#ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 17 : ดราก้อนบอล [12/07/20] p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 17 : ดราก้อนบอล [12/07/20] p.4  (อ่าน 10017 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-0
พี่ภาสสสสส โธ่ววว พ่ออัลฟ่หน้าดุ จ้องจนกำแพงทะลุแล้วมั้ยย 5555555

ออฟไลน์ love-boy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :laugh: :laugh: :laugh:
โถถถถถถ พี่ภาส

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-1
ก็จะดื้อ 16



บรรยากาศตอนบ่ายวันธรรมดาเงียบสงบกว่าที่คิด...

ภาสนั่งจิบกาแฟมองวิวห้องนั่งเล่นด้วยความผ่อนคลาย
หากเป็นปกติช่วงเวลานี้เขาจะต้องถึงออฟฟิสแล้วแต่เนื่องจากตะนิดฮีททำให้เขาต้องลาหยุดงาน ซึ่งวันนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่เข้าไปแล้ว เขาลุ้นอยู่เหมือนกันว่าฮีทตะนิดจะหยุดหรือยัง เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมาเหมือนเขาทำบาปชาติที่แล้วไว้เยอะ ชาตินี้เลยต้องมาทรมานมองของที่น่ากินแต่ยังกินไม่ได้

พอคิดถึงภาพที่ย้อนกลับเข้ามาในหัวภาสก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักหน่วง อาจจะเพราะตะนิดรู้สึกผ่อนคลายกับการอยู่กับเขามากขึ้นกว่าตอนแรกทำให้ช่วงฮีทเอาแต่ใจมากกว่าปกติ ฮีทแรกตอนที่อยู่ด้วยกันยังทำแค่ขย่มตัก

แต่ฮีทรอบนี้คอมโบทุกอย่างที่ทำลายความอดทนเขา ไม่ว่าจะถูร่างกายตัวเองไปทั่วร่างเขาไม่เว้นแม้แต่หน้า ทำเอาขาแว่นหักกลางจนเขาต้องใช้แว่นสำรองในวันนี้ เอานิ้วเขาไปอมพอจะดึงออกก็กัดเสียแรงจนได้เลือด ไหนจะการใช้คำพูดคำจาอีกหลายอย่างที่พานเอาเขาต้องหลับตาดึงสมาธิทุกห้านาที

ดูแลแมวดื้อฮีทครั้งนี้เหนื่อยกว่าครั้งแรกเยอะมาก ซึ่งนั่นทำให้ภาสเห็นความแตกต่างระหว่างใช้ยากับไม่ใช้ยา หากใช้ยาใช้เวลาแค่วันเดียวฮีทก็จางแต่พอไม่ใช้ก็ฮีทรุนแรงทียาวติดกันสามสี่วัน

นอกเหนือจากเรื่องอ้อนบนเตียงแล้ว เขายังต้องคอยดูแลเรื่องความสะอาดและอาหารการกิน เนื่องจากตามกลไกร่างกายธรรมชาติของโอเมก้าจะมีน้ำหล่อลื่นจำนวนมากเพื่อช่วยลดการเสียดสีจากการมีเพศสัมพันธ์ และนั่นทำให้เตียงเขาเลอะเทอะไปหมดจึงต้องคอยเปลี่ยนทุกวัน ซึ่งแน่นอนว่าแมวดื้อก็ไม่เคยช่วยทำให้อะไรง่ายขึ้นอยู่แล้ว

จะเปลี่ยนผ้าปูเตียงทีก็กระโดดเอาจมูกมาซุกหวงผ้าไม่ยอมให้เอาไปไหน ทั้งกัดทั้งข่วนและตบท้ายด้วยการเริ่มขย่ม ครางอ้อแอ้ จับหน้าเขาแล้วกดจุ๊บไปทั่วจนหน้าเปียก

ส่วนเรื่องอาหาร ถึงจะยากไปหน่อยแต่ก็ต้องคอยบังคับให้กินอะไรลงท้องบ้าง ทั้งๆ ที่กินอาหารได้น้อยแต่ก็ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมาดื้อต่อบนเตียงได้ขนาดนั้น


เหนื่อย...
เหนื่อยสุดๆ...

อัลฟ่าหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับไปมา พูดตามตรงว่าเขาผ่านเรื่องบนเตียงกับโอเมก้ามาหลายคน ทั้งชายและหญิง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอโอเมก้ารับมือยากขนาดนี้

ตะนิดทั้งบริสุทธิ์และยั่วยวนไปพร้อมกัน
บางอย่างก็ทำไปแบบไม่รู้ตัวว่ามันคือการยั่วยวน

ถึงเขาจะปวดหัวมากแค่ไหน แต่แค่คิดว่าหากตะนิดไปยั่วยวนแบบนี้กับคนอื่นก็รู้สึกหงุดหงิดและบีบในใจจนแทบทนไม่ได้ เขาหวงเรือนร่างในอ้อมกอดแทบบ้า ไม่อยากให้ใครได้เห็น ไม่อยากให้ใครได้สัมผัส ไม่อยากให้ปากเล็กเรียกชื่อคนอื่นด้วยน้ำเสียงอ้อนแบบที่ทำกับเขา

“พี่ภาส...” เสียงเล็กดังขึ้นเรียกสติภาสที่ขมวดคิ้วมุ่นกับการหงุดหงิดในใจ อัลฟ่าหนุ่มหันไปทางบันไดก็พบกับแมวดื้อในชุดเสื้อยืดตัวเดียวยืนหน้าง่วงอยู่ ภาสวางแก้วกาแฟลงก่อนจะเดินเข้าไปโอบเอวบางพร้อมกับกดจมูกลงกับกลุ่มผมฟู ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรออกมา
“ทานอะไรหน่อยไหม”
“ไม่กิน...”
“มีแพนเค้กนะ”
“...” แมวดื้อไม่ตอบแต่ซุกหน้าเข้ากับอกเขา ภาสแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อกลิ่นแป้งผสมพีชที่ควรจะฟุ้งจัดกลับบางลงเยอะ

หายฮีทแล้ว?

“ตะนิด...”
“พี่ภาส จูบหน่อย” แมวดื้อเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แน่นอนว่าเขาก้มตัวลงจูบทันทีที่อีกฝ่ายอ้อน ตอนนั้นเองก็แอบขยับมือจับก้อนพีชกลมใต้เสื้อยืดเพื่อเชคอะไรบางอย่าง

กลับมาใส่กางเกงใน...
กลิ่นแป้งจาง...

ฮีทหายแล้วนี่นา

ภาสผละหน้าออกมาเตรียมจะถาม แต่พอผละออกแมวดื้อก็เอามือเกาะบ่ากระโดดขึ้นเอาเท้าเกี่ยวเอวเขาไว้ ใบหน้าดื้อเอียงซบไหล่เขาอย่างออดอ้อน

ภาสลอบอมยิ้มเบาๆ เมื่อจับโป๊ะแมวดื้อได้แล้วว่าที่ทำอยู่นี่มีสติร้อยเปอร์เซ็น แต่เมื่ออีกฝ่ายเลือกจะอ้อนต่อเขาก็จะทำเป็นไม่รู้ให้ก็ได้ อัลฟ่าหนุ่มกระชับมือที่จับก้อนพีชนุ่มไว้ก่อนจะพาแมวดื้อโป๊ะแตกขึ้นห้อง

“อยากได้อะไร หืม?” ภาสพูดพลางวางตะนิดลงบนเตียง ตะนิดเม้มปากแน่น แก้มโมจิขาวแต้มสีแดงระเรื่อ
ทั้งหมดทั้งมวลยิ่งตอกย้ำว่าหายจากอาการฮีทแล้ว เพราะตอนที่ตะนิดฮีทไม่มีแม้แต่จังหวะที่เขินอายทั้งๆ ที่ทำอยู่เป็นอะไรที่เจ้าตัวคงโวยวายบ้านแตกถ้าทำตอนไม่ฮีท

“พะ พี่ภาส”
“...” ภาสมองร่างตรงหน้าผ่านเลนส์แว่น ในหัวได้แต่คิดว่าจะเฉลยตอนไหนดีกว่าเขารู้แล้ว ส่วนตะนิดที่คิดว่าตัวเองเล่นบทฮีทเนียนที่สุดก็ได้แต่มองเท้าตัวเองด้วยความสับสน

เขามีสติดีแล้ว
...แต่ยังอยากอ้อนอยู่นิดหน่อย แบบแค่นิดหน่อย นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ
ใบหน้าดื้อเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาดุที่จ้องมองลงมาด้วยความลังเล ก่อนจะขยับพูดด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

“จะ จูบอีก”
“...”
“อยากกอดอีก”

ภาสลอบถอนหายใจ เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะจับแมวดื้อขึ้นมานั่งบนตัก ใบหน้าหวานแต้มสีแดงชัดเจนแต่ก็ยังคงทำหน้าเหมือนตัวเองไม่ได้เขิน
อัลฟ่าหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปประทับจูบแผ่วเบาพร้อมกับยกมือขึ้นกระชับท้ายทอยแมวดื้อไม่ให้ดึงหน้าหนี เขางับปากเล็กเบาๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายส่งเสียงอืออาออกมา เกลียวลิ้นสอดและลมหายใจหอบประสานไปพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น

ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายมีสติครบถ้วนยิ่งกระตุ้นให้ภาสรู้สึกดี เขาอยากให้แมวดื้อรับรู้ว่าตรงหน้าคือใคร อยากให้ยินยอมแบบมีสติ แต่ถึงอย่างไรหากจะมีครั้งแรกก็ควรเกิดขึ้นระหว่างฮีทเพื่อป้องกันการบาดเจ็บ ข้อนี้เขารู้ดี เนื่องจากขนาดของอัลฟ่านั้นไม่เหมาะอย่างมากที่จะทำครั้งแรกกับโอเมก้านอกฮีท ต่อให้ใช้สารหล่อลื่นมากมายแค่ไหนก็ไม่เท่ากลไลร่างกายที่ปรับมาเตรียมสำหรับสืบพันธุ์โดยเฉพาะ

... แต่ในอนาคตหลังจากครั้งแรกผ่านไปก็ไว้ค่อยว่ากันอีกที
   
“ถูไหม?” ภาสเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มมุมปากเป็นการหยอกล้อ
“...” แมวดื้อแก้มแดงจัดไปยันหูเมื่อได้ยินคำถาม ภาสรู้อยู่แล้วว่าคำตอบต้องเป็นปฏิเสธ ขี้อายขนาดนี้คงไม่มีทางปล่อยให้เขาทำนอกฮีทหรอก เขาถอนหายใจเตรียมจะเฉลยว่าจับโป๊ะได้แล้ว
“หึ ตะนิดพี่รู้-“

แต่ทว่า...


“อื้อ”
“อื้อ?”
“ถะ ถู กะ กะ ก็ได้”

ห๊ะ...
ภาสอุทานในใจพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ดีที่ตะนิดก้มหน้าคางชิดอกอยู่ทำให้ไม่เห็นว่าเขาแสดงสีหน้าตกใจออกมาขนาดไหน ตะนิดเป็นฝ่ายลุกขึ้นจากตักก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งใหม่ในท่าที่หันหลังแนบกับแผ่นอกอุ่น ขาเล็กยกขึ้นชันอย่างรู้งานเพราะพอจะจำได้ลางๆ จากตอนตกอยู่ในห้วงฮีทว่ายกขาท่านี้บ่อย แมวดื้อที่กำลังเขินไม่ได้รู้เลยว่าการกระทำทุกอย่างทำเอาอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งตัวแข็งตกใจแค่ไหน

นอกฮีทแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังอยากให้เขาสัมผัสงั้นเหรอ?
ให้ตายเถอะ....
กำแพงก็ไม่ช่วยแล้วแบบนี้

“อ๊ะ.. พี่ภาส” แมวดื้อสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงการตื่นตัวของอะไรบางอย่างบริเวณก้น
“ตกใจอะไร...” ภาสรู้สึกเสียงที่ตัวเองพูดออกไปช่างแหบพร่า มือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อยืดเพื่อลูบพุงนิ่มไปมา
“พี่ภาส รีบๆ ทำได้ไหม” เสียงเล็กตะหวาดลั่นด้วยความเขิน 
“เราเปลี่ยนท่าดีกว่า”

ภาสรวบร่างเล็กขึ้นโยนลงบนเตียง แมวดื้องงเล็กน้อยที่ถูกจับโยนนอน ขาเล็กตั้งชันเตรียมจะลุกขึ้นแต่ก็อัลฟ่าหนุ่มก็สอดตัวเข้ามาระหว่างขา ใบหน้าดุนั่นจ้องนิ่งมาทำเอาโอเมก้าน้อยใจเต้นรัว

ปกติไม่ถูท่านี้นี่...
ปกตินั่งตักหันหลังไม่ใช่เหรอ! แบบนี้มันน่าอายนี่นา!

 แมวดื้อหันหน้าหนีมุดหมอนเมื่อขาถูกอีกคนจับขึ้นพาดบ่า เสื้อยืดตัวโคร่งที่ใส่ไว้เลิกขึ้นเปิดให้เห็นหน้าท้องขาวกับกางเกงในลายปลาฉลามสีฟ้าตัวจิ๋ว ภาสหอบหายใจถี่กับภาพตรงหน้า

“ตะนิด...”
“...” ไม่ตอบ ไม่ตอบ ไม่ตอบ!!!
“พี่ทำได้ใช่ไหม เราอนุญาตใช่ไหม”
“ฮึก”
“แมวดื้อ ตอบพี่ก่อน” ภาสเอ่ยเสียงแหบพร้อมกับหันหน้าไปกดจูบที่ข้อเท้าในอุ้งมือ แมวดื้อสะดุ้งเฮือกจะชักขากลับแต่มือใหญ่ก็ออกแรงรั้งไว้

ตะนิดปล่อยน้ำตาแห่งความเขินอายออกมาทันที ไม่คิดเลยว่าพอไม่ฮีทแล้วจะน่าอายขนาดนี้ แต่ถ้าหลุดบอกไปว่าไม่ได้ฮีทอยู่ต้องน่าอายกว่าเดิมแน่ๆ ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ

“อื้อ นิดอนุญาต”

ภาสเชิดหน้าขึ้นมองเพดานก่อนจะคำรามลอดไรฟันออกมาเบาๆ เขาหลับตาควบคุมจังหวะการหายใจตัวเองอยู่สองสามวิถึงค่อยตวัดหน้ากลับลงมามองแมวดื้อ ใบหน้าหล่อหันไปขบฟับกับข้อเท้าขาวหนึ่งทีเป็นการดุ

ทำตัวน่ารักแบบนี้มันเกินไปแล้ว...
เกินไปแล้วจริงๆ

“ตะนิด เรานี่มัน...”
“...อะ อะไร”
“หาเรื่อง” ภาสพูดไว้สั้นๆ ก่อนจะใช้มือรวบขาขาวทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวก่อนจะจับรั้งขึ้นจนแผ่นหลังเล็กถูไปกับเตียง สะโพกนิ่มยกลอยขึ้นเล็กน้อย ทั้งหมดนั่นทำเอาแมวดื้อร้องเหวอออกมาลั่น ดวงตากลมมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน

เดี๋ยวๆ ไม่เคยมีท่านี้นี่นา!!!

“พี่ พี่ภาส ทำไรอ่ะ”
“ถูไง”

ไม่เคยถูท่านี้นี่!!!

“ถะ ถูเฉยๆ นะ เดี๋ยว พี่ภาส นิดว่ามันแปลกๆ”
“เอาขาหนีบคอพี่ไว้แมวดื้อ” พอโดนสั่งตะนิดก็รีบหนีบขาเข้ากับหัวของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แมวดื้อมองใบหน้าดุด้วยความแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นพี่ภาสทำหน้าแบบนี้มาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายสีหน้าแบบนี้ออกมายังไง แต่มันดูเซ็กซี่จนใจเต้นแรง

ตอนนั้นเองที่ตะนิดมองต่ำลงเมื่อรู้สึกอะไรยุกยิกแถวก้นก่อนจะตามมาด้วยสัมผัสอุ่นร้อนแนบลงมา พอมองลงไปเห็นท่อนเนื้อขนาดใหญ่พาดอยู่ตรงกางเกงในก็ตาโตทันที

บ้าไปแล้วเหรอ!!!!!
มัน มัน มัน มันใหญ่กว่าของเขาไปเยอะเลย!!!!!

“พี่ภาส!!!!!” เสียงเล็กแหวลั่นห้องทันทีที่เขารูดกางเกงในตัวจิ๋วเหวี่ยงทิ้งไปบนพื้น ความอุ่นร้อนของผิวหนังปะทะโดยตรงเล่นเอาตะนิดเขินวูบวาบหน้าแดง

ไหนว่าถูเฉยๆ ไง!!! ตอนเขาฮีทยังไม่เคยเห็นขนาดนี้เลยแท้ๆ !!!
แล้ว แล้ว ไอ้บ้องนั่นมันอะไรกัน
ตอนเห็นมันเบียดกางเกงเวลาอีกคนตื่นตอนก็รู้แหละว่ามันดูยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะบิ๊กเบิ้มขนาดนี้นี่นา!!! ทาบถึงสะดือหรือเปล่าเนี่ย!!!!
ขาเล็กผละออกจากหัวอัลฟ่าหนุ่มเปลี่ยนมายันไหล่แกร่งไว้ทันทีด้วยความตกใจ ภาสเงยหน้าจากการปลดปล่อยสิ่งที่คับแน่นจากกางเกงขึ้นสบตากับแมวดื้อที่ตอนนี้ทั้งหน้าแดง ทั้งอ้าปากเหวอ

“ตะนิด”
“พะ พี่ภาส ไหนว่าถูเฉยๆ ฮือออออ มันเห้ย มันไม่ได้แล้วนะเนี่ย มัน บ้าเอ๊ย เกิน เกินไปมากๆ” ปากเล็กพึมพำไม่ได้ความ แค่เห็นขนาดก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“ถูเฉยๆ ไม่มากกว่านี้” มือใหญ่จับขาเล็กทั้งสองข้างประกบกันฟาดไว้ที่บ่าข้างขวา มือใหญ่รั้งกางเกงในลายปลาฉลามสีฟ้าตัวจิ๋วลง หนอนจิ๋วของแมวดื้อก็โผล่ออกมา ตามปกติของโอเมก้ามักจะมีเครื่องเพศขนาดเล็กอยู่แล้ว เขารู้ตั้งใจตอนเห็นครั้งแรก แต่พอได้ออกมาเทียบกันก็ยิ่งเห็นความแตกต่าง

เล็กจริงๆ แฮะ

“พี่ภาสยิ้มอะไร!!!!”
“โทษที มันน่ารักดีน่ะ” เขาหมายความอย่างนั้นจริงๆ แต่ดูเหมือนเจ้าของหนอนจิ๋วจะขมวดคิ้วไม่พอใจ
“มาตรฐานชายไทย!!!!”
“เหรอ”
“พี่ภาส!!!”
“ทำไมวันนี้โวยวายเยอะจัง ผิดปกตินะ” ลืมไปเลยว่าเล่นละครอยู่ ตะนิดหุบปากฉับก่อนจะทิ้งหัวลงกับหมอนน้ำตาคลอ

บ้าที่สุดเลย!!!
เขินจนจะตายแล้ว!!!!

“พี่ภาสรีบทำ”
“หึ”
มือใหญ่รวบความแข็งขืนของตัวเองและของอีกฝ่ายให้แนบกัน ความร้อนที่แนบมาทำเอาตะนิดครางในลำคอ ใบหน้าดื้อบี้ลงกับหมอนพร้อมกับหลับตาปี๋ แรงเสียดสีที่แปลกใหม่ทำเอาตะนิดที่พยายามจะรู้สึกให้น้อยที่สุดเพราะไม่อยากส่งเสียงครางกลับยิ่งตื่นเต้นจนรู้สึกไปหมดทุกอย่าง ปากเล็กเม้มเข้าหากันเมื่อกั้นเสียง

“แมวดื้อ”
“ฮึก...”
“ไม่กัดปาก” ภาสใช้นิ้วโป้งบี้ไปที่ปากเล็ก
“ฮึก มะ ไม่”
“ครางได้ ฮีทอยู่ไม่ใช่เหรอ”

เออจริงด้วย...
พอรู้อย่างนั้นคนตัวเล็กเลยผ่อนคลายมากขึ้น สัมผัสด้านล่างเริ่มเร่งจังหวะมากขึ้นทำเอาโอเมก้าหน่อยส่งเสียงครางแสนน่าอายลั่น นิ้วเล็กจิกผ้าห่ม แผ่นหลังบางยกขึ้นลอยเหนือฟูกพร้อมกับหอบถี่

ทุกการกระทำของตะนิดตกอยู่ในสายตาของอัลฟ่าเลือดแท้ ภาสสบถในลำคอให้กับภาพตรงหน้า ตลอดเวลาที่ตะนิดฮีทเขามักจะจัดท่าให้อยู่ในลักษณะนั่งมากกว่านอน เพราะแมวดื้อติดนิสัยชอบขย่มเวลาฮีท ต่อให้นอนราบได้ไม่เท่าไหร่ก็จะเริ่มขอเปลี่ยนเป็นนั่งตักอยู่ดี เขาเองก็รู้สึกว่าท่านั่งจะหลีกเลี่ยงความเสี่ยงได้มากกว่านอน

... ซึ่งเขาคิดถูก
พอแมวดื้อมานอนครางหงิงให้เห็นหน้าแบบนี้ ยอมรับเลยว่าห้ามใจยากกว่ามาก ภาสดึงเสื้อยืดที่ถกขึ้นไปกองบนเนินอกขาวลงมาปิดตามเดิมแบบที่เสื้อยืดควรจะปิด เขาเร่งจังหวะการขยับสะโพกเสียดสีความอุ่นร้อนกับต้นขานุ่มนิ่มเมื่อรู้สึกได้ว่าตะนิดใกล้จะถึงจุดสิ้นสุด เสียงครางเล็กๆ ที่ดังมาจากใต้ร่างทำเอาเสียวท้องวูบวาบจนต้องระบายอารมณ์ด้วยการขบเม้มที่ขาเรียวข้างบ่า 

“อ๊ะ พี่ภาส พี่ภาส นิด นิดจะ” แมวดื้อส่ายหัวไปมาก่อนจะเด้งตัวขึ้นกระชากหัวเขาลงไปแนบอก
“โอ๊ะ…   ”
“จะ จะ ฮึก อ๊ะ” เสียงหวีดแหลมดังขึ้นข้างหูพร้อมกับอาการสั่นระริกไปทั้งตัว จากนั้นแมวดื้อก็ทิ้งตัวหมดแรงลงกับเตียง ภาสผุดตัวขึ้นนั่ง อาการแสบหนังศรีษะจากการโดนกระชากเล่นเอางงไปชั่วขณะ แต่พอเห็นคราบขาวเป็นทางบนเสื้อยืดนั่นถึงเข้าใจ

เวลาถึงชอบจิกอะไรบางอย่างสินะ...
สมแล้วที่เป็นแมวดื้อ

พอมองใบหน้าดื้อเสร็จภาสก็ก้มมองความแข็งขืนของตัวเองที่ยังไม่สงบแม้แต่น้อย เขาจับขาเล็กที่ไร้ซึ่งพละกำลังขึ้นพาดบ่าก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอีกรอบ คราวนี้เขาเพิ่มมือเข้าไปช่วยด้วยอีกแรง แมวดื้อที่นอนหอบเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเบะปาก ดวงตากลมเจือด้วยน้ำตาตวัดมองเขาอย่างตัดพ้อ

“ฮึก พี่ภาส พอ พอแล้ว”
“อีกนิดนะ”
“ฮือออ อ๊ะ พี่ภาส พี่ภาส” แมวดื้อมุดหน้าหนีความเขินและแรงอารมณ์ที่กลับมาอีกรอบ ความหยาบของมืออัลฟ่าหนุ่มเล่นเอาโอเมก้าตัวน้อยอารมณ์กระเจิดกระเจิง       


ตึ่งตึงตึ๊งตือดือดึ๊ง

หือ?
ท่ามกลางแรงอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ เสียงโทรเข้าคอลไลน์ดังขึ้นพร้อมกับการหยุดชะงักตัวของทั้งคู่และเมื่อย้ายสายตาไปที่โทรศัพท์ข้างหัวเตียง ภาสก็เห็นชื่อที่ปรากฏขึ้น

“คณิตคอลมา...”
“...!!!” ตะนิดตกใจตาโตเหมือนคนโดนจับได้ว่าทำความผิด มือเล็กเตรียมเอื้อมไปหยิบมือถือแต่ก็โดนมือใหญ่จับไว้
“ช่างหัวมันไปก่อนแล้วกัน”
“หะ ห๊ะ”

ตะนิดอุทานด้วยความไม่เข้าใจและร่างสูงก็ตอบด้วยการจับขาทั้งสองข้างแยกวางไว้บนบ่าก่อนจะขยับมือสาวอย่างรวดเร็วทำเอาแมวดื้อครางลั่นจนสะโพกลอย อัลฟ่าหนุ่มครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจพร้อมกับโน้มตัวลงฝังเขี้ยวกับปลอกคอหนังระบายอารมณ์

แมวดื้อกางเล็บครูดกับแผ่นหลังคนด้านบน ปากเล็กส่งเสียงครางไม่เป็นภาษาก่อนจะตวัดขารัดร่างสูงไว้เมื่อใกล้ถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ ภาสเองก็ซุกจมูกเข้ากับเนินไหล่เล็กพร้อมกับคำรามลั่นสอดประสานไปกับเสียงเล็ก

สงครามย่อมๆ จบลงพร้อมกับเสียงคอลไลน์ดังเป็นซาวด์ประกอบ ตะนิดได้แต่หมดเรี่ยวหมดแรงทิ้งขาลงชันกับเตียง ส่วนภาสก็ไล้จมูกคลอเคลียอยู่กับซอกคอขาวสลับกับแก้มนุ่มไปมา มือใหญ่ขยับขึ้นนวดเฟ้นไปทั่วสะโพกนิ่ม
จนในที่สุดเสียงคอลไลน์ก็เงียบไปจึงทำให้เสียงลมหายใจหอบของทั้งคู่ดังขึ้น เป็นภาสที่หยัดตัวขึ้นนั่ง พร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น พอเหลือบตามองร่างเล็กที่นอนหอบอยู่ก็ต้องสบถในลำคออีกรอบ

… สภาพแมวดื้อที่มีคราบขาวเปื้อนทั้งเสื้อทั้งคางนั่นมัน

“คะ คอลหาคณิตก่อน”
“สภาพนี้เนี่ยนะ... พอเลย เดี๋ยวค่อยโทรกลับ” ภาสถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นห้ามแมวดื้อไว้ ขืนคอลไปตอนนี้พี่แมวได้โผล่ตัวมากดกริ่งห้องแน่นอน
“พี่ภาส...”
“หืม”
“จะ จูบหน่อย”

ภาสขำในลำคอให้กับความขี้อ้อน พลางลุกขึ้นไปนอนทาบกับคนตัวเล็กพร้อมกับประทับจูบลงไป แมวดื้อยกมือขึ้นโอบรอบคอแกร่ง นิ้วเรียวนวดไปทั่วกลุ่มผมของอัลฟ่าตรงหน้า 


ภาสได้แต่คิดว่าเขาคงต้องทำเนียนไม่รู้ไปอีกสักพัก
ความแตกเมื่อไหร่คงได้มีคนเขินพองแก้มงอนแน่นอน...

 





 

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
ตั่ยแล้ววววๆ เจ้าแงว
ถือไม้เรียวรอฟาดเด็ก
เด็กมันเล่นกับไฟใช่มั้ยพี่ภาส เด็กมันร้ายย

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
รอวันพี่ภาสตบะแตก.... :impress2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
ดื้อมากกก ถ้าน้องรู้ว่าโป๊ะแตก มีเขินหนักแน่นอน

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
โอ๊ยยย เอ็นดูตะนิดมาก เป็นคนซื่ออะเนาะ
ตัวเล็กตัวน้อย เจ้าขี้อ้อน เจ้าก้อนกลม
แล้วเป็นไง ตอนนี้ทั้งหลงพี่ ติดพี่
พี่ภาสก็หลงไม่ต่างกัน ตอนนี้รักแล้วไม่รู้มั้ง

แต่คืออะไรคะ ทำเนียนหรอ แต่รู้ไว้เลยว่า เนียนไม่เก่งจ้า

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-0
ตะนิดรู้กก แม่จะตีหนูๆ แอ๊บฮีทจนาทีสุดท้าย พี่เขาจับได้ตั้งนานแล้ว วว เจ้าแมวดื้อขี้อ้อน
โอ้ยยย เอ็นดู นิดก็คิดว่านิดเนียนแล้วใช่มั้ยย :hao7:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1071
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
 :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 16 : ถู [03/07/20] p.4
« ตอบ #129 เมื่อ: 04-07-2020 22:52:05 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7668
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ตะนิดโป๊ะแตก

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-1
ก็จะดื้อ 17

ปกติยามเช้าในอาทิตย์ที่ผ่านมาของตะนิด คือความยากลำบาก เขาต้องคอยตั้งนาฬิกาปลุกให้ไวกว่าเดิมเพื่อเลี่ยงการเจอหน้าอัลฟ่าร่วมห้อง พอเปลี่ยนเวลามาตื่นเช้า อีกคนก็ดันมาตื่นเช้าตาม หลบหัวซุกหัวซุนจนแทบจะบ้าตาย

ถึงที่จะบ้าหลักๆ เพราะคิดถึงกลิ่นลาเวนเดอร์ก็ตามเถอะ
แต่ทว่า...
ความจะบ้านั่นยังเทียบไม่ได้กับการตื่นของเช้าวันนี้

ดวงตากลมของตะนิดจ้องนิ่งไปที่กำแพงสีครีมๆ ขาวๆ เมื่อวานหลังจากที่อ้อนจนเลยเถิดโดนจับถูเป็นตะเกียงจีนี่แล้ว เขาก็ทำเนียนยังฮีทอยู่ให้พี่ภาสสั่งกุ้งเผามาให้กิน กินเสร็จจนพุงป่องก็นอนดูเนทฟลิกซ์ซุกอกอีกฝ่ายด้วยข้ออ้างที่ว่ายังฮีทอยู่เลยติดกลิ่น พอถึงเวลานอนก็ยังสามารถอ้างเข้าไปซุกต่อได้อีก

ลืมไปอย่างเดียว
คือเช้าวันต่อมาจะยังไงต่อดีวะเนี่ยยยยยยยย

แมวดื้อโวยวายลั่นระบบความคิดพร้อมกับเบะปากอย่างไม่รู้จะเอาอย่างไรดี แกล้งเนียนฮีทต่อก็กลัวโป๊ะแตกแต่พอจะบอกว่าฮีทหายแล้วก็แอบเขินๆ

“อื้อ...”
“...!!” โอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งเฮือกเมื่อแขนล่ำพาดเอวมาพร้อมกับลำแขนใหญ่ที่สอดเข้ามาใต้เสื้อนอนตัวเดียวที่เขาใส่ประดับร่างกายอย่างถือวิสาสะ ความอุ่นร้อนของอุ้งมือสากแนบลงกับหน้าท้องกลมก่อนจะลูบวนไปมา

เจ้าของพุงยุ้ยมองมือโจรปล้นพุงด้วยความงุนงง หลายครั้งแล้วที่มือใหญ่นี่ชอบแอบซุกเข้ามาลูบพุงเขา ไม่รู้ติดใจอะไรนักหนา ถ้าชอบนักก็เลิกฟิตซิกซ์แพคนั่นแล้วเดินทางสายกินไปกับเขาเสียก็สิ้นเรื่อง ง่ายกว่าการออกกำลังกายตั้งเยอะ

พอนึกถึงซิกส์แพคภาพเมื่อวานก็ย้อนกลับเข้ามาให้ต้องกัดปากแน่นกลั้นความเขินอาย เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นไอ้นั่นของคนอื่นนอกเหนือจากคณิต แต่ของคณิตเห็นล่าสุดก็ตอนประถมนู่น หลังจากที่ไซซ์เริ่มต่างกันมากขึ้นจนเห็นได้ชัดเขาก็เลิกการอาบน้ำพร้อมแฝดพี่ทันที

สายตาแซวมังกรยักษ์เขาจากคณิตนั่นเลวร้ายมาก
แต่ก็เลวร้ายไม่เท่าโดนแซวว่ามังกรยักษ์น่ารักจากอัลฟ่านิสัยไม่ดีร่วมเตียง!!!!

น่ารัก!!!!
คำชมที่ใช้กับสิ่งเล็กๆ จุ๊มุๆ อย่างคุณนุ่มเบอร์หนึ่งไม่ก็คุณนุ่มเบอร์สามจุดสองที่คณิตกดตู้กาชาปองมาให้ ซึ่งก็มีขนาดเล็กมากๆ จนพอดีกับลูกบอล

และใช่...
พี่ภาสใช้คำนั้นกับมังกรยักษ์ของเขา

แย่ที่สุด...
แต่ว่า...
พอเทียบขนาดของเขากับของอีกฝ่ายแล้วมันก็ต่างกันจนน่าโมโหจริงๆ นั่นแหละ แค่นึกภาพตะนิดก็ขนลุกซู่ เขาเองก็ไม่ได้ใสขนาดจะไม่รู้หรอกว่าปกติเพศสัมพันธ์มันเป็นยังไง แค่นึกภาพว่าไอ้บ้องนั่นเข้ามาในตัวก็อยากจะร้องไห้ ปกติแล้วโอเมก้าจะฮีทเป็นเดือนๆ ไป แต่พอเจอคู่แห่งโชคชะตา ตารางฮีทก็จะรวน อาจเกิดบ่อยแค่ไหนก็ได้ มาช้ากว่าปกติไม่ก็มาไวกว่าปกติ

ละ ละ แล้วเขาก็ดันไปพูดแล้วด้วยว่าฮีทครั้งต่อไปจะพร้อมแล้ว
พร้อมแล้ว...
พร้อม...

พร้อมก็แย่แล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
คุณนุ่มเบอร์ศูนย์ตัวนี้ไม่น่ารักเลย เป็นยักษ์หรือไงถึงพกกระบอง!!!
ฮือออออออออออ

แค่คิดตะนิดก็เบะปากฮือ แขนเล็กเลื่อนไปจับก้นตัวเองเบาๆ เป็นการปลอบโยนตัวเอง ดูสิ ก้นเรามันก็แค่นี้ จะบ้าเหรอ ไม่ไหวหรอก 

ภาพทุกอย่างตกอยู่ในสายตาอัลฟ่าหนุ่มอีกครั้ง ภาสตื่นตั้งแต่ตะนิดขยับตัวแปลกๆ และเจ้าตัวก็ยังเพิ่มความแปลกด้วยการเอื้อมมือมานวดก้นตัวเองไปมาอีกต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาขยับมือลูบหน้าท้องนิ่มของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นวงกลม

เขาชอบจับพุงนิ่มของแมวดื้ออย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้แต่พอได้จับครั้งแรกแล้วก็อยากจับอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เขาได้สัมผัสกับหน้าท้องของแมวดื้อ จะรู้สึกอุ่นวาบในอกอย่างน่าปะหลาด

ตอนนั้นเองที่ภาสสะดุ้งเฮือกเมื่อมือเล็กเลื่อนออกจากสะโพกตัวเองมาเขี่ยๆ แถวกางเกงเขา ตอนแรกก็คิดว่ามือไปโดน แต่พอยังขยับแปะๆ ต้นขาเลยค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายตั้งใจจับ

ว่าแต่...
จับอะไร?
ตะนิดทำท่าจะพลิกตัวภาสเลยต้องรีบหลับตาลงควบคุมลมหายใจให้เหมือนกำลังหลับอยู่ เนียนไหมไม่รู้ แต่น่าจะเนียนกว่าแมวดื้อที่แกล้งฮีทแต่ซัดกุ้งเผาหมดไปสองโลกว่าคนเดียว

“เวลานอนก็ดูไม่ดุเท่าไหร่” เสียงงุ้งงิ้งดังขึ้นข้างหูพร้อมกับแรงเขี่ยเบาๆ ที่ปลายจมูก ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะย้ายไปจิ้มๆ ที่แถวบริเวณข้างตาอัลฟ่าหนุ่ม
“...”
“พอนอนแล้วไม่เห็นตีนกาเลย”
“...”
“ตอหนวดขึ้นแล้ว ดีจัง มีหนวดด้วย อยากมีบ้าง” แมวดื้อส่งเสียงบ่น ด้วยความที่โอเมก้าปกติมักจะไม่ค่อยมีหนวดรวมไปถึงขนส่วนอื่นบนร่างกายเขาเลยรู้สึกเท่น้อยกว่าคณิตไปห้าเปอร์เซ็น แต่ก็ยังเท่อยู่ดี
ส่วนฝั่งคนแกล้งนอนก็ได้แต่หัวเราะในใจ นึกสภาพแมวดื้อมีหนวดแล้วก็ดันอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ คงจะแปลกน่าดู

“ปากนี่ใช่ไหมที่ชอบดุ ตีให้แตกเลยดีไหม ขี้ดุว่ะ ลุงขี้ดุ” ภาสกระตุกคิ้วขมวดเล็กน้อยเมื่อถูกบีบปาก และอีกอย่างคือ

ลุงอะไร
เรียกลุงได้ยังไง พอหลับหน่อยก็กวนเลยนะ

“...”
“ไอ้หยา อย่าเพิ่งตื่น โอ๋ๆๆๆ นอนนะ หลับตาแมวจะกล่อม น้ำท่วมเมฆกระต่ายลอยโคมหมาหางงอส่ายหัวกระดุ๊กกระดิ๊๊ก” แมวดื้อย้ายมือมาลูบหัวเขาไปมาเหมือนพยายามกล่อม เห็นอย่างนั้นเขาเลยจำเป็นต้องแกล้งหลับต่อให้
“...”
“พี่ภาส...”
“...”
“ฮื้อ ชอบจัง”

ชอบอะไร?
ภาสนึกขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคบอกชอบจากแมวดื้อ ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงแรงกดเบาๆ บริเวณริมฝีปาก แม้จะเป็นสัมผัสที่กดลงมาเพียงไม่กี่วิแต่ก็ทำเอาใจเขาเต้นแรงเสียจนกลัวแมวดื้อจับได้

... โดนขโมยจูบเสียอย่างนั้น
น่ารักเป็นบ้า...

“เอ้ย เคารพธงชาติตอนเช้าอีกแล้วนะ” เสียงแมวดื้อดันขึ้นพร้อมกับเสียงขยับตัว สักพักภาสก็รู้สึกได้ถึงการโดนนั่งทับลงมาที่หน้าท้อง เขาลืมตาขึ้นกะจะบอกแมวดื้อว่าเขาตื่นแล้ว แต่พอลืมตามาภาพตรงหน้ากลับเป็นแผ่นหลังเล็ก มองต่ำลงมานิดหน่อยก็ปรากฏเป็นก้อนพีชนุ่มนิ่มที่ใส่เพียงแต่กางเกงสีฟ้ากับต้นขาขาวๆ 

เจ้าแมวดื้อมานั่งหันหลังอะไรบนตัวเขากันเนี่ย?

“แอบดูได้ป่ะ ได้ดิ”

พูดกับใคร? ผีในห้องหรือไง?
 
ภาสยกมือขึ้นกอดอกมองดูว่าแมวดื้อกำลังจะซนอะไรต่อ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงจับในบริเวณที่ไม่ควรโดนจับ มือเล็กเปิดกางเกงนอนเขาขึ้นก่อนจะปิดลงอย่างรวดเร็ว

“เกินไปมาก บ้าไปแล้วป่ะเนี่ย”
“...”
“ไม่ไหวหรอก”
“....”
“ฮีทหน้าแกล้งตายดีกว่า”

พูดจบแมวดื้อก็ลุกขึ้นยืน ภาสเลยต้องรีบแกล้งหลับอีกรอบ ตะนิดพอซนเสร็จก็ปีนเตียงลงวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไป ตอนนั้นคนที่แกล้งนอนมาตลอดถึงค่อยได้ลืมตาตื่นเต็มที่ 

ฮีทหน้าแกล้งตาย?
ไม่ได้รู้ตัวเลยสินะว่าเวลาตัวเองฮีท คนที่อยากแกล้งตายน่ะ มันเขาต่างหาก 

ภาสลุกขึ้นนั่งพลางหยิบแว่นมาสวม เขานั่งรอแมวดื้อออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งก็กินเวลาอยู่ไม่กี่นาที ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่เดินคาบแปรงสีฟันออกมาจากห้องน้ำ

“เอ้า อี้อ้าดอื่นแอ๊วอ๋อ”
“อืม”
“อาบอ๊ามๆ”
“เราอาบก่อน ว่าแต่หายฮีทแล้วเหรอ” ภาสยิงคำถามกลับซึ่งตะนิดก็ผงะไปเล็กน้อย
“อิ๊ดอึง”
“อะไรคือนิดหนึ่ง”
“อ๋ายแอ้วอิ๊ดอึง”
“มันมีหายแบบทีละนิดด้วยเหรอ”
“โอ๊ย อวดอี้ๆๆๆๆ” ว่าแล้วแมวดื้อก็หันตัวหนีกลับเข้าห้องน้ำด้วยข้ออ้างปวดอึ ภาสส่ายหัวให้กับความดื้อของแมวดื้อก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปใช้ห้องน้ำด้านล่างแทน

 ผ่านไประมาณสิบห้านาทีแมวดื้อก็ลงมาพร้อมกับชุดทำงานเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสีน้ำตาล หัวฟูสีน้ำตาลนั่นยังคงดูชื้นน้ำอยู่เล็กน้อยจากการสระผมแล้วไม่ได้เป่าไดร์ให้แห้ง

“พี่ภาส กินแพนเค้กไหม เดี๋ยวนิดทำเผื่อ”
“ไม่ล่ะ”
“งืม”

ถึงจะปฏิเสธไป แต่เขาก็ต้องเดินตามมาคุมแมวดื้อทำแพนเค้กอยู่ดี กับตะนิดน่ะวางใจอะไรไม่ค่อยได้หรอก เขาหลับตาไปสักสามวิลืมตามาอีกทีครัวอาจจะไฟไหม้ก็ได้
และก็ตามคาด
แค่ผสมแป้งกับนมครัวก็เลอะเทอะไปแล้วเกือบหมดทั้งโต๊ะ จะตอกไข่ใส่ก็ทำเปลือกไข่หล่นลงไปอีก พอถึงขั้นตอนลงกระทะแมวดื้อก็โวยวายลั่นเมื่อบิเนยใส่กระทะแล้วมันดีดไปมา

“แอ้กกกกกกก เนยกระเด็นนนน เนยใจเย็นหน่อยไหมมมม”
“ไฟแรงไปแล้ว”
“พี่ภาส มันลดไฟยังไง เตาไฟฟ้าไม่เคยใช้นี่ เคยใช้แต่เตาแก๊ซ”

ภาสวางแก้วกาแฟลงบนเคาท์เตอร์ก่อนจะเดินเข้าไปโอบเอวบางให้หลบก่อนจะใช้แขนขวากดลดไฟลงให้ พอเห็นว่าเนยดีดตัวน้อยลง ตะนิดก็จัดการหยอดแป้งลงกระทะทั้งๆ ที่ยังโดนโอบเอวอยู่ โอเมก้าน้อยตั้งใจจะหยอดแป้งเป็นวงกลมแต่พอหยอดปุ๊ปก็กลายเป็นอะมีบามีหลายแขนขาไปเฉย แต่ไม่เป็นไร จะทรงไหนก็กินได้หมด รอจี่อยู่สักพักก็เตรียมกลับด้านตามแบบที่คณิตเคยสอน
ทุลักทุเลไปนิดเพราะแป้งเจ้ากรรมดันแซะให้กลับด้านค่อนข้างยาก คงเพราะลื่นเนยที่ใส่ลงไปทั้งก้อนไม่ได้แบ่ง แซะไปแซะมากลับด้านมาอีกที


ไหม้....         
เกรียมเลย...

“...”

ทำไมงั้นอ่ะ ก็ทำตามที่คณิตสอนทุกอย่างแล้วนี่
แล้วมันทำไม แพนเค้กอย่าเยอะได้ไหม เป็นแค่แป้งไม่ใช่เหรอ

“เราไปนั่งรอที่โต๊ะไป” ภาสตีสะโพกกลมเบาๆ เป็นเชิงสั่ง ซึ่งตะนิดก็ยอมถอยทัพออกมาทันที ปล่อยให้เจ้าของห้องสวมวิญญาณมาสเตอร์เชฟอยู่แค่ห้านาที แพนเค้กในทรงวงกลมสุกกำลังพอดีส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็มาวางเสิร์พ
“พี่ภาสสุดยอด!!!”
“วันนี้คณิตจะมารับหรือเปล่า”
“...”
“...”
“พะ พี่ภาสไม่ว่างไปส่งแล้วเหรอ ไม่อยากไปส่งแล้วเหรอ”

ถ้าตะนิดมีหูเหมือนลูกแมว ตอนนี้มันคงลู่ลงด้วยความผิดหวัง แมวดื้อเคี้ยวแพนเค้กหยับๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่กลับเบะปากน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

“ก็เห็นปกติพี่จะไปส่งเราก็โทรเรียกคณิตให้มารับ พี่ก็คิดว่าคงไม่อยากให้ไปส่งแล้ว”
“ก็ตอนนั้น... นิด... ทำตัวไม่ถูกนี่นา”
“...”
“ก็ ก็ พอบอกว่าจะจีบพี่ภาส แล้วมันล่กนี่นา มันไม่รู้จะทำไง จีบก็ไม่เป็น แต่พูดไปแล้ว ถ้าเกิดพี่ภาสพูดขึ้นมาระหว่างขับไปส่ง นิดก็ไม่รู้จะทำตัวไง นิด... ก็หนีไปตั้งตัวเฉยๆ ไม่ได้ไม่อยากไม่ให้ไปส่ง” 
“ทีหลังก็บอกกันตรงๆ หลบหน้าแบบนี้พี่ก็ไม่รู้ว่าเราต้องการอะไร”
“พี่ภาส อย่าทำเสียงดุได้ไหม”
“พี่ไม่ได้ดุ”
“แต่โทนเสียงมันดุ นิดโดนคณิตดุมาทั้งชีวิตทำไมจะไม่รู้ อย่าสู้นิด”
“...” ตะนิดเคี้ยวแพนเค้กด้วยความรู้สึกอร่อยน้อยลงห้าเปอร์เซ็น พอกลับมาพูดเรื่องนี้ก็ดูเหมือนคนแก่กว่าก็ดูจะหงุดหงิดขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่ใช้เป็นน้ำเสียงเดียวกับเวลาคณิตดุ แถมตาดุนั่นยังตวัดมองนิ่งๆ ยิ่งทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิด
“พี่ภาสโกรธเหรอ”
“เปล่า”
“แต่พี่ภาสดูหงุดหงิด”
“เปล่า”

แมวดื้อเบะปากก่อนจะจิ้มแพนเค้กขึ้นส่งให้อัลฟ่าหนุ่มที่กำลังจิบกาแฟอยู่ ดวงตาคมใต้แว่นกรอบเหลี่ยมมองกลับด้วยความสงสัยว่ายื่นมาทำไม

“นิดง้อ”

ง้อด้วยแพนเค้กเลยนะ...
ตะนิดกะพริบตาปริบๆ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาออดอ้อน เขาไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายโกรธอะไรขนาดไหน แต่เขาไม่ชอบให้พี่ภาสใช้น้ำเสียงแบบนี้ด้วยเลย มันดูเหินห่าง ดูหงุดหงิด ไม่ชอบเลย

ฝ่ายโดนง้อด้วยแพนเค้ก ถึงจะไม่ได้อยากกินแต่ก็ยอมรับเข้าปากไปอย่างเสียไม่ได้ 

แหง...
มองอ้อนขนาดนั้น ใครมันจะไปใจแข็งทนได้กันล่ะ

“นิดไม่ได้ตั้งใจหลบหน้านะ”
“...”
“แต่เนี่ย ไม่ได้กลิ่นพี่ภาส นิดนอนไม่ได้เลย”
“...”
“อย่าโกรธเลยนะ คนไทยด้วยกัน”
“เกี่ยวอะไรกับคนไทยด้วยกัน”
“ไม่รู้ พูดไว้ก่อน พองงแล้วเดี๋ยวพี่ภาสก็หายโกรธ เนี่ย หายโกรธแล้ว”
“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ”
“โกหกกกก”
“ไม่ได้โกรธจริงๆ แต่พี่แค่หงุดหงิด”
“...”
“พอไม่ได้กลิ่นเราแล้วมันรู้สึกหงุดหงิดแบบไร้เหตุผล แค่นั้นแหละ”

หงุดหงิดนิดหน่อยจริงๆ
ไอ้ที่จับตุ๊กตาฉลามมากระทืบจนนุ่นเกือบไหลนั่นก็แค่ระบายอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ 

ภาสตอบพร้อมกับยกกาแฟขึ้นจิบ ตะนิดเคี้ยวแพนเค้กชิ้นสุดท้ายก่อนจะวางส้อมลงกับจาน พอเห็นว่าอีกฝ่ายกินข้าวเช้าหมด ภาสก็เตรียมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมขับรถพาแมวดื้อไปทำงาน แต่จู่ๆ ก็มีแรงโถมเข้ามาใส่ พอมองลงไปก็เห็นแขนเล็กตวัดกอดไว้แน่น

“อะไร...”
“นิดก็คิดถึงกลิ่นพี่ภาสนะ”
“...”
“ง้อๆ” หน้าดื้อบี้ไปมากับหลังแกร่งอย่างออดอ้อนพร้อมกับสูดดมกลิ่นลาเวนเดอร์เข้าปอด ความออดอ้อนของแมวดื้อก็ทำให้คนหน้าดุอดกลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว

เวลาดื้อก็ดื้อจนปวดหัว
เวลาอ้อนก็อ้อนจนใจอ่อน
สมชื่อแมวดื้อจริงๆ

“ตะนิด”
“หืม”
“ที่บอกว่ายังฮีทอยู่นิดหน่อยน่ะ”
“อื้อ”
“แปลว่าจูบได้ไหม”

ตะนิดจิกเสื้อนอนอีกฝ่ายในมือแน่นเมื่อโดนคำถามที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ตากลมล่อกแล่กไปมาก่อนจะตัดสินใจพยักหน้าเบาๆ กับแผ่นหลังกว้าง

“จะ จูบได้”
“แล้วถ้าไม่ฮีท แปลว่าจะยังจูบได้ไหม”
“...”
“ตะนิด...”
“พี่ภาสอย่าถามเยอะได้ไหม ถามอีกรอบจะไล่ให้ไปจูบคุณนุ่มเบอร์-”

อัลฟ่าหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นก่อนจะหันตัวมากะทันหัน ตะนิดสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ อีกคนก็โน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่แตะเบาๆ ที่แก้มทำเอาแมวดื้อเขินจนต้องจิกมือกับบ่าแกร่งเต็มแรง

“อื้อ”

ภาสผละออกมางับริมฝีปากล่างแมวดื้อเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเกร็งตัวเขินก่อนจะประทับจูบย้ำกลับเข้าไปอีกรอบ ปลายลิ้นที่ตวัดเกี่ยวหยอกล้อสร้างเสียงน่าอายขึ้นที่ข้างหู 

ตะนิดเองที่ถึงแม้จะไม่ค่อยชำนาญแต่ก็พยายามต้อนลิ้นสู้สุดพลังเท่าที่ทำได้ แต่สุดท้ายก็ยกธงขาวต้องทุบบ่ากว้างให้หยุดเพราะหายใจไม่ทัน

ตอนนั้นเองที่ถึงเพิ่งจะสังเกตว่าโดนดันร่างให้นอนราบไปกับโต๊ะกินข้าวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แขนเล็กปล่อยจากบ่าแกร่งปล่อยวางลงอย่างหมดแรงลงกับโต๊ะ ส่วนขาทั้งสองข้างพอทิ้งน้ำหนักลงไปแล้วไม่แตะพื้นตะนิดเลยยกขึ้นมาหนีบไว้ที่สะโพกของอีกคนซึ่งภาสก็ขยับมือทั้งสองข้างไปกระชับต้นขาแมวดื้อให้

เพราะปล่อยแว่นตกพื้นไปเมื่อกี้ทำให้ภาพตรงหน้าไม่ได้ชัดเจนเหมือนตอนมีเลนส์สายตาคอยช่วยปรับ แต่เขาก็พอจะรู้สึกได้ว่าว่าแมวดื้อเปิดโหมดยั่วไม่รู้ตัวอีกแล้ว ทั้งเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมเปิดโชว์ช่วงอก ปอยผมชื้นน้ำ ขาที่ยกขึ้นเกี่ยวสะโพกเขาเพื่อหาที่พักขาจนเขาต้องใช้มือประคองไว้ให้

“ตะนิด...”
“พี่ภาส”

เสียงเล็กเอ่ยเรียกพร้อมกับยกมือขึ้นหวังจะให้อีกคนดึงขึ้นนั่ง

แต่ทว่า...

ภาสกลับเห็นแค่เพียงแมวดื้อที่ยกมือออดอ้อนให้กอด ภาพตรงหน้าดูยั่วยวนจนอดทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาลึกๆ ในใจอย่างเสียไม่ได้ ถ้าหากใครได้มาเห็นแมวดื้อในรูปแบบนี้ เขาคงแทบจะเป็นบ้า เพราะขนาดเกิดขึ้นแค่เพียงในจินตนาการ เขายังรู้สึกโมโหขนาดนี้
อัลฟ่าหนุ่มหายใจหอบถี่ก่อนจะโน้มตัวซูกจมูกเข้ากับลำคอขาว ฝังเขี้ยวคมลงไปกับปลอกคอหนังก่อนจะออกแรงดึงกระชากเบาๆ

ไม่อยากให้ใครเห็น
ไม่อยากให้ใครได้กลิ่น
ไม่อยากให้ใครมายืนตรงนี้แทนที่เขาทั้งนั้น

“อ๊ะ เจ็บ” ภาสสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงร้องของตะนิดเรียกดึงสติ เขารีบผละตัวเองออกมาทันที ก่อนจะค้นพบว่าเขี้ยวของตัวเองเผลอไปครูดช่วงไหปลาร้าของแมวดื้อเข้าจนเกิดเป็นรอยถลอกแดง
“โทษที เจ็บมากไหม”
“นิดหน่อย อื้อ” ตะนิดดึงขาตัวเองกลับมาชันวางไว้บนโตีธก่อนจะชันตัวขึ้นนั่ง ตากลมที่ปรือด้วยแรงอารมณ์ปรับโฟกัสก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เมื่อจุดรวมสายตาตอนนี้คือเป้ากางเกงของอีกฝ่าย

“พะ พะ พี่ภาส”
“เห้อ เราไปเป่าไป เดี๋ยวพี่ขึ้นไปแต่งตัวก่อน” ภาสขยับตัวออกก้มลงเก็บแว่นขึ้นมาใส่ก่อนจะเดินตัวงอขึ้นชั้นบนไป ปล่อยให้แมวดื้อนั่งหน้าแดงจับคอตัวเองอยู่บนโต๊ะกินข้าว
 

ใครรวบรวมดราก้อนบอลครบเจ็ดลูกรึเปล่า
ทำไมถึงมีมังกรมาผงาดแถวนี้!!!!!!







ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ตะนิดน่าเอ็นดูที่สุด...ดดดดดดดด    :katai2-1:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแล้วล่ะนิดเอ้ยย

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด