#ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 25 : ตะนี [14/09/20] p.8
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 25 : ตะนี [14/09/20] p.8  (อ่าน 19634 ครั้ง)

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
ดื้อเก่ง แต่ก็น่าเอ็นดู

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
โอ้ยย ยัยน้องง ทำไมหนูน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้รู้กกก ใจน้วยแล้วน้วยอีก อยากจับยัยน้องมาบีบแก้ม ดื้อเก่ง เถียงเก่ง น่ารักกกเก่ง

ออฟไลน์ Spoypopoy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
น่ารักอะไรขนาดนี้ หมู่มวลแห่งความน่ารัก

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-2

ก็จะดื้อ10

เช้าอันแสนสดใสมาถึง ตะนิดที่ออกมานั่งรับลมตรงระเบียงห้องได้แต่ปล่อยให้ผมพัดปอยผมปลิว ดวงตากลมทอดมองวิวเมืองด้วยความสบายใจ เขามาอยู่ห้องของเสี่ยโรคจิตได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว และทุกวันก็ห่างไกลจากคำว่าลำบากไปมาก ถึงจะดุไปนิดหน่อยแต่ก็ต้องยอมรับว่าเสี่ยนี่ตามใจเขามาก เผลอๆ อาจจะมากกว่าคณิตเสียอีก


มันควรจะอึดอัดไม่อยากอยู่ไม่ใช่หรือไง
แต่นี่แค่หนึ่งอาทิตย์ก็รู้สึกติดห้องติดกลิ่นลาเวนเดอร์นี่จนไม่อยากออกไปไหนเลย


“ตะนิด” เสียงทุ้มเรียกมาจากในห้อง เจ้าแมวตัวกลมที่กำลังนั่งตากลมเลยตวัดหน้ากลับไปมอง
“หืม”
“วันนี้มีสัมภาษณ์งานนี่”
“รู้ได้ไงอ่ะ”
“มีคนมาเสียงดังอยู่หน้าประตู”


ห๊ะ?
ตะนิดขมวดคิ้วก่อนจะกระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งเข้าห้องนอนไป เพียงแค่นั่นเสียงจากมอนิเตอร์ข้างเตียงก็ดังเข้าหู


“ตะนิด!!! กดเปิดประตูดิ๊!!!”
“คณิตตตตตตตต”


อ๋อ คณิตนี่เอง!!!

พอเห็นว่าเป็นแฝดพี่ตัวเอง แมวน้อยก็รีบวิ่งตึ้กตั้กลงไปชั้นล่างเพื่อเปิดประตูให้ทันที ภาสมองภาพนั้นพร้อมกับส่ายหัวรัวๆ

...เหมือนเวลาสัตว์เลี้ยงรอเจ้าของกลับบ้านเลย

เขาเดินไปปลดล็อคประตูผ่านมอนิเตอร์ก่อนจะเดินตามแมวดื้อลงไป ดูจากแขกวันแรกของวันี้แล้ว ดูท่าทางเช้าวันนี้คงเริ่มต้นด้วยความเสียงดังของหมาแมวกัดกันอย่างแน่นอน



“เร็วอ้วน ไปเปลี่ยนชุด”
“คณิตอุ่นแพนเค้กให้หน่อย”
“อย่ากังวลแต่เรื่องแดกได้ไหม ไปเปลี่ยนชุด” คณิตขึ้นเสียงข่มเจ้าแฝดน้องที่สนแต่เรื่องกิน เขาอุตส่าห์ขนสูทที่จะใส่ไปสัมภาษณ์งานวันนี้มาให้จากบ้านแท้ๆ
“คณิต ถ้าแย่งแพนเค้ก กูแช่งนะ”
“เออ ไปเปลี่ยนชุด”
“ทำไมต้องใส่สูทอ่ะ ใส่แต่เชิ้ตไม่ได้เหรอ กูสัมกราฟฟิคนะคณิต”
“เวลามึงใส่แต่เชิ้ตตัวมึงหดเหลือแค่ป้องนิ้วก้อย ใส่สูทนั่นแหละดีแล้ว”
“แต่...”
“ไป – เปลี่ยน - ชุด”
“ดุ – เหมือน - หมา” ตะนิดพองแก้มก่อนจะหันหลังวิ่งเข้าห้องน้ำชั้นล่างเพื่อเปลี่ยนชุด

ภาสเองที่อาบน้ำแต่งตัวพร้อมไปทำงานอยู่แล้วเดินเข้าไปชงกาแฟให้ครับก่อนจะเดินออกมายืนมองเจ้าอัลฟ่าแฝดพี่ที่วันนี้ดูแปลกตาไปจากวันอื่น อาจจะเพราะใส่ชุดดูเป็นทางการยิ่งขับออร่าความเป็นอัลฟ่าออกมาเด่นชัดกว่าเดิม


และนั่นทำให้เหม็นกว่าเดิมอีก
เหม็นอัลฟ่าเป็นบ้า


“มองไร”
“...” ภาสไม่ได้ตอบอะไร แต่แค่คิดเฉยๆ


หน้าก็เหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก แต่มันมีกลิ่นกวนประสาทเหม็นออกมาจากไอ้ร่างตรงหน้าอย่างชัดเจน เหมือนเป็นตะนิดในเวอร์ชั่นที่เขาคงอยากเตะทุกวันมากกว่าอยากหยิกแก้มนิ่มๆ นั่น


“คณิต นี่โอเคไหม” เสียงตะนิดที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ภาสต้องหันตัวกลับไปมอง

ตะนิดอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสูทสีน้ำเงินค่อนข้างพอดีตัว พอกลัดกระดุมตรงเอวทั้งสองเม็ดเลยยิ่งเน้นเอวคอดเล็กๆ นั่นให้ชัดเจนมากขึ้น


น่ารักดี...


ปกติจะเห็นแค่ใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆ ไม่ก็เสื้อนอนสีอ่อนๆ พอมาอยู่ในชุดสูททางการกลับออกมาดูน่ารักไปอีกแบบ แต่พอมองเห็นเอวคอดเล็กๆ นั่นก็อด รู้สึกหวงขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ตัวเล็กจริงๆ ยิ่งใส่สูทรัดรูปยิ่งเห็นชัด


“มึงแดกไรบ้างป่ะเนี่ย ตัวเล็กกว่าเดิมป่ะ” แฝดพี่ขมวดคิ้วเดินเข้าไปลูบเอวเล็กๆ ของแฝดน้องตัวเอง
“อ้วนขึ้นนะ เอวคับ นี่ไม่ได้ติดกระดุม” ตะนิดเริกสูทตัวเองขึ้น เปิดโชว์ว่าพุงล้นจนติดกระดุมกางเกงไม่ได้ คณิตเห็นแล้วก็เอื้อมมือไปหยิกพุงยุ้ยนั่นเข้าเต็มแรง แน่นอนว่าเจ้าแมวดื้อร้องจ๊ากลั่นห้อง
“ไอ้อ้วน”
“เจ็บ!! อย่ามาหยิกพุงดิวะ”
“ก็มึงอ้วน ไอ้อ้วน”
“คณิต บูลลี่เหรอ นิสัยไม่ดีนะ ไอ้หน้าไข่ควาย”
“หน้ากูกับหน้ามึงมันต่างกันมากมั้ง ไข่ควายมีสองใบป่ะ ก็แบ่งกันเหมือน”
“อี๋ กูไม่ไข่ควายนะ!! ขอเป็นไข่แมวได้ไหม มีขนนุ่มๆ”


ประเด็นคือทำไมต้องวนอยู่ไข่สัตว์...
ภาสได้แต่สงสัยอยู่ในใจ

“รีบแดกรีบไป วันนี้กูเอารถมา” อัลฟ่าหนุ่มเลื่อนจานแพนเค้กมาให้แฝดน้องที่กำลังตีกับเนคไทด์บนคอตัวเอง คณิตจิ๊ปากขัดใจ เตรียมจะเข้าไปช่วยผูกให้เหมือนปกติแต่ก็ไม่ทันอีกคนที่แอบมองมานานกว่า


ภาสวางกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะก้าวไปช่วยเจ้าแมวดื้อผูกเนคไทด์ ซึ่งพอเขาเดินเข้าไปจับเนคไทด์นั่นเจ้าตัวก็ยื่นคอให้ผูกแต่โดยดี ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตาเขาเหมือนต้องการจะออกคำสั่งให้รีบผูกจะได้รีบไปกินแพนเค้ก ปกติภาสใช้เวลาในการผูกเนคไทด์ไม่ถึงนาทีแต่พอได้มองหน้าดื้อๆ นี่ไปด้วยมันเลยนานกว่าปกติ  พอเขาผูกเสร็จเจ้าแมวก็ดีดตัวเองไปกินแพนเค้กทันที 


“ตะนิด ทำไมใส่ปลอกคอนี้” เสียงคำถามดังขึ้นพร้อมกับมือที่กระตุกปลอกคอแฝดน้องยิกๆ
“ทำไมอ่ะ”
“ปลอกคอสำรองนี่มันไม่ควรใส่ออกนอกบ้านนะ มันหลุดง่าย” คณิตขมวดคิ้วมุ่น
“อ้าว”
“แล้วอันที่ปกติใส่อยู่ไหน”
“เอ่อ...”
“...”
“...”


ความเงียบกินทันทีเมื่อคณิตเอ่ยคำถามออกมา เจ้าแมวดื้อทำเป็นเมินคำถามเคี้ยวแพนเค้กตุ้ยๆ พอเงยหน้าขึ้นมองอัลฟ่ารุ่นลุงนั่นอีกฝ่ายก็จิบกาแฟเสตามองไปทางอื่นแบบมีพิรุธ แต่นั่นก็เหมือนเป็นการตอบคำถามกลายๆ


คณิตขบเขี้ยวในใจพร้อมกับสูดลมหายใจเรียกสติไม่ให้ตัวเองเผลอปล่อยฟีโรโมนข่มขู่ออกไป แม้ในใจตอนนี้เขาอยากจะกระโดดไปตั๊นหน้าไอ้อัลฟ่าลุงนี้มากแค่ไหนก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นแฝดน้องที่ตัวติดกันมาทั้งชีวิตก็ดูออกว่าพี่ชายตัวเองกำลังไม่พอใจอย่างมากจึงตัดสินใจหั่นแพนเค้กเป็นชิ้นเล็กๆ ชุบไซรัปหวานเต็มชิ้น ยื่นขึ้นไป


“คณิต อ้าม”
“...”
“กินอะไรหวานๆ นะ จะได้อารมณ์ดี อ้ามมมม” คณิตลอบถอนหายใจ เขาไม่ได้ชอบกินของหวาน ตะนิดเองก็รู้ดีกว่าใคร แต่ที่ทำคงเพราะอยากจะอ้อนไม่ให้เขาโกรธไปมากกว่านี้มากกว่า เขาอ้าปากงับแพนเค้กนั่นเข้าปากด้วยความหงุดหงิด
“...หวาน”
“คณิต อีกชิ้นๆ”
“ไม่เอาแล้ว”
“นะๆ คณิตตต อ้ามมมม”
“ตะนิด มันหวานปาก”
“อ้อ ไม่รักกูแล้วดิคณิต”
“อะไรวะ เออๆ อ้ำๆ” มามุกนี้ก็แน่นอนว่าเขาก็ต้องจบที่งับแพนเค้กเข้าปากไปอีกชิ้นแบบไร้ข้อโต้เถียง ตะนิดอมยิ้มที่ทำให้แฝดพี่กลับมาอารมณ์ดีขึ้น แต่พอหันไปอีกด้านเจออัลฟ่าสูงวัย(?)มองพร้อมกับขมวดคิ้วเลยเพิ่งนึกออก


อะไรกัน ลุงโรคจิตก็เป็นเด็กขี้อิจฉาเหรอ
เห็นคณิตได้อ้ำหน่อยเป็นอิจฉาขึ้นมาเลยงั้นสิ


“พี่ภาส”
“หืม?”
“อ้ามมมม”

ภาสแทบจะสำลักกาแฟ จริงอยู่ที่เขามองทั้งคู่ด้วยสายตางงๆ ด้วยความที่บ้านเขาไม่เคยมีภาพน้องมาป้อนขนมอะไรแบบนี้เลยตกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตีความผิดว่าเขาอยากถูกป้อน


“เอ่อ...” 
“พี่ภาส อ้ามมมมมมมม”
“...”
“อ้ำดิ!!!”


ภาสอ้าปากงับแพนเค้กเข้าปากเมื่อแมวดื้อเริ่มส่งเสียงไม่พอใจ ซึ่งเหมือนปฏิกิริยาอัตโนมัติที่เขาไม่ได้ตั้งตัวจะทำ

... แต่ก็ทำไปแล้ว

ความหวานของไซรัปและกลิ่นหอมแป้งของแพนเค้กคลุ้งอยู่ในปากกลบความขมของกาแฟที่ปลายลิ้นออกไปจนหมด แมวดื้อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ส่งยิ้มพอใจที่เขาทำตามคำสั่ง

“แฮ่มๆ ตะนิดป้อนกูดิ๊ เร็วๆ หิว” แฝดพี่กระแอมลั่นก่อนจะรีบทิ้งตัวลงเก้าอี้ตรงข้ามแฝดน้องพร้อมกับอ้าปากขอแพนเค้ก ตะนิดงงนิดหน่อยแต่ก็รีบหั่นแพนเค้กป้อนพี่
“แย่งทำไมอ่ะ ทีหลังก็ให้แม่ทำมาเยอะๆ สิ”
“เอาอีก ป้อนกูอีก”
“คณิต เดี๋ยวกูไม่อิ่ม”
“ป้อนกูเร็วอ้วน”

ตะนิดพองแก้มไม่พอใจ มือบางหั่นแพนเค้กขนาดเล็กจนส้อมแทบจิ้มไม่ขึ้นป้อนแฝดพี่ด้วยความไม่พอใจ ถ้าเขาไม่อิ่มแล้วไปท้องร้องตอนสัมภาษณ์เขาจะออกมาฟาดแฝดพี่ให้ตัวช้ำเลย   

ในที่สุดแมวดื้อกับแฝดพี่ก็กินข้าวเช้าจนเสร็จก่อนที่จะไปวุ่นวายต่ออีกเล็กน้อยกับการเชคเอกสารกับช่วยเตรียมคำตอบเวลาสัมภาษณ์ให้กันและกัน ภาสไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไร เขาทำเพียงแค่นั่งมองอยู่ห่างๆ มองหน้าแมวดื้อที่ขยับยู่ยี่ มือเล็กๆ นั่นยกขึ้นตีกับแฝดพี่เหมือนแมวตัวเล็กๆ เล่นกับหมาขนาดกลาง


วอแวกันอยู่ครึ่งชั่วโมงถึงจะพร้อมเตรียมตัวออกจากบ้านได้
แมวดื้อเชคการแต่งตัวตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ติดประตูห้องอีกที ภาสเหลือบตามองแมวดื้อที่กัดปากแน่นด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเอื้อมมือออกไปโยกหัวฟูนั่นเบาๆ


“อย่าตื่นเต้น เธอทำได้อยู่แล้ว”
“...” ภาสจ้องดวงตากลมที่จ้องขึ้นมา เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัว แต่สายตาที่แสดงออกมาตอนนี้ดูอ้อนขอกำลังใจมาก ภาสเลื่อนมือลงมากดเบาๆ ตรงริมฝีปากที่เม้มแน่นให้คลายออกด้วยความกลัวว่าเดี๋ยวจะกัดจนปากแตก
แมวดื้อจ้องตอบคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในใจ ก่อนที่สติจะเข้าร่างรีบอ้าปากงับนิ้วโป้งจนแก่กว่าเข้าไปเต็มเขี้ยว
“อ๊ะ...”
“อย่ามาจิ้มปากชาวบ้านนะ!!!”
“...” กลับมาดื้อแล้วแหะ ภาสถอนหายใจเบาๆ
“ทำได้อยู่แล้วเพราะนี่คือตะนิด ตะนิดแปลว่าเก่งกาจ! ตะนิดไม่ยอมตกเป็น-”
“ทานโทษนะ ชื่อตนิษฐ์แปลว่าเล็ก มึงเอามาจากไหนว่าเก่งกาจ”
“คณิต!!!”
“หนวกหูว่ะ ไปได้แล้ว เลิกอ้อนคนอื่นไปทั่วไอ้อ้วน” คณิตวาดแขนขึ้นล็อคคอแฝดน้องแล้วรีบลากออกจากห้อง ไม่ลืมหันไปแยกเขี้ยวขู่อัลฟ่าลุงไปหนึ่งที ข้อหามายืนนิ่งๆ ให้น้องชายเขาอ้อน
ตะนิดที่ถูกคณิตลากออกมาจากห้องนอนได้แต่มองประตูห้องตาละห้อย พอต้องห่างจากกลิ่นลาเวนเดอร์นั่นแล้วก็รู้สึกใจโหวงๆ แต่สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าฮึบ


ตะนิดแปลว่าเก่งกาจ!!!
ต้องทำได้อยู่แล้ว!!!


วันนี้คณิตทำหน้าที่เป็นคนขับรถ แน่นอนว่าตลอดทางก็จะมีแต่เสียงบ่นรัวๆ ปนกับทวนคำถามคำตอบ ซึ่งเขาเองก็ได้แต่นอนพิงกระจกรถจนแก้มเบียดกระจกเป็นก้อนด้วยความเบื่อหน่าย อยู่ห้องก็เบื่อแต่พอออกจากห้องก็ไม่สบายใจ อึดอัดตัวชะมัด ตะนิดคิดพร้อมกับยู่หน้าไปมา

ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีจากคอนโดของเสี่ยโรคจิตมาถึงตึกที่นัดสัมภาษณ์ คณิตบอกผมว่าออฟฟิศตั้งอยู่ชั้นที่สิบห้า พอขึ้นมาถึงชั้นพนักงานต้อนรับก็นำทางผมกับคณิตไปตรงห้องสัมภาษณ์
“อ้อ เดี๋ยวน้องคณิตไปทางแผนกนี้ ส่วนน้องตะนิดรอสัมอยู่ห้องนี้นะคะ ถ้าพี่เขาทานข้าวเสร็จเดี๋ยวคงออกมาเรียก” พี่ที่พาเดินมาส่มยิ้มให้ทั้งสองแฝด เป็นอันเข้าใจว่าจะต้องแยกห้องกันไปสัมภาษณ์


พอต้องแยกกันปุ๊ปก็เริ่มรู้ตัว ตะนิดก็ใจโหวง

ตะนิดจะยังแปลว่าเก่งกาจไหวอยู่ไหมนะ...


มือสั่นไปหมดแล้ว

“ตะนิด ถ้าสัมเสร็จก่อนก็นั่งรอกูนะ”
“คณิต... กู” คณิตสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของแฝดน้องได้อย่างชัดเจนจากใบหน้าไร้ความมั่นใจนั่นบวกกับมือเล็กที่เอื้อมมาจับปลายเสื้อสูทของเขาแน่น คณิตถอนหายใจก่อนจะคว้าร่างของแฝดน้องเข้ามากอดจนจมอก
“ไม่เป็นไร ถ้าไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร กูจะพามึงไปสัมที่อื่นต่อ หรือถ้าอยากทำด้วยกันต่อให้กูได้งานนี้ กูก็ไม่ทำ”
“อื้อ...”
“ไม่ต้องกลัว กูอยู่กับมึงมาทั้งชีวิตไอ้อ้วน”
“คณิตว่ากูอ้วน”
“สู้ๆ แล้วไม่ต้องยิ้มเยอะ กรรมการลวนลามวิ่งออกมาเลย จำได้ใช่ไหม” คณิตจิ้มหน้าผากแฝดน้องจึ้กๆ ตะนิดหายใจเข้าจนสุดปอดก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ คณิตส่งยิ้มเรียกกำลังใจให้น้องตัวเองอีกรอบก่อนจะหันหลังเดินไปตามทางที่พี่พนักงานรออยู่ ตะนิดมองแฝดตัวเองที่เดินไปจนสุดทางเดินตาละห้อยก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจที่เป่าที่อยู่คอ โอเมก้าตัวน้อยรีบหันขวับพร้อมกับยกมือขึ้นตะปบคอตัวเองตามสัณชาตญาณทันที
“โอ้ เพิ่งสังเกตแฝดเหรอ?” ตะนิดกะพริบตาถี่มองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ


ใบหน้าหล่อลูกครึ่งดูเจ้าเล่ห์ ส่วนสูงกะจากสายตาแล้วก็สูงเกือบเท่าเจ้าลุงโรคจิตที่ห้อง กลิ่นอายที่ดูแข็งแกร่งนั่นทำให้โอเมก้าตัวน้อยรู้ได้ทันที

อัลฟ่าเลือดแท้...

“คะ ใครครับ”
“แฝดอัลฟ่ากับโอเมก้า? แปลกดีนะ ไม่เคยเห็น” นอกจากเมินคำถามแล้วอีกฝ่ายยังอมยิ้มกวนประสาทอีก
“ขอตัวนะครับ”
“ขอไปไหนเหรอคะ?”
“...” คะอะไรวะ เป็นผู้ชายแล้วจะลงท้ายคะทำไม ตะนิดขมวดคิ้วงง
“มาสัมภาษณ์กราฟฟิคไม่ใช่เหรอ” อัลฟ่าหนุ่มยกยิ้มแต่ตะนิดกลับรู้สึกไม่ไว้วางใจจนแทบจะวิ่งหนี
“ใช่ครับ”
“ฉันเองหัวหน้าแผนก”
“...”
“จริงๆ ไม่ได้กะมาสัมเหรอกกะให้ไอ้แว่นนั่นสัมคนเดียวก็พอ แต่ตอนนี้คิดว่าอยู่ด้วยก็ดี” อัลฟ่าหนุ่มฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับเอื้อมมือหวังจะลูบหัวแมวตรงหน้าแต่ทว่าแมวดื้อก็ถอยหลังหนีเสียก่อน
“อย่านะ” ตะนิดยกแขนขึ้นตั้งการ์ดเล็กๆ ที่อกพร้อมกับส่งสายตาเอาจริงกลับ หารู้ไม่ว่านั่นยิ่งทำให้อัลฟ่าตรงหน้ายิ่งอยากจะแกล้ง


พองหางขู่เสียน่ากลัวเชียว...
เหมือนแมวเป็นบ้า


“เต้อ มึงหยุดแกล้งเด็ก” เสียงเรียกห้ามดังขึ้นพร้อมกับสันแฟ้มที่ฟาดเข้าให้กลางหัวของอัลฟ่าหนุ่ม ตะนิดเบนหน้ามองคนมาใหม่ด้วยสายตาหวาดระแวง
“สันแฟ้มมันเจ็บนะชินจัง” ตะนิดขมวดคิ้วมองคนที่ได้ชื่อว่าชินจัง คนตรงหน้าเป็นผู้ชายร่างสูงบางใส่แว่นภาพรวมดูเป็นคนจริงจังแถมยังดูดุแต่ดันชื่อชินจังเนี่ยนะ ชื่อแบ๊วสุดๆ
“คุณตะนิดใช่ไหม เชิญในห้องได้เลย”
“ตะนิด? ชื่อตะนิดเหรอ? ” ตะนิดเลือกที่จะเมินอัลฟ่ากวนประสาทหันมาไหว้อีกคนที่ดูจะเป็นการเป็นงานมากกว่า
“สวัสดีครับพี่ชินจัง” พอเขาหันไปไหว้ พี่ชินจังก็ชะงักก่อนจะหันมาด้วยหน้าเหนื่อยใจ
“...”
“ก๊ากกกกกกกก เด็กเรียกมึงว่าชินจังว่ะ จี้จัดๆ เลยน้องแมว”


อ้าว...
ไม่ได้ชื่อชินจังเหรอ


“เต้อ...” พี่ชินจังตวัดตาดุคนชื่อเต้อ “เข้าห้องเถอะ จริงๆ พี่ดูพอร์ตที่ส่งมาแล้ว น่าสนใจดีนะ แต่งานไปโทนเดียวกันไปหน่อยแล้วก็มีสองงานที่สะกดภาษาอังกฤษผิด ยังไงวันนี้ลองเทสต์หน่อยแล้วกัน” ผมพยักหน้าหงึกๆ เดินตามพี่ชินจังเข้าห้องกระจกไป ส่วนคนชื่อเต้อก็เดินตามเข้ามาติดๆ
“น้องแมวสู้ๆ น้องแมวสู้ตาย”
“พี่ชินจังจะให้ผมทำอะไรครับ”
“ก่อนอื่นพี่ชื่อชินเฉยๆ ไม่ต้องไปบ้าจี้เรียกตามมัน” พี่ชิน(เฉยๆ) ส่ายหัวเอือมก่อนจะพาผมไปนั่งที่โต๊ะคอม “โฟลเดอร์นี้มีพวกเท็กซ์กับรูปที่ไดคัทไว้แล้ว เดี๋ยวลองจัดองค์ประกอบให้ดูหน่อย พี่ให้เวลาครึ่งชั่วโมง”
“ครับ”

 ตะนิดเปิดโปรแกรมโฟโต้ชอปขึ้นมาพร้อมกับเปิดโฟลเตอร์ไว้ข้างๆ ถึงจะรู้สึกกะทันหันไปหน่อยแต่ดีที่คณิตเตือนมาระหว่างทางว่าอาจจะต้องโดนเทสต์การใช้โปรแกรม ดีที่ปกติตอนเรียนมหาลัยเขามักเป็นทีมทำโปสเตอร์งานหรือตัดต่ออยู่แล้วเลยพอจะรู้การใช้คีย์ลัดและเทคนิคต่างๆ บ้าง ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ก็พอจะรู้มากกว่าแค่พื้นฐาน เขาสลับเลเยอร์และปรับโหมดต่างๆ อย่างไม่เร่งรีบ


“อิลลัสนี่พอใช้ได้ไหม”
“ได้บ้างครับ แต่ยังไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ เพิ่งลองใช้เมื่อตอนต้นปีสี่เองครับ” ตะนิดตอบไปตามตรงแต่ตากลมยังคงโฟกัสอยู่หน้าจอคอม
“เวิร์ด พาวเวอร์พ้อยท์ เอ็กซ์เซล”
“ได้ครับ แต่เอ็กซ์เซลอาจจะต้องขอทวนความจำนิดหน่อย”
“อืม” พี่ชินเฉยๆ รับคำ ก่อนจะปล่อยให้ตะนิดใช้เวลาจัดการกับงานที่ได้รับมอบหมาย เวลาผ่านไปเกือบจะสามสิบนาทีตะนิดก็ผละตัวออกมา
“พอได้ไหมครับ”
“เห้ย น่ารักเลยนะ” ตะนิดขมวดคิ้วกับคำชมของอัลฟ่าเลือดแท้ที่มาเกาะเก้าอี้เขา น่ารักอะไรวะ เขาทำโปสเตอร์โฆษณายาริดสีดวง
“ไอ้เต้อ”
“ล้อเล่น ใช้ได้น่ะ เก่งแล้วที่ทำโปสออกมาไม่แก่ ปกติคนเห็นยาริดสีดวงชอบทำออกมาให้ดูแก่ คิดว่ามีแต่คนแก่ที่เป็นหรือไง ขนาดชินจังยังเป็นเลย”


ป้าป!!!!
สันแฟ้มจังๆ เข้ากลางหัวอีกรอบ คราวนี้คนชื่อเต้อร้องจ๊ากกุมหัววิ่งไปรอบห้องแทน เล่นใหญ่ไปไหมล่ะนั่น 


“อย่าไปสนมันเลย พี่ชื่อชินเป็นรองหัวหน้าแผนก ยังไงก็ฝากตัวด้วย เห็นระบุมาว่าเริ่มงานได้ทันที แต่ว่าเพิ่งจบปีสี่ใช่ไหม งั้นพักสักหนึ่งอาทิตย์ค่อยเริ่มงานแล้วกัน รายละเอียดที่เหลือเดี๋ยวพี่ส่งไปให้อีกทีในอีเมลล์ อ้อ... พี่เป็นเบต้านะ”
“เห้ยยยยย อันนี้คือผมได้งานแล้วเหรอออออ”
“อืม ดูเข้ากับคนง่ายดีไม่น่ามีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องฝีมือก็มาเรียนเพิ่มจากทีมคนอื่น มาแรกๆ ก็เหนื่อยหน่อยนะ”
“เห้ยยยยย คือ เห้ยยยยยยย” ตะนิดกำหมัดดีใจอยากจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาคณิตแต่ก็จำได้ว่าคณิตสัมภาษณ์อยู่เลยยังทำไม่ได้ แต่เห้ยยยยยยยยยยยยยย มีงานทำแล้ววววววววววววว
“ดีใจด้วยนะน้องแมว มาเดี๋ยวหัวหน้าแผนกจะพาไปเลี้ยงชานมใต้ตึกเอง” ผมหันขวับไปหาคนชื่อเต้อ อะไรนะ! ชานม!
“ไอ้เต้อ...”
“อ้อลืมแนะนำตัว พี่ชื่ออาเธอร์ แต่เรียกเต้อก็ได้ ไทยดี”
“พี่เต้อออ”
“เก่งมากน้องแมว ป่ะๆ ไปกินชานมไข่มุกกัน” ว่าแล้วพี่เต้อก็โอบไหล่เขาพาเดินออกมาจากห้องสัมพร้อมกับพี่ชิน ได้งานใหม่อย่างรวดเร็วแสนจะงง แต่ตะนิดก็ดีใจจนอดยิ้มจนแก้มยกไม่ได้ มือเล็กหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาแฝดพี่ว่าสัมภาษณ์เสร็จแล้วจะลงไปซื้อชานมไข่มุกกินใต้ตึกกับพี่พนักงาน


อัลฟ่าหนุ่มที่ลอบมองอยู่ถึงกับใจเต้นผิดจังหวะกับรอยยิ้มสดใสจากคนตัวเล็ก

เวร น้องแมว...
ทำไมยิ้มน่ารักงี้วะ

อาเธอร์กะพริบตาปริบๆ มองพนักงานใหม่ที่ฉีกยิ้มกว้างแต่พอเงยหน้าขึ้นมาเจอสายตาพิฆาตจากไอ้แว่นแสนดุก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน พอลงมาถึงล็อบบี้ตึกเขาก็เป็นฝ่ายนำพนักงานใหม่สดๆ ร้อนๆ ไปซื้อชานมไข่มุกร้านดัง ซึ่งแมวดื้อก็จัดการสั่งนมสดไข่มุกบราวน์ชูการ์เมนูดังของร้านมากิน


“เออ ไปเดี๋ยวพาดูตึกด้วยเลยดีกว่า มาน้องแมว เดี๋ยวพี่พาไปดูเซเว่น” พี่เต้อวาดแขนขึ้นโอบคอเขาพร้อมกับลากพาไปทางประตู ตะนิดงงนิดหน่อยว่าทำไมต้องพาไปดูเซเว่น แต่เห็นพี่เขาจะพาไปงั้นไปก็ได้

ทางไปเซเว่นจะออกต้องออกมานอกตึกก่อน ตะนิดก้มงับปากดูดนมสดในมือด้วยความใจนุ่มฟูกับรสชาตินุ่มละมุนลิ้นแต่พอลืมตาขึ้นก็เหมือนเห็นรถคันที่คุ้นเคยจอดติดเครื่องอยู่หน้าตึก ตากลมกะพริบปริบๆ ก่อนจะกลายเป็นเบิกกว้างเมื่อคนขับเปิดประตูลงมา

“พะ..พี่ภาส” ปากเล็กขยับเรียกชื่อคนตรงหน้าท่ามกลางความงงของสองพนักงานเก่า เต้อและชินก้มมองตะนิดด้วยสายตางุนงงที่จู่ๆ ก็หยุดเดินแต่พอเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาแล้วก็ปรากฏภาพอัลฟ่าเลือดแท้ที่กำลังลงมาจากรถสปอตคันหรู ฟีโรโมนข่มขู่ที่ถูกปล่อยออกมาทำเอาตะนิดตัวสั่นเล็กน้อยส่วนอาเธอร์ก็คิ้วกระตุกด้วยความหงุดหงิด การที่โดนอัลฟ่าเลือดแท้ด้วยกันมาปล่อยฟีโรโมนขู่นี่มันน่าหงุดหงิดจนอยากจะกระโจนเข้าไปจัดการเสียจริง

ระหว่างที่กำลังจะเกิดศึกอัลฟ่าเลือดแท้นั้นเอง
จู่ๆ ก็มีแรงถีบมหาศาลเตะเข้ากลางหลังอาเธอร์จนอีกฝ่ายกระเด็นไถไปกับลานจอดรถชั่วคราวหน้าตึก ใบหน้าอัลฟ่าลูกครึ่งเงยขึ้นด้วยความงุนงงด้วยความตกใจ พอดวงตาจับโฟกัสได้ก็พบน้องแมวเวอร์ชั่นตัวสูงกว่าและดูโหดกว่ายืนหอบอยู่ข้างๆ น้องแมวตัวจริงที่กำลังยืนเอ๋อกัดหลอดชานมไข่มุก


“มึงใครมายุ่งกับน้องกู!!!” 

 




[/size]

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
เอ่อ..ออออ แบบนี้จะตกงานไหม???    :mew5:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
กระโดดถีบเลยหรอออ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
คณิตตตตตตตตตตตตตตต

ออนไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2643
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ casson

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อิรุงตุงนัง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
คณิตตตตต จะหวงน้องจนตกงานไหมลู้กก

พี่พลาดกำลังจะได้ซีน โดนแย่งซีนอีกแล้วว :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-06-2020 16:06:38 โดย Ac118 »

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-2
ก็จะดื้อ 11


ถึงแม้จะตามอะไรไม่ค่อยทันนัก แต่พอตากลมของตะนิดพบว่าตรงหน้าเกิดเหตุการณ์ที่ใช้ความรุนแรงขึ้นก็เหมือนไปจุดสัณชาตญาณหาที่ปลอดภัย มือเล็กก็ปล่อยแก้วชานมตกพื้นก่อนจะออกตัววิ่งไปหาอัลฟ่าหน้าดุที่ยืนอยู่ไม่ไกล ขาเล็กออกตัววิ่งก่อนจะกระโดดเข้าไปซุกตัวเข้ากับอกกลิ่นลาเวนเดอร์ที่เจ้าของกลิ่นก็อ้าแขนรอไว้ตั้งแต่เห็นว่าเขาออกตัววิ่ง

“พี่ภาส”
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับลูบเอวบางไปมา
“ไม่เจ็บๆ” แมวดื้อซุกจมูกเข้ากับอกอุ่นไปมา สูดดมกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเข้าปอด
“เงยหน้าขึ้นหน่อย”
“พี่ภาส นิดกลัวกลิ่นฟีโรโมน” ตะนิดเอ่ยเสียงแผ่ว เนื่องจากเมื่อครู่มีอัลฟ่าที่ปล่อยฟีโรโมนข่มขู่ออกมาหลายคน ทั้งตัวเขาเอง คณิตและอัลฟ่าแปลกหน้าอีกคนทำให้โอเมก้าร่างเล็กได้รับผลกระทบมากที่สุด ถึงแม้ตอนนี้เขาจะลดฟีโรโมนลงแล้วแต่ตะนิดก็ยังคงรู้สึกตื่นกลัวอยู่ ภาสกระชับกอดตะนิดให้มั่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสถานการณ์

สายตาดุใต้กรอบแว่นเงยขึ้นสบกับอัลฟ่าแฝดพี่ที่ยืนหอบอยู่หน้าประตู ซึ่งเมื่อสบตากันฝ่ายคณิตเองก็ลดฟีโรโมนตัวเองลงทันที เหลือทิ้งไว้แต่อัลฟ่าแปลกหน้าที่ปล่อยฟีโรโมนบางๆ ออกมาพร้อมกับเด้งตัวขึ้นมองแมวดื้อที่กำลังกอดเขา

และนั่นทำให้หงุดหงิดจนอยากเดินเข้าไปเตะซ้ำอีกสักหนึ่งแผล

เขาไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์มากนัก แต่ที่แน่ๆ แค่เพียงเห็นแมวดื้อตกอยู่ในอ้อมแขนคนอื่นเขาก็หงุดหงิดจนแทบบ้า

...แต่ก็คงช้ากว่าบราค่อนอันดับหนึ่ง


 “แล้วเมื่อกี้มันทำอะไร”
“มัน.. อ๋า นั่นพี่เต้อ หัวหน้าแผนก เห้ยยยยยยย ลืมเลย เห้ยยยยยยย คณิตอย่านะ! นั่นหัวหน้าแผนกกู!” ตะนิดรีบหันขวับไปตะโกนทันทีเมื่อเห็นว่าแฝดพี่ตนกำลังก้าวขาเข้าไปเตรียมกระทืบซ้ำ
“หัวหน้าแต่ลวนลามมึงกูก็ไม่เอาไว้เหมือนกัน” คณิตก้มลงกระชากคอเสื้ออัลฟ่าที่นอนงงอยู่ที่พื้นขึ้นมายืนเตรียมจะเสยหมัดเข้าไปอีกรอบ อาเธอร์ที่กำลังตกใจคว้าหมับเข้าให้ที่มือของคณิตก่อนจะฉีกยิ้มออกมา
“ใจเย็นๆ หน่อยสิน้องพี่แมว”
“น้องพี่แมว?”
“มีเรื่องหน้าบริษัทแบบนี้เดี๋ยวจะซวยเอา น้องแมวคนพี่ไม่ว่ากันนะ” อาเธอร์ขยิบตากวนประสาท
“เห้ย!!!”

ภายในชั่ววินาทีเดียวอาเธอร์ก็จับแขนคณิตที่จับคอเสื้อตนอยู่ออกก่อนจะดัดแขนนั่นตวัดไปไว้ที่หลัง ส่งผลให้คณิตถูกจับไขว้แขวนไว้ที่หลังไม่สามารถทำอะไรได้แถมองศาแขนยังทำให้เจ็บจนต้องร้องออกมาอีกต่างหาก


“คณิต!!!!!” แมวดื้อตะโกนลั่นก่อนจะออกตัววิ่งไปกระโดดขี่หลังหัวหน้าแผนกอย่างไร้การเกรงกลัว
“เห้ยยย น้องแมวๆ เดี๋ยวหล่น ฉิบหายน้องพี่แมวก็อย่าเลือดร้อนนักสิ โอ๊ยๆๆ ชินจังอย่ายืนนิ่ง มาช่วยอุ้มแมวหน่อยโว้ยย” อาเธอร์โวยวายลั่นเมื่อโดนแมวตัวน้อยกระโดดใส่จากด้านหลังแถมยังรัวหมัดแมวทุบหัวเขารัวอีกต่างหาก ชิ

นที่มองภาพตรงหน้าได้แต่กะพริบตาถี่ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นภาพที่วุ่นวายขนาดนี้หน้าบริษัท แปลกตาแถมยังตลกดีด้วย
ภาสที่เห็นแมวดื้อกระโดดขี่คอคนอื่นเป็นฝ่ายที่ทนไม่ได้ก่อนจนต้องเดินเข้าไปจับอุ้มออก ซึ่งแน่นอนว่าแมวดื้อก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ มือเล็กแอบจิกผมเจ้าของแผนกที่ว่ามาด้วยจนเจ้าของหัวนั่นร้องจ๊ากลั่นตึก


“ตะนิดปล่อยมือก่อน”
“พี่ภาส!!! พี่เต้อทำร้ายคณิต!!!”
“โอ๊ยๆๆ น้องแมวคะอย่าจิกหัวสิ พี่น้องแมวเตะพี่กระเด็นก่อนนะ”
“เรียกใครน้องแมววะ!!!”
“พี่เต้อห้ามทำร้ายคณิต!!!”
“ตะนิดพอแล้ว”
“ชินจังช่วยกูด้วยยยยยยย”

วุ่นวายสุดๆ ชินเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินมาดึงคอเสื้อคณิตให้ออกมาห่างจากอาเธอร์ ส่วนตะนิดก็ถูกภาสอุ้มลงมาโอบไว้แม้เจ้าตัวจะพยายามตะกายเตรียมสู้ต่อแค่ไหนก็ตาม พอสมาคมแมวโหดหลุดออกจากร่างอาเธอร์ก็รีบคลำร่างกายตัวเองว่าครบสามสิบสองดีหรือเปล่าทันที

“Mon dieu! นี่มันอะไรกันเนี่ย” อัลฟ่าหนุ่มผู้ตกเป็นเหยื่อของแมวดุมองหน้าแฝดแมวสลับกัน
“มึงมายุ่งอะไรกับน้องชายชาวบ้านวะ!!!”
“แค่โอบเอง”
“แค่เหรอวะ!!!!”
“น้องพี่แมวห้าวจัง กลัวนะเนี่ย งื้อ”
“ไอ้เวรนี่!!!”

 คณิตเตรียมจะพุ่งใส่อัลฟ่าตรงหน้าอีกรอบแต่ติดที่ว่าโดนชินกระชากคอเสื้อรั้งไว้ ดวงตาใต้กรอบแว่นของเบต้าเหลือบมองอัลฟ่าที่มีออร่าแปลกๆ ข้างเด็กใหม่ด้วยความรู้สึกคุ้นตา


“ว่าแต่คุณ... คุณภาสเพื่อนคุณชายหรือเปล่าครับ? ” ภาสเงยหน้าขึ้นสบตากับคนถาม
“ใช่ครับ”
“ผมชินครับ รองหัวหน้าแผน-”
“พี่ชินจัง!!! พี่เต้อแกล้งคณิต!!!”
“... ผมชื่อชินเฉยๆ ครับ” ชินรีบแก้ชื่อตัวเองพร้อมกับใช้นิ้วชี้ดันแว่น
“พี่ภาสปล่อยนิดนะ!!!”
“ว่าแต่สัมภาษณ์งานเป็นไง” ท่ามกลางความวุ่นวายแต่เบต้าตรงหน้ากลับดูใจเย็นและมีสติจนภาสแอบแปลกใจ
“ผ่านแล้วครับ เริ่มงานอาทิตย์หน้า” ชินเป็นคนตอบคำถามแทน เนื่องจากเจ้าแมวดื้อในอ้อมกอดคนตรงหน้าดูไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากจะตะกายตัวออกมาช่วยแฝดพี่ตัวเอง ภาสฟังคำตอบก่อนจะตัดสินใจยกตัวเจ้าแมวดื้อขึ้นพาดบ่า

“ฉันเอาตะนิดกลับก่อนนะคณิต”
“แอ้ก! เจ็บพุงๆๆ กระดุมสูทกดพุงนิดนะพี่ภาส พี่ภาสปล่อยนิดลง!!! คณิตตตต!!!”  สุดท้ายแมวดื้อก็ถูกจับโยนขึ้นรถ ภาสกดล็อครถไว้ทันทีเพื่อป้องกันแมวหนี สุดท้ายแมวดื้อเลย ได้แต่ฮึดฮัดมองคณิตที่ถลึงตาตามรถเขา ตะนิดมองคณิตและแก้วนมสดไข่มุกบราวน์ชูการ์ที่กลิ้งหกอยู่ที่พื้นตาละห้อย
“ตะนิดใส่เบลท์ดีๆ”
“พี่ภาส คือคณิต...”
“ตะนิด” พอเสียงเริ่มดุขึ้นตะนิดเลยต้องยอมสงบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดตามคำสั่ง ใบหน้าดื้องอหงิกด้วยความไม่พอใจที่ไม่ได้อยู่ช่วยแฝดพี่ แต่ตัวแค่นี้ไปช่วยอะไรได้นอกจากว่าช่วยให้วุ่นวายมากขึ้น

ตะนิดตั้งใจจะทำสงครามประสาทแต่พอรถเริ่มเงียบก็อึดอัดเอง ตากลมตวัดมองหน้าดุของคนขับรถที่ตอนนี้จ้องนิ่งไปที่ถนน
“พี่ภาส”
“...” แหน ไม่ตอบ คนตัวเล็กบึนปากใส่ในความขี้เก๊กของอัลฟ่าหน้าดุ
“พี่ภาส มาที่ตึกได้ยังไง”
“ปลอกคอเราไปไหน”
“ก็ใส่อยู่”
“เหรอ”

ใช่สิ มาหรงมาเหรออะไร
ตะนิดตอบในใจแต่พอตะปบมือลงที่คอตัวเองถึงได้รู้ว่าตอนนี้คอตัวเองนั่นโล่งไร้ซึ่งปลอกคอที่มั่นใจว่าใส่มาตลอดทั้งวัน


“เห้ยยยยยย เอ๊ะ อ้าว เห้ยยยย ไปไหน”
“ตกอยู่ที่ลานจอดรถ” ภาสตอบพร้อมกับหยิบปลอกคอผ้าในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตัวเองขึ้นมาแกว่งแต่ตาก็ยังคงโฟกัสอยู่ที่ถนน ตะนิดหน้าซีดเผือกเมื่อจำได้ว่าก่อนขึ้นรถคณิตรู้สึกคันตรงหลังคอ คิดว่าเป็นแบรนด์ตรงคอเสื้อบาดก็เลยปัดๆ เกาๆ ดึงๆ


ไอ้ที่คันๆ นั่นปลอกคอเองหรอกเหรอ...


“อ่า...”
“ไม่ระวังตัวเลย” คราวนี้สายตาคมละออกจากถนนมาจ้องดุแมวดื้อที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่บนเบาะ “แล้วไปปล่อยให้เขากอดคอทำไม”
“กะ ก็นั่นหัวหน้านะ พี่เต้อก็ ก็ แบบ พี่เขาก็ดูเป็นคนดี”
“คนดีไม่ดีนี่ดูได้ด้วยตาเปล่าเลยสินะ”

โดนดุแล้ว โดนดุแล้ว
ตะนิดแทบจะเบียดตัวเองให้จมไปกับเบาะ รับรู้ได้อย่างทันทีว่าโดนหน้าดุไม่ได้ดุแค่หน้าแล้ว ตากลมมองซ้ายมองขวาหาตัวรอด

“พะ พี่ภาส กินข้าวยัง”
“ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง”

ไอ้หยาาาาาาาา รู้ทันไปหมดเลยยยยยย
แมวดื้อสะอื้นฮึกในใจ หนีไปไหนไม่พ้นสักทาง มือเล็กแกะกระดุมสูทเล่นแก้เก้อ ตากลุมหลุบมองต่ำ ไม่กล้าเงยขึ้นสบสายตาดุ

“ระวังตัวให้มากกว่านี้ ไม่งั้นฉันจะพิจารณาเรื่องที่ไปทำงานใหม่”
“เห้ย ไม่ได้รึเปล่า เกี่ยวอะไรกับงานนิด”
“นี่เรารู้ตัวใช่ไหมว่าเราสามารถฮีทได้เรื่อยๆ ถ้าไม่ระวังตัวอยู่แบบนี้จะให้วางใจให้ไปทำงานได้ยังไง”
“พี่ภาสไม่มีสิทธิห้ามนิด!!!” 
“ฉันไม่ได้อยากห้าม แต่ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้”
“พี่ภาส!!!”
“อย่าขึ้นเสียงตะนิด”
“พี่ภาสห้ามทำแบบนี้!!!”
“ตะนิด อย่าตะโกน”
“ตะ แต่”
“เราเอาแต่ใจกับคณิตได้ผลไม่ได้แปลว่าจะมันจะได้ผลกับทุกคนนะ”
“ฮึก...” แมวดื้อหายใจหอบจนน้ำตาคลอ ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด เขาไม่ชอบให้ใครมาสั่งหรือมาเป็นเจ้าของชีวิต


ก็รู้ตัวว่าผิดทุกอย่าง
อยากเถียง แต่เถียงไม่ได้สักอย่าง

หงุดหงิด!


น้ำตาที่กลั้นแทบตายสุดท้ายก็ทลายหล่นลงมา ตะนิดหันตัวหลบเข้ากระจก พยายามหายใจผ่านปากไม่ให้อีกคนได้ยินเสียงสูดขี้มูก ภาสลอบมองเจ้าแมวที่ขดตัวเข้าหาเบาะซ่อนความอ่อนแอแต่ตัวทั้งตัวกลับสั่นระริก จากที่หงุดหงิดเขาเลยเป็นฝ่ายใจเย็นลงทันที ภาสตัดสินใจเปิดไฟเลี้ยวเลี้ยวเข้าห้างที่ใกล้ที่สุด พอวนหาที่จอดรถได้เขาก็ดับเครื่องอยู่นิ่งๆ


“ตะนิด”
“ฮึก...” เสียงสะอื้นดังรอดออกมา ภาสถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเอื้อมมือไปจับกลุ่มผมฟู
“ฉันขอโทษ ฉันใจร้อนไปหน่อย”
“พี่ภาส ฮึก พี่ภาสดุเกินเรื่อง พี่ภาสดุเกินความผิดนิดไปแล้ว ว่าแต่นิดขึ้นเสียง พี่ภาส ฮึก พี่ภาสก็พูดไม่ดี ฮึก” แมวดื้อหันกลับมาด้วยหน้าเปียกไปด้วยน้ำตาและขี้มูกเละเทะปนกันไปหมด
“เราหยุดร้องแล้วมาคุยกันดีๆ หน่อย”
“ไม่อยากคุยแล้ว”
“ตะนิด”
“ก็รู้แล้วว่าผิด ก็มันหล่น ไม่ได้ตั้งใจไม่ใส่เสียหน่อย แล้ว แล้ว พี่เขาก็เป็นหัวหน้า ก็ ก็ผิดด้วยที่ไม่ระวังตัว แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจ พี่ภาสจะมาดุขนาดนี้ไม่ได้ ไม่มีเหตุผล” แมวดื้อโวยวายน้ำตานอง ภาสได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะยกมือขึ้นหยิกแก้มนิ่ม


“ฉันเป็นห่วง นั่นคือเหตุผลทั้งหมด”

“...”
“มันบ้าใช่ไหม เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือนแต่ดันมาห่วงขนาดนี้ แต่มันเป็นไปแล้ว ฉันห่วงเธอ ห่วงแบบที่เธอห่วงคณิตหรือแบบที่คณิตห่วงเธอ”
“...ฮึก”
“อย่าปล่อยให้ใครมาโดนตัวง่ายๆ ระวังตัวหน่อย โอเมก้าไม่ใส่ปลอกคอ โดนกัดแค่ครั้งเดียวรู้ใช่ไหมว่ามันเปลี่ยนชีวิตเธอได้ขนาดไหน รู้ใช่ไหมว่ามันอาจทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิตได้”
“อื้อ...” ตะนิดเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
“เราอายุยี่สิบกว่าแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ไม่มีใครมาคอยดูแลตลอดเวลา ต่อให้เป็นคณิตก็ทำไม่ได้ เพราะงั้นต้องรู้จักดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ เข้าใจที่พูดไหม”
“อื้อ”
“ตะนิด เงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วตอบดีๆ” ตะนิดเม้มปากน้ำตาล่วงตกโดนลงกางเกงเป็นรอยชื้น ไหล่เล็กสะท้านตามแรงสะอื้นก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนขี้ดุ
“อื้อ ขะ เข้าใจ... ครับ”
“อย่าไว้ใจใครง่ายๆ อีก ต่อให้เป็นเพื่อนสนิท รุ่นพี่หรือหัวหน้าก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็น”
“ฮึก ครับ” แมวดื้อจ๋อยไปแล้วเรียบร้อย ถ้ามีหูเล็กๆ บนหัวฟูนี่ป่านนี้มันคงลู่แล้วลู่อีก
“ฉันได้ปลอกคอใหม่มาแล้ว...”

ภาสเอื้อมมือไปหยิบกล่องเล็กๆ ที่วางอยู่ช่องเก็บของขึ้นมาแกะก่อนจะหยิบปลอกคอหนังบุกำมะหยี่สีดำขึ้นมา เขาสั่งซื้อตามคำแนะนำของวินเซนต์
น่าอายนิดหน่อยตอนที่รู้ว่าที่รุ่นนี้ถูกผลิตมาด้วยความยืดหยุ่นพิเศษโดยเฉพาะสำหรับโอเมก้าที่มีคู่ชอบกัดหรือเคี้ยวปลอกคอ ปกติแล้วปลอกคอรุ่นนี้สามารถหาซื้อได้ตามหน้าร้านตามห้าง แต่ด้วยความเขาจะต้องแอบวัดรอบคอแมวดื้อตอนนอนแถมดันสั่งแบบสลักชื่อจึงทำให้ได้ของช้ากว่าปกติ


“ถอดสูทก่อนไหม”
“อื้อ” ตะนิดปลดกระดุมเพื่อถอดสูทตัวนอกออกก่อนจะยืดคอไปหาอัลฟ่าหนุ่มอย่างรู้งาน ภาสชะงักตัวเล็กน้อยเพราะตอนแรกตั้งใจจะให้ใส่เองแต่พอเห็นแมวดื้อยื่นหน้ามาให้ก็เลยต้องเลยตามเลยใส่ให้


ตะนิดเองพอถอดสูทเหลือแต่เพียงเสื้อเชิ้ตแล้วก็ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เสื้อเชิ้ตขาวพอดีตัวนั้นเน้นให้เห็นเอวคอด มือบางยกขึ้นกระตุกเนคไทด์ออกคลายความอึดอัด ลำคอบางนั้นเดิมทีก็ขาวผ่องอยู่แล้ว ยิ่งพอมีปลอกคอสีดำเลยยิ่งขับเน้นให้ดูขาวกว่าเดิมจนภาสเริ่มรู้สึกคิดผิดในใจ


ใส่ปลอกคอแล้วดันน่ากัดกว่าเดิมอีก...


“พี่ภาสๆ ”
“หืม”
“พี่ภาสว่าพี่เต้อจะไล่นิดออกไหม” ชื่ออัลฟ่าอื่นที่หลุดออกมาจากปากเล็กทำเอาภาสรู้สึกเส้นเลือดข้างขมับกระตุกเล็กน้อย
“ไม่หรอก” แต่จริงๆ ก็อยากให้ไล่อยู่เหมือนกัน เขาจะได้ปล่อยให้แมวนอนอยู่บ้านแทนปล่อยออกมาให้หัวหน้าแผนกโอบคอ พอภาพฉายขึ้นมาในความคิดก็พานหงุดหงิดอีกรอบ
“เป็นห่วงคณิตจัง ขับกลับไปดูได้ไหม”
“ไม่ต้องห่วงหรอก” ไม่เห็นแรงถีบนั่นหรือไง ขนาดอัลฟ่าร่างยักษ์ยังหน้าไถลพื้นไปไกล เลือดห่วงน้องชายนี่น่ากลัวจริงๆ
“พี่ภาสๆ ”
“หืม” เหมือนถูกรีรัน เขามองแมวดื้อที่เรียกชื่อเขาซ้ำๆ
“ไหนๆ ก็จอดห้างแล้ว ลงไปหาอะไรกินกันไหม”
“เอาสิ”


นับเป็นเดทแรกได้หรือเปล่านะ?


ภาสคิดในใจพลางปลดเบลท์ออกไปยืนรอแมวดื้อลงจากรถ ตะนิดใช้สูทถูหน้าไปมาเอาคราบน้ำตาน้ำมูกออกถึงค่อยเปิดประตูรถลงตามมา ด้วยความที่เป็นห้างที่อยู่ใจกลางเมือง แม้จะเป็นวันธรรมดาก็ยังมีคนเยอะเป็นพิเศษ ภาสปล่อยให้คนตัวเล็กเป็นคนเลือกร้านตามใจชอบเพราะเขาไม่ได้มีร้านที่อยากกินเป็นพิเศษต่างจากคนตัวเล็กที่เริ่มเสิร์ชหารีวิวในเนทตั้งแต่เหยียบเข้าประตูห้าง

“พี่ภาสกินเผ็ดได้ไหม”
“พอได้”
“บอนชอนได้ไหมๆ”
“ได้สิ”
“บอนชอนหรือคโยชอนดี”
“...” ภาสไม่ได้ตอบอะไรไปเพราะดูท่าเจ้าไม่ได้ต้องการคำตอบจากเขาแต่แค่ลังเลกับตัวเองเสียมากกว่า
“บอนชอน คโยชอนเป็นไก่ แต่ถ้าเป็นหนูต้องยูชอนเพราะมิกกี้ยูชอนนน”
“หึ” ภาสยิ้มมุมปากเมื่อเจ้าแมวดื้ออารมณ์ดีเดินแกว่งแขนแกว่งขาเหมือนเด็ก แต่พอเห็นว่าคนโดยรอบมองมาที่ร่างเล็กภาสก็คว้ามือเล็กมากุมไว้
“อ๊ะ... พี่ภาสจับมือไม”
“เดี๋ยวเดินไปชนคนอื่น”


ช่างเป็นข้ออ้างขอจับมือที่ห่วยแตกสิ้นดี
แต่ก็ดันพูดออกไปแล้ว ภาสใช้อีกมือขึ้นดันแว่นแก้เก้อ ส่วนตะนิดมองมือที่ถูกคว้าไปจับปริบๆ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรต่อ ปกติเวลาไปไหนกับคณิตก็มักจะจับมือเดินแบบนี้อยู่แล้วเลยไม่ได้แปลกใจอะไรมาก


ตะนิดนำทางเขาไปที่ลิฟต์เพราะขี้เกียจขึ้นบันไดเลื่อน เขาฝืนมือไว้เล็กน้อยเพราะไม่อยากเข้าไปเบียดแต่สุดท้ายเจ้าแมวดื้อก็ลากเขาเขาลิฟต์ไป ด้วยจำนวนคนทำให้เขาและตะนิดถูกเบียดมายืนหลังติดผนังลิฟต์ แขนแกร่งยกขึ้นโอบเอวบางของแมวน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อในพื้นที่แคบมีบุคคลอื่น ตะนิดเองก็เบียดตัวกลับเข้าหากลิ่นลาเวนเดอร์ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเปิดโอกาสให้ภาสเหลือบมองปลอดคอสีดำบนลำคอขาวของคนในอ้อมแขน


กลิ่นแป้งผสมพีชอ่อนๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูกหอมหวานยั่วใจนจนเขาเผลอก้มตัวลงไปกัดปลอกคอสีดำตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจเสียเต็มแรงจนจมเขี้ยว แรงกัดและเสียงลมหายใจแถวต้นคอทำเอาแมวน้อยสะดุ้งเฮือกก่อนจะกระทุ้งศอกเข้าให้เต็มแรงจนภาสต้องรีบปล่อยฟัน
อัลฟ่าหน้าดุเหยียดตัวขึ้นยืนนิ่งๆ เรียกสติคืนร่าง เหลือบมองผ่านกรอบแว่นก็เห็นว่าแมวดื้อก้มหน้างุดแต่หูขึ้นสีแดงระเรื่อ


ปิ๊ง!
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่ต้องลง แมวดื้อเด้งตัวออกจากอกเขาทันทีเพื่อเดินออก ซึ่งเขาก็เดินตามไปติดๆ พอเดินไปในโซนที่ปลอดคนแล้วเจ้าแมวก็หันมาตาขวาง


... แต่แก้มแดง


“พี่ภาส!!!”
“โทษที ไม่ได้ตั้งใจ” ก็ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ รู้ตัวอีกทีก็ก้มลงไปกัดแล้ว 

สมแล้วที่เป็นรุ่นเหนียวพิเศษราคาเกือบแตะหกหลัก
ขนาดกัดไปเต็มแรงยังคืนรูปได้ปกติไม่ได้ขาดง่ายเหมือนอันเก่าจริงด้วยแหะ ดีจนหงุดหงิด เขาล่ะอยากกัดให้ขาดจะตาย

“ปลอกคอมันต้องตั้งรหัสด้วย ฉันใส่หนึ่งสองสามสี่ไป เดี๋ยวกลับบ้านแล้วไปตั้งใหม่เอาเองนะ”
“อื้อ” แมวดื้อเดินงุดๆ กลับมาอยู่ข้างๆ อัลฟ่าหนุ่มตามเดิมเมื่อคนเริ่มพลุกพล่าน

คิวที่ร้านไก่ค่อนข้างยาวแต่พอเห็นว่าแมวดื้ออยากกินเขาก็รอได้ไม่ได้ติดปัญหาอะไร จะมีไม่พอใจเล็กน้อยก็ตรงที่มีอัลฟ่าหลายคนที่ยืนรอคิวอยู่เหลือบมองแมวเขาด้วยสายตาสนใจ พอจะนึกภาพออกอยู่เหมือนกันว่าถ้าเจ้าแฝดพี่หน้าไม่รับแขกนั่นมาด้วย ป่านนี้คงยืนกอดอกสอดส่องสายตาอาฆาตเป็นยักษ์ที่คอยอารักขาก้อนลูกแมวตัวเล็กๆ

“พี่ภาสๆ”
“หืม?”
“เดี๋ยวดูหนังป่ะ นี่อยากดูหอแต๋วแตก ตลกดีนะ”
“ได้สิ” ไม่ใช่หนังแนวที่เขาดูสักเท่าไหร่ แต่เห็นอยากดูเขาก็พยักหน้ารับคำไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องไลน์ไปบอกเลขาให้ช่วยเลื่อนประชุมตอนช่วงบ่ายออกไปเป็นบ่ายวันพรุ่งนี้แทน
“จริงคณิตก็อยากดู ชวนคณิตมาดีไหม”
“ไม่ต้องหรอก”
“แต่...”
“ไปซื้อชานมมากินรอคิวไหม ร้านเขากวางนั่นดังนี่” ภาสเลือกเปลี่ยนเรื่องไปที่ร้านชานมชื่อดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ซึ่งแน่นอนว่าแมวดื้อก็ตาโตพยักหน้ารัวทันที ลืมไปเลยว่ากำลังจะงอแงคิดถึงแฝดพี่

ภาสถอนหายใจเล็กน้อยกับความติดแฝดพี่ของเจ้าแมวตรงหน้า แต่พอลองคิดภาพว่าถ้าเจ้าแมวมาติดเขาแทนแฝดพี่บราค่อนนั่นก็เผลอกระตุมยิ้มออกมา


สงสัยคงจะต้องลองหาคู่มือเลี้ยงแมวเบื้องต้นมาศึกษาบ้างแล้ว

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
ปลอกคอเพื่อน้องงง

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ลุ้นพี่เต้อกับคณิตได้ไหม???     :katai2-1:

ออฟไลน์ Caramel Syrup

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
หาคู่ให้คณิตด้วยนะ เดี๋ยวเหงา เพราะน้องกำลังจะติดพี่ภาสแล้ว

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ tangmo07999

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
ตะนิดน่ารักกก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
โง้ยย มีคนอยากน้องติด
ตะนิดรู้กก หนูจะถูกตกด้วยกินอีกแล้วว  :laugh:

พี่เต้อ คณิต อยากต่อเรือคู่นี้ แง้งง

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-2
ก็จะดื้อ 12

... หนึ่งอาทิตย์ก่อนเริ่มงาน
สำหรับตะนิดนิสิตเพิ่งเรียนจบก็รู้สึกโหวงในใจเล็กน้อยที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตวัยทำงานอย่างรวดเร็ว เหมือนวันที่แหกขี้ตาตื่นวิ่งไปเรียนกับคณิตเพิ่งผ่านไปเมื่อวานเอง อดใจหายไม่ได้เลย แมวดื้อนอนเหยียดเท้าขึ้นฟ้าด้วยความรู้สึกเหงาๆ


จะอดไปเมาบ่อยๆ แล้วหรอเนี่ย
ควรไปเมาทิ้งท้ายหน่อยดีไหมนะ


แมวน้อยขี้เมาได้แต่คิดถึงรสชาติของโซจูรสสตอเบอร์รี่แล้วก็ได้แต่เปรี้ยวปาก ปกติเขานี่ขาประจำผับเฉพาะโอเมก้าร้านดังสาขาทองหล่อ ส่วนร้านปกติจะไปถ้าคณิตไปด้วยเท่านั้น เขาไม่อยากพัวพันกับความยุ่งยากถ้าเกิดมีอัลฟ่ามาอยู่ใกล้ๆ

“ตะนิด” เสียงเข้มดังขึ้นเรียกชื่อซึ่งตะนิดก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที เจ้าของห้องนอนหน้าดุเดินเข้ามาพร้อมกับกระดกน้ำขึ้นดื่ม
“ครับ”
“วันพุธนี้ฉันมีไปทำงานที่ภูเก็ต”
“...”


เยี่ยม! เข้าทาง!
ทองหล่อเลยดีกว่าแบบนี้!!! ไม่อ้วกไม่กลับ!!!

“ไปด้วยกันไหม”

แผนที่จะไปเมาทองหล่อเบรกเอี๊ยดในความคิดทันทีที่คนแก่กว่าถามออกมา ตะนิดกะพริบตาปริบๆ ใจหนึ่งก็อยากจะไปร้านเหล้าใจจะขาด แต่การไปเที่ยวทะเลพักผ่อนหย่อนใจก่อนมาลุยทำงานก็ถือเป็นความคิดที่ไม่เลว


“เอาคณิตไปด้วยได้ไหมอ่ะ”
“ได้” ภาสตอบอนุมัติไปแม้ในใจจะรู้สึกเหม็นอัลฟ่าขึ้นมาติดจมูก
“ไปก็ได้”
“ลี่ก็จะไปด้วย ไม่ต้องกลัวเหงาหรอก”
“พะ พี่ลี่เหรอ...” แค่ได้ยินชื่อตะนิดก็รู้สึกแก้มแดงขึ้นมาทันที ภาพที่ตัวไปเองบดๆ อยู่บนตัวพี่เขาคนนั้นฉายแว่บขึ้นมาในความ


หนะ หนะ ไหนจะ
จูบ!!!
จูบนั่น จูบ!!!


“ตะนิด”
“คะ ครับ” ตะนิดเงยหน้าขึ้นเมื่อถูกเรียก ซึ่งภาพตรงหน้าก็ปรากฏเป็นหน้าอัลฟ่าดุที่ดูจะหงุดหงิด แขนแกร่งยกขึ้นบีบแก้มเขาจนปากยู่ แมวดื้อได้แต่กะพริบตางง ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าจะสื่ออะไร แต่มาคีบแก้มกันแบบนี้มันเจ็บอยู่นะ!
“คิดอะไร”
“ฮะ! มะ ไม่ได้คิด!!!”
“ลี่มีคู่พันธะแล้วเผื่อไม่รู้”
“มีแล้วไง!!!” มันเกี่ยวอะไรกับเขากันล่ะ!!!
“คราวที่แล้วดีแค่ไหนวินเซนต์มันไม่ตีเธอเอา” พูดไปงั้น เขาไม่ปล่อยให้วินเซนต์ตีหรอก แต่คงต้องขู่ไว้หน่อย ดูหน้าเจ้าแมวดื้อเขินแก้มแดงแบบนี้แล้วรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นบ้า ภาสได้แต่หัวฟัดหัวเหวี่ยงในความคิด
“คราวที่แล้วไม่นับสิ!! นิดไม่รู้ตัวหรอก!!!”
“มันจะไม่มีคราวหน้า”
“พี่ภาสรู้ได้ไง”
“เพราะฉันจะไม่ให้มันมี”


ภาสตวัดตาใต้กรอบแว่นดุแค่นั้นแมวดื้อก็รู้สึกขนหางพองไปหมด ตะนิดไม่ได้เถียงอะไรต่อแต่เลือกยกธงขาวตวัดผ้าห่มขึ้นพันตัวเป็นซูชิคนเท่ที่แอบกลัวโดนดุ ภาสถอนหายใจเบาๆ กับภาพตรงหน้า ดื้อเป็นที่หนึ่งจริงๆ เขาเดินอ้อมไปที่อีกด้านของเตียง ถอดแว่นลงก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง

ตั้งแต่แมวดื้อขนทัพคุณนุ่มทั้งหลายมาขอนอนด้วย เจ้าตัวก็ไม่เคยกลับไปนอนห้องตัวเองอีกเลย เขาเองก็ไม่ได้ออกปากถามอะไรออกไป จนในที่สุดการเข้านอนพร้อมกับแล้วก็การตื่นมาเจอแมวดื้อนอนน้ำลายเปียกหมอนย้อนไปยันขมับ แขนขาไปคนละทางก็กลายเป็นภาพชินตา


ถึงจะรู้สึกถูกบุกรุกโลกไปหน่อย
... แต่กลิ่นแป้งผสมกลิ่นพีชอ่อนๆ นี่ก็หอมดี

จะยอมให้บุกรุกก็ได้แหละนะ

.
.
.

และแล้ว ในที่สุดวันไปทะเลก็มาถึง

วันนี้คอนโดหรูใจกลางเมืองดูจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติตั้งแต่โดนบุกรุกด้วยแมวดื้อ เช้าวันนี้เริ่มจากการมาถึงของแฝดพี่ ซึ่บหอบหิ้วเสื้อผ้ากับข้าวของที่แฝดน้องลิสต์ไปว่าให้ขนมาให้ตั้งแต่วันก่อน ส่วนตัวแฝดน้อยเองก็ตื่นมางอแงแต่เช้าเพราะแป้งแพนเค้กหมด ดีที่พอได้กินซีเรียลเข้าไปถึงค่อยดูอารมณ์ดีขึ้น


วันนี้เขาจะเดินทางด้วยเครื่องบิน และเมื่อเจ้าแมวรู้ว่าจะได้ขึ้นเครื่องบินก็ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษเพราะไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน แต่พอเสิร์ชกระทู้ไปมาก็ดันไปเจอข่าวเครื่องบินตก จากที่ตื่นเต้นหางปัดไปมาก็กลายเป็นกลัวเครื่องบินตกไปนั่งขดอยู่บนโซฟา

“ตะนิด เตรียมตัวออกไปแล้ว”
“...” แมวดื้อเบะปากเล็กน้อยก่อนจะเดินไหล่ตกไปหยิบกระเป๋าพร้อมกับหยิบคุณนุ่มเบอร์ห้ามากอดไว้ที่อก
“เป็นไรวะ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว”
“ไม่กลัวได้ไงคณิต ถ้าเครื่องบินตกกูตายนะ”
“กูก็ตายไหม”
“คณิต!!!” ตะนิดตวาดลั่นพร้อมกับยกคุณนุ่มเบอร์ห้าขึ้นฟาดแฝดพี่ “ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้!!!!”
“โอ๊ยๆ มึงเอาฉลามโง่ตีกูเหรอไอ้อ้วน!!!”
“อย่าเรียกคุณนุ่มเบอร์ห้าว่าฉลามโง่นะ!!!”
“เออ กูถอนคำพูด ไอ้ฉลามเฉยๆ แต่เจ้าของโง่”
“คณิต!!!”
“มึงจะกลัวอะไรเนี่ย มึงตายกูก็ตายไม่เข้าใจรึไง มันแปลว่าต่อให้ตายกูก็จะไม่ทิ้งมึง วันไหนมึงจะตายไม่ต้องกลัวเหงา นั่งรอกูแป๊ปเดี๋ยวเจอกูแน่ เข้าใจที่พูดไหม ถ้าไม่ก็เรื่องของมึง” แฝดพี่ขมวดคิ้วหน้ายุ่งก่อนจะแย่งสัมภาระแฝดน้องมาสะพายเอง ตะนิดที่พอจะเข้าใจที่แฝดพี่สื่ออมยิ้มออกมาน้อยๆ พร้อมกับวิ่งไปกอดแขนคณิต
“คณิตน่ารักว่ะ รักกูมากเลยดิ”
“มีน้องอยู่คนเดียว สู้กันมาตั้งแต่เป็นอสุจิ ไม่รักมึงจะให้กูไปรักหมามั้ง”   
“คณิตแก้มแดงอ่อ”
“ยุ่งว่ะ”
“คณิตแก้มแดง!!! คณิตเขิน!!!”
“ยุ่งว่ะอ้วน ไปไกลๆ ตีนดิ๊”


... พี่น้องแสนจะรักกัน
ส่วนหมาหัวเน่าน่ะ เขาเองแหละ


ภาสได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย แทนที่จะได้ไปใช้เวลาด้วยกันที่ทะเล กลับกลายเป็นทริปพาแฝดหมาแมวไปเที่ยว
จากกรุงเทพไปภูเก็ตใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่า แต่ด้วยความผวาของแมวดื้อเลยดูนานกว่านั้น แน่นอนว่าจะติดพนมมือสวดมนต์ตั้งแต่เครื่องขึ้นยันเครื่องลงโดยที่มีแฝดพี่นั่งใส่หูฟังไม่ได้สนใจอะไรนั่งประกบอยู่
เมื่อเดินทางถึงที่พัก ภาสรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องมีปัญหาถึงได้ชิงจองที่พักแบบเตียงคู่ให้สองแฝด ส่วนตัวเองแยกมานอนอีกห้องป้องกันการเกิดศึกชิงแมว


... แต่ปรากฏว่าคนที่มีปัญหากลับกลายเป็นแมวดื้อ



“แยก...ห้องเหรอ” ใบหน้าดื้อหันมามองเขาด้วยสายตากึ่งอ้อนกึ่งตัดพ้อ
“แยกก็แยก มึงก็มานอนกับกูนี่” คณิตยกแขนขึ้นโอบคอแฝดน้องแต่ตะนิดกลับฝืนตัวไว้ แตกต่างจากปกติทำเอาคณิตขมวดคิ้วงง
“แต่...”
“อะไรวะตะนิด”
“พี่ภาส...” แมวดื้ออ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่มือเล็กข้างที่ไม่ได้อุ้มตุ๊กตาฉลามกลับยกขึ้นดึงชายเสื้ออัลฟ่าหน้าดุไว้แน่นแค่นั้นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนให้กับคณิต


แฝดพี่พ่นลมหายใจแห่งความน้อยใจออกมาจนหมดปอด จริงๆ ตะนิดน่ะแอบมองลุงโรคจิตนั่นตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว แม้กระทั่งตอนที่กลัวเครื่องเทคออฟสายตาของน้องเขาก็จับจ้องอยู่แต่กับลุงอัลฟ่าไม่วางตาทั้งที่ปกติตะนิดน่ะติดเขาเสียยิ่งกว่าอะไร เวลากลัวอะไรก็จะวิ่งหาเขาก่อนเสมอ


เผลอแป๊ปเดียว
... เขาก็โดนดีดออกจากเซฟโซนของน้องชายตัวเองไปเรียบร้อย น่าน้อยใจเป็นบ้า



“ตะนิด มึงไปนอนกับลุงเขาแล้วกัน กูอยากนอนคนเดียว”
“...” ภาสยกคิ้วฉงนเล็กน้อยจากคำพูดแฝดพี่
“อือ” แมวดื้อขยับตัวดุ๊กดิ๊กออกจากอ้อมแขนแฝดพี่มายืนอยู่ข้างเขา หน้าดื้อมุดจมไปกับคุณนุ่มเบอร์ห้าเหลือไว้แต่ตากลมที่จ้องมาที่เขาเหมือนรอคำตอบ แน่นอนว่าภาสก็ทำเพียงส่งยิ้มเบาๆ ไปให้ก่อนจะหันกลับไปหยิบกุญแจห้อง 


ห้องที่เขาจองไว้เป็นห้องสวีทวิวทะเล ด้วยความไม่ได้ตั้งใจว่าจะมีคนมาขอนอนด้วยเลยบุ๊คไปแบบเตียงใหญ่เตียงเดียว ซึ่งตอนนี้เจ้าแมวดื้อก็ได้ทำการเอาของไปวางไว้เต็มเตียง เขาเดินเอาสูทไปแขวนในตู้พร้อมกับปล่อยให้แมวเดินสำรวจห้อง


แมวดื้อมัวแต่ตื่นเต้นกับความใหญ่ของห้อง
 ส่วนเขาน่ะได้แต่เครียดกับห้องอาบน้ำที่ไม่มีประตูกั้นตรงหน้า


ห้องอาบน้ำที่ไม่มีประตูกั้นระหว่างห้องนอนแทบจะเป็นปกติของห้องสวีทที่เขาพบเจออยู่บ่อยๆ เวลาต้องไปทำงานต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ ดีที่ส่วนใหญ่เขามักจะเข้าพักคนเดียวจึงไม่มีปัญหาอะไร แต่วันนี้มีแมวขี้โวยวายมาด้วยดูท่าแล้วนี่คงจะเป็นปัญหาใหญ่ สงสัยเจ้าตัวคงคิดว่าประตูลากมาปิดได้ถึงยังไม่ได้โวยวายอะไรสินะ....
 


“ตะนิด”
“ครับ”
“เดี๋ยวลี่จะมา เธออยู่กับลี่ไปก่อนนะ ฉันจะไปคุยงาน” พอรู้ว่าอีกคนจะไม่อยู่ตะนิดก็รู้สึกโหวงขึ้นมาเล็กๆ
“พี่ภาส”
“หืม?”
“พี่ภาสกลิ้งๆ ไหม เตียงนิ่มนะ”


กลิ้งๆ?
ดวงตาดุใต้กรอบแว่นฉายความไม่เข้าใจออกมาชัดเจน แต่พอแมวดื้อจ้องไปที่เตียงเขาก็พอจะเข้าใจ ภาสพาดสูทกับเก้าอี้ก่อนจะทิ้งตัวนอนกับเตียง เขาขยับตัวไปมาเล็กน้อยไม่ถึงกับกลิ้ง แต่พอทำให้กลิ่นติดเตียงไปได้บ้าง แปลกที่แถมจะให้คนแปลกหน้ามาหา ตามสัญชาตญาณคงรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยสินะ


กิ๊ง!
เสียงออดดังขึ้นเรียกได้ตะนิดหันไปทางประตู พอเจ้าแมวออกตัววิ่งไปภาสก็ผุดตัวขึ้นนั่ง แขนแกร่งยกขึ้นขยับขาแว่นเบาๆ พร้อมกับรู้สึกร้อนเห่อที่หน้า


วัยขนาดนี้มานอนกลิ้งๆ ให้กลิ่นติดเตียงนี่มันน่าอายเป็นบ้า...
ถ้าเพื่อนคนอื่นมาเห็นเขาคงโดนล้อไปยาวๆ


กลิ่นอัลฟ่าโชยมาติดจมูกเรียกสติให้ภาสขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนเดินตามร่างเล็กไปหน้าประตู

“อ้าว นอนอยู่เหรอวะ?” วินเซนต์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าภาสเดินออกมาด้วยสภาพหัวยุ่งๆ
“อืม”
“พี่ภาส สวัสดีครับ” ภาสพยักหน้ารับไหว้ลี่ ก่อนจะเอนตัวให้อีกฝ่ายเดินเข้าห้องมา ภาสสบตากับแมวดื้อที่แก้มแต้มสีแดงจางๆ จากการเจอหน้าลี่แล้วก็ได้แต่เอื้อมมือไปดีดเหม่งนั่น
“พี่ภาส เดี๋ยวคณิตจะมาหา”
“คณิตไม่ว่างมาหรอก”
“อ้าว ได้ไงอ่ะ” ภาสเลี่ยงที่จะไม่ตอบ

แต่เพราะวินเซนต์จะให้ลี่มาอยู่กับตะนิดเลยไม่อยากให้มีอัลฟ่ามาอยู่ร่วมห้อง เขาเลยต้องเรียกผู้ช่วยอย่างไอ้ชายให้เข้าไปวุ่นวายกับอัลฟ่าแฝดพี่แทนให้หน่อย


“อยู่กับลี่ไปก่อน ถ้าหิวก็สั่งอาหารมากินได้ แล้วถ้าจะออกจากห้องไปไหนก็ส่งข้อความมาบอกด้วยเพราะวันนี้คนมาประชุมเยอะ” ภาสเลี่ยงที่จะพูดว่าวันนี้อัลฟ่ามารวมตัวกันอยู่เยอะ แต่ถึงอย่างนั้นตะนิดก็พอจะเข้าใจ
“แล้วพี่ภาสจะกลับมาเมื่อไหร่”
“คงอีกสักสองสามชั่วโมง”
“...” แมวดื้อหน้าจ๋อยลงไปนิดหน่อย สองสามชั่วโมงมันก็นานอยู่นะ
“อย่าดื้อกับลี่นะ”
“จะดื้อ”
“หึ” ภาสกระตุกยิ้มพร้อมกับยกมือขึ้นโยกหัวฟูไปมา
“โห ยิ้มแล้วมึงหล่อเหมือนกันนะเนี่ยภาส” วินเซนต์กอดอกหัวเราะกับภาพตรงหน้า หมดกันภาพนักเลงเก่า เหลือไว้แต่ทาสแมวเกินเยียวยา ซึ่งแน่นอนว่าภาสก็รีบหุบยิ้มหันมาส่งสายตาดุกลับ
“อย่าเพิ่งออกไปเล่นน้ำนะ แดดยังแรงอยู่”
“เพราะแดดจริงเหรอครับคุณภาส ใช่เหรออ ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้-” วินเซนต์รีบถือโอกาสแซวแต่ภาสก็เอ่ยขัดไว้อย่างรู้ทัน
“อ้อ หรือถ้าจะเล่นก็พาลี่ออกไปด้วย”
“มึงไม่ต้องเสี้ยมเลยภาส ลี่ ไม่ออกไปเล่นน้ำนะถ้าพี่ไม่อยู่ด้วย” วินเซนต์ขมวดคิ้วเดินเข้าไปโอบเอวคู่พันธะของตัวเอง
“รู้แล้วน่า”
“แล้วแมวก็อย่าเล่นแบบคราวที่แล้วนะครับ คราวนี้พี่ตีนะ” คนโดนเรียกแมวสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบวิ่งไปมุดหลังภาส
“ก็ลองดู” ภาสสบตากับเพื่อนรักตัวเอง
“หมายถึงลองให้กูตี?”
“หมายถึงลองไปเล่นแบบคราวที่แล้วดู ไม่ต้องถึงมือคนอื่นหรอก...” ตะนิดขนลุกซู่พร้อมกับเถียงในใจดังลั่น



ไม่ได้เล่นสักหน่อย!!!
จะมาตีกันได้ยังไง!!!


ได้ขู่แมวจนหางพองสมใจ สองอัลฟ่าก็พากันออกไปจากห้องปล่อยไว้ให้สองแมวอยู่ด้วยกัน เป็นตะนิดเองที่รู้สึกขัดๆ เขินๆ ดวงตากลมจ้องลี่ด้วยความทำตัวไม่ถูก



“น้องตะนิด”
“คะ ครับ”
“ในเมนูมีกุ้งเผาด้วยนะ สั่งมากินไหม” พอมีชื่ออาหารตะนิดก็เดินเข้าไปใกล้ๆ ลี่เพื่อดูเมนู
“โห แต่โลเป็นพันเลยอ่ะ”
“พี่เลี้ยงเอง”


...หมายถึงพี่ภาสน่ะนะ
ลี่แอบเหลือบตามองปลอกคอบนลำคอขาวนั่นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ขนาดปลอกคอเกือบแสนยังซื้อมาง่ายๆ กุ้งเผาโลไม่กี่พันขนหน้าแข็งพี่ภาสก็คงไม่ร่วงหรอก


“พี่ลี่ๆ มีปูด้วย”
“สั่งแบบเขาแกะมาเลยได้ด้วย เอาไหม”
“เอาๆ ผมเอาแตงโมปั่นด้วย”
“ต้มยำกุ้งก็ดีนะ แต่ตะนิดกินเผ็ดได้รึเปล่า?”
“กินได้ครับ”


ลี่แบบลอบยิ้มเบาๆ เมื่อตอนนี้ตะนิดกระเถิบมานั่งติดเขาแล้ว หลังจากที่เว้นระยะห่างมาตั้งแต่เขาเดินเข้าห้อง เอาอาหารมาล่อสำเร็จจริงๆ เหมือนที่พี่ภาสบอกไว้ก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าลี่เองก็ไม่ได้หยิบเรื่องในอดีตขึ้นมาพูด เขาปล่อยให้ตะนิดชวนคุยนู่นนี่ไปเรื่อยจนอาหารมาก็กินอาหารไปดูหนังไปเพลินๆ


“พี่ลี่ๆ แล้วพี่ลี่กับพี่วินมาเจอกันได้ไงอ่ะ” ตะนิดที่เคี้ยวกุ้งแก้มตุ่ยเอ่ยถาม
“เจอกันครั้งแรกสมัยเด็กน่ะ แล้วก็มาเจอกันอีกทีตอนเรียนมหาลัยแล้ว”
“แล้วพี่ลี่รู้ตอนไหนอ่ะว่าพี่วินเป็นคู่แห่งโชคชะตา”
“ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วแหละ แต่มันมีเรื่องที่ทำให้ต้องห่างกันตอนนั้น” ลี่อมยิ้มเล็กๆ เมื่อนึกกลับไปถึงเรื่องสมัยก่อน
“เรื่องอะ-“ ตะนิดกำลังจะถามต่อแต่เสียงแตะคีย์การ์ดที่ประตูห้องก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน


ติ๊ดๆ

“โอ้โห กลิ่นอาหารนำมาเลย” เป็นเสียงชายดังขึ้นเป็นเสียงแรก ตะนิดผุกลุกขึ้นยืนก่อนจะออกตัววิ่งไปที่ประตูเตรียมจะเอ่ยทักทายพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันมานาน แต่ทว่าคนที่เดินตามพี่ชายมากลับทำให้ตากลมเบิกกว้างทันที
“พี่เต้อ!”
“ว่าไงน้องแมวววว”
“พี่มาทำไรที่นี่เนี่ย”
“ทำงานสิ เห็นแบบนี้พี่ก็ทำงานทำการอยู่นะคะ”
“ตะนิด เป็นไงบ้างครับ ไม่เจอกันนานเลย คิดถึงนะเนี่ย”
“พี่ชาย!”
“เห้ย ถอยออกมาเลยนะโว้ย!!” เสียงคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากพี่ชายและพี่เต้อออกห่างจากประตู
“อ้าว คณิตตตตต”
“พวกมึงน่ะรนหาที่ตายกันจริงๆ นะ” วินเซนต์พูดขึ้นขัดเมื่อเจ้าของแมวน่ะยืนหน้ายักษ์อยู่หลังสุด
“หลบไป” ภาสเอ่ยเสียงดุซึ่งตัวป่วนทั้งหลายก็หลบให้แต่โดยดี

 ภาสเดินเข้าห้องมาพร้อมกับใช้มือดันหลังให้แมวดื้อเดินมาพร้อมกัน พอเข้ามาในห้องเขาก็เห็นจำนวนอาหารล้นโต๊ะพร้อมกับลี่ที่นั่งแกะกุ้งอยู่


“พี่ภาส งานเสร็จแล้วเหรอ”
“สำหรับวันนี้เสร็จแล้ว...”
“แต่เดี๋ยวมีพูลปาร์ตี้ด้วยนะ สนใจไปไหมตะนิด” ชายเดินมาขยี้หัวฟูก่อนจะโดนเพื่อนหน้าดุตวัดตามองดุ
“พูลปาร์ตี้?”
“ใช่ ปาร์ตี้ริมสระแถมยังริมทะเลด้วย”
“มึงไม่ต้องไปเลยไอ้อ้วน” คณิตรีบดักทางด้วยความรู้ดีว่าแฝดน้องขี้เมาขนาดไหน แต่เห็นจากประกายในดวงตานั่นแล้วก็คิดว่าคงจะดักไม่ทันแล้ว
“หูววววว เหล้าฟรีเลยป่ะพี่ชาย”
“...” ถึงตอนนี้ภาสก็คิ้วข้างขวากระตุกยิกๆ เหมือนมีรางบอกเหตุอะไรสักอย่าง
“ฟรีสิ”
“เห้ยยยย ไปเลยป่ะพี่!!!”
“เพิ่งบ่ายสามเอง รีบเหรอน้องแมว” เต้อพูดพลางหัวเราะในลำคอ
“ว่าแต่พี่เต้อมาไงเนี่ย”
“อาเธอร์เป็นเพื่อนพี่เอง”
“เพื่อนพี่ชาย?”
“ใช่ครับ เพราะงั้นต่อให้แฝดพี่ตะนิดเตะมันกระเด็นก็ไม่ต้องกลัวตกงานหรอกนะครับ” พอพูดเหตุการณ์หน้าตึกตะนิดก็ยิ้มเจื่อน


ส่วนเจ้าของรอยเท้าที่ยืนอยู่ไม่ไกลไม่แม้แต่จะรู้สึกผิด นอกเหนือจะไม่รู้สึกผิดแล้วยังรำคาญอีก ตอนถึงที่พักกะจะออกมาชวนตะนิดไปเดินหาดก็ดันโดนทั้งชายและเต้อดักกวนประสาทตั้งแต่หน้าห้อง กว่าจะได้มาหาตะนิดก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง

“แต่เตะอีกรอบพี่สู้แล้วนะน้องพี่แมว” เต้อหันไปส่งยิ้มกวนประสาทใส่แฝดพี่ ซึ่งคณิตก็ได้แต่กอดอกเส้นเลือดกระตุก จริงๆ ก็อยากจะตีนกระตุกใส่อีกสักรอบเหมือนกัน
“พี่ภาสๆ” ภาสที่มองทุกอย่างอยู่ถูกกระตุกชายเสื้อเบาๆ เขาเลยหันไปหาเจ้าของเสียงอ้อน
“หืม?”
“ไปปาร์ตี้ได้ป่าววว”
“ได้สิ เดี๋ยวฉันไปด้วย”
ปกติแล้วภาสแทบไปค่อยโผล่ตัวไปปาร์ตี้สักเท่าไหร่ ด้วยความไม่ใช่คนชอบคุยกับไม่ชอบสถานที่เสียงดัง แต่หากแมวดื้อจะไปแล้ว เขาก็คงจะต้องตามไปดูเสียหน่อย พอตอบอนุญาตไปเจ้าแมวก็ส่งยิ้มมาให้ใจกระตุกเล่นก่อนจะกลับไปเล่นกับแฝดพี่ต่อ ปล่อยให้เขายืนกุมใจเสียอาการให้เพื่อนแซวทางสายตาอยู่คนเดียว   


เขาแยกย้ายกันไปแต่งตัวก่อนจะนัดกันออกมาเจอที่ริมสระน้ำพร้อมกันในช่วงสองทุ่ม สระน้ำที่ดูน่ากระโดดเล่นเมื่อตอนกลางวัน ตอนนี้ถูกตกแต่งด้วยห่วงยางนกฟลามิงโก้และหงส์ขนาดใหญ่ ภายรอบที่ปกติจะมีเพียงเก้าอี้นั่งก็เสริมเติมด้วยโต๊ะคอกเทลขนาดกลางประดับด้วยไฟหลากสีสัน


“ไปดูเมนูค๊อกเทลกันพี่ลี่” ตะนิดชายเสื้อลี่ยิกๆ ซึ่งลี่ก็ส่งยิ้มพร้อมกับพาแมวดื้อไปที่เคาท์เตอร์บาร์ ส่วนทางเหล่าอัลฟ่าที่ยืนกันอยู่ที่โต๊ะก็ได้แต่มองตามไม่วางตา
“นี่ คุณ” คณิตเดินมายืนข้างอัลฟ่าหน้าดุคู่แห่งโชคชะตาของน้องตัวเองพร้อมกับจ้องไปที่แฝดน้องนิ่ง
“...”
“ตะนิดขี้เมามาก เวลาเมาโคตรแสบ เตรียมตัวรับมือไว้หน่อยแล้วกัน”

ยังจะแสบไปกว่านี้อีกเหรอ...
ภาสที่เพิ่งได้รับข้อมูลใหม่กะพริบตาปริบๆ สงสารตัวเองในอนาคตเผื่อไว้ตั้งแต่วินาทีนี้

“ปกติก็ชอบกินเหล้าอยู่แล้วเหรอ?”
“ออกกลางคืนบ่อยจนแม่บ่น กลับมาสภาพเหมือนหมาตลอด”
“คอแข็งงั้นสิ”
“หึ ให้มากสุดสองแก้ว”
“...”

ภาสมองแมวดื้อที่วิ่งดุ๊กๆ กลับมาพร้อมกับแก้วลองไอแลนด์ในมือ ดวงตากลมเบิกกว้างเป็นประกายเหมือนเวลาแมวเห็นปลาทู

“พี่ภาสสส ชนนนนน”

ชนอะไรล่ะ ยังไม่ทันได้สั่งอะไรเลย...
เขาขมวดคิ้วแล้วยกกำปั้นแทนแก้วน้ำขึ้นชนกับแก้วอีกฝ่าย

แมวดื้อก็ยิ้มพอใจก่อนจะหันกลับไปคุยเล่นกับลี่ต่อ พอแอลกอฮอลล์เข้าปากแล้วดูจะยิ้มเก่งกว่าปกติ แก้มขาวนั่นยกยิ้มอยู่ตลอดเวลาจนเขารู้สึกหงุดหงิด

ภาสตัดสินใจสั่งเบียร์สดมากินระหว่างรอดูแมวดื้อเมา เอาจริงๆ เขาไม่ได้อยากให้อีกฝ่ายเมานักหรอก แต่ไหนๆ ก็อาจจะต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน สังเกตพฤติกรรมไว้รับมือในอนาคตหน่อยก็คงจะดี
แม้ที่โต๊ะจะมีบทสนทนาเกิดขึ้นมากมายแต่เขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจฟัง ดวงตาใต้กรอบแว่นของเขานั้นสนใจอยู่แค่โอเมก้าตัวน้อยที่นั่งห้อยขาอยู่ริมสระ ซึ่งตอนนี้ก็เริ่มยิ้มจนตาปิดกับส่งเสียงดังโวยวายมากขึ้นหลังจากกินคอกเทลแก้วที่สามเข้าไป

ว่าแต่ทำไมแก้วคราวนี้จุดไฟด้วย สั่งเมนูอะไรไปน่ะ?
แล้วดูดทีเดียวหมดด้วยเลยงั้นเหรอ...

“พี่ลี่ๆๆ”
“หืม?”
“รู้ป่าววว ม้าอะไรบินด้ายยยยย”

นั่นเมาแล้วนี่...

“อืม ไม่รู้เลย เฉลยหน่อย”
“ไม่เหลยๆๆ อ๊ะ! พี่เต้อๆๆ ม้าอะไรบินได้ๆๆๆ” เต้อที่กลับมาจากการไปเข้าห้องน้ำจำต้องแวะคุยเมื่อถูกแมวดื้อดึงขากางเกงไว้
“ม้าแลงปอป่ะน้องแมวว” 
“ผิดดดด”
“แล้วม้าอะไรคะ”
“ม้ารู้เหมิงกันนนน ม้าบ้านพี่บินได้อ่อพี่เต้อออออ” 
“แหนนน เห็นว่าน่ารักนะเนี่ย ไม่น่ารักพี่ตีเหม่งแตกแล้ว” เต้อยกมือขึ้นตีลมหลอกๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ เขาหันไปสะกิดบอกอัลฟ่าหน้าดุที่จ้องแมวดื้อเขม็งมาพักใหญ่ “คุณภาส น้องเมาแล้วนะ”
“อืม เห็นแล้ว”  ภาสถอนหายใจมองแมวดื้อที่ตาเยิ้มหัวเราะเอิ๊กอ๊ากสักพักก็เอาหัวถูหัวไหล่ลี่ไปมาเหมือนแมวกำลังอ้อน ตะนิดลุกขึ้นยืนแบบโอนเอนจนลี่ต้องลุกขึ้นยืนเป็นเพื่อน
“คณิตโว้ยยยยยยยย”
“อะไร” คณิตที่นั่งดื่มอยู่ที่โต๊ะตะโกนตอบ
“มึงว่ากูเท่ป่ะ”
“ที่สุดในโลกเลยมึง”
“ใช่ป่าวววว กูเท่ใช่ป่าววววว”
“เออ อย่าตะโกนสัด กูอาย”
“กูเท่กว่าไอรอนแมนป่ะ”
“เท่กว่า”
“เพราะกูคือ!!!”
“...”
“ไอร่อนแมววววววววว”


พูดจบไอร่อนแมวก็ชูแขนทำท่าบิน แต่ด้วยความที่ประสิทธิภาพในการทรงตัวต่ำ ไอร่อนแมวจึงขาสั่นเอนตัวไปมา เหมือนภาพสโลว์โมชั่นที่น่าหวาดเสียว ลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนภาสและคณิตออกตัววิ่งไปพร้อมกันแต่ก็ไม่ทัน

ซ่า!!!!

“ตะนิด!!!!!!” ภาสและคณิตกระโดดน้ำตามลงไปทันทีแต่เป็นภาสที่จับแมวดื้อพยุงขึ้นได้ก่อน ตะนิดตวัดมือรัดรอบคอแกร่งไว้ทันที ใบหน้าดื้อดูตกใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มเผล่ที่เห็นว่าอัลฟ่าหน้าดุตอนนี้ไม่มีแว่นประดับอยู่แล้ว หน้ายังดุเหมือนเดิมเลยยยย
“ไอร่อนแมววววววว”
“เธอ... ไอ้ดื้อนี่”
“ไอ้ห่าตะนิดมึง!!!” เป็นแฝดพี่ที่ด่าจัดเต็มกว่า คณิตในสภาพหมาตกน้ำฟาดหัวน้องดังปั้กจนหัวโยก แมวดื้อที่ถูกอุ้มอยู่ใต้น้ำเอนหัวซบบ่าแกร่ง
“พี่ภาส...”
“ว่าไง”
“ตะนิดน่ะ”
“...”
“พี่ภาสๆ”
“ว่าไง”
“ตะนิดน่ะน้า...”
“...”
“อยากอ้วกจังครับ อึ่ก...”
“เชี่ยๆ ฉิบหายๆ เอามันขึ้นน้ำก่อนพี่” ภาสรีบว่ายไปตรงบันไดทันทีที่แมวดื้อบอกว่าจะขย้อนของเสียออกมา คณิตเป็นฝ่ายกระโดดขึ้นไปช่วยอุ้มตะนิดขึ้นก่อนที่ภาสจะปีนขึ้นจากน้ำตามไปอุ้มต่อ แมวดื้อที่เนื้อตัวเปียกมะล่อกมะแล่กถูกหิ้วไปแถวพุ่มไม้
“พี่ภาส พี่ภาสส”
“นั่งดีๆ ก่อนตะนิด” ภาสเอ่ยดุแมวดื้อที่ตวัดรัดคอเขาไม่ยอมผละออก
“ค่อก...”
“เห้ย ไอ้ภาสมึงระวังน้อง-“
“ค่อก แหวะะะะะะะะ”


ภาสสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลลงหลังได้อย่างชัดเจน ดวงตาดุใต้แว่นหลับลงพร้อมกับถอนหายใจ แขนแกร่งยกขึ้นลูบแผ่นหลังคนในอ้อมกอดต่อเบาๆ ไหล่เล็กของสะนิดสั่นสะท้านพร้อมกับส่งเสียงขย้อนอยู่อีกสักพักถึงสงบลง


“โอ้โห คุณภาสครับ หลังเละเทะเลยแหละ” เต้อเอ่ยเสียงแผ่วกับภาพตรงหน้า น้องแมวเล่นเสียเขาแทบจะขย้อนตาม
“อืม”  ไม่ต้องเห็นภาสก็พอจะนึกภาพออก
“แหม นึกถึงอดีตเลยเนาะลี่” วินเซนต์หันไปยักคิ้วใส่คนรัก ซึ่งลี่ก็ส่งสายตาดุกลับ     
“พี่วิน ไม่ใช่เวลา”
“ล้อเล่นน่ะ เอ้า ภาสมึงถอดเสื้อมา กูขอผ้าเช็ดตัวมาแล้ว” ภาสกะจะผละตัวออกมาถอดเสื้อแต่แมวดื้อก็รัดคอไว้แน่นจนต้องถอดเสื้อเชิ้ตเปลี่ยนอย่างทุลักทุเล เขาไม่ได้รับผ้าเช็ดตัวจากวินเซน์มาคลุมตัวเองแต่ใช้ตวัดคลุมเจ้าแมวไว้
“ขอตัวก่อนแล้วกัน”
“เออ ตามสบายเลยมึง” เขากระชับสะโพกนิ่มในอุ้งมือให้มั่นก่อนจะอุ้มพาแมวขี้เมากลับห้อง ระหว่างทางเดินตะนิดก็พยายามดันหัวออกจากไหล่แต่เขาก็ใช้มือกดให้หน้าแนบไปกับไหล่ตามเดิมจนกระทั่งถึงห้อง เขาตัดสินใจเอาแมวดื้อไปวางไว้ในอ่างอาบน้ำ
“อย่าดื้อนะตะนิด นั่งนิ่งๆ ฉันจะไปปิดผ้าม่าน” ภาสใช้นิ้วชี้สั่งแมวดื้อที่นั่งตาปรืออยู่ในอ่างก่อนจะรีบผละตัวไปปิดผ้าม่านห้องนอนพร้อมกับคว้าเสื้อยืดตัวเองติดมือมาหนึ่งตัวให้แมวดื้อใส่แทนชุดนอน พอกลับมาก็เห็นว่าเจ้าแมวดื้อพยายามจะยกขาออกมาจากอ่างแต่ก็เมามากจนหน้าไถลปักพื้น
“อึ๊... เจ็บน้า”
“ตะนิดลุกขึ้นดีๆ”
“พี่ภาสๆ นิดอ่ะ”
“...”
“มีไฝที่ก้นด้วย”

พระเจ้า...
เขารีบพุ่งตัวไปจับแขนเล็กนั่นไว้ทันทีก่อนที่จะมีการถอดกางเกงกันเกิดขึ้น ภาสหายใจหอบเรียกสติตัวเองสองสามวิก็จับตะนิดกลับไปวางในอ่างเหมือนเดิมพร้อมกับเปิดน้ำอุ่นรองไว้ ตะนิดยู่หน้าเล็กน้อยเมื่อโชว์ไฝไม่สำเร็จ

“พี่ภาสๆ”
“หืม?”
“คณิตก็มีไฝที่ก้นนะ ของนิดก้นซ้าย คณิตก้นขวา”
“...”
“พี่ภาสๆ”
“เรียกชื่ออยู่ได้ ติดใจชื่อฉันหรือไง”
“ทำไมพี่ภาสถอดเสื้อ ให้นิดถอดเป็นเพื่อนไหมมม” แขนเล็กเตรียมจะรั้งเสื้อยืดขึ้นถอดแต่ภาสก็ดึงลงไว้ก่อน
“ไม่ต้องถอด อยู่นิ่งๆ เลย”
“อื้อ นิดเชื่อฟังน้า” ตะนิดส่งยิ้มเผล่ตาปิดเป็นสระอิพร้อมกับชูสามนิ้วลูกเสือขึ้นตะเบ๊ะ
“อาบน้ำไปทั้งเสื้ออยู่ครบนั่นแหละ” ภาสลากสบู่มาเทใส่มือเล็กพร้อมกับปีนขึ้นไปนั่งเอาเท้าจุ่มน้ำขังแมวดื้อไว้ตรงหว่างขา ตะนิดหยักหน้ารับทราบก่อนจะใช้มือลูบสบู่ไปทั่วตัวส่วนภาสก็เทแชมพูขึ้นขยำบนหัวทุยนั่นเบาๆ
“พี่ภาสๆ”
“หืม”
“พี่ภาสๆ”
“ว่าไง”
“พี่ภาสๆ”
“อะไรแมวดื้อ”
“นิดชอบกลิ่นพี่ภาสนะ”
“...”
“พี่ภาสเป็นคุณนุ่มเบอร์ศูนย์ของนิดเลย”

ภาสก้มมองลำคอขาวตรงหน้าก่อนจะตัดสินใจไถลตัวเองลงไปในอ่างทั้งกางเกงโดยนั่งซ้อนหลังคนเล็กไว้ ตะนิดเองพอเห็นอีกคนลงมาอาบน้ำด้วยก็เอนหัวซบอกเปลือยของอีกฝ่าย มือเปื้อนฟองสบู่ยกขึ้นเขี่ยคางคนแก่กว่าไปมา

“กินอะไรไปบ้างถึงได้เมาขนาดนี้”
“นิดรู้ๆๆ ลองไอแลนด์เป็นชามะนาวว มาร์ตินี่ขมอ่ะอันนี้ไม่ชอบ มะ มวยไทยอร่อยดี แต่อร่อยสุดแก้วสุดท้ายบีฟิฟตี้ทู อร่อยมากกกกกกก จุดไฟเท่ๆ ด้วย”
“...” ไม่แปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมเมาอ้วกขนาดนี้ แต่ค็อกเทลน่ะน่าจะชื่อไหมไทยไม่น่าใช่มวยไทยหรอก ภาสถอนหายใจก่อนจะมือขึ้นบีบแก้มนุ่มเบาๆ เป็นการลงโทษ
“อื้ออออ แต่นิดยังอยากกินอีกนะ”
“ยังจะกินอีกเหรอ อ้วกเละเทะขนาดนี้”
“อื้อ นิดอยากลอง sex on the beach
“...”
“อื้อ อะไรแข็งๆ ดันก้น...” คนตัวเล็กขมวดคิ้วพร้อมกับบิดสะโพกหนี ภาสยกมือขึ้นเสยหน้าม้าก่อนจะลุกขึ้นยืน
“รีบอาบน้ำได้แล้ว แมวดื้อ” 
“ค้าบพ้มมมมม”

ภาสลุกขึ้นไปนั่งนิ่งๆ อยู่บนเคาท์เตอร์อ่างล้างมือพลางมองออกไปที่เตียง สุดท้ายแล้วคนที่มีปัญหากับการที่ห้องน้ำและห้องนอนไม่มีประตูกั้นดันเป็นเขาเสียเอง


เขาจะจดจำไว้ให้ดีๆ เลยว่าแมวดื้อเวลาเมา
จะกลายร่างเป็นแมวยั่ว

ให้ตายเถอะ
... ต้องนั่งสมาธิอีกแล้ว



ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ตะนิดเอ๊ย...ยยยย เห็นใจพี่ภาสหน่อย   :katai2-1:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
พี่ภาสต้องรับมือแมวดื้อไปอีกนานเล้ยยย อยากให้พี่แฝดคณิตมีคู่จัง 3P ก็ได้เลือกไม่ถูกระหว่างพี่ชายกับพี่เต้อ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
สงสารพี่ภาส

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
ตะนิดรู้กก เจ้าไอร่อนแมวววว ขี้เมา :hao7:
ยื่นพาราให้พี่ภาส วงวาร  :hao5:

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 326
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตะนิดลูกกกกยัยหนูแกงพี่ภาสหม้อใหญ่มาก วงวานพี่ภาสเลยอะ แล้วพอสร่างเมาจะจำได้ไหมว่าพูดอะไรไป ชอบตรงที่บอกว่าเป็นเบอร์0อะก็คือมาก่อนที่1อีกอ่านแล้วเขินมากๆๆน่ารักมากๆเลย :m25: :pig4: :L1:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
น่าร๊ากก เอ็นดูทั้งน้องทั้งพี่พลาด

ออฟไลน์ อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
น่าสงสารจังค่ะ :laugh: :laugh:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด