ระโนด <by ต้นคุง>
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ระโนด <by ต้นคุง>  (อ่าน 182604 ครั้ง)

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 15=
«ตอบ #180 เมื่อ25-08-2009 19:37:30 »

สนุกทุกตอนจริงๆเลยครับ...เอ้ารีบมาต่อนะครับ

ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 15=
«ตอบ #181 เมื่อ25-08-2009 21:57:01 »

หนุ่ยระวังทำพี่ธีร์สติแตกนะครับ

ขำรีก่อนๆ มากเลยครับ มีการขู่เผากระทู้ด้วย

มาช่วยกดดัน :m31:ด้วยคน

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 15=
«ตอบ #182 เมื่อ26-08-2009 00:48:50 »

 :z2: :z2: :z2:
หยอกกันแบบนี้แรงไปไหมเนี่ย
ภาษยังคงดีเหมือนเดิม แล้วจะรออ่านต่อ ยิ่งอ่านยิง่ติด
กลับมาห้องต้องมานั่งดูว่าระโนดอัพยัง อิๆ
นิว

nithiwz

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 15=
«ตอบ #183 เมื่อ26-08-2009 01:12:35 »

 :oo1: งานนี้พี่น้องท้องชนหลังชัวร์ อิอิ

หนุ่ยน่ารักมากมาย  ชอบอ่ะดูเด็กๆ ซนๆ ดี ชอบอ่ะคับ เหอะๆๆๆ
แต่งงเรื่องคู่นายวัชกับน่าน  ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกๆ

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 15=
«ตอบ #184 เมื่อ26-08-2009 05:39:10 »

16 ตลาดโต้รุ่ง

“พี่ธีร์...พี่ธีร์...” เสียงหนุ่ยเรียกเบาๆ
“หืม...เรียกทำไม...กำลังสบายเลย” ธีร์ลืมตาขึ้นมา เห็นหนุ่ยใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวนั่งอยู่ข้างเก้าอี้
“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ...”
“เสร็จตั้งนานแล้วพี่”
“อ้าว...แล้วไม่ปลุก”
“เห็นพี่หลับสบายอยู่...เลยไม่กล้าปลุก...”
“อืม....หาว....” ธีร์อ้าปากหาวเห็นฟันครบทุกซี่
“ไปอาบน้ำก่อนเถอะพี่...นอนตัวเปียกเดี๋ยวเป็นสังคัง” หนุ่ยพูดแล้วอมยิ้ม
“เคยเป็นเหรอ...สังคังเนี่ย” ธีร์ถามแล้วเขย่าหัวหนุ่ยเล่นเบาๆ
“ไม่เคยครับ...เคยแต่เห็นไอ้ไข่มันเป็น” หนุ่ยนึกถึงภาพของปื้นแดงที่ซอกขาไอ้ไข่เพื่อนรัก...สมัยที่อยู่ระโนดแล้วยิ้มกับตัวเอง ขำตอนที่ไอ้ไข่มันเกาจนเลือดซิบๆแล้วก็ซื้อซีม่ามาทา...ไอ้ไข่ลงไปดิ้นพราดๆกับพื้น...มันร้องออกมาว่าแสบมากๆ
“ไอ้ไข่ไหน...”ธีร์ถาม
“ไอ้ไข่เพื่อนผม...ที่ระโนด...มันเป็นเต็มซอกขาเลยพี่...สกปรกจัง...มันไม่ค่อยอาบน้ำ...” หนุ่ยทำท่าแขยงขน
“อืม...แล้วหนุ่ยไม่เคยเป็นเหรอ...” ธีร์ถามแล้วก็หันมามอง
“ไม่เคยเป็นหรอกพี่...ผมอาบน้ำเช้าเย็น...ขืนไม่อาบนะ...ย่าตีตายเลย” หนุ่ยพูดออกมาแล้วก็ยิ้ม
“นอกจากสังคังนะมันยังเป็นเกลื้อนอีก...ตัวลายอย่างกับม้าลาย...” หนุ่ยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก...แต่ใจก็คิดถึงเพื่อนขึ้นมาจับใจ...ป่านนี้มันจะทำอะไรอยู่...คงช่วยพ่อมันออกเรือไปกู้ลอบดักปู
“อืม...เดี๋ยวพี่อาบน้ำก่อนแป๊บเดียวนะ...” ธีร์เดินเข้าห้องน้ำ
“ให้เวลาสิบนาที...” หนุ่ยบอกพร้อมยกนิ้วขึ้นมาสิบนิ้ว
“ครึ่งชั่วโมง...” ธีร์ต่อรอง
“พี่ธีร์อาบน้ำนานจัง...เข้าไปทำอะไรเหรอพี่” หนุ่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เด็กบ้า...” ธีร์อมยิ้มอย่างรู้ความนัย

          เย็นนั้นธีร์กับหนุ่ยไปร่วมงานเปิดตัวคอนโดแห่งใหม่ของเพื่อนธีร์ที่แถวๆเขาตะเกียบ ทั้งสองหนุ่มแต่งตัวแบบไม่เป็นทางการนัก แต่ก็ดูดีและเรียบร้อย เพื่อนของธีร์เป็นผู้หญิงและสวยซะด้วยจนหนุ่ยอดที่จะแซวพี่ชายตัวเองไม่ได้...หลังจากออกมาจากงานแล้วเด็กหนุ่มก็เปิดปากแซวพี่ชายตัวเองทันที

“เพื่อนพี่สวยจังเลย...ทำไมไม่จีบเลยล่ะพี่”
“เป็นเพื่อนกันเว้ย...” ธีร์ดื่มไวน์มาเล็กน้อย หน้าแดงระเรื่อของชายหนุ่มทำให้ดูดีไปอีกแบบ
“เริ่มจากเพื่อนกันทั้งนั้นแหละพี่” หนุ่ยพูดออกมา...แต่ใจก็คิดไปถึงตัวเองกับแต้ว...เขากับแต้วเป็นเพื่อนหรือแฟน
“พี่ยังไม่อยากมีแฟน...ยังอยากเป็นโสด...ฮาฮาฮา...หาเงินส่งหนุ่ยจนเรียนจบก่อน” ธีร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดีทำให้หนุ่ยยิ้มออกมาอย่างปลื้มใจ...ในความรันทดของชีวิต...เขาก็ยังโชคดีที่ได้เจอพี่ธีร์
“เราจะกลับเลยเหรอพี่...” หนุ่ยถามเพราะเห็นว่าเพิ่งจะทุ่มเดียวเอง
“พี่จะพาไปเดินตลาดโต้รุ่ง...” ธีร์พูดพลางเลี้ยวซ้ายที่สี่แยกมีลูกศรชี้ไปสถานีรถไฟ ชายหนุ่มเลี้ยวขวาอีกครั้งแล้วก็หาที่จอด เดินไปอีกนิดนึงก็ถึงตลาดโต้รุ่งละ

          สองหนุ่มเดินเที่ยวตลาดโต้รุ่งกันอย่างเพลิดเพลิน กับสินค้าและของกินที่วางขายกันมากมาย ร้านขายอาหารทะเลที่หนุ่ยดูแล้วรู้สึกว่าแพงเกินเหตุ ผลไม้สดและไก่ทอดก็น่ากิน เด็กหนุ่มซื้อเพื่อเอากลับไปกินที่โรงแรม   ”เผื่อพี่ธีร์จะดื่มเบียร์”หนุ่ยคิดในใจ เขาละเอียดอ่อนมากๆ...คิดเผื่อคนอื่นก่อนตลอดเวลา

“พี่ธีร์...กินโรตีมั๊ย...” หนุ่ยสะกิดธีร์ให้ดูร้านโรตีที่มีคนมุงกันเต็มหน้าร้าน
“เอาสิ...หนุ่ยจะกินก็สั่งเลย” หนุ่ยเดินเข้าไปสั่งโรตี
“เอาโรตีไส้กล้วยหอมสองอันครับ” หนุ่ยสั่งพ่อค้า
“คอยนานนะครับ...ครึ่งชั่วโมงครับ...คอยนานครับ...”  พ่อค้าหน้าหงิก”พ่นคำบ่น”ออกมาจากปาก...หนุ่ยรู้สึกเหมือนกับว่า...เค้าคงไม่อยากจะขายแล้วมั้ง...เลยถอยออกมา...
“อ้าว...ทำไมล่ะหนุ่ย...” ธีร์งงที่หนุ่ยถอยออกมา
“เค้าไม่อยากขายมั้งพี่...เห็นบ่นอยู่อย่างเดียวว่าอีกครึ่งชั่วโมง อีกครึ่งชั่วโมง...” หนุ่ยยิ้มๆแล้วหันกลับไปมองที่ร้านโรตีเจ้าดังอีกครั้ง พลันสายตาเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มสองคนเดินเข้าไปสั่งโรตีเจ้านั้น...
“พี่ไปร้านหนังสือก่อนนะ” ธีร์ชี้มือไปที่ร้านหนังสือแล้วเดินไป
“น่าน...น่าน...” หนุ่ยตะโกนเรียกเพื่อนที่นั่งเรียนคู่กัน น่านหันมามองตามเสียงเรียก หนุ่ยเห็นวัชยืนอยู่ข้างๆน่านด้วยและกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาของคนที่ไม่พอใจ....แต่หนุ่ย...ก็ยังเดินเข้าไปหา
“น่านกับวัช...มาอยู่นี่เอง...แล้วเมื่อวันศุกร์ทำไมไม่ไปเรียนล่ะน่าน” หนุ่ยนึกขึ้นได้เลยพูดออกไป...เขาไม่ได้คิดอะไรนอกจากห่วงเพื่อนมากกว่า
“มันเรื่องอะไรของมึงล่ะ...” น่านยังไม่ทันได้อ้าปากเลย เสียงของวัชตอบออกมาแทน
“ไป...กลับเหอะน่าน...วัชไม่อยากกินแล้ว” วัชหันหลังกลับทันที ไม่สนใจน่านที่กำลังทำหน้าแบบ...ซีด...ซีด
“นายมากับวัชเหรอ...” หนุ่ยถามน่าน...ด้วยความงุนงง...ในอากัปกิริยาของวัชและสิ่งที่เขาคิดไม่ถึงว่าจะมาเจอสองคนนี้ที่หัวหิน
“อือ...เราไปก่อนนะ...” น่านบอกหนุ่ยก่อนที่จะหันไปบอกกับ”พ่อค้าหน้ามุ่ย”ว่าไม่เอา”โรตีแสนนาน”อีกแล้ว
“ไอ้น่าน...มึงจะไปรึยัง...” เสียงแห่งนรกของวัชแทรกเข้ามา ทำเอาน่านลนลาน...
“แล้วเจอกันนะ...” น่านโบกมือให้เบาๆแล้วรีบแทรกฝูงคนเดินตามวัชออกไป

          หนุ่ยได้แต่ถอนหายใจ สงสัยจังเลย ”ทำไมน่านถึงได้กลัววัชนักนะ” แล้ว ”ทำไมสองคนถึงมาด้วยกันได้นะ” หรือ ”สองคนโดดเรียนมาด้วยกัน” หนุ่ยเดินไปคิดไปจนเจอธีร์ ซึ่งกำลังยืนดูแมกกาซีนอยู่ที่ร้านหนังสือใหญ่กลางตลาด

“กลับเถอะพี่ธีร์...”หนุ่ยชวนกลับ
“อ้าว...”ธีร์เดินตามหนุ่ยที่หันหลังกลับ
“เป็นอะไรหนุ่ย...อยู่ๆก็จะกลับขึ้นมาเฉยๆ” ธีร์งงกับอาการที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของหนุ่ย
“เปล่า...”หนุ่ยเดินไปเรื่อยๆจนเกือบถึงรถ
“น้องชายของพี่เป็นอะไรไปครับ...ทำไมซึมเป็นส้วมอย่างนี้ล่ะ...เมื่อกี้นี้ยังดีๆอยู่เลยนี่” ธีร์พยายามดึงอารมณ์ซึมเศร้าออกจากหนุ่ยให้ได้
“ผมไปเจอเพื่อน....น่านกับวัช...น่ะพี่” หนุ่ยเปิดปากออกมา
“ทำไมล่ะ..ไม่เห็นแปลกเลย...” ธีร์พยายามพูดให้หนุ่ยรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา
“ก็สองคนนั่นไม่มาเรียนตั้งแต่วันศุกร์แล้ว...สงสัยโดดเรียนมาด้วยกัน” หนุ่ยบอกสิ่งที่สังเกตเห็น แต่ชายหนุ่มมองลึกลงไปมากกว่านั้น ธีร์จึงเริ่มถามเพื่อหาข้อมูลว่าอะไรทำให้เด็กผู้ชายสองคนถึงโดดเรียนมาด้วยกัน...มันน่าจะมีอะไรที่มากกว่า”เพื่อน”
“ไอ้วัชนี่มันมีคดีกับเราอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“ครับพี่”
“แล้วน่านนี่เหรอที่หนุ่ยบอกว่าเป็นหัวหน้าห้อง”
“ครับ...เมื่อก่อนสองคนเค้านั่งด้วยกัน แต่วันที่ผมไปเรียนวันแรก...ผมไม่มีที่นั่ง...อาจารย์เลยให้ไปนั่งที่ที่วัชมันนั่งอยู่...มันอาจจะไม่พอใจผมก็ได้” หนุ่ยเล่าให้ฟัง
“ขออาจารย์ย้ายที่ซะสิ...” ธีร์ลองใจหนุ่ย
“ผมก็ว่าจะย้ายนะพี่...ไม่อยากจะมีเรื่องกับมัน...”
“เลี่ยงได้ก็เลี่ยง...แต่เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วมันจบไม่ได้...หนุ่ยก็รู้” ธีร์ลูบหัวหนุ่ยเหมือนกับจะให้กำลังใจ
“ครับ...ผมรู้”
..........................................


“คุยอะไรกับมันนัก...หา” เด็กหนุ่มตะโกนเสียงลั่นรถ
“ไม่ได้คุยอะไรนี่...แค่ทักกัน...” น่านเสียงสั่นด้วยความกลัว...พักหลังวัชเป็นแบบนี้บ่อยๆ
“ทักเหี้ยอะไร...กูเห็นมึงโบกมือให้มันอีก...” วัชแหกปากใส่หน้าน่าน...
“ก็เป็นเพื่อนกันน่ะ...น่านแค่โบกมือให้หนุ่ยนิดด...” น่านพูดยังไม่ทันจบ
“...เพี้ยะ...”เสียงฝ่ามือกระทบแก้มบางๆของเด็กหนุ่ม...น้ำตา”น่าน”ร่วงออกมาทันที...
          มันไม่เจ็บหน้าหรอก...แต่มันเจ็บที่หัวใจ...เจ็บที่ทำไม”วัช”ไม่ฟังน่านอธิบายเลย
“วัช...” น่านพูดได้แค่นั้นก็นิ่งก้มหน้า....น้ำตาไหลออกมา...เด็กหนุ่มสะอื้นไห้จนตัวโยน...
“...น่าน...”วัชเองก็ตกใจไม่ใช่น้อย...นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบันดาลโทสะได้ขนาดนี้...เขาไม่เคยทำร้ายน่านมาก่อนเลย...เขาไม่เข้าใจตัวเอง...ทำไมเรื่องแค่นี้เขาถึงได้เกรียวกราดมากมายนัก...แต่ลึกๆแล้วเขารู้สึกหวาดระแวง...กลัวว่าน่านจะไม่รักเขา...ตอนหลังๆมานี่เขารู้สึกแบบนี้มากขึ้นทุกวัน
“...น่าน...”วัชเอื้อมมือมาจับมือของน่านไว้...
“น่าน...พูดสิ...”
“น่าน...วัชขอโทษ...วัชขอโทษ...” วัชกอดร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้ในอ้อมแขน ถ้าใครเดินผ่านมาเห็นรถยนต์มินิที่จอดอยู่ข้างทาง ฟิล์มที่ค่อนข้างใส...มองเข้ามาจะเห็นเด็กหนุ่มสองคนกอดกันอยู่...ทั้งสองร้องไห้...ทั้งวัช...ทั้งน่าน
“...น่าน...วัชขอโทษ...วัชจะไม่ทำร้ายน่านอีกแล้ว...น่าน...วัชขอโทษ...ฮืออ...ฮือออ...” วัชร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่แพ้น่านเมื่อกี้นี้เลย...
“กลับกันเถอะ...” น่านบอกวัช...แล้วจับร่างเด็กหนุ่มให้นั่งตัวตรงๆก่อน...จึงขับรถกลับคอนโดฯ
“น่าน...ไม่โกรธวัชนะ...” วัชก้มลงไปหอมแก้มน่านอีกครั้ง เขาไม่แคร์สายตาบางคู่ที่มองเข้ามา
“อืม...กลับกันเถอะ...” น่านกุมมือวัชที่กุมอยู่บนกระปุกเกียร์ ก่อนจะออกรถ

          ที่คอนโดหรูริมทะเล เด็กหนุ่มสองคนเดินเข้ามาในห้องด้วยความเงียบ ทั้งสองคนไม่พูดไม่จากันมาตลอดทางตั้งแต่ตลาดโต้รุ่งจนมาถึงที่นี่ วัชไขกุญแจเข้าห้องแล้วปิดทันที
“...ปัง...” ประตูบานใหญ่เกือบกระแทกหน้าเด็กหนุ่มอีกคนที่เดินตามมา
“วัช...เปิดให้หน่อยสิ...วัช” น่านเรียกเบาๆ แต่ก็เงียบ...สักพัก
“...อะไรนักหนาวะ...ผีเข้าผีออกจริงๆ...” น่านนึกในใจก่อนจะวางของลงแล้วบิดลูกบิดเปิดประตู
“...กริ๊ก....” น่านก้มลงหยิบของพะรุงพะรังที่พื้นแล้วปิดประตูลงตามเดิม น่านต้องวางของแล้วเปิดประตูเอง ไฟในห้องยังไม่ได้ถูกเปิด แก้วเหล้าและขวดเหล้าวางระเกะระกะเต็มไปหมด...ประตูห้องน้ำปิดอยู่...”วัชน่าจะอยู่ในนั้น” น่านไม่อยากกวนใจวัช...เขาคงเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ น่านก้มลงเก็บของที่วางอยู่ลงถังขยะจนเรียบร้อย จานชามที่เปรอะเปื้อนถูกน่านเก็บเข้าไปล้างในห้องครัวอีกด้านนึง
“น่าน...” วัชใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว เดินยิ้มออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นแปลกๆติดตามตัว แต่น่านไม่รู้หรอกว่ากลิ่นอะไร
“วัช...เป็นอะไรรึเปล่า” น่านเดินเข้ามาแล้วสวมกอดวัชเอาไว้ ร่างกายที่แน่นหนันด้วยมัดกล้าม...เหมือนคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ...
“น่าน...เอาเบียร์ให้วัชหน่อยนะ”
“อืม...อะไรล่ะ...กินทั้งวันแล้วนะ...”
“อย่าบ่นเลย...ไปหยิบมาเถอะ...” วัชเดินออกมาที่ระเบียงกว้าง...อากาศบริสุทธิ์พัดเข้ามา...เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าปอด...มันช่างมีความสุขจริงๆ...”ไอซ์”ช่วยทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะ...วัชยิ้มคนเดียวในความมืด
“อ่ะครับ...” น่านยื่นเบียร์เย็นๆให้วัช เด็กหนุ่มรับไปกระดกลงคออย่างรวดเร็ว
“น่านมานี่หน่อยสิ...” น่านเดินเข้าไปหาวัชที่ยืนอยู่ริมระเบียง วัชกอดรัดร่างนั้นด้วยความหื่นกระหายอย่างที่น่านเองก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมหนอ...ตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว...วัชไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนัก...เขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเอาเลย...น่านเจ็บ...มันระบมไปหมดแล้ว แล้วนี่ถ้าวัชเอาเบียร์มาราดตามตัวอีกเหมือนเมื่อวานนี้ล่ะ...ต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนอีกรึเปล่า...น่านเกรงใจแม่บ้านจังเลย แต่จะว่าไปแล้ว...ด้วยแรงกำหนัดที่ซัดเข้ามา...ซ้ำแล้ว...ซ้ำอีก...ราวเกลียวคลื่นแห่งพายุร้าย...น่านก็ทานไม่ไหว...มันยากที่จะต้านทานได้จริงๆ...วัชจัดการกับน่าน...ตรงริมระเบียงนั้น...มันทั้งรุนแรง...ทั้งกระแทกกระทั้น...เหมือนคนตายอดตายอยาก...มากกว่าสิ่งที่เรียกว่า”ความรัก”
ถ้าผู้ที่รู้อาจจะบอกได้ว่า...นี่มันเป็นอาการของผู้ที่”เสพยาไอซ์”...กระปรี้กระเปร่า...ร่าเริง...เสพความรัก...ได้ไม่รู้จักอิ่ม...
..................................................


“พี่ธีร์...เอาเบียร์มั้ยครับ” หนุ่ยถามธีร์
“ให้พี่ดื่มด้วยเหรอ...” ธีร์มองหน้าเด็กหนุ่ม...ฤทธิ์ของไวน์ยังกรุ่นอยู่
“ดื่มแล้วไม่ได้ขับรถ...พี่ก็ดื่มไปเถอะครับ” หนุ่ยยิ้ม
“นิดนึงแล้วกัน...” ธีร์ยกหูโทรศัพท์ในห้องพักเพื่อสั่งเบียร์และน้ำแข็ง เขาชอบเบียร์ใส่น้ำแข็งเยอะๆ...
“ผมซื้อไก่ทอดมาเผื่อพี่ธีร์ด้วย” หนุ่ยบอกพลางยกถุงใส่ไก่ทอดให้ดู
“จะกินยังไงล่ะ...”ธีร์ถาม
“เอามือจับฉีก...แล้วใส่ปากไปเลยพี่” หนุ่ยสาธิตการกินไก่ให้ดู...ธีร์ไม่เคยมาก่อนกับการกินแบบนี้ ถ้ากินที่โรงแรม เขาต้องไปนั่งดื่มที่เลาจน์หรือคอฟฟี่ชอปในโรงแรม...ไม่เคยซื้อไก่ทอดใส่ถุงมากินแบบนี้เลย...ครั้งแรกที่ทำ
“เอางั้นเลยเหรอ...”ธีร์ลองทำดูบ้าง เขารู้สึกดี...ได้ทำอะไรที่มันง่ายๆ...ไม่มีพิธีรีตอง


          สองหนุ่ม...สองคู่...มาหัวหินพร้อมกัน...สนุกกับกิจกรรมที่ทำร่วมกัน...ริมระเบียงเช่นเดียวกัน...ริมทะเลเช่นเดียวกัน...แต่คู่นึง...สับสน...ไม่รู้ว่าความรักหรือความโหยหา...อีกคู่...เข้าใจ...สนิทใจ...เชื่อมั่น...และเริ่มศรัทธา”ความรัก”ที่เกิดขึ้น...ทีละน้อย...ทีละน้อย

ออฟไลน์ Cha Ris Ma

  • สาระไม่ค่อยมี...หน้าตาดีไปวันๆ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3302
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +670/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #185 เมื่อ26-08-2009 05:50:01 »

^
^
^
จิ้มองค์หญิง

สนุกจัง ชอบหนุ่ย ปลื้มธี มีใจให้วัช รักน่าน

 :laugh:

wichit14

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #186 เมื่อ26-08-2009 10:41:15 »

ตอนนี้กลายเป็นสิ่งเสพติดไปแล้ว ต้องเปิดทุกวันตอนเช้า 5555555+ สนุกครับ เขียนได้อรรถรสดี ชอบ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #187 เมื่อ26-08-2009 11:49:33 »

ชอบ หนุ่ยกะธีร์ด้วย

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #188 เมื่อ26-08-2009 11:59:31 »

ยิ่งอ่าน

ยิ่งหนุกอะ

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #189 เมื่อ26-08-2009 13:25:56 »

ตัวอย่างขาวและดำแบบเห็นๆเลยน่ะเนี่ย เศร้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
« ตอบ #189 เมื่อ: 26-08-2009 13:25:56 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #190 เมื่อ26-08-2009 17:04:56 »

วัชไม่น่าทำกับน่านอย่างนั้นเลย  สงสารน่านจัง  เมื่อรัยวัชจะเข้าใจนะ

แต่หนุ่ย กับพี่ธีร์ คู่นี้น่ารักจังเลย ค่อยเปนค่อยไป   o13   o13

 :z2:   :z2:

foxkykung

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #191 เมื่อ26-08-2009 18:18:33 »

มาติดตามด้วยคนครับ

สงสารน่าน จังเลย อ่า ศิวัช เอง ก้ไม่น่าเล้ย

ครับ แวะมาเปนกำลังใจให้ครับผม ^^"

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #192 เมื่อ26-08-2009 19:56:32 »

เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #193 เมื่อ26-08-2009 20:03:09 »

 :o12:สงสารน่าน กับความรัก(เหรอ?)....ของวัช

หนุ่ย น่ารักกกก....

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #194 เมื่อ26-08-2009 20:58:02 »

 :z2: :z2: :z2:
เหมือนยิ่งอ่านยิ่งจะเห็นภาพตอนท้ายๆชัดขึ้นนะเนี่ย เขียนดีจริงๆอ่านแล้วชวนติดตาม
ตอนนี้อ่านแล้วสงสารน่านจับใจเลย ไม่เข้าใจว่าทำไม วัช ถึงทำกับน่านได้ลงคอ
แล้วจะรออ่านต่อไป
นิว

ปล.ไม่ว่าจะยังไงก็ขอเป็นแฟนคลับ หนุ่ย กับ ธีร์ ด้วยคนคราบบบบบบบ

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #195 เมื่อ26-08-2009 21:55:53 »

น่านกับวัช เริ่มมาจากความเป็นเพื่อน กลายมาเป็นคนรัก แล้วจากนั้นจะจบลงเช่นไร
ในขณะที่หนุ่ยกับธีร์รู้จักกันจากสถานการณ์ที่เลวร้ายแต่กลายมาเป็นพี่น้องที่รักใคร่สนิทสนมกัน
จนอาจสานต่อไปเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งขึ้น
ทั้งที่จุดเริ่มต้นบวกลบแตกต่าง แต่ด้วยสิ่งแวดล้อมนำพาให้บั้นปลายแห่งสายสัมพันธ์น่าจะแตกต่างกันด้วยหรือไม่
ยิ่งอ่านยิ่งสนุกมากค่ะ
บวก 1 แต้ม รออ่านต่อนะคะ


ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #196 เมื่อ26-08-2009 22:43:19 »

อ่านแล้วติดมากมาย

อยากส่งนายวัชไปบำบัดไวๆ ละนี่ ทำกับน่านงี้ได้ไงนะ

ส่วนหนุ่ยกับธีร์นับวันยิ่งความสัมพันธ์ดีขึ้น

ปล. จบเศร้าจะ :m31:กระทู้  :laugh:

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #197 เมื่อ26-08-2009 23:50:47 »

สองคู่เหรอ...มันจะเป็นแบบนี้จิงง่ะ

ไม่รู้สิ แต่ลุ้นให้หนุ่ยกับวัชรักกัน ส่วนพี่ชายสุดหล่อก็เจอกับคนที่รออยู่

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #198 เมื่อ27-08-2009 02:08:06 »

แหงะ   เผากระทู้เลยเหรอคะ     เตรียมถังดับเพลิงก่อง   อิอิ
พูดเล่นนะคะ   :m18:

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
«ตอบ #199 เมื่อ27-08-2009 02:18:18 »

17 สถานบำบัด

          สามเดือนต่อมาไอ้อุ้ยถูกตำรวจจับ ในข้อหายาเสพติดโดยถูกล่อซื้อจากตำรวจ พร้อมทั้งโพยรายชื่อลูกค้าทั้งหมด ซึ่งมีทั้งคนในแวดวงไฮโซ นักเรียน นักศึกษา ดารา ในรายชื่อทั้งหมดนั้นมีชื่อของศิวัชอยู่ด้วย...หลังจากที่เคารพธงชาติเสร็จแล้วในวันก่อนสอบไล่เทอมหนึ่ง...รถตำรวจคันหนึ่งแล่นเข้ามาในโรงเรียน

“อาจารย์ครับผมขอคุยกับลูกศิษย์อาจารย์ที่ชื่อศิวัชหน่อยน่ะครับ” ร้อยตำรวจเอกวิทูร บอกจุดประสงค์ที่มาในครั้งนี้กับอาจารย์สมเกียรติหลังจากที่เล่าเรื่องราวคร่าวๆให้ฟังแล้ว...ตำรวจต้องการสอบปากคำและตรวจปัสสาวะในฐานะที่มีชื่อเป็นลูกค้าของไอ้อุ้ย

          หลังจากนั้น เสียงประกาศเรียกศิวัชก็ดังขึ้นทั่วทุกตึก

“วัช...เสียงประกาศเรียกวัชน่ะ...” น่านเรียกวัชที่นั่งอยู่ข้างๆ หนุ่ยคืนที่นั่งให้ศิวัชตั้งแต่กลับจากหัวหิน
“ได้ยินแล้ว...เรื่องอะไรอีกวะ” วัชหน้ายุ่งๆ เขาเองก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรเพราะเรื่องที่จ้างคนไปทำร้ายหนุ่ยนั้นมันเงียบไปนานแล้ว เขาไม่คิดว่าจะมีอะไร...แต่หารู้ไม่...เรื่องนี้มันร้ายแรงมาก...ร้ายแรงจนทำให้เขาแทบไม่มีแผ่นดินจะอยู่เลยทีเดียว
“ให้น่านไปเป็นเพื่อนมั้ย” น่านมองแฟนหนุ่มด้วยความเป็นห่วง พักหลังวัชซูบผอมไปมาก ปากที่เคยแดงระเรื่อกลับดำคล้ำ ครั้งหนึ่งน่านเคยจับได้ว่าวัชแอบเล่น”ไอซ์”ในห้องน้ำที่บ้าน ทั้งสองทะเลาะกันแทบตาย...น่านนะที่แทบตาย...โดนวัชอัดซะจมที่นอนไปเลย...เด็กหนุ่มขี้โมโหมากขึ้นทุกวันและหวาดระแวงเอามากๆจนเดี๋ยวนี้น่านห่างจากสายตาวัชไปไม่ได้เลย
“ไม่ต้อง...กูไปเองได้...ยุ่งจริงๆ” เด็กหนุ่มหงุดหงิดอีกแล้ว...
“...........” น่านได้แต่นั่งก้มหน้าเงียบ

          หลังจากวัชลงไปแล้ว จนเกือบเที่ยงถึงได้กลับเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้หน้าตาที่เคยดูอวดดีกลับกลายเป็นซีดเผือด...วัชเหม่อมองออกไปข้างนอกห้องตลอดเวลาจนถึงเวลาอาหารกลางวัน...เพื่อนๆออกจากห้องกันหมดแล้ว

“ไปกินข้าวเถอะวัช...” น่านสะกิดชวน
“..........”
“วัช...ไม่หิวเหรอ” น่านสะกิดอีกครั้ง
“..........”
“วัช...เป็นอะไร” น่านก้มลงไปดูหน้าแฟนหนุ่ม
“.........” วัชนั่งน้ำตาไหลออกมา...
“น่าน...วัชกลัว....วัชกลัว...” วัชกอดน่านแน่น...ในห้องไม่มีใครแล้ว...มีเขาเพียงสองคนเท่านั้น
“มีอะไรวัช...กลัวอะไร...” น่านงงมากๆ...
“ตำรวจมาคุยกับวัช...ให้วัชเป็นพยานเรื่องไอ้อุ้ยมันถูกจับ...มันถูกจับเรื่องยา...” วัชพูดวนไปวนมาจน เกือบจับใจความไม่ได้
“น่าน...ตำรวจจะจับวัชมั้ย...” วัชดูสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด...เด็กหนุ่มหน้าซีด...ตัวสั่น
“วัชก็บอกตำรวจไปสิ...ว่ามันเป็นยังไง” น่านให้ความเห็นได้แค่นั้นเพราะว่าเขาเองก็รู้อยู่แค่นั้นจริงๆ
“ตำรวจตรวจฉี่วัช...”
“แล้วเจอมั้ย...”น่านถาม
“เจอ...”

          สิ้นเสียงวัช...น่านทรุดลงนั่งกับเก้าอี้...น้ำตาไหลพรากออกมา และแล้ววันนี้ก็มาถึง...วัชต้องโดนไล่ออกแน่ๆ...

“ไปคุยกับอาจารย์กันมั้ย...อาจารย์สมเกียรติต้องช่วยเราได้” น่านแนะนำ...
“ไม่ทันแล้วน่าน...บ่ายนี้คุณตาจะมา...ตำรวจด้วย...”
“...........” น่านไม่รู้จะปลอบอะไรวัชอีกแล้ว...คงต้องเผชิญความจริงกันแล้ว
“วัชกลัว...กลัวจังเลย...น่านช่วยวัชด้วย...”วัชร้องไห้โฮออกมาเหมือนสติแตก...
“วัชไม่ต้องกลัวนะ...น่านจะอยู่ข้างๆวัช...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...น่านจะไม่ทิ้งวัช...” น่านบีบมือวัชไว้แน่นราวกับจะบอกว่า...น่านยังจำ”สัญญา”ที่ให้ไว้กับวัชในคืนนั้นได้ดี...

          ทางโรงเรียนให้โอกาสกับศิวัชอีกครั้งแต่ต้องให้ศิวัชได้รับการบำบัดรักษาก่อน...เพราะตำรวจบอกว่าจะกันศิวัชไว้เป็นพยาน...เพื่อสืบสาวไปให้ถึงผู้ค้ารายใหญ่กว่านี้...และให้ศิวัชเป็นคนป่วยที่ต้องเข้ารับการบำบัดรักษาตามขั้นตอน...วัชต้องพักการเรียนเพื่อเข้าบำบัดที่สถานบำบัดผู้ติดยาเสพติด...กรณีของวัชนั้นเป็นหนึ่งในทางออกของสังคม...ที่ให้กับผู้หลงผิด...ให้กลับตัวกลับใจ...และกลับมาเป็นคนดีของสังคมอีกครั้ง


          บ่ายวันนั้นที่ห้องประชุม...คุณตาของศิวัชเสียใจมากๆ นายพลแห่งกองทัพ...กล่าวถ้อยคำที่กินใจกับผู้ที่ได้ฟัง...ทั้งน้ำตา

“ผมต้องกราบขอโทษอาจารย์และคุณตำรวจที่อุตส่าห์เสียสละเวลาอันมีค่า...มาด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง...ของหลานชายผม...” คุณตาทิ้งศักดิ์ศรีและเกียรติยศด้วยการยกมือไหว้ขอโทษนายตำรวจรุ่นหลานและอาจารย์สมเกียรติก่อนจะหันมาพูดกับศิวัช หลานคนเดียว...และเป็นหลานคนที่รักสุดหัวใจว่า
“ตามันไม่ดีเอง...ตาเลี้ยงหนูไม่ดี...ถึงทำให้หนูเป็นแบบนี้...หนูต้องลำบาก...และเจ็บปวด...เพราะตา....ตารักหนูนะลูก...” ศิวัชก้มลงไปกอดตุณตาของเขาก่อนที่จะกราบลงแทบเท้า...พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ด้วยความสำนึกผิด
“คุณตาครับ...วัชขอโทษ...วัชไม่ดี...ไม่เคยทำให้คุณตาภูมิใจเลย...วัชมีแต่นำความเสื่อมเสียและอับอายมาให้...” ศิวัชร้องไห้ออกมาไม่อายใคร...อาจารย์สมเกียรติถอดแว่นเช็ดน้ำตาที่ซึมออกมา
“เรากลับบ้านกันเถอะลูก...” คุณตาเดินจูงมือพาหลานออกจากห้องประชุม...โดยก้มหน้าเล็กน้อยให้กับการทำความเคารพของนายตำรวจหนุ่ม
“ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องคดีนะครับ...ผมจะดูแลให้เต็มที่” นายตำรวจกล่าวกับพลโทสง่า...ที่วันนี้ท่านมีความ”สง่างาม”สมชื่อ
.................................................


“วัช...เป็นยังไงบ้าง” เสียงน่านโทรมาหาในเย็นวันนั้น
“อืม...น่านเหรอ...วัชสบายดี...กำลังทานข้าวอยู่กับคุณตาแล้วก็คุณยาย...” เสียงของวัชตอบน่านด้วยความสดใส...สมวัย ไม่มีใครรู้ว่าคุณตาและคุณยายคุยอะไรกับศิวัช...ทำให้ศิวัชเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...ในเวลาอันรวดเร็ว...อานุภาพแห่งความรักที่คุณตากับคุณยายมีให้หลานคนนี้แน่ๆ...ถึงทำให้ที่มีผลขนาดนี้...
“คิดว่าวัชจะเป็นอะไรมาก...” น่านพูดแต่รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่วัชดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไร
“น่าน...มาหาวัชหน่อยได้มั้ย...เย็นนี้นะ...” วัชบอกแล้ววางหูไป

          น่านขอที่บ้านไปนอนบ้านวัชอย่างที่เคยทำเป็นปกติ...แทบจะทุกวันศุกร์อยู่แล้วที่เป็นแบบนี้...จนทางบ้านไม่รู้จะว่าอะไรเด็กหนุ่มอีกแล้ว... "ถ้าการเรียนไม่ตกชั้นก็ไม่รู้จะไปว่าอะไรแก"พ่อของน่านเคยพูดแบบนี้

“เป็นไง...คิดถึงล่ะสิ” น่านนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาแฟนหนุ่มด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า
“อืม...เหนื่อยน่าดูเลย...” วัชนอนหงายเหยียดยาว น่านเอานิ้วไล้เล่นที่สันจมูกของวัช
“วัช...น่านรักวัชนะ...” น่านก้มลงไปหอมแก้มคนรักอย่างแผ่วเบา
“น่าน...วัชมีอะไรจะบอก...” วัชหันมาพูดหน้าตาจริงจัง
“อะไรครับ...” เด็กทั้งสองหน้าเกือบติดกัน
“พรุ่งนี้คุณตาจะพาวัชไปหาหมอ...เพื่อจะอดยา” วัชยิ้มให้น่าน...สายตาเด็กหนุ่มมุ่งมั่นเต็มที่...เขาพร้อมจะกลับตัวเป็นคนดี...หัวใจที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะทำให้กลับคืนสู่สังคมได้
“ดีสิวัช...น่านว่าวัชต้องเลิกได้แน่ๆ...” น่านยิ้มให้กำลังใจพร้อมกับเอาสองมือนุ่มๆมากุมใบหน้าหล่อๆเอาไว้
“น่านเป็นกำลังใจให้วัชด้วยนะ...” วัชมองลึกเข้าไปในดวงตาของน่าน...ทั้งสองสบตากันนิ่งและเนิ่นนาน
“แน่นอน...น่านเป็นกำลังใจให้วัชเสมอนะ...น่านไม่เคยลืมคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับวัชเลย...” น่านย้อนคิดไปถึงคืนนั้น...คืนที่เขาทั้งสอง...มอบหัวใจรักให้แก่กัน
“พรุ่งนี้ให้น่านไปกับวัชด้วยนะ”
“น่านต้องไปส่งวัชอยู่แล้ว...แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่วัชจะได้กลับมาก็ไม่รู้นะ...วัชต้องคิดถึงน่านมากแน่ๆเลย” วัชพูดแล้วหอมแก้มคนรักฟอดใหญ่
“อืม...นอนเถอะนะครับ...ดึกแล้ว...” น่านบอกวัช
“ยังอ่ะ...ขอชื่นใจอีกครั้งนึงไม่ได้เหรอ...” วัชพูดจบโดยไม่ต้องคอยคำอนุญาตจากคนรักเลย เขากดจมูกลงที่ซอกคอน่านอีกครั้ง...แล้วทุกอย่างก็ดำเนินต่อไปตามครรลอง...ที่มันควรจะเป็น
......................................................

          คุณตาของศิวัชไม่ได้ใช้เส้นสายที่มีอยู่ในการวิ่งเต้นช่วยเหลือหลานชายคนเดียวเลย...ท่านปล่อยให้เป็นไปตามกระบวนการของศาล...ที่ท่านเชื่อมาตลอดว่า”ยุติธรรม”เสมอ แม้ตอนนี้จะผ่านเรื่องราวร้ายๆมาหลายเดือนแล้ว ศิวัชก็ได้รับการบำบัดรักษาตามขั้นตอนที่ถูกต้องและเข้ารายงานตัวและตรวจหาสารเสพติดอยู่ตลอด...ตามคำสั่งของศาล แต่เด็กหนุ่มไม่เรียนต่อที่โรงเรียนเดิม...ศิวัชอยากสอบเทียบให้ได้ทันเพื่อน...เขาขะมักเขม้น...อ่านหนังสือ เพื่อจะให้ได้เรียน กศน. เวลาล่วงเลยผ่านไปจนทุกอย่างเริ่มเป็นปกติ...อย่างที่มันควรจะเป็น...แต่มีสิ่งหนึ่ง...คืบคลานเข้ามาช้าๆ...สิ่งนี้แหละที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเด็กหนุ่มไปตลอดกาล

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 16=
« ตอบ #199 เมื่อ: 27-08-2009 02:18:18 »





ifwedo

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #200 เมื่อ27-08-2009 02:30:03 »

อุ้ยแล้วสิ่งที่เปลี่ยนมันดีรึไม่ดีน๊า อยากรู้จังมาต่ออีกน๊าๆๆ

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #201 เมื่อ27-08-2009 02:47:31 »

ศิวัชกลับตัวกลับใจได้มากมายเป็นคนละคนเลยรึเนี่ย
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นอีก ความเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลขนาดนั้นคืออะไรกันนะ
ตอนนี้เหมือนจะรวบรัดตัดความทางด้านศิวัชไปเลย
แล้วทางด้านหนุ่ยกับธีร์เป็นยังไงบ้าง
รออ่านต่อนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #202 เมื่อ27-08-2009 02:50:08 »

* เหมือนคนเขียน รีบเขียนไงไม่รู้ครับ (อันนี้ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่า) หรือว่าเป็นสไตร์คนเขียนเอง ความรู้สึกผมคืออยากร้องไห้

แต่เหมือนเรื่องผ่านไปรวดเร็มมาก จนน้ำตาไหลไม่ออก เหมือนมันรวบรัดอ่ะครับผม

เป็นกำลังใจให้ครับสู้ๆ (ผมเองไม่ใช้นักเขียน แต่เป็นเพียงผู้อ่านธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นครับ อิอิ) :L2:


คิดถึงคู่ธีร์เหมือนกันน่ะเนี่ย ขนาดหายไปตอนเดียว...

น่านกับวัชสู้ๆ ทุกอย่างมันต้องผ่านไปได้ และเชื่อว่าวันหนึ่ง...

ทั้งสองคน คงจะยิ้มทั้งน้ำตา เพราะรู้ว่าการอดทน และรอใครสักคน

มันมีค่าแค่ไหน (บ่นไรเนี่ยผม อิอิ)   o7

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #203 เมื่อ27-08-2009 02:57:51 »

มีเรื่องราวอีกมากหรือป่าวครับ  เห็นรวบรัดตัดความไปเยอะเลย

การเปลี่ยนแปลงที่ว่านั้น เปลี่ยนไปไหนทางไหนครับ

แล้วจะติดตามต่อว่าเป็นยังงัย

 :z2:   :z2:

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #204 เมื่อ27-08-2009 11:13:37 »

เนกำลังใจให้วัชนะครับ

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #205 เมื่อ27-08-2009 11:19:56 »

คำพูดของคุณตา ทำเอาน้ำตาไหลเลย

ชีวิตของศิวัชคงจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นนะ

 :sad11:

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #206 เมื่อ27-08-2009 11:35:56 »

ขออย่าให้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นอีกเลยนะ

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #207 เมื่อ27-08-2009 14:03:07 »

เริ่มสดใสแล้วววววววววววว

ออฟไลน์ kikipanda

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #208 เมื่อ27-08-2009 15:42:15 »

พอฟ้าจะเริ่มใส คุณต้นคุงก็พัดพาบรรยากาศครึ้มฝน(หรือจะพายุ) มาอีกแล้ววว  :sad4:

ทำผิดแล้วคิดได้ พร้อมกลับตัวนี่น่าอภัยให้นะน้องวัช สู้ๆ นะจ๊ะ

wichit14

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 17=
«ตอบ #209 เมื่อ27-08-2009 17:27:56 »

นั่งลุ้นอยู่เหมือนกัน ว่าวัช จะกลับมาดีได้ไหม ถ้ากลับตัวได้ก็ดีครับ.. วัชติดไอซ์ แต่ผม ติดเรื่องนี้งอมแงมเลย... ถ้าวันไหนไม่ได้เสพ คงตาย..555+

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด