ตอนที่ 1 คืนจันทร์สีเลือด และ กรงขังเลี่ยมทอง



กลางดึกของคืนวันพระจันทร์เต็มดวง ความเงียบสงัดถูกฉีกกระชากด้วยเสียงปืนและเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังลอดผ่านประตูไม้สักบานหนาเข้ามาในห้องนอนที่มืดมิด มีเพียงแสงเปลวเพลิงจากการเผาทำลายภายนอกเท่านั้นที่เล็ดลอดเข้ามาให้เกิดความสว่างวูบวาบเป็นจังหวะ

ราวกับสัญญาณเตือนถึงหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ตึง!!!

บานประตูไม้สีเข้มสั่นสะเทือนรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากขอบวงกบ ผมสะดุ้งสุดตัว ถอยกรูดไปจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับหัวเตียง

ตึง!!!

หัวใจของผมเต้นรัวเร็วแข่งกับเสียงทุบประตูนั่น ไม่รู้ว่ากลอนประตูเก่าแก่นี้จะต้านทานแรงแห่งความบ้าคลั่งได้อีกกี่อึดใจ สติที่กระเจิดกระเจิงสั่งให้ผมหันไปกระชากลิ้นชักหัวเตียงออกอย่างรนลาน ปลายนิ้วที่สั่นระริกคว้าปืนพกกึ่งอัตโนมัติขึ้นมากำไว้แน่น

ตึง!!!

สิ้นเสียงกระแทกครั้งที่สาม รอยร้าวเริ่มปรากฏให้เห็นบนเนื้อไม้ กลอนประตูเก่าแก่นี้คงต้านทานความบ้าคลั่งได้อีกเพียงไม่นาน ความเย็นเฉียบของโลหะแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อ ความหนาวเหน็บจากความกลัวเกาะกุมจนหัวใจเหมือนจะถูกแช่แข็ง ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับรอยสลักรูปพยัคฆ์ตัวเล็กบนประกับด้ามปืน ความทรงจำและน้ำเสียงของใครบางคนก็ดึงสติผมกลับมา

ปัง!!!

ผมตัดสินใจลั่นไกยิงสวนออกไปหนึ่งนัด กระสุนเจาะทะลุบานประตูไม้จนเกิดรูโหว่ เสียงความวุ่นวายภายนอกเงียบลงไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยัน

โครม!!!

แรงกระแทกเฮือกสุดท้ายส่งผลให้กลอนประตูกระเด็นหลุดกระดอนไปบนพื้น พร้อมกับบานประตูที่เปิดอ้าออก วินาทีที่ความมืดและผู้บุกรุกกำลังจะคืบคลานกลืนกินทุกอย่าง ผมรู้ตัวทันทีว่าทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ได้พังทลายลงแล้ว ความรักตัวกลัวตายตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย แต่ศักดิ์ศรีค้ำคออยู่เหนือกว่าความกลัว

ในโลกของผมการตายนั้นง่ายกว่าการมีชีวิตอยู่

ผมตัดสินใจแน่วแน่ ขอตายอย่างมีเกียรติ ดีกว่าอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรีเยี่ยงผู้แพ้ มือที่เคยสั่นเทากลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด ผมค่อย ๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้นจ่อที่ขมับตัวเอง นิ้วชี้แตะลงที่ไกปืนเตรียมพร้อมจะปลิดชีพ

“หึ” ผมแค่นหัวเราะในลำคอให้กับโชคชะตาที่แสนจะตลกร้าย คนแรกที่จะต้องตายด้วยน้ำมือของผม กลับกลายเป็นตัวผมเองเสียอย่างนั้น

แต่ก่อนที่นิ้วจะได้ออกแรงเหนี่ยวไก วัตถุทรงกระบอกสีดำก็ถูกโยนกลิ้งเข้ามาหยุดแทบเท้า

กริ๊ก ... ตูม!!!

แสงสีขาวสว่างวาบระเบิดออกจนตาผมพร่ามัวไปหมด โสตประสาทถูกทำลายด้วยเสียงกัมปนาทจนหูอื้ออึงไปชั่วขณะ แรงอัดกระแทกทำให้ร่างของผมเสียหลักจนทรุดฮวบลงกับพื้น กระบอกปืนในมือกระเด็นหลุดไปไกล

“คุณใจเด็ดกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก ...” เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังก้องเข้ามาในโสตประสาทที่ยังทำงานไม่เต็มที่

“... แต่ผมบอกแล้วไง ว่าชีวิตนี้ คุณไม่มีวันจะหนีผมพ้น ...”

รองเท้าบู๊ตหนังแพงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนที่สติของผมจะดับวูบไปพร้อมกับคำสั่งสุดท้าย

“... เอาตัวไป”

ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นผ่านม่านตาที่พร่ามัว คือชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่ยืนค้ำหัวผมอยู่ แสงไฟจากเปลวเพลิงสะท้อนเข้ากับวัตถุแวววาวที่นิ้วนางข้างขวาของเขา ... ‘แหวนทองชมพูฝังเพชร’



ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ หรือถูกพาตัวมาด้วยวิธีการใด ภาพความทรงจำขาดหายเป็นห้วง ๆ รู้ตัวอีกที ผมก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยกลิ่นหอมและความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง เมื่อพยายามลืมตา ภาพตรงหน้ายังคงพร่าเลือนเป็นเพียงเงาดำตัดกับแสงไฟสลัวจากโคมระย้ากลางห้อง เสียง ‘วิ๊ง’ ยังคงดังรบกวนอยู่ในแก้วหู เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ ผมพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่ตัวหรู ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยเชือกผูกเป็นเงื่อนตายไพล่ไว้ด้านหลัง แสงไฟส่องลงมาทิ้งเงาของผมให้ทอดยาวไปบนพื้นพรมราคาแพง

ตึก ... ตึก ... ตึก ...

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหน้า ผมพยายามเพ่งมองฝ่าความมึนงง เงาร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นทีละน้อย จนกระทั่งเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายวัยกลางคนที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“คุณ...” ผมเค้นเสียงแหบพร่าถามออกไป

“... คุณทำแบบนี้ทำไม”

“อย่าโกรธอาเลยนะหลานรัก ...” ชายตรงหน้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากดูเย็นชาจนน่าขนลุก

“... วงการของเรามันก็เป็นแบบนี้ ... ปลาใหญ่กินปลาเล็ก สมบัติผลัดกันชม คนอ่อนแอย่อมพ่ายแพ้ให้กับคนที่แข็งแกร่งกว่า” เขาเดินอ้อมมาด้านหลังผม ก่อนจะใช้มีดพกตัดเชือกที่ข้อมือผมออกให้อย่างง่ายดาย

“พ่อของเรา?” ผมถามเสียงสั่น

“หลานรัก ... หลานอย่าถามในสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจแล้วเลย ...” คำตอบนั้นหนักอึ้งราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางศีรษะ ผมตัวชาวาบ ภาพความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนไหลย้อนกลับมา เรายังนั่งทานมื้อค่ำด้วยกัน พ่อยังหัวเราะและคุยเรื่องแผนขยายธุรกิจ

“... อาเก็บนี่ไว้ให้ ... คิดซะว่าเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายก็แล้วกัน” เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบวัตถุโลหะสีทองออกมาวางลงบนฝ่ามือของผม ... มันคือ ‘นาฬิกาข้อมือเรือนทอง’ ที่พ่อใส่ติดตัวตลอดเวลา

ผมประคองมันไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลวดลายสลักอย่างเหม่อลอย น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย แต่แล้ว ... ลมหายใจผมก็ต้องสะดุดกึก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นคราบเลือดสีแดงที่แห้งกรังติดอยู่ตรงสายนาฬิกา

“คุณต้องการอะไรจากเรา” ผมเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น

“อาเห็นเรามาตั้งแต่ยังเด็ก กานต์ ... เราสองคนเปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน แล้วอาจะทำร้ายหลานรักของอาได้ยังไง ... ถูกไหม? ...” เขาวางมือลงบนไหล่ผม บีบเบา ๆ ราวกับจะปลอบโยน แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้ผมเย็นวาบไปทั้งตัว

“... วันนี้หลานเหนื่อยมามากแล้ว อาจัดห้องพักรับรองไว้ให้ ... พักผ่อนซะ ที่นี่หลานจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย...” เขาโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหู ประโยคสุดท้ายฟังดูเหมือนคำอวยพร แต่แฝงไปด้วยคำสั่งขังลืม

“... แล้วเราค่อยคุยกันวันหลัง” เขายืดตัวขึ้น แล้วเดินหันหลังกลับออกไป ทิ้งให้ผมกำนาฬิกาเปื้อนเลือดไว้แน่น ท่ามกลางความเงียบงันที่กรีดร้องอยู่ในใจ





แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนาเข้ามาในห้องนอนขนาดโอ่โถง เพดานสูงโปร่งกว่าสี่เมตรประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคัดสรรมาอย่างประณีตบรรจงเพื่อสะท้อนความหรูหราของผู้พักอาศัย ทว่าสำหรับผม ความหรูหราเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ผมนั่งชันขา กอดเข่ากอดตัวเองอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ สายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย นับตั้งแต่เกิดเรื่องในคืนนั้น ผมก็ถูกขังอยู่ที่นี่มาหลายสัปดาห์แล้ว

ใช่ครับ ... ‘ถูกขัง’ ... แม้จะมีอาหารรสเลิศเสิร์ฟครบสามมื้อ มีเสื้อผ้าเนื้อดีให้สวมใส่ และมีคนคอยรับใช้ไม่ห่าง แต่สถานะของผมในตอนนี้ ไม่ใช่ ‘หลานรัก’ อย่างที่อาพยายามกรอกหู ... แต่เป็น ‘ตัวประกัน’ ต่างหาก

ผมยอมรับอย่างคนโง่งมว่าเคยหลงเชื่อคำลวงของอา ว่าชีวิตจะกลับคืนสู่ปกติในเร็ววัน แต่ตอนนี้ผมรู้ซึ้งแล้วว่ามันคือความเพ้อฝัน ชีวิตดุจเจ้าชายในเทพนิยายจบลงไปตั้งแต่วินาทีที่พ่อหมดลมหายใจ สิ่งที่เหลืออยู่คือตัวผม ... ทายาทเพียงคนเดียวของอดีตนายใหญ่ ที่มีมูลค่ามหาศาลในฐานะเครื่องมือต่อรองอำนาจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูอย่างมีมารยาทดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้แกะสลักจะถูกเปิดออก

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณกานต์ วันนี้ตื่นเช้าจังนะครับ” เสียงทักทายราบเรียบดังจากผู้มาเยือนคนเดิม เขาก้าวเข้ามาพร้อมถาดอาหารที่ส่งกลิ่นหอมฉุย

“เรานอนไม่หลับ” ผมตอบโดยไม่หันไปมอง

“เช้านี้มีกระเพาะปลาน้ำแดงของโปรดคุณกานต์ด้วยนะครับ” ถาดอาหารถูกวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง กลิ่นหอมกรุ่นของมันกระตุ้นให้น้ำย่อยทำงาน แต่ความขมขื่นในใจกลับทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้มากกว่า

“เจ้านายของปุณณ์รู้ใจเราดีจังเลยนะ ...” ผมแค่นยิ้ม พูดจาเหน็บแนมออกไปขณะก้าวลงจากเตียง

“... กลัวสินค้ามีตำหนิแล้วราคาจะตกหรือไง”

“เพราะคุณกานต์คือแขกคนสำคัญของนายท่านยังไงล่ะครับ ...” ปุณณ์ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ไม่เคยไปถึงดวงตา เขาคือผู้คุมที่อาส่งมาประกบผมตั้งแต่วันแรก ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ รูปร่างสมส่วน ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ดูไร้พิษสง แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากสุภาพนั่น คือน้ำตาลเคลือบยาพิษที่รายงานทุกความเคลื่อนไหวของผมให้เจ้านายของเขารับรู้

“... วันนี้คุณกานต์มีงานนะครับ” มือที่กำลังจะหยิบช้อนกระเบื้องชะงักกึก ผมหันขวับไปมองหน้าเขา

“งาน?”

“ครับ ... วันนี้มีงานเลี้ยงฉลองตำแหน่ง คุณท่านอยากให้คุณกานต์ไปร่วมด้วย ...”

“... อีกสักครู่แม่บ้านจะนำชุดมาให้เลือก เตรียมตัวด้วยนะครับ”



ผมนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปล่อยให้ช่างแต่งตัวจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้ราวกับตุ๊กตาไขลาน ความรู้สึกโกรธแค้นแล่นพล่านอยู่ในอกจนอยากจะคว้าข้าวของปาให้พังพินาศ แต่สมองส่วนเหตุผลกลับสั่งให้ผมหยุดคิด ... ‘ใจเย็นไว้กานต์ ... นี่คือโอกาสที่แกจะได้เห็นโลกภายนอก โอกาสที่จะประเมินสถานการณ์ของศัตรู’

ไม่นานนัก ผมในชุดสูททักซิโด้สีขาวสะอาดตา ตัดกับหูกระต่ายสีดำ ถูกพาตัวเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ เสียงพูดคุยจอแจเงียบลงทันทีที่ผมก้าวเท้าเข้าไป ผมนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้ายของ ‘นายใหญ่’ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่ผม ... สายตาจากคนที่เคยเรียกพ่อของผมว่า ‘นายใหญ่’ และเคยเรียกผมว่า ‘นายน้อย’ คนพวกนี้เคยให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดี แต่ในวันนี้ แค่สบตาผมตรง ๆ พวกเขายังไม่กล้า

“หึ!” ผมหัวเราะในลำคอให้กับความจอมปลอมของมนุษย์ ก่อนจะคว้าแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นมากระดกรวดเดียวจนเกือบหมดแก้ว

“หลานดื่มมากเกินไปแล้วนะ” น้ำเสียงนุ่มลึกแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากคนข้างกาย ฝ่ามือหนาเอื้อมมาดึงแก้วออกจากมือผมอย่างถือวิสาสะ แล้วส่งต่อให้ปุณณ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

“ขอโทษครับ ... ไวน์รสชาติดีจนหลานลืมตัวไปหน่อย” ผมกัดฟันตอบ ปั้นหน้ายิ้ม

“ถ้าหลานชอบ อาจะให้ปุณณ์เตรียมไว้ให้ที่ห้อง”

“ขอบคุณครับ”

“เป็นไงบ้าง ... ได้ข่าวว่านอนไม่ค่อยหลับ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า” คำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วทำเอาผมอยากจะสำรอก ชัดเจนแล้วว่าปุณณ์ไม่ใช่แค่คนดูแล แต่เป็นกล้องวงจรปิดที่มีชีวิต

“ไม่มีอะไรพิเศษครับ แค่ยังไม่คุ้นกับที่นี่ หลานเลยยังไม่ชิน”

“อาขอโทษนะที่ช่วงนี้ยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลหลานเลย ทั้งที่ตั้งใจว่าจะใช้เวลาด้วยกันให้มากกว่านี้”

“ครับ ... หลานเข้าใจ”

“ขอบใจมากที่เข้าใจ ... หลานของอาน่ารักที่สุด...” มือของผู้เป็นอาวางลงบนศีรษะผม ออกแรงขยี้เบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ... หรืออย่างน้อยก็ทำให้คนในงานเห็นแบบนั้น

ฉากหน้าคืออาหลานผู้กลมเกลียว แต่ฉากหลังคือการประกาศศักดา เขาต้องการแสดงให้ทุกคนเห็นว่า ขนาดทายาทสายตรงอย่างผมยังยอมศิโรราบอยู่ใต้ฝ่าเท้าเขา ... แล้วคนอื่นจะกล้าหือได้อย่างไร

“... สัปดาห์หน้า อามีงานให้หลานทำ” เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“งานเหรอครับ?”

“อาอยากให้หลานเป็นตัวแทนของอา ... ไปเยี่ยม ‘สี่ตระกูลใหญ่’ ให้อาหน่อย”

“ทุกตระกูลเลยเหรอครับ?”

“ใช่ ... หลานคุ้นเคยกับพวกเขาดีอยู่แล้วนี่ อาไม่มีเวลา เลยต้องพึ่งหลานจริง ๆ”





ซ่า!!! ในห้องน้ำหรู ผมวักน้ำเย็นเฉียบขึ้นล้างหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า  มือทั้งสองข้างกำขอบอ่างแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้น

“คุณกานต์เสร็จหรือยังครับ” เสียงปุณณ์ดังลอดผ่านประตูเข้ามาเร่งยิก ๆ เหมือนเห็บไรที่สลัดไม่หลุด

“ใกล้แล้ว!!!” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้ม ๆ ไปอย่างเหลืออด เงยหน้ามองตัวเองในกระจก ผมรู้สึกถูกหยามเกียรติอย่างถึงที่สุด

‘ไปเยี่ยมสี่ตระกูลใหญ่’ งั้นเหรอ? อย่ามาพูดให้ดูดีหน่อยเลย ... อาไม่ได้จะส่งผมไปเป็นตัวแทนเชื่อมสัมพันธ์อะไรทั้งนั้น แต่ผมกำลังถูกปฏิบัติราวกับทรัพย์สมบัติมีค่าที่ยึดมาได้จากสงคราม และเมื่อถึงเวลาก็ต้องเอาออกไปเร่ขาย ร้องแรกแหกกระเชอให้คนอื่นได้ชื่นชม

การส่งผมไปตระเวนเยี่ยมสี่ตระกูลใหญ่ มันก็คือการ ‘เปิดประมูล’ ดี ๆ นี่เอง อากำลังโยนหินถามทาง ดูว่าตระกูลไหนจะเสนอผลประโยชน์ให้เขาได้มากที่สุด ... ไม่ว่าจะเงิน อำนาจ หรือสัมปทานธุรกิจ และใครที่จ่ายหนักที่สุด ... ก็จะได้ตัวผมไปครอบครองเป็นรางวัล การได้ครอบครองสายเลือดเพียงคนเดียวของอดีตนายท่าน ... มันก็ไม่ต่างอะไรกับ ‘ตั๋วผ่านทาง’ สู่ความชอบธรรมในการนั่งบัลลังก์คนต่อไป ผมแสยะยิ้มให้กับเงาสะท้อนในกระจก ... นี่ชีวิตของผมเดินมาถึงจุดนี้ได้ยังไง

สวัสดีคับทุกคน

ยังมีคนอ่านนิยายเรื่องนี้อยู่มั้ยน้อ (ALeXเอง ผมลืมloginเก่าเลยต้องสมัครใหม่ครับ แหะๆ)

https://MeetPrettyGirls.com
Your city's most beautiful girls
 
Have a night you'll never forget

https://PrivateLadyEscorts.com
Find a girl for a night you'll remember
 
Meet a girl from your city tonight