+++ หมู่บ้านหัวกุด +++ บทส่งท้าย + ปริศนาเงาเที่ยงคืน 25/9/55
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

............................

รัฐกรณ์
14 (35%)
การุณ
8 (20%)
วสัน
2 (5%)
สรรพวุฒิ
3 (7.5%)
สาวิตรี
2 (5%)
วรวิทย์
0 (0%)
ภคดล
0 (0%)
กรรณิกา
0 (0%)
อาญา
9 (22.5%)
สิ่งลี้ลับอื่นๆ
2 (5%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 28

ผู้เขียน หัวข้อ: +++ หมู่บ้านหัวกุด +++ บทส่งท้าย + ปริศนาเงาเที่ยงคืน 25/9/55  (อ่าน 75536 ครั้ง)

wolfram

  • บุคคลทั่วไป
รัฐเค้าเป็นคนรักของอาญา
ส่วนคู่สามี ภรรยาน่าจะเป็น พ่อแม่อาญารึป่าวคะ??!!  :serius2:

เรื่องนี้ คน ทำใช่ป่าวคะ

เราอ่านเวลานี้ หลอนมาก กลัวมากๆเลย!!  :o12:

Running

  • บุคคลทั่วไป
ลุ้นมาก เพราะชื่อตอนด้วย

อ่านมาพอรู้ว่าศพนั้นเป็นศพปลอม

ก้อเริ่มลุ้นยิ่งกว่าเดิมอีกว่าใครจะตาย

อ่านไปก้อลุ้นไป มาเฉลยว่าใครเป็นศพเอาใกล้จบตอน

สนุกมากแต่ก้ออ่านไปกลัวไป 55555

รอตอนต่อไปน่ะครับ เรื่องนี้มีปมให้คลี่คลาย

ไม่รู้จะหักมุมรึป่าววว^^

vi2212

  • บุคคลทั่วไป
คิดภาพตามแล้ว....สยองดีจริง
สงสารรัฐ :monkeysad:

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
ฮึ่มมมม เพราะว่าสามคนนั้นไม่ไปไหว้ขอขมาหรือเปล่าหว่า

วิทย์เลยหัวขาดไปคนเเรกเลย

เเต่เเอบสงสารกรมากที่ต้องเสียอาญาไป

เศร้าสุดตอนวิ่งไปหาศพที่ไหม้เกรียมอ่า

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
อ่านเรื่องนี้แล้วต้องบอกว่าโคตรน่ากลัวเลย  :a5:

ขนาดอ่านกลางวันยังบรือส์...

ออฟไลน์ Tifa

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +417/-2
มาค่ะ มาสะใจกันต่อเลย


บทที่ 11 ตัดขาด



     ทันทีที่รถหยุดนิ่ง ประตูด้านข้างเปิดออกแทบจะในทันที ผู้โดยการที่เหลือต่างกรูกันออกมาข้างนอก ทิ้งไว้เพียงรัฐกรณ์ที่ยังอยู่บนนั้น โดยมีการุณที่ดึงแขนของคนตัวซีดให้หนีออกมา แน่นอนว่ารัฐกรณ์ย่อมสู้แรงไม่ได้จึงต้องตามออกมาเสียก่อน

“เป็นไปไม่ได้” เสียงของสรรพวุฒิพูดแบบไม่เชื่อว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
“วิทย์……..ไม่จริง” กรรณิกากรีดร้องอย่างสุดเสียงในอ้อมกาอดของภคดลที่ใบหน้าไร้ซึ่งสีของเลือด เขาเองช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิด
“มันเกิดอะไรขึ้น” การุณเองก็ดูเหมือนไม่เข้าใจ เขาจำได้ว่านั่งอยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงดังของอะไรบ้างอย่างจากข้างหลัง ตามด้วยเสียงของตกที่พื้นรถ และความรู้สึกถึงน้ำเลือดอุ่นๆที่พุ่งมาโดนเขา
“คุณสาวิตรีไม่เป็นไรนะครับ” วสันรีบถามอาการเมื่อเห็นสาวิตรีที่สลบนั่งพิงกับขอบทาง ยังดีที่มีรัฐกรณ์ช่วยดูอาการให้แล้ว
“ไม่เป็นไรครับ พักสักหน่อย จะมีปัญหาก็แต่……” รัฐการณ์พุ่งความสนใจไปในรถอีกครั้งที่ตำแหน่งของชายผู้โชคร้ายที่รีบจากไปก่อนวัยอันควร เขาลังเลที่จะขึ้นไปสำรวจอีกครั้ง ถึงเขาเองจะคุ้นเคยกับความตาย แต่ไอ้การตายแบบผิดธรรมชาติแบบนั้นก็พึ่งเคยพบเจอ และมันก็ทำให้เขาขาสั่นไปเสียไม่น้อย


“เป็นไปไม่ได้”วสันเดินกัดเล็บเดินวนไปมา “ทำไงดี”
“แจ้งตำรวจก่อนครับ” รัฐกรณ์ ที่ดูจะมีสติกว่าใครล้วงเอามือถือออกมาก่อนจะคิดได้ว่าในบริเวณนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์
“แกใช่ไหม แกฆ่าวิทย์” อยู่ๆกรรณิกาก็หวีดเสียงสูง เธอชี้นิ้วตรงมายังรัฐกรณ์
“จะบ้าหรือไง” รัฐกรณ์เถียงกลับด้วยเสียงที่แหบพร่า
“แกอยากจะแก้แค้นให้ อาญาสินะ แกเลยจะฆ่าพวกเรา” หญิงสาวเสียสติเธอกรีดร้องอย่างคนบ้า น้ำตาที่ยังเอ่อนองอาบไปทั่วหน้า ผสมกับรอยเลือดของเพื่อนที่พุ่งกระเด็นมาติดไหลย้อยลงอาบเสื้อให้เป็นรอยสีแดงจางๆ
“ทำไมผมต้องฆ่าพวกคุณ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับอาญา”
“แกเป็นแฟนมันไง นี่คงมาแก้แค้นสินะ เอาสิชั้นอยู่นี่แล้วไง มาเลย จะรออะไรอีก” เธอก้าวเท้าออกจากอ้อมกอดของภคดล พุ่งเข้าหารัฐกรณ์


“ณิ ใจเย็น” การุณตกใจในการกระทำของเพื่อน เขารวบตัวกรรณิกาไว้ ด้วยกลัวว่าเพื่อนของตนจะทำอะไรรุนแรง
“กาน ปล่อยนะ” เธอทั้งดิ้นและกรีดร้อง คำต่อว่าและสาปแช่งที่ส่งไปยังครรักของอาญา
ผิดกับภคดลที่ยืนนิ่ง ถึงแม้เขาจะไม่ได้โวยวายอะไรแต่น้ำตาที่นองใบหน้านั้นคงพอจะบอกอะไรได้บ้าง เขากำลังกลัว การมาเที่ยวครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นการที่ตัดสินใจที่ผิด เขาน่าจะเชื่อกรรณิกายอมกลับบ้านมาเสีย หาดเป็นอย่างนั้นวรวิทย์ก็คงจะไม่ต้องเป็นแบบนี้
“กลับกันเถอะ” ภคดลพูดออกมาอย่างยากลำบาก ด้วยเรี่ยวแรงที่จะหายไปเสียดื้อๆ
“ไม่เป็นไรนะครับ” รัฐกรณ์เห็นท่าไม่ดีจึงเข้าไปดูอาการด้วยความหวังดี ทันทีที่มือถูกตัวภคดล ชายหนุ่มตกใจตาเปิดกว้าง ปัดมือของนักศึกษาแพทย์ออกไป


“อย่ามายุ่ง แกจะฆ่าฉันอีกคนล่ะสิ” ภคดลถอยหลังด้วยใบหน้าซีดไร้สีสัน จะไม่ให้เขาคิดแบบนี้ก็ไม่ได้ในเมื่อทุกอย่างตั้งแต่เริ่ม เรื่องราวมันโยงไปหา อาญา นักศึกษาแพทย์ผู้เสียชีวิต และในเมื่อรูปถ่ายที่พบในกระเป๋าของรัฐกรณ์ก็เป็นสิ่งยืนยันว่าทั้งสองรู้จก และคงคบหากันมากกว่าแค่คนรู้จัก
“โถ่ ผมจะทำแบบนั้นทำไม”
“แก้แค้น แกจะแก้แค้นแทนแฟนแก”
“ทำไมผมต้องแก้แค้น…….หรือพวกคุณเคยไปทำอะไรให้ พี่อาญากันล่ะครับ”  รัฐกรณ์พูดเสียงนิ่ง เสียงแหบนั้นทำเอาภคดลหยุดนิ่งไป

“แล้วอีกอย่าง ผมจะทำได้ยังไง ในเมื่อผมนั่งอยู่ด้านหน้า แต่วรวิทย์นั่งหลังสุด”

     ภคดลถึงกับนิ่งเมื่อคิดถึงความเป็นจริงในข้อนี้ วรวิทย์ตายอย่างแปลกประหลาด ด้วยศีรษะที่หลุดออกจากต้นคอ ทั้งๆที่ไม่ได้มีใครนั่งอยู่ข้างๆพอที่จะลงมือได้ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากหัวของเขาให้หลุดลงไป ถึงตรงนี้ ภคดลรู้สึกหวิวอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เคยได้ยินถึง ชายหัวขาดที่ออกตามหาหัวของตนเองยามค่ำคืน




     ถึงแม้ว่าทุกคนจะยังขวัญเสีย แต่การยืนอยู่กลางถนนมืดๆแบบนี้คงไม่เป็นทางเลือกที่ดีนัก สรรพวุติพยุงภรรยาที่ได้สติขึ้นยืน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรัฐกรณ์ การุณ และวสันที่จัดแจงกับศพของวรวิทย์ให้เรียบร้อย

     “พยายามอย่าแตะต้องอะไรนะ” รัฐกรณ์บอกกับอีกสองคน เขากับการุณใช้ผ้าห่มของวสันที่อยู่หลังรถคลุมเข้ากับศพของวรวิทย์ แต่ยังไม่ทันที่จะทำอะไร การุณต้องเอามือปิดปากแล้วเผ่นลงรถออกมาเสียก่อนจะปล่อยของที่อยู่ในกระเพาะออกมาเสียจนไม่เหลือ

     รัฐกรณ์ส่ายหัวให้กับความขี้กลัวของชายหนุ่ม แต่จะต่อว่าก็ไม่ได้ เพราะแม้แต่เขาเองก็ยังใจเสียไม่น้อยที่ได้พบเจอกับศพหัวขาดแบบนี้ ในที่สุดเขาก็จัดแจงใช้ผ้าคลุมจนเรียบร้อย แต่รอยเลือดที่เลอะเต็มด้านหลังรถนั้นคงทำอะไรไม่ได้มาก เขาได้เพียงมองรอบเลือดที่เปรอะไปทั่ว จนบางส่วนไหลออกไปด้านนอกหน้าต่างรถที่เปิดแง้มไว้ เป็นรอยไหลอาบลงข้างรถ สีแดงสดของมันช่างตัดกันดีกับรถสีขาวแบบนี้

     วสันใช้ผ้าเช็ดตัวของเขาห่อส่วนของศีรษะของวรวิทย์ไว้ ถึงรัฐกรณ์จะบอกว่าพยายามอย่าแตะต้องอะไรมากแต่จะปล่อยให้หัวกลิ้งไปมาแบบนี้ พวกเขาคงเดินทางไปไม่ได้แน่นอน

     ทุกคนตกลงกันที่จะเดินทางกลับในทันที โดยที่ภคดลและกรรณิกาถูกจับตัวมานั่งด้านหน้าสุดของรถคู่กับคนขับวสัน และในห้องผู้โดยสารก็จะมีแค่ด้านหน้าสุดเท่านั้นที่มีคนนั่ง โดยที่สรรวุติและสาวิตรีนั่งอยู่ด้านใน ถัดมาเป็นรัฐกรณ์และตบท้ายด้วยการุณ ที่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ยอมนั่งที่เดิมของตัวเองเด็ดขาด

     รัฐกรณ์นั่งอย่างลำบาก เนื่องจากการุณเองก็ค่อนข้างที่จะตัวใหญ่ ครั้นจะเบียดไปทางสองสามีภรรยา คงไม่ดีนัก สาวิตรีเองก็ยังดูอ่อนเพลีย จะไล่ให้เจ้าตัวซวยไปนั่งข้างหลังก็ดูจะใจร้ายไปหน่อย แค่เห็นการุณวิ่งออกไปอาเจียรข้างนอกก็รู้สึกผิดมากที่รู้ว่าเจ้าตัวซวยมันขี้กลัวแต่ก็ยังใช้ให้ทำเรื่องน่ากลัวอีก

     ตรงข้ามกับภคดลกับกรรณิกา ที่ทั้งคู่ได้เพียงนั่งวิตกปนเปกับความกังวลไปกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น กรรณิกายังไม่หยุดร้องไห้ เธอย้อนความคิดไปยังเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนหน้า




     วสันขับรถอย่างระวัง จนเลยที่พักไป ทุกคนลงความเห็นว่าควรรีบเดินทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด จนถึงที่พอจะมีสัญญาณโทรศัพท์ที่พอจะขอความช่วยเหลือได้ แต่กว่าจะถึงตรงนั้นก็ต้องผ่านสะพานไปอีกสัก 10 กิโลเมตรได้ถึงจะมีสัญญาณโทรศัพท์
แต่พวกเขาก็ต้องเปลี่ยนแผนอีกครั้ง เมื่อวสันเหยียบเบรกเสียจนตัวโก่ง เสียงล้อบดกับถนนส่งเสียงดัง กรรณิการ้องเสียงหลง จนรถหยุดลง
“เกิดอะไรขึ้น” ทุกคนต่างตกใจ รีบลงจากรถอีกครั้งแล้วต้องตกใจเมื่อวสันชี้ให้ดูต้นเหตุ

     เบื้องหน้าที่เห็นเป็นถนนที่ตรงไปสู่หุบเขาที่มีแม่น้ำไหลเชี่ยวอยู่ สะพานไม้ที่เคยมีมันหายไป เหลือเพียงความมืดมิดของราตรี หากวสันช้าไปอีกสักนิดพวกเขาคงได้ลงไปนอนอยู่ที่ก้นแม่น้ำกันทั้งหมด
     รัฐกรณ์ควักเอามือถือออกมาอีกครั้ง และก็ต้องผิดหวังที่ยังไม่พบสัญญาณใดๆ ทางด้านภคดลและกรรณิกาเองยิ่งกังวล “มีทางอื่นไหมครับ”

“ไม่มีแล้วครับ ทางอื่นต้องเดินเท้าไป แล้วมันก็อันตรายมากด้วย” วสันส่ายหัวบอกให้เลิกคิดที่จะเดินทางในป่ามืดๆ ทั้งที่พวกเขาเองก็ไม่ได้คุ้นเคยมากนัก
“แล้วจะทำไงกันดี” กรรณิกากระวนกระวาย เธอไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานกว่านี้แม้วินาที
“คงต้องรอพรุ่งนี้เช้า ผมจ้างชาวบ้านใกล้ให้มาส่งอาหารเช้า เขาคงพอจะแจ้งข่าวให้เราได้” วสันบอก แต่นั่นก็หมายความว่าพวกเขาต้องค้างที่นี่อีก 1 คืน





     เมื่อไม่มีทางเลือกหลังจากที่ภคดล และการุณช่วยกันตะโกนขอความช่วยเหลือเป็นเวลา 10 นาที จนทั้งสองเสียงแหบไปตามๆกัน แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครได้ยินเสียงของพวกเขาได้เลย ทั้งหมดก็ต้องยอมรับในตัวเลือกสุดท้าย วสันขับรถพาทุกคนมายังที่พักอีกครั้ง

“ผมว่าคืนนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่โถงดีกว่านะครับ” สรรพวุติ แนะเมื่อเห็นภคดลถือกุญแจห้องสีแดงหมายจะขึ้นไปอยู่บนห้อง
“ผมเห็นด้วย…..ดล อยู่รวมกันดีกว่า” การุณ ดึงเพื่อนของตนไว้อย่างเป็นห่วง
     ภคดลเองก็เห็นด้วย เขารู้สึกทำอะไรไม่ค่อยจะถูกนักในเวลานี้ ดูเหมือนสติเขาไม่เต็มร้อย จะทำเรื่องนั้นแต่ใจกลับคิดฟุ้งซ่านไปเรื่องอื่น


     คืนนี้ ทุกคนต่างพากันจับจองที่นั่งในโถงรับแขก แน่นอนว่ารัฐกรณืเลือกนั่งให้ห่างจาก ภคดลและกรรณิกาให้มากที่สุด ถึงกระนั้นเขาก็รู้ถึงสายตาขอทั้งคู่ที่จับจ้องเขาอยู่เป็นพักๆอย่างระแวง

“ถามจริงเถอะ พวกเธอมีเรื่องอะไรกัน” สรรพวุติที่ทนเห็นทั้งสองฝ่ายจ้องกันไปมา ทำเอาภคดลสะอึก
“เรื่องพี่อาญาหรอครับ” รัฐกรณ์เริ่มเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมพูด
“มันไม่มีอะไร” ภคดลเลี่ยงไม่อยากพูดถึง
“แต่คุณเป็นคนพูดขึ้นเองนะ เมื่อกี้ แล้วผมก็อยากรู้ด้วยว่ามันเกิดอะไร” รัฐกรณ์สวนกลับจนการุณเองยังตกใจถึงท่าทางที่เปลี่ยนไปของคนตัวซีด

     ภคดลและกรรณิกานั่งมองหน้ากันไปมา เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นที่หน้าผากชายหนุ่ม
“ถ้ามันไม่มีอะไรก็เล่ามาสิครับ”

     แต่ทางภคดลก็ไม่มีท่าทีว่าจะพูดอะไร แม้ว่าทางรัฐกรณ์จะรุกอย่าไร ทั้งสองคนก็เงียบเฉย ความเครียดค่อยๆคุกคามพวกเขาอีกครั้ง คนที่เหลือเหมือนเป็นคนกลางที่อยู่ในสงครามเย็นของสองขั้วอำนาจ ที่นั่งมองเชิงกันไปมา

“เดี๋ยวพี่ไปชงกาแฟให้ดีกว่านะคะ จะได้เย็นลงกัน” สาวิตรีรีบเสนอตัว โดยมีการุณอาสาไปช่วย พ่วงด้วยสรรพวุติตามไปเผื่อมีอันตรายเขาจะช่วยได้ทัน

     กาแฟร้อนๆส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่วห้อง ค่อยผ่อนอารมณ์ขุ่นมัวให้คลายลงเล็กน้อย รัฐกรณ์จิบกาแฟ ด้วยต้องการดับความง่วง ในยามนี้คงไม่ดีนักหากต้องมาหลับไม่รู้เรื่องไป ทางที่ดีทุกคนควรจะตื่นตัวไว้ ทุกคนที่เหลือก็เห็นเหมือนกัน จึงพากันจัดการกาแฟเสียจนหมดแก้ว




     พวกผู้ชายพากันจัดเวรยามเฝ้าดูแลความปลอดภัย และช่วยกันปิดประตูหน้าต่างทุกบานให้แน่นหนา หญิงสาวที่เหลือนั่งจับกลุ่มกันอยู่กลาห้อง โดยที่สาวิตรีได้ช่วยปลอบโยนคนที่เด็กกว่าที่ยังดูวิตก เธอกอดเด็กสาวไว้เบาๆ จนเสียงสะอื้นของกรรณิกาเงียบลง

“หนู………. หนูจ๊ะ” และไม่ว่าสาวิตรีจะเรียกและเขย่าตัวกรรณิกาเท่าไร กรรณิกายังคงนิ่งไม่ไหวติง เธอนอนเงียบอยู่ในอ้อมกอดของสาวิตรี เสียงลมหายใจอ่อนๆ ที่ผ่านเข้าออกนั้นแผ่วเบา สาวิตรีช่วยเอนตัวเด็กสาวลงไปตรงโซฟาตัวยาวที่นั่งอยู่


     หากคนอื่นๆเดินเข้ามาในโถงตอนนี้คงจะเห็นภาพของหญิงสาวที่ปล่อยให้เด็กสาวนอนหนุนตักอยู่หลับอย่างเป็นสุข มือเรียวยาวนั้นลูบไล้ไปตามเส้นผมละเอียดนุ่ม เธอส่งเสียงเอื้อนเป็นทำนองเพลงขับกล่อม ที่ฟังดูให้ความไพเราะและรู้สึกเหงาไปพร้อมกัน

Running

  • บุคคลทั่วไป
 นี่มัน เป็นการฆ่าตกรรม รึว่าเป็นเรื่องอาถรรพ์ล่ะ

รู้สึกลุ้นตลอดเลยตอนอ่าน มีปมให้คลี่คลาย

เหมือนกำลังอ่านนิยายสืบสวนสอบสวน แนวนี้สนุกดี 555

ลุ้นๆ อยากรู้ มาอัพเรื่อยน่ะ ^^

บวก บวกให้คนเขียน  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-04-2012 00:01:45 โดย Running »

vi2212

  • บุคคลทั่วไป
กรรณิกา..กรรณิกา :m29:

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
เดาเรื่องไม่ถูก

รอตอนต่อไปแล้วกัน

แล้วใครจะตายเป็นรายต่อไปนะ

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
โว๊ะ....รายต่อไปเริ่มขึ้นแล้ว...

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ๛ナーリバス๛

  • ~~~๛NaaribuS๛~~~ ~ [TBL-081-588]
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +898/-26
    • NaaribuSS
คนต่อไปจะเป็นกรรณิการ์เหรอ?

ยังไม่แน่ใจเหมอืนเดิมว่าจะเพราะอะไร ยังสงสัยคนๆเดิมอยู่น่ะ แต่ไม่บอกหรอก กลัวคนเขียนแกล้ง ฮ่าๆๆ

เอาใจช่วยนะ เค้าติดเรื่องนี้มาก อย่าทิ้งไปนานๆ ล่ะ จุ๊บๆๆ

ออฟไลน์ pandorads

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
กลายเป็นคดีฆาตกรรม (หรือเปล่า?) ในสถานที่ปิดตายซะแล้วสิ - -

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
มีอะไรอยู่ในแก้วกาแฟของกรรณิการ์?? :o
วรวิทย์โดนตัดคอได้ไง? กลิ่นเลือดในรถคงน่าโอ๊กมาก
น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆแฮะ โดนตัดขาดแล้วงี้ ก็เป็นฆาตกรรมในห้องปิดตายล่ะสิ โอ๊ววว :serius2:
คินดะอิจิอยู่ไหน มาไขคดีเร้ว :interest:

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
หัวที่กลิ้งไปมาเนี่ยโครตจะสยองเลยอ่ะ  แต่ทำไงได้เน้อ ก็ต้องพากลับมาด้วย

vellocent

  • บุคคลทั่วไป
/โทรเรียกสำนักงานนักสืบโมริ

ออฟไลน์ LittlePrince

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
เก็บกรรณิกาไว้ครับ ชีแรงดี รีบตายไปเดี๋ยวไม่มัน เหอะๆๆ
อ่านแล้วลุ้นมากเลย อยากให้คลี่คลายแต่ก็อยากให้มันน่าตื่นเต้นแบบนี้ต่อไป

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
สนุกมากๆๆ  ลุ้นเกือบทุกตอน  เหตุการณ์แบบนี้คงไม่ใช่อาถรรพ์แล้วมันคือการฆาตรกรรม  มีแววว่าคนต่อไปคงเป็นกรรณิกาแน่ๆ


ปล.เรื่องนี้ให้ตายยังไง ก็ไม่อ่านตอนกลางคืนเด็ดขาด
บรรยายซะเห็นภาพอยู่ในหัวเลยคะ

ออฟไลน์ lovely2min

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
วู้ว สนุกปนหลอน

น่ากลัวจัง ใครจะเป็นรายต่อไปหนอ

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
สงสัยนะ ว่าวรวิทย์หัวขาดได้ยังไง :m28:

สนุกค่ะ

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
ชักจะน่ากลัวขึ้นทุกทีๆ

แหะๆ  ต่อไป....เวลาจะอ่านคงต้องอยู่ในที่คนเยอะๆหน่อยล่ะ
555

+1 ให้จ้าาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
รอตอนต่อไปอยู่น้า า า :')

wolfram

  • บุคคลทั่วไป
ตายทั้งหมดกี่คนเนี่ย!!  :o12:

ลุ้นมากๆเลยค่ะ!!  :L2:

ออฟไลน์ Tifa

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +417/-2
มาค่ะ มาต่อกันรอบดึก



บทที่ 12 หลับใหล




     ทางฝ่ายของชายหนุ่มได้แบ่งออกเป็นสองส่วน คือกลุ่มที่หนึ่งรับผิดชอบอาคารชั้นล่างประกอบด้วยรัฐกรณ์ การุณ และวสัน  ทางเข้าห้องครัวมีหน้าต่างเพื่อถ่ายเทอากาศ การุณยกไม้บานหน้าต่างให้เข้าตรงกับช่องว่าง ให้รัฐกรณ์และวสันใช้เชือกและตะปูยึดเข้าให้แน่นหนา ยังนับว่าโชคดีที่ทางบริษัทได้เก็บเครื่องมือช่างไว้ในห้องเก็บของ จึงพอหาอุปกรณ์ช่างต่างๆได้

      จนกระทั่งหน้าต่างทุกบานถูกปิดผนึกจนครบ การุณแอบชำเลืองคนตัวซีดที่กำลังเก็บข้าวของ เขาเองคิดถึงคำพูดของ กรรณิกาที่บอกว่า รัฐกรณ์เป็นแฟนกับอาญา ถึงกระนั้นอาญาได้จากไปแล้ว และคนตัวซีดนี้จะรู้สึกอย่างไร และมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับพวกเพื่อนใหม่ของเขาทั้งสามคน

ื     วสันเองก็รู้สึกไม่วางใจ รัฐกรณ์ เขามักสังเกตคนตัวซีดอยู่เสมอที่มีโอกาส รัฐกรณ์มักทำตัวเก่งเกินวัย ทั้งที่พบศพหัวขาดต่อหน้าต่อตา แต่กลับนิ่งเฉยเสียจนผิดปกติ ไม่มีอาการโวยวายแต่ไร



“เดี๋ยวเราไปปิดประตูกันนะครับ” รัฐกรณ์รวบรวม เศษไม้เท่าที่ทำได้ไว้ในอ้อมแขน การุณเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยถือ ทั้งคู่เดินมาจนถึงช่องประตูเก่าๆ ที่ไม้อัดถูกน้ำเซาะจนเปื่อยยุ่ยคงไม่สามารถทนแรงงัดแงะจากภายนอกได้
“นายไปหาอะไรมากันสิ” รัฐกรณ์ออกคำสั่งให้คนตัวใหญ่ทำ เมื่อเห็นว่าแค่ลำพังไม้ที่เอามาคงไม่เพียงพอ จนกระทั่งการุณและวสันเข็นโต๊ะตัวใหญ่มา ทั้งสามช่วยกันยกขึ้นให้แผ่นโต๊ะวางขวางทางเข้าออกเสีย วสันจัดการตอกตะปูลงไปอีกชั้นเพื่อให้มั่นคง การุณลองกระชากดู ก็ไม่สามารถทำให้ประตูเปิดออกได้

     กว่าจะเสร็จงานให้ห้องครัวก็พาให้เหงื่อตกไปตามๆกัน  การุณ นั่งพักตรงเก้าอี้ที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัว พลางกระพือชายเสื้อให้อากาศได้เข้าไปช่วยคลายร้อนในตัว จู่ๆก็มีน้ำยื่นมาให้
“ขอบคุณครับ” การุณยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าเป็นรัฐกรณ์ที่ยื่นแก้วน้ำให้ ถึงแม้น้ำจะไม่ได้เย็นชื่นใจเท่าที่ควร แต่เขาก็เย็นใจที่ได้เห็นว่าคนตัวซีดนั้นก็ยังสนใจเขาอยู่บ้าง
“นี่ครับ” รัฐกรณ์แจกน้ำให้กับวสันที่เหงื่อออกท่วมใบหน้า วสันดื่มอย่างกระหาย รัฐกรณ์เองก็เช่นกันเขารู้สึกร้อนเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะดื่มน้ำเข้าไปแล้วแต่การปิดหน้าต่างหมดแบบนี้ทำให้อากาศไม่ไหลเวียน ผลที่ได้จึงมีเหงื่อโชกเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวของเขา  ซึ่งมันก็แนบเนื้อเผยผิวขาวไปไหนถึงไหน ทำเอาการุณมองตาโต
“มองอะไร” รัฐกรณ์ดุหนุ่มตัวใหญ่ เขารีบดึงเสื้อออกจากตัวไม่ให้เนื้อผ้าแนบกับลำตัว การุณรีบขอโทษทันที
“ผมขอโทษมันไม่ได้ตั้งใจ”

แต่รัฐกรณ์ไม่สนใจ เขาเดินเลี่ยงออกไปหาวสันเพื่อชวนไปห้องโถงด้านหน้า

“โถ่ ผมขอโทษไง” ทันทีที่การุณกระโจนตัวขึ้นยืนหมายจะพุ่งตัวเข้าไปขอโทษอีกครั้ง เขารู้สึกว่าพื้นโลกมันโอนเอนไปมาจนเขาเซไป การุณหยุดยืนและสะบัดหัวแรงๆ แต่นั่นกลับทำให้มันแย่ไปอีก เหมือนมีก้อนอะไรมาถ่วงหัวเขาไว้ มันหนักเสียจนไม่อยากจะยกหัวขึ้น



“นาย! เป็นอะไร” เหมือนรัฐกรณ์รับรู้ถึงความผิดปกติ ทั้งเขาและวสันรีบมาดูอาการของการุณที่อยู่ดีๆก็ทรุดลงกับพื้นไป
“นาย!” รัฐกรณ์จับการุณให้นอนหงาย โชคดีที่มีวสันคอยช่วยเหลือไม่อย่างนั้นคงจะยากต่อการจัดท่า เขาเรียกคนที่นอนอยู่ตรงหน้าอีกหลายครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
“เป็นอะไรไป” รัฐกรณ์เริ่มใจไม่ดี เหตุการณ์เมื่อต้นคืนยังไม่คลี่คลาย การุณก็มาเป็นแบบนี้อีก แต่ก็พอเบาใจที่อย่างน้อยการุณเองยังหายใจ และชีพจรก็ยังเป็นปกติ
“คุณวสันครับช่วยผมหน่อย” รัฐกรณ์ตั้งใจจะลากชายหนุ่มไปไว้ที่โถง มันคงจะดีกว่าปล่อยไว้ในห้องที่อากาศไม่ระบายแบบนี้

ตุบ

แต่ก็ต้องพบว่า วสันเองทิ้งตัวลงแน่นิ่งไปอีกคน

“เฮ้ย คุณ!” รัฐกรณ์ตกใจ หันไปสนใจอีกคนที่ล้มลง แต่ก็พบว่าวสันไม่ได้เป็นอะไรมากนักเช่นเดียวกับการุณ

     เขามองไปรอบตัวอย่างหวาดระแวง เขาเองก็มืดแปดด้านกับการหาเหตุผลของการคุกคามครั้งนี้ยังไม่ได้ เพยงแต่สังหรใจว่ามันคงเกี่ยวข้องกับเหตุการไฟไหม้เมื่อสองปีก่อนเป็นแน่แท้ มือขวาของรัฐกรณ์กระชับเข้ากับด้ามค้อน เป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่พอให้อุ่นใจ ถึงแม้มันอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

“ช่วยด้วยครับ” เขาตัดสินใจขอความช่วยเหลือด้วยการตะโกนสุดเสียง



     ย้อนกลับไปอีกกลุ่มของผู้ชายที่ได้รับผิดชอบในส่วนของอาคารชั้นบน ภคดลและสรรพวุฒิ กำลังตรวจตราหน้าต่างในห้องพักชั้นสองทุกห้องอย่างละเอียดและลงกลอนให้เรียบร้อย ถึงการบุกจากภายนอกเข้ามาชั้นสองจะทำได้ยาก แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็เลือกที่จะป้องกันไว้ก่อน

แม่กุญแจสีแดงถูกคล้องลงกับโซ่เส้นใหญ่ ภคดลลองดึงดูเพื่อทดสอบความแน่นหนา
“ทำไมต้องปิดตึกด้วย ไอ้คนร้ายก็อยู่ข้างล่างแท้” เด็กหนุ่มหันไปบอกกับสรรพวุฒิเป็นรอบที่สิบ จนสรรพวุฒิเองเริ่มหงุดหงิด
“ทำไมถึงไปกล่าวหาเขาแบบนั้น”
“ก็มัน………” ภคดลพูดไม่ออก เขาเองก็ไม่มีหลักฐานอะไรจะไปโทษรัฐกรณ์ แต่ถ้าเขาคิดไม่ผิดสาเหตุมันต้องมาจาก อาญา ชายผู้จากไปเมื่อสองปีก่อน
“เรื่องของอาญาใช่ไหม ไหนลองเล่าให้ฟังทีสิ” สรรพวุฒิพูดไปพร้อมกับเลือกกุญแจสีเขียวที่ได้จากรัฐกรณ์เพื่อตรวจตราความเรียบร้อยในห้อง
“ไม่ใช่” ภคดลปฏิเสธเสียงแข็ง จนผู้ใหญ่ต้องถอนหายใจกับท่าทีแบบนั้น
“บอกมาเถอะ เราจะได้รู้สาเหตุและช่วยกันป้องกันไม่ให้เกิดเรื่อง….อีก” สรรพวุฒิเลี่ยงที่จะใช้คำรุนแรงนัก เพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มคลั่งไปอีกรอบ
“มัน…….ไมมีอะไร”
“ถ้าไม่มีอะไรก็เล่ามาสิ”
“ผมไม่รู้” ภคดลมีท่าทีสับสน จนสรรพวุฒิต้องชวนให้นั่งลงเพื่อทำใจให้สบาย
“ใจเย็นๆ ฉันไม่บอกใครหรอก ไหนลองเล่าให้ฟังสิ”

ภคดล กรอกตาไปมาอย่างชั่งใจ

“ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร คุณจำเหตุการณ์ไฟไหม้อาคารเรียนที่มหาลัยเมื่อสองปีที่แล้วได้ไหมครับ”
สรรพวุฒิพยักหน้า เขาหุบปากเงียบและตั้งใจฟังเรื่องของเด็กหนุ่มอย่างตั้งใจ

“พวกผมสามคน ผม ณิ และวิทย์ก็อยู่ที่นั่นด้วยคืนนั้น” เขาตัวสั่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น
“อยู่ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดขึ้น แล้วเพลิงก็ลุกไหม้ ด้วยตัวอาคารเป็นอาคารเก่า ส่วนมากเป็นไม้ ไฟจึงลุกลามอย่างรวดเร็ว พวกผมสามคนก็ติดอยู่ในนั้นครับ”
“กรรณิกาเขาบาดเจ็บ พวกผมที่เหลือจึงช่วยกันแบกมา จนสวนทางกับเขา ชายหนุ่มในชุดขาวของหมอ เขามาถามอาการพร้อมกับชี้ทางออกให้” ภคดลมือสั่นไม่หยุด เขารู้สึกหวั่นทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องราวอันน่าสะพรึง
“ตอนนั้นพวกผมยังไม่รู้หรอกครับว่าเขาชื่อ อาญา จนอีกสองวันให้หลังที่งานศพเขานั่นล่ะ”

     สรรพวุฒิ ตบไหล่ให้กำลังใจเด็กหนุ่ม นึกแปลกใจในเรื่องที่เด็กหนุ่มถ่ายทอดให้ฟัง เรื่องที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่เหตุใดเด็กหนุ่มถึงได้เกรงกลัวอดีตเหล่านี้นัก หากมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง
“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้กลับบ้านแล้ว” สรรพวุฒิตบหลังให้กำลังใจ
“งั้นห้องนี้เสร็จแล้วเราลงไปชั้นล่างกัน” สรรพวุฒิจัดแจงปิดหน้าต่างลงกลอนเป็นที่เรียบร้อย พร้อมจะออกจากห้อง โดยที่ไม่ทันได้สังเกตถึงความเงียบที่เกิดขึ้น เนื่องจากมีเขาคนเดียวที่เคลื่อนไหว

     ภคดล ยังนั่งอยู่ที่ขอบเตียงตัวเดิม เขานั่งก้มหน้านิ่งจนสรรพวุฒิที่บอกให้ออกจากห้องเป็นรอบที่สองเริ่มสงสัย ชายกลางคนเข้ามาเขย่าตัวเด็กหนุ่ม และต้องตกใจเมื่อพบว่าร่างของภคดลเอนไปตามแรงเขย่าล้มลงนอนอยู่บนที่นอน และไม่ว่าสรรพวุฒิจะเรียกอย่างไร เด็กหนุ่มก็ไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมา

แต่ก่อนที่สรรพวุฒจะได้ทำอะไร เขาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากชั้นล่าง เขารีบวิ่งลงไปทันที





     สาวิตรี ตกใจเสียงร้องของรัฐกรณ์ เธอกอดกรรณิกาแนบกับตัว สายตาคอยสอดส่องไปทั่วห้อง ห้องโถงใหญ่แบบนี้ หากใครเดินเข้ามาเธอต้องเห็นก่อนแน่ เธอใช้มือข้างที่เหลือ กำมีดที่แอบเอามาซ่อนไว้ใต้โซฟา เสียงของรัฐกรณ์ดังขึ้นอีกครั้ง เธอพุ่งเป้าไปทางห้องครัวที่มีกำแพงขึ้นไว้ก่อนจะตัดสินใจตะโกนกลับไป



“เกิดอะไรขึ้น”

“ช่วยด้วยครับ ที่ห้องครัว”



      ทว่าสาวิตรีกลัวเกินกว่าจะเดินไปเพียงลำพัง เธอเตรียมมีดด้ามเล็กในมือให้พร้อมด้วมมืออันสั่นไปด้วยควากลัว
ไม่นานสรรพวุฒิก็วิ่งตรงมาที่เธอ และต้องตกใจที่รู้ว่า กรรณิกาเองก็นิ่งไปเช่นกัน

“มันเกิดอะไรขึ้น” สาวิตรีชักเป็นห่วง รัฐกรณ์ เธอรีบดึงแขนแฟนหนุ่มให้ไปทางห้องครัว โดยที่มอบมีดให้กับสามีเป็นคนใช้
     สรรพวุมฒิค่อยๆเดินอย่างระวัง จนถึงแยกห้องครัว เขาแนบกับกำแพงคอยสังเกต แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงขอความช่วยเหลือของรัฐกรณ์



“เกิดอะไรขึ้น” เมื่อตัดสินใจเขาพลิกตัวเข้าสู่ห้องครัว แล้วต้องตกใจเมื่อพบชายหนุ่มทั้งสองนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นโดยมี รัฐกรณ์ที่ถือค้อนอยู่นั่งเฝ้า

รัฐกรณ์เองสังเกตเห็นมีดที่สรรพวุฒิถือมาด้วย เขาเองยิ่งกำด้ามค้อนแน่น

“วางมีดก่อนไหมครับ”

“หึ……วางค้อนก่อนสิ” ชายทั้งสองต่างจ้องดูเชิงกันอย่างไม่ไว้ใจกัน ทิ้งให้สาวิตรียืนใจเต้นรัวอยู่ไม่ไกล




 ทั้งสามยืนมองกันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ค่ำคืนแห่งการนองเลือดยังไม่จบสิ้น ใครจะเป็นรายต่อไป

ออฟไลน์ LittlePrince

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
หวาดกลัว ระแวง ไม่ไว้ใจ

ออฟไลน์ ๛ナーリバス๛

  • ~~~๛NaaribuS๛~~~ ~ [TBL-081-588]
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +898/-26
    • NaaribuSS
ลุ้นๆๆๆ คนที่สลบไปยังดูน่าสบายใจกว่าคนที่ตื่นนะ เพราะจะถูกเข้าใจว่าอาจจะเป็นคนร้ายทันที

สลบไปเพราะน้ำหรือเพราะอะไรก็ยังไม่รู้  ไม่รู้ว่าเพราะผีสาง หรืออะไรแน่ แต่ถ้าเป็นคน ก็อาจจะเป้ฯคนที่หลับไปอย่างวสันต์ก็ได้

ลุ้นค่ะลุ้น อยากให้มีคนเอาไปทำหนังดรงเนอะ ฮ่าๆ มันคล้ายๆหนังหวีดสยองอ่ะ

กอดๆๆ บวกๆ

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
ลุ้นมั่กมาก ก ก ก ก ก ก

wolfram

  • บุคคลทั่วไป
ใครเป็นคนทำ!!  :serius2:

 :L2: :L2:

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
ตื่นเต้น....สุดๆอ่ะ

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
คนที่ไม่สลบได้แก่ รัฐกรณ์ :impress2: สรรพาวุธ และสาวิตรี
แต่ไม่พิสูจน์อะไร เพราะคนทำอาจแกล้งสลบก็ได้
ข้อสงสัยคือ ทำให้สลบเพื่ออะไร กลบเกลื่อนปิดบังอะไรอยู่
และเมื่อทุกคนฟื้น จะมีคนหนึ่งที่ไม่ฟื้นหรือไม่!?

แวนดะอิจิ :laugh:

Running

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ยย!!!! จะเกิดรัยขึ้นอีกล่ะคราวนี้
ใครจะเป็นรายต่อไป อยากรู้จริงๆเลยฝีมือใครเป็นคนทำ ลุ้นสุดๆ
คนที่หลับจะฟื้นกันมั้ยเนี๊ยะ ฮือๆ
รอติดตามครับ สนุกมากกก อ่านไปลุ้นไป บวกบวกครับบบ :pig4: :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด