#ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 26 : ครอบครัวตัวภ. (2) [12/10/20] p.9
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 26 : ครอบครัวตัวภ. (2) [12/10/20] p.9  (อ่าน 22131 ครั้ง)

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ลุ้นกะชื่อหลาน   :laugh:

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
ภาสไม่ยอม ก็ใช่ว่าตะนิดจะยอมนะ 55555
เอ็นดูตะนิด เป็นว่าที่คุณแม่ต้วมเตี้ยมมาก


ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ทักทายพ่อแม่สามีด้วยการอ้วก สมกับเป็นตะนิดจริงๆ

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +305/-2
ก็จะดื้อ 27


ปกติยามเช้าต้องตะนิดมักจะเริ่มต้นด้วยเสียงปลุกของคนหน้าดุ แต่วันนี้กลับต่างออกไป ดวงตากลมกะพริบอย่างสลึมสลือก่อนจะเห็นหัวทุยของใครสักคนนั่งพิงเตียงอยู่ เดาไม่ยากเท่าไหร่ คนที่จะอยู่ร่วมห้องกับเขาได้ก็คงมีแค่อัลฟ่าหน้าดุนั่นคนเดียว

“พี่ภาส นิดอยากกินนมหมี” ตะนิดวาดแขนโอบคอแกร่งก่อนจะกดจมูกซุกลงไปที่คออีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

ตอนนั้นเองที่กลิ่นแปลกๆ ตีขึ้นจมูกจนคลื่นไส้

เหม็น!!!
พี่ภาสตัวเหม็น!!!!

“...”
“พี่ภาสเหม็นเหมือนอึ!!!!”
“แรงไปรึเปล่าครับ”
“พี่ภาสเป็นอึ!!!”
“ผมฉีดทเวลพลัสนะ จะกลิ่นเหมือนอึได้ยังไง พูดใหม่เลยพี่อ้วก จะบอกว่าหอมเหมือนกุหลาบใช่หรือไม่” ตะนิดกะพริบตาปริบๆ เมื่อคำแทนตัวของอีกฝ่ายแปลกไป มันดูแบ๊วขึ้น แถมพอดมจริงๆ ก็ไม่ได้กลิ่นลาเวนเดอร์ที่คุ้นชินติดตามตัว แต่กลายเป็นฟุ้งอยู่บริเวณรอบห้องเสียมากกว่า และที่ชัดเจนที่สุด

พี่ภาสไม่ฉีดทเวลพลัสแน่ๆ !!!

พอผละออกมาตะนิดก็เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นอัลฟ่าร่างสูงในชุดนิสิตผิดระเบียบ ใบหน้าที่มีเค้าเหมือนอัลฟ่าคู่ชีวิตอยู่นิดหน่อยทำให้ตะนิดพอจะเดาออกว่าคงเป็นน้องคนเล็กของบ้านนี้ ติดจะตกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายมัดผมเป็นจุกสองจุกผูกด้วยโบว์สีชมพูดูขัดกับลอยสักขนาดใหญ่ที่แขน
 ทันทีที่รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่อัลฟ่าคู่ชีวิตที่คุ้นเคย ตะนิดก็พะอืดพะอมขึ้นมาทันที มือเล็กตั้งใจจะผลักอีกฝ่ายออก แต่พอจะอาเจียนก็ดันกลายเป็นคว้าไหล่ไว้ก่อนที่จะ...

“แหวะะะะะะะะ”
“แว้กกกกกกกกกก พี่ภาสสสส เมียพี่อ้วกใส่ภู!!!”
“แหวะะะะะ”
“อะจ๊ากกกก ใจเย็นกันหน่อยได้ไหม คนไทยด้วยกัน”
“อะไรกัน!” ภาสเปิดประตูเข้าห้องนอนมาทันทีที่ได้ยินเสียงโวยวายมาจากในห้อง ซึ่งพอเปิดมาเจอตะนิดกำลังกอดน้องชายตัวเองที่นั่งพิงเตียงก็ได้แต่ขมวดคิ้ว
“ภาส help me!!!”
“ตะนิดไปกอดภูทำไม”
“ฮัลโหล สนใจที่เมียพี่อ้วกใส่ภูก่อนป่าว” ภูเขาโวยวายลั่น สัมผัสเปียกแถวต้นคอยังคงชัดเจนในความรู้สึก ดีที่ตะนิดแทบไม่มีอะไรอยู่ในห้องคราบอาเจียนที่ออกมาถึงเป็นแค่น้ำย่อยใสๆ

แต่มันก็คืออ้วกอยู่ดีไง!!!

“ภูเขา เข้ามาทำอะไรในห้องคนอื่น” ภาสขมวดคิ้วพลางเดินไปงัดแมวดื้อออกจากร่างน้องชายคนเล็กของตัวเอง ตะนิดเบะปากฮือ คราบอาเจียนหนืดใสที่ติดริมฝีปากแมวดื้อถูกเช็ดออกด้วยปลายแขนเสื้อของเขา
“ภูเข้ามาดูหน้าแมวพี่ ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะตื่นมากอดกัน พี่ต้องรับผิดชอบผมนะพี่อ้วก!”
“ไร้สาระ”
“แง้” ภูเขาร้องแงแต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมาก เขาเข้ามากวนตีนพี่เล่นไปงั้น ผิดคาดไปหน่อยที่โดนอ้วกใส่เป็นการทักทาย คิดไว้ว่าอย่างมากก็โวยวายลั่นห้องแท้ๆ
“เป็นอะไรกันรึเปล่า” ภาคินที่ห้องอยู่ไม่ไกลนัก เดินเข้ามาสำรวจความเรียบร้อย แต่ก็ไม่ได้ก้าวเท้าเข้ามาในพื้นที่ห้อง เขาทำแค่เพียงยืนพิงกรอบประตูมองความวุ่นวายตรงหน้า ทั้งพี่ชายคนโตที่หิ้วคนรักไว้และน้องชายคนเล็กของบ้านที่โวยวายลั่นว่าโดนอ้วกใส่หัว
“ภาคิน! แฟนภาสอ้วกใส่ภู!”
“แล้วไปทำอะไรในห้องภาสแต่แรก”
“แวะมาเล่นแมว เห็นภาสบอกว่าน่ารัก”
“โดนอ้วกก็ดีกว่าตีนนะภูเขา” ลูกชายคนสุดท้ายอย่างภีมเดินเข้ามากอดไหล่ภาคินพร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทใส่น้องเล็กของบ้าน
“ภาคิน! ภีมด่าภู ยอมเหรอ”
“เออ ไอ้เวร”
“ด่าภีม?”
“ด่ามึงเนี่ยภูเขา”
“แง้ ไม่อ่อนโยนกับน้องเลย ใจไม้ใส้ระนอง” ภูเขาลุกขึ้นยืนพลางเอามือลูบอ้วกใสๆ บนคอออกมาปาดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเอง
“เอ้าคุณพ่อ เลิกขมวดคิ้วหน่อยเล็ก ลูกในท้องกลัวหมดแล้ว” พอภาคินเอ่ยทักภาสถึงเรียกสติกลับมาได้ แต่ก็ไม่ลืมยกเท้าเตะน้องเล็กของบ้านไปแรงๆ หนึ่งที
“ออกไปให้หมด เดี๋ยวพาตะนิดออกไปเจอเอง”
“คร้าบๆ” ภูเขาบุ้ยปากไปมาแต่ก็ยอมเดินออกจากห้องไปตามคำสั่ง พอเหล่าอัลฟ่าออกไปจากห้องหมดภาสก็ถอนหายใจออกมา ปล่อยไปคุยธุระแค่ไม่กี่นาทีก็มีเรื่องวุ่นวายจนได้
“พี่ภาส”
“หืม?”
“ไม่ชอบ”
“อะไร? ภูเขาเหรอ? ”

...ไม่ต้องห่วง ปกติก็ไม่ค่อยมีใครชอบภูเขาอยู่แล้ว
ภาสกำลังจะพูดต่อแต่แมวดื้อก็งอแงต่อเสียก่อน

“ไม่อยากบ่น”
“...”
“แต่มันหงุดหงิดนะเนี่ย มันจี๊ดท้องตลอดเวลาเลย แล้วมัน มัน มันเป็นไม่กล้าเดินแรง ไม่กล้าทำไรเลย จะกินอันนั้นก็ไม่กล้า จะกินอันนี้ก็ไม่กล้า ครีมนิดก็เลิกทาทุกตัวเลย นิดไม่ทาอะไรเลยพี่ภาส ฮึก แล้ว แล้วเนี่ย อ้วกอ่ะ ไม่ชอบ มันอึดอัด” แมวดื้องอแงพูดจาไม่รู้เรื่องแต่ภาสก็กระชับกอดไว้แน่นและรับหน้าที่เป็นผู้ฟังไปเงียบๆ
“...”
“หงุดหงิด หงุดหงิดตัวเอง”
“ใจเย็นๆ”
“ขอโทษครับ”
“ขอโทษอะไรแมวดื้อ” ภาสลูบหลังเล็กไปมา
“ไม่รู้ ฮึก”
“ใจเย็นๆ หน่อย จี๊ดท้องมากไหม ที่กำลังจี๊ดเพราะลูกกำลังค่อยๆ โตอยู่นะ ทนนิดหนึ่ง เรายังเป็นมือใหม่ทั้งคู่จะคิดมากกับทุกเรื่องก็คงไม่แปลกหรอก แมวดื้อ...” ภาสเชยหน้าดื้อขึ้นมอง ใบหน้าตะนิดตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ปากเล็กที่ชอบขยับบ่นเม้มแน่นจนยับยู่
“พี่ภาส...”
“หืม?”
“น้องพี่ภาสตัวเหม็น”
“อ่า... พี่ถามหมอมาแล้ว โอเมก้าช่วงตั้งครรภ์จมูกจะไวต่อกลิ่นมากเป็นพิเศษ อาจจะเหม็นกลิ่นอัลฟ่าหรือกลิ่นน้ำหอมก็เป็นไปได้หมด พี่อยากให้ลองอีกรอบหนึ่ง... หลังจากที่ไล่ภูเขาไปอาบน้ำ”
“ทำไมอ่ะ”
“มันอ่านบทความมาว่ากลิ่นหอมจะทำให้โอเมก้าผ่อนคลาย” ภาสถอนหายใจเหนื่อยให้กับน้องชายตัวเอง ก็รู้สึกว่าบ้านกลิ่นแปลกๆ ตั้งแต่เข้าประตูมาแต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะน้องชายตัวเองไล่เอาน้ำหอมฉีดไปทั่วบ้านแถมพรมตัวเองจนเสื้อเปียก
“ห๊ะ”
“แต่ถ้าเป็นเพราะเหม็นอัลฟ่าอื่นจริงๆ พี่จะพาเรากลับบ้าน พ่อกับแม่พี่เข้าใจ เดี๋ยวเราค่อยวิดีโอคอลกันก็ได้”   
“น้องพี่ภาสดูแปลกๆ”
“ทั้งบ้านมีมันแปลกอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ใช่เด็กไม่ดีอะไรหรอกนะ”   
“...”
“ภูเขาแค่อยากคุยกับเรา”
“คุย?”
“เอาจริงๆ คือมันไม่ค่อยมีใครคุยด้วยน่ะ คุยไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่” ภาสขยายความต่อและนั่นทำให้ตะนิดหลุดขำออกมาทันที
“นิดขอล้างหน้าก่อน”
“ป่ะ” ภาสโอบเอวพาร่างเล็กไปที่ห้องน้ำก่อนจะกอดอกพิงกรอบประตูรอจนคนตัวเล็กทำธุระเสร็จถึงค่อยพาตะนิดออกไปนอกห้อง
ระหว่างที่ตะนิดหลับทั้งบ้านเขาได้ทำความสะอาดครั้งใหญ่เพื่อเคลียร์กลิ่นน้ำหอมที่ภูเขาฉีดไว้ทั่วและแแน่นอนว่าต้องเคลียร์ปัญหาหลักด้วยการไล่ตัวปัญหาไปอาบน้ำ อย่าว่าแต่ตะนิดจะเหม็นจากอาการไวต่อกลิ่นเลย ขนาดพี่น้องด้วยกันยืนข้างๆ ยังรู้สึกฉุนจมูก พอเจ้าตัวสารภาพว่าไล่ฉีดไว้เต็มบ้านก็โดนตบหัวจากพี่ชายไปสามที แล้วแทนที่มันจะรีบไปอาบน้ำดันมาแวะเล่นกับแมวเขาให้ต้องมีปัญหาวุ่นวายอีก
ตะนิดใช้เวลาไม่นานในการล้างหน้าแปรงฟันพอออกมาจากห้องน้ำภาสก็โอบเอวเล็กพาเดินออกจากห้องไปที่ห้องนั่งเล่นที่เดิมกับที่เจ้าตัวได้ทำการแกรนด์โอเพนนิ่งไว้ ตะนิดเกร็งนิดหน่อยแต่พอฟุดฟิดจมูกแล้วรู้สึกไม่คลื่นไส้ก็หันมาชูนิ้วโอเคเป็นสัญญาณให้พาเดินต่อได้
พอถูกพาเข้าสู่ตัวห้องนั่งเล่นที่มีครอบครัวอัลฟ่าเลือดแท้นั่งกันอยู่ตะนิดก็ใจเต้นตุ๊บๆ จมูกเล็กขยับฟุดฟิดถี่กว่าเดิมแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหม็นเหมือนตอนแรก

โอเค!
ยิ้มหวาน!
ไหว้สวย!
แกรนด์โอเพนนิ่ง!

“สะสะสวั- กึ้ก จ๊าก กัดลิ้น! แอ๊ เจ็บ!” แมวดื้อสะดุ้งโหยงหลังจากกัดลิ้นตัวเองไปดังลั่น ภาสได้แต่หัวเราะแห้งๆ พลางลูบหลังเจ้าแมวให้ใจเย็นลง
“ทุกคน นี่ตะนิด ตะนิดนี่พ่อ แม่ ภาคินแล้วก็ภีม”
“อ้าว แล้ว...”
“ภูเขาไปอาบน้ำน่ะ” ภาคินชิงตอบให้เมื่อเห็นตะนิดทำหน้างงที่ไม่เห็นน้องคนเล็กของบ้าน
“ทำความสะอาดไปบ้างแล้ว พอได้ไหมคะ ยังอยากอาเจียนอยู่ไหมเอ่ย” คนเป็นแม่ส่งยิ้มหวานพลางยกมือกวักให้ตะนิดเดินเข้าไปใกล้
“มะ ไม่ค่อยแล้วครับ ขอโทษนะครับที่ เอ่อ วางบอมบ์ไว้กลางบ้าน” ถึงจะได้รับการชวนให้ไปนั่งแต่พอได้กลิ่นอายความเป็นอัลฟ่าตะนิดก็เลือกที่จะเกาะภาสไว้แน่นไม่ยอมเดินเข้าไปหา
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม่เข้าใจ”
“ภาส พาน้องมานั่งมา”
“ไม่ต้องกลัว” ภาสตบตูดตะนิดเบาๆ เป็นการโอ๋ให้แมวดื้อใจเย็นๆ
ถึงเขาจะชอบเรียกตะนิดว่าแมวดื้อ แต่ก็เพิ่งจะมารู้สึกว่าตะนิดเหมือนแมวมากจริงๆ ก็วันนี้ ทั้งเกาะแขนเขาแน่นแถมพองหางทำจมูกฟุดฟิดใส่คนแปลกหน้า
เห้อ น่ารัก...

“เอ้าๆ พี่ชายคนนั้น คลั่งรักให้มันน้อยหน่อย” ภาคินที่เห็นพี่ชายตัวเองจ้องคนรักออกหน้าออกตาอดที่จะเอ่ยปากแซวเสียไม่ได้
 “อะแฮ่ม” ภาสกระแอมก่อนจะค่อยๆ ดันหลังให้ตะนิดเข้าไปนั่งบนโซฟาตรงข้ามพ่อกับแม่ ส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ
ตะนิดค่อนข้างจะเกร็งเป็นพิเศษกับบรรยากาศบ้าน อาจจะด้วยตัวเขาถูกเลี้ยงมาในครอบครัวฐานะปานกลาง พ่อแม่เลยไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมาก กับพี่น้องอย่างคณิตก็พูดคำหยาบได้สบาย แต่ตัดภาพมาครอบครัวคนรวยที่แม้แต่พี่น้องยังเรียกแทนชื่อกันด้วยชื่อเล่น แถมคุณพ่อกับคุณแม่ที่ดูมีออร่าคนรวยพุ่งเป็นแสงมาจากด้านหลัง
...ทำตัวไม่ถูกเลย
แถมเพิ่งจะเปิดตัวด้วยการอ้วกโชว์ไปด้วย
 “ภาสพอจะเกริ่นกับแม่ไว้บ้างแล้ว ยังไงบ้านเราก็ขอฝากตัวไว้กับหนูด้วยนะคะ ไม่ต้องเกร็งนะจ๊ะ ถือเสียว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน”
“คะ คะ ครับ มะ มะ ไม่เกร็ง”

ไม่เกร็งสักนิด!
เรามันคนสบายๆ อยู่แล้ว!
แค่คุณแม่ใส่ชุดเพชรดูรวยมากแน่คนนั้นเอง!

“แล้วนี่หลานในท้องเป็นยังไงบ้างคะเนี่ย”
“อ่ะ เอ่อ อ่อ ตะนีใช่ไหมครับ กะ กะ ก็ตอนนี้ตัวเท่าเม็ดงาครับ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะเข้าไปอัลตร้าซาวด์แล้วครับ”
“ตะ...นี?” คนเป็นแม่ตวัดตามองลูกชายคนโตของบ้านทันทีทันใด
“ส่วนตอนนี้หมอให้งดออกกำลังกาย เดินขึ้นลงบันได ยกของหนักครับ กลัวตลาดหลุด”
“ตะ...หลาด?”
“แต่ตะกร้อยังอยู่ดีครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วง”
“ตะกร้อ..”

ห่วงสุดคือชื่อหลานนี่แหละค่ะ
คุณแม่ลมจะจับ...
คนเป็นแม่หายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ให้กับนิกเนมของหลาน ดีที่ลูกชายตัวดีพอจะบอกไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอมาได้ยินกับหูก็ถึงกับใจหล่นไปเหมือนกัน

“ภูเขามาแน้ววววววววววววววว” ยังไม่ทันที่คนเป็นแม่จะได้แนะนำชื่อหลานให้ ลูกชายคนเล็กของบ้านในสภาพหัวชื้นแชมพูกับเสื้อยืดลายวันพีซก็วิ่งตุ้กตั้กมาเกาะโซฟา
“ภูเขา เช็ดหัวให้แห้งก่อน”
“หูย ภาสเป็นห่วงภูด้วยอ่ะแม่”
“มันเปียกชาวบ้าน”
“ไหนชาวบ้าน”
“...”
“เอ้โย่พี่อ้วก ผมอาบน้ำแล้ว หอมฟุ้ง” ภูเขายิ้มแฉ่งพร้อมกับยื่นมือออกไปหาตะนิด
“...” ตะนิดเตรียมเอื้อมจะไปจับมือแต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนมือเป็นรูปกรรไกร พร้อมกับหัวเราะลั่น
“กรรไกรชนะกระดาษ!”
“เห้ย ได้ไง จะเป่าต้องพูดเป่ายิ้งฉุบก่อนดิ โมฆะๆ”

รู้จักตะนิดผู้ไร้พ่ายกับการเป่ายิงฉุบน้อยไปแล้ว!!!
ชนะคณิตสิบตารวดก็ทำมาแล้วไอ้น้อง!!!

“เล่นอะไรเป็นเด็กว่ะพี่อ้วก ผมโตแล้ว”
“อย่าเรียกพี่อ้วกนะ!”
“ก็พี่อ้วกโชว์เปิดตัวแถมอ้วกใส่ผมด้วย”
“ก็นายตัวเหม็น”
“ตบปากสามครั้งตบให้ดังกว่านี้ อย่าหมิ่นทเวลพลัสสีแดงนะพี่อ้วก ฉีดกลิ่นนี้จนได้เป็นเดือนคณะมาแล้ว”
“เห้ย เพราะแค่ฉีดน้ำหอมเนี่ยนะ”
“เปล่า เอาไปฉีดตากรรมการ อะจ๊าก แสบเลย”
“...”
“...”
“...”
“ล้อเล่นได้เป่า ยิ้มหน่อยเร้วพี่แมว ท้องอยู่ต้องห้ามเครียดนะ” โดยไม่รู้ตัวตะนิดก็เผลอโต้ตอบคนตรงหน้าไปแล้วหลายประโยค
“เอ่อ เออ เค ไม่เครียด”
“แต่เครียดก็พอเข้าใจได้ มีแฟนเป็นภาสก็ต้องเครียดป่ะ ...ดุชิบหายเลยนะคนนี้” ประโยคด้านหลังกระซิบเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นภาสก็ได้ยิน กะจะหันไปดันหน้าน้องชายแต่ทว่าแมวดื้อดันหัวเราะก๊ากออกมาลั่น
“จริงๆ ดุจริง ดุเหมียนหมา!!!”
“บ่นเก่งสัดๆ เลยพี่แมวจะบอกให้ เก่งกว่าแม่อีก”
“จริงๆ โห จริงมาก”
“นี่ภูแค่เล่นเกมดึก ภาสแม่งบ่นตั้งแต่ความผิดที่ทำตั้งแต่อายุสามขวบ”
“จริงสุดๆ!!!”
“แล้วแถมยังสามารถบ่นตอนนี้ได้ด้วยนะ ทั้งเรื่องที่ขี่มอไซต์ล้มกับเรื่องที่แอบตื่นมากินไอติมตอนกลางคืนน่ะ” ภาสที่ฟังอยู่พูดออกมาเสียงนิ่งทำเอาวงแตกแยกทาง ภูเขากระโดดดึ๋งไปเกาะภาคิน ส่วนแมวดื้อกะจะดึ๋งตามภูเขาไปแต่ก็ถูกมือใหญ่จับเอวไว้
“จะ จ๊ากพี่ภาส รู้ได้ไง! แอบติดกล้องเหรอ!!”
“เราทิ้งไอติมไว้ในถังขยะ”
“ตะ ตะนีอยากกินเปล่าพี่ภาส ไม่ใช่นิดหรอก ปุ๋งแบบงอแง ถีบท้อง”
“ตอนนี้ตัวเท่างา เอาอะไรมาถีบ”
“พี่ภาส ตะนีน้อยใจแล้ว”
“ดื้อ” ถึงปากจะขยับบ่นแต่คนตัวสูงก็กดจมูกหอมกลุ่มผมตรงหน้าไปด้วยความเอ็นดู แน่นอนว่าพอเงยหน้าขึ้นมาก็ได้รับสายตาแซวมาจากทั่วสารทิศรวมไปถึงจากคนเป็นพ่อและแม่ที่นั่งยิ้มอยู่ไม่ไกล

ใช่ เขาคลั่งรัก
ไม่ปฏิเสธหรอก ยิ่งพอตะนิดท้องตะนี(?) ฟีโรโมนกลิ่นพีชผสมแป้งเด็กที่เขาชอบยิ่งส่งกลิ่นหอมกลมกล่อมกว่าปกติจนอยากจะเอาจมูกซุกทิ้งไว้ทั้งวัน แถมช่วงนี้ตะนิดกินก็ดูจะกินเยอะเป็นพิเศษตัวก็จับเต็มไม้เต็มมือมากขึ้น

คิดแล้วก็...
ให้ตายเถอะ อยากจับฟัดชะมัด!!!!

“ยังไงวันนี้ก็พักที่นี่สักคืนได้ไหมคะลูก”
“เราว่าไง” ภาสเรียกสติตัวเองกลับมาก่อนจะหันมาถามเจ้าแมวในอ้อมกอด
“อื้อ ก็น่าจะได้ แต่พรุ่งนี้นิดมีประชุมที่ออฟฟิสตอนเที่ยงต้องรีบออกหน่อย”
“พี่มีคุยงานตอนแปดโมง ออกไปพร้อมพี่เลยไหม”
“จ๊าก เช้าไปเปล่า” ตะนิดส่งเสียงแง
“ให้ภูแว้นไปส่งเปล่าภาส”
“พี่ไม่ให้ขึ้นมอไซต์ ท้องยังอ่อน”
“เออจริงด้วย งั้นภาคิน ภูยืมมัสแตงไอ้ขาวดำนั่นไปส่งพี่อ้วกหน่อยดิ”
“เอาสิ”

ง่ายเหมือนยืมมัสตาร์ดไม่ใช่มัสแตง
รถราคาคันเป็นล้าน ยืมกันง่ายๆ แบบนี้เลยเรอะ!
ตะนิดได้แต่กะพริบตาปริบๆ ตัดภาพที่บ้านเขากับคณิต แค่ไอติมปีกผีเสื้อถ้าแบ่งไม่ได้เท่าครึ่งเป๊ะยังตีกันแทบตาย เรื่องแบ่งของให้ยืมง่ายๆ นี่ตัดทิ้งไปได้เลย

“ภาส ภูขอไปส่งแมวพี่ได้ป่ะ ขับนิ่ม ไม่กระแทกบั๊มเหมือนที่เคยทำ ระวังตลอดทางแน่นอน สาบาน”
“ไม่ให้”
“ภาสสสสสสส”
“ไอ้เวรภู เอามัสแตงไปขับกระแทกบั๊มได้ก็แย่แล้วโว้ย นี่รถไม่ใช่มอไซต์”
“นะภาสนะ ให้ภาคินขับก็ได้แล้วเดี๋ยวภูนั่งกอดแมวพี่ไปให้”
“อยากตายเหรอภู”
“แง้ ก็ภูกลัวแมวสะเทือน”
“ก็ได้นะพี่ภาส นิดไม่อยากรีบตื่นด้วย” ตะนิดกระตุกแขนเสื้อคนตัวสูงจึ้กๆ
“ให้กอดด้วยเหรอ”
“อันนั้นห้ามโว้ยไอ้ตัวเหม็นขี้”
“พี่อ้วก!!! บอกว่าอย่าหมิ่นสีแดง!!!”
“เห้อ ก็ได้ แต่ถ้าถึงออฟฟิสแล้วต้องบอกพี่นะ ภาคินก็คุมภูด้วย” 
“เคลียร์กันเสร็จก็ลุกไปทานข้าวได้แล้วนะ แม่บ้านจัดโต๊ะเสร็จแล้วลูก” คนเป็นแม่ใช้มือตีโต๊ะเบาๆ เรียกให้ลูกชายทั้งสามเลิกตอแยลูกแมวที่นั่งเด๋อด๋าอยู่กลางวง ตะนิดพอได้ยินคำว่าข้าวก็ตาโต
“กินครับกิน พี่ภาส ไปกินข้าวกัน”
“ป่ะ”
“พี่อ้วกเดินระวังๆ ดิ เดี๋ยวหลานภูเจ็บ” ภูเขากระโดดตามมาช่วยปัดพื้นหินอ่อนให้ด้วยความกลัวพี่สะใภ้จะสะดุดพื้นเรียบ ภาสเห็นน้องนั่งไปกับพื้นก็อดที่จะเอาเท้ายันให้กลิ้งเสียไม่ได้ หมั่นไส้มาตั้งแต่ที่นั่งนินทาเขากับแมวดื้อแล้ว
“พี่ภาสอย่าเตะภู”
“เออใช่ ภาสอย่าเตะภู”
“ต้องกระทืบ”
“ใช่ เอ๊ะ? อ้าวไอ้พี่อ้วก กวนตีนแล้วเป่า”
“คำก็อ้วกสองคำก็พี่อ้วก เรียกอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวก็อ้วกใส่หัวเลย”
“อี๋ ทุเรียน”
“ทุเรศ!”
“แฮ่”

ภาสมองน้องชายคนเล็กสลับกับแมวดื้อก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

ดูท่าทาง...
บ้านจะวุ่นวายมากขึ้นอีกเยอะเลย



TALK

ตอนต่อไปเกียมทิชชู่กันไว้ด้วยนะกั๊บ
เกียมซับเลือด แมวดื้อจะขอถูๆ หน่อยอีกแน้ว ถูเก่งมาก อีกนิดนึงจินนี่โผล่ออกให้ขอพรแล้วเนี่ย

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
รอแทบไม้ไหวแล้ว...ถูๆๆๆๆๆๆๆ    :hao6:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
จะถูอีกแล้วหรอตะนิด เจ้าเด็กหื่น 555
ตะนิดเจอแฝดอีกคนที่พลัดพรากกันมานานแน้ว
นิสัยเหมือนกันกว่าแฝดตัวจริงไปอีก อยากให้3หน่อนี้เจอกัน แค่คิดก็ฮาแล้ว

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ป่วนมาก 55555555

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ภูเขากับตะนิดเข้ากันได้ดีมากๆ ฮ่าๆ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด