#ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 30 : ปุ๋งน้อย [25/11/20] p.9
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 30 : ปุ๋งน้อย [25/11/20] p.9  (อ่าน 24533 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 760
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
พี่ภาสสสสส โธ่ววว พ่ออัลฟ่หน้าดุ จ้องจนกำแพงทะลุแล้วมั้ยย 5555555

ออฟไลน์ love-boy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :laugh: :laugh: :laugh:
โถถถถถถ พี่ภาส

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +310/-2
ก็จะดื้อ 16



บรรยากาศตอนบ่ายวันธรรมดาเงียบสงบกว่าที่คิด...

ภาสนั่งจิบกาแฟมองวิวห้องนั่งเล่นด้วยความผ่อนคลาย
หากเป็นปกติช่วงเวลานี้เขาจะต้องถึงออฟฟิสแล้วแต่เนื่องจากตะนิดฮีททำให้เขาต้องลาหยุดงาน ซึ่งวันนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่เข้าไปแล้ว เขาลุ้นอยู่เหมือนกันว่าฮีทตะนิดจะหยุดหรือยัง เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมาเหมือนเขาทำบาปชาติที่แล้วไว้เยอะ ชาตินี้เลยต้องมาทรมานมองของที่น่ากินแต่ยังกินไม่ได้

พอคิดถึงภาพที่ย้อนกลับเข้ามาในหัวภาสก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักหน่วง อาจจะเพราะตะนิดรู้สึกผ่อนคลายกับการอยู่กับเขามากขึ้นกว่าตอนแรกทำให้ช่วงฮีทเอาแต่ใจมากกว่าปกติ ฮีทแรกตอนที่อยู่ด้วยกันยังทำแค่ขย่มตัก

แต่ฮีทรอบนี้คอมโบทุกอย่างที่ทำลายความอดทนเขา ไม่ว่าจะถูร่างกายตัวเองไปทั่วร่างเขาไม่เว้นแม้แต่หน้า ทำเอาขาแว่นหักกลางจนเขาต้องใช้แว่นสำรองในวันนี้ เอานิ้วเขาไปอมพอจะดึงออกก็กัดเสียแรงจนได้เลือด ไหนจะการใช้คำพูดคำจาอีกหลายอย่างที่พานเอาเขาต้องหลับตาดึงสมาธิทุกห้านาที

ดูแลแมวดื้อฮีทครั้งนี้เหนื่อยกว่าครั้งแรกเยอะมาก ซึ่งนั่นทำให้ภาสเห็นความแตกต่างระหว่างใช้ยากับไม่ใช้ยา หากใช้ยาใช้เวลาแค่วันเดียวฮีทก็จางแต่พอไม่ใช้ก็ฮีทรุนแรงทียาวติดกันสามสี่วัน

นอกเหนือจากเรื่องอ้อนบนเตียงแล้ว เขายังต้องคอยดูแลเรื่องความสะอาดและอาหารการกิน เนื่องจากตามกลไกร่างกายธรรมชาติของโอเมก้าจะมีน้ำหล่อลื่นจำนวนมากเพื่อช่วยลดการเสียดสีจากการมีเพศสัมพันธ์ และนั่นทำให้เตียงเขาเลอะเทอะไปหมดจึงต้องคอยเปลี่ยนทุกวัน ซึ่งแน่นอนว่าแมวดื้อก็ไม่เคยช่วยทำให้อะไรง่ายขึ้นอยู่แล้ว

จะเปลี่ยนผ้าปูเตียงทีก็กระโดดเอาจมูกมาซุกหวงผ้าไม่ยอมให้เอาไปไหน ทั้งกัดทั้งข่วนและตบท้ายด้วยการเริ่มขย่ม ครางอ้อแอ้ จับหน้าเขาแล้วกดจุ๊บไปทั่วจนหน้าเปียก

ส่วนเรื่องอาหาร ถึงจะยากไปหน่อยแต่ก็ต้องคอยบังคับให้กินอะไรลงท้องบ้าง ทั้งๆ ที่กินอาหารได้น้อยแต่ก็ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมาดื้อต่อบนเตียงได้ขนาดนั้น


เหนื่อย...
เหนื่อยสุดๆ...

อัลฟ่าหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับไปมา พูดตามตรงว่าเขาผ่านเรื่องบนเตียงกับโอเมก้ามาหลายคน ทั้งชายและหญิง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอโอเมก้ารับมือยากขนาดนี้

ตะนิดทั้งบริสุทธิ์และยั่วยวนไปพร้อมกัน
บางอย่างก็ทำไปแบบไม่รู้ตัวว่ามันคือการยั่วยวน

ถึงเขาจะปวดหัวมากแค่ไหน แต่แค่คิดว่าหากตะนิดไปยั่วยวนแบบนี้กับคนอื่นก็รู้สึกหงุดหงิดและบีบในใจจนแทบทนไม่ได้ เขาหวงเรือนร่างในอ้อมกอดแทบบ้า ไม่อยากให้ใครได้เห็น ไม่อยากให้ใครได้สัมผัส ไม่อยากให้ปากเล็กเรียกชื่อคนอื่นด้วยน้ำเสียงอ้อนแบบที่ทำกับเขา

“พี่ภาส...” เสียงเล็กดังขึ้นเรียกสติภาสที่ขมวดคิ้วมุ่นกับการหงุดหงิดในใจ อัลฟ่าหนุ่มหันไปทางบันไดก็พบกับแมวดื้อในชุดเสื้อยืดตัวเดียวยืนหน้าง่วงอยู่ ภาสวางแก้วกาแฟลงก่อนจะเดินเข้าไปโอบเอวบางพร้อมกับกดจมูกลงกับกลุ่มผมฟู ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรออกมา
“ทานอะไรหน่อยไหม”
“ไม่กิน...”
“มีแพนเค้กนะ”
“...” แมวดื้อไม่ตอบแต่ซุกหน้าเข้ากับอกเขา ภาสแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อกลิ่นแป้งผสมพีชที่ควรจะฟุ้งจัดกลับบางลงเยอะ

หายฮีทแล้ว?

“ตะนิด...”
“พี่ภาส จูบหน่อย” แมวดื้อเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แน่นอนว่าเขาก้มตัวลงจูบทันทีที่อีกฝ่ายอ้อน ตอนนั้นเองก็แอบขยับมือจับก้อนพีชกลมใต้เสื้อยืดเพื่อเชคอะไรบางอย่าง

กลับมาใส่กางเกงใน...
กลิ่นแป้งจาง...

ฮีทหายแล้วนี่นา

ภาสผละหน้าออกมาเตรียมจะถาม แต่พอผละออกแมวดื้อก็เอามือเกาะบ่ากระโดดขึ้นเอาเท้าเกี่ยวเอวเขาไว้ ใบหน้าดื้อเอียงซบไหล่เขาอย่างออดอ้อน

ภาสลอบอมยิ้มเบาๆ เมื่อจับโป๊ะแมวดื้อได้แล้วว่าที่ทำอยู่นี่มีสติร้อยเปอร์เซ็น แต่เมื่ออีกฝ่ายเลือกจะอ้อนต่อเขาก็จะทำเป็นไม่รู้ให้ก็ได้ อัลฟ่าหนุ่มกระชับมือที่จับก้อนพีชนุ่มไว้ก่อนจะพาแมวดื้อโป๊ะแตกขึ้นห้อง

“อยากได้อะไร หืม?” ภาสพูดพลางวางตะนิดลงบนเตียง ตะนิดเม้มปากแน่น แก้มโมจิขาวแต้มสีแดงระเรื่อ
ทั้งหมดทั้งมวลยิ่งตอกย้ำว่าหายจากอาการฮีทแล้ว เพราะตอนที่ตะนิดฮีทไม่มีแม้แต่จังหวะที่เขินอายทั้งๆ ที่ทำอยู่เป็นอะไรที่เจ้าตัวคงโวยวายบ้านแตกถ้าทำตอนไม่ฮีท

“พะ พี่ภาส”
“...” ภาสมองร่างตรงหน้าผ่านเลนส์แว่น ในหัวได้แต่คิดว่าจะเฉลยตอนไหนดีกว่าเขารู้แล้ว ส่วนตะนิดที่คิดว่าตัวเองเล่นบทฮีทเนียนที่สุดก็ได้แต่มองเท้าตัวเองด้วยความสับสน

เขามีสติดีแล้ว
...แต่ยังอยากอ้อนอยู่นิดหน่อย แบบแค่นิดหน่อย นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ
ใบหน้าดื้อเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาดุที่จ้องมองลงมาด้วยความลังเล ก่อนจะขยับพูดด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

“จะ จูบอีก”
“...”
“อยากกอดอีก”

ภาสลอบถอนหายใจ เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะจับแมวดื้อขึ้นมานั่งบนตัก ใบหน้าหวานแต้มสีแดงชัดเจนแต่ก็ยังคงทำหน้าเหมือนตัวเองไม่ได้เขิน
อัลฟ่าหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปประทับจูบแผ่วเบาพร้อมกับยกมือขึ้นกระชับท้ายทอยแมวดื้อไม่ให้ดึงหน้าหนี เขางับปากเล็กเบาๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายส่งเสียงอืออาออกมา เกลียวลิ้นสอดและลมหายใจหอบประสานไปพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น

ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายมีสติครบถ้วนยิ่งกระตุ้นให้ภาสรู้สึกดี เขาอยากให้แมวดื้อรับรู้ว่าตรงหน้าคือใคร อยากให้ยินยอมแบบมีสติ แต่ถึงอย่างไรหากจะมีครั้งแรกก็ควรเกิดขึ้นระหว่างฮีทเพื่อป้องกันการบาดเจ็บ ข้อนี้เขารู้ดี เนื่องจากขนาดของอัลฟ่านั้นไม่เหมาะอย่างมากที่จะทำครั้งแรกกับโอเมก้านอกฮีท ต่อให้ใช้สารหล่อลื่นมากมายแค่ไหนก็ไม่เท่ากลไลร่างกายที่ปรับมาเตรียมสำหรับสืบพันธุ์โดยเฉพาะ

... แต่ในอนาคตหลังจากครั้งแรกผ่านไปก็ไว้ค่อยว่ากันอีกที
   
“ถูไหม?” ภาสเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มมุมปากเป็นการหยอกล้อ
“...” แมวดื้อแก้มแดงจัดไปยันหูเมื่อได้ยินคำถาม ภาสรู้อยู่แล้วว่าคำตอบต้องเป็นปฏิเสธ ขี้อายขนาดนี้คงไม่มีทางปล่อยให้เขาทำนอกฮีทหรอก เขาถอนหายใจเตรียมจะเฉลยว่าจับโป๊ะได้แล้ว
“หึ ตะนิดพี่รู้-“

แต่ทว่า...


“อื้อ”
“อื้อ?”
“ถะ ถู กะ กะ ก็ได้”

ห๊ะ...
ภาสอุทานในใจพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ดีที่ตะนิดก้มหน้าคางชิดอกอยู่ทำให้ไม่เห็นว่าเขาแสดงสีหน้าตกใจออกมาขนาดไหน ตะนิดเป็นฝ่ายลุกขึ้นจากตักก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งใหม่ในท่าที่หันหลังแนบกับแผ่นอกอุ่น ขาเล็กยกขึ้นชันอย่างรู้งานเพราะพอจะจำได้ลางๆ จากตอนตกอยู่ในห้วงฮีทว่ายกขาท่านี้บ่อย แมวดื้อที่กำลังเขินไม่ได้รู้เลยว่าการกระทำทุกอย่างทำเอาอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งตัวแข็งตกใจแค่ไหน

นอกฮีทแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังอยากให้เขาสัมผัสงั้นเหรอ?
ให้ตายเถอะ....
กำแพงก็ไม่ช่วยแล้วแบบนี้

“อ๊ะ.. พี่ภาส” แมวดื้อสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงการตื่นตัวของอะไรบางอย่างบริเวณก้น
“ตกใจอะไร...” ภาสรู้สึกเสียงที่ตัวเองพูดออกไปช่างแหบพร่า มือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อยืดเพื่อลูบพุงนิ่มไปมา
“พี่ภาส รีบๆ ทำได้ไหม” เสียงเล็กตะหวาดลั่นด้วยความเขิน 
“เราเปลี่ยนท่าดีกว่า”

ภาสรวบร่างเล็กขึ้นโยนลงบนเตียง แมวดื้องงเล็กน้อยที่ถูกจับโยนนอน ขาเล็กตั้งชันเตรียมจะลุกขึ้นแต่ก็อัลฟ่าหนุ่มก็สอดตัวเข้ามาระหว่างขา ใบหน้าดุนั่นจ้องนิ่งมาทำเอาโอเมก้าน้อยใจเต้นรัว

ปกติไม่ถูท่านี้นี่...
ปกตินั่งตักหันหลังไม่ใช่เหรอ! แบบนี้มันน่าอายนี่นา!

 แมวดื้อหันหน้าหนีมุดหมอนเมื่อขาถูกอีกคนจับขึ้นพาดบ่า เสื้อยืดตัวโคร่งที่ใส่ไว้เลิกขึ้นเปิดให้เห็นหน้าท้องขาวกับกางเกงในลายปลาฉลามสีฟ้าตัวจิ๋ว ภาสหอบหายใจถี่กับภาพตรงหน้า

“ตะนิด...”
“...” ไม่ตอบ ไม่ตอบ ไม่ตอบ!!!
“พี่ทำได้ใช่ไหม เราอนุญาตใช่ไหม”
“ฮึก”
“แมวดื้อ ตอบพี่ก่อน” ภาสเอ่ยเสียงแหบพร้อมกับหันหน้าไปกดจูบที่ข้อเท้าในอุ้งมือ แมวดื้อสะดุ้งเฮือกจะชักขากลับแต่มือใหญ่ก็ออกแรงรั้งไว้

ตะนิดปล่อยน้ำตาแห่งความเขินอายออกมาทันที ไม่คิดเลยว่าพอไม่ฮีทแล้วจะน่าอายขนาดนี้ แต่ถ้าหลุดบอกไปว่าไม่ได้ฮีทอยู่ต้องน่าอายกว่าเดิมแน่ๆ ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ

“อื้อ นิดอนุญาต”

ภาสเชิดหน้าขึ้นมองเพดานก่อนจะคำรามลอดไรฟันออกมาเบาๆ เขาหลับตาควบคุมจังหวะการหายใจตัวเองอยู่สองสามวิถึงค่อยตวัดหน้ากลับลงมามองแมวดื้อ ใบหน้าหล่อหันไปขบฟับกับข้อเท้าขาวหนึ่งทีเป็นการดุ

ทำตัวน่ารักแบบนี้มันเกินไปแล้ว...
เกินไปแล้วจริงๆ

“ตะนิด เรานี่มัน...”
“...อะ อะไร”
“หาเรื่อง” ภาสพูดไว้สั้นๆ ก่อนจะใช้มือรวบขาขาวทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวก่อนจะจับรั้งขึ้นจนแผ่นหลังเล็กถูไปกับเตียง สะโพกนิ่มยกลอยขึ้นเล็กน้อย ทั้งหมดนั่นทำเอาแมวดื้อร้องเหวอออกมาลั่น ดวงตากลมมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน

เดี๋ยวๆ ไม่เคยมีท่านี้นี่นา!!!

“พี่ พี่ภาส ทำไรอ่ะ”
“ถูไง”

ไม่เคยถูท่านี้นี่!!!

“ถะ ถูเฉยๆ นะ เดี๋ยว พี่ภาส นิดว่ามันแปลกๆ”
“เอาขาหนีบคอพี่ไว้แมวดื้อ” พอโดนสั่งตะนิดก็รีบหนีบขาเข้ากับหัวของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แมวดื้อมองใบหน้าดุด้วยความแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นพี่ภาสทำหน้าแบบนี้มาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายสีหน้าแบบนี้ออกมายังไง แต่มันดูเซ็กซี่จนใจเต้นแรง

ตอนนั้นเองที่ตะนิดมองต่ำลงเมื่อรู้สึกอะไรยุกยิกแถวก้นก่อนจะตามมาด้วยสัมผัสอุ่นร้อนแนบลงมา พอมองลงไปเห็นท่อนเนื้อขนาดใหญ่พาดอยู่ตรงกางเกงในก็ตาโตทันที

บ้าไปแล้วเหรอ!!!!!
มัน มัน มัน มันใหญ่กว่าของเขาไปเยอะเลย!!!!!

“พี่ภาส!!!!!” เสียงเล็กแหวลั่นห้องทันทีที่เขารูดกางเกงในตัวจิ๋วเหวี่ยงทิ้งไปบนพื้น ความอุ่นร้อนของผิวหนังปะทะโดยตรงเล่นเอาตะนิดเขินวูบวาบหน้าแดง

ไหนว่าถูเฉยๆ ไง!!! ตอนเขาฮีทยังไม่เคยเห็นขนาดนี้เลยแท้ๆ !!!
แล้ว แล้ว ไอ้บ้องนั่นมันอะไรกัน
ตอนเห็นมันเบียดกางเกงเวลาอีกคนตื่นตอนก็รู้แหละว่ามันดูยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะบิ๊กเบิ้มขนาดนี้นี่นา!!! ทาบถึงสะดือหรือเปล่าเนี่ย!!!!
ขาเล็กผละออกจากหัวอัลฟ่าหนุ่มเปลี่ยนมายันไหล่แกร่งไว้ทันทีด้วยความตกใจ ภาสเงยหน้าจากการปลดปล่อยสิ่งที่คับแน่นจากกางเกงขึ้นสบตากับแมวดื้อที่ตอนนี้ทั้งหน้าแดง ทั้งอ้าปากเหวอ

“ตะนิด”
“พะ พี่ภาส ไหนว่าถูเฉยๆ ฮือออออ มันเห้ย มันไม่ได้แล้วนะเนี่ย มัน บ้าเอ๊ย เกิน เกินไปมากๆ” ปากเล็กพึมพำไม่ได้ความ แค่เห็นขนาดก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“ถูเฉยๆ ไม่มากกว่านี้” มือใหญ่จับขาเล็กทั้งสองข้างประกบกันฟาดไว้ที่บ่าข้างขวา มือใหญ่รั้งกางเกงในลายปลาฉลามสีฟ้าตัวจิ๋วลง หนอนจิ๋วของแมวดื้อก็โผล่ออกมา ตามปกติของโอเมก้ามักจะมีเครื่องเพศขนาดเล็กอยู่แล้ว เขารู้ตั้งใจตอนเห็นครั้งแรก แต่พอได้ออกมาเทียบกันก็ยิ่งเห็นความแตกต่าง

เล็กจริงๆ แฮะ

“พี่ภาสยิ้มอะไร!!!!”
“โทษที มันน่ารักดีน่ะ” เขาหมายความอย่างนั้นจริงๆ แต่ดูเหมือนเจ้าของหนอนจิ๋วจะขมวดคิ้วไม่พอใจ
“มาตรฐานชายไทย!!!!”
“เหรอ”
“พี่ภาส!!!”
“ทำไมวันนี้โวยวายเยอะจัง ผิดปกตินะ” ลืมไปเลยว่าเล่นละครอยู่ ตะนิดหุบปากฉับก่อนจะทิ้งหัวลงกับหมอนน้ำตาคลอ

บ้าที่สุดเลย!!!
เขินจนจะตายแล้ว!!!!

“พี่ภาสรีบทำ”
“หึ”
มือใหญ่รวบความแข็งขืนของตัวเองและของอีกฝ่ายให้แนบกัน ความร้อนที่แนบมาทำเอาตะนิดครางในลำคอ ใบหน้าดื้อบี้ลงกับหมอนพร้อมกับหลับตาปี๋ แรงเสียดสีที่แปลกใหม่ทำเอาตะนิดที่พยายามจะรู้สึกให้น้อยที่สุดเพราะไม่อยากส่งเสียงครางกลับยิ่งตื่นเต้นจนรู้สึกไปหมดทุกอย่าง ปากเล็กเม้มเข้าหากันเมื่อกั้นเสียง

“แมวดื้อ”
“ฮึก...”
“ไม่กัดปาก” ภาสใช้นิ้วโป้งบี้ไปที่ปากเล็ก
“ฮึก มะ ไม่”
“ครางได้ ฮีทอยู่ไม่ใช่เหรอ”

เออจริงด้วย...
พอรู้อย่างนั้นคนตัวเล็กเลยผ่อนคลายมากขึ้น สัมผัสด้านล่างเริ่มเร่งจังหวะมากขึ้นทำเอาโอเมก้าหน่อยส่งเสียงครางแสนน่าอายลั่น นิ้วเล็กจิกผ้าห่ม แผ่นหลังบางยกขึ้นลอยเหนือฟูกพร้อมกับหอบถี่

ทุกการกระทำของตะนิดตกอยู่ในสายตาของอัลฟ่าเลือดแท้ ภาสสบถในลำคอให้กับภาพตรงหน้า ตลอดเวลาที่ตะนิดฮีทเขามักจะจัดท่าให้อยู่ในลักษณะนั่งมากกว่านอน เพราะแมวดื้อติดนิสัยชอบขย่มเวลาฮีท ต่อให้นอนราบได้ไม่เท่าไหร่ก็จะเริ่มขอเปลี่ยนเป็นนั่งตักอยู่ดี เขาเองก็รู้สึกว่าท่านั่งจะหลีกเลี่ยงความเสี่ยงได้มากกว่านอน

... ซึ่งเขาคิดถูก
พอแมวดื้อมานอนครางหงิงให้เห็นหน้าแบบนี้ ยอมรับเลยว่าห้ามใจยากกว่ามาก ภาสดึงเสื้อยืดที่ถกขึ้นไปกองบนเนินอกขาวลงมาปิดตามเดิมแบบที่เสื้อยืดควรจะปิด เขาเร่งจังหวะการขยับสะโพกเสียดสีความอุ่นร้อนกับต้นขานุ่มนิ่มเมื่อรู้สึกได้ว่าตะนิดใกล้จะถึงจุดสิ้นสุด เสียงครางเล็กๆ ที่ดังมาจากใต้ร่างทำเอาเสียวท้องวูบวาบจนต้องระบายอารมณ์ด้วยการขบเม้มที่ขาเรียวข้างบ่า 

“อ๊ะ พี่ภาส พี่ภาส นิด นิดจะ” แมวดื้อส่ายหัวไปมาก่อนจะเด้งตัวขึ้นกระชากหัวเขาลงไปแนบอก
“โอ๊ะ…   ”
“จะ จะ ฮึก อ๊ะ” เสียงหวีดแหลมดังขึ้นข้างหูพร้อมกับอาการสั่นระริกไปทั้งตัว จากนั้นแมวดื้อก็ทิ้งตัวหมดแรงลงกับเตียง ภาสผุดตัวขึ้นนั่ง อาการแสบหนังศรีษะจากการโดนกระชากเล่นเอางงไปชั่วขณะ แต่พอเห็นคราบขาวเป็นทางบนเสื้อยืดนั่นถึงเข้าใจ

เวลาถึงชอบจิกอะไรบางอย่างสินะ...
สมแล้วที่เป็นแมวดื้อ

พอมองใบหน้าดื้อเสร็จภาสก็ก้มมองความแข็งขืนของตัวเองที่ยังไม่สงบแม้แต่น้อย เขาจับขาเล็กที่ไร้ซึ่งพละกำลังขึ้นพาดบ่าก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอีกรอบ คราวนี้เขาเพิ่มมือเข้าไปช่วยด้วยอีกแรง แมวดื้อที่นอนหอบเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเบะปาก ดวงตากลมเจือด้วยน้ำตาตวัดมองเขาอย่างตัดพ้อ

“ฮึก พี่ภาส พอ พอแล้ว”
“อีกนิดนะ”
“ฮือออ อ๊ะ พี่ภาส พี่ภาส” แมวดื้อมุดหน้าหนีความเขินและแรงอารมณ์ที่กลับมาอีกรอบ ความหยาบของมืออัลฟ่าหนุ่มเล่นเอาโอเมก้าตัวน้อยอารมณ์กระเจิดกระเจิง       


ตึ่งตึงตึ๊งตือดือดึ๊ง

หือ?
ท่ามกลางแรงอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ เสียงโทรเข้าคอลไลน์ดังขึ้นพร้อมกับการหยุดชะงักตัวของทั้งคู่และเมื่อย้ายสายตาไปที่โทรศัพท์ข้างหัวเตียง ภาสก็เห็นชื่อที่ปรากฏขึ้น

“คณิตคอลมา...”
“...!!!” ตะนิดตกใจตาโตเหมือนคนโดนจับได้ว่าทำความผิด มือเล็กเตรียมเอื้อมไปหยิบมือถือแต่ก็โดนมือใหญ่จับไว้
“ช่างหัวมันไปก่อนแล้วกัน”
“หะ ห๊ะ”

ตะนิดอุทานด้วยความไม่เข้าใจและร่างสูงก็ตอบด้วยการจับขาทั้งสองข้างแยกวางไว้บนบ่าก่อนจะขยับมือสาวอย่างรวดเร็วทำเอาแมวดื้อครางลั่นจนสะโพกลอย อัลฟ่าหนุ่มครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจพร้อมกับโน้มตัวลงฝังเขี้ยวกับปลอกคอหนังระบายอารมณ์

แมวดื้อกางเล็บครูดกับแผ่นหลังคนด้านบน ปากเล็กส่งเสียงครางไม่เป็นภาษาก่อนจะตวัดขารัดร่างสูงไว้เมื่อใกล้ถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ ภาสเองก็ซุกจมูกเข้ากับเนินไหล่เล็กพร้อมกับคำรามลั่นสอดประสานไปกับเสียงเล็ก

สงครามย่อมๆ จบลงพร้อมกับเสียงคอลไลน์ดังเป็นซาวด์ประกอบ ตะนิดได้แต่หมดเรี่ยวหมดแรงทิ้งขาลงชันกับเตียง ส่วนภาสก็ไล้จมูกคลอเคลียอยู่กับซอกคอขาวสลับกับแก้มนุ่มไปมา มือใหญ่ขยับขึ้นนวดเฟ้นไปทั่วสะโพกนิ่ม
จนในที่สุดเสียงคอลไลน์ก็เงียบไปจึงทำให้เสียงลมหายใจหอบของทั้งคู่ดังขึ้น เป็นภาสที่หยัดตัวขึ้นนั่ง พร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น พอเหลือบตามองร่างเล็กที่นอนหอบอยู่ก็ต้องสบถในลำคออีกรอบ

… สภาพแมวดื้อที่มีคราบขาวเปื้อนทั้งเสื้อทั้งคางนั่นมัน

“คะ คอลหาคณิตก่อน”
“สภาพนี้เนี่ยนะ... พอเลย เดี๋ยวค่อยโทรกลับ” ภาสถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นห้ามแมวดื้อไว้ ขืนคอลไปตอนนี้พี่แมวได้โผล่ตัวมากดกริ่งห้องแน่นอน
“พี่ภาส...”
“หืม”
“จะ จูบหน่อย”

ภาสขำในลำคอให้กับความขี้อ้อน พลางลุกขึ้นไปนอนทาบกับคนตัวเล็กพร้อมกับประทับจูบลงไป แมวดื้อยกมือขึ้นโอบรอบคอแกร่ง นิ้วเรียวนวดไปทั่วกลุ่มผมของอัลฟ่าตรงหน้า 


ภาสได้แต่คิดว่าเขาคงต้องทำเนียนไม่รู้ไปอีกสักพัก
ความแตกเมื่อไหร่คงได้มีคนเขินพองแก้มงอนแน่นอน...

 





 

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-0
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
ตั่ยแล้ววววๆ เจ้าแงว
ถือไม้เรียวรอฟาดเด็ก
เด็กมันเล่นกับไฟใช่มั้ยพี่ภาส เด็กมันร้ายย

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
รอวันพี่ภาสตบะแตก.... :impress2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
ดื้อมากกก ถ้าน้องรู้ว่าโป๊ะแตก มีเขินหนักแน่นอน

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
โอ๊ยยย เอ็นดูตะนิดมาก เป็นคนซื่ออะเนาะ
ตัวเล็กตัวน้อย เจ้าขี้อ้อน เจ้าก้อนกลม
แล้วเป็นไง ตอนนี้ทั้งหลงพี่ ติดพี่
พี่ภาสก็หลงไม่ต่างกัน ตอนนี้รักแล้วไม่รู้มั้ง

แต่คืออะไรคะ ทำเนียนหรอ แต่รู้ไว้เลยว่า เนียนไม่เก่งจ้า

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 760
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
ตะนิดรู้กก แม่จะตีหนูๆ แอ๊บฮีทจนาทีสุดท้าย พี่เขาจับได้ตั้งนานแล้ว วว เจ้าแมวดื้อขี้อ้อน
โอ้ยยย เอ็นดู นิดก็คิดว่านิดเนียนแล้วใช่มั้ยย :hao7:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
 :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 16 : ถู [03/07/20] p.4
« ตอบ #129 เมื่อ: 04-07-2020 22:52:05 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ตะนิดโป๊ะแตก

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +310/-2
ก็จะดื้อ 17

ปกติยามเช้าในอาทิตย์ที่ผ่านมาของตะนิด คือความยากลำบาก เขาต้องคอยตั้งนาฬิกาปลุกให้ไวกว่าเดิมเพื่อเลี่ยงการเจอหน้าอัลฟ่าร่วมห้อง พอเปลี่ยนเวลามาตื่นเช้า อีกคนก็ดันมาตื่นเช้าตาม หลบหัวซุกหัวซุนจนแทบจะบ้าตาย

ถึงที่จะบ้าหลักๆ เพราะคิดถึงกลิ่นลาเวนเดอร์ก็ตามเถอะ
แต่ทว่า...
ความจะบ้านั่นยังเทียบไม่ได้กับการตื่นของเช้าวันนี้

ดวงตากลมของตะนิดจ้องนิ่งไปที่กำแพงสีครีมๆ ขาวๆ เมื่อวานหลังจากที่อ้อนจนเลยเถิดโดนจับถูเป็นตะเกียงจีนี่แล้ว เขาก็ทำเนียนยังฮีทอยู่ให้พี่ภาสสั่งกุ้งเผามาให้กิน กินเสร็จจนพุงป่องก็นอนดูเนทฟลิกซ์ซุกอกอีกฝ่ายด้วยข้ออ้างที่ว่ายังฮีทอยู่เลยติดกลิ่น พอถึงเวลานอนก็ยังสามารถอ้างเข้าไปซุกต่อได้อีก

ลืมไปอย่างเดียว
คือเช้าวันต่อมาจะยังไงต่อดีวะเนี่ยยยยยยยย

แมวดื้อโวยวายลั่นระบบความคิดพร้อมกับเบะปากอย่างไม่รู้จะเอาอย่างไรดี แกล้งเนียนฮีทต่อก็กลัวโป๊ะแตกแต่พอจะบอกว่าฮีทหายแล้วก็แอบเขินๆ

“อื้อ...”
“...!!” โอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งเฮือกเมื่อแขนล่ำพาดเอวมาพร้อมกับลำแขนใหญ่ที่สอดเข้ามาใต้เสื้อนอนตัวเดียวที่เขาใส่ประดับร่างกายอย่างถือวิสาสะ ความอุ่นร้อนของอุ้งมือสากแนบลงกับหน้าท้องกลมก่อนจะลูบวนไปมา

เจ้าของพุงยุ้ยมองมือโจรปล้นพุงด้วยความงุนงง หลายครั้งแล้วที่มือใหญ่นี่ชอบแอบซุกเข้ามาลูบพุงเขา ไม่รู้ติดใจอะไรนักหนา ถ้าชอบนักก็เลิกฟิตซิกซ์แพคนั่นแล้วเดินทางสายกินไปกับเขาเสียก็สิ้นเรื่อง ง่ายกว่าการออกกำลังกายตั้งเยอะ

พอนึกถึงซิกส์แพคภาพเมื่อวานก็ย้อนกลับเข้ามาให้ต้องกัดปากแน่นกลั้นความเขินอาย เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นไอ้นั่นของคนอื่นนอกเหนือจากคณิต แต่ของคณิตเห็นล่าสุดก็ตอนประถมนู่น หลังจากที่ไซซ์เริ่มต่างกันมากขึ้นจนเห็นได้ชัดเขาก็เลิกการอาบน้ำพร้อมแฝดพี่ทันที

สายตาแซวมังกรยักษ์เขาจากคณิตนั่นเลวร้ายมาก
แต่ก็เลวร้ายไม่เท่าโดนแซวว่ามังกรยักษ์น่ารักจากอัลฟ่านิสัยไม่ดีร่วมเตียง!!!!

น่ารัก!!!!
คำชมที่ใช้กับสิ่งเล็กๆ จุ๊มุๆ อย่างคุณนุ่มเบอร์หนึ่งไม่ก็คุณนุ่มเบอร์สามจุดสองที่คณิตกดตู้กาชาปองมาให้ ซึ่งก็มีขนาดเล็กมากๆ จนพอดีกับลูกบอล

และใช่...
พี่ภาสใช้คำนั้นกับมังกรยักษ์ของเขา

แย่ที่สุด...
แต่ว่า...
พอเทียบขนาดของเขากับของอีกฝ่ายแล้วมันก็ต่างกันจนน่าโมโหจริงๆ นั่นแหละ แค่นึกภาพตะนิดก็ขนลุกซู่ เขาเองก็ไม่ได้ใสขนาดจะไม่รู้หรอกว่าปกติเพศสัมพันธ์มันเป็นยังไง แค่นึกภาพว่าไอ้บ้องนั่นเข้ามาในตัวก็อยากจะร้องไห้ ปกติแล้วโอเมก้าจะฮีทเป็นเดือนๆ ไป แต่พอเจอคู่แห่งโชคชะตา ตารางฮีทก็จะรวน อาจเกิดบ่อยแค่ไหนก็ได้ มาช้ากว่าปกติไม่ก็มาไวกว่าปกติ

ละ ละ แล้วเขาก็ดันไปพูดแล้วด้วยว่าฮีทครั้งต่อไปจะพร้อมแล้ว
พร้อมแล้ว...
พร้อม...

พร้อมก็แย่แล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
คุณนุ่มเบอร์ศูนย์ตัวนี้ไม่น่ารักเลย เป็นยักษ์หรือไงถึงพกกระบอง!!!
ฮือออออออออออ

แค่คิดตะนิดก็เบะปากฮือ แขนเล็กเลื่อนไปจับก้นตัวเองเบาๆ เป็นการปลอบโยนตัวเอง ดูสิ ก้นเรามันก็แค่นี้ จะบ้าเหรอ ไม่ไหวหรอก 

ภาพทุกอย่างตกอยู่ในสายตาอัลฟ่าหนุ่มอีกครั้ง ภาสตื่นตั้งแต่ตะนิดขยับตัวแปลกๆ และเจ้าตัวก็ยังเพิ่มความแปลกด้วยการเอื้อมมือมานวดก้นตัวเองไปมาอีกต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาขยับมือลูบหน้าท้องนิ่มของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นวงกลม

เขาชอบจับพุงนิ่มของแมวดื้ออย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้แต่พอได้จับครั้งแรกแล้วก็อยากจับอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เขาได้สัมผัสกับหน้าท้องของแมวดื้อ จะรู้สึกอุ่นวาบในอกอย่างน่าปะหลาด

ตอนนั้นเองที่ภาสสะดุ้งเฮือกเมื่อมือเล็กเลื่อนออกจากสะโพกตัวเองมาเขี่ยๆ แถวกางเกงเขา ตอนแรกก็คิดว่ามือไปโดน แต่พอยังขยับแปะๆ ต้นขาเลยค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายตั้งใจจับ

ว่าแต่...
จับอะไร?
ตะนิดทำท่าจะพลิกตัวภาสเลยต้องรีบหลับตาลงควบคุมลมหายใจให้เหมือนกำลังหลับอยู่ เนียนไหมไม่รู้ แต่น่าจะเนียนกว่าแมวดื้อที่แกล้งฮีทแต่ซัดกุ้งเผาหมดไปสองโลกว่าคนเดียว

“เวลานอนก็ดูไม่ดุเท่าไหร่” เสียงงุ้งงิ้งดังขึ้นข้างหูพร้อมกับแรงเขี่ยเบาๆ ที่ปลายจมูก ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะย้ายไปจิ้มๆ ที่แถวบริเวณข้างตาอัลฟ่าหนุ่ม
“...”
“พอนอนแล้วไม่เห็นตีนกาเลย”
“...”
“ตอหนวดขึ้นแล้ว ดีจัง มีหนวดด้วย อยากมีบ้าง” แมวดื้อส่งเสียงบ่น ด้วยความที่โอเมก้าปกติมักจะไม่ค่อยมีหนวดรวมไปถึงขนส่วนอื่นบนร่างกายเขาเลยรู้สึกเท่น้อยกว่าคณิตไปห้าเปอร์เซ็น แต่ก็ยังเท่อยู่ดี
ส่วนฝั่งคนแกล้งนอนก็ได้แต่หัวเราะในใจ นึกสภาพแมวดื้อมีหนวดแล้วก็ดันอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ คงจะแปลกน่าดู

“ปากนี่ใช่ไหมที่ชอบดุ ตีให้แตกเลยดีไหม ขี้ดุว่ะ ลุงขี้ดุ” ภาสกระตุกคิ้วขมวดเล็กน้อยเมื่อถูกบีบปาก และอีกอย่างคือ

ลุงอะไร
เรียกลุงได้ยังไง พอหลับหน่อยก็กวนเลยนะ

“...”
“ไอ้หยา อย่าเพิ่งตื่น โอ๋ๆๆๆ นอนนะ หลับตาแมวจะกล่อม น้ำท่วมเมฆกระต่ายลอยโคมหมาหางงอส่ายหัวกระดุ๊กกระดิ๊๊ก” แมวดื้อย้ายมือมาลูบหัวเขาไปมาเหมือนพยายามกล่อม เห็นอย่างนั้นเขาเลยจำเป็นต้องแกล้งหลับต่อให้
“...”
“พี่ภาส...”
“...”
“ฮื้อ ชอบจัง”

ชอบอะไร?
ภาสนึกขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคบอกชอบจากแมวดื้อ ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงแรงกดเบาๆ บริเวณริมฝีปาก แม้จะเป็นสัมผัสที่กดลงมาเพียงไม่กี่วิแต่ก็ทำเอาใจเขาเต้นแรงเสียจนกลัวแมวดื้อจับได้

... โดนขโมยจูบเสียอย่างนั้น
น่ารักเป็นบ้า...

“เอ้ย เคารพธงชาติตอนเช้าอีกแล้วนะ” เสียงแมวดื้อดันขึ้นพร้อมกับเสียงขยับตัว สักพักภาสก็รู้สึกได้ถึงการโดนนั่งทับลงมาที่หน้าท้อง เขาลืมตาขึ้นกะจะบอกแมวดื้อว่าเขาตื่นแล้ว แต่พอลืมตามาภาพตรงหน้ากลับเป็นแผ่นหลังเล็ก มองต่ำลงมานิดหน่อยก็ปรากฏเป็นก้อนพีชนุ่มนิ่มที่ใส่เพียงแต่กางเกงสีฟ้ากับต้นขาขาวๆ 

เจ้าแมวดื้อมานั่งหันหลังอะไรบนตัวเขากันเนี่ย?

“แอบดูได้ป่ะ ได้ดิ”

พูดกับใคร? ผีในห้องหรือไง?
 
ภาสยกมือขึ้นกอดอกมองดูว่าแมวดื้อกำลังจะซนอะไรต่อ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงจับในบริเวณที่ไม่ควรโดนจับ มือเล็กเปิดกางเกงนอนเขาขึ้นก่อนจะปิดลงอย่างรวดเร็ว

“เกินไปมาก บ้าไปแล้วป่ะเนี่ย”
“...”
“ไม่ไหวหรอก”
“....”
“ฮีทหน้าแกล้งตายดีกว่า”

พูดจบแมวดื้อก็ลุกขึ้นยืน ภาสเลยต้องรีบแกล้งหลับอีกรอบ ตะนิดพอซนเสร็จก็ปีนเตียงลงวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไป ตอนนั้นคนที่แกล้งนอนมาตลอดถึงค่อยได้ลืมตาตื่นเต็มที่ 

ฮีทหน้าแกล้งตาย?
ไม่ได้รู้ตัวเลยสินะว่าเวลาตัวเองฮีท คนที่อยากแกล้งตายน่ะ มันเขาต่างหาก 

ภาสลุกขึ้นนั่งพลางหยิบแว่นมาสวม เขานั่งรอแมวดื้อออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งก็กินเวลาอยู่ไม่กี่นาที ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่เดินคาบแปรงสีฟันออกมาจากห้องน้ำ

“เอ้า อี้อ้าดอื่นแอ๊วอ๋อ”
“อืม”
“อาบอ๊ามๆ”
“เราอาบก่อน ว่าแต่หายฮีทแล้วเหรอ” ภาสยิงคำถามกลับซึ่งตะนิดก็ผงะไปเล็กน้อย
“อิ๊ดอึง”
“อะไรคือนิดหนึ่ง”
“อ๋ายแอ้วอิ๊ดอึง”
“มันมีหายแบบทีละนิดด้วยเหรอ”
“โอ๊ย อวดอี้ๆๆๆๆ” ว่าแล้วแมวดื้อก็หันตัวหนีกลับเข้าห้องน้ำด้วยข้ออ้างปวดอึ ภาสส่ายหัวให้กับความดื้อของแมวดื้อก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปใช้ห้องน้ำด้านล่างแทน

 ผ่านไประมาณสิบห้านาทีแมวดื้อก็ลงมาพร้อมกับชุดทำงานเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสีน้ำตาล หัวฟูสีน้ำตาลนั่นยังคงดูชื้นน้ำอยู่เล็กน้อยจากการสระผมแล้วไม่ได้เป่าไดร์ให้แห้ง

“พี่ภาส กินแพนเค้กไหม เดี๋ยวนิดทำเผื่อ”
“ไม่ล่ะ”
“งืม”

ถึงจะปฏิเสธไป แต่เขาก็ต้องเดินตามมาคุมแมวดื้อทำแพนเค้กอยู่ดี กับตะนิดน่ะวางใจอะไรไม่ค่อยได้หรอก เขาหลับตาไปสักสามวิลืมตามาอีกทีครัวอาจจะไฟไหม้ก็ได้
และก็ตามคาด
แค่ผสมแป้งกับนมครัวก็เลอะเทอะไปแล้วเกือบหมดทั้งโต๊ะ จะตอกไข่ใส่ก็ทำเปลือกไข่หล่นลงไปอีก พอถึงขั้นตอนลงกระทะแมวดื้อก็โวยวายลั่นเมื่อบิเนยใส่กระทะแล้วมันดีดไปมา

“แอ้กกกกกกก เนยกระเด็นนนน เนยใจเย็นหน่อยไหมมมม”
“ไฟแรงไปแล้ว”
“พี่ภาส มันลดไฟยังไง เตาไฟฟ้าไม่เคยใช้นี่ เคยใช้แต่เตาแก๊ซ”

ภาสวางแก้วกาแฟลงบนเคาท์เตอร์ก่อนจะเดินเข้าไปโอบเอวบางให้หลบก่อนจะใช้แขนขวากดลดไฟลงให้ พอเห็นว่าเนยดีดตัวน้อยลง ตะนิดก็จัดการหยอดแป้งลงกระทะทั้งๆ ที่ยังโดนโอบเอวอยู่ โอเมก้าน้อยตั้งใจจะหยอดแป้งเป็นวงกลมแต่พอหยอดปุ๊ปก็กลายเป็นอะมีบามีหลายแขนขาไปเฉย แต่ไม่เป็นไร จะทรงไหนก็กินได้หมด รอจี่อยู่สักพักก็เตรียมกลับด้านตามแบบที่คณิตเคยสอน
ทุลักทุเลไปนิดเพราะแป้งเจ้ากรรมดันแซะให้กลับด้านค่อนข้างยาก คงเพราะลื่นเนยที่ใส่ลงไปทั้งก้อนไม่ได้แบ่ง แซะไปแซะมากลับด้านมาอีกที


ไหม้....         
เกรียมเลย...

“...”

ทำไมงั้นอ่ะ ก็ทำตามที่คณิตสอนทุกอย่างแล้วนี่
แล้วมันทำไม แพนเค้กอย่าเยอะได้ไหม เป็นแค่แป้งไม่ใช่เหรอ

“เราไปนั่งรอที่โต๊ะไป” ภาสตีสะโพกกลมเบาๆ เป็นเชิงสั่ง ซึ่งตะนิดก็ยอมถอยทัพออกมาทันที ปล่อยให้เจ้าของห้องสวมวิญญาณมาสเตอร์เชฟอยู่แค่ห้านาที แพนเค้กในทรงวงกลมสุกกำลังพอดีส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็มาวางเสิร์พ
“พี่ภาสสุดยอด!!!”
“วันนี้คณิตจะมารับหรือเปล่า”
“...”
“...”
“พะ พี่ภาสไม่ว่างไปส่งแล้วเหรอ ไม่อยากไปส่งแล้วเหรอ”

ถ้าตะนิดมีหูเหมือนลูกแมว ตอนนี้มันคงลู่ลงด้วยความผิดหวัง แมวดื้อเคี้ยวแพนเค้กหยับๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่กลับเบะปากน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

“ก็เห็นปกติพี่จะไปส่งเราก็โทรเรียกคณิตให้มารับ พี่ก็คิดว่าคงไม่อยากให้ไปส่งแล้ว”
“ก็ตอนนั้น... นิด... ทำตัวไม่ถูกนี่นา”
“...”
“ก็ ก็ พอบอกว่าจะจีบพี่ภาส แล้วมันล่กนี่นา มันไม่รู้จะทำไง จีบก็ไม่เป็น แต่พูดไปแล้ว ถ้าเกิดพี่ภาสพูดขึ้นมาระหว่างขับไปส่ง นิดก็ไม่รู้จะทำตัวไง นิด... ก็หนีไปตั้งตัวเฉยๆ ไม่ได้ไม่อยากไม่ให้ไปส่ง” 
“ทีหลังก็บอกกันตรงๆ หลบหน้าแบบนี้พี่ก็ไม่รู้ว่าเราต้องการอะไร”
“พี่ภาส อย่าทำเสียงดุได้ไหม”
“พี่ไม่ได้ดุ”
“แต่โทนเสียงมันดุ นิดโดนคณิตดุมาทั้งชีวิตทำไมจะไม่รู้ อย่าสู้นิด”
“...” ตะนิดเคี้ยวแพนเค้กด้วยความรู้สึกอร่อยน้อยลงห้าเปอร์เซ็น พอกลับมาพูดเรื่องนี้ก็ดูเหมือนคนแก่กว่าก็ดูจะหงุดหงิดขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่ใช้เป็นน้ำเสียงเดียวกับเวลาคณิตดุ แถมตาดุนั่นยังตวัดมองนิ่งๆ ยิ่งทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิด
“พี่ภาสโกรธเหรอ”
“เปล่า”
“แต่พี่ภาสดูหงุดหงิด”
“เปล่า”

แมวดื้อเบะปากก่อนจะจิ้มแพนเค้กขึ้นส่งให้อัลฟ่าหนุ่มที่กำลังจิบกาแฟอยู่ ดวงตาคมใต้แว่นกรอบเหลี่ยมมองกลับด้วยความสงสัยว่ายื่นมาทำไม

“นิดง้อ”

ง้อด้วยแพนเค้กเลยนะ...
ตะนิดกะพริบตาปริบๆ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาออดอ้อน เขาไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายโกรธอะไรขนาดไหน แต่เขาไม่ชอบให้พี่ภาสใช้น้ำเสียงแบบนี้ด้วยเลย มันดูเหินห่าง ดูหงุดหงิด ไม่ชอบเลย

ฝ่ายโดนง้อด้วยแพนเค้ก ถึงจะไม่ได้อยากกินแต่ก็ยอมรับเข้าปากไปอย่างเสียไม่ได้ 

แหง...
มองอ้อนขนาดนั้น ใครมันจะไปใจแข็งทนได้กันล่ะ

“นิดไม่ได้ตั้งใจหลบหน้านะ”
“...”
“แต่เนี่ย ไม่ได้กลิ่นพี่ภาส นิดนอนไม่ได้เลย”
“...”
“อย่าโกรธเลยนะ คนไทยด้วยกัน”
“เกี่ยวอะไรกับคนไทยด้วยกัน”
“ไม่รู้ พูดไว้ก่อน พองงแล้วเดี๋ยวพี่ภาสก็หายโกรธ เนี่ย หายโกรธแล้ว”
“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ”
“โกหกกกก”
“ไม่ได้โกรธจริงๆ แต่พี่แค่หงุดหงิด”
“...”
“พอไม่ได้กลิ่นเราแล้วมันรู้สึกหงุดหงิดแบบไร้เหตุผล แค่นั้นแหละ”

หงุดหงิดนิดหน่อยจริงๆ
ไอ้ที่จับตุ๊กตาฉลามมากระทืบจนนุ่นเกือบไหลนั่นก็แค่ระบายอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ 

ภาสตอบพร้อมกับยกกาแฟขึ้นจิบ ตะนิดเคี้ยวแพนเค้กชิ้นสุดท้ายก่อนจะวางส้อมลงกับจาน พอเห็นว่าอีกฝ่ายกินข้าวเช้าหมด ภาสก็เตรียมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมขับรถพาแมวดื้อไปทำงาน แต่จู่ๆ ก็มีแรงโถมเข้ามาใส่ พอมองลงไปก็เห็นแขนเล็กตวัดกอดไว้แน่น

“อะไร...”
“นิดก็คิดถึงกลิ่นพี่ภาสนะ”
“...”
“ง้อๆ” หน้าดื้อบี้ไปมากับหลังแกร่งอย่างออดอ้อนพร้อมกับสูดดมกลิ่นลาเวนเดอร์เข้าปอด ความออดอ้อนของแมวดื้อก็ทำให้คนหน้าดุอดกลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว

เวลาดื้อก็ดื้อจนปวดหัว
เวลาอ้อนก็อ้อนจนใจอ่อน
สมชื่อแมวดื้อจริงๆ

“ตะนิด”
“หืม”
“ที่บอกว่ายังฮีทอยู่นิดหน่อยน่ะ”
“อื้อ”
“แปลว่าจูบได้ไหม”

ตะนิดจิกเสื้อนอนอีกฝ่ายในมือแน่นเมื่อโดนคำถามที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ตากลมล่อกแล่กไปมาก่อนจะตัดสินใจพยักหน้าเบาๆ กับแผ่นหลังกว้าง

“จะ จูบได้”
“แล้วถ้าไม่ฮีท แปลว่าจะยังจูบได้ไหม”
“...”
“ตะนิด...”
“พี่ภาสอย่าถามเยอะได้ไหม ถามอีกรอบจะไล่ให้ไปจูบคุณนุ่มเบอร์-”

อัลฟ่าหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นก่อนจะหันตัวมากะทันหัน ตะนิดสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ อีกคนก็โน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่แตะเบาๆ ที่แก้มทำเอาแมวดื้อเขินจนต้องจิกมือกับบ่าแกร่งเต็มแรง

“อื้อ”

ภาสผละออกมางับริมฝีปากล่างแมวดื้อเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเกร็งตัวเขินก่อนจะประทับจูบย้ำกลับเข้าไปอีกรอบ ปลายลิ้นที่ตวัดเกี่ยวหยอกล้อสร้างเสียงน่าอายขึ้นที่ข้างหู 

ตะนิดเองที่ถึงแม้จะไม่ค่อยชำนาญแต่ก็พยายามต้อนลิ้นสู้สุดพลังเท่าที่ทำได้ แต่สุดท้ายก็ยกธงขาวต้องทุบบ่ากว้างให้หยุดเพราะหายใจไม่ทัน

ตอนนั้นเองที่ถึงเพิ่งจะสังเกตว่าโดนดันร่างให้นอนราบไปกับโต๊ะกินข้าวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แขนเล็กปล่อยจากบ่าแกร่งปล่อยวางลงอย่างหมดแรงลงกับโต๊ะ ส่วนขาทั้งสองข้างพอทิ้งน้ำหนักลงไปแล้วไม่แตะพื้นตะนิดเลยยกขึ้นมาหนีบไว้ที่สะโพกของอีกคนซึ่งภาสก็ขยับมือทั้งสองข้างไปกระชับต้นขาแมวดื้อให้

เพราะปล่อยแว่นตกพื้นไปเมื่อกี้ทำให้ภาพตรงหน้าไม่ได้ชัดเจนเหมือนตอนมีเลนส์สายตาคอยช่วยปรับ แต่เขาก็พอจะรู้สึกได้ว่าว่าแมวดื้อเปิดโหมดยั่วไม่รู้ตัวอีกแล้ว ทั้งเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมเปิดโชว์ช่วงอก ปอยผมชื้นน้ำ ขาที่ยกขึ้นเกี่ยวสะโพกเขาเพื่อหาที่พักขาจนเขาต้องใช้มือประคองไว้ให้

“ตะนิด...”
“พี่ภาส”

เสียงเล็กเอ่ยเรียกพร้อมกับยกมือขึ้นหวังจะให้อีกคนดึงขึ้นนั่ง

แต่ทว่า...

ภาสกลับเห็นแค่เพียงแมวดื้อที่ยกมือออดอ้อนให้กอด ภาพตรงหน้าดูยั่วยวนจนอดทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาลึกๆ ในใจอย่างเสียไม่ได้ ถ้าหากใครได้มาเห็นแมวดื้อในรูปแบบนี้ เขาคงแทบจะเป็นบ้า เพราะขนาดเกิดขึ้นแค่เพียงในจินตนาการ เขายังรู้สึกโมโหขนาดนี้
อัลฟ่าหนุ่มหายใจหอบถี่ก่อนจะโน้มตัวซูกจมูกเข้ากับลำคอขาว ฝังเขี้ยวคมลงไปกับปลอกคอหนังก่อนจะออกแรงดึงกระชากเบาๆ

ไม่อยากให้ใครเห็น
ไม่อยากให้ใครได้กลิ่น
ไม่อยากให้ใครมายืนตรงนี้แทนที่เขาทั้งนั้น

“อ๊ะ เจ็บ” ภาสสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงร้องของตะนิดเรียกดึงสติ เขารีบผละตัวเองออกมาทันที ก่อนจะค้นพบว่าเขี้ยวของตัวเองเผลอไปครูดช่วงไหปลาร้าของแมวดื้อเข้าจนเกิดเป็นรอยถลอกแดง
“โทษที เจ็บมากไหม”
“นิดหน่อย อื้อ” ตะนิดดึงขาตัวเองกลับมาชันวางไว้บนโตีธก่อนจะชันตัวขึ้นนั่ง ตากลมที่ปรือด้วยแรงอารมณ์ปรับโฟกัสก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เมื่อจุดรวมสายตาตอนนี้คือเป้ากางเกงของอีกฝ่าย

“พะ พะ พี่ภาส”
“เห้อ เราไปเป่าไป เดี๋ยวพี่ขึ้นไปแต่งตัวก่อน” ภาสขยับตัวออกก้มลงเก็บแว่นขึ้นมาใส่ก่อนจะเดินตัวงอขึ้นชั้นบนไป ปล่อยให้แมวดื้อนั่งหน้าแดงจับคอตัวเองอยู่บนโต๊ะกินข้าว
 

ใครรวบรวมดราก้อนบอลครบเจ็ดลูกรึเปล่า
ทำไมถึงมีมังกรมาผงาดแถวนี้!!!!!!







ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ตะนิดน่าเอ็นดูที่สุด...ดดดดดดดด    :katai2-1:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแล้วล่ะนิดเอ้ยย

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
ตอนฮีทจะแกล้งตายยังไงฮึ 55⁵555  :-[

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43
ตามมมม

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ง้อได้น่ารักมากตะนิด

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 760
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
แพนเค้กอย่าเยอะได้ไหม.. ยัยหนูรูักก 55555555555555

ไม่มีใครรวบรวมดราก้อนบอล มีแต่หนู ง้อ น่ารักน่ามันเข้ว จนมังกรมันผงาดฟ้านี่เเหล่ะ!! :hao7:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
โอ๊ยยย ครบเจ็ดลูกเลยหรอตะนิด
แล้วอะไรคือคึกหนัก ขึ้นนั่งทับพี่ขนาดนั้นน
แล้วอะไรคืออ้อนพี่ อยากให้พี่ไปส่งทำงาน

จับฟัด หอมหัวให้หนักเลยภาส

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตะนิดดื้อยังไงพี่ภาสก็รัก แงน่ารักมากความหลงพี่ภาสนี้ :pig4: :L1:

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +310/-2
ก็จะดื้อ 18
โด้ไม่โด้


เคยมีใครเสียชีวิตเพราะตูดฉีกไหม


ไอโฟนในมือเล็กของตะนิดได้แต่สั่นระริกให้กับประโยคการเสิร์ชกูเกิ้ลล่าสุดของตัวเอง คิดเองหลอนเอง แค่นึกภาพตอนมังกรผงาดแทรกเข้าถ้ำมาได้สำเร็จก็รู้สึกแสบก้นขึ้นมาทันที

“ฮืออออออออออออ” ใบหน้าดื้อซุกลงกับหมอนพร้อมกับส่งเสียงงอแงออกลั่น ทำเอาแฝดพี่ที่นั่งตัดเล็บอยู่ข้างๆ ต้องยกเท้าขึ้นเขี่ยแฝดน้อง
“เป็นบ้าอะไรอ้วน”
“ฮืออออออออ ไม่อ้วน”
“อ้วนกว่ากู” คณิตถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะจับขาแฝดน้องขึ้นมาวางบนตักตัวเอง ส่งผลให้ตะนิดนอนราบไปกับโซฟา แต่ถึงอย่างนั้นตะนิดที่เคยชินกับการนอนให้แฝดพี่ตัดเล็บก็ขยับตัวเข้าที่ให้แต่โดยดี
“คณิตมึง...”
“อย่าขยับ เดี๋ยวเข้าเนื้อ” คณิตเอ่ยดุพร้อมกับค่อยๆ ประคองเท้าเล็กขึ้นตัดปลายเล็บที่เริ่มยาวออกมา ปกติเขากับตะนิดมักจะสลับกันตัดเล็บให้แบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แม้ส่วนใหญ่เขามักจะเป็นฝ่ายตัดให้แฝดน้องก็ตามเถอะ
“คณิตตตตต”
“อะไร เลิกทำเสียงอ้อนได้ป่ะ มึงคิดว่าตัวเองน่ารักมากมั้ง”
“คณิต กูก็มีแต่มึงในชีวิตให้ถามป่ะ”
“อะไร”
“มะ มะ มึง มึงว่าตอนเราท้องผูก ก้อนอึเราใหญ่ไหม”
“อะไรของมึง” คณิตขมวดคิ้วมุ่น ชวนคุยเรื่องอะไรไม่ชวน มาชวนเรื่องท้องผูกเนี่ยนะ 
“คณิตๆ เคยลองเอานิ้วโป้งยัดจมูกเข้าไปหมดนิ้วป่ะ มันเจ็บไหม” พูดเสร็จตะนิดก็ยกนิ้วโป้งขึ้นมาเสียบรูจมูกตัวเอง ก่อนจะพบว่าไม่เจ็บแต่ก็เข้าไปได้ไปหมด ส่วนคณิตก็ได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก
“มึงสงสัยอะไรให้มันดูเหมือนคนปกติสงสัยได้ไหมตะนิด”
“คณิต..”
“ไร”
“ดิลโด้นี่มันเจ็บป่ะ”

กริ๊บ...
ปลายเล็บที่ถูกคมของกรรไกรตัดเล็บตัดกระเด็นลิ่วตกไปที่พื้นห้องนั่งเล่นพร้อมกับคณิตที่เงยหน้าตาถลนขึ้นมองแฝดน้องประหนึ่งเห็นผี ใช่ ผีทะเล ผีลามก ผีเวรที่ไหนมาเข้าสิงน้องชายกูกันวะเนี่ยยยยย

“มะ มะมึงจะถามว่าปีโป้เจ็บไหม”
“ดิลโด้ๆ”

จับหน่อยจะล้ม...
คณิตถึงกับหน้ามืดแทบจะหน้าปักลงบนโซฟา ถึงจะบอกให้สงสัยอะไรให้มันดูเป็นคนปกติก็เถอะ แต่ใครแม่งจะคิดว่ามันจะออกมาเป็นเวย์นี้ได้วะ!!!

“มะ มึงหมายถึงนีโม่ ปลานีโม่!!!”
“ดิลโด้ดิ”

จับหน่อยจะตาย...
คราวนี้หน้ามืดปักพนักพิงโซฟาไปดังปั้กเต็มๆ ก่อนจะงัดหน้าตัวเองขึ้นมามองไอ้แฝดน้องตัวดีที่ทำหน้าเด๋อด๋าไม่เข้าใจสถานการณ์

“มะ มึงคิดยังไงมาถามกูคำถามนี้ ไอ้นกเงือก”
“มันเป็นประเด็นใหญ่ของชีวิตนะ ไม่ถามมึงให้กูไปถามใคร”
“...” คณิตได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ถ้าไอ้แฝดเวรนี่ไปถามคนอื่นก็ดูจะอันตรายกว่าเดิมจริงๆ ยิ่งถ้าไปถามหัวหน้าแผนกอย่างไอ้พี่เต้อนี่ไม่ต้องถามเลยว่าจะไปจบที่ไหน เผลอๆ มันกดสั่งให้ด้วยซ้ำไอ้หัวหน้าเวร
“คืองี้คณิต”
“อืม”
“มึงก็รู้ว่ากูเป็นโอเมก้า”
“อืม”
“แต่กูก็ไม่คิดว่าของอัลฟ่ามันจะใหญ่ขนาดนั้น เท่านี่!!!”

ไม่ต้องจับแล้ว ให้ตายกันไปเลยดีกว่าแบบนี้...
คณิตนึกอยากยกกรรไกรตัดเล็บขึ้นมาตัดวิญญาณตัวเองเสียมันตอนนี้ ยิ่งไอ้แฝดตัวดียกแขนตัวเองขึ้นมาเน้นให้ดูขนาดแบบสมมตินั่นทำให้เขายิ่งอยากจะหายไปจากตรงนี้ ไม่อยากจะฟังคำถามต่อๆ ไปที่จะหลุดออกมาจากไอ้น้องเวรนี่เลย

“กูไม่คุยแล้ว เปลี่ยนเรื่อง เอานิ้วมา” เขารีบปัดประเด็นสุ่มเสี่ยงออกจากบทสนทนาพร้อมกับคว้ามือเล็กขึ้นมาเตรียมตัดเล็บให้ต่อ แต่แฝดน้องเวรก็ยู่หน้าไปมา
“กูอุตส่าห์ขอพี่ภาสมานอนบ้านเพราะกูเครียดนะคณิต” แมวดื้อบ่นหงุงหงิง ใช่แล้ว วันนี้เขาขอพี่ภาสกลับมานอนบ้านตัวเอง โดยที่มีข้อแม้ว่าต้องกินยาเลื่อนฮีทแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในเซอร์เคิลฮีทก็ตาม ถึงจะแอบเศร้าใจเล็กน้อยเมื่อตอนมาถึงบ้านถึงเพิ่งรู้ว่าแม่ไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนแต่ก็ยังดีที่ยังทิ้งแฝดพี่หน้าเบื่อโลกไว้เล่นเป็นเพื่อนอยู่
“ตะนิด”
“หืม?”
“กูคุยกับมึงได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องที่มึงพูดมา”
“ทำไมอ่ะ”
“มึงจะบ้าเหรอตะนิด มึงคิดว่ากูจะอยากรู้เรื่องบนเตียงของมึงรึไง” คณิตพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์แต่มือก็ยังคงตัดเล็บต่อให้ ตะนิดมองภาพแฝดตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“แล้วมึงคิดว่ากูมีคนให้ปรึกษานอกเหนือจากมึงหรือไง”
“...”
“กูกลัวนะคณิต กูไม่ได้ตลกด้วย”
“...”
“มันน่ากลัวจริงๆ นะ”

แมวดื้อพูดเสียงอ่อยพร้อมกับดึงมือตัวเองกลับมากอดขา ตะนิดแปลรูปตัวเองเป็นก้อนเล็กๆ มุดเข้าริมโซฟา

สำหรับหลายคนครั้งแรกอาจจะเป็นเรื่องที่ตื่นเต้นน่าลองแต่สำหรับเขามันเป็นเรื่องที่น่ากลัว แถมยังทวีความน่ากลัวมากขึ้นเป็นเท่าตัวหลังจากที่เขาได้เห็นขนาดมังกรนั่นเต็มตัว ไม่มีทางเลย ไม่มีทางจริงๆ

ไม่มีทางให้เข้าจริงๆ!!!
มันเคยเป็นแต่ทางออก มันเข้าไหวได้ยังไง!!!

“เลิกห่อตัวแล้วยื่นมือมาให้กูตัดต่อ” คณิตเอ่ยเสียงดุพร้อมกับดึงมือเล็กมาจับตัดเล็บต่อ ตะนิดยู่ปากแต่ก็ยอมให้พี่ชายตัดไม่กี่นาทีตัดเล็บให้
“คณิต...”
“มึงจำกูไว้จะตะนิด กูจะพูดครั้งเดียวแล้วจะไม่พูดเรื่องนี้อีก”
“...”
“มึงเป็นโอเมก้าเรื่องแบบนั้นกลไกร่างกายมึงจะช่วยด้วยในระดับนึง แต่สิ่งที่มึงควรจะให้ความสำคัญคือการป้องกัน ถุงยางคือสิ่งที่มึงต้องพกและไม่ใช่ถุงยางไซซ์มึงเข้าใจไหม”
“อ้าว ทำไมไม่ใช่ไซซ์กู”
“มึงจะใส่ทำไม กลัวเตียงเลอะแบบนี้เหรอ”
“อิ้วว มึงพูดจาลามกอ่ะคณิต กูไม่ชิน ฟ้องแม่นะ” 
“...” แล้วคนเปิดประเด็นมันใครกันวะ คณิตได้แต่คิดพร้อมกับส่งสายตาระอาใส่แฝดน้อง
“อื้อ ละไงต่อ”
“เออ ถุงยางมันช่วยเรื่องความสะอาด เรื่องโรค แต่อย่างไอ้ลุงนั่นคงไม่น่าแถวโรคอะไรมากหรอก แต่สิ่งสำคัญกว่านั้นของถุงยางคือมึงต้องรู้ว่าโอเมก้ามีเปอร์เซนในการตั้งท้องระหว่างฮีทสูง ถ้ายังไม่พร้อมจะมีลูกก็ให้อัลฟ่าใส่ไว้ และใช่ มึงยังไม่พร้อม เอาตัวเองยังไม่รอดคิดจะตัวเล็กมาวิ่งในบ้านให้กูปวดหัวอีกรึไง”

อ้าว พูดยังไม่ทันเสร็จโดนบ่นต่อเฉยเลย
ตะนิดกะพริบตาปริบๆ แต่ถึงงั้นก็สงบคำไว้เพราะรู้ว่าตอนนี้แฝดพี่ไม่สบอารมณ์สุดๆ ที่จะต้องมานั่งพูดเรื่องแบบนี้กับเขา

“อื้อ ไม่มีตัวเล็กๆ”
“แล้วที่มึงต้องระวังที่สุดคือการที่อัลฟ่าน็อตมึง”
“น็อต?”
“อืม เห้อ ตัวยากเลย กูจะอธิบายยังไงเนี่ย”
“...”
“คือเอาเป็นว่ามันเจ็บฉิบหาย เจ็บแบบมึงต้องร้องไห้ เจ็บแบบได้เลือด มึงเตือนคู่อัลฟ่ามึงไว้ก่อนเลยว่าห้ามน็อต แค่นั้นแหละ” คณิตเลี่ยงการอธิบายพร้อมกับเบนสายตามาอยู่ที่การตัดเล็บต่อแม้จะตัดหมดไปแล้วครบทั้งสิบนิ้วก็ตามที
“ทำไมมึงพูดเหมือนมึงเคยโดนน็อต”
“...”
“เอ้ย มึงเป็นอัลฟ่าแปลว่าต้องไปน็อตคนอื่นสิ”
“...”
“คณิตเป็นไรอ่ะ ทำไมเงียบ” ตะนิดเอียงคองง อยู่ดีๆ คณิตก็ทำหน้าแปลกๆ แถมยังจับก้นตัวเองเหมือนเจ็บก้นขึ้นเสียอย่างงั้น ซึ่งหลังจากที่ทักคณิตก็ตอบด้วยการส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบว่าไม่ได้เป็นอะไร
“มึงน่ะแค่เตรียมใจดีๆ ก็พอเพราะกูว่าคู่มึงน่ะเขาเจนสนาม” คณิตพูดลอยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะก่อประเด็นให้ทะเลาะกันหรอกนะ ไม่เลย ไม่เล้ย หึ
“เจนสนาม?”
“อย่างพี่ภาสคู่มึงน่ะกูว่าน่าจะผ่านมาหลายสนามรบแล้ว”
“...”
“ดูคู่นอนน่าจะเยอะ”
“...”
“ผู้ชายใส่แว่นเขาว่าเจ้าชู้นี่”

หึ...
คณิตยิ้มเยาะในใจเมื่อเห็นว่าตะนิดค่อยๆ ขมวดคิ้ว โทษทีนะไอ้ลุงอัลฟ่าแว่น ถือว่าเอาคืนหลายๆ เรื่องแล้วกัน

“ตะ แต่พี่ภาสกลับบ้านตรงเวลาตลอดเลยนะ”
“เพราะมึงอยู่ห้องรึเปล่า เออ ไม่พูดแล้วดีกว่าเดี๋ยวมึงจะคิดมาก ป่ะ ไปกินข้าวเย็นกัน แม่สั่งพิซซ่าไว้ให้ แป้งบางกรอบหน้าต้มยำกุ้งกับไก่บาบีคิว”
“...”
“ตะนิด?”
“อะ อือกินๆ” แมวดื้อเกินไปทางห้องกินข้าวด้วยใบหน้างอแง ในหัวคิดไปร้อยแปดแล้วว่าวันนี้อัลฟ่าที่ห้องจะกลับบ้านดึกรึเปล่า จะออกไปหาใครรึเปล่า แค่คิดใจก็โหวงไปหมดจนแทบไม่มีอารมณ์กินพิซซ่า

 คณิตมองแผ่นหลังของน้องชายก่อนจะถอนหายใจยาว

ประเด็นที่พูดวันนี้
เหมือนส่งน้องออกเรือนเลยให้ตาย...


หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จตะนิดก็รีบวิ่งกลับห้องนอน ใบหน้าดื้อเต็มไปด้วยความกังวล ทั้งคิ้วขมวดและปากยื่น

พี่ภาสเจ้าชู้เหรอ...
ไอ้ลุงแว่นเจ้าชู้งั้นเหรอ!!!!

มือเล็กรีบหยิบมือถือขึ้นมากดคอลหาอัลฟ่าที่อยู่คนละที่ทันที ใจน้อยๆ ว้าวุ่นไปหมดเมื่อคิดภาพตามที่คณิตบอก

[ว่าไง... ทำไมทำหน้าแบบนี้] ภาสที่อยู่อีกฝั่งปลายสายขมวดคิ้วเมื่อจู่ๆ หน้าแมวดื้อก็โผล่มาเต็มจอ แถมยังขมวดคิ้วดุอีกต่างหาก
“พี่ภาส!!!”
[หืม?]
“พี่ภาสเจ้าชู้เหรอ”
[ห๊ะ?]
“พี่ภาสห้ามเจ้าชู้แล้ว” ตะนิดเอาหัวโขกกล้องดังปั้กเป็นการเตือนว่าเอาจริง ส่วนอีกฝั่งก็ได้แต่งง ไม่เข้าใจทั้งคำพูดทั้งการเอาหัวโขกกล้อง
[อธิบายหน่อยได้ไหม]
“ไม่! ถ้าพี่ภาสเจ้าชู้เป็นไอ้แว่นเจ้าชู้ นิดจะโคตรโกรธเลยนะ เห้ย พูดจริง โกรธว่ะ”
[ไม่เรียกพี่ว่าไอ้]
“ขะ ขอโทษครับ ตะ แต่คณิตบอกว่าพี่ภาสเจนสนาม ผู้ชายใส่แว่นเขาว่าเจ้าชู้ คือดูทรงนิดก็รู้แหละไม่ต้องให้คณิตบอกหรอก ถ้าพี่ภาสเจ้าชู้นิดจะเจ้าชู้บ้าง นี่เตือนแล้วนะลุง!!! นิดเสน่ห์แรงนะนี่พูดจริง!!!”
[เราจะเจ้าชู้?] ภาสขมวดคิ้วพร้อมกับย้อนถามกลับ
“อย่าท้านิดนะ!!!!”
[พี่ไม่ได้ท้า]
“...”
[ปล่อยกับบ้านยังไม่พ้นคืนวางแผนจะเจ้าชู้เนี่ยนะ?] ภาสถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับ
“นิดเสน่ห์แรงจริงๆ นะพี่ภาส” แมวดื้อเอ่ยเสียงอ่อยก่อนจะมุดหน้าลงกับเข่า ตากลมจ้องใบหน้าหล่อผ่านจอโทรศัพท์ด้วยความน้อยใจ

เขาพอจะรู้ว่าพี่ภาสคงจะผ่านเรื่องแบบนั้นมาเยอะ ดูทรงก็รู้แล้ว แต่พอมีคนมาย้ำมันก็แอบรู้สึกจี๊ดๆ ในอกเสียไม่ได้ รู้สึกหวงขึ้นมาจนอยากจะร้องไห้

[พี่ไปรับได้ไหม]
“หือ... ไม่ได้ นิดจะนอนนี่”
[งั้นก็อย่าทำหน้าจะร้องไห้แบบนั้น] ภาสเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาใต้แว่นกรอบเหลี่ยมมองกลับมาในจอด้วยความคิดถึง

 ทั้งๆ ที่เพิ่งห่างกันไม่ถึงคืน เขาก็คิดถึงแมวดื้อนี่เสียแล้ว
ยิ่งคอลมางอแงแบบนี้ก็ยิ่งคิดถึง บ้านที่ไม่มีเสียงของตะนิดมันเหงากว่าเดิมเยอะเสียจนเขานอนไม่หลับ ถึงประเด็นที่คอลมามันจะดูน่าสงสัยไปหน่อยก็ตามแต่เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีหลังวางสาย

“พี่ภาส... อย่าเจ้าชู้เลย”
[...]
“มีนิดแล้วก็ยังจะเจ้าชู้เหรอ”
[ตะนิด]
“ถ้าพี่ภาสเจ้าชู้ นิดจะเจ้าชู้บ้างจริงๆ นะ ขู่แล้ว นิดจะไปเดทกับพี่ลี่”
[ตะนิด...] ก่อนจะได้เจ้าชู้อาจจะได้เจอเจ้าของเขากระทืบก่อนน่ะสิ ภาสคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป เขากำลังจะเอ่ยพูดอะไรต่อแต่จู่ๆ ประตูห้องแมวดื้อก็เปิดขึ้นพร้อมกับแฝดพี่ที่เดินเข้าห้องนอนมา

“ตะนิด ตกลงเรื่องดิลโด้ที่มึงถามกูนี่ยังไง...”

วางสายแทบไม่ทัน!!!
แมวดื้อตาถลนแทบหลุดออกมาจากเบ้า ดีนะที่กดตัดสายไปทันทีที่คณิตพูด ขืนพี่ภาสได้ยินเขาต้องไม่รู้จะเอาหัวไปมุดหนีที่ไหนแน่ ตะนิดค่อยๆ เอียงหัวกลับไปทางแฝดพี่ตัวโตที่ยืนท้าวเอวอยู่ไม่ไกล

“มะ ไม่มีอะไรแล้ว”
“ไม่มีอะไรได้ไง กูเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าทำไมมึงถึงพูดถึงดิลโด้ อย่าสั่งไปเรื่อยนะมึง” คณิตขมวดคิ้วพูดด้วยความเหนื่อยใจ ตะนิดน่ะชอบสั่งของผ่านเน็ตและส่วนใหญ่มักจะเป็นของที่โดนหลอกให้ซื้อ ตั้งแต่ครีมกวนใช้แล้วหน้าใสที่ใช้แล้วดันสิวเห่อหน้าอยู่เป็นเดือน ไหนจะเสื้อยืดที่สั่งมาแล้วตัวเล็กเหมือนเสื้อหมาจนต้องเอาไปใส่ให้ตุ๊กตาแทนนั่นอีก   
“ไม่สั่ง กะ กูแค่อยากลองแต่คิดดูแล้วไม่เอาดีกว่า”
“ลามก”
“คณิต!!!”
“เออ ไม่สั่งก็ดี แต่ถ้าจะสั่งส่งมาให้กูดูก่อนด้วย เดี๋ยวมึงทะลึ่งสั่งแบบพิสดารมาอีก ถ้าแม่แอบแกะกล่องแล้วมึงจะซวย” คณิตพูดจบก็ปิดประตูเดินออกไปจากห้อง
“จริงๆ สั่งไปแล้วจนได้ของแล้วต่างหาก ไม่พิสดารด้วย อันจุ๊มุน่ารักๆ คิดว่าจะกลับบ้านแบบนี้มาทำไมถ้าไม่รีบกลับมาดักรอพัสดุวะ” ตอนนั้นเองตะนิดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดิลโด้อันเล็กอันน้อยนั่นตอนนี้นอนใยู่ในกล่องพัสดุใต้เตียงเขาเองแหละ อุตส่าห์ไปยืนตากแดดดักรอพี่ไปรตั้งแต่เช้าหลังจากพี่ภาสมาส่ง

โล่งใจไปได้ไม่ถึงสิบวิดี แต่พอหยิบมือถือขึ้นมาดูเท่านั้นความโล่งใจก็ระเบิดตัวเองทิ้งเหมือนโดนทานอสดีดนิ้วใส่

เจี๊ยกกกกกก....
กะ กะ ก็กดวางสายไปแล้วนี่นา!!!
ทำไมถึงยังขึ้นคอลอยู่ล่ะ!!!

“พะ พะ พี่ภาส”
[หืม?]

ฆ่ากันเถอะะะะะะะะะะะะ
ตะนิดได้แต่พะงาบปากงับลมหาคำพูดตัวเองไม่เจอ แต่พอมองดีๆ แล้วคนในจอเหมือนดูอยู่ในสถานที่แปลกๆ ทำไมมืดเหมือนไม่ใช่ห้องเลย

“พะ พี่ภาส นิดง่วงแล้ว”
[เหรอ เมื่อกี้ก็ดูไม่ง่วงนี่ เสียงชัดเลย]

จบแล้วชีวิต...
ตะนิดอยากจะระเบิดตัวเองดังปุ้งหนีความอับอายที่เกิดขึ้นเหลือเกินแต่ก็ทำไม่ได้

“พะ พี่ภาส คือนิดว่าพี่ภาสเข้าใจผิด”
[เหรอ ยังไงล่ะ]
“ไม่ๆ คือนิดอ่ะ พูดว่าอยากซื้อนีโม่ หนังเรื่องฟายเยอร์นีโม่” ภาสขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อชื่อหนังมันแปลกๆ จริงๆ มันคือไฟน์ดิ้งนีโม่ต่างหาก ฟายเยอร์นี่คือเผานีโม่แล้วมั้ง แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะแก้ชื่อหนังนั่นหรอก แค่คิดว่าแมวดื้อคิดจะใช้ของเล่นกับตัวเองเขาก็รู้สึกว้าวุ่นไปหมด

ขนาดตุ๊กตาฉลามแค่ถูๆ เขายังหงุดหงิดแทบบ้า
แล้วนี่ของเล่น...

[อืม]
“พะ พี่ภาสอยู่ไหนทำไมมืดๆ สัญญาณไม่ดีแน่เลยแบบนี้ คร่อกๆๆๆ แคร่กๆๆๆๆ พะ..อี้...ภาส...แคร่กๆๆๆ” ตะนิดรีบทำเสียงสัญญาณพัง พูดจาขาดตอนเอาเองประหนึ่งสัญญาณขาดช่วง แต่ปลายสายกลับตวัดตากลับมองกล้องอย่างรู้ทัน
[พี่อยู่บนรถ]
“อ้าว”
[เตรียมเปิดบ้านไว้เลย พี่จะไปรับ]
“...”
[แต่ไม่ต้องเอา ‘พัสดุ’ กลับมาด้วยนะ]

อั้ยหยา....
ได้ยินหมดเปลือกเลยนี่หว่า

“พะ พี่ภาส”
[อ้อ แล้วฝากบอกคณิตด้วย]
“...”
[อย่าดื้อเหมือนน้องตัวเอง]

เห้ย นี่มันเป็นประโยคดุครั้งเดียวกระทบแมวสองตัวรึเปล่า!!!
ตะนิดจะพองขนกลับอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่าดวงตาดุนั่นจ้องกลับมาไร้ซึ่งแววตาล้อเล่น อีกฝ่ายไม่ได้ตัดสายทิ้งไปเพียงแต่ตั้งมือถือบนแท่นที่วางมือถือบนรถไว้นิ่งๆ

ตะนิดที่ใจแสนจะว้าวุ่นก็ได้แต่ปาดเหงื่อมองอีกคนที่ขับรถด้วยใบหน้าเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ไม่รู้จะดูอารมณ์ยังไงให้ชัดเจนเพราะพี่ภาสก็ดูหงุดหงิดตลอดเวลาจนเดาอารมณ์ไม่ค่อยถูก พอๆ กับคณิตเลย

ว่าแต่ดูท่าทางน้องจุ๊มุไม่น่าจะได้ออกมาลืมตาเห็นโลกนอกกล่องพัสดุแล้วล่ะ
ตั้งสามพันกว่า...

อืม...
แต่เอาไว้ในห้องเขาเดี๋ยวแม่เข้ามาจัดห้องต้องเจอแน่เลย เอาไปซ่อนไว้ห้องคณิตแทนดีกว่าเพราะแม่ไม่ค่อยเข้าห้องมัน ตอนนี้มันน่าจะเล่นเกมอยู่ห้องนั่งเล่นด้วย ทางสะดวก

[จะเดินไปไหน] เสียงจากนรกดังขึ้นแทรกประหนึ่งรู้ว่าเขากำลังจะทำภารกิจลับ
“ปะ ไปห้องคณิตแป๊ปนึงพี่ภาส”
[อีกสิบนาทีมาเปิดรั้วให้พี่]
“ครับ”

แล้วอีกฝ่ายก็ตัดสายไปจากนั้นเขาจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้องของคณิต เขาเข้ามาเล่นห้องคณิตบ่อยพอๆ กับพี่คณิตเข้าไปนอนเล่นในห้องเขา เพราะงั้นจึงรู้ดีว่าควรซ่อนน้องจุ๊มุไว้ตรงไหนถึงจะปลอดภัย

ใต้เตียงนี่แล้วกัน...
พอสอดกล่องเข้าไปก็พบว่ามันติด เนื่องจากช่องว่างระหว่างเตียงกับพื้นค่อนข้างน้อย แถมตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงเท้าดังขึ้นใกล้ๆ ตะนิดรีบดึงเทปกล่องพัสดุก่อนจะคว้าน้องจุ๊มุที่ถูกห่อด้วยถุงพลาสติกทึบขึ้นมา

ยะ ยะ ใหญ่กว่าที่คิดนะน้องจุ๊มุ
ไม่จุ๊มุเหมือนในรูปเลย โดนร้านขายแกงเอาเสียแล้ว

“ตะนิด เดี๋ยวกูจะไปเซเว่นเอาไรไหม” ตะนิดสะดุ้งเฮือกรีบปาน้องจุ๊มุเข้าใต้เตียงคณิตก่อนจะพับกล่องให้เป็นแผ่นราบๆ ยัดตามเข้าไปอีกที พอมองให้มั่นใจแล้วว่าทั้งของกลางทั้งกล่องไม่ได้โผล่ตัวออกมาให้ผิดสังเกตถึงค่อยเดินเนียนออกไปหาแฝดพี่

ใต้เตียงคณิตน่ะปลอดภัยสุดแล้ว
คงไม่มีใครมาเจอหรอก


...มั้ง




ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
พี่ภาสมาเช็คบิลแย้ว..วววววววว    :pigha2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
โดนร้านแกงหนักมาก พี่ภาสกำลังมาจัดการแมวดื้อแล้ววว

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
ทำไมรู้สึกว่างานจะงอกที่คณิตนะ
คราวก่อนพี่ชายไม่อ่อนโยนเลยสินะ  :hao3:

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +310/-2
ก็จะดื้อ 19



สมัยเด็กตะนิดก็เคยสงสัยว่าถ้าเกิดเป็นหมาจะเป็นพันธุ์อะไร จนสรุปได้ว่าจะเป็นชิสุ เพราะตัวเล็กน่ารัก เห่าบ๊อกๆ ก็มีคนมาเล่นด้วย ส่วนคณิตเป็นฮัสกี้ผสมชิบะดุบ้างใจดีบ้าง ส่วนถ้าเป็นอัลฟ่าเลือดแท้ที่เพิ่งจอดรถเทียบหน้าบ้านเขาตอนนี้ก็ตอบได้เต็มปาก

หมาดมระเบิด
เยอรมันเชพเพิร์ด

“พะ พี่ภาส อ้าว.. พี่ชาย”
“สวัสดีครับตะนิด” ตะนิดงงนิดหน่อยที่จู่ๆ ก็มีแขกเพิ่มมาอีกหนึ่งคน แต่ถึงอย่างนั้นก็วิ่งดุ๊กๆ เข้าไปหาอัลฟ่าเลือดแท้ที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วอยู่ 
“พี่ภาส นิดอธิบายได้”
“ไว้ก่อน” ภาสโอบคนตัวเล็กไว้เบาๆ แค่ได้เจอหน้าความรู้สึกหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทางก็ปลิวหายไปทันที
“คณิตอยู่ในบ้านเหรอครับ”
“อื้อ มันเพิ่งกลับมาจากเซเว่น ถ้าแต่พี่ชายมาไงอ่ะ”
“พอดีพี่ทำงานอยู่แถวนี้น่ะครับ”
“...”
“แล้วไอ้ภาสบอกว่าวันนี้คณิตอยู่บ้านคนเดียว เลยแวะมาดู”

โอ้...
จริงด้วย ตอนแรกเป็นเขาเองที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนคณิตเพราะแม่ไปต่างจังหวัด พอเขาจะกลับพร้อมพี่ภาสแบบนี้คณิตก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว เหงาแย่เลย

“พี่ภาส กลับด้วยไม่ได้นะ ทิ้งคณิตไม่ได้ บอกคณิตแล้วว่าจะนอนกับคณิต”
“อืม” ภาสรู้อยู่แล้วแหละว่าต้องมาอีหรอบนี้ แขนแกร่งเอื้อมไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนกระโปรงรถขึ้นพาดบ่า
“พี่ภาสแบกกระเป๋าอะไรมา”
“กระเป๋าเสื้อผ้า”
“เอ๊อะ...”
“พี่จะค้างที่นี่” พูดจบก็เดินนำเข้าตัวบ้านโดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้าบ้านเชิญ แมวดื้อรีบออกตัววิ่งตามแผ่นหลังกว้าง ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าพอได้เห็นคนตัวสูงแล้วก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ 

และน่าเป็นแค่เขาคนเดียวที่อุ่นใจ
เพราะสำหรับแฝดพี่แล้วน่าจะไปทางอุ่นตีน


“ออกไป”

ดวงตาคมของคณิตตวัดดุไล่สองอัลฟ่าไม่ได้รับเชิญ ไม่ลืมหันไปมองไอ้น้องชายตัวดีที่หลบอยู่หลังคู่ตัวเองนั่นอีก ไม่ต้องมาทำหลบเลยนะไอ้เด็กเวร เอาผู้ชายเข้าบ้านตอนแม่ไม่อยู่นี่มันน่าดีดให้เหม่งแตก

“อั้ยหยาาา คณิตต”
“ตะนิด มึงน่ะมานี่” คณิตเอ่ยสั่งแต่ภาสก็ยกแขนขึ้นกันไม่ให้แมวดื้อเดินกลับไปหาแฝดพี่
“พะ พี่ภาส”
“ฉันโทรแจ้งแม่พวกเธอก่อนเข้ามาแล้ว ไม่น่ามีปัญหาอะไรนะ” ภาสมองต่ำผ่านกรอบแว่นด้วยสายตาไร้อารมณ์ต่างจากที่ใช้เวลาส่องแมวตัวเองโดยสิ้นเชิง ซึ่งนั่นทำเอาคณิตรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่กระตุกยิกๆ ตรงหน้าผาก

จะมีคู่แห่งโชคชะตาทั้งทีก็เสือกได้คนที่รับมือยากเข้าบ้าน เขาล่ะอยากฟาดเหม่งใส่นั่นให้ปูดแล้วงดแพนเค้กมันไปสักสามเดือนจริงๆ

“แล้วนี่...” คณิตเหลือบตามองอัลฟ่าอีกตัวที่ส่งยิ้มกว้างมาให้ อุตส่าห์จะทำเป็นไม่สนใจแต่ท่าทางเรียกร้องความสนใจเหมือนหมาตัวใหญ่ที่มีหางกระดิกตีพื้นป้าปๆ นั่นมันอะไรกันวะ
“มาเป็นเพื่อนไอ้ภาสเฉยๆ ครับ”
“กลับไป”
“อย่าเพิ่งรีบไล่สิครับ”

ให้มันได้แบบนี้...
นอกจากคู่แห่งโชคชะตาจะรับมือยากแล้วยังจะมีตัวเสริมน่ารำคาญอีก

“คณิตตตต” ตะนิดที่สอดส่องสถานการณ์อยู่สักพักรีบออกตัวกระโดดออกมากอดหมับเข้าให้ที่เอวแฝดพี่พร้อมกับถูไถหน้า
“อะไรมึง”
“ไม่หงุดหงิดน้าาา” แมวดื้อส่งเสียงอ้อนเต็มกำลัง
“ไม่ต้องมาอ้อน”

แหง จะไม่อ้อนได้ยังไง
 พี่ภาสเล่นยืนทำหน้าดุเหมือนหมาเข้าไปทุกทีแล้ว กลัวยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วโทษตัวเองจะเพิ่มขึ้น จากแค่แอบซื้อน้องจุ๊มุเดี๋ยวอาจจะโดนคดีอื่นบวกไปอีก เช่นคดีแอบเอาเหล้าบนชั้นมากินไม่ก็คดีแอบลงไปกระดกเบียร์หน้าเซเว่นตอนอีกคนยังกลับไม่ถึงห้อง คดีติดตัวเยอะก็จะล่กเป็นพิเศษ

“พี่เอาของไปเก็บห้องนะ” ภาสเมินภาพตรงหน้าพร้อมออกตัวเดินไปทางห้องนอนของแมวดื้อที่เคยบุกไปตั้งแต่ครั้งแรกที่มา ซึ่งแน่นอนว่าตะนิดก็รีบผละออกวิ่งตามไปทันที ทิ้งให้แฝดพี่ได้แต่ยืนหน้าเหม็นเบื่ออยู่กับแขกไม่ได้รับเชิญ
“คณิตครับ”
“ไร”
“วันนี้ค้างด้วยได้ไหม”
“กลับไป”
“อย่างน้อยขอเข้าไปดูห้องนอนก็ไม่ได้เหรอครับ”
“เป็นโรคจิตหรือไง” คณิตกอดอกขมวดคิ้วแน่นให้กับหมาป่าห่มหนังแกะผู้ดีตรงหน้า ยิ่งเห็นอีกฝ่ายยิ้มเหมือนผู้ดีแสนใจเย็นยิ่งน่าหงุดหงิด

ไอ้เวรนี่น่ะ ไม่ได้ใกล้เคียงคำว่าแกะเลยสักนิด
หมาป่าบ้าชัดๆ

“ถ้าเดินขึ้นไปห้องตะนิดคงโดนไอ้ภาสไล่ออกมาอยู่ดี เพราะงั้น...”
“ไปนั่งห้องนั่งเล่น ไม่ต้องมายุ่งห้องคนอื่น” พูดจบคณิตก็หันตัวหนีเดินกลับเข้าห้อง ซึ่งแน่นอนว่าแขกมารยาทดีก็ได้ทำการเดินตามไปติดๆ
“นั่งคนเดียวมันเหงานะครับ”
“ก็กลับบ้านไป”
“คณิตครับ”
“ไร”
“ค้างด้วยได้ไหมครับ”
“เห้ย พูดไม่รู้เรื่องเหรอ”
“คณิตครับ...” ชายอมยิ้มก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของแมวดุและแมวดุก็ไม่แม้แต่จะขยับหน้าหนี ใบหน้าที่เหมือนตะนิดเวอร์ชั่นนิ่งนั่นจ้องกลับมาด้วยแววตาพร้อมที่จะเตะเขาทันทีหากทำอะไรไปมากกว่านี้

และนั่นเหมือนยิ่งเป็นสิ่งกระตุ้นให้เขาอยากทำมากกว่านี้

“คณิตตตตตตตตตตตตตตต” เสียงเล็กตะโกนเรียกทำเอาคณิตรีบปัดหน้าของอีกฝ่ายออกกระเด็น ตะนิดที่วิ่งออกมาจากห้องชะงักตัวเล็กน้อย

เวร...
ทำไมพี่ชายมายืนอยู่แถวห้องคณิตเนี่ย จะเข้าไปหยิบของกลางไปไว้ที่อื่นสักหน่อย

“มีไรอ้วน”
“ยืนทำไรกันอ่ะ”
“ถามทำไม” คณิตกอดอกยิงคำถามกลับ 
“ปะ เปล่า พะ พี่ชายจะค้างเหมือนกันเหรอครับ เห็นพี่ภาสบอก”
“หืม? อ้อ เออ ค้างครับ” ไม่ได้ตั้งใจจะค้างหรอกถ้าแมวดุไม่อนุญาตแต่เห็นเพื่อนช่วยเปิดทางให้ชายก็ไม่ขัด
“งั้นพี่ชายกับพี่ภาสนอนห้องคณิตแล้วคณิตไปนอนห้องกูแทนดีไหม” 
“ทำไมต้องให้มันนอนห้องกู”
“คณิตจะให้อัลฟ่าคนอื่นนอนห้องกูแทนเหรอ...”
“...”

ชิ...
เล่นแบบนี้มันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางเห็นด้วยหรอก รังนุ่มนิ่มของตะนิดน่ะจะให้มีกลิ่นหมาอื่นเข้าไปติดคงเหม็นน่าดู ในที่สุดแฝดพี่เจ้าปัญหาก็ต้องพยักหน้ายินยอมอย่างเหนื่อยใจ

“เย้ งั้นเดี๋ยวกูช่วยจัดห้องมึงให้น้าาา” ตะนิดทำท่าจะวิ่งเข้าห้องคณิตไปแต่ก็โดนแฝดพี่ดึงคอเสื้อไว้
“จัดอะไร อย่างมึงน่ะจะทำห้องกูรกมากกว่า ไม่ต้องยุ่งเลย”
“ตะ แต่กูรับรองว่าคราวนี้ไม่รก!!! ด้วยเกียรติของลูกเสือ!!!”
“โรงเรียนเราไม่มีลูกเสือ”
“ลูกแมวก็ได้ เมี๊ยว”
“...”
“ลูกหนูก็ได้ จี๊ดๆ เป็นได้ทุกลูกเลย ลูกมึงก็ได้ ขอเข้าห้องหน่อย อยากจัดห้องให้”
“เห้อ ไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวกูจัดเอง”
“แต่คณิต!!! กูอยากเข้าห้องมึงนี่!!!”
“ไอ้อ้วน มึงนี่พูดไม่รู้เรื่องนะ”
“คณิตตตตตตตตตตตตต” ตะนิดเบะปากหงิงๆ ให้คณิตจัดห้องเองเดี๋ยวเจอกลางขึ้นมาจะทำยังไงเล่า!!!! น้องจุ๊มุที่นอนอยู่ใต้เตียงนั่นน่ะ!!!
“มึงไปเวฟพิซซ่าในครัวไป เดี๋ยวกูจัดห้องเอง” คณิตโยกหัวตะนิดไปมาก่อนจะหันตัวเดินกลับเข้าห้องนอนไป ตะนิดกะพริบตาปริบๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความซวยที่กำลังคืบคลานมา
“ตะนิดไปอุ่นพิซซ่าก่อนเลย เดี๋ยวพี่ไปช่วยคณิตเขาจัดห้องเอง”
“แต่...”
“ไอ้ภาสเพิ่งเลิกงานน่าจะยังไม่ได้ทานอะไรแต่เช้า ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะ” ตะนิดเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่ส่งยิ้มแสนใจดีมาให้ อ๊อย ออร่าความผู้ดี จริงๆ ก็อยากจะวานขอความช่วยเหลืออยู่หรอก แต่คิดในแง่ดีปกติคนเราก็คงไม่เชคอะไรใต้เตียงอยู่แล้วแหละ เดี๋ยวคอยหาโอกาสมาเก็บหลักฐานอีกทีแล้วกัน
“โอเคครับ”
ถึงจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ทำภารกิจเอาของกลางกลับมาไม่สำเร็จแต่ก็ยอมถอดใจไปอุ่นพิซซ่าให้ก่อน พอนึกภาพว่าอัลฟ่าขี้ดุบนห้องนั่นทำแต่งานไม่ค่อยกินข้าวก็รู้สึกหงุดหงิดยิบๆ ในใจ อยากบ่นบ้างจัง มือเช้าก็กินแต่กาแฟ มันจะไปอิ่มท้องได้ไง เป็นต้นไม้เหรอที่ใช้วิธีซึมซับน้ำเพื่อการอยู่รอดเนี่ย   

“ดื้อ” เสียงทุ่มดั้งขึ้นพร้อมกับแรงรัดเบาๆ ที่เอว ตะนิดชะงักมือที่ถือจานพิซซ่าก่อนจะพยายามเอียงหัวไปหาคนที่แอบมาโอบกัน
“พี่ภาส พี่ชายบอกพี่ภาสไม่ยอมกินข้าว”
“เลิกงานยังไม่ทันได้หาอะไรกินเราก็คอลมาก่อน”
“...”
“คิดจะเจ้าชู้รึไง” จมูกแข็งทิ่มปั้กเข้ามาแถวบริเวณขมับจนตะนิดต้องเอียงหัวหลบ อารมณ์ไหนมาดมหัวกันแบบนี้
“พี่ภาสอย่าดิ จั๊กจี๋”
“ไหนจะไปเดทกับลี่จะทำยังไง”
“อย่ามาท้านะ นิดจูบกับพี่ลี่แล้ว นิดอ่ะเสือร้าย”
“โฮ่...” ภาสขำในลำคอให้กับเสือร้ายตรงหน้า 
“พี่ภาสอาจจะไม่รู้แต่นิดอ่ะเสน่ห์แรงเถอะ”
“อืม ไม่รู้จริงๆ แหละ” ภาสพูดพร้อมกับไล่จมูกไปตามลำคอขาว เขาแวะงับปลอกคอสีเข้มเบาๆ ก่อนจะผละออกมาหอมขมับแมวดื้อที่ตอนนี้กลายร่างเป็นเสือร้าย
“เห้ยพี่ภาส นิดเสือร้ายจริงนะ ถ้านิดเจ้าชู้บอกเลยว่าฮอตกว่าพี่ภาสแน่ คนมาจีบตรึม”
“แบบนี้เราก็จะให้คนอื่นก็จะกอดเหมือนที่พี่ทำเหรอ”
“เอ๊อะ...”
“พี่รู้ว่าเราดื้อ”
“พี่ภาส”
“แต่อย่าดื้อขนาดนั้นเลย”
“...”
“พี่ดุกว่าที่เราคิดนะตะนิด”

อั้ยหยา...
ยังจะดุไปมากกว่าอีกเหรอออออออ
ปลดจากหมาดมระเบิดเป็นกระทิงดีกว่าแล้วไหมแบบนี้ ตะนิดรีบหันตัวกลับไปบีบแก้มคนอายุเยอะกว่าทันทีที่เสียงอีกคนเริ่มดุ

“ดีนะที่นิดไม่ดื้อขนาดนั้น” 
“ใช่ แค่ที่สั่งของเล่นมาก็ดื้อพอแล้ว” ภาสงับแก้มนิ่มไปเบาๆ ก่อนจะผละออกเพื่อหยิบจานพิซซ่าเข้าไมโครเวฟ ปล่อยให้แมวดื้อยืนกุมแก้มเขินหน้ายู่
“ไม่มีหลักฐานรึเปล่า”
“นั่นสิ พี่ดูใต้เตียงเราเมื่อกี้ก็ไม่เจอ เอาไปซ่อนไว้ไหน”

หนอย ที่รีบขึ้นห้องนอนไปเพราะแบบนี้ใช่ไหม!!!!
ตะนิดยกยิ้มเหยียดอย่างผู้ชนะ อยากจะมองต่ำอยู่หรอกแต่เตี้ยกว่าอีกคนมากเลยต้องมองเฉียงแทน เงยหน้าคอแทบหัก

“พี่ภาสหาไม่เจอหรอก”
“ไปหยิบมาดีๆ ก่อนที่พี่จะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ดีกว่าตะนิด” ภาสดีดเหม่งใสไปหนึ่งที ถึงจะหงุดหงิดที่แมวดื้อคิดจะเล่นของเล่นแต่อย่างน้อยเขาก็ควรจะต้องเชคหน่อยว่าแมวดื้อซื้อของเล่นแบบไหนมา กับตะนิดเนี่ย ไว้ใจอะไรไม่ได้เลย
“ไม่หยิบ”
“ตะนิด”
“นิดเอาไปซ่อนไว้ในห้องคณิตอ่ะ กะจะเนียนเข้าไปช่วยจัดห้องแล้วเอาออกมาแต่มันไม่ให้เข้า แต่ดีนะที่พี่ชายเข้าไปช่วยจัดแทน” พอพูดจบภาสก็ชะงักตัวไปเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มออกมา
“พาพี่ไปที่ห้องคณิตหน่อยสิ”
“ทำไมอ่ะ”
“เร็วแมวดื้อ” ตะนิดยู่หน้า ดื้ออีกแล้ว ใครก็ว่าเขาดื้อ ไม่ใช่เด็กนะ แต่เห็นแก่หน้าที่แสนดุของอีกฝ่ายเลยยอมพาพี่ภาสที่ใช้มือซ้ายถือพิซซ่าปากก็กัดเคี้ยวหงุบๆ เดินไปห้องคณิต พอมาถึงหน้าห้องนอนคณิตตะนิดก็เตรียมจะเปิดประตูแต่ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ดึงไว้

“หืม? ทำไมอ่ะพี่ภาส”
“อย่าเพิ่งเปิด”

ปึ้ง!!!

“เอิ้วววว” ตะนิดสะดุ้งเฮือกพองขนกระโดดไปเกาะคนตัวสูงทันทีที่จู่ๆ ประตูห้องคณิตก็ถูกกระแทกอย่างแรงมาจากข้างใน

อะไร!!!
ทำไมกระแทกประตูดังขนาดนี้!!!!

“พะ พี่ภาส พี่ชายต่อยคณิตเหรอ”
“ไม่ใช่หรอก”
“แล้วทำไม...”
“ชี่...” ภาสยกนิ้วชี้ขึ้นจุ๊ปากให้แมวดื้อเงียบ ตะนิดเลยต้องหุบปากฉับ ดวงตากลมจ้องไปที่ประตูห้องแฝดพี่ด้วยความตกใจ ในหัวเล็กๆ คิดแต่ว่าถ้าต่อยกันขึ้นมาจะเข้าไปรับหมัดแทนคณิตยังไงให้ฟันไม่หลุดดี

“ก็บอกว่าไม่ใช่ของกูไงวะ!!!” เสียงตะโกนลั่นของคณิตดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกประตูอีกรอบ
“คณิตไม่จิกแถวคอได้ไหมครับ เดี๋ยวเป็นรอย”
“สัดเอ๊ย...อ๊ะ”
“อย่าเสียงดังสิครับ”
“ไอ้เวรนี่ พอแล้ว พอก่อน... บอกให้พอไงโว้ย!!!!”
“ขออีกนิดนะครับ”
“แม่งเอ๊ย...”

อะ อะไรนั่นน่ะ?
ตะนิดกะพริบตาปริบๆ มองประตูห้องนอนแฝดพี่ด้วยความงง ไม่เข้าใจบทสนทนาที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ทำไมแค่จัดห้องถึงมีจิกคอจิกหัว ถึงปกติคณิตจะชอบโวยวายอยู่แล้วแต่ทำไมรอบนี้เสียงแปลกๆ

“พี่ภาส...”
“สงสัยเขาจะจัดของกัน ให้คณิตนอนกับชายไปก็ได้มั้ง ดูสนิทกันแล้วนี่”

สนิทเหรอ? สนิทได้ไง?
ไม่เห็นจำได้ว่าคณิตสนิทกับพี่ชายเลย แต่ฟังจากเสียงแล้วก็ดูสนิทกันแบบแปลกๆ   

“พี่ภาสแน่ใจนะว่าพี่ชายไม่ได้มีเรื่องกับคณิต”
“ไม่หรอก แมวดื้อที่บ้านมีกาแฟไหม”
“ไม่ให้กินแล้ว! ดึกแล้วพี่ภาสจะกินกาแฟทำไม กินไมโลแทนเลยเดี๋ยวนิดชงเอง” แมวดื้อบ่นเสียงเล็กก่อนจะรีบวิ่งนำเข้าครัวไปด้วยความกลัวว่าคนตัวสูงจะแย่งชงกาแฟดื่ม ส่วนภาสได้แต่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องประตูห้องนอนของแฝดพี่

ที่เรียกไอ้ชายมาเพราะกะแค่ให้มันมากวนสายตาแฝดพี่ขี้ปั่นนี่เล่นเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมาเป็นในทางนี้เลยสักนิด ถึงจะพอรู้เรื่องราวคร่าวๆ ของคู่นี้มาบ้างแล้วก็เถอะ

จะบ่นว่าสเป๊กเพื่อนตัวเองแปลกก็บ่นได้ไม่เต็มปาก
เพราะใบหน้าที่เหมือนแมวดื้อแบบก็อปวางนั่น

“พี่ภาส!!!”
“หืม”
“หยุดทำไมอ่ะ”
“ไม่มีอะไร”

ภาสหันกลับมาสนใจแมวดื้อของตัวเองต่อ ยังไงเสียเรื่องของแฝดพี่ก็ไม่เคยอยู่ในสารระบบความคิดของเขาอยู่แล้ว แต่เรื่องของแฝดน้องนี่สิที่มักจะมีมาให้ปวดหัวได้ไม่เว้นวัน

... เดี๋ยวขึ้นห้องนอนคงจะต้องทำโทษกันหน่อยแล้ว
 




ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
คณิตตตต ฉงฉาน มีเจ้าน้องป่วนคนเดียวว่ายุ่งแล้ว มีปั๋วมาป่วนอีกคน

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
นำไปไกลมากกคู่นั้นนน่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด