กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

หน้า: 1 2 [3] 4 5 6 7 ... 10
21
Boy's love story / Re: Lucky For U ถ้าผมรุก พี่ต้องรัก ❤️ [New] [EP] 2
« กระทู้ล่าสุด โดย AkuaPink เมื่อ 11-08-2020 23:53:36  »
 :pig4:
 :3123:
23
Boy's love story / Re: Kun doangpon : คืนใจไปเจอรัก <3
« กระทู้ล่าสุด โดย AkuaPink เมื่อ 11-08-2020 23:49:20  »
 :pig4:
 :3123:
25
Boy's love story / Re: คู่เคี้ยง (แฟนตาซี) by #อ้ายเก้ง-บทที่ 5 (11-8-2563)
« กระทู้ล่าสุด โดย AkuaPink เมื่อ 11-08-2020 23:36:07  »
 :pig4:
 o13
26
 :pig4:
 o13
27
   “ซอมพอ” ผมเรียกชื่อเขา ซอมพอลงไปยืนที่ริมถนนแล้วและหันมามองหน้าผม  เขาตกใจที่เห็นผมยืนอยู่ แต่จู่ก็มีรถที่ออกตัว และกำลังพุ้งมาหาซอมพอ ผมรีบไม่รอช้ารีบวิ่งไปให้เร็วที่สุด

   “หมับ”ผมกระโดดคว้าตัวซอมพอไว้และ รถคันนั้นเบียงพวกมาลัยออกไปทันที ผมกับซอมพอก็ล้มลงไปที่ฟุตบาทด้วยกันทั้งคู่ ท่ามกลางสายตาคนที่อยู่รอบๆ

   “ตายแล้ว!” มีคนร้องออกมาและพากันมามุงดูผมสองคน ซอมพอที่ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองผม ผมลุกขึ้นและและรีบสำรวจร่างกายซอมพอ ผมเห็นมีเลือดซึมๆ ทีข้อศอกแค่นั้น

   “เป็นอะไรไหมค่ะ “ มีคนถามผมแต่ผมก็ตาไวพอสมควร ผมเห็นรถคันนั้น เป็นรถเก๋ง ซีวก ไม่มีป้ายทะเบียนติด แต่มีสัญญาลักษณ์หนึ่งติดไว้ ผมว่ามันคุ้นๆ ผมมองซอมพอและหันไปมองคนรอบๆ ดูซีหน้าซอมพอที่ตกใจมากและไหนคนจะมุ้งดูอีก

   “เป็นอะไรไหมซอมพอ พูดกับพี่ซิ”ผมถามซอมพอ  เขาได้แต่ส่ายหัวไปมา

   “น้องไม่เป็นอะไรแล้วครับ ผมสองคนไม่เป็นอะไรจริงๆ ครับ” ผมบอกคนรอบๆและค่อยประครองซอมพอให้ลุกขึ้น เขาก็มองหน้าผม

   “ไปจากตรงนี้ก่อนไหมซอมพอ” ผมกระซิบ และเขาก็พยักหน้า

   “โอ้ยย “ ซอมพอร้องออกมาคงจะตอนจังหวะที่ล้มลงไปเลยทำให้เท้าพลิก ผมก็ประครองเขาพาเขากลับเข้าไปในคอนโด

   “พี่มาได้ไง..พี่ณุก” ซอมพอถามผม

   “คือพี่...ตอนแรกพี่ว่าจะแค่ขับผ่านมาดู และพี่เห็นเรากำลังข้ามถนนไป พี่คิดว่จะชวนไป..ซื้ออะไรทาน” ผมพูดบอกซอมพอ

   “แล้ว..”

   “ขอละ...เลิกถามถึงตรีญาดาสักพักได้ไหม พี่ขอ” ผมพูดกับซอมพอ

   “ว่าแต่เราเถอะ”ผมถามซอมพอกลับ

   “จะไปซื่ออะไรทานหรือไงเรา” ผมถามซอมพอ

   “อืม..แต่ตอนนี้ไม่ไปแล้ว”ซอมพอพูด
   
   “โอ้ยย ..” นั้นไงร้องออกมาทันทีที่เขากำลังจะลุกขึ้น

   “ไปครับพี่พาขึ้นไปห้อง” ผมพูดซอมพอมองหน้าผมด้วยสีหน้ากังวล

   “ไม่ปั้มคนเจ็บหรอกนะ ไปครับ “ ผมพูดและพยุงซอมพอลุกขึ้น เขาก็จับแขนผมและก็กะเพลกไปด้วย ผมเดินพาไปยังลิฟท์และก็มีสาวๆ หนุ่มๆ ที่มองผมสองคน

   “แฟนกันแน่ๆ เลยอ่ะ “

   “แต่หน้าตาเขาเหมือนกันยังกับพี่น้องมากกว่า” มีคนแอบแซวผม และผมกับซอมพอโดนแบบนี้ประจำ ส่วนเด็กน้อยคนนี้มักจะหน้าบูดขึ้นมาทันที ขอบแปลผิดๆว่าหมายถึงพวกนั้นถ้าเห็นว่าเป็นพี่ชายก็จะจีบผมอะไรแบบนี้

   “ไม่หน้าบึ้งแล้วเหรอเหมือนเมื่อก่อน” ผมกระซิบถามซอมพอ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองผม และรีบก้มลงไป ผมก็เอามือหยีหัวเหมือนเช่นทีผมเคยทำถึงแม้ว่ามันจะนานมาแล้วก็ตาม และเมื่อกระตูลิฟท์เปิดออก

   “พี่ณุก ถึงแล้วครับ” ซอมพอบอกผม ผมก็ยื่นแขนให้เขาเกาะเดินออก เพราดูท่าจะเจ็บอยู่นะ ซอมพอกระเพลกเดินออกไปจนถึงห้องพักของเขา ผมเหลือบมอง

   “ห้องพี่น่านครับ แต่พี่น่านเขา”

   “มาที่กรุงเทพบ่อยเหรอ” ผมถามซอมพอขณะที่ผมเปิดประตูเข้าไปและผมก็พาซอมพอไปนั่งที่โซฟาก่อน  ผมลงนั่งยองๆ เพื่อจับดูเท้าของเขา

   “พี่ณุก ..เจ็บ..โอ้ย” ซอมพอร้องเรียกชื่อผมเสียงหลง แต่มันทำให้ผมยิ้ม เหมือนผมกับเขากลับมาเป็นเหมือนเดิม

   “ ไหนให้พี่ดูข้อศอกเราซิ  เลือดซิบเลย” ผมพูดและก็ลุกขึ้นมานั่ง ผมจับดูข้อศอกซอมพอ ที่ผมไม่เป็นอะไรเพราะว่าผมสวมเสื้อสูทเอาไว้แต่ซอมพอมีแค่เสื้อเชิ้ตบางๆ 

   “ซอมพอ ถอดเสื้อออกซิครับพี่จะได้ดูว่าแผลถลอกเยอะไหม และพี่จะได้ทำแผลให้ครับ” ผมพูดบอกซอมพอ คนที่ได้ยินถึงกับทำตาโต แต่มันช่างน่ารักสำหรับผม

   “พี่จะทำแผลให้เรายังไงละซอมพอครับ” ผมถามคนตรงหน้า

   “เรามีตู้ยาไหมครับซอมพอ” ผมถามซอมพอ ซอมพอชี้ไปที่ตู้เล็กๆ และผมก็เดินไปเปิดดู ไม่มีน้ำยาล้างแผลมีแต่เดทตอล ผมคิดว่าน่าจะผสมน้ำมาเช็ดแผลได้อยู่  ผมก็จัดการถอดเสื้อสูทและและพับแขนเสื้อเชิ้ตผมขึ้นไปเหนือข้อศอก ผมปลดนาฬิกาวางไว้บนโต๊ะข้างทีวี

   “เดี๋ยวพี่ออกมาครับ “ผมพูดและหยิบเอาขวดน้ำยาเดทตอลเอาเข้าไปในห้องน้ำ ผมเห็นว่ามีถ้วพาสติกพอจะผสมน้ำยากับน้ำได้ ไม่นานผมก็ออกมาและก็ต้องอมยิ้ม เพราะว่าซอมพอ เปลี่ยนเสื้อเป็นแขนสั้น ทันที นี้เขาอายผมขนาดนั้นเลยเหรอ
 
   “อะไรกัน  กะจะไม่ให้พี่เห็นซะหน่อยเหรอครับ” ผมพูดและนั่งลง

   “ไม่มีทาง” ซอมพอพูดทำแก้มป้อง ผมก็จัดการเช็ดแผลให้เขาด้วยสำลี

   “ซี้ด..โอ้ยย...พี่ณุก!” เสียงซอมพอร้องออกมาเพราะว่าเจ็บและยังมาเรียกชื่อผมเสียงหลง มันน่ารักเหมือนเมื่อก่อนแต่ตอนนี้เขาคงลืมตัว พอนึกได้ก็หดมือที่จะฝาดผม  ผมก็อดที่จะอมยิ้มไมได้ แลผมก็ขยับเข้าไปอีกใกล้ๆ อันที่จริงเด็กคนนี้ขี้เจ็บมากๆ ร้องอ้อนผมตลอดถ้าได้รับบาดเจ็บอะไรเล็กๆน้อยๆ อ้อนผมยิ่งกว่าตรีญาดาเมื่อก่อนซะอีก พอใส่ยาเสร็จผมก็หาพาสเตอมาปิดให้ทันที

   “ให้พี่ดูเท้าหน่อยนะ พี่ว่าจะ”

   “ไม่เป็นไรแล้วพี่ณุก เมื่อกี้มันเจ็บแต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ” ซอมพอพูดบอกผม ก่อนที่ผมจะก้มลงไปแตะที่เท้าของเขา จังหวะที่ผมเงยหน้ากลับขึ้นมา ผมก็รู้สึกว่าลมหายใจเราสองคนมันรดกันอยู่นะ นั้นแปละว่าเราใกล้ชิดกันมาก เสียงกลืนน้ำลายของซอมพอ ผมก็เพยอปากที่เล็กบางของผมเพื่อจะได้ลิ้มรสริมฝีปากที่สวยเข้ารูปของซอมพอ มันดูเป็นกระจับ สวยกว่าสาวๆหลายคน

   “ก๊อกๆ “เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้ผมสองคนหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน

   “ผมไปดูก่อนนะครับพี่ณุก” ซอมพอพูดและเดินออกไป ผมก็นั่งลงมอง และเมื่อซอมพอส่องไปที่ช่องสำหรับดูว่าใครมาเยือน

   “พี่ณุก ...พีติณ” ซอมพอพูดด้วยน้ำเสียงที่ตกใจมาก ผมเองกับไม่รู้สึกอะไร

   “พี่ณุก! ผมบอกว่าพี่ติณมา!”

   “ก็เปิดให้มันเข้ามาซิครับซอมพอ” ผมบอกซอมพอ

   “ไม่ได้นะ เพราะว่าผมจะไปอธิบายยังไงพี่อยู่บนห้องผมแบบนี้ พี่ณุก และตรีญาดาอีกละ พี่ณุกทำไมชอบหางานให้ผมตลอดเลยนะ ไปไหนดีละ ไปห้องนั้นเลย และผมก็จะหาเรื่องพาพี่ติณไปข้างนอก”  ซอมพอดันผมและพาผมไปห้องหนึ่งซอมพอก็หยิบกุลแจมาไข ก่อนจะดันผมเข้าไปในห้อง และเปิดไฟไว้ให้ผมด้วย

   “พี่ติณ..”

   “พี่ขอโทษนะซอมพอ มีมาเย็นมากเลย หิวหรือยังครับ พี่กลัวว่าเราจะไม่ยอมลงไปหาอะไรทาน และวันนี้พี่แถบจะไม่เห็นว่าเราทานอะไรเลยครับ” น้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเขาเป็นห่วงเป็นใยกันขนาดไหน มันทำให้ผมนี้จี้ดมาก หึง หวง มาครบหมด

   “ใช่พี่ ผมหิวมากเลยอ่ะ เราลงไปหาอะไรทานกันนะ วันนี้อยากกินสเต็กอ่ะ ทีพี่พาผมไปประจำนะนะ พี่ติณ” น้ำเสียงที่ออดอ้อนนั้นด้วย

   “ไอ้ติณณณณ” ผมกัดฟัน

   “ได้ครับ ไปครับ” ผมยืนอยู่ในความเงียบ ผมคิดว่าทั้งคู่ออกไปแล้ว ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินออก  ผมเห็นเป็นตู้ที่ถูกติดตั้งไว้ในกำแพง ผมก็เลื่อนมันเปิดออก และสิ่งที่ทำให้ผมต้องตกใจเพราะว่าสิ่งที่แขวนอยู่คืออุปกรณ์รักแบบ SM แต่คำถามคือ มันเป็นของใครกัน มีทั้งกุลแจมือ แซ่ และอีกมากมายที่คู่รักเขาจะใช้กันเพื่อสร้างความสุขแบบเจ็บปวด  ผมว่าไม่น่าจะใช้ของซอมพอแน่ๆ หรือว่าน่านฟ้า เพราะว่าซอมพอบอกว่าห้องนี้เป็นห้องของพี่ชายเขานิ  ผมหันไปมองนาฬิกาในมือถือเพราะว่ามือถือผมสั้นจากข้อความของตรีญาดาแต่ผมยังไมได้อ่าน ผมเห็นว่ามันจวนได้เวลาที่อาผมจะไปหาผมแล้วด้วย ผมก็เลยต้องออกจากห้องและล๊อกประตูให้เรียบร้อยเพราะว่าถ้าซอมพอมาเห็น คงตกใจมิใช่น้อย  ผมรีบคว้าเอาเสื้อสูทและรีบออกจากห้องซอมพอทันทีระหว่างที่ผมกำลังเดินลงที่ชั้นหนึ่ง ผมก็เจอเข้ากับลูกค้าที่ผมติดต่อด้วยประจำ เป็นลูกค้าชั้นดีและไว้ใจผมมาก

   “สวัสดีครับคุณ ณุก”

   “สวัสดีครับ คุณเทอศักดิ์ มาทำอะไรครับที่นี้ เพราะว่าท่านนะมีบ้านใหญ่โต”

   “อ้อ ไอ้ลูกชายผมนะ มันชอบห้องแคบๆเลยหนีบ้านใหญ่มานอนที่นี้ครับ อ่ะนั้นไง ไดม่อนมาไหว้พี่เขาเพราะเราต้องติดต่อซื้อของกับพี่เขา” 

   “เห้อย” นั้นไงมันร้องดังเชียว และผมก็จำได้ว่ามันพาซอมพอไปจากผม

   “ลื้อร้องทำไม รู้จักพี่เขามาก่อนหรือไง”

   “เออ..”

   “ไม่ครับ ลูกชายจบหรือยังครับ”ผมเป็นคนตอบแทนทันทีและถามพ่อของนายนี้กลับ

   “ปีหน้าครับ ปีนี้ฝึกงานก่อน ว่าแต่คุณ”

   “ผมมาหา..แฟนครับ ..แฟนผม” ผมพูดและเหล่ตามองไอ้หมอนั้น  วันนั้นมันลากแขนแฟนผมไป

   “แฟนคุณนี้น่าจะสวยน่าดูเ พราะว่าคุณดูหล่อขนาดนี้”

   “แฟนผม น่าตาดีครับ แต่สวยไหม ...น้องไดม่อนรู้ดีมั้งครับ”ผมพูดและหันไปมองนายนั้น เพราะผมหมายถึงซอมพอนั้นเอง

   “พ่อ ไปยังอ่ะแม่รอ “ ไดม่อนมันรีบบอกพ่อมันทันทีและ คุณเทอดศักดิ์ก็หันมาบอกผม

   “ผมไปก่อนนะครับคุณณุก ยังไงรบกวน คุณเลขา หรือคุณมาร์คติดต่อเลขาผมทีนะครับเรื่องสินค้าล๊อตใหม่ ผมจำเป็นจริงๆ ช่วงนี้ของขาด หาไม่ได้เลย ต้องพึ่งคุณแล้ว”

   “ได้ครับผม ผมจะ ติดต่อ ไม่ลองให้ผมติดต่อผ่านลูกชายดูเหรอครับ เพื่อว่าน้องกำลังจะหาประสบการณ์” ผมพูดและไอ้คนที่ยืนหันมามองหน้าผม ระหว่างที่ผมยืนอยู่ ไอ้เด็กนั้นก็หันมายกนิ้วกลางให้ผมลับหลังพ่อมัน

   “ชิบหายแล้วเดี๋ยวไม่ทัน” ผมเหลือบมองเวลา ใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว ผมต้องรีบกลับบ้านทันที ผมแอบคิดในใจ ต่อให้มึงก่อนติณณภพ วันนี้แต่จะว่าไป วันนี้ผมก็เริ่มเห็นว่าซอมพอ เริ่มใจอ่อนให้ผมอยู่นะ ริมฝีปากเล็กๆนุ่มนิ่มนันวันนี้ผมได้สัมผัส มันตราตรึงใจมากกว่าจูบกับตรีญาดาเป็นไหน ผมไม่เคยมีอะไรกับเธอแต่ก็ต้องมีจูบกันบ้าง รสชาติมันช่างต่างกันลิปลับ

   “คุณณุกมาแล้วเหรอคะ” คนใช้ในบ้านเดินออกมาหลังจาที่ผมขับรถเข้าไปจอดในบ้าน ผมลงจากรถมาด้วอาการเหนื่อยล้าที่สุด นี้เป็นวันที่ผมอดนอนได้นานมาก

   “คุณณุกจะทานอะไรไหมค่ะ อาหารเย็นนะคะ”

   “คุณแม่ทานหรือยังละ” ผมถามคนใช้ในบ้าน

   “คุณท่านเหรอค่ะ เห็นว่าจะเตรียมตัวออกไปข้างนอกค่ะ “

   “ผมพยักหน้า “

   “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องนะ ผมเหนื่อยอยากจะนอนพักเลย แต่เดี๋ยวรออาผมมาก่อน” ผมบอกคนใช้และกำลังเดินเข้าบ้าน ผมเหลือบไปเห็นรถเก๋งสีดำซีวิค  มันทำให้ผมถอยหลังมามอง และเดินไปรอบๆ มันเหมือนรถที่ทำท่าจะชน มันเหมือนจน ผมต้องกำหมัด และผมก็เจอ สะติกเกอร์ที่มันใช่ในการขับรถเข้าบ่อน และรถคันนี้เป็นของไอ้รุทน้องชายผมเอง

   “คุณรุทอยู่ไหน”ผมหันไปถามคนใช้

   “อยู่ด้านไหนค่ะคุณณุก” พอคนใช้บอกผม ผมเดินปรี่เข้าไปทันที ผมเห็นมันนั่งดื่มเหล้าอีกแล้วและมีขนมกับแก้ม  แต่ผมไม่ได้มานั่งร่วมวงกับมันแน่ๆ

   “ผลัก” ผมต่อยเข้าไปที่หน้ามัน มันถึงกับล่วงลงไปจากโต๊ะ

   “โอ้ยย..เชี้ยอะไรของมึงเนี๊ยะได้ณุก” มันลุกขึ้นมาได้ ผมก็ซ้ำอีกที

   “ผลักๆ” มันก็ลงไปกองอีกที

   “มึงขับรถไปจะชนซอมพอใช่ไหม! “ผมกระฉากคอเสื้อมันและตะคอกถามไอ้รุท ดูจากสีหน้ามันตกใจอย่างมากแสดงว่าใช่แน่ๆ

   “กูถามว่าใช่ไหม ไอ้รุท ไอ้สัด มึงอย่าอยู่เลย  ...ผลักๆ “ ผมชี้หน้ามันและลงไปค่อมมันไว้ ผมก็ตะบันหน้ามันสะบัดไปมาด้วยความโกรธ

   “ตายแล้วนี้ แยกคุณณุกกับคุณรุทเร็ว! “  เสียงแม่นิดาตะโกนเรียกคนใช้ดังมจากชั้นสองของตัวบ้าน

   “คุณณุก พอเถอะค่ะ “ คนใช้เข้ามาดึงลากผมออกจากไอ้รุท

   “มึงทำเชี้ยแบบนั้นทำไม ไอ้รุท” ผมตะคอกเสียงใส่มัน ไอ้รุทมันค่อยๆลุกขึ้นปากนี้เต็มไปด้วยเลือด

   “กู..”

   “มึอย่าบอกว่าไม่ได้ทำ กูจำรถมึงได้และมันคือคันที่จะชน...ซอมพอ!”

   “ แม่ใช้กูทำ! “ รุทมันพูดออกมาและแม่นิดาก็เดินลงมาพอดี จากชั้นสองของตัวบ้าน แม่นิดามองผมและไอ้รุทสลับกันไปมา

   “เกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมต่อยกันละ ณุก และ รุท”

   “ มันบอกว่าแม่ใช้ให้มันไปขับรถชนซอมพอ...มันจริงหรือเปล่าครับแม่” ผมหันไปถามแม่ผม สาวตาผมมองแม่นิดา ว่าทำไมแม่ต้องทำให้เขาบาดเจ็บหรืออาจจะถึงตาย ถ้าผมไม่เข้าช่วยเขา  แม่นิดานิ่งไปพักหนึ่ง ผมหันมามองคนใช้รอบๆ

   “พากันออกไปก่อน” ผมหันบอกทุกคน และทุกคนก็เดินออกไป

   “รุท ไปทำแผลซะ” แม่นิดาบอกไอ้รุท และมันก็เดินออกไปจากห้อง ตอนนี้เหลือแค่ผมกับแม่นิดา  ที่ยืนอยู่ตรงนั้น

   “แม่แค่กลัวว่ามันจะมาหาเรื่องให้เรากับหนูตรี แม่หวังดี”

   “แต่ที่แม่ให้ไอ้รุททำมันเกินไปครับแม่ “ ผมพูดกับแม่นิดา

   “มันทำอะไรละ”

   “มันจะชน..ซอมพอแม่”ผมพูด

   “ตายแล้ว แม่แค่สั่งให้ไปต่อว่าเฉยๆนะณุก “ แม่นิดาพูด ผมก็กลืนน้ำลายลงคอไป

   “แม่ผมขอเรื่องซอมพอนะแม่ ..ผมจะแต่งกับตรีญาดาและเมื่อผมได้หุ้นของพ่อคืน ผมจะโอนให้ไอ้รุทมันและแม่ดูแลแทน ผมจะไม่เอาอะไรเลย แต่ผมขอแม่..” ผมพูดขอร้องแม่นิดา สายตาผมสองแม่นิดาแบบอ้อนวอน

   “ผมขอแค่แม่อย่าไปทำอะไรซอมพอเขา ผมขอแค่เรื่องเดียว” ผมพูดกับแม่นิดา

   “นี้เรารักมันเหรอณุก ..ทั้งทีแม่มัน” แม่นิดาพูดถามผม

   “ผมขอโทษครับแม่...”

   “แม่สัญญากับผมซิครับว่าแม่จะไม่ไปยุ่งกับซอมพออีก “

   “ก็ได้ แม่จะไม่ไปยุ่งกับมันอีก..แต่ณุกต้องไม่รักมันนะ และต้องแต่งงานกับตรีญาดาเพื่อหุ้นส่วนของพ่อคืนมาเข้าใจไหมณุก “ แม่นิดาก้มลงพูดกับผม ผมก็พยักหน้าเบาๆ

   “คุณณุกค่ะ คุณบดินทร์มาหาค่ะ” คนใช้เข้ามาบอกผมว่าอาหมอของผมมาแล้ว แม่นิดาถึงกับหน้าถอดสีและหันมามองหน้าผม

   “เขามาทำไมณุก” แม่นิดาตกใจถามผมทันที

   “ผมคุยกับอาหมอว่าจะให้เอาพ่อไปอยู่ที่โรงพยาบาลอาสักพักครับ เพราะว่าผมต้องยุ่งหลายเรื่องและผมก็หาพยาบาลมาดูแลที่บ้านไม่ได้ด้วยนะครับแม่” ผมพูดและคุณอาผมก็เดินเข้ามา คุณอายกมือไหว้แม่นิดาผม ผมก็ยกมือไหว้อา และผมก็พาคุณอาเข้าไปหาพ่อผม ที่นอนติดเตียงอยู่ เพื่ออาผมจะได้พาพ่อผมไปรักษาและมีคนดูแลที่ดีกว่าที่นี้
******************************************************************************
ฝากไว้อีกเรื่องนะคะ พี่ณุกกับซอมพอ
รักคนอ่่านค่ะ จุ๊บ จุ๊บ  :mew1:
หน้า: 1 2 [3] 4 5 6 7 ... 10
สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด