ระโนด <by ต้นคุง>
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ระโนด <by ต้นคุง>  (อ่าน 182603 ครั้ง)

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #240 เมื่อ30-08-2009 02:49:28 »

มารอลุ้นความสัมพันธ์ ของ พี่ธีร์ กับ หนุ่ย ว่าจะเปนยังงัยกันแน่


ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #241 เมื่อ30-08-2009 03:08:12 »

 :a5: หนุ่ยยยย !!! สนใจธีร์บ้างดิ ฮื่อๆๆๆๆๆ

เป็นกำลังให้คนโพสแล้วคนเขียนครับ

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #242 เมื่อ30-08-2009 03:12:56 »

ม่ายแล้วแต้วจะเป็นอุปสรรค์ไหมนะ

wichit14

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #243 เมื่อ30-08-2009 09:17:41 »

อยากไปเที่ยวภูเก็ตบ้างจังเลย.... จะรออ่านตอนไปถึงระโนด อยากรู้ว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอีกป่าว...

ออฟไลน์ Nichdia

  • สักวันผมจะเจอ...
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #244 เมื่อ30-08-2009 09:50:50 »

ทิ้งท้ายไว้อย่างน่าติดตามครับ อิอิ  o13

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #245 เมื่อ30-08-2009 11:52:22 »

และแล้วหนุ่ยห็กลับบ้านเกิด

จาเกิดไรต่อไหมเนี่ย

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #246 เมื่อ30-08-2009 13:30:59 »

เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #247 เมื่อ30-08-2009 14:03:24 »

จะเป็นรักสามเศร้ามั้ยอ่ะ

paulla

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #248 เมื่อ30-08-2009 16:47:41 »

มาเป็นแฟนคลับน้องต้นคับ 
เรียบเรียงเนื้อเรื่องได้ดีมาก ๆ คับ

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #249 เมื่อ30-08-2009 16:53:34 »

ขอแบบชัดเจนๆเลยได้มั้ยครับ เช่น ธีรเมากลับมากดหนุ่ย เต้เข้ามาเห็น ขับรถหนีไปชนน่าน วัชกลับมาดูแลน่านแต่เกิดพบรักกับเต้ อะไรประมาณเนี้ยครับ แบบนี้มันอึดอัดมากกกกกมาย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
« ตอบ #249 เมื่อ: 30-08-2009 16:53:34 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #250 เมื่อ30-08-2009 21:46:02 »

รอคำตอบอยู่นะคะ

ว่าคือใครหรืออะไร

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #251 เมื่อ30-08-2009 23:42:48 »

อะำีไรจะมาผูกมัดล่ะเนี่ย


รออ่านตอนต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #252 เมื่อ31-08-2009 00:41:25 »

 :z2: :z2: :z2:
ลุ้นว่าจะใช้คำพูดที่ว่า "รักสามเศร้า ของเราสามคน" ได้ไหมน๊า อิๆ
คำตอบของคำถามจะบอกอะไรได้มากน้อยแค่ไหนลุ้นจริงๆ
อุปสรรคคานี้จะผ่านกันไปได้ไหมนะ
หรือว่าจะแอบเป็นเพียงแค่ หัสสาสารที่หยอดหลอกคนอ่านเล็กๆ
นิว

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 20=
«ตอบ #253 เมื่อ31-08-2009 04:21:10 »

21 ระโนด 1

          วันรุ่งขึ้นทั้งสองหนุ่มไปวิ่งออกกำลังกายกันรอบๆบริเวณโรงแรม จนเหนื่อยก็ลงมาว่ายน้ำกันจนเกือบสาย ก่อนที่จะหมดเวลาอาหารเช้า
“หนุ่ยลองกินนี่ดูสิ...” ธีร์ตักเอาเบคอนทอดใส่มาในจานหนุ่ย
“อร่อยเหรอพี่...” หนุ่ยเงยหน้าจากจานของตัวเอง
“เปล่า...พี่กินไม่หมด...ช่วยหน่อย” ธีร์พูดหน้าตาเฉย
“โธ่...คิดว่าอยากให้น้องกินของอร่อย” หนุ่ยมองหน้าธีร์แบบข้องใจ
“พูดเล่นครับ...พี่ตักมาเผื่อ....” ธีร์พูดแล้วยิ้ม
“ขอบคุณครับ...อร่อยดีนะ...” หนุ่ยจัดการเบคอนจนเรียบ ก่อนจะลุกไปเอาน้ำส้มแล้วก็ผลไม้มาให้ธีร์
“อยากกินของอร่อยๆมั้ย...เดี๋ยวบ่ายๆจะพาไปกิน” ธีร์บอก
“จริงเหรอพี่...”
“หมี่ฮุ้น...เคยกินมั้ย” ธีร์บอกชื่ออาหารแปลกๆที่หนุ่ยไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ยังมีโอวเอ๋วอีกอย่างนะ...” ธีร์บอกชื่อที่ประหลาดกว่านั้น ทำเอาหนุ่ยตาวาว จริงอยู่ที่เป็นคนใต้แต่ว่าอาหารชื่อแปลกๆขนาดนี้ เขาเองไม่รู้จักหรอก อีกอย่างภูเก็ตกับบ้านของเขานั้นห่างกันมากๆทีเดียว
“พาผมไปกินหน่อยนะพี่...ชื่อแปลกขนาดนี้ต้องไปกินซะหน่อยแล้ว” หนุ่ยออกอาการอยากกิน

          หลังจากที่พี่น้องสองคนจัดการกับอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ธีร์พาหนุ่ยไปไหว้พระครูวัดฉลอง “ไม่ได้ไปมานานมาก”ธีร์นึกในใจ หลังจากที่ปิดทองไหว้พระเรียบร้อยแล้วสองหนุ่มก็ขับรถชมเมืองภูเก็ตกัน ในละแวกอาคารบ้านเรือนที่เก่าแก่ มันเป็นเสน่ห์ของภูเก็ตอีกอย่างหนึ่งที่ดึงดูดใจนักท่องเที่ยว
“สถาปัตยกรรมแบบนี้เรียกกันว่าชิโน-โปรตุกีส...” ธีร์อธิบายพลางชี้มือให้ดูบ้านเรือนเก่าแก่
“พี่ธีร์ดูชื่อถนนสิ...” หนุ่ยชี้ให้ธีร์ดูชื่อถนนที่เป็นชื่อจังหวัดในภาคใต้ เช่นถนนสตูล ถนนกระบี่ ถนนแต่ละสายมีอาคารเก่าแก่แบบชิโน-โปรตุกีสให้เห็นมากมาย
“เมื่อก่อนสมัยที่มีการทำเหมืองแร่...ภูเก็ตบูมมาก...มีคนต่างชาติเข้ามาปักหลักอยู่อาศัยมากมาย...วัฒนธรรมการก่อสร้างบ้านเรือนก็เป็นแบบตะวันตกตามไปด้วย...โดยเฉพาะชาวโปรตุเกสและชาวจีนที่มาอยู่”
“ชิโน-โปรตุกีสเนี่ยแบ่งเป็นสองแบบนะ...มีแบบ”อั้งม้อหลาว”ซึ่งเป็นแบบคฤหาสน์กับ”เตี้ยมฉู่”ซึ่งก็คือตึกแถว...เดี๋ยวพี่จะพาไปดูแบบที่เป็นคฤหาสน์...” ธีร์พูดจบก็เลี้ยวรถออกไปอีกทาง
“พี่ธีร์...ให้นอนโรงแรมนี้เอามั้ย” หนุ่ยชี้ไปที่โรงแรมเก่าแก่ชื่อ”ออน ออน”เป็นโรงแรมเก่าแก่ที่สุดในภูเก็ต
“โห...ไม่ไหวนะ...พี่กลัวว่ะ” ธีร์ทำท่าแขยงขน
“คลาสสิคดีนะพี่...” หนุ่ยพูดพลางมองไปรอบๆตัวที่มีสถาปัตยกรรมแบบชิโน-โปรตุกีสแบบที่เรียกว่า”เตี้ยมฉู่”
“คนภูเก็ตเนี่ยเค้าจะมีอาหารเช้าที่ไม่เหมือนคนจังหวัดอื่น” ธีร์บอก
“เค้าทานอะไรกันเหรอพี่”
“เค้านิยมทาน”ติ่มซำ”กัน” ธีร์บอก
“เหรอ...แล้วจะอิ่มเหรอพี่...” หนุ่ยอุทานออกมา เค้าเองก็เพิ่งรู้จัก”ติ่มซำ”จากร้านสุกี้เอ็ม.เค.ที่ไปทานบ่อยๆกับเพื่อนในแก๊ง
“มีอยู่ร้านนึงชื่อร้าน”บุญรัตน์”อร่อยมากๆถ้าไปเกินเก้าโมงเช้า...อดกิน” ธีร์อธิบาย
“โห...พรุ่งนี้พาผมมากินได้มั้ยพี่ธีร์...”หนุ่ยงอแง
“สงสัยไม่ได้หรอก...เราอยู่ตั้งไกล...กว่าจะตื่น...กว่าจะมาถึง...สงสัยต้องช่วยเค้าเก็บร้านแน่ๆเลย” ธีร์บอก เพราะสมัยที่เขามาทำงานที่เขตภาคใต้....ขนาดนอนในเมือง...เขาเองยังตื่นไม่เคยทันเลย...เขาได้กินก็แทบจะนับครั้งได้
“...อด...” หนุ่ยเมินหน้าไปอีกทาง ธีร์รู้ใจหนุ่ย เขารู้ว่าหนุ่ยชอบกินขนมจีบมากๆ
“ตื่นเช้าๆสิ...จะพามากิน”
“จริงนะพี่” หนุ่ยตาวาว หนุ่ยเองไม่ใช่คนที่อยากกินอะไรไปเรื่อย แต่นิสัยของเด็กหนุ่มก็คือเป็นคนที่ชอบความท้าทายและหากรู้ว่าอะไรดีหรืออะไรที่เด่น...และมีสไตล์เป็นของตัวเอง...เขามักจะไม่พลาด...ยิ่งถ้ายากลำบากในการที่จะต้องเสาะแสวงหาแล้วละก็...มันดูท้าทายเอามากๆทีเดียว
“ถ้าตื่นทันนะ...พี่ไม่รับปาก” ธีร์พุดแล้วก็อมยิ้ม

          บ่ายแก่ๆธีร์พาหนุ่ยไปนั่งกินหมี่ฮุ้น ซึ่งก็คือเส้นหมี่ผัดกับซีอิ้ว ดูไปคล้ายๆผัดซีอิ้วแต่ว่าเส้นอร่อยกว่าและเสิร์ฟกับน้ำซุปกระดูกหมูที่หอมอร่อย ใกล้ร้านที่ขายหมี่ฮุ้นยังมีขนมโอวเอ๋ว หวานเย็นชื่นใจให้กินตบท้ายอีกด้วย

“แปลกดีนะพี่...น้ำซุปหอมอร่อยดี...ราคาถูกดีด้วย” หนุ่ยเดินลูบท้องออกมา
“มีอีกหลายอย่างนะที่อร่อย...” ธีร์บอก
“ผมกินไม่ไหวละ...เที่ยวกับพี่ธีร์นี่กลับไปอ้วนแน่ๆเลย” หนุ่ยยิ้ม
“กลับกันเถอะ...” ธีร์อยากนอนสักงีบ
“ครับ...นั่งเล่นเกมส์ที่ห้องก็ได้” สองหนุ่มขับรถกลับโรงแรมด้วยความอิ่มอก อิ่มใจ
“เดี๋ยวเย็นๆไปเดินเล่นป่าตองกัน” ธีร์เสนอโปรแกรม
“ดีครับ...” หนุ่ยรับคำ

“หนุ่ยไม่เล่นน้ำทะเลเหรอ” ธีร์พูดขณะที่เลี้ยวรถเข้าโรงแรม
“ก็อยากเล่นอยู่นะพี่...แต่ไม่มีเพื่อนน่ะสิ” หนุ่ยมองด้วยสายตาเว้าวอน ขอให้ธีร์เป็นเพื่อนเล่นน้ำทะเล
“ไม่ต้องมาอ้อนเลย...พี่ไม่อยากเล่น...เดี๋ยวตัวดำหมด” ธีร์ปฏิเสธทันทีเพราะเขาไม่ชอบเล่นน้ำทะเล อีกอย่างเขาอยากจะนอนมากกว่า
“ถ้าเล่นน้ำสระค่อยว่ากัน...” ธีร์บอก
“ไม่อ่ะพี่...เมื่อเช้าเล่นไปแล้ว”

          สรุปแล้วหนุ่ยเองก็ไม่ได้เล่นน้ำทะเล เขากลับมาเล่นเกมส์จากโน้ตบุ๊ค ธีร์กลับห้องก็นอนหลับยาวไปจนเย็น จนได้ออกไปเดินเล่นแถวจังซีลอน หาดป่าตอง
“คึกคักจังเลยพี่” หนุ่ยเห็นนักท่องเที่ยวคลาคล่ำเต็มถนน ร้านรวงมีชีวิตชีวา เพราะนักท่องเที่ยวเยอะแยะ
“มันก็คล้ายๆพัทยานั่นแหละ”

          หนุ่ยกับธีร์เดินเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย แต่ไม่ได้ซื้ออะไรซักอย่าง จนเกือบดึกจึงกลับโรงแรม
.................................................

          ธีร์พาหนุ่ยเดินทางผ่านจังหวัดต่างตามแผนมาเรื่อยจนถึงระโนด หลายปีผ่านไประโนดยังคงรักษาความเป็นตัวตนไว้ได้เหมือนเดิม บรรยากาศเงียบสงบของตัวอำเภอ ทำให้ธีร์อดคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นไม่ได้

“พี่ธีร์เข้าไปตลาดก่อนได้มั้ย...เราไปหาซื้ออะไรเข้าไปกินแล้ว...ผมจะซื้อพวงมาลัยกับดอกไม้ไปไหว้ปู่กับย่าด้วย” หนุ่ยบอกให้ธีร์ขับเลยไปที่ตลาดในตัวอำเภอก่อน
“ได้ครับ...น้อง” ธีร์รับคำ
“พี่ธีร์อยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย” หนุ่ยถาม
“อะไรที่ว่าพิเศษล่ะ...” ธีร์หันมาถาม
“ก็พวกหมูหยอง ไส้กรอกอะไรอย่างเนี้ย...เผื่อพี่ธีร์ทานอาหารพื้นบ้านไมได้”
“ไม่ต้องหรอกมั้ง...ขอกาแฟสำเร็จรูปไปชงตนเช้าแล้วกัน”
“ซื้อที่เซเว่นแล้วกันนะพี่” หนุ่ยบอกให้ธีร์เลี้ยวจอดหน้าเซเว่นกลางตลาดในอำเภอ มีเซเว่นที่ไหนอุ่นใจทั่วกันจริงๆ เรื่องปากท้องไม่ต้องห่วง

          นอกจากกาแฟที่ว่าแล้ว สองหนุ่มอดไม่ได้ที่จะต้องซื้อทั้งขนมปัง เนย ไส้กรอกติดไม้ติดมือไปด้วย ธีร์กลัวอยู่อย่างเดียวคือกลัวไม่มีกาแฟกิน

“เกือบถึงบ้านแล้วหล่ะ...” หนุ่ยบอกธีร์ที่ค่อยๆขับรถเลี้ยวเข้าถนนซอย ป้ายบอกทางยังคงเก่าเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ทั้งป้ายวัด ป้ายโรงเรียน ต้นไม้ใหญ่น้อยที่ยังคงอยู่เหมือนเดิมทุกต้น ทำให้หนุ่ยเงียบอึ้งกับบรรยากาศเก่าๆที่เขาจากมาแรมปี เงาของบ้านตะคุ่มอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนัก เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะบอกให้ธีร์ชะลอความเร็วลง
“ข้างหน้าน่ะพี่...” หนุ่ยชี้ไปที่บ้านหลังคามุงสังกะสีเก่าๆ ฝาบ้านบางส่วนบุด้วยไม้ระแนงเพื่อให้ลมโกรกเข้าบ้านหรือด้วยฐานะที่ไม่ค่อยดีนักจึงไม่มีปัญญาใช้ไม้แผ่นมาตีเป็นฝา หนุ่ยถอนหายใจหนักขึ้น แสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า สะท้อนกับยอดเจดีย์ที่เก็บกระดูกปู่กับย่าวิบวับ มันงดงามในความรู้สึกของหนุ่ย เพราะมันเต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง “ปู่ครับ...ย่าครับ...หนุ่ยกลับมาแล้ว...หนุ่ยกลับมาแล้ว”หนุ่ยคิดในใจได้เท่านั้น น้ำตาก็ไหลออกมา

“อ่ะ...” ธีร์ดึงกระดาษทิชชู่ส่งให้หนุ่ยด้วยความรันทดใจ ใจนึกไปถึงว่าเขาเองก็มีส่วนที่ทำให้เด็กหนุ่มเป็นแบบนี้
“ขอบคุณครับพี่” หนุ่ยรับกระดาษมาเช็ดน้ำตา
“เข้าไปจอดข้างในเลยครับ...เดี๋ยวผมเปิดรั้วให้” ธีร์จอดรถตรงหน้ารั้วไม้ระแนงเก่าๆซึ่งโย้เย้ไปมา หนุ่ยเดินลงไปเปิดรั้วให้ ก่อนที่ธีร์จะเข้าไปจอดนิ่งสนิท เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มสักพัก....ก่อนที่ธีร์จะดับเครื่อง...ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง...

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #254 เมื่อ31-08-2009 04:36:56 »

ดูเศร้าจังเลยตอนสุดท้าย ไม่อยากคิดว่าหนุ่ยเจอแต้วแล้ว ธีร์จะเป็นไง

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #255 เมื่อ31-08-2009 07:29:48 »

เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ Chatcha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #256 เมื่อ31-08-2009 10:42:53 »

หนุ่ยกลับถึงบ้านแล้ว

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #257 เมื่อ31-08-2009 10:53:04 »

กลัวตอนต่อไปจริงๆ

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #258 เมื่อ31-08-2009 11:00:16 »

>>>นึกถึงบ้านมากๆเลยครับ

 :L2:::::เป็นกำลังใจให้คนโพสคนเขียนเหมือนเดิม

ออฟไลน์ kikipanda

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #259 เมื่อ31-08-2009 13:21:28 »

กลัวตอนต่อไปจริงๆ

^
^
^
เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งค่ะ  กลัวเกิดอาการนี้  :a5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
« ตอบ #259 เมื่อ: 31-08-2009 13:21:28 »





paulla

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #260 เมื่อ31-08-2009 14:13:44 »

มาถึงตอนนี้แล้วดูเศร้าจังเลย

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #261 เมื่อ31-08-2009 14:52:43 »

เศร้าไปกับน้องหนุ่ยด้วย

ออฟไลน์ MonkeYMauS

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-0
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #262 เมื่อ31-08-2009 16:30:53 »

อย่าเพิ่งเศร้านะ

ง่าส์์ๆๆ


ไม่ทันแระ

nithiwz

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #263 เมื่อ31-08-2009 21:26:46 »

แล้วก็กลับมาถึงระโนดแล้ว  หนุ่ยเจอแต้วแล้วจะเป็นไงหนอ.....

อยากอ่านเรื่องของวัชกับน่านต่ออ่ะ

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #264 เมื่อ31-08-2009 23:17:41 »

มาถึงระโนดแล้ว
ตื่นเต้นและลุ้นๆยังไงไม่รู้
เหมือนจะมีอะไรรออยู่
หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกเนี่ย
บวก 1 แต้มเป็นกำลังใจกันเ่ช่นเคยจ้า
ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #265 เมื่อ01-09-2009 01:10:00 »

พอมาถึงระโนดแล้วเศร้าจัง



สงสารหนุ่ยจิงๆๆๆๆ

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #266 เมื่อ01-09-2009 02:07:41 »

ระโนด ที่เกิด ระโนด เรื่องราว อ่านแล้วดูเศร้าๆจัง
ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยอ่านแล้วทั้งกังวล และกดดันไปด้วยคู่ๆกัน
แล้วจะรออ่านต่อ
นิว

ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #267 เมื่อ01-09-2009 02:22:23 »

ผมว่าธีร์รู้สึกผิดกับการตายของปู่ของหนุ่ยมากพอจนดูแลหนุ่ยเป็นอย่างดีจนถึงปัจจุบัน ก็ได้แต่ขอให้หนุ่ยยอมละเลิกความโกรธแค้นในเรื่องนี้ที่มีต่อธีร์ไปซะเหอะ พี่เขารักเราจะตายไป เนอะๆ
แต่ก็แอบเครียดหน่อยๆ เหมือนกัน กลัวจะ  :a5:

องค์หญิงกำชัย

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 21=
«ตอบ #268 เมื่อ01-09-2009 05:57:19 »

22 ระโนด 2

          หนุ่ยเดินมาหยิบพวงมาลัยและดอกไม้ที่อยู่ในรถแล้วเดินไปที่เจดีย์เก็บกระดูกปู่กับย่า หนุ่ยคุกเข่าก้มลงกราบแทบพื้นเจดีย์ เด็กหนุ่มวางพวงมาลัยลงที่กระถางธูปใกล้ๆรูปถ่าย ก่อนจะก้มหน้าสะอื้นจนตัวโยน เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังแว่วมาเบาๆ ธีร์ยืนอยู่หน้ารถเงียบๆท่ามกลางแสงโพล้เพล้ในยามค่ำ สายลมเงียบสงัด ใบมะยมหลุบตัวลีบลงกับก้านอ่อนๆ นกบินกลับรังอยู่ลิบๆ ปลาตัวเล็กในบ่อน้ำใกล้ๆดีดตัวผลุงขึ้นกินแมลง หนุ่ยอยู่ในท่าเดิมสักพัก ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาชายหนุ่ม ดวงตาแดงช้ำของหนุ่ยบอกความรู้สึกแทนคำพูดได้

“หนุ่ย...พี่ขอโทษ” ธีร์ยืนนิ่ง แขนตกลงข้างตัว เขาไม่มีแม้แต่แรงที่จะยกแขน เขาอยากกอดหนุ่ยเหลือเกิน ความอบอุ่นที่เด็กหนุ่มเคยมีได้ขาดหายไปจากชีวิต แต่แรกเขาคิดว่าเขาจะชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปได้...แต่จวบจนวันนี้...เวลาที่ผ่านมาหลายปีแล้ว เขาเชื่อว่ามันยังทดแทนไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว
“พี่ธีร์ครับ...ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ...มันเป็นเวรกรรมของเรา” หนุ่ยพูดพลางสะอื้นออกมาอีกครั้ง
“ยังไงพี่ก็ต้องขอโทษ...เพราะพี่...” ธีร์พูดยังไม่ทันจบ มือของเด็กหนุ่มก็ปิดลงที่ปากบางๆของธีร์แล้ว
“ไม่หรอกพี่...ผมไม่เคยคิดโทษพี่เลย...ย่าบอกเสมอว่า...มันเป็นเวรกรรม...มันเป็นอุบัติเหตุ...พี่ธีร์ไม่ได้ตั้งใจ” หนุ่ยสวมกอดกับธีร์แนบแน่นและเนิ่นนาน ธีร์น้ำตาไหลซึมออกมา ด้วยความรักและเห็นใจในชะตากรรมของเด็กน้อยคนนี้
“พี่ขอสัญญาต่อหน้าเถ้ากระดูกปู่และย่าของหนุ่ย...จากนี้และตลอดไป...พี่จะดูแลหนุ่ยด้วยความรัก...จะทำทุกอย่างที่คนคนนึงจะสามารถทำได้...จะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปให้หนุ่ย...ตราบจนสิ้นลมหายใจของพี่” ธีร์ร้องไห้ออกมาและกอดตอบหนุ่ยอย่างแนบแน่น
“พี่ธีร์...พอเถอะครับ...พี่ธีร์ไม่ต้องถึงขนาดนี้ก็ได้ครับ...” หนุ่ยร้องไห้ออกมา หนุ่ยสงสารธีร์...จับใจ
“แค่นี้...เท่าที่คุณแม่และพี่ธีร์ให้ผม...มันก็มากเกินพอแล้วครับ” หนุ่ยกอดธีร์ ใบหน้าซบลงกับบ่าแล้วก็ร้องไห้สะอื้นหนักกว่าเดิม
“ไม่ได้หรอกหนุ่ย...มันเป็นสิ่งที่พี่ต้องทำ...มันคือความรับผิดชอบ...” ธีร์พูดได้แค่นั้นเอง แท้จริงแล้วชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่า...ทุกสิ่งที่เขาทำให้หนุ่ยตลอดมา...มันคือ”ความรัก”
“ขอบคุณครับพี่...” หนุ่ยพนมมือไหว้ธีร์แนบอก ธีร์จับไหล่ของเด็กหนุ่มและมองเข้าไปในดวงตาสีสนิมเหล็ก แววตาคู่นี้...ที่นี่...เมื่อหลายปีก่อน...วันที่เด็กน้อยคนนั้นมองหน้าเขาขณะเดินถือรูปปู่ลงมาจากเมรุ...แววตาที่มองเขา...ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ...แต่วันนี้...ธีร์พอจะมองออกแล้วว่า...เด็กน้อยที่กลายมาเป็นเด็กหนุ่มในวันนี้...คิดอะไรกับเขา
“เข้าบ้านก่อนดีกว่ามั๊ย” เสียงหนุ่ยปลุกเขาให้ตื่นจาก แววตาอันน่าค้นหานั้น
“ไปสิ...เอาของออกจากท้ายรถก่อนนะ” ขณะที่ธีร์เดินไปเปิดท้ายรถ หนุ่ยได้ยินเสียงสวบสาบของคนเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าอันคุ้นตาของไข่ค่อยๆกระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ
“ไอ้ไข่” หนุ่ยตะโกนเรียกเด็กหนุ่มที่เคยเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็กแต่น้อย
“หนุ่ย...หนุ่ยจริงๆรึนี่” ไข่เดินรี่เข้ามา พูดกลางสำเนียงทองแดงแจ่มชัดกังวาน
 “คิดถึงจริงๆ...สบายดีมั๊ย” หนุ่ยกระโดดเข้ากอดเพื่อนรักแนบแน่น
“ดีใจที่กลับมาเยี่ยมกัน...ไปหาพ่อกับแม่กูก่อน” ไข่จับมือหนุ่ยไว้แน่นราวกับกลัวว่าหนุ่ยจะหลบลี้หนีหายไปไหนอีก
“ไป...ไปหาพ่อแม่กูก่อน” หนุ่ยถูกดึงมือ
“เฮ้ยเดี๋ยวสิ...ไอ้ไข่...นี่พี่ธีร์...ที่กูไปอยู่กับเขา” หนุ่ยดึงมือไข่ให้กลับมาก่อน ไข่มองหน้าธีร์อย่างเอาเรื่อง สายตาที่ดุดันชวนหาเรื่องทำให้ธีร์รู้สึกไม่ดีขึ้นมาด้วยเหมือนกัน
“มึงไปอยู่กับคนที่ทำให้ปู่มึงตายเหรอ” ไข่สำรากออกมา...แบบไม่ไว้หน้าใครแม้กระทั่งหนุ่ย...เพื่อนมันเองแท้ๆ
“ไอ้ไข่...มึงพูดดีๆนะ...พี่ธีร์กับคุณแม่ดูแลกูอย่างดี...” หนุ่ยพูดออกมาบ้าง เขาเองไม่ชอบใจที่ไข่ยังเป็นคนเดิม...มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย...ความดื้อด้านของมัน...ตั้งแต่วันที่ปู่เขาตาย...ไอ้ไข่ไม่เคยมองใครในแง่ดีเลย...จนวันนี้มันก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่รู้ใครเป่าหูมันอยู่สิน่า
“มึงจะไปหาพ่อกับแม่กูไหม...” ไข่ทำท่าจะเดินออกจากบ้าน
“เดี๋ยวกูไป...บอกลุงผู้ใหญ่กับป้าด้วย”หนุ่ยหันกลับมาหาธีร์ ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำ...
“...”มัน” ไม่ต้องโผล่ไปนะ...กูขอเตือน” ไข่ชี้หน้าธีร์
“ไอ้ไข่...มึงจะมาทำแบบนี้ไม่ได้...มึงกลับมาก่อน” หนุ่ยเสียงดังเฉียบขาด ทำเอาไอ้ไข่หยุดเดินแล้วหันกลับมาสายตาที่มันมองมาที่ธีร์...แบบคนที่อาฆาตแค้น
“............”
“กูเรียกมึง...ให้กลับมา” หนุ่ยเสียงดัง...ชัดถ้อยชัดคำจน ไอ้ไข่ต้องเดินกลับมาตามคำสั่งหนุ่ย...
“ทำไม...มึงเรียกทำไม...กูไม่มีอะไรจะพูดกับมึง” ไข่ยังมีแววตาโกรธ...หนุ่ยไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้...มันนานขนาดนี้แล้ว...ไข่ยังไม่ละวางความโกรธได้อีก
“มึงขอโทษพี่ธีร์เดี๋ยวนี้...” หนุ่ยสั่งเสียงเฉียบขาด
“...ถุย...” เสียงไข่ถ่มน้ำลายลงพื้น
“....พลั่ก....” หมัดลุ่นๆประเคนลงบนครึ่งปากครึ่งจมูก แรงหมัดที่หนักพอตัวส่งไอ้ไข่ลงไปกองกับพื้น... มันเอามือกุมครึ่งปากครึ่งจมูกด้วยความมึน ไข่คงไม่นึกว่า เพื่อนที่โตมาด้วยกันอย่างหนุ่ยจะกล้าต่อยมันได้
“มึงจะขอโทษพี่กูได้รึยัง...หา...” หนุ่ยส่งเสียงเด็ดขาดอีกครั้งพร้อมกับเงื้อหมัดขึ้นอีก
“............” ไข่ไม่พูดเอามือปาดเลือดที่ไหลย้อยออกมาจากจมูก
“ไอ้ไข่...” หนุ่ยเรียกเสียงดัง...ด้วยความโกรธ
“ผม...ขอโทษ...” ไข่ยกมือไหว้แบบขอไปทีแล้วเดินหันหลังกลับไป
“บอกลุงผู้ใหญ่กับป้าด้วย...พรุ่งนี้กูจะไปหา” หนุ่ยตะโกนบอกไอ้ไข่ ที่เดินก้มหน้าเอามือกุมปากกลับบ้านไป
“หนุ่ย...ทำไมไปทำเพื่อนอย่างนั้น...” ธีร์ดุหนุ่ยออกมา เขาไม่อยากให้มีความรุนแรงเกิดขึ้นเลย
“มันปากไม่ดี...ต้องสั่งสอนมันบ้าง” หนุ่ยก้มหน้ารับผิด...เขาเองก็ไม่น่าจะไปต่อยไข่เลย สงสารเพื่อนเหมือนกัน เขายอมไม่ได้ที่มันพูดจาจาบจ้วงธีร์
“เค้าจะพูดอะไรก็ช่างเค้าเถอะ...พี่ทนได้...” ธีร์ก้มหน้า
“พี่ทนได้แต่ผมทนไม่ได้...ใครจะมาพูดอย่างนี้กับพี่ชายผมไม่ได้”หนุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงกร้าว ดวงตาดุดันจนน่ากลัว... ธีร์ไม่เคยเห็นมาก่อน
“เอาของขึ้นบ้านเถอะ...” ธีร์ตัดบทก่อนที่หนุ่ยจะเดินไปกระทืบไอ้ไข่อีกรอบ
“ครับ...” ทั้งสองช่วยกันเอาของขึ้นบ้าน สภาพบ้านที่มีคนดูแลอยู่ตลอดเวลา ฝุ่นและหยากไย่ไม่ได้ขึ้นรก ถึงพอจะมีบ้างแต่ก็พอกินอยู่หลับนอนได้

          หลังจากที่ทั้งสองช่วยกันกวาดบ้านถูบ้านเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มก็เตรียมตัวอาบน้ำเขาเดินลงไปดูห้องน้ำหลังบ้านว่ามีน้ำหรือไม่
“พี่ธีร์...วันนี้อาบน้ำข้างนอกห้องน้ำก่อนได้มั๊ย...” เสียงหนุ่ยร้องขึ้นมาจากข้างล่าง แสดงว่าในห้องน้ำไม่มีน้ำ
“วันนี้ผมขี้เกียจตัก...เดี๋ยวพรุ่งนี้ตักให้” หนุ่ยตะโกนต่อ
“ได้ครับ...” ธีร์ตอบไปแล้วก็มานั่งคิดว่าจะอาบยังไง
“ปะพี่อาบน้ำกัน” หนุ่ยคุ้ยหาเครื่องอาบน้ำในกระเป๋าส่วนตัวออกมาเตรียมไว้
“อ้าว...เร็วดิพี่...เดี๋ยวมองอะไรไม่เห็น...” หนุ่ยเร่ง
“มองอะไรล่ะ...” ธีร์ถาม
“ก็เอ่อ...มองอะไรๆนั่นแหละ...” เด็กหนุ่มเกาหัวเก้อเขินแล้วหัวเราะออกมา
“คอยก่อนสิ...เดี๋ยวพี่เก็บของก่อน...” ธีร์เก็บนู่นนี่นั่นอยู่พักใหญ่...จนฟ้ามืดสนิท...มองอะไรไม่เห็นอย่างว่า
“ไฟข้างบ้าน...ไม่มีนะพี่...” หนุ่ยเริ่มแกล้งหยอกธีร์
“แล้วไง...” ชายหนุ่มปากดีได้อีก
“ไม่กลัวเหรอ...” หนุ่ยทำเสียงยานๆ
“ไอ้หนุ่ย...ไอ้บ้า...”
“เร็วสิพี่ธีร์...ผมกลัวหนาว”
“เสร็จแล้ว...เสร็จแล้ว” ธีร์กวาดเอาเครื่องอาบน้ำประดามีถือไปด้วย ชายหนุ่มใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวแล้วถอดเสื้อออกเผยให้เห็นความขาวผ่องของเนื้อหนุ่ม ส่วนหนุ่ยเหลือบ๊อกเซอร์ตัวเดียวตั้งนานแล้ว สองหนุ่มเดินลงจากบ้านค่อยๆย่องไปที่ลานปูนที่ใช้ซักล้างและอาบน้ำบ้าง...บางครั้ง หนุ่ยชอบอาบข้างนอกมากกว่าการอาบในห้องน้ำ หนุ่ยโยกคันโยกสองสามที...น้ำบาดาลก็ไหลออกมาให้ธีร์อาบได้แล้ว กล้ามเนื้อแน่นมองเห็นลางๆแต่กระจ่างชัดในความรู้สึกของธีร์ หนุ่ยโยกน้ำให้ธีร์อาบจนเสร็จ ธีร์ถอดบ๊อกเซอร์ตัวเดียวออกมาซัก ชายหนุ่มนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวแต่ต้องบิดผ้าและเริ่มหอบเครื่องอาบน้ำไว้ในอ้อมแขน ทันใดนั้นปมผ้าที่ขมวดอยู่ก็คลายและหลุดลง
“เฮ้ย...ผ้าหลุด...” ธีร์ร้องออกมาได้แค่นั้น ผ้าขนหนูก็หลุดลงไปกองที่พื้น
“ฮา...ฮ่า...ฮ่า...” หนุ่ยระเบิดเสียงหัวเราะออกมา...เด็กหนุ่มชี้มือมาที่หว่างขาของธีร์ที่ตอนนี้มันโหวงเหวง...ลมพัดมา...ชายหนุ่มขนลุก...ด้วยความหนาว...จน
”หดเหลือนิดเดียว” หนุ่ยร้องออกมาแทน...
“หนุ่ย...ไอ้หนุ่ยนี่” ชายหนุ่มปัดป้องเป็นพัลวัน เมื่อหนุ่ยเริ่มเข้ามาแหย่ด้วยการหยิบเอาผ้าขนหนูไปไว้กับตัว
“อย่าแกล้งพี่สิ...” เสียงธีร์ดูเหมือนไม่ตั้งใจจะให้หนุ่ยเอาผ้ามาคืน...

          ธีร์เข้าไปแย่งผ้าขนหนูจากมือของหนุ่ย ร่างกายที่เปลือยเปล่าของธีร์ รสสัมผัสที่เนียนละเอียดของผิวเนื้อกำลังเสียดสีกับร่างกำยำ แน่นหนันไปด้วยกล้ามเนื้อของวัยหนุ่ม ผิวเนื้อเนียนนุ่มของธีร์ที่สัมผัสกับหน้าขา แม้หนุ่ยจะมีบ๊อกเซอร์ใส่อยู่ก็ตาม อวัยวะบางส่วนของธีร์ที่มันกวัดแกว่งไปมา มันขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ...หัวใจหวั่นไหว...วาบหวิว...มันไม่ใช่แค่ธีร์ที่รู้สึกคนเดียว...แต่”หนุ่ย”เองก็รู้สึกได้เหมือนกัน


ออฟไลน์ 0nePiece

  • ++..ชีวิตไร้รัก..++
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
Re: [นิยาย] ระโนด <by ต้นคุง> =ตอนที่ 22=
«ตอบ #269 เมื่อ01-09-2009 10:04:08 »

 :z1:ความรักค่อยๆๆเกิดขึ้นเรื่อยๆๆ :กอด1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด