อาทิตย์ชิงเดือน l ตอนที่ 42 - END (อาทิตย์ชิงเดือน) l อัพ 25-11-2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: อาทิตย์ชิงเดือน l ตอนที่ 42 - END (อาทิตย์ชิงเดือน) l อัพ 25-11-2020  (อ่าน 85764 ครั้ง)

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8

ออฟไลน์ Blueribbon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
41

ครอบครัวใหม่ของผม


ผมเหมือนคนที่ผ่านสงครามมาอย่างหนักหน่วง จนร่างกายบอบช้ำแทบแหลกไม่มีชิ้นดี ความเจ็บปวด เมื่อยล้า และ อ่อนเพลีย วิ่งเข้ามาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย หลังจากเหตุการณ์นั้นที่ผมโดนอยู่หลายรอบ ต่อด้วยตอนเช้าอีกสองรอบ  จึงเป็นผลให้ตอนนี้ผม



ไข้แดก !!!



ใช่ครับ ผมเป็นไข้ ตัวร้อน ปวดหัว ที่สำคัญ ส่วนนั้นของผมระบมอย่างหนัก  ไม่ได้ไปเรียนมาสองวันแล้ว  เอาแต่นอนอยู่บนเตียง กินยาลดไข้  พักผ่อนจนตอนนี้ อาการดีขึ้นมากแล้ว  ส่วนคนต้นเหตุ อย่างนำทัพก็ไม่ได้ทิ้งผมไปไหน คอยดูแลอยู่ห่างๆ กลับจากเรียนก็รีบมาดูแลผม ส่วนตอนไหนที่ไปเรียนก็ใช้คุณป้าแม่บ้านขึ้นมาดู เผื่อผมมีอะไรให้ช่วย



“ ไม่มีไข้แล้วนะ แต่ยังปวดตรงนั้นอยู่ไหม ”

คนที่เพิ่งวัดไข้ผมเสร็จ  บอกอาการให้ผมทราบ วันนี้เขาไม่มีบ่าย จึงกลับมาดูแลผมได้เร็วมากยิ่งขึ้น

“ อย่าถาม.. กูอาย ”

ซุกหน้าหลบสายตา และ คำถามที่ทำให้ผมหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย กับแผงอกกว้างของเขา บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าถามคำถามแบบนี้  ใครจะไปกล้าตอบกันละ



แค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ก็อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว



“ ขอโทษ ไม่ถามแล้วครับ ”

“ อือๆ ”



นำทัพกระชับกอดผมให้แน่นขึ้นกว่าเดิม  แขนของเขาแทนหมอนนุ่มได้เป็นอย่างดี  ย้อนคิดถึงเรื่องพี่ภูในคืนนั้นผมก็นึกขึ้นได้ ว่ายังไม่ได้ถามเขาไปเลย



“ คุณท่านเล่าแผนให้มึงฟังหรอ ”

“ ใช่ คุณพ่อ นัดกูให้ไปหาที่บ้าน เล่าเรื่องของมึงให้ฟัง กูเป็นห่วงมึงมาก แต่ก็ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง เพราะคุณพ่อขอเอาไว้ ”

 “ กูก็ตามดูมึงอยู่ห่างๆ อย่างวันนั้นที่มึงไปคอนโดไอ้ภู พอกูรู้ว่ามึงกำลังแย่ กูแทบบ้า กลัวไอ้ภูทำอะไรมึงแล้วช่วยไว้ไม่ทัน ”

ถ้าเขามาไม่ทัน ผมคงแย่ไปแล้วจริงๆ ผิดเองที่คาดการ ทุกอย่างพลาดไปหมด จนทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนั้น คิดแล้วก็โมโหตัวเอง

“ ขอโทษนะ กูแค่อยากพิสูจน์ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน ให้คุณท่านเห็น เผื่อท่านจะใจอ่อนแล้ว ยอมให้เรารักกันได้ ”

เป้าหมายของผมมีแค่นั้นจริง ๆ ไม่มีสิ่งอื่นแฝงเลย แค่ได้ทำให้คุณท่านทราบว่าผมก็ดีพอที่จะดูแลลูกชายคุณท่าน  เราจะได้ผ่านอุปสรรคครั้งนี้ไปได้ด้วยดี



แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ ..สิ่งที่ผมหวังเอาไว้ มันจะยังคงเป็นแบบนั้นอยู่หรือเปล่า



“ คุณท่านเป็นห่วงมึงเหมือนกันนะ ถึงได้บอกกูไง ไม่อย่างนั้นคงปล่อยให้มึงเผชิญหน้าตามลำพังแล้ว ”

“ จริงหรอ ”

เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง คุณท่านคงห่วงว่าผมจะเป็นอันตรายสินะ

“ จริงสิ  พรุ่งนี้ท่านให้เราไปหาที่บ้านด้วย แต่กูบอกว่ามึงป่วย ขอดูอีกที  รอไว้มึงหายค่อยไป ”

คุณท่านอยากเจอผมกับนำทัพอย่างนั้นหรอ .. จะมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่าเนี่ย

“ ไปได้ กูดีขึ้นมากแล้ว ”

ผมก็อยากเจอคุณท่านเช่นกัน จะได้ขอบคุณที่คอยดูแลผมอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ

“ โซล ”

“ ครับ ”

“ ขอบคุณมากเลยนะ ที่ทำทุกอย่างเพื่อกูได้ถึงขนาดนี้ แต่วันหลังไม่เอาแล้ว อย่าเสี่ยงแบบนี้อีก มึงเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตกู ถ้ามึงเป็นอะไรไป กูคงแย่ ”

“ ขอโทษนะที่ทำให้ห่วง แต่หน้าที่ของกูคือต้องปกป้องมึงนี่นา  ”

“ กูก็รักมึง รักมากที่สุดเลย นี่ถ้าไม่ติดว่ามึงป่วย อยากจะจัดอีกสักสองสามรอบ ”

“ ไอ้หื่น หยุดความคิดเดี๋ยวนี้เลย ”

คนที่กำลังจะก้มลงมาจูบ ต้องหยุดการกระทำลงเพียงแค่นั้น เพราะผมยกมือขึ้นกั้นใบหน้าเขาเอาไว้ แต่นำทัพก็คือนำทัพ เมื่อไม่ได้จูบผม เขาก็จูบที่ฝ่ามือผมแทน แล้วฉวยมือของผมไปวางไว้บนอก แกล้งทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย   น่าตีจริงๆ

“ ใจร้าย ”

“ แน่นอน ให้รู้ซะบ้างว่าใครใหญ่ ”

“ เมียก็ต้องเป็นใหญ่อยู่แล้วสิครับ ”

“ รู้แบบนั้นก็ดี  ”

 

ความสุขเมื่อได้รักใครสักคนมันดีแบบนี้เอง เมื่อก่อนผมมักจะคิดถึงตัวเอง ว่าจะทำยังไงให้มีความสุขมากที่สุด  จนวันหนึ่ง มีเขาเข้ามาในชีวิต ทัศนคติ มุมมองของผมจึงเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง



ผมมีเป้าหมาย ว่าในแต่ละวันที่ลืมตาขึ้นมา ผมจะทำให้คนคนหนึ่งที่ผมรักมากเหลือเกิน ยิ้มได้อย่างไร หัวเราะได้มากแค่ไหน และ ดูแลเขาให้ดีที่สุดด้วยวิธีใด



รักของผม มันไม่ใช่รักเพียงตัวเองอีกแล้ว

แต่ผมต้องรักคนที่ดีต่อหัวใจของผมด้วย



ให้มากพอ ...ให้เหมาะสม กับความรักที่เขามีให้กับผม





นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้ออกมา นั่งมองวิวในมุมเดิมตรงระเบียงคอนโดของนำทัพ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ คงด้วยมีแต่เรื่องวุ่นวายใจเป็นร้อยพัน จึงทำให้ผมแทบไม่ได้มานั่งในมุมนี้เลย



วิวด้านหน้ายังคงเป็นสิ่งสวยงาม ตรึงใจของผมให้ล่องลอยไปกับบรรยากาศเหล่านั้นได้เช่นเคย  ผมชอบดูวิวในยามกลางคืน ด้วยหวังให้ผู้คนที่ผมไม่รู้จักที่อยู่ด้านหน้าอันไกล เป็นเสมือนเพื่อนคลายเหงา ไม่ผมไม่รู้สึกว่าโดดเดี่ยว



ทว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ...

เมื่อผมมีนำทัพอยู่เคียงข้าง ความรู้สึกเหล่านั้น แทบไม่มีอีกเลย



การมองวิวในตอนนี้ จึงเป็นเพียงการผ่อนคลายให้คนที่นอนอุดอู้อยู่ในห้องมาหลายวัน ได้มาเห็นสิ่งใดอื่นบ้าง นอกเหนือจากเพดานห้องสี่เหลี่ยม



“ ช็อกโกแลตร้อนครับ ”

เสียงคุ้นหูของแฟนผมกับกลิ่นหอมของช็อกโกแลตร้อน ชวนให้รู้สึกว่าวิวด้านหน้าถูกเติมเต็มความงดงามให้มากยิ่งขึ้น  รับแก้วมาจากคนตัวสูง ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนโซฟา แล้วดึงผมให้ขึ้นไปนั่งบนตักนั้น



ที่นั่งว่างมีตั้งกว้าง จะนั่งเบียดกันเพื่อ

นั่นคือสิ่งที่คิด ..

แต่ในความเป็นจริง



ผมย้ายตัวไปนั่งบนตักของเขา ด้วยความยินดี !!



“ มานั่งเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้อีกแล้ว มีเรื่องไม่สบายใจหรอ ”

“  เปล่า แค่อยากออกมาสูดอากาศนิดหน่อย ”

ยกแก้วช็อกโกแลตในมือขึ้นมาดื่ม เรียกความสดชื่นให้ตัวเอง พลางคนข้างหลังขยับมือที่พันอยู่รอบเอวผมให้กระชับมากยิ่งขึ้น



ตั้งแต่วันนั้นที่เรา .. เป็นคนคนเดียวกัน

นำทัพก็เปลี่ยนไปอีกแล้ว



ไม่ใช่สิ่งอื่นใดเลยที่เปลี่ยนไป

แค่เขา ตัวติดผมมากขึ้น ... สัมผัสผมมากขึ้น

ส่วนผมก็เปลี่ยนไป



เพราะผมให้เขาสัมผัสมากขึ้นเช่นกัน



“ มึงกับพี่ภู จะยังไงกันต่อ  ”

ผมเองก็ยังคงเป็นห่วงเรื่องพี่ภู แม้คุณท่านกับนำทัพจะบอกว่าให้อภัยแล้วก็ตาม ส่วนฝั่งนั้นเองก็มีทีท่าว่าจะยอมหยุดความเลวร้ายต่างๆ เอาไว้ แต่ผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่านำทัพจะยังไงต่อกับเรื่องนี้

“ ก็จบแล้วไง กูไม่ติดใจอะไรกับมันแล้ว ”

“ จริงหรอ ”

“ จริงสิ เพราะมึง กูถึงเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากยิ่งขึ้น”



เป็นเพราะผมแบบนั้นหรอ ?



“ เมื่อก่อนกูยึดตัวเองเป็นที่ตั้ง เป็นศูนย์กลางของทุกอย่าง ทั้งแม่ ทั้งพ่อ ของทุกอย่างต้องเป็นของกู เลยมองไม่เห็นสิ่งดีดีที่คนอื่นทำให้ เพราะมัวแต่คิดว่าจะมาแย่งความสำคัญของสิ่งที่กูรักไป”

“  /// ”

“ แต่พอมีมึง กูเลยเข้าใจ ว่าบางทีเราต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจคนอื่น เห็นใจคนอื่น และ สนใจในความรู้สึกของคนอื่นด้วย กูเปลี่ยนไปได้ทั้งหมดก็เพราะมึง  ”

ผมเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ทำให้เขามีมุมมองชีวิตที่เปลี่ยนไป มนุษย์เราเติบโตได้ด้วยกาลเวลา อายุ และ สิ่งที่พบผ่าน  ไม่มีใครที่จะเปลี่ยนแปลงได้ด้วยคนอื่น



ทุกอย่างล้วนต้องมาจากตัวเองเป็นปัจจัยหลัก

นำทัพก็เช่นกัน



“ กูดีใจนะ ที่มึงคิดได้แบบนั้น ”

“  แต่มีอยู่สิ่งเดียวที่กูคงเปลี่ยนไม่ได้ หรือ ยอมให้ใครมาแย่งไปไม่ได้ ”

“ หืมมม ”

“ นั่นก็คือมึง เมื่อก่อนแค่เป็นแฟน กูก็หวงจะบ้า แต่ตอนนี้เป็นเมียแล้ว กูจะบ้าให้มากกว่าเดิม ใครแตะมึงกูจะสั่งให้คนของพ่อจัดการ ”

หลุดหัวเราะให้กับความเล่นใหญ่ของไอ้หมียักษ์ที่จูบไหล่ผมอยู่ตรงนี้

“ ใครจะกล้ามายุ่งกับกู  ”

“ ทำไมละ ”

“ ก็กูไม่เคยมองใครเลย ... สายตาของกูมีไว้แค่มึง .. ร่างกายของกูมีไว้แค่มึง และหัวใจของกูมีไว้แค่มึง ”

“ รักเมียโว้ยยยยยยย ”

อยู่ดีดีนำทัพก็ตะโกนลั่นระเบียงห้อง จนผมตกใจรีบใช้มืออุดปากแทบไม่ทัน หลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นขำไว้ไม่ได้ ใครจะคิดว่าคนแบบนำทัพจะหลงผมได้มากขนาดนี้



 ถ้าไม่ติดว่าผมหน้าบางกว่าเขามากก็อยากจะตะโกนออกไปเหมือนกันว่า



“ รักผัวเหมือนกันเว้ยยย ”



แต่ก็ทำได้เพียงตะโกนในใจเท่านั้น !!



* * * * * * * ** * * * *



ผมกลับมาที่บ้านไพศาลครองธรรมอีกครั้ง แม้บรรยากาศทุกอย่างจะยังคงเดิม แต่วันนี้ผมมาในฐานะแขกของคุณท่าน นำทัพมีสีหน้าที่แตกต่างจากวันนั้น ราวกับคนละคน ดูสดชื่น สดใส และเต็มใจมาที่นี่ ส่วนผมก็เช่นกัน เราสองคนเดินผ่านสวน ไปตามทางที่คนของคุณท่านเดินนำไป จนมาถึงส่วนหลังบ้านที่เป็นเสมือนสวนดอกไม้  น้ำตก และ มีศาลาริมน้ำตั้งอยู่



โคตรตื่นตาตื่นใจเลย ... มีแบบนี้อยู่ในบริเวณบ้านด้วยหรอ



มองไปเห็นคุณท่าน คุณพิมพ์  คุณแม่นำทัพ



แล้วก็ นั่นมัน ..



ผมเบิกตากว้าง จ้องมองร่างเล็กๆ ที่วิ่งมาแต่ไกลจากศาลาริมน้ำ กับเสื้อลายหมีตัวโปรดตัวนั้นที่ผมซื้อให้คราวก่อน

“ พ่อหมี  ”

“ แม่หมี ”



“ น้องปัน ”



เด็กชายปันสามขวบ วิ่งมากอดที่ขาของนำทัพในทันทีที่เจอ คนตัวสูงกว่าในฐานะพ่อหมี รีบแกะมือของลูกหมีออก แล้วนั่งยองลงไปกับพื้นแล้วอุ้มคนตัวเล็กกว่านั้นให้ขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอด  น้องปันยิ้มหัวเราะอย่างชอบใจ พลางยกมือขึ้นสวัสดีผมตามประสาเด็กน่ารัก

“ ลูกหมีคิดถึงจังครับ  ”

 “ พ่อหมี กับแม่หมีก็คิดถึงลูกหมีเหมือนกัน ”

น้องปันดูสดใสขึ้นกว่าเดิม แต่โดยรวมยังเหมือนเมื่อคราวก่อน แก้มแดงระเรื่อกับผิวขาว ยังชวนให้หลงรักไม่เปลี่ยนแปลง

“ ลูกหมีมาได้ยังไงครับ ”

“ คุณยายไปรับมาครับ ”

น้องปันบอกกับนำทัพขณะที่เราเดินเข้ามายังเขตของศาลา เขาจึงลดตัวลงปล่อยน้องปันสู่พื้น แล้วไหว้ทักทายผู้ใหญ่ที่นั่งรออยู่ทั้งสามคน



มารวมตัวกันได้ยังไงละเนี่ย ...



“ คุณแม่ไปรับมาเองค่ะ พอดีคราวนั้นไปที่ศูนย์น้องปันเล่าใหญ่เลย ว่ามีพ่อหมี กับแม่หมีมาหาบ่อย วันนี้คุณแม่ว่างเลยชวนน้องปันมาที่นี่ด้วย ”

คุณแม่ยังคงมีท่าทีที่สง่าและพูดจาเพราะไม่เปลี่ยน แม้จะเจอกันครั้งเดียวแต่ผมก็รับรู้ได้ว่าท่านเอ็นดูผมมากแค่ไหน

“ น้องโซล มานั่งข้างคุณแม่เร็ว ”

หันไปมองนำทัพว่าผมไปนั่งได้ใช่ไหม .. เขาพยักหน้าตอบ จึงเดินไปนั่งข้างคุณแม่ ส่วนเขานั่งข้างคุณท่าน โดยมีน้องปันที่วอแวอยู่ใกล้ๆ

“ มากันครบแล้ว อย่างนั้นก็คุยกันเลยไหม ”

“ ได้ครับคุณพ่อ ”

ผมมองหน้านำทัพ สลับกับคุณแม่ ว่าสิ่งที่คุณท่านหมายถึง คืออะไร ทำไมวันนี้สองคนพ่อลูก เหมือนจะไม่มีทีท่าหมางเมินต่อกันแม้แต่น้อย



หรือผมพลาดอะไรไป !!



“ ก่อนอื่นฉันต้องขอบใจเธอมากนะ ”

คุณท่านผู้เป็นประธานของบ้านเริ่มต้นสนทนา ทว่าถูกภรรยาเก่าขัดเอาไว้เสียก่อน

“ ไม่มีฉัน ไม่มีเธอ คุณต้องพูดใหม่ค่ะ ”

เสียงที่แฝงไปด้วยอำนาจ ในการสั่งการ แม้ไม่ดัง ไม่ดุ แต่คนฟังต้องทำตาม .. น่าเกรงขามจริงๆครับคุณแม่ ผมอยากจะเรียนรู้ เพื่อปราบลูกชายคุณแม่บ้างจัง

“ พ่อต้องขอบใจโซลมากที่ช่วยให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น  ทั้งเรื่องภูษิต เรื่องนำทัพ แล้วก็เรื่องครอบครัวพ่อ ”

ตกใจกับสิ่งที่ได้เห็น จนขนลุก คุณท่านคนที่ใครต่อใครก็ต้องเกรงขาม กับบารมีนักธุรกิจใหญ่ เรียกแทนตัวเองว่าพ่อ แถมยังขอบคุณผมอีกด้วย



นี่ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม !!



“  คะ .. คะ .. ครับ ”

“ พ่อรู้แล้วว่าเรารักลูกชายพ่อมากแค่ไหน กับทุกสิ่งทุกอย่างที่พยายามทำให้ โดยกล้าเอาตัวเองเช้าไปเสี่ยงขนาดนั้น แล้วไหนจะช่วยพูดกับนำทัพให้เข้าใจพ่ออีก เรื่องที่คบกันพ่อว่า ..”

“ ถ้าคุณห้าม .. ฉันไม่ยอม เราต้องมีปัญหากันแน่นอน ”

จะตีกันไหมเนี่ย คุณพ่อ คุณแม่

“ ผมยังไม่ได้บอกเลย ว่าไม่ให้พวกเขาสองคนคบกัน  ถ้าเด็กมันรักกันผมจะไปห้ามอะไรได้ ”



หมายความว่าไง   ...



“ พ่อยอมแพ้ในความดีของโซลแล้ว และก็ยอมในความมั่นคงของนำทัพด้วย จริงอย่างที่เราว่า คนเป็นพ่อเป็นแม่ หากจะเลือกสิ่งใดให้กับลูกแล้ว คงต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด ”



ใจผมเต้นตุบๆๆ นี่แปลว่าผมทำเสร็จแล้วใช่ไหมเนี่ย



“ หากสิ่งที่ทำให้นำทัพลูกชายของพ่อมีความสุขคือการได้รับกับโซล พ่อก็จะเลือกโซล ”

“ แม่ก็เลือกน้องโซลเหมือนกัน แม่บินมาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยนะ ”

ธุระที่คุณแม่บอกว่ากลับมาจัดการคือเรื่องผมกับนำทัพอย่างนั้นหรอ 

“ เราสองคน อยากขอให้โซล มาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราจะได้ไหม ”

“ ครอบครัวหรอครับ ”

ขอบตาผมร้อนขึ้นเมื่อได้ยินคำนั้น สิ่งที่ผมไม่มีมาตลอดหลายปี คิดว่าในชีวิตนี้คงจะไม่ได้ยิน ไม่ได้สัมผัสมันอีกแล้ว  นำทัพเดินมาหาผม หยุดอยู่ตรงหน้า กุมมือผมเอาไว้ แล้วฉุดให้ผมลุกขึ้น เดินไปอยู่ตรงหน้าคุณท่าน พากันนั่งลงกับพื้น ค่อยๆ เข้าไปกราบที่ตักของคุณท่าน



อบอุ่นใจของผมมากเหลือเกิน เมื่อคุณท่านแตะที่ไหล่ของผมเบา ๆ



“ ต่อไปนี้ เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ ขอให้ลูกทั้งสองคนรักกันให้มาก ”

“ ขอบคุณครับคุณพ่อ ”

“ ขอบคุณครับคุณท่าน ”



แล้วพากันไปหาคุณแม่ที่นั่งอยู่ไม่ไกล ก้มลงกราบที่ตักเช่นกัน



น้ำตาแห่งความดีใจ ไหลออกมาเล็กน้อย จนคุณแม่ต้องกอดผมเอาไว้

“ ต่อไปนี้ น้องโซลไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะลูก มีพ่อ มีแม่ มีนำทัพ  คอยดูแล รักกันให้มากนะ ลูกชายคนใหม่ของแม่  ”

 “ ขอบคุณครับคุณแม่ ”

“ ขอบคุณครับคุณแม่  ”



คุณพิมพ์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลได้แต่ส่งยิ้มยินดีให้กับเราสองคน นำทัพกับผมยกมือขึ้นขอบคุณ แล้วพากันกลับมานั่งบนเก้าอี้ นำทัพยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่รื้นอยู่ของผมให้หมดไป

“ น้องปันหิวแล้วครับ เมื่อไหร่คุณยายจะพาไปกิน ”

เกือบลืมไปเลย ว่าน้องปันนั่งเล่นอยู่ตรงนี้  คนตัวเล็กสะกิดแขนพ่อหมีของตัวเองเบาๆ ทำเอาทั้งวงสนทนาที่กำลังซาบซึ้ง หลุดหัวเราะกันออกมา ด้วยความไร้เดียงสาของคนตัวเล็ก

” ไปค่ะ น้องปันพาพ่อหมีกับแม่หมีของปันไปทานข้าวค่ะ “

“ เย้ๆๆ ”

น้องปันโผเข้าหานำทัพอย่างรู้งาน



บรรยากาศการทานข้าว เต็มไปด้วยความอบอุ่น น้องปันยังคงสร้างสีสันและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้เช่นเคย ส่วนคุณแม่ ก็เผาขนลูกชายคนโปรดเกี่ยวกับเรื่องที่แอบชอบผม จนต้องโทรไปคุยไปบอกกับคุณแม่ทุกวัน ทำให้คนที่โดนแฉความลับ หน้าแดงไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว



ฝั่งคุณท่าน ก็ยังไม่พูดอะไรมากตามเคยได้แต่ยิ้มหัวเราะให้กับภาพที่อยู่ตรงหน้า ทว่าที่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือพ่อลูก คุยกันดีขึ้น ยิ้มให้กันมากขึ้น  อีกไม่นานทุกอย่างก็คงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม



สิ่งที่แปลกใจคือ คุณท่านกับคุณแม่ ไม่มีแม้แต่ความหมางเมินหรือมีท่าทีไม่พอใจใส่กัน แม้จะหย่าร้างกันไปแล้ว  ทั้งสองยังคงเป็นเสมือนคนที่คุ้นเคย ยิ้มหัวเราะ เสมือนมิตรแท้ที่ดีต่อกัน



และยังคงเป็นคุณพ่อ คุณแม่ของนำทัพเช่นเคย แม้สถานะใดๆ จะเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม



“ แล้วพี่ภูไปไหนหรอครับ  ”

“ภูไปต่างจังหวัดค่ะคุณโซล บอกว่าอยากจะไปทบทวนสิ่งที่ผ่านมา แก้ไข ปรับปรุงตัวเอง  น่าจะอยู่ที่เชียงรายค่ะ คงไปเป็นครูอาสาค่ะ ”

“ ครูอาสาหรอครับ ”

“ ใช่ค่ะ ที่โรงเรียนบนดอย คุณทัพเป็นคนแนะนำ ”

คุณพิมพ์ชี้แจงรายละเอียดให้ผมทราบ เรื่องพี่ภู หลังจากวันนั้นสองคนพี่น้องก็คุยกันมากขึ้น พี่ภูยังไม่กล้าอยู่สู้หน้าใคร จึงอยากหลบไปสักพัก นำทัพจึงแนะนำโรงเรียนบนดอยที่เชียงราย ที่พวกผมเคยไปออกค่ายให้พี่ภูไปเป็นครูอาสา



หวังว่าเวลา .. สถานที่ และ สิ่งแวดล้อมจะทำให้พี่ภูดีขึ้นในเร็ววัน



มื้อเย็นที่แสนพิเศษของผมจบลงด้วยความอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ดีใจที่คุณท่านยอมรับในตัวผม อบอุ่นที่คุณพ่อเอ็นดูผมมากเหลือเกิน นานมากแล้วที่ไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน ตามประสาคนในครอบครัว  ผมอดคิดถึงแม่กับพ่อไม่ได้   

“ ขับรถกลับดีดีนะลูก ไว้ว่างว่าง มากินข้าวกับพ่ออีก ”

“ ได้ครับ ”

“ คุณแม่ขอกอดน้องโซลหน่อย ไว้เราไปช้อปปิ้งกันนะคะ”

“ ตกลงเลยครับ ” สวมกอดคุณแม่ พลางคนข้างตัวส่งเสียงน้อยใจขึ้นมา

“ หลงกันจริงๆ เลยนะครับ ลูกชายคนใหม่เนี่ย สงสัยผมต้องเป็นหัวเน่าแล้วมั้ง ”

“ แน่นอนค่ะ ”

“ ต้องเป็นพ่อหมีหัวเน่าสิครับ เพราะพ่อหมีเป็นหมี ไม่ใช่หมาสักหน่อย ”

ทุกคนส่งเสียงหัวเราะให้กับความช่างพูดไร้เดียงสาของน้องปัน พร้อมกับนำทัพที่พุ่งเข้าไปฟัดเจ้าตัวเล็กจนหัวคิกๆ เสียงดัง ก่อนจะลาทุกคนแล้วขึ้นรถเพื่อกลับคอนโด



“ ดีใจไหมที่คุณพ่อกับคุณแม่ยอมรับในความรักของแล้ว ”

“ ดีใจที่สุดเลย ”

“ จากนี้ไป ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นอีก เราสองคนจะผ่านมันไปให้ได้เหมือนกับเรื่องนี้ ”

“ กูสัญญาว่าเราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน ทั้งความสุข และความทุกข์  ”



นำทัพเอื้อมมือมากุมมือผมเอาไว้ อย่างที่ชอบทำตอนขับรถ

ทว่าตอนนี้ มือนั้นเป็นเสมือนเครื่องหมายผูกใจเราสองเอาไว้



ว่าแม้จะมีสิ่งใดที่ยากเพื่อทดสอบความรักของเราต่อจากนี้

ความมั่นคง  และ ความรักที่มีอยู่จะเป็นดั่งเกราะแกร่งที่ทลายทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาได้





ขอเพียงมือที่จับไว้ ... ไม่ปล่อยออกจากกัน





แค่นั้นพอ!!




-------------
Talk ::  ตอนนี้ยาวหน่อยนะครับ ที่รักทุกคน  ... ทิ้งปมพี่ภูไว้ก่อนนะครับ เพราะเหมือนกับว่ามีแฟนคลับพี่ภูผู้ชายร้ายๆ เกิดขึ้นมาแล้ว 555  / ไว้ไรท์ว่างอาจจะเขียนเรื่องพี่ภูขึ้นมานะครับ ยังไงรอติดตามกันนะ

       :: ส่วนตอนหน้าจบแล้ว ...ใจหายเหมือนกันนะเนี่ย


 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2020 09:17:35 โดย Blueribbon »

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
จะมีลูกหมีมาอยู่ถาวรมั้ยนะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ Blueribbon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
42

อาทิตย์ชิงเดือน



สุดสัปดาห์นี้นำทัพพาผมขึ้นมาที่เชียงราย  เนื่องจากเป็นวันครบรอบการจากไปของแม่ เราสองคนจึงถือโอกาสขึ้นมาทำบุญ เที่ยวแล้วก็มาเยี่ยมพี่ภูด้วย ทว่าฝ่ายนั้นยังไม่พร้อมจะเจอตอนนี้ เราจึงปล่อยให้พี่ภูอยู่คนเดียวไปก่อน ไว้สะดวกค่อยมาเยี่ยมอีกที  บรรยากาศของเชียงรายยังคงงดงามน่าอยู่เช่นเคย  คนข้างๆตื่นเต้นที่จะได้กลับมาอีกครั้ง 



หลังจากถวายเพลเรียบร้อยแล้ว เราสองคนจึงเดินมาตามทางด้านหลังวัด หยุดอยู่ตรงหน้าโกศสีขาวของแม่ ดอกมะลิแห้งเหี่ยวตามกาลเวลา ดอกเดิมที่ผมกับนำทัพแวะมาไหว้แม่คราวที่แล้วยังคงอยู่ แม่ยิ้มให้ผมจากรูปเดิม รอยยิ้มนั้นยังคงสร้างความสุขให้ผมได้อย่างไม่มีวันเปลี่ยน



“ สวัสดีครับคุณแม่ ผมนำทัพครับคุณแม่ยังจำได้ไหมครับ คนที่เคยขอดูแลลูกชายคุณแม่  ”

นำทัพยกมือขึ้นไหว้คุณแม่อย่างนอบน้อม ราวกับว่าท่านยืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ

“ คราวที่แล้วผมมาขอดูแลโซล แต่คราวนี้ผมจะมาขอเพิ่มครับ ”

“ ไอ้ทัพ ”

“ โซลอย่าขัด กูเจรจากับคุณแม่อยู่ ”

นำทัพหันมาทำหน้าดุใส่ผมเล็กน้อย  แล้วหันกลับไปทำท่าทีที่จริงจังแบบเดิม ผมไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะมาไม้ไหนกันแน่ .. ในเมื่อไม่ให้ขัด ผมก็จะรอดูว่ากำลังจะทำอะไร

“ ลูกชายคุณแม่เข้ามาจีบผมก่อน  ”

หา.. อะไรนะ !!

“ เดี๋ยวสิ ”

“ ก็มันจริง ”

ผมหันไปเลิกคิ้วแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย .. แต่ก็ต้องยอมรับสภาพในเมื่อความเป็นจริง คือผมจีบเขาก่อนตามที่พูด

“ เราสองคนเจอกันตอนมอหนึ่งครับ ลูกชายของคุณแม่ปกป้องผมมาตลอด คุณแม่เชื่อไหมครับว่าผมตกหลุมรักเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอ  ”

ภาพวันที่เราเจอกันครั้งแรก ถูกฉายขึ้นอีกครั้งในความทรงจำของผม .. ใครบอกว่ามีแต่นำทัพที่ชอบผมตั้งแต่วินาทีแรก ผมเองก็ชอบเขาตั้งแต่วินาทีแรกเช่นกัน



ไม่อย่างนั้นจะปกป้องหรอ !!



“ หลังจากนั้นเราก็หายไปจากกันตลอดหลายปี แล้วกลับมาพบกันใหม่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมรักลูกชายคุณแม่น้อยลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม ยิ่งนับวันผมกลับรักมาก โซลพาสิ่งดีดีหลายๆ อย่างเข้ามาสู่ชีวิตของผม ทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้น ครอบครัวเข้าใจกันมากขึ้น และที่สำคัญ เขาสอนให้ผมรู้จักคำว่า ... ความรัก ”

“ ทัพ ”

“ จากนี้ไป ผมจะดูแลโซลให้ดีที่สุด ในฐานะคู่ชีวิตของผม ผมขอโซลให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของผมนะครับ ผมสัญญา ว่าลูกชายคนเก่งของคุณแม่จะยิ้มได้ทุกวัน มีความสุขทุกวินาที "

ผมเชื่อว่าที่เขาพูด เป็นสิ่งที่เขาทำได้แน่นอน .. และต้องทำได้ดี ดูได้จากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้กับผมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา .. ตั้งแต่ที่เราเจอกัน ชีวิตของผมก็ดีขึ้นกว่าเดิม  จากที่เคยโดดเดี่ยว อ้างว้าง กลับมีแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี ...



นำทัพคือเดือนของผม .. เดือนที่ขจัดความมืดมนของคนที่ไม่เหลือใคร

ให้มีแสงสว่างพอให้ใจได้พักพิง



“ //// ”

“ ด้วยความรักจากผม ”



นำทัพจับมือผม พากันเดินเข้าไปยังหน้าโกศของคุณแม่ในระยะใกล้ วางพวงมาลัยดอกมะลิช่อสวย กับช่อดอกแกลดิโอลัส  ดอกไม้ที่สื่อถึงคำมั่นสัญญา ความกล้าหาญ เพื่อมอบแด่คนที่เคารพรัก



มองหน้าคนที่เพิ่งขออนุญาตคุณแม่ว่าจะดูแลผม .. ไปตลอดชั่วชีวิต ความรักของนำทัพมั่นคงจนทำให้หัวใจของผมไม่สั่นไหวกับสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนับวันผมยิ่งสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ส่งตรงมาจากความรู้สึกของเขาได้

“ คุณแม่อนุญาตแล้ว ”

นำทัพพูดพร้อมกับกุมมือผมไปไว้ในมือเขาอีกครั้ง ผมหันกลับไปยิ้มให้คนข้างตัวด้วยความรู้สึกที่มีอยู่ในใจทั้งหมด  ไม่ว่าเราจะจับมือกันกี่ครั้ง แต่ทุกๆ ครั้งก็ตรึงหัวใจของเราไว้ให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ จากครั้งก่อน

“ ขอบคุณมากนะทัพ .. ขอบคุณที่เลือกกูให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมึง ”

“ เราต่างฝ่าย ต่างเลือกกันและกันต่างหาก ”

“ ขอบคุณมากจริงๆ ”



คำสัญญา .. และ การท้าพนัน เป็นเพียงข้ออ้างที่เหนี่ยวรั้งให้เรากลับมาเจอกันอีกครั้ง

เพราะแท้ที่จริง .. มันมาจากความรู้สึกของเราต่างหากที่ทำให้



ได้กลับมารักกันอีกครั้ง ....





 

ผมเดินมานั่งที่มุมเดิมของหน้าบ้าน ที่ชอบนั่งเป็นประจำ มองดูดวงดาวกับดวงจันทร์อย่างที่ชอบมอง วันนี้พระจันทร์ยังคงสดใสสวยงามเช่นเดิม คล้ายกับหัวใจของผมที่อิ่มความสุขจนแทบล้นออกมา



เข้าใจแล้วว่าการที่เรามีรัก หัวใจมันเต้นด้วยจังหวะใด  !!

คงเหมือนที่ผมเป็นอยู่ในตอนนี้



นั่งยิ้มให้กับสิ่งที่ผ่านเข้ามาเหมือนคนบ้า ...



ตั้งแต่ออกจากวัด จนถึงที่บ้านผมกับนำทัพก็ช่วยกันทำอาหาร แล้วนั่งกินกันเหมือนเช่นเคย ไม่มีการดินเนอร์หรือความพิเศษใด ๆ เกิดขึ้นระหว่างเรา เพราะสำหรับผม ทุกวันที่มีเขา นั่นคือสิ่งพิเศษแล้ว



คืนนี้ผมตั้งใจจะนอนในเต็นท์เหมือนเดิม อากาศที่นี่ดีจนไม่อยากเข้าไปนอนในห้อง .. ที่สำคัญการกลับมานั่งตรงนี้ ทำให้นึกถึงความทรงจำในวันนั้น



วันที่นำทัพขอผมเป็นแฟน !!! 



เรากอดกันตรงนี้ ..

เราบอกรักกันตรงนี้

เราขอเป็นแฟนกันตรงนี้

เราตอบสัญญาระหว่างเราตรงนี้



และเรา ... จูบกันครั้งแรกตรงนี้ !!



ผมไม่รู้ว่านำทัพหายไปไหน ตั้งแต่ทานข้าวเย็นเสร็จ สิ่งสุดท้ายที่เขาบอกผมคือให้แต่งตัวหล่อๆ ด้วยชุดที่เขาเตรียมไว้ให้บนเตียง จะพาผมออกไปข้างนอก แต่นี่ก็รอนานมากแล้ว ยังไม่มีวี่แววของเขาเลยแม้สักนิด



เสียงกีตาร์ ... ล่องลอยมาตามความเงียบสนิทของค่ำคืน ..

ช่างหวาน .. ไพเราะ และ ละมุนหัวใจจนต้องหลับตาฟังให้เคลิ้มล่องลอยไป



ว่าแต่ใครมาเล่นกีตาร์ในบ้านของผมแบบนี้



“ ไอ้โซล ”

หลุดจากภวังค์ลืมตาขึ้นมาตามเสียงเรียกที่คุ้นหู .. ไอ้แม็กซ์ ไอ้ทีม น้ำหวาน แพท  มากันครบองค์ประชุม

“ทุกคนมาที่นี่ได้ยังไง “

“ วันสำคัญของมึง พวกกูต้องมาสิ ”

วันสำคัญอะไร .. วันนี้ไม่ใช่วันเกิดผม หรือ ของนำทัพสักหน่อย .. พวกมันทำให้ผมประหลาดใจได้อยู่เรื่อย เมื่อหลายวันก่อน ผมชวนมาเที่ยวด้วย กลับบอกว่าไม่ว่าง แต่วันนี้เสือกมายืนอยู่ครบทีม



น่าถีบสักคนละที !!



“ เสียงใครมาเล่นกีตาร์วะ ”

ผมยังไม่เลิกแปลกใจกับที่มาของเสียงนั่น ไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า

“ ตามพวกกูมา แต่มึงต้องปิดตาก่อน ”

ไอ้ทีมรับหน้าที่ใช้ผ้าปิดตาของผมเอาไว้ จากเดิมก็มืดมากพออยู่แล้ว ตอนนี้ผมกลับมองไม่เห็นอะไรเลย .. แล้วก็มีมือของใครไม่รู้ แต่เดาว่าน่าจะเป็นไอ้แม็กซ์ที่คอยจับเอาไว้ ให้ผมเดินตาม มีแพท น้ำหวานและไอ้ทีมเดินอยู่ไม่ห่าง



ยิ่งเดินมานานเท่าไหร่ เสียงกีตาร์ก็ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้ผมแน่ใจแล้วว่าคนที่เล่นกีตาร์ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจาก ...



นำทัพ !!



ไอ้แม็กซ์แกะผ้าที่มัดตาของผมออก ผ้าหลุดลง พร้อมดวงตาที่เบิกกว้างกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า  โคมไฟน้อยใหญ่หลายสิบอัน ประดับอยู่รอบตัวผม ส่องแสงสว่างหลากสีต่างกัน จับจ้องไปกับสิ่งรอบข้าง เดินเข้าไปหาอย่างไม่เชื่อสายตา รูปถ่ายของผมนับร้อยใบ ถูกแขนไว้โดยรอบ มีแค่รูปผมในทุกอิริยาบถ



รูปที่ซ้อมเล่นกีตาร์ ..

รูปที่โกรธเพราะถูกนำทัพแย่งช็อกโกแลตเย็นของโปรด



และรูปที่ผมยืนตรงสวนสาธารณะในวันสุดท้ายของมอสาม



ยิ้มให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และคนที่ทำสิ่งเหล่านี้ให้ผม ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวสูงกับกีตาร์ในมือ  ใบหน้าหล่อกับดวงตาคมสวยที่ผมชอบมอง ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ในใจของเขามาให้ผม



แม้ไม่ได้อยู่ใกล้

แต่ช่างอบอุ่นใจมากเหลือเกิน



“ โซลรู้ไหม .. ว่าโซลคือดวงอาทิตย์ของทัพ คือแสงสว่างในยามกลางวันที่ทำให้ทัพสดใส”

“ ทัพรู้ไหม .. ว่าทัพก็คือดวงจันทร์ของโซล คือแสงสว่างในยามกลางคืนที่มืดมิด ..ทำให้โซลไม่อ้างว้าง”



เราต่างเป็นความสุขและสิ่งที่ขาดหายไปของกันและกัน



No one ever saw me like you do
ไม่มีใครเคยมองฉันในแบบที่เธอมองเลย 

All the things that I could add up to
ทั้งหมดทุกสิ่งที่ฉันรวมแล้วคือ



I never knew just what a smile was worth
ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ารอยยิ้มหนึ่งจะมีค่าได้ถึงเพียงนี้


But your eyes say everything without a single word
แต่ดวงตาของเธอบอกทุกอย่างได้โดยไม่ต้องพูดแม้สักคำ

'Cause there's somethin' in the way you look at me
เพราะมีอะไรบางอย่างอยู่ในสายตาที่เธอมองมาที่ฉัน


It's as if my heart knows you're the missing piece
ราวกับว่าหัวใจของฉันรู้ว่าเธอเป็นส่วนที่ขาดหายไป


You made me believe that there's nothing in this world I can't be
เธอทำให้ฉันเชื่อ ว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ฉันเป็นไม่ได้


I'd never know what you see
ฉันไม่เคยรู้ว่าเธอมองเห็นอะไร


But there's somethin' in the way you look at me
แต่มันมีอะไรบางอย่างอยู่ในสายตาที่เธอมองมาที่ฉัน



(The Way You Look At Me - Christain Bautista )



 

คนที่เล่นกีตาร์จบ วางสิ่งที่อยู่ในมือแล้วเดินตรงมาหาผม ตอนนี้สายตาของผมไม่อาจละไปจากคนที่อยู่ตรงหน้าได้เลย เขาทำให้หัวใจของผมอยู่ไม่เป็นสุขกับทุกอย่างที่ได้มอบให้



ดนตรี .. เสียงกีตาร์ .. บรรยากาศรอบตัว

ทุกอย่าง .. มันดีไปหมด



โดยเฉพาะเขา



“ กูหมายความตามนั้นจริงๆ นะ ตามเนื้อเพลงที่ร้องให้  “

เขาจับมือผมขึ้นมา แล้วนำไปแนบไว้บนอกด้านซ้าย สัมผัสถึงจังหวะเต้นของหัวใจที่สั่นระรัวของคนตรงหน้า  สายตาของเราสบหากัน เนิ่นนาน ราวกับไม่อยากมองสิ่งอื่นใดเลยแม้แต่น้อย



ก่อนที่เขาจะลุกเข่าลงตรงหน้าผม .. พร้อมกับเสียงกีตาร์ขับกล่อมจากเพื่อนผมที่เริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง  เสียงดนตรีไม่อาจทำให้หัวใจที่เต้นแรงของผมสงบลงได้เลย



เมื่อรู้ว่าสิ่งที่นำทัพกำลังจะทำต่อไปคือ ...



“ เราสองคนผ่านทุกอย่างมาด้วยกันตั้งมาก .. หายไปจากชีวิตของกันและกันมาก็นาน ”

แค่เริ่มต้นพูดแค่นั้น .. ขอบตาของผมก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวแล้ว

“ แต่ต่อจากนี้ เราจะไม่ไปไหนไกลกันอีก .. เราจะอยู่ด้วยกันไปตลอด ”

“ ครับ ”

ผมพูดได้แค่นั้น เพราะความสุขมันจุกอกจนไม่อาจพูดสิ่งใดได้มากไปกว่านี้

“ คราวก่อนทัพขอโซลคบในฐานะแฟน ”

ใจผมสั่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อจ้องมองคนที่คุกเข่าตรงหน้า นำทัพดูจริงจังและเขินอายอยู่บ้างเหมือนกัน

“ แต่วันนี้ ทัพจะขอโซลคบในฐานะ .. คู่ชีวิต ”

“ ทะ.... ทัพ ”

“ ทัพขอจองโซลไว้ก่อนนะครับ ทัพยังเด็ก ยังไม่มีงานทำ ยังไม่มีสมบัติติดตัวอะไรมาก มีแค่กุญแจรถคันนี้ ที่เป็นของสิ่งเดียวที่ทัพรักมาก .. กับแหวนวงหนึ่งที่ทัพตั้งใจซื้อให้ ”

อยู่ๆ น้ำตาของผมก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว .. ผมเข้าใจแล้ว ว่าช่วงเวลาดีดีที่หลายคู่ต้องเสียน้ำตามันรู้สึกอย่างไร



มันดีใจ ..

มันอุ่นใจ

มันซึ้ง



ความรู้สึกมันรวมกัน จนอธิบายไม่ถูก

สิ่งเดียวที่รู้ในตอนนี้คือ .. ช่วงเวลานี้ น่าจดจำเป็นที่สุด



“ โซลจะตกลงให้ทัพเป็นคู่ชีวิตไหมครับ ”

ผมนิ่งอยู่นาน จนคนที่เอ่ยปากขอเริ่มมีสีหน้าเครียดมากยิ่งขึ้น ...

“ ก็รอให้สวมแหวนอยู่นี่ไง .. นั่งบื้ออยู่ได้ รอนานแล้วนะ ”

คนที่มีสีหน้าเครียดเมื่อครู่ ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบนั้น นำทัพจับมือซ้ายของผมเอาไว้ แล้วบรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางของผม ตามมาด้วยกุญแจรถยนต์คันหรูราคาหลายล้านคันนั้น



นับแต่นี้เป็นต้นไป .. หัวใจของผมถูกจับจองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ด้วยแหวน .. ด้วยกุญแจรถ

และด้วยผู้ชายที่ผมรักที่สุด ..



ที่ยืนอยู่ตรงหน้า



“ ทัพรักโซลนะครับ รักมาก มากที่สุด ”

“ รู้แล้ว มึงบอกกูทุกวันเลย  ...โซลก็รักทัพเหมือนกันครับ ”

เสียงเชียร์ของเพื่อนผมดังขึ้นรอบตัว ทำให้ผมนึกขึ้นได้ ว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กันแค่สองคน เพราะเรายังมีพยานรักมาร่วมเป็นเกียรติในค่ำคืนนี้อีกด้วย

“ ยินดีด้วยนะพวกมึง “

“ ฝากเพื่อนกูด้วยนะไอ้ทัพ ”

ผมได้แต่ยิ้มให้กับคำอวยพรของเพื่อนๆ ที่ส่งกันมาอย่างไม่ขาดสาย ก่อนที่พวกมันจะเดินออกไปทิ้งให้ผมกับนำทัพอยู่กันตามลำพังตรงนี้

“ กูจะดูแลมึงให้ดีที่สุดนะทัพ ”

“ กูจะดูแลมึงให้ดีกว่า ”

“ กูจะปกป้องมึงให้ดีที่สุด”

“ กูจะปกป้องมึงให้ดีกว่า”

“ กูจะรักมึงให้มากที่สุด ”

“ กูจะรักมึงให้มากกว่า ”

“ นี่มึงจะมากกูทุกเรื่องเลยหรอทัพ ”

มองหน้าคนที่เหมือนจะกวนประสาทแต่ก็ไม่ใช่...

“ สำหรับมึงคนเดียว .. ทุกอย่างต้องมากกว่า เพราะมึงคือคนพิเศษของกู ”

“ ไอ้เจ้าความรัก ”

“ ไอ้เจ้าเมีย ”



นำทัพดึงผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย เขาจับใบหน้าของผมเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวบรรจงจูบที่ริมฝีปากของผม

นุ่มนวล .. อบอุ่น ... หอมหวนกลิ่นของความรัก



ท่ามกลางดวงจันทร์กลมโต และ หมู่ดาวระยิบทั่วท้องฟ้ากว้าง ..ที่เป็นพยาน

 



หลายคนต่างเฝ้าถามว่ารักคือสิ่งใด ...

ไม่มีใครหาคำตอบคำว่ารักของใครแทนกันได้



เพราะความหมายคำว่ารักของแต่ละคนนั้นต่างกัน

สิ่งเดียวที่จะทำให้รู้ว่ารักเป็นเช่นใด ..



คือต้องลองรัก .. ดูสักครั้ง



เหมือนผมและเขา !!



ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ..

หัวใจดวงนี้ของเราสองคน ก็ยังกลับมาคู่กันดังเดิม



เสมือนพระอาทิตย์ตอนกลางวันและพระจันทร์ในตอนกลางคืน

ที่ยังได้เคลื่อนมาบรรจบพบกัน



แม้จะใช้เวลานานมากเพียงใดก็ตาม

หากใจเรามั่นคงและศรัทธาในความรักที่มี



สักวันจะได้กลับมาพบเจอ



ดั่งอาทิตย์ ...ชิงเดือน





[ END ]



----------



ไม่อยากพิมพ์คำว่า ‘ END ’ เลยจริงๆ แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรานะครับ ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆ จากใจจริงที่ติดตามและร่วมพูดคุยส่งกำลังใจให้กันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้นะครับ  เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเราและเป็นเรื่องที่รักมากที่สุดเรื่องหนึ่ง ถึงแม้มันอาจจะไม่ดีที่สุด ยังมีข้อติอีกมากมายแต่อยากให้รู้ว่าเราตั้งใจถ่ายทอดให้ทุกคนได้อ่านมากๆครับ ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีคนอ่านเลยแต่พอเห็นยอดวิว ยอดเฟบ ยอดคอมเมนต์เราก็มีกำลังใจและมีความสุขมากๆ

จนกว่าจะพบกันใหม่เรื่องหน้านะครับทุกคน ….. รักทุกคนนะครับ

‘ Blueribbon’


 :bye2: :bye2: o13

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
 :3123:


ขอบคุณมากๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tokyodeef

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ airicha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
น่ารักดีค่ะ
ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆค่ะ

ออฟไลน์ pogpax

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ BuzZenitH

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 982
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-0
น่ารักกกกกกกกกกกกกกกก :กอด1:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1089
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0

ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 920
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
  :pig4: ขอบคุณมากนะครับ :pig4:

ออฟไลน์ Eakkadoor

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มันดีมากจริงๆ ทัชใจสุดไปเลย
เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจมากๆเลยครับ
ผมจะกลับมาอ่านอีกแน่นอนครับผม
 :mew1: :mew1: :-[ :impress2: :3123: :L1: :L2:

ออฟไลน์ ming88

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบคู่นี้มากกก :o8: :-[

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ Freezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
น่ารักโคตร  โคตรชอบเลยครับ

ออฟไลน์ Nung66669

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะคะ :pig4: :L2: :L2:

ออฟไลน์ seaNON

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 ดีต่อใจ ฟินจิกหมอน  :3059: :3059: :3059:

ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ Musashi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-13
อาหารที่จัดเลี้ยงวันนี้มี แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากราย ปีกไก่ทอด และ กล้วยบวชชี
เด็กเล็กกินแกงเผ็ด แทะปีกไก่ ใครคิดเมนูนะ อยากเห็นหน้าจริงๆ

ออฟไลน์ Musashi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-13
ตัวแทนแต่ละเอก ที่รวมตัวกัน แม้จะมาจากต่างคณะ
ประกวดเดือนคณะหรือเดือนมหาวิทยาลัยแน่? งงกับคำว่าเอก เอกหมายถึงสาขาวิชาในแต่ละคณะ เช่นเอกเคมี เอกคณิตศาสตร์ แต่อยู่ในคณะวิทยาศาสตร์ จะประกวดเดือนมหาวิทยาลัยก็ไม่น่าจะมีเอกมาเกี่ยวข้อง ผู้เข้าประกวดแต่ละคนเป็นตัวแทนคณะไม่เกี่ยวกับเอกเลย

ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ตัวแทนแต่ละเอก ที่รวมตัวกัน แม้จะมาจากต่างคณะ
ประกวดเดือนคณะหรือเดือนมหาวิทยาลัยแน่? งงกับคำว่าเอก เอกหมายถึงสาขาวิชาในแต่ละคณะ เช่นเอกเคมี เอกคณิตศาสตร์ แต่อยู่ในคณะวิทยาศาสตร์ จะประกวดเดือนมหาวิทยาลัยก็ไม่น่าจะมีเอกมาเกี่ยวข้อง ผู้เข้าประกวดแต่ละคนเป็นตัวแทนคณะไม่เกี่ยวกับเอกเลย

้เจ้าของโพสต์นี้เหมือนจะไปป่วนทุกเรื่องเลยนะครับ คอมเมนท์ว่าไปทั่วเลยเหมือนคนไม่ปกติ ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลย

ออฟไลน์ Freezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ่านกี่ที ก็รักก

ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด