ามา
ทำไมเนี่ย

“วัตน่ารักที่สุดเลยค่ะ แบบนี้แพตรักตายเลย” เสียงหวานอ้อดอ้อนพลางซบอกซะแนบชิด

“เอ๋า ยืนอยู่ทำไมไปเตรียมรถสิ ฉันไปวันนี้นะไม่ใช่ปีหน้า”

“ครับ”







ผมเพิ่งรู้ว่าไอ้การมาซื้อของกับผู้หญิงเนี่ยมันคือนรกชัดๆเลยครับก็คุณเธอเล่นเข้าทุกร้าน เลือกนานเป็นชั่วโมงแถมซื้อซะอย่างกับจะไปเปิดร้านขาย เฮ้อ ผมไม่เห็นเข้าใจผู้หญิงเลยว่าจะใส่อะไรกันนักหนา ไอ้คุณเจ้านายผมก็ตามใจแฟนเหลือเกินอยากได้อะไรก็ซื้อให้ตลอด แล้วภาระก็ต้องตกเป็นของคนใช้อย่างผม ที่ต้องถือถุงเป็นสิบๆถุง มันหนักใช่เล่นนะครับ

“วัตขาแพตหิวแล้วเราไปหาอะไรกินไหมคะ” เสียงหวานอ้อน

“เอาสิครับ ผมก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” บอกไปยิ้มไปก่อนจะทำหน้าเหี้ยมใส่ผม

“เล็กเอาของไปเก็บที่รถแล้วไปหาอะไรกินเลยนะอีกหนึ่งชั่วโมงฉันกับแพตถึงจะกลับ”

“ครับ”



 วันนี้ยัยคุณแพตตี้มามันก็ดีเหมือนกันนะครับเพราะอย่างน้อยผมก็โดนคุกคามน้อยลง

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 เสียงโทรศัทพ์เครื่องหรูดังขึ้นทันทีที่ผมเอาของมาเก็บที่รถ มันไม่ใช่ของผมหรอกครับเป็นของไอ้วัตตะหาก สงสัยจะขี้เกียจรับโทรศัพท์เลยเอามาไว้กับผมซะงั้น

“สวัสดีครับ”

“ใช่เบอร์คุณ วรวัตหรือเปล่าคะ”

“ใช่ครับ แต่ตอนนี้คุณวัตไม่ว่างรับสายครับ”

“ดิฉันโทรจากโรงเรียนของน้องพีพีนะคะ คือว่า วันนี้โรงเรียนเลิกเร็วน่ะค่ะรบกวนคุณมารับน้องกลับบ้านได้ไหมคะ”

“เอ๊ะ ทำไมคุณวัตไม่เห็นสั่งไว้เลยล่ะครับ”

“คงจะลืมมั้งคะ ยังไงคุณก็ช่วยมารับแกด้วยนะคะ”

โทรศัพท์ถูกตัดสายไปแล้วแต่ผมยังยืนลังเลอยู่ที่รถเหมือนเดิม ใจนึงก็อยากไปรับพีพีแต่อีกใจก็กลัวคำขู่ของไอ้วัตที่ไม่ให้ผมเข้าใกล้ลูกมัน แต่ไอ้บ้าวัตนี่มันยังไงว่ะ ลืมแม้กระทั่งว่าต้องไปรับลูกเพื่อมาเที่ยวกับผู้หญิงเนี่ยนะ เหอะไหนบอกรักลูกหนักหนาไงว่ะ  ผมตัดสินใจออกไปรับพีพีที่โรงเรียนทันที ไอ้เจ้านายมันจะว่ายังไงก็ช่างแต่ผมคงไม่ยอมให้พีพีต้องรอเก้อหรอก




“อาเล็ก อาเล็กมารับพีพีเหรอครับ” เด็กชายตัวเล็กวิ่งออกมากอดผมแทบจะทันที

“ครับ พีพีรออาเล็กนานไหมครับ”

“ไม่ครับ”เด็กชายยิ้มรับ

“อาเล็กครับก่อนกลับบ้าน พีพีอยากกินไอติมได้ไหมครับ” เด็กชายตัวเล็กบอกก่อนจะเดินมากอดผม

“ได้สิครับ” ผมยิ้มให้อย่างเอ็นดูเด็กคนนี้มีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นเหมือนบางสิ่งบางอย่างที่หายไปได้
เติมเต็ม

“เย้ อาเล็กใจดีที่สุดเลย”

ผมขับรถพาพีพีมาที่ร้านไอติมของไอ้เมฆ ที่จริงก็ไม่ใช่ของมันซะทีเดียวต้องบอกว่าเป็นของน้องสาแฟนมันตะหากไอ้เมฆมันก็แค่ลูกค้าประจำแล้วก็หุ้นส่วนใหญ่เท่านั้นเอง

“เฮ้ยไอ้เล็ก ลมอะไรหอบมาถึงนี่ว่ะ” ไอ้เมฆเจ้าเก่าทัก

“ลมอาฆาตมั้ง ไอ้เพื่อนเวร”

“อ้าว เฮ้ยนั่นลูกใครว่ะ มึงไปแอบไข่ไว้เหรอไอ้เล็ก”

“ไอ้บ้านี่น้องพีพี ลูกเจ้านายกูเว้ย”

“ฮ่าๆๆ กูว่าแล้วหน้าอย่างมึงเหรอจะเป็นพ่อคน” มันพูดพลางหัวเราะยกใหญ่ หน้าอย่างผมมันทำไมเหรอ ทำไมถึงเป็นพ่อไม่ได้

“พอแล้วค่ะ สองคนไม่อายเด็กเหรอคะ” น้องสาเดินออกมาห้ามทัพก่อนจะหันไปเล่นกับพีพี

“ชื่อพีพีเหรอครับ” น้องสาถามพีพี

“ครับผม”

“เอ๋ น้องพีพีเหมือนพี่เล็กมากจริงๆนะคะ ถ้าพี่เล็กไม่บอกสาคิดว่าเป็นลูกพี่เล็กจริงๆนะเนี่ย”

“ไม่ใช่หรอกครับ พีพีเป็นลูกไอ้วัต จะหน้าเหมือนพี่ได้ยังไง”

“อย่างไอ้เล็กเป็นพ่อไม่ได้หรอกสา ถ้าเป็นแม่ว่าไปอย่าง” ไอ้เมฆปากหมาบอกแฟนมัน

“ไอ้เมฆ มึงหุบปากเลยนะก่อนจะไม่มีปากให้พูด”

“โอ๊ะๆๆ กลัวๆๆๆ”

“พอเถอะคะ ที่นี่มีเด็กอยู่นะ ทำอะไรคิดก่อนสิคะ” น้องสาหันมาเอ็ดผมสองคนเบาๆ ทำไงได้ก็จ๋อยไปตามระเบียบสิครับ

พีพีกับน้องสาหัวเราะเสียงดังลั่นที่เห็นพวกผมจ๋อยสนิท ชอบอกชอบใจกันใหญ่โดยเฉพาะเจ้าหนูพีพี ที่ดูจะมีความสุขมาก เฮ้อ
ไอ้วัต มันเลี้ยงลูกยังไงของมันนะถึงได้เลี้ยงทิ้งๆขว้างๆแบบนี้ 





“ไอ้เล็ก!!!” :angry2:  เสียงตะโกนที่คุ้นหูดังขึ้นลั่นร้าน เล่นเอาลูกค้าคนอื่นๆจ้องตาไม่กระพริบ

“คุณป๋า” เด็กชายตะโกนด้วยความดีใจที่เห็นพ่อก่อนจะโผเข้ากอดแน่น

“พีพีไปเล่นกับ น้าเดชที่รถก่อนนะครับพ่อมีเรื่องจะคุยกับอาเล็ก” เสียงทุ้มบอกก่อนจะส่งสายตาให้คนขับรถพาพีพีไป

“เฮ้ยไอ้วัต ที่นี้ไม่ใช่บ้านมึง อย่ามาทำกร่าง”ไอ้เมฆตะคอกเสียงดัง

“หึ ทำไม ทำไมกูจะว่ามันไม่ได้ ไอ้เพื่อนคนดีของมึงน่ะมันไม่ได้ดีอย่างที่มึงคิดหรอกนะ ระวังคนใกล้ตัวมึงไว้ให้ดีเถอะ”

“เชี่ยเอ้ย อย่าอยู่เลยมึง”


พลั๊ก!!! ไอ้เมฆตะโกนก่อนจะต่อยเข้าที่มุมปากของไอ้วัต

“เชี่ย เมฆมึงกล้าต่อยกูเหรอ”

“เออ มึงจะทำไม กูจะทำมากกว่านี้อีกถ้ามึงยังขืนทำเพื่อนกูแบบนี้”

ต่างฝ่ายต่างตั้งท่าจะกระโจนใส่กันอย่างไม่ลดละดีหน่อยที่น้องสาช่วยรั้งไอ้เมฆไว้มันเลยไม่กล้าทำอะไรมาก ส่วนไอ้วัตก็ถูกลูกน้องมันดึงไว้เหมือนกัน

“พอเถอะเมฆ กูบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้กูขอจัดการเอง”

“แต่ไอ้เล็ก”

“กูกลับแล้วนะเมฆ แล้วเจอกันนะ” ผมบอกก่อนจะเดินออกมาจากร้านทันที ไม่สนใจว่าไอ้วัตมันจะว่ายังไง เพราะมันคงไม่ปล่อยผมไปแน่

“ไอ้เล็ก มาคุยกับกูให้รู้เรื่องก่อน”

“มึงมีอะไรก็ว่ามา”

“กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้เข้าใกล้พีพี ทำไมมึงไม่ฟังหรือมึงคิดขัดคำสั่งกู” มันบอกเสียงเย็น

“มึงถามตัวเองก่อนเถอะ ว่าเคยคิดจะรักลูกมึงจริงๆไหม ถ้ามึงรักพีพีอย่างที่ปากพูดทำไมมึงยังปล่อยให้พีพี รอที่โรงเรียนตั้งนาน
มึงถามตัวเองให้ดีก่อนจะมาสั่งกูดีกว่า”

“หึ คนอย่างมึงมันก็ดีแต่ปากเท่านั้นแหล่ะว่ะ พีพีเป็นลูกกู กูจะเลี้ยงยังไงมันก็เรื่องของกู มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งจำไว้!!”

คนตัวโตบอกก่อนจะเดินขึ้นรถไป ผมได้แต่มองตามด้วยความไม่เข้าใจตกลงมันรักหรือไม่รักพีพีกันแน่ ไอ้วัต มึงเป็นพ่อแบบไหนกันว่ะเนี่ย




.............................TBC................................

 :pig4: ขอบคุณสำหรับการติดตามที่อบอุ่น นะคะ
เชิญทุกคน ด่าทอ จิกกัด ตบตี วัต กันได้ตามสะดวก   :z2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-11-2012 05:44:40 โดย pita »

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
ทำไมวัตใจร้ายจัง  :z3: :z3:

พีพีเป็นลูกเล็กแน่เลย  :m28:

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
รู้สึกสงสารน้องพีพีจัง :monkeysad:
อย่างที่เล็กว่าวัตรักน้องพีพีจริงเหรอ
ดูแล้ววัตไม่เอาใจใสน้องพีพีเท่าที่ปากบอกว่ารัก
แม้กระทั่งลูกเลิกเรียนก่อนเวลาก็ไม่รู้
แถมยังบ้าผู้หญิงอีก :angry2:
เล็กกว่าจะรู้เรื่องว่าตัวเองทำอะไรผิดคงจะโดนมิใช้น้อย
++ให้จ้า :L2:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
พีพี นี้ลูกของเล็กใช่หรือเปล่าเนี้ย

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
รอความจริงเปิดเผย

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
ติดตามตอนต่อไป o22 o22


 :call: :call: :call:

ออฟไลน์ Mookkun

  • Just a 'SOLOIST'
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
พีพีลูกเล็ก พีพีลูกเล็ก พีพีลูกเล็ก พีพีลูกเล็ก พีพีลูกเล็ก พีพีลูกเล็ก พีพีลูกเล็ก
.
.
.
.
.
หรือเปล่า ?
('  ')?

ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
รอตอนต่อไป อิอิ
ปล.ว่าจะไม่เข้ามาอ่าน รอให้มาเยอะๆก่อนกลัวค้างแต่ก็นะ แว่บมาจนได้ อิอิ

ออฟไลน์ Kanyanat

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






tutata

  • บุคคลทั่วไป
ได้โปรดมาต่อเยอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะครับ :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call:

ออฟไลน์ phakajira

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0
อิมเมจ. เงิบบบบบ.  พี่เล็กหล่ออ่ะ 5555หลงเลยย

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
ความจริงมีเพียงหนึงเดียว!!!!!!!

รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
 :angry2:


เด็กไม่รุ้เรื่องด้วย ผุ้ใหญ่ใจต่ำ

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
จริงอย่างที่เล็กว่า วัตรักน้องพีพีจริงดังหรือเปล่า
เอาแต่ว่าเล็กไม่ใส่ลูกตัวเองเลย

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
อืมมมมมมมมมมมมม :เฮ้อ:

ออฟไลน์ anuruk97

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4
อยากรู้ความจริงจัง....ทุกอย่างเริ่มต้นจากอะไร

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
โหดเกินไปแล้วนะ

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13


ตอน 5

ผมเดินเข้าบ้านไม่ใช่สิต้องเรียกว่า สถานกักกัน มากกว่า หลังจากที่เดินสงบสติอารมณ์อยู่ข้างนอกสักพัก อย่างน้อยมันก็คงดีกว่ากลับมาเจออะไรๆที่มันไม่ค่อยจะน่ามองสักเท่าไหร่นะครับ

“ไปไหนมา!!!” เสียงทุ้มตะโกนถามเสียงดังหลังจากที่ผมเดินเข้ามาในบ้าน คงไม่ต้องให้บอกใช่ไหมครับว่าใคร
ผมเลือกที่จะไม่ตอบ “เจ้านาย” เพราะคิดว่าเงียบไว้น่าจะดีกว่า

“อ้อ ไม่เจอกันแปปเดียวเป็นใบ้แล้วเหรอ” เสียงทุ้มที่เอ่ยประชดยังดังขึ้นก่อนที่เจ้าของบ้านจะเดินเข้ามาหาผม

 “คุณเจ้านายมีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”  ผมถามก่อนจะจ้องหน้าไอ้วัตเขม็ง


แปะๆๆๆๆ
เสียงปรบมือของร่างสูงดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่ส่งมาให้ผม

“อ่า สมกับที่เป็นคุณชนาธี จริงๆ ขนาดตอนนี้เป็นแค่คนใช้ยัง เชิดหน้าได้อีก แต่ก็อย่างว่านะครับ สันดา…น คนเราน่ะมันเปลี่ยนกันยาก คนที่มันเลว ต่อให้ทำผิดแค่ไหนมันก็ไม่เคยสำนึกหรอก จริงไหมครับ ”

“ไอ้…” ผมชี้หน้าเตรียมจะด่า แต่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อร่างสูงโยนเอกสารบางอย่างใส่หน้าผมอย่างจัง

“จุ๊ๆๆ ก่อนจะชี้หน้าด่าผม กรุณาอ่านสักหน่อยนะครับคุณชนาธี หึหึ”

ผมหยิบเอกสารปึกนั้นขึ้นมาอ่านก่อนจะ มองคนตรงหน้าอย่างเครียดแค้น เอกสารทั้งหมดเป็นรายการทรัพย์สินที่ครอบครัวผมเอามาจำนองไว้ทั้งนั้น ทั้ง บ้าน  คอนโด หรือแม้แต่ที่ดิน  ของพวกนี้เป็นของที่แม่ผมเอาไปจำนองกับเพื่อนเก่าหลายๆคนเพื่อจะเอาเงินมาใช้หนี้แต่ ทำไมของพวกนี้ถึงมาอยู่กับไอ้วัตล่ะ


“นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมของพวกนี้ถึงมาอยู่กับคุณได้”

“นี่ยังไม่ฉลาดอีกเหรอครับ”

“ก็ของพวกนี้ แม่คุณเอามาจำนองกับคนของผมทั้งนั้นนี่ครับ เพราะงั้นทุกอย่างมันก็ต้องเป็นของผมสิ” เสียงกวนบอกอย่างอารมณ์ดีผิดกับ
ผมที่แทบอยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายๆไปซะ  นี่ไอ้วัตมันทำกับครอบครัวผมขนาดนี้ได้ยังไงกัน

“คุณต้องการอะไรกันแน่คุณวรวัตร”

“ต้องการให้ คุณ รู้สึกไงครับว่าความสูญเสียมันเป็นยังไง ต้องการให้คุณเสียทุกอย่างที่ควรมี  จนค่อยๆตายไปอย่างช้าๆไงครับ นี่ล่ะที่ผมต้องการ ผมต้องการให้คุณทรมาน จนแทบอยากจะตายไปเลยไงล่ะ ” ร่างสูงบอกเสียงเย็น

“ไอ้เชี่ยวัต กูไปทำอะไรให้มึงกันแน่ห่ะ ทำไมมึงต้องทำกับครอบครัวกูถึงขนาดนี้ พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย ถ้ามึงแค้นกู ก็มาลงที่กูสิ มึง
ไปทำลายครอบครัวกูทำไม!!!”


“ฮ่าๆๆ โกรธเหรอ โมโหเหรอ เจ็บใจเหรอครับคุณชนาธี เชิญอยู่กับความเจ็บใจตามสบายนะครับ เพราะนี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น จำไว้ว่าถ้าคุณและครับครัวของคุณไม่พินาศล่ะก็ อย่ามาเรียกผมว่า วรวัต!!! ”


“อ้อ แล้วที่ถามว่าผมแค้นอะไรน่ะ ผมว่าคุณลองถามตัวเองดีกว่าว่าทำอะไรเอาไว้บ้าง หรือทำไว้เยอะซะจนจำไม่ได้ กันล่ะครับ”
ร่างสูงทิ้งท้ายก่อนจะเดินขึ้นห้องไป ปล่อยให้ผมอยู่กับความไม่เข้าใจอีกตามเคย ไม่รู้จริงๆว่าตัวเองเลยทำอะไรให้มันแค้นขนาดนี้






ผมถูกเรียกกลางดึกครับ!!!!

 ย้ำว่ากลางดึกเพราะเท่าที่มองนาฬิกาตอนนี้ก็ปาไปเกือบตี2 แล้ว โว้ยยยยยย อะไรกับผมนักหนาว่ะครับ ไอ้เจ้านายบ้าอำนาจจจจจจจ

“คุณวัตมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” ผมถามคนที่นอนอยู่บนเตียงเบาๆ

“ไม่มี” เสียงทุ้มตอบกลับมาแบบขอไปที ก่อนจะล้มตัวลงนอน อ้าวเฮ้ย ปลุกผมมาเพื่อ!! โว้ย กวนเกินไปแระ

ผมมองอีกคนเขม็งแต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้ เลยจำใจต้องหันหลังกลับเงียบๆ

“จะไปไหน” เสียงของคนที่นอนอยู่ถามขึ้น

“กลับห้องไงครับ”

“ผมบอกเหรอครับว่าให้กลับ”

ตุ๊บ!!

ไอ้วัตบอกเสียงเข้มก่อนจะโยนหมอนให้ผมรับเอาไว้

“นอนตรงนี้แหล่ะ ไม่ต้องกลับไปนอนที่ห้อง”

“ตรงไหนครับ”

“ตรงที่ยืนอยู่นั่นไง”

สั่งเสร็จก็ล้มตัวลงนอนโดยไม่สนใจผมที่ยืนอึ้งอยู่เลยสักนิด  อ่า นี่ผมไม่ใช่หมานะเว้ยจะให้นอนพรหมหน้าห้องน่ะห่ะ
แต่ ผมจะทำอะไรได้ครับ นี่มันคำสั่ง เจ้านายบวกเจ้าหนี้ผมเลยนะ เหอะ  ผมถอนหายใจอย่างปลงๆก่อนจะล้มตัวลงนอนบนพรหมเช็ดเท้าย้ำว่าพรหมเช็ดเท้านะครับ แต่ช่างเถอะ ใช่ว่าผมจะไม่เคยนอนกลางดินกินกลางทรายซะเมื่อไหร่ ตอนมหาลัยผมก็เคยออกค่ายมาบ้างเหมือนกันนะครับ ชนาธีไม่ได้มีดีแต่ทำตัวไฮโซ นะขอบอก






“คุณเล็กคะ คุณเล็กคะ ตื่นเถอะค่ะ” เสียงภาษาไทยแปร่งๆดังที่ข้างหู พร้อมกับแรงเขย่าน้อยๆ

“อือ คนจะนอนอย่ายุ่งน่า” 

“แต่นี่มันจะหกโมงแล้วนะคะ ถ้าคุณผู้ชายตื่นมาเจอ คุณเล็กแย่แน่ๆนะคะ ตื่นเถอะค่ะ” เสียงนั้นยังคงดังงุ้งงิ้งๆๆ อยู่ข้างหูผมตลอดแถมแรง
เขย่ายังเหมือนจะแรงขึ้นเรื่อยๆด้วย

“คนมันรวยจนเคยตัวน่ะ ยะขิ่น อย่าพยายามเลย” เสียงทุ้มดังขึ้นอีกเสียง เว้ยคนบ้านนี้เอะอะอะไรกันแต่เช้าคนจะหลับจะนอนโว้ย

“คุณผู้ชาย!!”

“ไปเถอะ ฉันจัดการเอง”

และแล้วทุกอย่างก็เงียบไป อ่าได้เวลานอน อิอิ





ซ่า!!!!

“เหี้ยใครสาดน้ำว่ะ” ผมตะโกนอย่างลืมตัวก่อนจะมองเห็นว่าไอ้คนที่มันสาดน้ำใส่ผมเป็นใคร

“มันจะมากไปแล้วนะคุณวัต คุณสาดน้ำใส่ผมสองครั้งแล้วนะ”

“หึ แล้วไงครับ อย่าลืมว่าตอนนี้ชีวิตคุณเป็นของผมผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผม จัดการทำความสะอาดห้องด้วยนะ อ้อ แล้วอย่าลืม ลง
ไปทำข้าวเช้าด้วย หวังว่าผมลงไปทุกอย่างจะพร้อม” ท่านเจ้านายสั่งก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป หึ ไอ้เชี่ยวัต กูต้องแก้แค้นมึงให้ได้ คอย
ดู๊!!





ผมเดินเข้ามาในห้องครัวหลังจากที่ทำความสะอาดแล้วก็จัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว อย่างลวกๆเพราะถ้าเกิดทำกับข้าวช้าเดี๋ยวท่านจะว่าเอาได้น่ะครับ

“วันนี้ คุณเล็กจะทำอะไรทานคะ ” เสียงแปร่งๆของยะขิ่นเอ่ยถามหลังจากที่เห็นผมเข้ามาในครัว

“ไม่รู้สิ เจ้านายท่านก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะแดกอะไร” ขอสักทีเหอะ หมั่นไส้

“อ่า จริงๆคุณผู้ชายก็ไม่ได้เรื่องมากนะคะ ปกติยะขิ่นทำอะไรก็ไม่เคยบ่น”

“เหอะ สงสัยเพราะเป็นฉันมั้งเจ้านายท่านเลยเอ็นดูเป็นพิเศษ ” ได้ทีประชดไปอีกรอบ จนยะขิ่นเริ่มหน้าเสีย อ่า ผมไม่ได้ตั้งใจจะกระแทก
เสียงใส่ยะขิ่นนะครับ แต่มันอดหมั่นไส้ไอ้วัตไม่ได้จริงๆ

“ขอโทษนะ ที่ฉันเผลอเสียงดังน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเล็ก แต่ว่าจริงๆคุณเล็กทำกับข้าวอร่อยนะคะ คือแบบว่า ยะขิ่นลองชิมข้าวต้มวันนั้นแล้วอร่อยมากเลย พวกพี่ๆ การ์ด
ของคุณผู้ชายยังชมเลยค่ะว่าคุณเล็กทำอร่อย”

“ขอบใจมากนะยะขิ่น”

ผมยิ้มก่อนจะลงมือทำอาหารเช้าง่ายๆ ก็ไอ้พวกขนมปัง ไส้กรอก อะไรเถือกนั้นล่ะครับ ขี้เกียจจะทำเยอะ ก่อนจะต้มโจ๊กเผื่อทุกคนในบ้าน
ด้วย จริงๆผมชอบทำกับข้าวนะ ตอนเรียนผมก็ทำกินเองทุกวันเพราะส่วนใหญ่จะอยู่คอนโดมากกว่าบ้าน คนมันหล่ออ่ะนะครับกิ๊กเยอะ ถ้าหิ้วกลับบ้านคุณหญิงแม่คงอกแตกตาย

“อ่า หอมจังเลยค่ะ คุณเล็กขา” ยะขิ่นบอกก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดกับหม้อโจ๊ก

“อืมใกล้ได้ที่แล้ว ฝากยะขิ่นดูทีนะ ฉันจะไปจัดโต๊ะแล้ว”

“ค่ะคุณเล็ก” ยะขิ่นรับคำเสียงใสก่อนจะเข้าไปดูแลหม้อราวกับของมีค่าก็ไม่ปาน ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างปลงๆ ทั้งบ้านหลังนี้คงมียะขิ่นคน
เดียวที่อยากคุยกับผม เฮ้อ ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเหงาเท่านี้มาก่อนเลยแหะ





“อาเล็กคร้าบบบบบบบบบ” เสียงเล็กๆร้องเรียกผมก่อนเด็กฟันหลอจะวิ่งเข้ากอดเอวแน่น

“ว่าไงครับตัวแสบ วันนี้วันเสาร์ทำไมตื่นเช้าจังครับ” ผมถามเจ้าตัวเล็กปกติเด็กต้องตื่นสายๆไม่ใช่เหรอแต่นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงเองนะ

“พีพี ตื่นเช้ามาใส่บาตรให้คุณแม่ครับ คุณป๋าบอกว่าคุณแม่ที่อยู่บนท้องฟ้าจะได้มีกับข้าวอร่อยๆทาน” เด็กตัวเล็กบอกเสียงใสก่อนจะยิ้มกว้าง เออเว้ย ไอ้วัตมันก็สอนลูกดีเหมือนกันนิหว่า

“อ้าวแล้วใครเตรียมของให้ล่ะครับ” ผมถามอย่างสงสัยเพราะว่า ผมไม่เคยได้รับหน้าที่ให้ทำกับข้าวใส่บาตรเลยนะครับเนี่ย

“อ้อ คุณป๋าทำเองครับ คุณป๋าบอกว่า แม่คงชอบมากกว่าที่จะให้คนอื่นเตรียมให้น่ะครับ”

“พีพี!!!” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกลูกชายเสียงแข็งก่อนที่เด็กน้อยข้างหน้าผมจะสะดุ้งเฮือก พลางวิ่งไปนั่งที่ประจำของตัวเอง

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาคุยกับ พีพี ” กระซิบบบอกผมเบาๆก่อนจะเดินกระแทกไหล่ผมไป

“นี่ผมกับลูกหิวแล้วนะครับเมื่อไหร่จะได้กินข้าว”

“ครับ” ผมรับคำก่อนจะยกจานออกมาเสริฟ์เจ้านาย ส่วนเด็กน้อยของผมยะขิ่นก็จัดการยกโจ๊กกับนมแก้วใหญ่มาให้แล้ว

“บอกเมื่อไหร่ว่าอยากกิน อาหารฝรั่ง” เสียงเรียบเอ่ย ทันทีที่ผมวางจานบนโต๊ะ

“………”

“ไปเอามาใหม่ซะ ผมไม่กิน” คุณเจ้านายสั่งอีกรอบก่อนจะผลักจานออกห่างตัว

“ครับ”

ผมยกชามโจ๊กออกมาวางตรงหน้าคนตัวสูงโดยไม่พูดอะไรก่อนจะถอยออกไปยืนข้างๆโต๊ะทานข้าว

“ยะขิ่น” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกดังลั่น จนคนถูกเรียกถึงกับสะดุ้ง

“ขาคุณผู้ชาย”

“ไปเอา กาแฟมาให้หน่อย อ้อไม่ดีกว่า เปลี่ยนใจแล้ว คุณเล็กครับ ขอความกรุณาไปชงกาแฟมาให้หน่อยนะครับ” 

“ครับ”

ผมตอบออกไป แต่ถ้าผมไม่ได้ตาฝาดผมว่าผมเห็นแววไม่ตาไม่สบอารมณ์ของคนตรงหน้าผมนะ

“กาแฟครับ” ผมบอกก่อนจะวางกาแฟลงบนโต๊ะ




เพล้ง!!      เสียงของแก้วตกกระทบพื้นก่อนจะแตกเป็นชิ้นไม่เหลือเค้าเดิม 



“อ่า โทษทีนะ พอดีมือมันลื่น”  เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนจะ กางหนังสือพิมพ์อ่านอย่างไม่ใส่ใจ

ผมทำได้เพียงแค่กลับเข้าไปในครัวก่อนจะลงมือเก็บกวาดโดยไม่พูดอะไร เพราะถึงพูดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา หลังจากที่ลองคิดๆดูแล้ว เวลาสามเดือนมันก็ไม่ได้นานอะไร แค่อดทนให้มันจบๆไปก็น่าจะพอ




ผมค่อยๆ ใช้น้ำเปล่าล้างแขนตัวเองที่ตอนนี้เริ่มแดงขึ้นเพราะโดนน้ำร้อนลวกอย่างเบามือ อ่า ใช่แล้วครับ เมื่อกี้ผมโดนลวกไปเต็มๆ แต่ก็นั่นแหล่ะ บอกไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
“ว้ายยยยยยย คุณเล็กขาเป็นอะไรคะ ทำไมแขนแดงแบบนั้น” ยะขิ่นที่เอาจานเข้ามาเก็บร้องอุทานเสียงดังลั่น

“ชู่ เบาๆสิยะขิ่น แค่โดนน้ำร้อนลวกนิดหน่อยเอง ไม่เป็นอะไรมากหรอก”

“นิดหน่อยที่ไหนกันคะ แดงเถือกขนาดนี้ ยะขิ่นว่าคุณเล็กไปหาหมอเถอะค่ะ”

ยะขิ่นบอก นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครพูดกับผมด้วยน้ำเสียงแบบนี้ มันนานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครคอยใส่ใจหรือห่วงใยกัน ห้าปี สิบปี หรือตั้งแต่ที่ผมเกิดมา  กันแน่นะ



................................TBC.....................................

ขอบคุณที่ตามอ่านนะคะ ช่วงนี้ยังลงถี่ได้เพราะ ยังว่างมากกกกกก
แต่ถ้าทำงานเมื่อไหร่ละก็ เหอๆ คงต้องรอหน่อยนะคะ

ปล อย่าเพิ่งด่าวัตมากนะคะ เก็บแรงไว้ด่าตอนหน้าด้วย

ออฟไลน์ anuruk97

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4
นี่ไอ้คุณวัตเล่นกับไฟระวังไฟมันจะเล่นคืนนะ....แต่เราก็อยากอ่าน   NC  เร็วๆๆๆๆๆๆรีบมานะจ๊ะ NCจ๋า.....ไฟแห่งอารมณ์ที่จะพร้อมระเบิดจุดเริ่มต้นแห่งความวิบัติ ความหึงหวงบ่วงแห่งความแค้นและความรักกำลังจะเริ่ม

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด