#ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 32 world's coolest dad :[24/01/21] p.10
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 32 world's coolest dad :[24/01/21] p.10  (อ่าน 30263 ครั้ง)

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
ปุ้งน้อยแสดงฤทธิ์ซะ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น้อนตะนี...ดื้อแน่นวล..ลลลลลลล    :laugh:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
รอตอนต่อไป~

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 765
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-0
ตะนีหลานป้า มะดื้อ มะดื้ออ นิดเดียว 55555

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
ลูกชื่อนี่สิ555555

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2942
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
เอ็นดูตะนิดมากค่ะ อะไรคือตั้งชื่อลูกเป็นตระกูลหรอ
ยังดีที่ไม่แพ้พี่ภาส ไม่งั้นเป็นงอแง นอยด์หนักกว่านี้แน่
อยากจับบีบมากจ้า

ภาสก็หลงน้องหนักมาก และบ้านภาสก็อาการหนักกันมาก

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
รอตะนีออกมาวิ่งเล่น

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-2
ก็จะดื้อ 30

ในช่วงชีวิตสามสิบปีที่ผ่านมาของภาส คงต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักมากนัก ติดจะไปสนใจเรื่องธุรกิจกับพวกงานอดิเรกเสียมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เคยวาดฝันถึงภรรยาในอนาคตไว้บ้าง ซึ่งแน่นอนว่าภรรยาที่เคยวาดฝันไว้เล่นๆ นั้น

...แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับคนตรงหน้า

“มาเร็วม้า มาทาพุง ทาพุงงง”

ตะนิดในช่วงตั้งครรภ์วีคที่สามสิบกว่าๆ ขณะนี้ตัวกำลังกลมปุ๊กได้ที่ หน้าท้องที่ปกติยุ้ยนูนนุ่มนิ่มก็ป่องดันเสื้อออกมาอย่างเห็นได้ชัดแถมช่วงนี้กินเก่งจนหมอเริ่มให้คุมน้ำหนัก แก้มที่ปกติก็กลมเป็นก้อนก็ยุ้ยมากขึ้น พอพุงเริ่มป่องแมวดื้อก็เลิกใส่กางเกงไปโดยปริยายด้วยความที่มันอึดอัดพุง เจ้าตัวเลยมักจะใส่เสื้อตัวใหญ่ๆ เดินไปเดินมาในห้อง

และด้วยความโอเมก้าตั้งท้องมักจะติดรัง พอย้ายออกจากคอนโดมาอยู่บ้าน เจ้าก้อนกลมนี่แทบไม่ออกนอกบ้านไปไหน มีที่จะเข้าออฟฟิศไปประชุมงานบ้าง แต่โดยปกติก็จะนั่งทำงานอยู่ที่ห้อง ดีที่ส่วนใหญ่พวกงานกราฟฟิคที่แมวดื้อยืนยันยังจะทำแม้เขาจะขอให้พักนั้นไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศบ่อยให้หายไปจากสายตา ยิ่งช่วงนี้ปวดหลังบ่อย เข้าห้องน้ำบ่อย เขายิ่งเป็นห่วง

“พี่ทาให้ไหม” ภาสเสนอตัวเมื่อเห็นก้อนแมวดื้อเดินถือกระปุกครีมสำหรับไว้ทาหน้าท้องเดินไปมา
“พี่ภาสไปทำงานได้แล้ว”
“...”
“เดี๋ยวนี้ชอบหาเรื่องไปทำงานสายตลอดเลยนะ” ตะนิดเท้าเอวขมวดคิ้ว
“ช่วงนี้ที่บริษัทไม่ค่อยมีงาน”
“พี่ชายบอกนิดหมดแล้วตาลุง ไม่ต้องโกหกเลย” แม่แมวเดินเข้ามาบีบแก้มลุงตรงหน้าไปหนึ่งทีข้อหาโกหกตาใส ส่วนภาสก็ได้แต่อมยิ้ม

ใช่...
เขาติดแม่แมวคนนี้มาก ติดแบบไม่อยากห่างไปไหน ห่วงตลอดเวลา กลัวว่าละสายตาไปแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งพอเริ่มตัวกลมปุ๊กขึ้นเขายิ่งอยากอยู่ฟัดแมวดื้อที่บ้านทั้งวันไม่ต้องไปทำงานทำการ

“ทาครีมให้ก่อนแล้วเดี๋ยวพี่ไปทำงานแล้ว”
“นิดทาเองได้”
“แมวดื้อ”
“เดี๋ยวนี้นิดไม่ดื้อแล้ว พี่ภาสน่ะดื้อ” แม่แมวใช้ฝ่ามือนวดแก้มพ่อแมวไปมา ดูสิตีนกาเต็มเลย ลาแมร์ก็ไม่ช่วยแล้วเนี่ยยยย ลานอนเท่านั้นนนน
“เดี๋ยววันนี้คณิตมาหาใช่ไหม”
“อื้อ เดี๋ยวคณิตมาตอนบ่าย เออพี่ภาส ช่วงนี้ที่ออฟฟิศแปลกมากเลย”
“ทำไมล่ะ” ภาสเอ่ยถามพลางค่อยๆ ดันคุณแม่ไปนั่งบนเตียง เตรียมเปิดกระปุกครีมทาหน้าท้องให้
“ช่วงสองสามเดือนนี่นิดรู้สึกเหมือนพี่ชินแปลกไป”
“เขาทำไม”
“ดุกว่าเดิม ด่าไม่ไว้หน้าเลย”
“ปกติก็ดูดุอยู่แล้วนี่” นึกถึงภาพเลขาเบต้าคนนั้นขึ้นมา ในหัวก็นึกออกแต่หน้าตายๆ ที่คอยกระชากลากถูอัลฟ่าขี้หยอกไปทั่วอย่างอาเธอร์   
“ใช่ๆ ปกติพี่ชินก็ดุไปทั่วแหละ แต่ที่แปลกกว่าคือพี่เต้ออ่ะ”
“มันทำไม” สรรพนามถูกเปลี่ยนไปเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัว
“พี่เต้อเป็นซึมๆ โดนพี่ชินเหม็นหน้า”
“แปลกนะ” อัลฟ่าหนุ่มพูดพลางเปิดเสื้อยืดแม่แมวขึ้น พุงป่องแน่นถูกโชว์ออกมาทันที
“อือ แปลกจริงพี่ภาส แถมพี่เต้อยังเป็นจ๋อยๆ แอบมองพี่ชินตลอดเวลา พอพี่ชินเดินไปไหนก็แอบตามไปดูตลอด”
“อืม ยกขาขึ้นหน่อยมา” ภาสอาศัยช่วงแม่แมวขี้เมาท์จับขาเล็กยกขึ้นชันให้นั่งได้สบาย ซึ่งตะนิดก็เอนตัวพิงอกแกร่งด้วยความเคยชิน
“แล้วแถมพี่ชินยังผอมมากด้วยพี่ภาส พี่ภาสว่าพี่ชินป่วยไหม”
“ไม่หรอก”

... เหม็นสามีคงไม่นับว่าป่วยหรอกมั้ง
ภาสได้แต่คิดในใจ คงต้องบอกว่านับเป็นโชคดีของเขาที่แมวดื้อไม่แพ้ท้องในรูปแบบเหม็นสามี ไม่งั้นคงได้มีหงุดหงิดจนทำงานไม่ได้ สภาพคงไม่ต่างจากอาเธอร์ที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ในตอนนี้ อ้อ แล้วยังน่าสงสารบวกไปอีกที่เจ้าเลขาเบต้านั่นทุนเดิมไม่ได้นิสัยขี้อ้อนเหมือนตะนิดแถมยังเป็นเบต้าที่ไม่ได้มีปัญหาเรื่องติดกลิ่นอัลฟ่า พอเหม็นก็แทบเทสามีทิ้งแบบไม่สนใจ

“แต่ อ๊ะ... เย็นจัง” ตะนิดเลิกเมาท์มอยแล้วกลับมาสนใจมือใหญ่ที่ค่อยๆ ลูบเนื้อครีมกับหน้าท้องอยู่
“สวัสดีครับ” ภาสใช้นิ้วชี้เคาะหน้าท้องเบาๆ เป็นการทักทายเจ้าจิ๋วในท้อง
“วันนี้เตะท้องแต่เช้าเลย” ตะนิดหัวเราะเมื่อนึกถึงเจ้าก้อนปุ๋งในท้องที่เริ่มออกลายสายแดนซ์
“เดี๋ยวแด๊ดดี้จะไปทำงาน”
“...”
“อย่าดื้อกับมัมนะครับ”

ปุ้ง!
แมวดื้อแก้มระเบิดไปเรียบร้อย ไม่ระเบิดก็แย่แล้ว! มาแด๊ดดงแด๊ดดี้อะไรกันเล่า!

และแน่นอนว่าสิ้นคำเตือนของคุณพ่อ หน้าท้องบางก็มีแรงกระทุ้งเบาๆ บริเวณฝ่ามือ ทำเอาคนเป็นพ่อชะงักตัวทันที

“โอ๊ะพี่ภาส ปุ๋งน้อยเตะพี่ภาส”
“...”
“สกายคิกแด๊ดดี้เลยเจ้าปุ๋ง!”
“ตะนีครับ”
“...”
“ไม่ดื้อกับแด๊ดดี้นะครับ”

คราวนี้เงียบสนิท ไร้ซึ่งแรงเตะ
… สงสัยกลัวได้ชื่อตะนี
ภาสได้แต่หัวเราะในลำคอกับการเอาชนะลูกในท้องได้ แม้มันจะเป็นแค่การเข้าใจไปเองก็ตาม เจ้าตัวเล็กในท้องคงไม่สามารถรับรู้ได้ขนาดนั้นหรอก

แต่ก็เห็นภาพเจ้าลูกแมวร้องจ๊ากในท้องขึ้นมาเหมือนกัน

“ว่าแต่ไม่ได้ถูๆ นานแล้วนะ” พูดจบอัลฟ่าหนุ่มก็แอบเลื้อยมือลงต่ำเตรียมตัวขมับมือถูแต่ยังไม่ทันได้เลื้อยผ่านขอบกางเกงชั้นในก็โดนหมัดแมวตีป้าปเข้าให้ที่มือ
“เพิ่งถูไปเมื่อวาน!!!”
“...”
“ไม่ต้องเลยพี่ภาส”
“นิดเดียว”
“พี่ภาสไปทำงาน!!!”

สุดท้ายอัลฟ่าหนุ่มก็จำใจจะต้องละจากก้อนแป้งตัวนุ่มนิ่มไปทำงาน ถึงจะรู้สึกเป็นห่วงบ้างตามภาษาคนติดแมว แต่พอนึกได้ว่าช่วงบ่ายเดี๋ยวพี่แมวคนเห่อหลานจะเข้ามาดูแลต่อก็คลายความกังวลไปได้เยอะ

พอประตูบ้านปิดแมวตัวปุยที่ยืนส่งพ่อแมวไปทำงานก็รู้สึกใจโหวงขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ลูบพุงปลอบตัวเองว่าอีกฝ่ายแค่ไปทำงานเดี๋ยวอีกไม่นานก็กลับมา ตะนิดเดินพุงโย้ไปนั่งบนโซฟาก่อนจะเลือกเปิดยูทูปดูช่องที่เกี่ยวกับแม่และเด็กดู อีกหลายวีคกว่าจะถึงนัดผ่าคลอด แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา

ปุ๋งน้อยจะออกมาหน้าตาแบบไหน
จะเหมือนเขาหรือเหมือนพี่ภาส
จะสูงใหญ่เหมือนฝั่งพ่อหรือจะตัวเล็กเหมือน... เหมือนแค่เขา ลืมไป คณิตก็สูง แม่ก็สูง พ่อก็สูง ชิ!

การตั้งท้องเด็กไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด ทุกวันที่ผ่านไปเหมือนเล่นรถไฟเหาะเดี๋ยวก็ดีใจเดี๋ยวก็ดิ่งลงด้วยความทรมาน มันทั้งตื่นเต้นดีใจกับพัฒนาการปุ๋งน้อยในท้อง แต่บางครั้งการเปลี่ยนแปลงของร่างกายก็เจ็บปวดอึดอัดจนต้องร้องไห้ออกมา อาการปวดหลังปวดเอว เท้าบวมจนแทบเดินไม่ได้ อารมณ์ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เข้าห้องน้ำบ่อยจนหงุดหงิด 

แต่เพราะแบบนั้นถึงได้เข้าใจถึงความสำคัญของเจ้าก้อนในท้อง
...รักจนยอมทุกอย่าง

คิดได้ดังนั้นตะนิดก็หยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาคนที่จู่ๆ ก็นึกถึงขึ้นมา

[ว่าไงไอ้แสบ]
“แม่ วันนี้มาหานิดไหมมมมม”
[อารมณ์ไหน เห็นปกติงอแงแต่ให้คณิตไป]
“ก็วันนี้คิดถึงแม่ ไม่คิดถึงคณิต”
[หือ? คณิตได้ยินคงหนีไปร้องไห้ อ้อ ตอนบ่ายคณิตจะเข้าไปหาใช่ไหม แม่จะได้ติดรถเข้าไปด้วย เราอยากกินอะไรไหมเดี๋ยวแม่ทำไปให้ ช่วงนี้คุมน้ำตาลอยู่ไหม รูปอัลตร้าซาวด์ล่าสุดยังไม่ส่งให้แม่เลยนะ]

เสียงเจื้อยแจ้วของผู้หญิงในสายทำให้ตะนิดต้องยกยิ้มขึ้นมาเบาๆ กำลังจะซึ้งในรสพระคุณที่แม่ผ่านความลำบากตั้งท้องมา

“แม่ นิดรั-“
[แต่ที่คณิตบอกว่าเราเติมเกมมือถือไปหมื่นกว่านี่ยังไงนะตะนิด]
“นิดรักแม่นะ จุ๊บๆ บายยยย” นิ้วเล็กกดตัดสายทันทีอย่างรวดเร็วก่อนที่จะได้รับการบ่นหูชา และแน่นอนว่าเรื่องนี้พี่ภาสจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด บอกพี่ภาสไว้ว่าเดิมแค่ร้อยกว่าบาทดันเพลินมือกดกาชาไปรัวๆ ตะนิดวางมือถือลงกับโซฟาก่อนจะกลับมาลูบหน้าท้อง

เฮ้อ
อยากเจอเจ้าปุ๋งเร็วๆ จัง


.
.
.


หลายสัปดาห์ของการอึดอัดตัว
ในที่สุดวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง
 
ตะนิดแอตมิตเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่คืนก่อนเพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าคลอด แน่นอนพอได้ยินคำว่าผ่าแม่แมวก็ร้องจ๊ากในใจ สวดมนต์พึมพำมาตลอดทางการนั่งรถ ภาสตัดสินใจโทรเรียกพลขับรถภูเขามารับหน้าที่ขับรถ ส่วนหน้าที่เตรียมของต่างๆ ตกเป็นของแฝดพี่ที่เสนอตัวมานอนค้างที่บ้านเป็นอาทิตย์ก่อนเข้าโรงพยาบาลด้วยกลัวว่าน้องจะคลอดก่อนกำหนดแล้วไม่มีใครคอยดูแล

ในห้องพักถูกตกแต่งด้วยลูกโป่งและกระดาษสีมากมายเป็นของขวัญจากภาคินและภีมเพื่อเป็นการต้อนรับหลานคนแรกของตระกูล ตอนมาถึงตะนิดก็ตื่นเต้นแล้วก็ดีใจไปกับการตกแต่ง ความเฮฮาจากญาติมิตรเพื่อนฝูง แต่พอตกดึกที่ทุกคนทยอยกลับหมดใจดวงน้อยๆ ก็ฝ่อลงอีกรอบ

“พี่ภาส...”
“หืม? ว่าไง ปวดท้องรึเปล่า” ตะนิดชายตามองอัลฟ่าคู่ชีวิตที่กำลังนั่งอ่านไอแพดอยู่ข้างเตียง ซึ่งอีกฝ่ายก็วางไอแพดและลุกขึ้นเดินมาหาทันทีที่ถูกเรียกชื่อ
“นิดตื่นเต้น”
“ปุ๋งในท้องเราก็ตื่นเต้น” ภาสชี้ไปที่จังหวะการเต้นหัวใจของเจ้าแสบในท้องที่โชว์อยู่บนจอ
“ฟู้วววววววววว”
“พักผ่อนก่อนไป” ภาสก้มตัวลงหอมเหม่งใสไปหนึ่งที
“จะได้เจอปุ๋งแล้ว”
“นอนได้แล้ว”
“พี่ภาส”
“หืม”
“จุ๊บๆ หน่อย”

แมวดื้ออ้าแขนขึ้นพร้อมกับทำปากจุ๊บๆ ซึ่งนั่นแอคแทคเข้าจังๆ ที่อัลฟ่าหนุ่ม ภาสยกมือขึ้นกุมหัวใจก่อนจะก้มตัวลงจุ๊บเหม่งใส ปลายจมูกรั้น แวะไปฟัดแก้มหอมแป้งทั้งสองข้างและจบท้ายด้วยการประทับจูบบางเบาลงบนริมฝีปากอิ่ม

“ตะนิด”
“หืม” ตะนิดเอียงแก้มถูกับปลายนิ้วสากพร้อมกับสบตากับอีกฝ่าย
“คลอดปุ๋งเสร็จแล้ว”
“...”
“แต่งงานกับพี่นะ”
“อะ เอ้ยยยยยยยยยยยย พี่ภาส”
“ทำพันธะกัน”
“พะ พี่ภาส มาขอแต่งงานแบบนี้แล้วนิดจะสงบใจนอนได้ไง นิดจะคลอดแล้วนะ พี่ภาส!!!” แมวดื้อยกมือขึ้นบีบแก้มอัลฟ่าหน้าดุ
“เราจะได้หายเครียดเรื่องคลอดไง”
“จ๊ากกกกกก”
“ไม่ต้องจ๊าก”
“พี่ภาส!! ก็คือขอแต่งงานรึป่ะ ไม่ใช่ขอจุ๊บๆ ไม่จ๊ากได้ไง”
“งั้นจุ๊บๆ”
“ไม่จุ๊บ!!” ตะนิดยกมือขึ้นดันคางที่เต็มไปด้วยตอหนวดออกจากแก้ม
“แมวดื้อ”
“พี่ภาสไม่ต้องมาอุ๋งอิ๋งนะ!!!”

อะไรคืออุ๋งอิ๋ง...
ภาสขมวดคิ้วงงแต่ก็ปล่อยผ่านไป

“นอนซะ พรุ่งนี้ก็ได้เจอปุ๋งแล้ว”
“อะ อื้อ แต่พี่ภาส”
“หืม”
“ขอแต่งงานทั้งทีไม่มีเล่นใหญ่เลยอ่ะ” ตะนิดบ่นงุบงิบ
“อยากได้เล่นใหญ่แบบไหนล่ะ”
“แบบเบิ้มๆ”
“...”
“แล้วไหนแหวนอ่ะ พี่ภาสไม่คุกเข่าขอเหรอ” ตะนิดยกมือขึ้นกระดิกนิ้วไปมา
“เดี๋ยวแหวนข่วนปุ๋งนะ” ภาสจับมือเล็กเข้ามาไล่จูบไปตามข้อนิ้วก่อนจะค่อยๆ คลายให้อุ้งมือเล็กนั้นแนบเข้ากับหน้า
“ตกลง”
“หืม?”
“ตกลง แต่งก็แต่ง แต่นิดขอแหวนเพชรแบบริงป๊อปเลยนะ” ภาสหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับคำขอนั่น
“หลังคลอด ฮีทแรกมาเมื่อไหร่ เราเตรียมหลังคอไว้เลย”
“ฟังดูโรคจิตเหมือนกันนะพอพี่ภาสเป็นคนพูดเนี่ย” ตะนิดขนลุกซู่ก่อนจะรีบยกมือขึ้นลูบหลังคอตัวเองไปมา เป็นหมารึไงมาขู่ขอกัดหลังคอเนี่ย!
“พักก่อนไป” ภาสก้มตัวจุ๊บเหม่งใสไปหนึ่งทีเป็นการส่งท้ายให้แม่แมวได้นอนพักผ่อนเตรียมรับศึกหนักที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมง

การผ่าคลอดเป็นอะไรที่ใช้เวลาน้อยกว่าที่ภาสคิดไว้ น้อยกว่าผ่าใส้ติ่งที่เคยพาภูเขามาผ่าเมื่อสองปีที่แล้วอีก แต่คิดไว้อยู่แล้วว่าตะนิดคงจะต้องใช้ความกล้ามากแน่ๆ เนื่องจากเป็นการผ่าตัดใหญ่ครั้งแรกในชีวิต ก่อนเข้าห้องผ่าตะนิดร้องไห้ออกมาหนึ่งยกด้วยความกลัว แต่พอเข้าไปลูบหัวจุ๊บแก้มปลอบถึงได้ค่อยใจเย็นลง

ห้องผ่าตัดไม่ให้อนุญาตให้คนเป็นพ่อเข้าไปตั้งแต่แรก เขาถูกแยกจากตะนิดที่ถูกเข็นเข้าห้องไปทำการบล็อกหลังส่วนตัวเขาต้องมาเตรียมความพร้อม เปลี่ยนชุด ล้างมือรอในห้องพัก รออยู่ไม่นานก็มีพยาบาลมาเรียกให้เข้าห้องผ่าตัดได้ สิ่งแรกที่ภาสทำคือเดินเข้าไปหอมหน้าผากแมวดื้อที่นอนอยู่บนเตียงผ่าโดยมีผ้าสีเขียวกั้นปิดตั้งแต่ช่วงอกลงไป

“แมวดื้อ”
“พี่ภาส... นิดหนาว” ตะนิดไม่ได้พูดอะไรนอกจากพยายามเอนหน้าผากมาซบกับหน้าผากเขาเป็นการอ้อนเท่าที่ตัวเองจะทำได้ในขณะนี้
“คนเก่งของพี่” กลิ่นในห้องผ่าตัดเต็มไปด้วยความคาวของเลือดที่เสียงเครื่องมือมากหมาย ภาสเลือกที่นั่งนิ่งๆ คอยพรมจูบลงบนเหม่งใส รออยู่เพียงไม่กี่นาทีเสียงร้องไห้ก็ดังจ้าลั่นห้องคลอดเป็นวินาทีเดียวกับที่ตะนิดก็ร้องไห้ออกมาเช่นเดียวกัน หลังจากนั้นไม่นานพยาบาลก็อุ้มทารกน้อยในห่อผ้ามาให้ด้วยใบหน้ายินดี

สิ่งแรกที่ภาสเห็นคือลูกชายของเขามีผิวที่ซีดเผือก แม้จะยังมีคราบเลือดแต้มตามตัวแต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้เขาประทับจูบลงไปอย่างรักใคร่ ริมฝีปากน้อยจับรูปเป็นกระจับสีแดงเชอร์รี่ ถึงแม้จะยังไม่เห็นดวงตาดีเพราะเจ้าตัวกำลังหยีตาแผดเสียงร้องไห้แต่คิดว่าตาคงจะกลมโตไม่ต่างจากแม่

“พี่ภาส... ปุ๋งน้อย”
“หึ หน้าเหมือนเรา”
“เด็กชายตะนี”
“แมวดื้อ เราตกลงชื่อกันแล้วว่าเด็กชายภาณิน” ภาสรีบเอ่ยขัดเมื่อเห็นพยาบาลชะงักตอนได้ยินตะนิดเรียกลูกว่าตะนี
“แต่ชื่อเล่นว่าตะนี”
“ชื่อเล่นก็ภาณิน เรายังบอกว่าเหมือนปลานิลอยู่เลย”
“แต่นามสกุลตะนี”
“...”
“ตะนี...”
“แอ้!!!” เด็กทารกตัวขาวส่งเสียงไม่พอใจลั่น เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งห้องผ่าคลอด จากนั้นพยาบาลก็เข้ามาช่วยจัดแจงพื้นที่ถ่ายรูปใช้เวลาแค่เพียงไม่กี่นาที ภาสก็ถูกพยาบาลบอกว่าให้ออกจากห้องผ่าตัดเพื่อเปลี่ยนชุดเตรียมไปดูลูกต่อที่ห้องเนิร์ซเซอรี่
ในตอนนี้ภาสไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นคำพูดได้ ในใจรู้สึกตื้นตันจนน้ำตาคลอ เขาถอดแว่นก่อนจะปาดน้ำตาออกแล้วเปิดประตูออกเตรียมเดินหาลูกตามทางที่พยาบาลบอกไว้ เมื่อก้าวขาออกมาได้ไม่ไกล ภาสก็พบกับคณิตที่ยืนกัดเล็บอยู่แถวบริเวณหน้าห้องผ่าตัด ซึ่งพอคณิตหันมาเห็นเขาก็ตาโตรีบวิ่งเข้ามา

“ตะ ตะนิดเป็นไง หลานเป็นไง”
“ตะนิดเดี๋ยวรอสังเกตอาการต่ออีกหน่อย”
“ละ แล้วหลาน”
“น่ารัก”
“...”
“เหมือนแม่เป๊ะ” พอได้ยินอย่างนั้นคณิตก็ยิ้มออกมากว้างส่วนภาสเป็นคนที่หุบยิ้มลง

ตอนแรกที่คิดว่าลูกหน้าเหมือนตะนิด
ก็ดันลืมไปคิดไปว่าบนโลกยังมีคนที่หน้าเหมือนตะนิดอยู่หนึ่งอีกคน

“แล้วจะได้เจอหลานเมื่อไหร่”
“เนี่ย พยาบาลบอกให้เดินไปตรงนั้น” ญาติดีโดยไม่รู้ตัว คณิตยกมือขึ้นจับแขนเสื้อภาสพร้อมกับกระตุกให้อีกฝ่ายนำทางโดยมีชายคอยเดินตามหลังไปติดๆ

เด็กชายภาณินออกมาหนักสองโลเจ็ดและยังต้องอยู่ในตู้อบต่อ แต่ถึงอย่างนั้นสีผิวก็อมชมพูดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากเทียบจากผิวขาวซีดตอนเพิ่งเกิด ภาสมองลูกชายตัวเองผ่านกระจกแล้วก็ได้แต่ยกยิ้มไม่หยุด

...ผิวขาวอมชมพู
...ปากกระจับสีแดง
ดวงตาเปียกชื้นเพราะเจ้าตัวยังคงเหยียดแขนขาร้องไห้จ้าเสียงดังแต่พอหยุดร้องแล้วหยีตามองจ้องมาก็ทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อกระตุก

ได้แม่มาเต็มๆ เลย


หวงตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตาดูโลกมันเป็นแบบนี้นี่เอง




CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7099
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
  :L2: รับขวัญหลาน 

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
ชอบมาก

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
คลอดแล้ว~

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 765
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-0
หลานมาแล้ววว รับขวัญหลาน โอ๋ลูกกก หนูไม่ชื่อตะนีเนอะ แต่นามสกุลตะนี เด่ว!?55555

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
ปุ๋งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง :heaven :heaven

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2630
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
น้อนตะนีมาแบ้วว คุณพ่อมีแววได้เลี้ยงเด็กฉองคน

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
นึกว่าจะได้ชื่อตะนีซะแล้ว

ออฟไลน์ oiruop

  • เ รื่ อ ง โ ง่ โ ง่ นี่ ฉ ล า ด นั ก ⊙﹏⊙∥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
    • https://www.facebook.com/book.yaoi?fref=ts
ติดตามผลงานมาตลอดทุกเรื่อง สนุกทุกๆเรื่องที่เขียนเลย  :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-2
ก็จะดื้อ 31



เด็กชายภาณิน

หลานคนแรกของตระกูล
เป็นธรรมดาที่จะถูกห้อมล้อมไปด้วยความรัก แต่ภาสเองก็ไม่นึกว่าจะขนาดนี้ 

ดวงตาใต้แว่นกรอบเหลี่ยมมองบ้านตัวเองที่เต็มไปด้วยผู้หลักผู้ใหญ่ ของรับขวัญหลานมากกว่าสิบชิ้น รถเข็นเด็กกว่าห้าคัน เตียงเด็ก หมอนเด็ก ของเล่นเด็ก เสื้อผ้าเด็กตั้งแต่ทารกไปจนถึงตอนโตอีกจำนวนนับไม่ถ้วน ภูเขาถึงกับถอยกล้องไลก้าออกมาเพื่อถ่ายหลานโดยเฉพาะ 

“ไหนภาณินเรียกคุณย่าเร็วลูก”
“เพิ่งไม่กี่วัน หลานยังพูดไม่ได้นะคุณ”
“ภาณินอยากได้รถบรื้นๆ ไหม เดี๋ยวลุงภาคินซื้อให้”
“ลุงภีมซื้อทองให้แล้วนะครับ ใส่หน่อยเร็ว”
“ภีมอย่าใส่ทองให้ภาณิน!! แขวนๆ พอ เดี๋ยวบาดผิวหลานภู!!! เห้อ ไอ้ก้อนมาชเมลโล่หลานอา.. ตัวเท่านี้น่ารักเท่าโลก อาทำเรื่องซื้อดาวให้หนูอยู่นะครับ ดาวชื่อภูเขามองขึ้นฟ้าจะได้เห็นอาอยู่ด้วยตลอด”
“มึงพูดเหมือนตัวเองตายแล้วนิดนึงเลยภู”
“อย่าพูดคำหยาบต่อหน้าหลานภาคิน!!!”
“โอเค ขอโทษที่พูดคำว่าภูเขาต่อหน้าหลาน”
“ไม่ใช่ว้อย!!!”
“ทำไมบ้านนี้มันเว่อร์จังวะ” คณิตเกาหัวแกรกๆ มองหมาใหญ่ตระกูลภ. แย่งกันอวยหลาน ส่วนตัวเองก็ถือตุ๊กตาคุณนิ่มเบอร์หนึ่งไว้เตรียมยื่นให้หลานกอด
“ไหนภาณินเรียกอาภูเร็วคร้าบบบ เดี๋ยวอาภูซื้อคอนโดไว้ให้นะลูก เผื่อตอนเข้ามหาลัยหนูอยากแยกจากพ่อแม่ไปอยู่คนเดียว พ่อน่ารำคาญเนาะ อาเข้าใจ โอ๋ๆ”

ไอ้น้องเวรนี่...
ยังคลานไม่ทันได้คิดจะพรากลูกพรากแม่แล้วเหรอ ภาสขมวดคิ้วมองความวุ่นวายด้วยความอ่อนใจ แต่ก็เป็นเขาเองที่เบรกครอบครัวที่จะยกกันมาเยี่ยมไว้ให้มาหาที่บ้านทีเดียว เนื่องจากไม่อยากให้รบกวนเวลาพักฟื้นของเจ้าแมวดื้อ

“วุ่นวายจริงๆ”
“เอาน่า สดใสดีออก” แรงกอดขมับเบาๆ เข้าที่เอวเรียกความสนใจจากภาสไปได้หมด
“ลูกเพิ่งจะนอน เดี๋ยวก็ตื่นอีก”
“พี่ภาสอย่าบ่น”
“เราก็อย่าเดินเยอะ” ภาสโอบเอวตะนิดพร้อมกับกดจมูกลงบนกลุ่มผมฟูกลิ่นแป้ง
“บ้านดูวุ่นวายเลยเนาะ”
“อื้อ”
“จุ๊บๆ กันพี่ภาส” ตะนิดดึงชายเสื้ออีกคนยิกๆ ซึ่งภาสก็โน้มตัวเตรียมจะกดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มแต่ทว่า...

“แอ๊!!!!” ภาณินหวีดเสียงร้องออกมาลั่นบ้านทำเอาพ่อแม่มือใหม่ชะงักตัว
“อั้ยหยา ลูกเรียกแล้ว...” ตะนิดตีหลังอัลฟ่าหนุ่มป้าปๆ พร้อมกับผละตัวเตรียมเดินออกไปหาลูก แต่ภาสก็รีบคว้าแขนเล็กก่อนจะโน้มตัวลงบดเบียดริมฝีปากลงไปตามที่ตั้งใจไว้
“ภาส!!! ภาณินอึ... อุ๊ย” ภูเขาที่หันมาตะโกนเรียกถึงกับเบรคเอี๊ยดเมื่อหันกลับไปเจอว่าคุณพ่อคุณแม่มือใหม่กำลังแอบหวานกันอยู่แน่นอนว่าไม่ลืมปิดตาภาณินด้วย แม้หลานจะหยีตาร้องไห้ลั่นบ้านก็ตาม


...ภาณินเป็นเด็กเลี้ยงง่ายในความคิดภาส
จะมีงอแงเวลาหิวกับไม่สบายใจตัวนิดหน่อย ช่วงแรกที่ยังปรับเวลานอนของภาณินไม่ได้ก็จะตาโหลกันทั้งเขาและตะนิด เพราะเจ้าแสบมักจะเลือกเวลาร้องตอนกลางคืน ตะนิดจะหนักกว่าหน่อยที่เจ้าตัวพยายามอย่างมากที่จะโชว์ว่าเลี้ยงลูกได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งเขา จนบางทีก็แอบเห็นไปนั่งร้องไห้ซุกไดเปอร์ลูกอยู่ในรังอันเก่า แต่พอหลังๆ เริ่มจะปรับตัวตามลูกทันได้ก็เหมือนจะเครียดน้อยลง
แม้เพศรองจะยังไม่ชัดเจนแต่ดูจากใบหน้าแล้วเขาและตะนิดก็พอจะเตรียมใจไว้แล้วว่าคงหนีไม่พ้นโอเมก้า ใบหน้าที่ได้แม่มาเกือบทุกส่วน ทั้งดวงตากลมโต แก้มยุ้ย ผิวขาวจัด ปากแดง แก้มอมชมพู ความน่ารักของภาณินนั้นลำบากให้ทั้งอาทั้งลุงหวงกันจนแทบจะเวียนมาแวะบ้านเพื่อทักทายอยู่เกือบทุกวัน

ภาณินเป็นเด็กเลี้ยงง่ายสำหรับเขามาตลอดหลังจากช่วงที่สามารถปรับเวลานอนได้ จนกระทั่งเริ่มเดินและหัดพูด
... ตอนนั้นเองที่ภาสเพิ่งจะรู้ตัวว่า
ในเมื่อลูกมีทรงเหมือนแม่มาตั้งแต่คลอด สิ่งหนึ่งที่ฉายชัดก็คงหนีไม่พ้น

ดื้อ...

“ภาณินไม่เล่นของกิน” ตะนิดที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง ใบหน้าเหนื่อยล้ากับผมทรงมัดจุกแอปเปิ้ลเอ่ยเสียงดุกับเด็กหน้าดื้อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก
“อื้อ อึ ยายา” มือป้อมหยิบไข่เจียวชิ้นเล็ดที่ตัวบีบจนเละปาป้าปเข้าให้กลางหน้าคนเป็นแม่ก่อนจะหัวเราะคิกคัก
“ภาณินไม่ทำแบบนั้นนะครับ” ภาสเดินขมวดคิ้วเข้ามาพร้อมกับเอ่ยเสียงดุ ซึ่งเจ้าจิ๋วก็ขมวดคิ้ว
“ม่า..มะ”
“ไม่ครับ that’s not good at all panin. Don’t play with your food ครับ”
“พี่ภาส...”
“หืม”
“ไอ้ก้อนนี่มันดื้อขึ้นทุกวันแล้วนะ!!!”

แมวดื้อประกาศกร้าว!!!
จะไม่ทนอีกต่อไป!!!
ตะนิดกอดอกขู่ลูกแมวดังฟ่อ คราวนี้เอาจริง! ดุจริง!

ตอนนั้นเอง ภาณินก็มองแด๊ดดี้สลับกับมัมก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความไม่เข้าใจสถานการณ์ แน่นอนว่าแม่แมวที่แหกเขี้ยวขู่ก็ใจอ่อนทันที

ไอ้เด็กนี่มันร้ายนัก! มันยิ้มตัดกำลังเรา!

“ฮะฮะ มามา” มือป้อมยกขึ้นแบๆ กำๆ ขอให้อุ้ม
“เห้อ ลูกใครทำไมมันน่ารักจังว้าาาา”ตะนิดบึนปากก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเขี่ยอาหารบนถาดให้ภาณินหยิบกินต่อ นึกดีใจที่วันนี้เลือกทำไข่เจียวผสมผักสับและผงตับไก่นิดหน่อยให้กินง่าย เคยลองทำสปาเกตตี้เส้นเล็กๆ ให้เจ้าปุ๋งกิน ทั้งเก้าอี้ทั้งตัวลูกกลายเป็นซอสไปหมด เห็นสภาพต้องทำความสะอาดแล้วคนเป็นแม่ก็ได้แต่น้ำตาตก ทุกอย่างจะง่ายกว่านี้ถ้าเลือกเชื่อพี่ภาสให้จ้างพี่เลี้ยงเด็ก แต่สุดท้ายก็ยอมไม่ได้

ลูกของแม่แมว
แม่แมวก็จะเลี้ยงเอง!!!

“ด่ะด๊า” ลูกแมวน้อยหันไปขยำมือใส่คนพ่อแทนเมื่อเห็นว่าคนแม่นั่งหน้าตุ่ยไม่ยอมเล่นด้วย
“หม่ำๆ”
“อือ นินิ มำๆ ยัมยัม ชูชู” ภาณินออกเสียงแจ๋วๆ พร้อมกับอ้าปากงับไข่เจียวเข้าปากไปหนึ่งเสี้ยว
“good boy เก่งมาก โน ไม่ปาครับ” ภาสเตรียมจะดุอีกรอบเมื่อเจ้าลูกแมวกำไข่เจียวขึ้นง้างมือ แต่ทันใดนั้นมือป้อมก็กลายเป็นยื่นส่งให้แม่แมว
“มามา มำๆ”
“อะไร ป้อนมัมคืนอ่อ” ตะนิดหัวเราะออกมาเบาๆ
“มำๆ”
“ใจดีจัง อ่ะ หม่ำๆ” ตะนิดงับไข่เจียวที่ถูกป้อนเข้าปากมานิดหน่อย แค่นั้นลูกแมวก็ยิ้มแป้น ดึงไข่เจียวกลับเข้าปากต่อ ก่อนจะยื่นส่งให้คนเป็นพ่อต่ออีกทอด ซึ่งภาสก็รับเข้าปากไปนิดเดียวพอให้ลูกไม่เสียน้ำใจ
พอป้อนพ่อป้อนแม่สำเร็จเจ้าก้อนลูกแมวก็ฉีกยิ้มโชว์เหงือกหัวเราะเอิ๊กอ๊ากตาปิดละลายใจผู้ปกครองไปหนึ่งดอก
“เห้อ น่ารักไปหมดเราน่ะ แด๊ดดี้ไว้หนวดเพราะงี้เลยนะ” ตะนิดจิ้มแก้มลูกพร้อมกับเอ่ยแซวอัลฟ่าหนุ่มที่มีตอหนวดขึ้นครึ้ม
“...พี่แค่ยังไม่ได้โกน” ภาสแอบหลบสายตาเล็กน้อยเมื่อโดนจับได้ว่าตั้งแต่ใจไว้หนวดให้หน้าดุ
“ดาดาด๊ะ”
“ครับ” ภาสหันไปจิ้มแก้มลูกชายที่ส่ายไข่เจียวเรียก
“มำ” พูดจบก็งั่มไข่เจียวโชว์แล้วฉีกยิ้มพร้อมกับตบมือ
“เก่งครับ หม่ำอีกไหม”
“อะฮี่ นินิ ชู้บ มำ ยัม”

ภาษาอะไรของเขาก็ไม่รู้
แต่น่ารักไปหมดเลย..
ภาสได้แต่มองแก้มยุ้ยใสๆ นั่นขยับไปมาเวลาเคี้ยวไข่เจียว น้ำลายเละเทะย้อยไปหมดแต่ก็ดูเอ็นจอยอีตติ้ง ช่วงเวลาที่ภาณินกินข้าวเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากสำหรับภาส เพราะเขาเป็นคนคิดเมนูใหม่ๆ ให้กับภาณินสลับกับที่ตะนิดเองก็กำลังฝึกทำอาหารเด็กโดยหาเมนูจากอินเตอร์เนทมาลองทำและโชคดีที่ลูกชายเขาเป็นเด็กกินง่าย ป้อนอะไรก็กินหมด หมดปัญหาเรื่องกินไปก็โล่งใจคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปหนึ่งเปราะ
และแม้ว่าภาณินขาจะยังไม่แข็งมาก แต่เจ้าตัวก็คึกในการพยายามลุกขึ้นเดิน ปล่อยให้คลานอยู่นิดเดียวก็จะเกาะขาลุกขึ้นตลอด บางทีก็ล้มร้องไห้จ้าลั่นบ้านให้คนเป็นแม่ต้องคอยเป่าแผลโอ๋ๆ และสิ่งที่น่ารักอีกอย่างถือเด็กชายภาณิน

ขี้อ้อน...
อืม เหมือนแม่อีกแล้ว

แต่ที่น่ารักได้ไม่สุดก็เพราะว่า
ไอ้คนที่ลูกเขาชอบอ้อนไม่ใช่ทั้งพ่อและแม่แต่เป็น....

“เท่อออ” ภาสกอดอกมองลูกชายเขาที่วิ่งขาโยกเยกไปหาแขกไม่ได้รับเชิญอย่างอาเธอร์และชิน เด็กชายภาณินอ้าแขนกอดหมับเข้าที่ขาลุงเต้อพร้อมกับเบียดแก้มกับขาคนเป็นลุงจนขึ้นเป็นก้อนกลม
“ปานินนน เดินเก่งแล้วนะเนี่ย หลานใครน่ารักที่สุดดดด”
“เท่อออ ชู้บชู้บนินิ” ภาณินจิ้มแก้มตัวเองจึ้กๆ เป็นคำขอให้จุ๊บแก้ม ซึ่งอาเธอร์ก็จัดฟัดเน้นๆ ดังฟอด
“แก้มหอมจังเลย แก้มใครน้า แก้มใคร”
“นินิ”
“แก้มปานินเหรอ งั้นหอมลุงเต้อด้วยได้ไหม”
“ด้ะ ชุ้บชุ้บเท่อ” เด็กชายภาณินพยักหน้าเขินๆ ก่อนจะคว้าหน้าลุงมาจุ๊บปากย้ำๆ สองรอบ
“เห้ย แอบจุ๊บลุงเลยเหรอ ร้ายนะครับ”
“เต้อ”
“ว่าไงชินจัง”
“ปล่อยหลาน”
“งู้ยยยยย ชินจังหวงเขาเหยออออออ”
“เปล่า พ่อหลานจะฟาดหน้ามึงแล้ว”

พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอัลฟ่าหนุ่มแว่นหน้าดุกอดอกมองตาขวาง แต่พอลูกชายหันไปดูก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างพอลูกหันกลับไปซบอาเธอร์ ภาสก็ชูสองนิ้วขึ้นชี้ตาตัวเองแล้วหันกลับไปชี้หน้าอาเธอร์เป็นโค้ดที่ว่า

‘ ลับหลังลูก มึงเจอกูแน่ ‘

อาเธอร์เกือบอุทานจ๊ากในใจตามตะนิดไปติดๆ แต่จะวางหลานลง เจ้าภาณินก็กอดไว้เสียแน่น แถมยังยกมือขยี้แก้มเขา จุ๊บๆ แก้มเขาไปมาเพิ่มโทษให้อัลฟ่าแว่นทดในใจไปอีก

.
.


ดั่งคำที่ผู้ใหญ่มักบอกไว้ว่า

เด็กน่ะ โตเร็วมาก

อาจจะเพราะเพลินดูพัฒนาการของลูกในแต่ละวันไปจนชิน เพียงแค่แป๊ปเดียว เด็กชายภาณินก็เข้าสู่วัยสองขวบครึ่งกำลังซน แขนขาที่เริ่มยืด ปากเล็กสีชมพูที่เริ่มพูดรู้เรื่องถามตอบได้มากขึ้นเยอะ
“แด๊ดดี้จากับบ้านกี่มงคับ” เด็กชายภาณินเดินเตาะแตะเข้าไปกอดขาแด๊ดดี้ที่กำลังแต่งตัวเตรียมไปทำงาน
“ภาณินอยากให้กลับกี่โมงดีครับ”
“แด๊ดดี้ไม่คิดถึงปานินหนอ”
“คิดถึงสิครับ”
“แด๊ดดี้กับบ้านเรว ปานิน ปานินเหลือเท่านี้ เหลือนิดนิด” เด็กชายภาณินยกนิ้วชี้กับนิ้วโป้งขึ้นติดกันโชว์คนเป็นพ่อว่าตัวเองเหลือนิดเดียว เท่านิดเดียวเอง
“เหลือนิดเดียวเหรอครับ แปลว่าอะไรล่ะนั้น” ภาสหัวเราะพลางรีบใส่เนคไทด์ให้เสร็จเพื่อที่จะได้อุ้มเจ้าก้อนขี้อ้อนขึ้น
“ปานิน ปานินเหลือนิดเดียว เท่านี้ เล้ก เล้กจุ๊ดๆ”
“เหลือนิดเดียวเลยเหรอ”
“คับ แต่พอแด๊ดดี้กับบ้าน ปานินเท่านี้เยย” ลูกแมวทำมือเป็นวงกลมใหญ่ๆ โชว์ ตาแป๋วเบิกกว้างชวนแด๊ดดี้เชื่อสุดชีวิต

ใหญ่จินๆ นะอุนพ่อ!!!
เท่าคุณนิ่มเยย!!!

“แล้วปานินจะดื้อกับมัมไหมล่ะครับ” ภาสย่อตัวลงอุ้มเจ้าก้อนอ้อนขึ้นมาหอมแก้มก่อนจะพาลงไปชั้นล่างที่แม่แมวน่าจะกำลังวุ่นกับการทำอาหารเช้าให้ลูกแมวอยู่
“ดื้อนิดนิด”
“แต่ยังดื้อเหรอ”
“คับ”

ก็ยอมรับตรงๆ เลย
ภาสหัวเราะในลำคอให้กับความน่ารักของลูกชาย

“ภาณินไม่ดื้อกับมัมนะ”
“ดื้อนิดนิด”
“ไม่ดื้อเลยไม่ได้เหรอครับ”
“นิดนิดนะคับ” เด็กชายภาณินต่อรองกับคนเป็นพ่อ ลดให้แล้วนะ! ไม่ดื้อบิ๊กบิ๊กแต่ดื้อนิดนิด!
 
ภาสอุ้มเจ้าแสบลงมาวางไว้ในเบาะโซนของเล่นก่อนจะเดินเข้าไปในครัวที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ดวงตาใต้แว่นกรอบเหลี่ยมตวัดมองแมวดื้อในชุดอยู่บ้านพร้อมกับผ้ากันเปื้อน ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนถูกตัดให้สั้นเปิดโชว์รอยกัดหลังคอที่ขึ้นนูนเป็นแผลเป็นให้เห็นชัดเจน
ตราประทับที่ถูกลงไว้ตั้งแต่สมัยตะนิดกลับมาฮีทครั้งแรกหลังคลอด ทั้งๆ ที่ตั้งใจให้ทุกอย่างออกมาโรแมนติกที่สุด อยากให้เป็นช่วงเวลาที่ทั้งตัวเขาและตะนิดสามารถเก็บไว้ในใจแล้วคิดถึงมันในทุกปี แต่ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะจำรายละเอียดไม่ได้เพราะเจ้าแสบที่เอาไปฝากไว้กับคณิตดันร้องไห้ไม่หยุด ร้องหน้าดำหน้าแดง ร้องสุดเสียงกรี๊ด ร้องจนไข้ขึ้น ทำเอาคนเป็นลุงที่เห่อหลานตกใจแทบร้องไห้โทรมาหาเสียงสั่นให้รีบมาดูอาการ
แผนที่ว่าจะจัดงานแต่งหลังคลอดก็ถูกเลื่อนออกไปเพราะตะนิดอยากให้ภาณินโตพอรู้เรื่องกว่านี้ แต่พอผ่านมาได้จนเจ้าแสบสองขวบกว่า ตะนิดก็ดันไม่ได้สนใจงานแต่งแล้ว แมวดื้อเอ่ยปากเองเลยว่าถ้าอยากจัดงานแต่งเพื่อตระกูลก็จัดได้ แต่เจ้าตัวมีความสุขแล้วกับการที่ได้อยู่เป็นครอบครัวแบบนี้แม้ไม่มีงานหมั้นงานแต่งยิ่งใหญ่อลังการแบบที่เคยขอไว้วันคลอดก็ตาม
พอมีลูก ตะนิดก็ดูจะเทความสนใจทั้งหมดไปที่ภาณินหมด เรียกได้ว่าเขาตกกระป๋องไปในทันที ไอ้ที่เคยอ้อนเขาอยู่ทุกวันก็ลดน้อยลงไปอ้อนลูกแทน วันหนึ่งวันก็มีแต่นั่งดูนั่งอ่านอะไรเกี่ยวกับการเลี้ยงเด็ก คำว่าลูกเป็นโลกทั้งใบของพ่อแม่ก็ไม่ได้เกินจริงนักสำหรับกรณีตะนิด

“มัมมมมมม”
“ว่าไงดื้อ” แม่แมวเอ่ยดุลูกแมวที่วิ่งเข้าครัวมากอดขา
“ไม่ดื้อ ปานินดื้อนิดนิด”
“ไปปลุกแด๊ดดี้ไป”
“พี่ตื่นแล้ว” ภาสเดินเข้าไปกดจูบลงบนหลังคอตะนิดหนึ่งฟอด แต่นอนว่ามือก็ไม่ลืมเอื้อมไปจับกระทะไว้ กันแม่แมวตกใจแล้วเผลอทำกระทะหลุดมือ ซึ่งก็ตรงกับที่คาด แม่แมวสะดุ้งโหยงอุทานลั่น
“จ๊ากกก โอ๊ย โว้ย ตกใจ พี่ภาส!!”
“จ๊ากกกก มัม จ๊ากกกกกกกก”
“ล้อเลียนเหรอดื้อ!!!”
“ไม่ดื้อ!! ปานินดื้อนิดนิด!!!”
“พี่ภาส ตกใจหมด... อื้อ อย่ากัด” ตะนิดย่นคอหนีเมื่อถูกอีกคนงับลงที่หลังคอ
“เตรียมทำอะไรเนี่ย”
“แพนเค้กของโปรดใครไม่รู้”
“แพนเก๊ก ของปานิน!!!”
“ใช่เป่าาาาา เอ๊ะะะ ของลุงคณิตเป่าา เด็กแถวนี้คิดไปเองเป่า”
“ปานิน! ปานินรักแพนเก๊ก!”
“เอ่ หรือทำผัดผักแทนดีนะ”
“มัม ปานินไม่จ้อบผากกก ปานิน promise น้ามัม ดื้อนิดนิด ดื้อนิดนิดมากๆ” ลูกแมวเขย่าขนคนเป็นแม่ยิกๆ เดินหน้าอ้อนสุดพลังเพื่อนแพนเค้กราดน้ำผึ้งของโปรด
“หึ”
“แด๊ดดี้ ปานินอยากกินแพนเก๊ก”
“งั้นปานินต้องเก็บของเล่นเข้ากล่องหลังเล่นเสร็จนะครับ”
“คับ!”
“ปานินต้องร้องเพลงเอบีซีให้ก่อนกินแพนเค้กด้วย”
“คับ! เอบีชีดีเอ๊บอี!”
“ปานินต้องให้แด๊ดเอาคุณนิ่มเบอร์หนึ่งไปซักด้วย”
“คะ— อื้อ แด๊ดดี้ไม่ทำคุณนิ่ม ปานินไม่จ้อบ” ภาสฟังลูกบ่นงึมงำหวงตุ๊กตาควายชื่อคุณนิ่มเบอร์หนึ่ง ถ้าถามว่าใครตั้งให้ก็ไม่ต้องสืบเลย คุณนุ่มปลาฉลามนุ่นแตกนั่นยังนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงแม้เขาจะพยายามหลอกล่อให้เอาไปทิ้งอยู่หลายรอบ
“แด๊ดดี้นิสัยไม่ดีเลย ชอบแอบเอาคุณนุ่มคนอื่นไปซัก” ตะนิดหันมาร่วมวงโวยด้วย คุณนุ่มเขาตัวเหลวไปหมดเพราะพี่ภาสขยันเอาไปซัก เอาไปรองก้นเล่นคอม
“แด๊ดดี้แบดโบย!!”
“ใช่ๆ แด๊ดดี้แบดบอย!!! แบดลุง!!!” แม่แมวรีบตามน้ำดุพ่อแมวตามลูก
“แมวดื้อ”
“แมวจื้อ!!”
“ตะนิดแมวดื้อ”
“ตานิแมวจื้อ!!!”
“เนียนเลยนะดื้อ ไม่ต้องกินแพนเค้กแล้ว”
“อื้อออ มัมมมม ปานินเซอเรนเด้อ มัมแมวจื้อนิดนิดเหมือนปานิน” ลูกแมวกอดขาเอาจมูกเย็นๆ มาซุกไปตามน่องแม่แมวอย่างออดอ้อน แม้ตอนนี้จะยังพูดต่อประโยคได้ไม่ยาวแต่ก็ฟังเข้าใจรู้เรื่อง อาจจะตอบเป็นภาษาไทยบ่อยกว่าภาษาอังกฤษเพราะตะนิดไม่ค่อยถนัด แต่เวลาอยู่กับบ้านฝั่งภาสก็โต้ตอบภาษาอังกฤษได้ไม่ต่างจากภาษาไทย เล่นเอาภูเขาผู้ได้รับชื่อว่าเป็นคุณอายอดเห่อหลานถ้วยรางวัลระดับโลกถ่ายคลิปอวดเพื่อนลงไอจีสตอรี่เป็นจุดไข่ปลา
“ไปนั่งที่โต๊ะก่อนไปเร็วปานิน”
“เอาปานินไปนั่งไป เดี๋ยวพี่ยกไปให้” ภาสโน้มตัวหอมหัวฟูของแม่แมวก่อนจะเลี่ยงตัวไปหยิบจานแพนเค้ก ปล่อยให้ตะนิดเป็นคนอุ้มลูกแมวไปนั่งบนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก
ภาณินเป็นเด็กเอเนอร์จี้เยอะ ทั้งวิ่งทั้งปีนแล้วก็มักจะหัวเราะดังลั่นบ้านอยู่เสมอ แต่เมื่อถึงเวลาเก้าอี้วิเศษที่เมื่อนั่งแล้วจะได้กินข้าวก็จะเงียบเป็นพิเศษ
...เพราะปากเต็มไปด้วยของกิน

“แด๊ดดี้ ปานินกินคำบิ๊ก”
“too big ครับ” ภาสคว้าส้อมไปตัดให้หลังลูกแมวจิ้มแล้วยกแพนเค้กทั้งแผ่นใหญ่ๆ
“มัม ปานินจิ้ม”
“เค จิ้มๆ”
“ปานินกินเก่ง อาปูชม อาปูจาชื้อรถให้” คนเป็นพ่อชะงักมือให้กับน้องชายตัวเอง

...แค่กินข้าวเก่งก็จะซื้อรถให้
ไอ้เด็กนี่มันป๋าไม่หยุดจริงๆ

“อาภูเขาจะซื้อรถเลยเหรอ แล้วปานินขับได้เหรอ”
“ปานินไม่ไม่”
“ไม่ไม่อะไร”
“ไม่ไม่... คับ ไม่คับ แคนนอทไดร้”
“ไม่ไม่คับ? อ๋อ ไม่ขับ ปานินไม่ขับเหรอ แล้วเอารถมาทำไมอ่ะ”
“ให้ยุงเต้อคับ”
“ลุงเต้อ? ให้รถลุงเต้อเลยเหรอ โหยย ป๋าเอาเรื่องนะ ลูกใครเนี่ย”
“ฮี่ ยุงเต้อ ปานินเลิ้บยุงเต้อ”
“...”
“ปานินจะแม่รี่ยุงเต้อ” ลูกแมวเคี้ยวแพนเค้กตุ้ยๆ พร้อมกับอมยิ้มแก้มตุ่ย ตัดภาพมาที่ตะนิดได้แต่นวดบ่าอัลฟ่าหนุ่มปลอบใจที่ลูกชายวัยสองขวบพูดเรื่องแต่งงานให้ได้ยิน
“panin you can’t marry ลุงเต้อนะ”
“why”
“he’s married to ลุงชินแล้ว ลุงชินคือ asher’s mommy ไงครับ”
“then?”
“ลุงเต้อกับลุงชิน they’re married like daddy and mommy. That’s reason why you can’t marry him. And also, you already have me. Your dad is what the world’s coolest dad look like นะครับ ไม่ต้องไปสนอาเธอร์มันหรอกปานินสนใจแด๊ดก็พอ” ตะนิดแอบขำให้ลำคอให้กับอัลฟ่าหนุ่มที่พยายามอธิบายเรื่องอาเธอร์แต่งงานแล้วกับเด็กสองขวบกว่าอย่างเป็นจริงเป็นจัง
“then... ปานินแมรี่แอชเช่อด้วย”
“ตะนิด” พอสู้ลูกไม่ไหวก็รีบหันมาขอตัวช่วย 
“พี่ภาสก็ไปคิดมากอะไร ปานินก็พูดไปงั้น”
“แต่พี่ไม่ชอบไอ้เต้อ”
“แด๊ดดี้! แบดบอย! โนไอ้!”
“...”
“ปานินเลิ้บลุงเต้อ โนไอ้”
“...”
“แอ๊! มัม! แด๊ดดี้แย่งแพนเก๊กปานิน!!!!”

ตะนิดได้แต่กรอกตาด้วยความเบื่อหน่ายกับการทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ของคู่พ่อลูก แต่สุดท้ายความเบื่อหน่ายก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

เป็นอีกวันที่ตื่นมาเจอความวุ่นวาย
แต่ก็เป็นความวุ่นวายที่โชคดี


   TALK

ยังไม่จบนะครับ 555555555555555555

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
ป๊ะป๋าควันออกหูล่ะ

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2630
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2942
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
555555 เหนื่อยแทนตะนิดละนะ
เอ็นดูภาส หวงตะนิดก็หวง หวงลูกก็หวง

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7099
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
ครอบครัวสุขสันต์ อิอิอิ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น้องรักลุงเต้อม๊ากมาก..กกกกกกก เกือบจิ้นหล่ะนะ  :hao3:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 765
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-0
ปานินลูกก เลิ้บยุงเต้อ จะแมรี่กับยุงเต้อ เด่วนะลูกนะ รอป้าเก็บตังค์กค่าสินสอดให้ปานินแป๊บ! หลานจะเเต่งต้องได้แต่!!
 /เด่ววว55555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด