ระโนด <by ต้นคุง>
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ระโนด <by ต้นคุง>  (อ่าน 163404 ครั้ง)

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 6=
«ตอบ #60 เมื่อ14-08-2009 10:29:38 »

มาจิ้มต่อตอนเช้าจ้า

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้
«ตอบ #61 เมื่อ14-08-2009 17:31:37 »

กลับไปบ้าน เข้ามาอ่านเรื่องนี้ คืบหน้าไปเร็วน่ะครับ

มาต่อบ่อยๆ จะได้มาอ่าน อิ อิ

รออยู่ครับ เป็นกำลังใจให้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-08-2009 10:47:39 โดย เกียรติเกย์ »

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 6=
«ตอบ #62 เมื่อ14-08-2009 18:02:02 »

มาดันนนจ้า

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 6=
«ตอบ #63 เมื่อ14-08-2009 20:09:52 »

เป็นกำลังใจให้ครับ

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 6=
«ตอบ #64 เมื่อ15-08-2009 00:55:41 »

ธีร์กับหนุ่ยเริ่มมีใจให้กันโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่านะ
ส่วนเต้นี่ก็น่าคิด เป็นตัวแปรที่จะแทรกไปทางไหนกัน หนุ่ย หรือ ธีร์
บวก 1 แต้ม ขอบคุณนะคะ

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 6=
«ตอบ #65 เมื่อ15-08-2009 05:41:52 »

7 สถานีสุรศักดิ์ 

          หนุ่ยบอกป้าจิตเรื่องที่คุณธีร์สั่งให้เปิดห้องให้เขาเข้าไปใช้อินเตอร์เนตในห้องคุณธีร์ได้ ป้าจิตไม่ไปเปิดห้องให้ แต่เลือกกุญแจออกมาดอกหนึ่งแล้วส่งให้
“อ่ะ...คุณเอาไปเปิดเองแล้วกันนะ...ห้องคุณธีร์อยู่ชั้นสาม...ขึ้นบันไดไปอยู่ด้านซ้ายสุดของตึก...”ป้าจิตยื่นกุญแจให้หนุ่ย
“ขอบคุณครับป้า”
“อ้อ...เดี๋ยวตอนบ่ายช่างจะมาเก็บงานในห้องคุณ...อาจจะเสียงดังบ้างนะคะ”ป้าจิตบอก
“ห้องผมอยู่ตรงไหนเหรอครับป้า”หนุ่ยถาม
“ห้องคุณถึงก่อนห้องคุณธีร์...ติดกันเลยค่ะ...”ป้าจิตบอกแล้วเดินกลับเข้าครัวไป

          ห้องของธีร์อยู่ในปีกด้านซ้ายสุดของตัวตึก บนชั้นสาม หนุ่ยสังเกตห้องที่ใหญ่โตและหรูหราด้วยความตื่นตา เตียงนอนใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ด้านหัวนอนมีโต๊ะเล็กๆวางโคมไฟและมีกรอบรูปเล็กๆ หนุ่ยคุกเข่าลงไปนั่งดูรูปถ่ายนั้นด้วยความสนใจ เป็นรูปคุณธีร์ถ่ายคู่กับคุณภาณี ที่สะพานโกลเด้นท์เกต หนุ่ยเห็นแล้วอดยิ้มไปกับความรักที่มีให้กันของแม่ลูกคู่นี้ ไม่ได้ น่าอิจฉาจริงๆ หนุ่ยถือวิสาสะหยิบเอาขึ้นมาดู เด็กหนุ่มสังเกตเห็นว่าด้านหลังของกรอบรูปใบนี้มีรูปอีกรูปหนึ่งซ่อนอยู่ หนุ่ยค่อยๆดึงออกมาดู เป็นรูปคุณธีร์อีกนั่นแหละ...แต่รูปนี้ถ่ายคู่กับเพื่อน...ทั้งสองยืนกอดคอกัน สีหน้าของทั้งคู่บ่งบอกว่ามีความสุขมากๆ คุณธีร์สวมสเวตเตอร์สีดำ ผมยาวกว่าตอนนี้มาก สายลมคงจะพัดมาทำให้เส้นผมเล็กๆพลิ้วไปตามแรงลม ส่วนเพื่อนคุณธีร์นั้นสวมใส่สเวตเตอร์สีแดงสด ใบหน้าคมสัน จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ผิวคล้ำเล็กน้อยแต่หน้าเนียนใส ทรงผมที่ตัดจนเกือบสั้น ทำให้ดูสดใส รูปถ่ายรูปนี้คงไม่ได้ถ่ายที่เมืองไทยแน่นอนเพราะถ้าเป็นเมืองไทย...คงไม่ใส่สเวตเตอร์ หนุ่ยไม่รู้หรอกว่าที่ไหน
          หนุ่ยสอดรูปถ่ายใบนั้นเข้าที่แล้ววางกรอบรูปนั้นลงที่เดิม ก่อนเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่าง หนุ่ยเปิดหน้าต่างบานใหญ่แล้วชะโงกหน้าออกมา ห้องนี้มองเห็นบริเวณบ้านโดยรอบได้ โดยเฉพาะด้านประตูหน้าใครเข้าออกทางหน้าบ้านนี่เห็นหมด ช่องหน้าต่างเป็นที่ตั้งของโต๊ะเขียนหนังสือด้วย แต่ดูแล้วคุณธีร์คงไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไหร่เพราะแทบจะไม่มีร่องรอยการใช้งานเลย ห้องชายหนุ่มตกแต่งแบบเรียบง่าย ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกอะไร โทรทัศน์ เครื่องเสียง ไม่มีสักอย่าง ผิดกับห้องของเขาที่คุณธีร์สั่งให้ติดทั้งโทรทัศน์ เครื่องเสียงและคอมพิวเตอร์ “สั่งให้ติดนู่นติดนี่ยังกับจะมานอนซะเอง”หนุ่ยคิดในใจพลางเดินไปเปิดโน้ตบุ๊คแล้วจัดการเสียบสายแลนที่วางอยู่บนโต๊ะเข้ากับเครื่องคอมฯ สักพักเมื่อเครื่องพร้อมแล้วหนุ่ยก็เริ่มเสิร์ชหาที่เรียนพิเศษทันที หนุ่ยเก็บข้อมูลเรื่องที่เรียนไว้แล้วเพื่อคอยให้คุณธีร์กลับมาตัดสินใจอีกครั้ง
.............

          หลังจากที่ธีร์กลับมาจากสิงคโปร์แล้ว ธีร์ก็พาหนุ่ยไปสมัครเรียนพิเศษที่สถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่งย่านพญาไท หนุ่ยต้องเรียนทุกวัน เก้าโมงถึงสิบเอ็ดโมง แต่เรื่องที่เป็นปัญหาที่สุดคือการเดินทาง ธีร์ต้องขอให้ป้าจิตเป็นคนสอนหนุ่ยให้ขึ้นรถไฟฟ้าให้เป็น เพื่อจะได้ไปไหนมาไหนได้เอง ป้าจิตเล่าให้หนุ่ยฟังคร่าวๆถึงวิธีการซื้อบัตรรถไฟฟ้า รวมทั้งตั๋วนักเรียนแบบรายเดือน แค่นั้นเด็กหนุ่มก็สามารถไปเองได้แล้ว เด็กหนุ่มหัวไวไม่ใช่น้อย

          เริ่มไปเรียนวันแรกหนุ่ยรู้สึกได้ถึงความแตกต่างระหว่าง ที่เรียนพิเศษกับการเรียนในห้องเรียนโดยสิ้นเชิง ห้องเรียนของเขาที่ระโนดนั้นทุกคนเอื้ออาทรต่อกัน ใครจดงานไม่ทันก็ขอยืมเพื่อนไปลอก ใครขี้เกียจก็ลอกเพื่อนเอา แบ่งปันกันเป็นเรื่องปกติ แต่ที่นี่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาเรียน ไม่มีการแบ่งปัน ทุกคนรักษาสิทธิ์ในส่วนที่พึงมีพึงได้ ของใครของมัน หนุ่ยรู้สึกว่าการแข่งขันที่สูงอย่างนี้มันทำให้เขาอึดอัดไม่ใช่น้อย
          คอร์สที่หนุ่ยเรียนเป็นคอร์สที่สั้นๆ ตอนนี้เรื่องเรียนของหนุ่ยที่โรงเรียนเก่าของธีร์นั้นเรียบร้อยแล้ว เขาไม่กล้าถามคุณภาณีว่าทำอย่างไรถึงทำให้เขาเข้าไปเรียนได้ ได้แต่ก้มหน้ารับคำอย่างเกรงใจ
“ป้าจะให้พี่ธีร์พาเราไปซื้อเสื้อผ้านักเรียนนะ”ภาณีบอกแล้วออกจากบ้านไป
“รบกวนคุณธีร์อีกแล้ว”หนุ่ยคิดในใจ
..............

          เปิดเรียนวันแรกธีร์ขับรถจากคอนโดฯมารับหนุ่ยแต่เช้า หนุ่ยเองก็ตื่นเต้นมากๆ เมื่อคืนนี้นอนไม่หลับเอาซะเลย ระหว่างทางหนุ่ยมองเส้นทางที่จะไปเรียนตลอดเพื่อจะจำไว้ว่าต้องไปทางไหน เขาไม่อยากรบกวนคุณธีร์ให้มาส่งทุกวันด้วย อีกอย่างเขาโตพอที่จะไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเองแล้ว
“ผมต้องนั่งรถเมล์สายอะไรครับถึงจะมาโรงเรียนได้”หนุ่ยถามเผื่อว่าธีร์จะช่วยได้
“ไม่รู้เหมือนกัน...ตอนที่ชั้นไปเรียนมันก็นานแล้ว...ตอนนี้รถเมล์ก็เปลี่ยนชื่อสายจนจำไม่ได้แล้ว”ธีร์พูดเหมือนบ่น
“ชั้นว่าเธอน่าจะนั่งรถไฟฟ้าไปเรียนได้นะ...ลงสถานีสุรศักดิ์เดินไปอีกนิดเดียวก็ถึง”ธีร์บอก

          การมาเรียนในโรงเรียนที่มีแต่ชายล้วนทำให้หนุ่ยมีความรู้สึกแปลกไปอีก และขนาดโรงเรียนที่ใหญ่โตก็ทำให้เขาเองทำตัวไม่ค่อยถูก อีกอย่างที่สำคัญที่สุดคือการเข้ามาเรียนในระหว่างที่เพื่อนๆรู้จักกันหมดแล้ว เขาเลยเหมือนกับคนแปลกหน้าที่มาปรากฏตัวอยู่ในที่ๆไม่มีใครรู้จัก อีกทั้งสำเนียงทองแดงที่เวลาพูดออกมาทีนึงมีแต่คนอมยิ้ม อย่างหนักก็หัวเราะเยาะเอาเลยทีเดียว

“เอ้า...เทอมนี้เรามีเพื่อนใหม่เข้ามาเรียนกับพวกเรา...ครูขอให้พวกเราต้อนรับเพื่อนใหม่ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ...แนะนำเพื่อนด้วยว่าสถานที่ใดอยู่ตรงไหน...น่านฟ้า...ครูฝากเพื่อนใหม่ด้วยนะ”อาจารย์ที่ปรึกษาชั้นม.5/2 ฝากฝังหนุ่ยกับหัวหน้าห้อง
“อ่ะ...ขอให้เธอแนะนำตัวกับเพื่อนๆในห้องหน่อยนะ...”อาจารย์คนเดิมบอกให้หนุ่ยแนะนำตัวหน้าห้อง
“สวัสดีครับ...เพื่อนๆทุกคน...ผมชื่อ”ศิลปิน เพชรกุล”ชื่อเล่นชื่อ”หนุ่ย”ครับ ผมมาจากอำเภอระโนด จังหวัดสงขลา”เรื่องพูดแบบนี้สบายมากสำหรับหนุ่ย เพราะตอนที่เรียนอยู่ระโนดนั้นเขาทั้งนำขึ้นเพลงชาติ นำสวดมนต์หน้าเสาธงเป็นประจำแถมเป็นพิธีกรในงานโรงเรียนเสมอๆ

          เสียงปรบมือดังลั่นห้อง เสมือนยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ บางส่วนก็อมยิ้มเพราะสำเนียงของเด็กใต้ แต่หนุ่ยก็ไม่รู้สึกเก้อเขินแต่อย่างใด

“นายศิวัชไปไหน...ครูไม่เห็นมา 2-3 วันแล้ว...ศิลปินเธอไปนั่งกับน่านฟ้าก่อนแล้วกันนะ...พรุ่งนี้ครูจะให้นักการจัดโต๊ะเก้าอี้มาเพิ่มให้”อาจารย์สั่งพร้อมกับชี้นิ้วไปยังที่นั่งว่างๆข้างน่านฟ้า...หัวหน้าห้อง
“น่านฟ้าเดี๋ยวตามครูมาที่ห้องพักครูด้วยนะ”อาจารย์สั่งก่อนเดินออกไป
“นายนั่งไปก่อนนะ...ถ้าไอ้วัชมันมาแล้วค่อยย้าย...หรือนายจะนั่งตรงนี้เลยก็ได้”น่านบอกกับเพื่อนใหม่ด้วยใบหน้าที่ไม่สู้จะดีนักก่อนจะเดินออกไปหาอาจารย์
“ขอบใจนะ”หนุ่ยบอกก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ตัวนั้น เก้าอี้ตัวที่หนุ่ยก็ไม่รู้หรอกว่า มันจะเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตเขาวุ่นวาย...ไม่สิ้นสุด

          วันแรกของการเรียนจบลงไปแล้วหนุ่ยมีเพื่อนใหม่มากมาย เพื่อนหลายๆคนแวะเวียนเข้ามาคุยกับเขาในเวลาที่ว่าง แต่”น่าน”ที่นั่งติดกับเขากลับไม่เคยแม้แต่จะหันมาคุย...”น่าน”ได้แต่เหม่อมองออกไปข้างนอกตลอดเวลา หนุ่ยเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่า”น่าน”น่าจะมีอะไรหนักใจอยู่...อย่างน้อยเขาก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของเพื่อนอยู่หลายครั้ง
..........

“เป็นไงบ้างคะคุณหนุ่ย...ไปโรงเรียนวันแรก”ป้าจิตทักทายหนุ่ยอย่างเอ็นดู
“สนุกดีครับป้า...ได้เพื่อนใหม่เยอะแยะเลย...”หนุ่ยยิ้มอย่างสดใส
“คุณหนุ่ยนั่งรถไฟฟ้าคล่องแล้วเหรอคะ...”ป้าจิตถามด้วยความเป็นห่วง
“สบายมากครับป้า...ผมไปกลับได้เองแล้ว...ขอบคุณป้าจิตมากนะครับ”หนุ่ยยกมือไหว้...ไม่ใช่แค่ขอบคุณเรื่องที่ป้าจิตสอนให้นั่งรถไฟฟ้าหรอก...แต่หนุ่ยรู้สึกอยากขอบคุณในน้ำใจไมตรีของป้าจิตมากกว่าที่ตลอดเวลาที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ป้าจิตรักและเอ็นดูเขาอย่างมากมาย
“เก่งค่ะ...คนบางคนจบปริญญาโทปริญญาเอกยังนั่งรถไฟฟ้าไม่เป็นเลยค่ะ”ป้าจิตยิ้มเยาะพวกที่ไม่ทันเทคโนโลยี
“วันนี้คุณภาณีจะทานข้าวที่บ้านค่ะ...เห็นบอกว่าคุณธีร์กับคุณเต้จะมาทานด้วย...สั่งอาหารป้าหลายอย่างเชียว...ป้าขอตัวก่อนนะคะ...”ป้าจิตปลีกตัวไปหลังบ้าน

          เด็กหนุ่มเดินขึ้นห้องไปด้วยความอ่อนล้า...อยากนอนสักงีบ...เหนื่อยมาทั้งวัน

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #66 เมื่อ15-08-2009 09:48:42 »

+เป็นกำลังใจให้ครับ+

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #67 เมื่อ15-08-2009 10:57:40 »

อยากอ่านต่อครับ อิอิ

เป็นกำลังใจให้สู้ๆ หนุ่ยน่ารัก.... :-[

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #68 เมื่อ15-08-2009 11:16:03 »

เด็กม่วงทองเหรอเนี่ย อิอิ

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #69 เมื่อ15-08-2009 11:34:06 »

เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้

ชักติดใจน้องหนุ่ยซะแล้ว

 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
« ตอบ #69 เมื่อ: 15-08-2009 11:34:06 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






RAJCHABUT

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #70 เมื่อ15-08-2009 12:29:49 »


ขึ้นรถไฟฟ้าไม่เป็นนี่คงเป็นพวกรวยจัด   มีคนขับรถรับส่งตลอด

เพราะ . . .

สาธารณูปโภคพื้นฐานด้านการขนส่ง  วิศวกรต้องออกแบบมาให้ใช้ได้ง่ายที่สุดแล้วล่ะครับ

แอบค้านสายตา . . .

ออฟไลน์ Cha Ris Ma

  • สาระไม่ค่อยมี...หน้าตาดีไปวันๆ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +670/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้
«ตอบ #71 เมื่อ15-08-2009 12:42:37 »

สนุกดี

ภาษาก็ดี เขียนจนเห็นภาพเลย

หนุ่ยน่ารัก อยากเอามาดูแลเอง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-08-2009 13:59:03 โดย Cha Ris Ma »

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #72 เมื่อ15-08-2009 12:44:06 »

 :z13:  



คนแต่ง  +  คนโพส นะคับ




เรื่องราวจะเปนยังงัยนะ




กำลังมารออยู่นะ




 :z2:    :z2:



clubza

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #73 เมื่อ15-08-2009 13:59:34 »

เห็นชื่อเรื่องตอนเเรกไม่คิดว่าจะเข้ามาอ่านเลย
พอได้ลองอ่าน บอกได้เลยว่าสนุกครับ น่าติด
ตามอยากอ่านเเบบรสดเดียวจบเลย มาต่อไวๆนะ

ออฟไลน์ panpan

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-2
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #74 เมื่อ15-08-2009 14:59:39 »

สนุกอ่ะ  อ่านมา 7 ตอนรวดยังเดาแนวเรื่องไม่ถูกเลย

 :L2:

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #75 เมื่อ15-08-2009 15:21:59 »

+1 ให้คนเขียน
ณ ตอนนี้ หนุ่ยน่ารัก ธีร์น่าปลื้ม ต้องเลือก ยาก...
สนุกดีอ่านแล้วลุ้นตาม มีประเด็นให้คิดขบไปเรื่อยๆ ภาษาที่ใช้ก็ละมุนน่าอ่าน
แล้วจะมารออ่านต่อ

นิว

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #76 เมื่อ15-08-2009 17:26:56 »

เข้ามาอ่านแล้วจ้า

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #77 เมื่อ15-08-2009 17:45:09 »

มาจิ้มต่อตอนเย็นๆจ้า

หนุ่ยน่ารักมาก

ออฟไลน์ 0nePiece

  • ++..ชีวิตไร้รัก..++
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #78 เมื่อ15-08-2009 22:35:20 »

มาเป็นกำลังใจให้ต่อครับ อิอิ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2491
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #79 เมื่อ16-08-2009 00:29:21 »

พี่ธีร์โหดจัง


หนุ่ยหงอหมดแล้ว



รออ่านตอนต่อไปค้าบ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
« ตอบ #79 เมื่อ: 16-08-2009 00:29:21 »





namtaan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #80 เมื่อ16-08-2009 02:44:41 »

ชีวิตหนุ่ยจะวุ่นวายเพราะศิวัชอย่างนั้นเหรอ
อย่างนี้ก็คงวุ่นหลายด้านเลยสินะ
บวก 1 แต้ม รอติดตามต่อค่ะ ขอบคุณนะ

ออฟไลน์ คุณหนูไฉไล

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 289
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #81 เมื่อ16-08-2009 03:30:08 »

สมัครเป็นแฟนขลับเรื่องนี้อย่างแรง

อ่านไป ก็ได้แต่ปิดหน้าไป

.
.
.

คุณธีร์ .. แร่ดจริง ได้ใจ

555+

ออฟไลน์ Tifa

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +417/-2
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #82 เมื่อ16-08-2009 03:40:08 »

เป็นเด็กดีจัง หนุ่ยนี่

ถ้าเป็นเรานะ หึหึ


องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #83 เมื่อ16-08-2009 07:11:06 »

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ  ขอบคุณมากจริง ๆ

ทุกกำลังใจจะส่งถึงต้นคุงแน่นอน  รวมคำถามและคำแนะนำติชมต่าง ๆ ด้วยค่ะ  ขอบคุณมากค่ะ

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 7=
«ตอบ #84 เมื่อ16-08-2009 07:18:26 »

8 ทองหล่อ

          หนุ่ยโยนเป้ใส่หนังสือลงบนเตียงแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้อากาศระบาย ลมเย็นๆยามบ่ายพัดเข้ามาเด็กหนุ่มถอดเสื้อนักเรียนผึ่งไว้ที่เก้าอี้ ก่อนจะเดินไปเปิดวิทยุ เขาหาคลื่นวิทยุคลื่นฮิตที่เพื่อนๆพูดถึงกันเมื่อกลางวันแล้วนอนฟัง ลมเย็นพัดเข้ามาทำให้หนุ่ยเคลิ้มหลับไปอย่างง่ายดาย นานแค่ไหนไม่รู้มีเสียงเคาะประตูแรงๆหลายครั้งทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่น ท้องฟ้าข้างนอกสลัวลง “ฉิบหายแล้ว...หลับไปได้ไงวะ”หนุ่ยรีบกระโจนไปเปิดประตูก่อนที่มันจะถูกพังเข้ามา...ด้วยแรงโมโหของใครบางคน

“คะ...คะ...คุณธีร์...สวัสดีครับ...”หนุ่ยยกมือไหว้แล้วขยี้ตาสะบัดหัวแรงๆไล่ความมึน
“หลับอีกแล้วล่ะสิ...จะขี้เกียจไปถึงไหน...รู้มั๊ยว่าต้องลงไปทานข้าว...ให้ผู้ใหญ่คอยนานมันไม่ดีนะ”ธีร์หันกลับเดินลงบันไดไป...โดยที่หนุ่ยได้แต่ก้มหน้างุด ไม่ทันได้ตอบอะไร
“ซวยจริงๆเลยกู”หนุ่ยสบถออกมาเบาๆแล้วปิดประตู หนุ่ยปลดตะขอกางเกงนักเรียนที่สวมอยู่ แล้วปล่อยให้มันลงไปกองกับพื้น เด็กหนุ่มใช้นิ้วเท้าคีบมันโยนลงตะกร้า ก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่างโดยมีกางเกงในสีขาวตัวเดียวปิดบังเรือนกาย หนุ่ยอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาเขาหยิบเสื้อแขนยาวสีขาวที่ใส่นอนทุกวัน มันออกจะรัดๆสักนิดแต่ใส่สบายเพราะเนื้อผ้าที่มันยืดและอบอุ่นดี หนุ่ยใส่กางเกงในแล้วก็คว้ากางเกงวอร์มมาสวมทับแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป

“ไงมาแล้วเรอะ...จะได้เริ่มทานกันได้ซะที”ธีร์ส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ
“เหนื่อยเหรอลูก...เห็นแม่จิตเค้าบอกว่าตั้งแต่หนุ่ยกลับมาก็ขึ้นห้องเงียบไปเลย”ภาณีพูดพลางตักข้าวจากโถให้เด็กหนุ่ม
“อาหารน่าทานมากๆเลยนะครับ...ป้าจิตนี่ฝีมือไม่เคยตกเลยจริงๆ”เต้พูดพลางตักอาหารใส่จานให้กับหนุ่ยแล้วก็ยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู 'จะมีก็แต่คุณเต้นี่แหละที่เสมอต้นเสมอปลายกับเขา...ไม่เคยใส่อารมณ์กับเขาเลย' หนุ่ยนึกในใจแล้วยกมือไหว้ขอบคุณ
“หนุ่ยไม่ได้บอกแม่จิตเหรอว่าชอบทานอะไร...จะได้ให้แม่จิตเค้าทำให้ทาน”ภาณีถาม
“อะไรผมก็ทานได้ครับคุณป้า”หนุ่ยยิ้มพลางตักชิ้นปลากะพงวางบนจานของภาณี
“ไปเรียนวันแรกเป็นยังไงบ้างลูก”ภาณีชวนคุย
“ก็ดีครับ...สนุกดี...ผมได้รู้จักเพื่อนใหม่เยอะแยะเลย”หนุ่ยบอกพลางชำเลืองสายตาไปทางธีร์...เขาอยากรู้ว่าคุณธีร์คิดอะไรอยู่...เพราะตั้งแต่เขาลงมาคุณธีร์ได้แต่นั่งทานข้าวโดยไม่พูดไม่จากับใครเลย
“ดีแล้วลูก...พาเพื่อนมาที่บ้านบ้างก็ได้นะ...หรือจะมาทำการบ้านทำรายงานก็ได้...”ภาณีบอกอย่างใจดี
“เมื่อก่อนธีร์ก็พาเพื่อนมาเยอะแยะ...สนุกดีออก”เต้เสริมขึ้นมาบ้าง
“ก็ดีนะเต้...เด็กๆจะได้อยู่ในร่องในรอย...ไม่ไปที่อื่น...แม่จะเป็นห่วงมากกว่านี้”ภาณีบอก

          อาหารมื้อเย็นจบลงด้วยการที่ธีร์ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลย...หนุ่ยขึ้นห้องไปแล้วแต่ธีร์กับเต้ยังคงเดินออกมาคุยกันที่สวนหน้าบ้าน
“ไอ้ธีร์แกจะอะไรนักหนากับเจ้าหนุ่ยนั่นนะ...ชั้นเห็นแกชอบดุมันอยู่เรื่อยเลย”เต้ติงญาติหนุ่มเบาๆ
“ก็ดูมันสิ...ให้ผู้ใหญ่คอย...มันเหมาะมั้ยเล่า...นอนหลับไม่เป็นเวล่ำเวลา...เสียนิสัย”ธีร์พูด
“มันคงเหนื่อย...แกนึกดูสิ...เรียนมาทั้งวัน...” เต้แก้ตัวแทนหนุ่ย ด้วยไม่อยากให้ธีร์อารมณ์เสียอีก เด็กมันจะเข้าหน้าไม่ติด เต้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วธีร์เองทั้งรักและห่วงใยเด็กคนนี้มากกว่าใครๆ....แต่การแสดงออกนี่สิ...มันสวนทางกันโดยสิ้นเชิง
“สมัยชั้นเป็นเด็ก...ชั้นไม่เคยทำตัวอย่างนี้เลย” ธีร์ ไม่ลดราวาศอก
“ชั้นรู้เว้ย...คุณหนูธีร์ผู้อยู่ในระเบียบวินัย...แต่นี่มันไอ้หนุ่ย...ไม่ใช่ไอ้ธีร์...มันคนละคนกัน...ชั้นก็แค่อยากจะให้แกอย่าไปใส่อารมณ์กับมัน...เข้าใจมันหน่อย...และก็เห็นใจมันบ้างเท่านั้นเอง”เต้พูดยาวจนเหนื่อย
“เต้...วันนี้วันศุกร์...ไปหาเหล้ากินกันดีกว่า”ธีร์เปลี่ยนเรื่องพูด
“แกยังไม่ได้รับปากชั้นเลยว่า...แกจะไม่ไปใส่อารมณ์กับหนุ่ยมันอีก”เต้ไม่ยอมลุกจากเก้าอี้
“เออๆๆ...จะพยายาม...ว่าแต่จะไปไหนกันดีวะ”ธีร์ชวนอีกครั้ง
“ที่ไหนก็ได้...เอาใกล้ๆบ้านแล้วกัน...แกเมาแล้วขับรถยังกับจะบิน”เต้ส่ายหน้ากับการขับรถของธีร์...ขับรถเร็วไม่เคยเปลี่ยน...ยิ่งรถแรงๆด้วยไอ้ธีร์ไม่เคยบันยะบันยัง

          คืนนั้นสองหนุ่มหล่อตะลุยราตรีแถวทองหล่อกันจนเกือบเช้า ทั้งผับทั้งบาร์กินแล้วกินอีกเหมือนกับจะไม่ได้กินอีกเลยตลอดชีวิต เต้กลับบ้านตัวเองไปแล้ว ส่วนธีร์นั้นจากที่ตั้งใจจะกลับไปนอนที่คอนโดฯ กลับเมาแปร้มานอนที่บ้านทำเอาพวกคนรับใช้ต้องตื่นกันทั้งบ้าน รวมทั้งหนุ่ยด้วยที่ถูกปลุกกลางดึก

“ไอ้หนุ่ย...ไอ้หนุ่ย...เปิดประตูสิ...”เสียงธีร์อ้อแอ้และเสียงเคาะประตูดังลั่นทำเอาหนุ่ยซึ่งกำลังนอนหลับสบายสะดุ้งตื่นกลางดึก
“คุณธีร์มีอะไรครับ...”เด็กหนุ่มปิดปากหาวหวอด ธีร์มองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า หนุ่ยใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว เป้ากางเกงตุงโด่เพราะมันกำลังตื่น...มันตื่นอย่างนี้ทุกครั้งตอนเกือบเช้า หนุ่ยรู้สึกตัวว่าคุณธีร์จ้องมองมาที่แก่นกายของเขาจึงเอามือมากุมไว้ด้านหน้า เพราะเกรงว่ามันจะไม่สุภาพกับคุณธีร์...กลัวมันจะชี้หน้าคุณธีร์

“ทำไมเธอยังไม่หลับไม่นอน...”ธีร์เริ่มหาเรื่องเพราะเห็นๆอยู่ว่าเด็กหนุ่มก็นอนหลับไปแล้ว...เขาเป็นคนปลุกขึ้นมาเอง
“ผมหลับไปแล้วครับ...คุณธีร์มาปลุกผมมีอะไรรึเปล่าครับ”หนุ่ยบอกงัวเงีย
“ทำอะไรอยู่...ไหนดูสิ...”ธีร์ก้างเข้าไปในห้องหนุ่ยด้วยอาการเมาโซเซ
“ห้องเนี้ย...เป็นไง...เธอชอบมั๊ย...”ธีร์กวาดสายตามองไปรอบๆห้อง
“ครับ...ชอบครับ”หนุ่ยกำลังประเมินอาการเมาของธีร์ดูว่าจะยืนไหวรึเปล่า เพราะจากที่สังเกตธีร์ยืนเอนไปมาเกือบจะล้มอยู่แล้วแต่หนุ่ยก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้กว่านั้น ในจังหวะที่ธีร์หันกลับไปที่ประตูชายหนุ่มสะดุดขาตัวเอง ร่างบางๆจึงเซถลาไปชนกับหนุ่ยเต็มๆ แต่ด้วยความระมัดระวังที่หนุ่ยเตรียมพร้อมอยู่แล้วและสัญชาตญาณของนักกีฬาทำให้หนุ่ยประคองธีร์ไว้ในอ้อมแขนได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายที่มีขนาดไล่ๆกัน ทำให้ไม่ยากที่จะประคองเอาไว้

“อุ๊บบส์...คุณธีร์...ไหวมั๊ยครับ...คุณธีร์เมาแล้วครับ...นอนก่อนเถอะ...”หนุ่ยประคองธีร์ไปที่เตียงแล้วจับให้นอนเหยียดยาว หนุ่ยถอดรองเท้าและถุงเท้าของธีร์ออก
“ร้อนจังเลย...หนุ่ย...เปิดแอร์สิ...มีให้ใช้ทำไมไม่ใช้...” ธีร์โวยวายแล้วพยายามจะถอดเสื้อเชิ้ตออก แต่ด้วยมันมีกระดุมหลายเม็ดทำให้ไม่ทันใจชายหนุ่ม หนุ่ยจึงต้องเอื้อมมือไปปลดกระดุมให้ ก่อนจะถอดเสื้อออก ร่างท่อนบนเปล่าเปลือยต้องแสงนีออนที่สว่างจ้าภายในห้อง หนุ่ยมองร่างบอบบางของธีร์ หัวนมสีชมพูอ่อนๆ หน้าท้องที่ขาวเนียน ไม่มีกล้ามแกร่งเป็นลอน ไรขนอ่อนๆที่หน้าท้อง ลามขึ้นมาจากขอบกางเกงใน Calvin Klein สีขาว ชายหนุ่มพยายามที่จะแกะเข็มขัดเพื่อถอดกางเกงขายาวสีครีมออก แต่ด้วยความเมา ทำให้หนุ่ยต้องเข้าช่วยอีกครั้ง หนุ่ยแกะเข็มขัดออกแล้วปลดตะขอกางเกงก่อนจะรูดกางเกงขายาวออกทางปลายเท้า หนุ่ยมองไปที่ร่างเกือบเปลือย เป้ากางเกงในเป็นกระเปาะน้อยๆ ร่างขาวๆบางๆพลิกตัวเป็นนอนตะแคงแล้วก็ขดตัวด้วยความหนาว หนุ่ยสังเกตเห็นรอยสักสีที่เหนือสะโพกด้านซ้ายเป็นลายไม้กางเขนสีดำพันอยู่ด้วยเถาว์ต้นกุหลาบและมีดอกกุหลาบสีแดงอยู่ที่ปลายด้านหนึ่งของไม้กางเขน หนุ่ยก้มลงมองพลางนึกในใจว่า “คุณธีร์นี่ดูๆไปก็แปลกๆนะ...ไปสักมาอย่างนี้ไม่เจ็บบ้างหรือไงนะ” หนุ่ยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบางๆนั้นไว้ แล้วยืนดูความเรียบร้อยอีกครั้ง ผมเส้นเล็กโกรกด้วยสีน้ำตาลอ่อน ยาวปิดต้นคอขาว บางส่วนกระเซิงลงมาปิดใบหน้าขาวใส ดวงตาที่หลับพริ้ม ปากบางๆแดงจัด จมูกโด่งสวยได้รูป คิ้วบางๆเป็นปื้น รูปหน้าสวยๆของคุณธีร์...ประดุจว่าถูกเขียนมาด้วยฝีมือจิตรกรเอก

“เฮ้อ...”หนุ่ยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกเมื่อเห็นธีร์หลับลงไปแล้ว เขาเดินไปปิดไฟแล้วเดินไปที่โซฟายาวปลายเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความง่วง เขายกเตียงให้คุณธีร์ คุณธีร์จะได้นอนสบายๆ เขานอนยังไงก็ได้ นึกได้แล้วก็หลับตาลง...จิตสงบเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ในเวลาอันรวดเร็ว
............

          แสงสว่างจากข้างนอกแยงตาทำให้หนุ่ยงัวเงียลุกขึ้น เด็กหนุ่มเดินเข้าไปทำธุระในห้องน้ำแล้วออกมาเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นกางเกงวอร์มตัวเมื่อวาน เขาเดินวนไปมาเพื่อหาเสื้อยืดใส่ “วันนี้ตื่นสาย...”เขาคิดในใจ อาจจะวิ่งได้ไม่นาน เขาเดินออกจากห้องอย่างเงียบๆปฏิบัติกิจวัตรอย่างทุกวัน

          หนุ่ยกลับเข้ามาในห้อง เขาอาบน้ำแต่งตัว ทุกอย่างต้องทำด้วยความเงียบ เขาระมัดระวังทุกฝีก้าวเลยทีเดียวเพราะว่ากลัวคุณธีร์จะตื่น หนุ่ยอยากให้คุณธีร์ได้นอนนานๆ คุณธีร์เหนื่อยจากงานที่ทำ บางทีจึงอยากระบายออกด้วยการดื่มกินบ้าง เขาควรจะปล่อยให้คุณธีร์นอนให้สบายที่สุด หนุ่ยกำลังจะย่องออกจากห้องพร้อมด้วยโน้ตบุ๊คเพื่อจะเข้าไปทำงานที่ห้องคุณธีร์ อาจารย์สั่งงานตั้งแต่วันแรกที่เรียน แต่เสียงคุณธีร์ทำให้เขาต้องหยุดกึก

“เมื่อคืนทำไมไม่นอนบนเตียง...เหม็นเหล้าชั้นรึไง”เสียงคุณธีร์พูดอย่างเย็นชา
 “เอ่อ...เปล่าครับ...ผมอยากให้คุณ...เอ่อ...นอนให้สบาย”หนุ่ยตะกุกตะกักขึ้นมาทันที
“แล้วนั่นจะไปไหน...”
“เอ่อ...ไปทำการบ้านครับ...”
“ทำไมไม่ทำที่นี่ล่ะ...”
“เอ่อ...ห้องผมไม่มีเนตครับ...ผมขอเข้าไปใช้เนตห้องคุณธีร์หน่อยนะครับ”หนุ่ยตัวเล็กลีบลงไปอีก
“ไปเอาน้ำส้มคั้นเย็นๆมาให้ชั้นหน่อยสิ...ป้าจิตเตรียมไว้แล้ว”
“ครับคุณธีร์...”หนุ่ยวางโน๊ตบุ๊คแล้ววิ่งลงมาข้างล่าง พบกับป้าจิตที่กำลังเอ็ดเด็กรับใช้คนนึงอยู่

“ป้าครับคุณธีร์เอ่อ...”ยังพูดไม่จบเลยป้าจิตก็หันมาบอกว่า
“ป้าเตรียมไว้ให้แล้ว...ในตู้เย็นในครัว...คุณหนุ่ยไปเอาเองได้มั้ยคะ”ป้าจิตบอก
“ครับ...”
“ถ้าคุณธีร์เมามาแบบนี้...ตอนเช้ามักจะเรียกหาน้ำส้มทุกครั้ง”
“เหรอครับ...”
“เอ๊ะ...คุณหนุ่ยรู้ได้ยังไงว่าคุณธีร์เธอเรียกหาน้ำส้ม”ป้าจิตตั้งข้อสังเกต
“คุณธีร์นอนอยู่ที่ห้องผมน่ะครับป้า”หนุ่ยพูดแล้วก็เดินไปที่ห้องครัวด้านหลัง ป้าจิตมองตามอย่างงงๆเพราะปกติแล้วคุณธีร์ไม่เคยนอนห้องใครเลย...เมามาขนาดไหนต้องนอนห้องตัวเองเสมอ...อีกอย่างนอกจากคุณภาณีและป้าจิตแล้วไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนอนของเธอด้วยซ้ำ

          เด็กหนุ่มรีบเอาน้ำส้มจากในตู้เย็นไปให้คุณธีร์ในห้อง คุณธีร์นอนอยู่บนเตียงของเขา เสียงเพลงเบาๆจากเครื่องเสียง คุณธีร์เปิดวิทยุคลื่นที่เขาฟังอยู่เมื่อวานนี้
“เด็กสมัยนี้ฟังเพลงกันแบบนี้เหรอ”คุณธีร์เอ่ยออกมาพลางขยับตัวนั่ง แล้วรับแก้วน้ำส้มจากหนุ่ย
“ผมก็เพิ่งจะลองฟังน่ะครับ”หนุ่ยพูดแล้วยิ้มให้ คุณธีร์ดูจะอารมณ์ดีทำให้เขาคลายความประหม่าไปด้วย
“ฟังๆไปก็เพราะดีนะ”ธีร์พูดแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาบังสายตาของเด็กหนุ่มที่มองมาที่ท่อนบนเปลือยเปล่าของเขา ธีร์ลืมไปเลยว่าเขานอนโป๊อยู่ แต่ไม่เป็นไรมั้ง...อยู่ใต้ผ้าห่ม...ว่าแต่เมื่อคืนใครถอดเสื้อผ้าให้เขา
“เฮ้ย...เมื่อคืนเธอถอดเสื้อผ้าให้ชั้นเหรอ...”ธีร์หน้าแดงด้วยความอาย
“เอ่อครับ...ผมเห็นคุณธีร์จะถอดเอง...แล้วถอดไม่ได้สักที...ผมเลย...เอ่อ...ถอดให้น่ะครับ”หนุ่ยหน้าซีดเพราะดูจากสีหน้าคุณธีร์แล้ว เขาอาจจะโดนไม่ใช่น้อย...ที่ละลาบละล้วงขนาดนั้น
“ไปๆๆ...จะไปทำการบ้านก็ไปทำ...ชั้นจะนอนต่ออีกหน่อย”ธีร์ทำหน้ายุ่งๆแล้วหันหลังให้หนุ่ย ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง


ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 8=
«ตอบ #85 เมื่อ16-08-2009 07:26:10 »

 :เฮ้อ:หนุ่ยนะหนุ่ย
ภาษาลุ่มลึก น่าอ่านเช่นเคย
แล้วจะรออ่านต่อน๊า

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 8=
«ตอบ #86 เมื่อ16-08-2009 09:30:48 »

เป็นกำลังใจให้มาแต่งต่อไวๆนะครับ

ออฟไลน์ 0nePiece

  • ++..ชีวิตไร้รัก..++
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 8=
«ตอบ #87 เมื่อ16-08-2009 09:46:08 »

มาตามติดๆๆ 
วันนี้มาแต่เช้าเลย
แล้วตอนคเย็นๆๆจะมาลงให้อีกป่าวอ่ะครับ
รู้สึกว่าตาธี จะหลงหนุ่ยเข้าเต็มๆๆแล้วละซิ
 เป็นกำลังใจให้ทั้งคนแต่ง และคนโพส นะครับ :3123:

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 8=
«ตอบ #88 เมื่อ16-08-2009 10:24:45 »

ไม่ได้มาอ่านหลายวัน...กลับมาอ่านอีกที เรื่องเดินหน้าไปเยอะจังเลย ขอบคุณนะครับที่มาต่อให้จุใจขนาดนี้

สนุกมากเลยครับ...แต่ผมว่าเริ่มเห็นเค้าความวุ่นวายมาแล้วนะครับ

ให้กำลังใจเสมอครับ...

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 8=
«ตอบ #89 เมื่อ16-08-2009 11:37:51 »

หุหุ

คุณธีร์ยังไงๆนะนี่

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด