Unfaithful เกมนอกใจ (Mpreg) // บทที่ 10 จนมุม 100% (01/06/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Unfaithful เกมนอกใจ (Mpreg) // บทที่ 10 จนมุม 100% (01/06/2020)  (อ่าน 4059 ครั้ง)

ออฟไลน์ Windtofree

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ้ยยยย ภีมอย่าเข้าใจแม่ผิด :sad4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3490
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-6
เพิ่งได้อ่านสนุกมาก น้ำตาไหลเพราะสงสารพัด สงสารภีมน้องคงสับสนมากแน่ ๆ
และหวังว่าน้องจะไม่เดินไปในทางที่ผิด หวังว่าเพื่อนใหม่ของน้องจะเป็นเพื่อนที่ดี
ถ้าไม่ดีก็อยากให้น้องกลับตัวทันไม่ประชดพ่อแม่คบคนไม่ดี เฮ้อออออ :เฮ้อ: รอลุ้นตอนต่อไป
และอยากรู้ว่าเรวัตจะจัดการยังไง จะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า หวังว่าจะไม่ยืดยื้อไปนานนะ

ออฟไลน์ zoiesty

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สงสารทั้งแม่และลูกเพราะความเห็นแก่ตัวของคนๆเดียว :m15:

ออนไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
บทที่ 6 ไม่เห็นค่า 120%


"มาที่นี่ทำไม" เขาเอ่ยถามคนที่ได้ขึ้นชื่อว่ามือที่สามในความสัมพันธ์ของครอบครัวเขา ถึงสาเหตุการมาปรากฏตัวที่นี่  ที่ของเขาและลูกๆ

"มาคุยครับ"

"ไม่มีอะไรจะต้องคุย" มือเรียวดึงประตูรั้วปิดกลับมาแต่โดนมือของอีกคนดันไว้ซะก่อน

"พี่ไม่คิดว่าเราจะต้องคุยกันให้รู้เรื่องเหรอครับ"

"..."

"ไหนๆ พี่ก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ทำไมไม่มาตกลงกันสักครั้ง"

"..."

"ว่าจะเอายังไง" สมองของพลลภัตม์ประมวลผลตามคำพูดของอีกคน เรื่องนี้ยังไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่าง เขาเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรกับปัญหาในครั้งนี้ ต้องจบมันหรือทนต่อไปเพื่อคำว่าพ่อแม่ลูก บางทีการพูดคุยกันครั้งนี้มันอาจจะทำให้เขามีแนวทางในการจัดการกับเรื่องราวบ้าๆ พวกนี้ก็ได้

"เข้ามา" เอ่ยบอกความต้องการของตัวเอง จากนั้นจึงเดินนำร่างเล็กกลับเข้ามาในบ้านของตัวเอง เดินนำอีกคนไปที่โซฟาแล้วค่อยแยกตัวไปทางห้องครัวเพื่อเอาน้ำมาให้ ถึงจะไม่ชอบหน้าอีกคนแค่ไหน แต่มารยาทพื้นฐานในการต้อนรับแขกเขารู้ดี

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

เครื่องมือสื่อสารสี่เหลี่ยมสั่นขึ้นมาในกระเป๋ากางเกงในขณะที่กำลังจะยกน้ำออกไปให้อีกคน เขาหยิบมันขึ้นมาดูถึงรู้ว่าเป็นเบอร์ที่ไม่ขึ้นรายชื่อ

เบอร์ใครกันนะ

เขาเอานิ้วไปเลื่อนกดตอบรับสายของอีกฝ่าย ก่อนที่จะกรอกเสียงตามลงไป

"สวัสดีครับ"

(สวัสดีครับ คุณพลลภัตม์ใช่ไหมครับ)

"ใช่ครับ"



ผ่านไปประมาณ 10 นาที พลลภัตม์ที่จัดการกับธุระปลายสายเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับมายังโซฟารับแขกที่มีร่างเล็กของเขมินทร์นั่งรออยู่ มือเรียววางแก้วใสที่บรรจุน้ำเปล่าลงตรงหน้าอีกคน พลางจ้องมองอีกคนเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกัน แต่เขมินทร์ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาคมดุจใบมีดของอีกฝ่าย คนตัวเล็กทำแค่หยิบน้ำขึ้นมาจิบพอเป็นพิธีและวางมันลงแค่นั้น ผ่านไปนานหลายนาทีแต่กลับไม่มีเสียงใดเอื้อนเอ่ยออกมา มีเพียงความเงียบที่ลอยคลุ้งไปทั่วบ้านหลังนี้

"มีอะไรจะพูด พูดมา"

"..."

"ฉันจะฟัง" เป็นเสียงของพลลภัตม์ที่เอ่ยออกมาอย่างหมดความอดทน เขาไม่อยากหายใจร่วมโลกกับคนๆ นี้แม้สักนาทีเดียวก็ไม่อยากทำ เขาเกลียดหน้าอีกฝ่ายมากแค่ไหน เขมินทร์ก็เกลียดเขามากเท่านั้นแล้วทำไมยังต้องมานั่งเงียบๆ ไม่รีบพูดสักที ความต้องการของตัวเองสักที

จะยื้อเวลาไปถึงเมื่อไหร่

"ใจร้อน ไม่สมกับเป็นพี่พัดเลยนะครับ" เขมินทร์ส่งเสียงหัวเราะหึหนึ่งครั้งก็จะเอ่ยกระทบอีกฝ่าย

"ฉันไม่อยากเสียเวลากับคนอย่างนาย"

"..."

"เวลาชีวิตของฉันมันสำคัญ" เขมินทร์ใช้สายตามองลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย เขากำลังประเมินว่าคนตรงหน้าเขาตอนนี้ มีความรู้สึกอย่างไร โบราณเขาบอกไว้ว่า

รู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง

"หย่ากับพี่เรนซะ" เขมเอ่ยความต้องการของตนออกไปในที่สุด เขามาที่นี่ก็เพื่อมาบอกให้พลลภัตม์รู้ว่าควรทำอะไรในเวลานี้ รู้ทั้งรู้ว่าเรวัตไม่ได้รักตนแล้ว จะยื้อเวลาไปอีกทำไม มันน่ารำคาญ

"หึ"

"ผมไม่เข้าใจว่าพี่จะยื้อไปทำไม พี่เรนเขาไม่ได้แคร์พี่แล้วพี่ก็น่าจะรู้" เขมินทร์เอ่ยทับให้อีกฝ่ายนึกตามคำพูดของตน

"..."

"จากเหตุการณ์ที่กองถ่าย ผมว่าเขาเลือกผมมากกว่าพี่" การที่เรวัตวิ่งเข้ามาห้ามเขากับป้องเมื่อวานมันก็ชัดเจนแล้ว ว่าใครสำคัญกว่ากัน

"เหรอ...ถึงเมื่อวานเขาจะเลือกนายแต่สุดท้ายเขาก็กลับมา" พัดที่ทนฟังเขมพล่ามอยู่นานก็ขอตอบคืนกลับไปบ้าง ถึงเขาจะรู้ว่าเรวัตกำลังหลงเขมินทร์มากแค่ไหน แต่สุดท้ายมันก็แค่ครั้งคราว สุดท้ายอีกคนก็กลับมาเพราะเขาที่ได้ขึ้นชื่อว่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และเขาก็ต้องปกป้องครอบครัวของเขาภีมพลและภาณินยังต้องการพ่อ ครอบครัวของเรายังต้องการความสมบูรณ์

"..."

"นายคงไม่รู้ว่าผู้ชายมันทิ้งทะเบียนสมรสไม่ได้หรอก" เขมินทร์กำหมัดแน่นจนเล็กจิกลงไปยังฝ่ามือของเจ้าตัว ข้อนิ้วเริ่มขึ้นสีขาวตามแรงอารมณ์ที่กำลังเพิ่มมากขึ้น

"..."

"ฉันคบกับเรวัตมา 10 กว่าปี ฉันรู้นิสัยเขาดี"

"..."

"ผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนี้ เขาไม่ยอมทิ้งสิ่งที่ให้ประโยชน์กับตัวเองหรอก"

"..."

"ถ้าเขาจะเลือกทิ้ง...ลองคิดตามฉันดูนะ คนที่เป็นหน้าเป็นตาอย่างฉันกับคนหลังม่านอย่างนายที่มีแต่จะทำให้เสีย"

"..."

"เขาจะเลือกทิ้งใคร" เสียงทุ้มของพัดสิ้นสุดลงก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะของเขมินทร์ทันที เพราะความคิดที่เข้าข้างตัวเองของพลลภัตม์กำลังทำให้เขาขำ พลลภัตม์เหมือนกำลังเพ้อฝันอยู่ในดินแดนแสนสวยเหมือนทุกอย่างสวยงามตระการตา แต่เขาจะเป็นคนที่ฉุดอีกฝ่ายขึ้นมาพบกับความจริงที่มันโหดร้ายสำหรับโลกนี้เอง

"เคยถามเขาแล้วเหรอครับ...ว่าเขาเลือกใคร" เขมินทร์ตอบกลับพลลภัตม์ด้วยคำถาม แววตาที่ชะงักไปของอีกคนทำให้เขารู้คำตอบโดยที่พัดไม่ต้องตอบคำถาม มือขาวของเขมเลื่อนลงไปในกระเป๋าหยิบเอาเครื่องมือสื่อสารสีดำขึ้นมา ก่อนที่จะปลดล็อกมันและทำการอะไรสักอย่าง พัดมองตามการกระทำของเขมินทร์ตลอดเวลาด้วยความสงสัย จนกระทั่ง

'เมื่อไหร่เรื่องมันจะจบสักที' เขาเปิดเทปบันทึกเสียงที่เขาแอบบันทึกเอาไว้เมื่อวานนี้ตอนไปกินข้าวด้วยกันกับเรวัตสองคนที่ร้านอาหารหรู

'พี่กำลังพยายามอยู่' พลลภัตม์เริ่มหน้าซีด เขาจำได้ทันทีเมื่อได้ยินเสียงนี้ เสียงของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเขา

'เขมรอพี่มาปีหนึ่งแล้วนะ พี่จะให้เขมรอไปนานแค่ไหน'

'...'

'พี่เรน'

'พี่จะหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด' ความเจ็บมันแล่นขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงปลายผม เขาชาไปทั้งตัวเมื่อรู้ว่าผู้ชายที่เขารักและไว้ใจมีความต้องการที่จะหย่ากับเขา วินาทีที่ได้ยินคำนั้นมันเหมือนมีมีดพุ่งเข้ามาปักที่กลางหัวใจ หลังจากนั้นก็เหมือนมีมือปริศนามาจับด้ามมีดและบิดมันให้ยิ่งเสียดจนมันเจ็บแสบไปทั่วทั้งก้อนเนื้อ เหมือนมันกำลังจะแหลกสลาย เสียงเดียวกับที่เคยบอกรักเขา เสียงเดียวกับที่เคยขอเขาแต่งงาน

เสียงนั้น...วันนี้มันทำร้ายเขา

น้ำตาของพัดเริ่มที่จะไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งเขาพยายามที่จะกลั้นและหยุดมันเท่าไหร่ เหมือนร่างกายมันไม่ฟัง เหมือนหัวใจมันไม่รับคำสั่งแต่ตะโกนกู่ร้องออกมาว่า

เจ็บขนาดนี้ ไม่ต้องกลั้นแล้ว

เขมินทร์มองภาพตรงหน้าด้วยความสะใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาเก็บไว้ในกระเป๋าจากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเตรียมตัวที่จะเดินจากไป แต่ก็ที่จะเขาจะได้ก้าวขาออกไปจากบ้านหลังนี้ เขาก็หันมาหาพัดอีกครั้งและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"หวังว่าพี่...จะทำตามความต้องการของพี่เรนนะครับ"

"ฮึก...ฮึก"

"เป็นผมคงไม่ยื้อไว้ มันไร้ประโยชน์" ขาเรียวก้าวออกจากประตูบ้านและเดินออกไปเรื่อยๆ มีฉากหลังเป็นเสียงร้องไห้ของใครอีกคนที่เขาเพิ่งจะไปทำลายความรู้สึกมา เขมเดินมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูรั้ว มือเรียวผลักประตูรั้วเพื่อเปิดออกจากนั้นจึงเดินตรงไปยังรถของเจ้าตัวที่จอดชิดริมถนนเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ขึ้นรถเขาก็โดนเสียงทุ้มต่ำเอ่ยรั้ง

"เขม"

"พี่นนท์" เขมินทร์หันไปตามเสียงเรียกก็เจอเข้ากับร่างสูงคุ้นตาของคนตรงหน้า ชานนท์ ปราณกุล คนที่ได้ชื่อว่า

แฟนเก่าของเขา

"ไม่เจอกันนาน ยังหล่อเหมือนเดิมนะครับ" ชานนท์ไม่ได้สนใจคนตรงหน้าเท่าที่ควรเพราะเขาสนใจมากกว่าว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เดินออกมาจากบ้านของคุณพัดได้ เขมินทร์คือแฟนเก่าของเขา เราเลิกกันไปได้สองปีแล้วก่อนที่เขมจะเข้าวงการในฐานะนักแสดง เพราะเขาจับได้ว่าเขมแอบไปมีสัมพันธ์ลับๆ กับเพื่อนของเขา มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราจบลง

"เขมมาทำอะไรที่นี่"

"เขมมาสะสางปัญหาคาใจ"

"เขมรู้จักคนบ้านนี้?" เขาเอ่ยออกถามออกไป

"ครับ...ครอบครัวเดียวกัน"

"..."

"พี่นนท์อยู่แถวนี้เหรอครับ" เป็นทีของร่างเล็กที่เอ่ยถามอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้

"ใช่" ชานนท์ถอยหลังเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าเดินเข้าใกล้กันเกินไป

"เขมกลับก่อนนะครับ ไว้วันหลังเขมจะแวะมาหา" พูดพลางเขย่งจูบปลายคางของร่างสูงแต่ก็ถูกอีกคนผลักออกมา เขมินทร์หัวเราะน้อยๆ ให้กับปฏิกิริยาของชานนท์ที่มีต่อเขา ก่อนที่จะเดินกลับไปขึ้นรถหรูและขับออกจากซอยไป ร่างสูงของชานนท์มองตามรถยนต์ของอีกฝ่ายจนลับสายตาจึงกลับมาให้ความสนใจกลับบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า เขาถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้านเพราะเขาสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าการที่เขาเจอเขมินทร์ที่นี่

มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

ขายาวก้าวมาเรื่อยๆ จนถึงประตูหน้าบ้านของพลลภัตม์ เขาเอื้อมมือออกไปผลักบานประตูเข้าไปข้างในก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านแล้วก็เจอเข้ากับพลลภัตม์ที่นั่งร้องไห้โฮอยู่ที่โซฟา

"ฮึก ฮือ" เสียงสะอื้นของพัดดังก้องกังวานไปทั่วทั้งบ้านภาพตรงหน้าของอีกคนซ้อนทับกับภาพของเขาในอดีตตอนที่รู้ว่าเขมินทร์นอกใจเขา เขาเดินเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายก็จะยื่นมืออกไปลูบหลังของอีกคน พลลภัตม์ชะงักไปก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองแต่ภาพในม่านสายตาของพัดมันกลับพร่ามัวไปหมดเพราะถูกบดบังด้วยหยดน้ำตาของความเสียใจ เมื่อปรับโฟกัสได้และเห็นว่าเป็นคุณนนท์ เขาก็ร้องไห้หนักขึ้นไปอีกอาจเป็นเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่มันปลอบโยนเขา สัมผัสอ่อนโยนเช่นนี้ที่เขาไม่เคยได้รับจากสามีเลย

ตั้งแต่แต่งงานมาเขาแทบไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากใครอีกคนเลย

ชานนท์ปล่อยให้พลลภัตม์ร้องไห้ต่อไปโดยไม่ได้เอ่ยถามถึงสาเหตุของความเสียใจมีเพียงการลูบหลังอีกคนไปมาคล้ายกำลังปลอบโยนอีกฝ่ายอยู่เนืองๆ นานเป็นชั่วโมงอีกคนถึงยอมสงบลงและตอนนี้พวกเขาก็ได้ย้ายจากโซฟาในบ้านออกมานั่งสูดอากาศที่สวนหลังบ้านเพื่อให้สมองมันโล่งมากขึ้น เรานั่งดื่มชาคาโมมายล์ด้วยกันแต่กลับไม่ได้มีเสียงสนทนามีเพียงความเงียบที่ลอยผสมไปกับกลิ่นหอมของชาที่คอยโอบกอดพวกเขาอยู่ในตอนนี้ จากความเงียบก่อให้เกิดความสบายใจขึ้นในความสัมพันธ์และสร้างความไว้ใจขึ้นมาอีกขั้น

"สามีผม...เขานอกใจผม" เสียงแหบติดสั่นของอีกคนเอ่ยออกมาเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้ที่หนักหน่วงกับเรื่องที่พบเจอมาทำให้เสียงของอีกคนแทบไม่เหลือแล้ว พัดพยายามเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้คนตรงหน้าฟัง เล่ามาตั้งแต่แรกที่เขาเจอใบเสร็จค่าที่พักจนถึงเรื่องของคลิปเสียง น้ำตาของพลลภัตม์ก็กลับมาไหลอีกครั้ง เขาเริ่มที่จะเบื่อกับการร้องไห้ให้ผู้ชายคนนี้แต่เขาก็หยุดร้องไม่ได้ และเริ่มร้องหนักขึ้นเมื่อนึกถึงคำหลอกลวงที่ผู้ชายที่ชื่อว่าเรวัตเคยให้กับเขาเอาไว้

ชานนท์มองเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็เกิดความรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ เขาเคยเป็นอย่างพลลภัตม์มาก่อนเขารู้ว่ามันยากที่จะต้องยอมรับความจริงว่าคนที่เคยบอกว่ารักตอนนี้ไม่ได้รักเขาแล้ว กว่าที่เขาจะก้าวข้ามผ่านความรู้สึกนั้นได้มันต้องใช้เวลาจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับตัวเราเองทั้งนั้น เราไม่มีทางลืมเขาได้ เราลืมคนที่ทำร้ายเราไม่ได้หรอกแต่เราสามารถที่จะไม่เจ็บกับสิ่งที่เขาเคยทำได้

ถ้าวันไหนเราไม่รู้สึกหรือเจ็บกับเขาอีกแล้ว...วันนั้นคือวันที่เราเดินจากมันมาได้แล้ว

เขาเอื้อมแขนไปโอบไหล่ของอีกคนดึงให้มาซบลงที่อกของตัวเอง พลางใช้มือลูบหลังไปมา ตอนนี้พลลภัตม์ไม่ได้ต้องการความคิดเห็นจากใคร เขาแค่ต้องการใครสักคนที่อยู่ข้างๆ และรับฟังเขาเงียบๆ แค่นั้นก็พอแล้ว

"แม่" เสียงเล็กเอ่ยออกมาจากทางด้านหลังของพวกเขา พัดและนนท์หันไปตามเสียงเรียกจึงเจอเข้ากับภีมพลที่อยู่ในชุดนักเรียน ยืนอยู่ที่หน้าบานประตูหลังบ้านที่เชื่อมกับสวน

"ทำอะไรกัน" เสียงเล็กเค้นถามออกมาอีกครั้งเมื่อไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาอีก ใบ้หน้าของภีมพลที่พัดเห็นตอนนี้พาลอยากจะทำให้เขาร้องไห้มากขึ้นไปอีก มันคือหน้าของคนผิดหวังและเสียใจ ภีมพลไม่อยู่รอฟังคำแก้ตัวใดๆและหันหลังเดินกลับเข้ามาในบ้านทันที ทำให้พลลภัตม์ต้องวิ่งตามมาและฉุดแขนของอีกฝ่ายไว้

"ฟังแม่อธิบายก่อน...ฮึก...นะ" พลลภัตม์พูดไปร้องไห้ไปอย่างน่าสงสาร แต่เพราะม่านน้ำตาบดบังเขาจึงไม่เห็นว่าภีมพลเองก็กำลังร้องไห้อยู่เช่นเดียวกัน

"งั้น...ฮึก...แม่ก็พูดมา....ฮึก ว่าแม่กำลังทำอะไรกับเขา!" ภีมพลพยายามกลั้นเสียงสะอื้นสุดความสามารถของตนเองก่อนจะเรียบเรียงประโยคและเอ่ยถามคนที่มีศักดิ์เป็นมารดาของเขา

"พ่อ...ฮึกพ่อเขานอกใจแม่...ฮือ" นนท์ที่เห็นพัดเริ่มสะอื้นหนักขึ้นมาอีกครั้งจนน่าสงสาร เขาจึงเดินเขาไปประคองพาทั้งสองคนมานั่งลงที่โต๊ะในสวนหลังบ้านเพราะเขากลัว กลัวว่าจะภาณินจะมาได้ยินความจริงที่แสนเจ็บปวดนี้ เมื่อมาส่งทั้งสองแม่ลูกนั่งลงที่โต๊ะได้แล้ว เขาก็ขอแยกตัวออกไปเพราะเขาคิดว่าเรื่องนี้ควรปล่อยให้ทั้งสองคนได้คุยกันเป็นการส่วนตัวจะดีกว่า ส่วนตัวเขาเองก็แยกขึ้นไปหาภาณินบนห้องเพื่อดึงอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ลงมาข้างล่าง

ผ่านไปนานหลายนาทีพัดและภีมก็เริ่มที่จะสงบลง พลลภัตม์พยายามควบคุมสติและเริ่มเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ลูกฟังแม้เสียงจะสั่นไปบ้าง แต่เขาก็เล่าจนจบเขาพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่กำลังไต่ขึ้นมาอีกครั้งพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองที่กำลังจะไหลให้กับเรื่องเฮงซวยนี้อีกครั้ง เขาไม่อยากให้ลูกมองว่าเขาอ่อนแอ

"ผมรู้...รู้มาตั้งนานแล้ว" เสียงเล็กของภีมพลเอ่ยบอกกับคนเป็นแม่ก่อนที่จะเริ่มร้องไห้ออกมาเงียบ

"ภีม"

"ผมรู้...รู้ว่าพ่อนอกใจแม่ รู้ว่าพ่อหักหลังเราแต่แม่อย่าทำแบบพ่อได้ไหม ฮึก"

"ได้โปรดอย่าทำร้ายผมกับน้องเหมือนที่พ่อทำ ฮึก...ฮือ" น้ำตาของภีมพลทำให้พัดรู้สึกเจ็บในใจ น้ำตาของลูกเหมือนน้ำกรดหยดลงกลางใจเขา มันกำลังทำให้เขาเจ็บเหมือนหัวใจกำลังแหลกละเอียด

เขากำลังเป็นคนทำร้ายลูกโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ฮึก...แม่กับคุณนนท์เราไม่มีอะไร เขาคะ...แค่อยู่เป็นเพื่อนแม่"

"ฮึก...ฮือ" พัดดึงตัวภีมพลเข้ามาในอ้อมกอดและปลอบประโลมอีกฝ่ายด้วยความรักที่เขามีให้

"เชื่อใจแม่นะ...ฮึก...แม่ไม่เคยคิดทำร้ายลูก ฮือ" ทั้งสองกอดกันร้องไห้จนเหนื่อยอ่อน ปล่อยให้เวลาผ่านไป พัดผ่านไปเรื่อยๆ นานมากขึ้นพายุอารมณ์ของคนทั้งคู่จึงค่อยๆสงบลง แต่ทั้งคู่ก็ยังกอดกันไม่ได้ปล่อยกันไป

"แม่จะทะ...ฮึก ทำยังไงต่อ" ภีมพลเอ่ยถามอีกฝ่ายถึงการตัดสินใจในเรื่องนี้ เขาอยากรู้ว่าแม่จะทำยังไงจะทนอยู่ต่อไปเพื่อคำว่าครอบครัวจอมปลอมหรือเลือกที่จะถอยออกมา

"ภีมอยากให้แม่ทำยังไง" พัดเอ่ยย้อนถามอีกฝ่าย การตัดสินใจในเรื่องสำคัญที่มีพื้นฐานของปัญหามาจากครอบครัวก็ควรให้ลูกมีสิทธิ์ในการออกความคิดเห็นด้วย เขาไม่อยากถูกมองว่าเขาไม่สนใจในความรู้สึกของลูกเพราะลูกสำคัญกับเขามากที่สุดในตอนนี้ และเขาต้องรักษามันไว้ให้ได้

"ภีมมะ...ไม่รู้ ภีมไม่รู้" เขาอยากให้แม่หย่าเพื่อความสุขของแม่เอง แม้เขาจะเกลียดผู้ชายคนนั้นแต่ภายในตัวเขากับยังบางเสียงในใจที่บอกว่ายังรักและห่วงผู้ชายคนนั้นเสมอ เขากำลังสับสนแต่เขาก็ไม่อยากให้แม่ทนอีกต่อไป เขาสงสารแม่ แต่เขาก็ยังอยากให้มันเป็นครอบครัวด้วยกันอยู่ เขาเกลียดความรู้สึกนี้ชะมัด

พัดเองมีความคิดที่จะยื้อคำว่าครอบครัวเอาไว้เพื่อรักษามันแต่เขาไม่รู้ว่ามันจะดีกับลูกและดีกับตัวเขาเองจริงๆ หรือเปล่า เขาไม่แน่ใจว่าต้องตัดสินใจยังไง ถ้าเขาหย่าภีมและภาจะรับได้ไหมที่จะไม่ได้เจอพ่ออีก เขาจะรับได้ไหมถ้าเราต้องแยกกันใช้ชีวิต เขาจะรับได้ไหมถ้าถูกสังคมจับตามอง

มันยากไปหมด

"แม่จะคุยกับพ่อเอง เรื่องต้องจบ"

"..."

"แม่จะไม่ให้เรื่องนี้มันมาทำร้ายเราอีก แม่สัญญา" เขากอดภีมพลแน่นขึ้นไปอีกแทนคำมั่นสัญญาว่าจะดูแลและปกป้องภีมและภาให้ดีที่สุด

"แม่ พี่ภีม" เสียงภาณินร้องเรียกพวกเขาทั้งสองคนก่อนที่จะตามมาด้วยร่างเล็กของเจ้าตัววิ่งเข้ามาหา

"ร้องไห้ทำไมครับ เกิดอะไรขึ้น" ภาณินช้อนตามองคนทั้งคู่ก่อนที่จะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อนทำเอาคนเป็นแม่อย่างพลลภัตม์จะหลั่งน้ำตาอีกรอบ

"ไม่มีไรหรอกเตี้ย แม่แค่ดุกูเรื่องทำตัวไม่น่ารัก" เป็นภีมพลที่เอ่ยแก้ตัวออกไปเพราะเขารู้ว่าภาณินยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับความเจ็บปวดแบบนี้ ก่อนที่จะปาดน้ำตาออกแล้วลากตัวน้องชายให้ออกมาจากมารดาโดยอ้างว่าแม่จะไปเตรียมของทำอาหารสำหรับวันเกิดของเจ้าตัวเอง ภาณินแม้จะยังไม่เชื่อแต่ก็ยอมเดินตามพี่ชายของตนออกมาแต่โดยดี พลลภัตม์เองก็สงบสติอารมณ์ก่อนที่จะเดินกลับเข้ามาในบ้านเพื่อไปทำอาหารเตรียมพร้อมสำหรับมื้อเย็นนี้ ขณะที่กำลังเดินไปยังครัวเขาก็เห็นนนท์กำลังหยอกล้อกับภาณินอยู่ที่โซฟาอย่างสนุกสนาน ภาพตรงหน้าเรียกรอยยิ้มจากเขาได้อีกครั้ง

เขาแค่ต้องการให้ลูกมีความสุขแค่นั้นเอง



กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ทำให้คนในบ้านทุกคนต่างสนใจกันว่าใครมากดกริ่งในเวลาหนึ่งทุ่มแบบนี้

"สงสัยจะเป็นของที่ผมสั่งไว้น่ะครับ" เป็นชานนท์ที่เอ่ยออกมาก่อนจะรีบวิ่งออกไปยังหน้าประตูรั้วเพื่อรับเอาของที่ตนสั่งจากคนขับรถส่งอาหารเข้ามาด้านใน พลลภัตม์ที่จัดโต๊ะสำหรับมื้อเย็นเสร็จแล้วก็ยืนมองชานนท์หิ้วถุงบางอย่างเดินกลับเข้ามาอย่างสนใจ

"อะไรเหรอครับ"

"เพราะว่าวันนี้ ผมเห็นคุณพัดยุ่งๆ คงจะลืม" ชานนท์เอื้อมลงไปในถุงหยิบเอากล่องสี่เหลี่ยมขึ้นมาก่อนจะยื่นให้พัดดู เขารู้ว่าวันนี้คุณพัดเจอเรื่องหนักๆ มาตั้งแต่เช้าและคงลืมที่จะสั่งเค้กสำหรับวันเกิดของภาณินเพราะตอนที่เขาเปิดตู้เย็นเขาไม่เจอเค้กวันเกิด เขาจึงโทรสั่งมาให้ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากเขา เขาแอบเนียนถามภาณินแล้วว่าเจ้าตัวชอบเค้กรสอะไร และเขามั่นใจว่าภาณินจะถูกใจ

"เค้กเหรอครับ"

"ใช่ครับ"

"เค้กช็อกโกแลต!!!" ภาณินกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นของที่ตัวเองชอบอยู่ตรงหน้า

"ขอบคุณนะครับคุณนนท์"

"ขอบคุณมากครับคุณน้า"

"สุขสันต์วันเกิดนะครับเด็กดีของน้า" เขาย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอวยพรวันเกิดให้กับเด็กตัวเล็กตรงหน้าพลางยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายไปมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะขอตัวกลับโดยอ้างว่าต้องกลับไปปั่นต้นฉบับต่อจึงไม่อาจอยู่ร่วมทานอาหารด้วยได้ ทั้งๆ ที่ความจริงเขาอยากอยู่ด้วยมากแค่ไหนแต่เพราะรู้ว่าถ้าเรวัตกลับมาแล้วเจอเขาเข้า วันเกิดของหนูน้อยที่เขาเอ็นดู

คงจะพังยับไม่เป็นท่าทั้งงานและความรู้สึกของเด็กๆ

หลังจากที่ชานนท์ขอตัวกลับบ้านไปเขาและลูกๆทั้งสองก็นั่งรอเรวัตกลับมาจากทำงานที่โต๊ะทานอาหารอย่างพร้อมหน้า แววตาของภาณินคอยเหลือบมองไปที่นอกบ้านอยู่เสมอ เขารอพ่อมาตลอด ตั้งแต่เมื่อ 2-3 ปีที่แล้วเราก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดร่วมกันอีกเลย และวันนี้พ่อก็สัญญา

สัญญาแล้วว่าจะกลับมาฉลองวันเกิดด้วยกัน

จากหนึ่งทุ่มเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสองทุ่มจากสองทุ่มเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสามทุ่ม ก็ยังไม่เห็นเงาของเรวัตโผล่มา ภาณินเริ่มหมดความหวังลงทีละนิดแต่ก็ยังหวังว่าพ่ออาจจะเลิกงานช้า พัดเองที่คอยมองลูกอยู่ตลอดเวลาก็เริ่มสงสารลูกขึ้นมา ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์โทรหาเรวัตเพื่อถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขนาดนี้

ไม่สามารถติดต่อเรวัตได้ เขาได้แต่ภาวนา ภาวนาว่าอีกคนคงจะไม่ลืมวันเกิดของลูกชายและขอร้องอ้อนวอนต่อหน้าพระเจ้า ว่าอย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย

"เราเป่าเค้กกันก่อนไหมครับ เดี๋ยวคุณพ่อคงกลับมา" ตอนนี้เป็นเวลา 22.30 น. แล้ว เรวัตก็ยังไม่กลับบ้านมา ความสดใสในตอนแรกของภาณินเริ่มหายไปทีละนิดๆ จนตอนนี้ภาณินไม่เหมือนเมื่อตอนหัวค่ำอีกแล้ว เขาเงียบ เงียบจนน่ากลัว เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น ภาณินพยายามข่มอารมณ์น้อยใจของตัวเองที่มันกำลังปะทุขึ้นมา

"คุณพ่อ...ลืมใช่ไหมครับ"

"ภา"

"คุณพ่อ...ฮึก....คุณพ่อลืมวันเกิดน้องภาใช่ไหม" ภาณินเอ่ยเสียงสั่นก่อนที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้และวิ่งขึ้นห้องไปโดยมีเสียงตะโกนเรียกพลลภัตม์ตามหลังมา

"ภา...ภาลูก...น้องภา" ภาณินปิดประตูและขังตัวเองเอาไว้ในห้องก่อนจะกอดเข่าและร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร เสียงสะอื้นดังออกมาจากห้องจนทำให้พลลภัตม์น้ำตาคลอตามไปด้วย เขายืนอยู่หน้าห้องลูกแต่ไม่กล้าเคาะเรียกลูก ใจเขาเหมือนมันถูกกรีดด้วยใบมีดจนมันพังยับเยินไปหมดแล้ว

Rrrrrrrrrr

โทรศัพท์ของเขาสั่นแสดงให้เห็นว่ามีข้อความเข้ามาจากไลน์ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย

Rain : ส่งรูปภาพ

Rain : วันนี้พี่เรนคงไม่กลับนะครับ ฉลอง Anniversary 1 ปีกับผมทั้งคืน

รูปของเรวัตที่นอนอยู่บนเตียงโดยที่ร่างกายเปลือยเปล่า แค่นั้นมันก็พอแล้วพอที่จะทำให้เขารู้ว่าอะไรเป็นอะไร เขายืนแทบไม่ไหวเมื่อเขารู้ว่าผู้ชายคนนั้นเลือกเด็กนั้นมากกว่าครอบครัวของตัวเอง เขาไม่มาวันเกิดลูกเพราะมัวแต่ไปนอนกับมัน ขาของพัดอ่อนแรงจนเหมือนไม่มีแรงเขาทรุดตัวลงพิงประตูหน้าห้องของภาณินและเริ่มที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่เขาก็ต้องกลั้นเสียงเอาไว้ เขาไม่อยากให้ลูกรู้ว่าเขากำลังอ่อนแอ เขาต้องเข้มแข็ง

เขาต้องทำอะไรให้มันถูกที่ถูกทางได้แล้ว



แสงของดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในตัวบ้านเป็นเหมือนสัญญาณเริ่มวันใหม่ ทุกคนต้องลุกขึ้นมาใช้ชีวิตอีกครั้งหลังจากการนอนหลับพักผ่อน แต่ผิดกับพลลภัตม์ที่ยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนนี้ เพราะเขานั่งรอสามีของเขามาตั้งแต่กลางดึกจนถึงรุ่งเช้า

เสียงรถยนต์ที่ดังอยู่หน้าบ้านเป็นสิ่งที่บอกได้ว่าอีกคนกลับมาถึงบ้านแล้วเรียบร้อย รถยนต์คันหรูจอดสนิทในที่จอดรถก่อนจะปรากฏร่างสูงของเรวัตที่เดินกลับเข้ามาภายในตัวบ้าน ด้วยสภาพอิดโรยเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน

"พัด" เรวัตเอ่ยทักอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ที่โซฟาก่อนที่พัดจะเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ และหลังจากนั้น

เพี๊ยะ

มือขาวของพลลภัตม์ฟาดลงบนแก้มของเรวัตในทันทีที่เดินเข้าไปใกล้ มันแรงมากจนเรวัตเซถลาไปข้างหลัง เขารู้ว่าเรวัตเจ็บแต่นั้นยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของเขาและลูก

"นี่มันอะไรกันพัด!"

เพี๊ยะ

เขาฟาดมันลงไปอีกครั้งทันทีที่เจ้าตัวเอ่ยปากถามเขาออกมาถึงสาเหตุที่เขาตบหน้าอีกฝ่ายแบบนี้

"พัด!"

"พัดจะหย่า!"



...

- TBC -

เราอยากอ่านเมนท์ทุกคนเลย เมนท์ติชมให้ด้วยน้าาาา

พูดคุยกันได้ในทวิตนะครับ แท๊กนี้เลย #เกมนอกใจ เราอยากคุยกับทุกคนน้า

ไปพูดคุยกันได้ในทวิตนะ >> https://twitter.com/lopittupp

ฝากกดไลค์กดแชร์ด้วยนะค้าบ

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
ทำดีมากลูกภีมของแม่คุยกันเราเป้นครอบครัวเดียวกัน

แต่พัดไม่น่าแค่ตบเลย น่าจะถีบยอดอกไปเลย คนเลว สันดานเสีย!!!

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
ผช.เลวๆแบบนี้เอาให้หนักให้หลาบจำ
ให้มันสำนึกแช้วทิ้งมันซะ
คุณนนรออยู่
อิอิ

ออฟไลน์ angelninae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ห้ามหย่าเฉยๆนะพัด ต้องฟ้องหย่าด้วย มีหลักฐานเป็นรูปแล้วว  จัดการสอบคนนั้นให้ฉาวไปเลยค่ะะะ  :fire: :fire:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :katai2-1: ต้องแบบนี้ ฟ้องหย่าเลย หลักฐานเพียบ

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +841/-16
อยู่ที่เธอ ตัดสินใจ จะไขว่คว้า
อยากได้มา ความทุกข์ หรือสุขสม
ขยะเปียก ขยะเน่า เคล้าอาจม
หรือของหวาน จานขนม จะอมคาย

ถ้าทำผิด ครั้งที่หนึ่ง พึงซ้ำสอง
คนเคยลอง จะซ้ำสาม ตามไม่ไหว
ก็เป็นเพราะ ไอ้คนนั้น มันจัญไร
เห็นแก่ตัว เต็มจิตใจ ไร้ลูกเมีย
 :z6:

ไอ่เรน..ไปตายให้หนอนแดรกซะเมิง
อิเขม..ไปเป็นหนอนตามไช้ ตามไชซากเน่าๆชู้เมิง ไป๊

แต่เค้าจองคุณนนท์แล้วนะ อิอิ
จะยกให้พัดในเวลาที่เหมาะสม จ้า

ชูป้ายเชียร์นนท์ เมื่อพัดไร้พันธะใดๆ กับไอ่ปั๋วเลวๆ พรรค์นั้น

+1 ให้คนแต่ง ฮับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
ฟ้องอย่าเลย เอาหนักๆไปเลย :katai1:

ออฟไลน์ Windtofree

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เราไม่อยากให้พัดหย่าอะ คืออยากให้สู้อะร้องไห้ครั้งาดทเายครั้งนี้พอ แล้วเดินหน้าต่อตาต่อตาฟันต่อฟัน คนแบบเรนไม่ต้องสนใจ อยู่แบบนี้นี่แหบะไม่รักก็รักลูกพอคิดซะว่าเป็นผัวเมียกันในนามพอ นึกถึงสามีสีทองที่ พัดเป็น แคท เรนเป็น ฟลุ๊ค เลยอะ โอ้ยยชอบบ

ออฟไลน์ m_ilk_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :katai1:
น่าจะตัดให้เป็ดกินด้วย หื้มมมมมมม

ออนไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
พูดมันออกมาแล้ว คืนคำไม่ได้นะ หึหึ! อย่าช้าละก่อนที่ลูกจะมีปัญหามากกว่านี้เพราะเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันบ่อย โอ๊ยยยยชอบเขมตัวร้าย ต้องขอบคุณเลยนะที่ทำแทนใจตรู ตอนเปิดคลิปเสียงว่าเรนจะหย่านี่แบบ เอ้อออ ให้มันได้ยังงี้สิวะ พัดจะได้ไม่เดินอยู่ทุ่งวาเลนเดอร์นาน 55555 //แม่ลูกคุยกันสักที แต่ก็ยังคงสับสนอะภีม ผู้ใหญ่ต้องคิดแทนแล้วละว่าทางไหนเหมาะสมหรือดีไปกว่าที่เป็นอยู่ไม่มากก็น้อย //โอ้วว ตอนรู้ว่าเขมคือแฟนเก่านนท์นี่ยอมรับเลย อึ้ง มันบับเหี้ยไรเนี้ย!! 555 หักคะแนนความไม่พอใจ -1 แต่ตอนที่ซื้อเค้กเซอร์ไพร์สวันเกิดภา โอ๊ยยยยทำไมเป็นคนอบอุ่นแบบนี้ +10  ฮ่าๆๆ โดนนอกใจมาทั้งคู่จากคนเดียวกันด้วย เขมวิ่งรอบตัวคนพวกนี้อะเออ 5555 เขมก็ร้ายแบบเปิดเผยดีทำให้เมียหลวงรู้เห็น ก็ดี ชอบนะ ไม่ต้องจ้างนักสืบหรือเหนื่อยจะสืบเองถ้าสงสัยหรือมันปิดบังเราอยู่ รู้เห็นชัดๆกันไปเลย //อยากจะหย่า พอเขาขอหย่าจริง หึ!! ดูน้ำหน้าแล้ว *เบ้ปาก ส่ายหัว* 555

สนุกกกก ขอบคุณนะคะที่แต่งมาต่อให้ได้อ่านกัน มันส์มาก รอดูกันต่อเลยจะเอาไงเรน ว่ามาเลยพัด 5555  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 643
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ zoiesty

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อย่าไปยอมมันนะผัวเลวๆแบบนี้ รอตอนเอาคืนอย่างสาสม :katai1:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3490
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-6
ไหน ๆ จะหย่าแล้วก็ประกาศให้มันรู้กันไปเลย ว่ามีมือที่สามมาทำให้เรื่องมันเกิด เอาให้มันดับไม่ได้เกิดเลย แล้วอยากรู้จริงคนอยากเขมถ้าได้เรนไปจริง ๆ มันจะมีความเชื่อใจกันได้อีกหรือ คนมันเคยนอกใจอีกคนก็ไม่เคยมีสำนึกชอบแย่งคนอื่นแบบนี้ ก็เข้ากันดี

ออฟไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
บทที่ 7 แก้วที่แตก 120%

"พัด!"

"พัดจะหย่า!" เสียงทุ้มของพลลภัตม์ดังก้องไปทั่วทั้งบ้านหลังใหญ่ มันเสียดแทงเข้าไปในใจของเรวัตจนกลายเป็นแผลเหวอะหวะ ในที่สุดวันนี้มันก็มาถึง วันที่อีกคนพร้อมที่จะเดินจากเขาไป

"พัด"

"พัดจะหย่า พัดจะไม่ทนกับพี่อีกแล้ว" เสียงของพลลภัตม์ติดสั่นเล็กๆ เหมือนกำลังพยายามคุมอารมณ์ของตัวเองอยู่ในตอนนี้ เขาหมดความอดทนกับผู้ชายคนนี้แล้ว ทันทีที่เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้ให้ความสำคัญกับเด็กคนนั้นมากกว่าลูกของตัวเอง

มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องจะทนเจ็บอยู่ตรงนี้

"พี่ไม่หย่า!" เรวัตตะคอกเสียงพร้อมทั้งพุ่งเข้ามาจับไหล่ของคนที่รูปร่างเล็กกว่าตนเองเล็กน้อยเอาไว้

"พี่เรน ปล่อยพัด!"

"พี่ไม่หย่า! ไม่หย่าอะไรทั้งนั้น!" เรวัตเขย่าตัวพลลภัตม์ไปมาเหมือนคนขาดสติ

"พี่เรน พัดเจ็บ!" พลลภัตม์รวบรวมแรงในกายผลักให้ร่างสูงเซถลาไปด้านหลังจนอีกคนล้มลง เสียงการทะเลาะกันของคนทั้งคู่มันดังมากพอที่จะปลุกให้เด็กทั้งสองคนในห้องนอน ตื่นขึ้นมาได้ภีมพลเดินลงจากบันไดมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภาพที่เขาเห็นมันทำให้เขาเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

แม้เขาจะอยากให้แม่หย่ากับพ่อ

แต่เขาก็ไม่อยากเห็นภาพตรงหน้านี้

ภีมพลนั่งลงที่ขั้นบันไดอย่างเงียบๆ และร้องไห้ออกมา เขาปล่อยให้น้ำตามันไหลโดยที่ไม่คิดจะใช้มือเช็ดมันออกด้วยซ้ำ เขาร้องเพราะเขากำลังสับสนเขาเกลียดผู้ชายคนนั้น เกลียดมาก ที่หักหลังเขาและแม่แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารักผู้ชายคนนั้นมากเช่นเดียวกัน เขาไม่แน่ใจว่าอยากให้เรื่องนี้มันจบลงแบบไหนกันแน่หรืออาจไม่ใช่แบบนี้

"ออกไปซะ! ออกไป" พลลภัตม์ตะโกนไล่อีกฝ่ายเสียงดังลั่น พลางหมุนตัวไปหยิบเอากระเป๋าเดินทางของเรวัตที่เขาเก็บของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าของอีกคนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เอามันโยนออกไปนอกประตูบ้าน แล้วจึงหันกลับไปสั่งกับเรวัตเสียงเย็น

"ออกไป แล้วพัดจะส่งทนายไปจัดการ" เขาพูดโดยที่ไม่มองหน้าอีกฝ่าย เพราะตอนนี้อารมณ์ของเขามันกำลังไต่ระดับขึ้นสูง สูงมากเกินไปจนกลัวว่าจะเผลอทำร้ายใครจนถึงแก่ความตาย

"พี่ไม่หย่า"

"พี่ยังต้องการอะไรจากพัดอีก! ทั้งๆที่สิ่งนี้พี่ต้องการไม่ใช่หรอ!"

"..."

"พี่บอกเขาไม่ใช่หรอ ว่าจะหย่ากับพัดให้เร็วที่สุด!" เขาไม่เข้าใจเหตุผลและการกระทำของผู้ชายคนนี้สักเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่ไปบอกกับอีกคนว่าจะพยายามหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด มาตอนนี้เขาก็พร้อมที่จะปล่อยอีกคนไปแล้วทำไมถึงมาบอกว่าไม่ต้องการจะหย่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันเหมือนเขาไม่เคยรู้จักคนตรงหน้าเลย เขาไม่คุ้นเคยกับพฤติกรรมและบุคลิกนี้ของเรวัตมาก่อน

คนตรงหน้าเขาเป็นใครกันแน่

"ถ้าพี่หย่าแล้วลูกล่ะ" เรวัตเริ่มที่จะใช้คำว่าครอบครัวมารั้งอีกคนไว้ไม่ให้ทิ้งกันไป

"คนที่ลืมวันเกิดลูกแล้วไปกกอยู่กับเมียน้อย กล้าถามคำนี้ด้วยเหรอ!" ตอนนี้สงครามที่เกิดขึ้นระหว่างเรนและพัดไม่ได้ใช้เหตุผลในการทำศึก หากแต่เป็นศึกของอารมณ์ล้วนๆ

"วันเกิด?"

"เมื่อวานวันเกิดภา" เสียงของพัดเริ่มที่จะกลับมาสั่นอีกครั้ง เรื่องอื่นๆ เขาอาจจะเข้มแข็งพอที่จะต่อสู้กับมันได้แต่กับเรื่องของลูกแล้ว เขาไม่ได้เข้มแข็งมากเท่าที่ควร เรื่องของลูกสำหรับเขามันสำคัญเป็นอันดับหนึ่งอาจจะมากกว่าชีวิตของเขาด้วยซ้ำ

"พัด...พะ"

"พี่ไม่มาทั้งๆ ที่พี่สัญญากับลูกไว้แล้ว แต่พี่ก็ไม่มา!" พัดไม่สามารถสะกดกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไปน้ำตาของเขามันไหลออกมาจากหนึ่งหยด เป็นสองหยด และต่อนี้มันก็ไหลออกมาเป็นสายยาว เขายังไม่เข้มแข็งพอจริงๆ

"พี่ไปเคลียร์กับเขมมาแล้ว เขาจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเราอีก" เรวัตเอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาหายไปแล้วไม่ได้กลับมาฉลองวันเกิดของภาณินกับครอบครัว เขาไปหาเขมินทร์เพื่อที่จะเคลียร์เรื่องทุกอย่างและมันก็เรียบร้อยดี เขมินทร์รับปากว่าจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของเขาอีก เรวัตพยายามอธิบายและเดินเข้าไปหาพัดช้าๆ

แต่พัดกลับก้าวถอยหลังในทุกครั้งที่เรวัตเดินเข้ามาหา

"ไม่มายุ่งวุ่นวาย...พี่เลิกกับเขาแล้ว" พัดเอ่ยเสียงสั่นถามอีกฝ่าย แต่กลับไม่ได้รับคำตอบมีเพียงแววตารู้สึกผิดและความเงียบ แค่นี้ก็เป็นคำตอบที่มากพอแล้วสำหรับเขา ในบางครั้งความเงียบมันก็ตอบคำถามได้ดีมากกว่าคำพูด

"พี่ขอให้เขาไม่มาวุ่นวาย แต่พี่ก็ไม่ได้เลิกกับเขา" เรวัตนิ่งงันไปหลังจากที่ได้ยินเสียงของพัดเอ่ยออกมา ทุกอย่างเป็นความจริงเหมือนที่อีกฝ่ายพูด เขาไปขอร้องให้เขมินทร์อยู่ในพื้นที่ของตัวเองอย่ามาล้ำเส้นครอบครัวของเขา แต่เขาไม่ได้บอกเลิกอีกฝ่าย เขาทำใจปล่อยอีกคนไปไม่ได้ พอๆ กับที่ปล่อยพลลภัตม์และลูกไปไม่ได้

เรวัตพยักหน้าตอบเขาแทนคำพูดแค่นั้นมันก็ทำให้ใจของเขาแหลกละเอียดมากกว่าที่เป็นอยู่ เขาแทบยืนไม่อยู่จนสุดท้ายก็ล้มพับลงไปนั่งอยู่กับพื้นที่และก็หัวเราะออกมาเหมือนคนเสียสติ เรวัตกำลังทำเขาเป็นบ้ามากขึ้นทุกที

"พี่ขอโทษ แต่พี่หย่าไม่ได้" สิ้นเสียงของอีกคน พลลภัตม์ก็ลุกขึ้นมายืนอีกครั้งก่อนจะตวาดไล่เรวัตให้ออกจากบ้านไปเหมือนเดิม เห็นแก่ตัว

เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว

"พี่ขอโทษ"

"ไม่ฟัง พัดไม่ฟังคำนี้ ที่พัดอยู่กับพี่มาตลอด 15 ปีไม่ได้อยู่เพื่อรอฟังคำขอโทษ!" พัดพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายทั้งดันทั้งผลักให้อีกคนออกไปจากบ้านหลังนี้ สิ่งที่เขาทำให้อีกฝ่ายมาโดยตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ที่เขาดูแลอีกฝ่ายอย่างดี ดูแลบ้าน ดูแลลูก ทั้งหมดเพื่อคำว่ารัก ไม่ใช่คำว่าขอโทษ

"กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงหวีดร้องที่ดังขึ้นมากลางสงครามของสามีภรรยามันเหมือนเป็นเสียงระฆังสงบศึก ทุกอย่างที่เคยเคลื่อนไหวตอนนี้มันกลับหยุดนิ่ง สายตาของพัดและเรนมองตามหาไปยังต้นเสียง ก็ปรากฏร่างเล็กของลูกชายที่ยืนอยู่ที่บันได

ภาณิน อรรถจิรานันท์

เขาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากข้างล่าง เขาจึงเปิดประตูห้องเพื่อจะเดินออกมาดูแต่เหมือนเดินมาถึงบันไดก็เจอเขากับร่างของพี่ชายที่เขารัก กำลังนั่งปิดปากตัวสั่นอยู่ตรงนั้น เขาที่กำลังจะเอ่ยทักอีกฝ่ายแต่ก็ได้ยินเสียงของบทสนทนาด้านล่างเสียก่อน

'พี่ขอให้เขาไม่มาวุ่นวาย แต่พี่ก็ไม่เลิกกับเขา'

'พี่ขอโทษแต่พี่หย่าไม่ได้'

และตามด้วยเสียงหัวเราะปลอมๆ ฝืนๆ ของแม่ ทุกอย่างมันพุ่งกระแทกเข้ามาอย่างแรงจนเขาตั้งรับไม่ได้ แต่เขาก็เลือกที่จะเดินลงบันไดมา ก็ที่จะเจอกับภาพที่พ่อและแม่กำลังทะเลาะและผลักไสกัน แค่นั้นหัวใจของเขาก็เหมือนถูกทำร้ายด้วยเหมือนกัน

"ภา"

"น้องภา" เสียงกรีดร้องของภาณินเหมือนจะช่วยเรียกสติของสองสามีภรรยาให้รู้ว่าไม่ได้มีแค่พวกเขาที่อยู่ในบ้านหลังนี้

"ไม่จริง! ไม่จริง! กรี๊ด!" ภาณินพูดแต่คำว่าไม่จริงและไม่จริงก่อนที่จะกรีดร้องอีกครั้งแล้ววิ่งกลับขึ้นไปในห้องของตัวเอง ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้พัดรู้สึกเจ็บมากขึ้นไปอีก เขาและเรวัตกำลังทำร้ายลูกๆ ของตัวเอง เสียงกรีดของภาณินมันบาดหัวใจเขาจนยับเยินเหมือนผ้าขี้ริ้วขาด พลลภัตม์ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นและเริ่มสะอื้นจนตัวสั่น เขาร้องไห้อย่างหนักอีกครั้งเพราะเขาสงสารลูก

"ภา" เป็นเรวัตที่กำลังจะเดินขึ้นไปบนบ้านเพื่อไปหาลูกชายของตนแต่ถูกร่างของภีมพลเดินมาขวางเอาไว้ก่อน ดวงตาคมของเรวัตสำรวจใบหน้าของลูกชายก็พบกับรอยคราบน้ำตาบนใบหน้าของอีกคน ปากเล็กนั้นพยายามควบคุมไม่ให้มันสั่นก่อนที่จะเอ่ยกับผู้เป็นบิดาว่า

"ออกไปจากที่นี่เถอะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว" คำพูดของลูกชายเหมือนมีดที่ปักลงเท้าทั้งสองข้างของเขาให้ขยับไปไหนไม่ได้และสุดท้ายมันก็พุ่งลงมาปักที่กลางหัวใจของเขา เรวัตมองตามหลังลูกชายคนโตที่เดินขึ้นไปข้างบนอย่างช้าๆ เขาเหมือนเห็นภาพซ้อนทับตัวเขาในอดีต เขาเองก็เคยพูดแบบนี้กับพ่อและเดินหันหลังจากไปแบบนี้ มาตอนนี้เขารู้แล้วว่าการโดนลูกหันหลังใส่

มันเจ็บปวดมากแค่ไหน

"ภีมขึ้นไปดูน้องให้แม่ที ฮึก" พลลภัตม์เอ่ยไปขอร้องภีมพลทั้งน้ำตาก่อนจะหันไปหาใครอีกคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้

"..."

"พี่ออกไปเถอะ พะ...ฮึก พัดขอร้อง" พลลภัตม์พยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองก็เอ่ยขอร้องอีกฝ่ายดีๆ เพราะเขาเหนื่อยแล้ว เหนื่อยมากแล้วจริงๆ

"คุณพัดเกิดอะไรขึ้นครับ ผมได้ยินเสียงกรี๊ด" ร่างโปร่งของชานนท์โผล่เข้ามาในม่านสายตาของเขา เขาเห็นอีกฝ่ายในชุดออกกำลังกายอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เสียงทุ้มของอีกคนเอ่ยถามเขาด้วยความห่วงใยแต่สายตาอาฆาตถูกส่งไปยังร่างสมส่วนของเรวัตที่ยืนอยู่ที่บันได

"พี่จะกลับไปอยู่บ้านแม่ก่อน แต่พี่จะไม่หย่า" เรนเอ่ยบอกพัดก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมาและเดินกระแทกไหล่ผ่านร่างของชานนท์ ออกจากบ้านไป ทันทีที่เรวัตเดินหายออกไปจากครรลองสายตาของพลลภัตม์ เขาก็ปล่อยความรู้สึกของตัวเองที่เก็บกักไว้ออกมา พัดเริ่มร้องไห้เหมือนคนไม่มีสติ ภาพนั้นในสายตาของชานนท์มันช่างดูรวดร้าวเหมือนแก้วที่กำลังแตกสลาย เขาสงสารคุณพัดสุดใจของเขา

ชานนท์เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ก่อนที่จะดึงตัวของอีกคนเข้ามาในอ้อมกอดและลูบหลังปลอบประโลมอีกฝ่ายเหมือนที่เคยทำ ไม่มีเสียงปลอบโยนใดๆ มีแค่สัมผัสอ่อนโยนของชานนท์ที่ช่วยปลอบและคลายความเศร้าให้กับเขา เวลาผ่านไปนานอาจจะเป็นสองหรือสามชั่วโมงจนพลลภัตม์หลับสนิทไป แต่ก่อนที่อีกคนจะหมดแรงและหลับไป พัดได้เล่าให้เขาฟังว่าภาณินรู้เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้วและตอนนี้ขังตัวเองอยู่บนห้อง

ชานนท์อุ้มร่างของคนตัวเล็กว่าเขามาวางไว้บนโซฟาจัดระเบียบท่าทางให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเดินขึ้นไปชั้นสอง ขึ้นไปยังห้องของภาณิน เขาเคาะประตูอยู่สองสามครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา

"ภา...นี่น้าเองนะ" เขาลองเอ่ยออกไปอีกครั้งพร้อมกับเคาะประตู ผ่านไปไม่นานประตูห้องของอีกคนก็ถูกเปิดออก แต่คนที่เดินมาเปิดประตูไม่ใช่ภาณินแต่เป็นภีมพลต่างหาก

"มันหลับไปแล้ว คุณมีอะไร" เสียงเล็กของเด็กชายเอ่ยถามเขา

"น้าจะมาคุยกับภา อธิบายทั้งหมดให้ภาฟัง"

"คุณเข้ามารอในห้องก่อนแล้วกัน ผมจะกลับห้องผมแล้ว" ภีมเอ่ยบอกอีกฝ่ายพลางเปิดประตูห้องให้กว้างขึ้นเพื่อให้ร่างสูงของคุณน้าข้างบ้านเดินเข้ามาได้ ก่อนที่จะเดินกลับห้องไปแต่ระหว่างที่กำลังจะปิดประตูห้อง เสียงทุ้มของร่างสูงก็ดังขึ้น

"ภีมโอเคใช่ไหม"

"ผมพูดได้ใช่ไหม ว่าไม่โอเค" ภีมตอบกลับแค่นั้นก่อนจะปิดประตูลงแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ทันทีที่ลงกลอนประตูห้องของตัวเองเรียบร้อย เขาก็ทรุดตัวลงพิงบานประตูก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมาเงียบๆ เพียงคนเดียว



ผ่านไปนานจนดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ นาฬิกาบ่งบอกเวลา 16.30 น. วันนี้ทั้งสองคนขาดโรงเรียนเพราะปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนเช้าและตอนนี้ภาณินก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา ชานนท์นั่งรออีกคนอยู่ที่ข้างเตียง เขาลูบหัวปลอบโยนอีกคนไปมาเหมือนที่ทำกับพลลภัตม์ เขาสงสารที่ภาณินต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ มันใจร้ายสำหรับเด็กคนหนึ่งมากเกินไป

"อืม" เปลือกตาสีไข่ของร่างเล็กเริ่มขยับก่อนที่จะเผยดวงตาสีน้ำตาลกลมโตขึ้นมา ภาณินมองไปรอบๆ ห้องก็ที่ดวงตาจะหยุดอยู่กับคุณน้าใจดีที่นั่งอยู่ข้างเตียง

"ตื่นแล้วหรอครับ คนเก่ง" ชานนท์ยังคงลูบหัวอีกฝ่ายไม่หยุดมือ ก่อนจะประคองอีกคนให้ลุกขึ้นและเอาน้ำมาให้ดื่ม ดวงตาของเด็กชายบวมโตจนน่าสงสาร ร่องรอยของความเสียใจยังปรากฏอยู่ชัดแม้จะผ่านมานานหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม

"คุณน้า...ฮึก...คุณน้า ฮือ" ภาณินเริ่มร้องไห้อีกครั้งในทันทีหลังจากทานน้ำเสร็จ ชานนท์จึงดึงร่างเล็กเข้ามาโอบกอดก่อนจะโยกตัวไปมาเบาๆ พลางเอ่ยปลอบอยู่ข้างหูของอีกฝ่าย

"ไม่จริง ฮึก มะ...ไม่จริงใช่ไหมครับ" ร่างเล็กเอ่ยถามเขาทั้งๆ ที่เสียงสั่นอย่างน่าสงสาร แต่เขาเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ตอบเพราะมันเป็นสิ่งที่อีกคนควรรู้

"มันเป็นเรื่องจริงครับ" เขาเอ่ยเบาราวกับกระซิบข้างหูของเด็กชายก่อนที่จะลูบหลังเพื่อปลอบอีกฝ่ายที่เริ่มจะร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ผ่านไปนานหลายนาทีเด็กชายจึงเริ่มที่จะสงบลง

"ทำไมคุณพ่อต้องทำกับพวกเราบะ...แบบนี้ด้วยครับ ฮึก" เด็กชายพยายามคุมเสียงก่อนที่จะเอ่ยถามคนตัวโต

"น้าเองก็ไม่รู้ครับ" เขาเองก็ไม่รู้เหตุผลของเรวัตที่เลือกทำร้ายครอบครัวของตัวเองแบบนี้

"หรือวะ...หรือว่า คุณพ่อไม่รักพวกเราแล้วครับ ฮึก...ฮือ"

"ไม่จริงหรอกครับ คุณพ่อเขายังรักน้องภากับพี่ภีมอยู่นะ" สายตาที่เรวัตมองขึ้นมายังชั้นบนของบ้านก่อนที่จะเดินจากไป มันคือสายตาของคนที่เสียใจและสำนึกผิด นี่อาจจะยังเป็นเหตุผลสุดท้ายที่เขาเชื่อว่าเรวัตยังรักและเป็นห่วงเด็กๆ ทั้งสองคนอยู่

"จริงเหรอครับ ฮึก"

"จริงครับ คุณพ่อกับคุณแม่รักน้องภากับพี่ภีมมากนะครับ" สิ้นเสียงของชานนท์ ภาณินก็สะอื้นหนักมากขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขากำลังเสียใจที่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับครอบครัวของเขา เขาไม่อยากให้ครอบครัวของเขาต้องแยกจากกันเลย เขายังรับไม่ได้หากต้องเลือกว่าจะอยู่กับใคร เขาไม่ได้อยากเลือกใคร

แต่เขาอยากอยู่เป็นครอบครัวกับทุกคน



ตอนนี้ตะวันได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว แสงสว่างของดวงอาทิตย์ถูกความมืดเข้ามาปกคลุมแทนที่ ความมืดมันช่างน่ากลัว มันให้ความรู้สึกโดดเดี่ยว เหงาและสิ้นหวัง พัดนั่งอยู่ที่โซฟาเขาตื่นขึ้นมาจากการร้องไห้จนหมดแรงและนั่งคิดทบทวนในเรื่องต่างๆ อยู่คนเดียวอย่างเงียบๆ ก่อนที่ความเงียบจะถูกทำลายด้วยเสียงเดินลงบันไดมาของภาณินและชานนท์

"ภา..."

"แม่" พลลภัตม์เอ่ยเรียกภาณินเสียงสั่นพร้อมทั้งกางแขนออกแล้ววิ่งเข้าหาเด็กชาย ภาณินเองก็เอ่ยเรียกแม่และวิ่งเข้าหาอ้อมกอดของมารดาเช่นเดียวกัน

"ฮึก...ฮือ" เสียงร้องไห้ของสายเลือดประสานกันลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ภาณินและพลลภัตม์ร้องไห้หนักอีกครั้งแต่พวกเขาก็กอดกันแน่นยิ่งกว่า เหมือนเป็นการปลอบประโลบกันและกัน ภาพตรงหน้าทำให้ชานนท์ยิ้มออกมา เขายืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในนั้น เพราะเขาอยากให้แม่กับลูกได้พูดคุยกัน

"แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษ" คำขอโทษถูกเอ่ยนับร้อยครั้งเพื่อแสดงแทนความรู้สึกผิดของคนเป็นแม่ที่ทำให้ลูกต้องมาเจ็บปวดไปด้วยเพราะปัญหาของพวกเขา ถ้าเขาเลือกได้ก็ไม่ได้อยากให้ลูกรับรู้ปัญหานี้เลย เขาไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจเหมือนที่เขาเสียใจ เขารู้ว่าลูกต้องร้องไห้หนักกว่าที่เขาร้องไห้ เพราะพวกเราคือครอบครัวเดียวที่เขามีและมันกำลังพังเพราะการกระทำของผู้ใหญ่เอง ครอบครัวของเขาตอนนี้เหมือนแก้วที่แตกร้าวมันยากเกินกว่าจะสมานต่อกันได้

"ภาไม่โกรธแม่เลย ไม่เคยโกรธ"

"ต่อไปนี้ แม่จะดูแลพวกหนูให้ดีที่สุด"

"..."

"แม่จะเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ให้ภากับภีมเองนะ" พัดกอดรัดภาณินแน่นขึ้นไปอีกเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อใจในคำมั่นสัญญาที่เขาเอ่ยวาจาออกไป เขาจะทำทุกอย่างให้ดีขึ้นเพื่อลบรอยแผลในครั้งนี้ เขาจะไม่ทำให้ลูกต้องมีปมและรอยแผลฝังใจ เขาจะเยียวยาลูกๆ ของเขาในทุกทางที่เขาจะทำได้

เพื่อลูกเขาทำได้อยู่แล้ว เขาพร้อมยอมเสียสละทั้งชีวิตเพื่อภีมพลและภาณิน

"แม่ครับ...ฮึก" ภาณินเงยหน้าขึ้นจากอกของมารดาก่อนที่จะเอ่ยเสียงสั่นออกไป แววตาของเด็กชายตอนนี้เหมือนกำลังขอร้องอ้อนวอนเขาอยู่ในที

"แม่...ไม่เลิกกับพ่อได้ไหมครับ" พัดชะงักไปเสี้ยววินาทีแววตาของเขากำลังสั่นไหว เด็กชายตรงหน้ากำลังขอร้องให้เขาอยู่กันเป็นครอบครัวเหมือนเดิม

"ภา"

"แม่...อย่าเลิกกับพ่อได้ไหมครับ ภาไม่อยากให้ครอบครัวเราแยกทาง ฮือ" เด็กชายก้มหน้าลงซบอกของมารดาพลางปล่อยน้ำตาให้ไหลบ่าโดยใช้เสื้อของมารดาเป็นตัวซับ จนมันเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง เขาไม่อยากให้พ่อกับแม่ต้องแยกทางกัน เขายังอยากมีกันและกันในครอบครัว เขายังอยากกลับบ้านมาเจอพ่อ อยากให้แม่ไปส่งโรงเรียน มีพ่อรอทานอาหารด้วยกันในตอนเช้า มีแม่คอยทำกับข้าวให้ทาน มีพ่อคอยหยอกล้อและเล่นกับเขาในตอนที่แม่ไม่ว่าง

เขายังต้องการพ่อ เขาไม่พร้อมที่จะเสียพ่อไป

เขาไม่พร้อม

พลลภัตฒ์กอดปลอบเด็กชายแน่นขึ้นพลางโยกอีกคนไปมา เขาไม่สามารถให้คำตอบกับลูกชายของเขาได้เพราะสิ่งที่ภาณินและเขาต้องการ

มันสวนทางกัน

เขาไม่ได้ต้องการที่จะใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายคนนั้นแล้ว ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เห็นค่าในตัวเขาแล้ว เขาในตอนนี้เป็นเพียงคนดูแลบ้านและลูกของเรวัตเท่านั้น เพราะความรักที่เรวัตเคยมีให้ตอนนี้เขาไม่ได้ครอบครองมันอีกต่อไป อีกฝ่ายยกให้เขมินทร์เป็นคนถือดวงใจของเขา แต่ภาณินยังต้องการพ่อ ต้องการความรักจากพ่อ ความรักจากผู้ชายคนนั้นที่เขาอาจไม่สามารถทดแทนได้

เขากำลังสับสนและคิดไม่ตกว่าจะหาทางออกในเรื่องนี้ได้อย่างไร



ภาณินกลับขึ้นห้องไปแล้วและหลับไปแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงแต่เขาที่กำลังนั่งอยู่ข้างล่างกับคุณนักเขียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน ระหว่างเรามีแต่ความเงียบและกลิ่นของชาคาโมมายล์ที่ช่วยลดความเครียดของเขาไปได้บ้างเล็กน้อย ตั้งแต่ที่ภาณินเอ่ยความต้องการของตัวเองจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยหยุดคิดเรื่องนี้ได้เลย เขาไม่รู้ว่าควรจะเลือกทางไหนที่มันจะดีที่สุดและสบายใจกันทั้งเขาและลูก

เขาไม่รู้ ไม่รู้เลยจริงๆ

"คิ้วพันกันยุ่งหมดแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำของคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเอ่ยก่อนที่จะเอานิ้วเรียวของเจ้าตัวมาวางไว้ที่หว่างคิ้วของเขา และออกแรงหมุนนิ้วไปเรื่อยๆ เพื่อช่วยคลายปมที่ผูกกันแน่นอยู่บนหน้าผากมน

"ดื่มชาหน่อยสิครับ แล้วค่อยๆ คิดว่าจะทำยังไง" ชานนท์ดึงมือของตัวเองกลับมาวางไว้ที่ข้างตัวก็จะเอ่ยให้อีกฝ่ายจิบชาเพื่อคลายความเครียดบ้าง

"ผมไม่รู้ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" พัดเอ่ยออกมาพลางยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ กลิ่นหอมอ่อนๆ และรสชาติละมุนของมันช่วยคลายความเครียดของเขาไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

"เป็นคุณจะทำยังไง"

"คำว่าครอบครัวสำหรับคุณคืออะไรครับ" ชานนท์เลือกที่จะตอบคำถามของอีกฝ่ายด้วยคำถาม

"ก็...ความรัก ความอบอุ่น ความสบายใจที่ได้อยู่กับคนที่รักมั้งครับ"

"คำตอบของคุณมันคือความรู้สึกของการเป็นครอบครัว มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานะพ่อแม่ลูกใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบแต่จริงใจ เขาจ้องมองเข้าไปยังดวงตาของอีกฝ่ายพยายามสื่อถึงความจริงใจผ่านสายตา

"..."

"คุณพัดครับ ครอบครัวที่อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขและเป็นความสบายใจของกันและกันไม่จำเป็นต้องเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์นะครับ ผมอยากให้คุณเลือกที่จะรักษาความสุขของตัวเองและขณะเดียวกันก็รักษาความสุขของเด็กๆ ไปด้วยกันได้"

"..."

"คุณเป็นสามีและภรรยากันมันเลิกรักกันได้ครับ แต่คุณต้องยอมรับว่าภาณินและภีมพลลึกๆ แล้วเขาก็ยังต้องการพ่อ คุณหย่าขาดกับเขาแต่เขาไม่ได้หย่าขาดกับลูกนะครับ"

"..."

"ที่ผมจะบอกก็คือถ้าคุณเลือกที่จะหย่ากันก็ขอให้เขายังได้ทำหน้าที่ของพ่อเถอะครับ เพราะบางอย่างคุณทำแทนเขาไม่ได้หรอกนะครับ ภาณินและภีมพลเองจะยังได้รู้สึกว่าครอบครัวเขาไม่ได้แยกไปไหน และยังได้รับความรักทั้งจากเขาและคุณ"

พลลภัตม์คิดตามคำพูดของอีกคน เขาสบายใจทุกครั้งเวลาได้คุยกับคนตรงหน้ามันเหมือนได้เพื่อนที่คอยรับฟังและอยู่ข้างกันเวลาเจอปัญหาต่างๆ ชานนท์เป็นอีกหนึ่งคนที่เขาอยากให้เป็นเซฟโซนของเขา

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างถ้วยชาของเขาสั่น หน้าจอขึ้นชื่อว่าเป็นนิมานลดาที่โทรเข้ามาหาเขา มือขาวเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาและกดรับสาย ก่อนที่จะกรอกเสียงตามลงไป

"ฮัลโหล"

"พัด แกเห็นข่าวยัง" เสียงของปลายสายดูร้อนรน ตลอดทั้งวันเขาใช้เวลาอยู่แต่กับตัวเองจึงไม่ได้ติดตามข่าวสารสักเท่าไหร่

"มีอะไรหรือเปล่านิ่ม"

"แกรีบดูข่าวเดี๋ยวนี้เลย ขึ้นแท็กอันดับหนึ่งในทวิตด้วยตอนนี้" เขายกโทรศัพท์ออกจากหูก็จะกดเข้าไปยังแอปพลิเคชันนกสีฟ้าชื่อดัง และเขาก็เจอเข้ากับแฮชแท็กที่นิมานลดากล่าวถึง

เป็นที่นิยมใน ไทย

1 #เรนพัด

นิ้วเรียวกดเข้าไปในแท็กนั้นแล้วก็พบว่าในแท็กกำลังพูดถึงข่าวที่พวกเขาทะเลาะกันจนเรวัตต้องเก็บกระเป๋าและออกจากบ้านเขาไป ในข่าวยังมีภาพของเรวัตที่กำลังลากกระเป๋าเดินไปขึ้นรถเหมือนจะถูกถ่ายจากคนในหมู่บ้าน

'เลิกกันชัวร์ๆ ผัวถึงเก็บกระเป๋ามาแบบนี้'

'คู่นี้เราชอบมากเลย ทำไมเลิกกันล่ะคะ'

'ถ้าเลิกกันจริงเสียดายนะ เขาอุตส่าห์แต่งงานกันมาหลายปี'

'หรือว่าผัวนอกใจป่าว'



...

- TBC -

ตอนนี้เขียนยากมากกกก มันเหมือนต้องเขียนให้ชัดว่าแต่ละคนมีความต้องการยังไงอ่ะค่ะ

ขอเมนท์ติชมด้วยนะค้าบ มารอลุ้นรอสาบอีพี่เรนกันค่ะ

พูดคุยกันในทวิตได้น้า ติดแท็ก #เกมนอกใจ ด้วยน้าอยากอ่าน

ทวิตเขาเอง >> hps://twitter.com/lopittupp

ฝากกดไลค์กดแชร์ด้วยนะค้าบ

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
เอาให้นังเขมกะผัวชั่วหนักๆๆเลย

พัดต้องเข้มแข็งไว้นะ เพื่อลูกๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
พีดเข้มเเข็งนะ

ออฟไลน์ piakunaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
พี่เรน​ หึหึ​ เป็น​กำลัง​ใจ​ให้​นักเขียน​นะคะ​ ​สู้​ๆ​นะคะ​นักเขียน​

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0

ออฟไลน์ angelninae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ไปให้สุดค่ะ สงสารพัดมากก มีแต่เรื่องร้ายๆๆ  :hao5:

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +841/-16
สัตว์ตัวผู้มันยังรักลูกตัวเอง
แต่นี่อะไร..ไอ่เรน
เมิงเลว ยิ่งกว่า...สัตว์-เด-รัจ-ฉาน

รอวันที่เมิงซมซาน ไม่เหลือใคร
วันนั้นจะยิ่งกว่า สมน้ำหน้า

เร็วๆนะ พี่เวรน้องกรรม ทั้งหลาย
ติดจรวดมาเลย ยิ่งดี

ไอ่ชั่ว(เรน)

ขอบคุณฮับ..คนแต่ง
อ่านตอนนี้มันโดนใจ ถูกใจเหลือเกิน
+1 เป็นกำลังใจให้จ้า

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
เรวัฒน์ คนเลววววว :beat: :beat: :beat:

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
ไอ้เลว เฮ้ย! ไอ้เรนเลว นี่มันเห็นแกตัวมากนะ ทุเรศ! สมคควรที่ลูกจะผิดหวัง

ภีมกับภามาแม่กอดที โอ๋ๆนะ พัดเรียกประชุมคุยกับลูกพร้อมกันเลยดีกว่า จะเอาไงกับชีวิต เหมือนลูกจะเห้นไม่ตรงกัน แต่เลิกไปเลยกับพ่อของลูก

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
เอ้า!! มีปัจจัยภายนอกเสือกเข้ามาอี๊ก 5555 จะทำให้พัดเขว้ไม่หย่าแล้วป่ะเพราะว่าต้องการรักษาภาพชื่อเสียงไว้ โถถถถ อย่าหน้าบางไปเลยนะพัด คนนอกไม่ได้เข้ามาอยู่ด้วยนี่ จะไปรู้อะไร เห็นด้วยกับที่คนข้างบ้านพูดนะหย่ากัน แต่ก็ไม่ได้กีดกันสถานะพ่อนี่ พัดไม่ต้องไปถามหรืออยากรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาแล้ว มาทะเลาะกันจนบ้านแตกอีก จะหย่าจะจบคือนิ่ง เขาไม่หย่าก็เตรียมแรงสู้ฟ้องหย่าดีกว่า ดูท่าเขาจะไม่ยอมง่ายๆซะแล้ว มาทะเลาะกันร้องไห้ฟูมฟายเปลืองแรง เห็นแล้วเหนื่อยแทน แต่ก็เข้าใจอะนะ เสียใจนี่ 555555 ดำเนินจบตอนนี้ดีกว่าลากยาวไปจนกว่าใจภาจะพร้อมหรือป่าว หรือจะยังไม่หย่าแล้วอยู่เป็นครอบครัวเหมือนที่ภาภีมยังอยากให้เป็นดูซิ พ่อที่ไม่ค่อยกลับบ้าน เมียน้อยแอบมาระรานเมียหลวงและลูกที่บ้าน พ่อแม่เมินเฉยเย็นชาใส่กัน ทะเลาะกันบ่อย ดูซิจะทนได้ไหม แบบไหนที่ต้องการ หรือจะให้พ่อแม่ยิ้มให้กัน แสดงความรักต่อกันทั้งๆที่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงเนี้ยะนะ ภาภีมไม่ต้องหลอกตัวเองไปกว่านี้เลย แต่ก็เข้าใจอีกแหละ เด็กน้อยเด็ก ต้องคุยกันให้เข้าใจ ค่อยๆคิดค่อยๆคุย มีสติกว่านี้ได้แล้วพัด สนุกกกกกกกกก ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รออ่านตอนหน้าเลยค่ะ จะทำไงดีพัด หึหึ อิอิ  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ m_ilk_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :sad4:
สงสารพัดกับเด็กๆ
อยากตบผัวชั่วกับนังเมียน้อยเลวมากกกกก หื้มมม

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3490
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-6
ฟ้องหย่าไปเลยในเมื่อขอหย่าดี ๆ ไม่ชอบ ต้องให้ขุดความเหม็นเน่ามาประกาศ มาแฉ
มาให้เสียชื่อเสียงกันทั้งหมดก็เอา ในเมื่อขอดี ๆ ไม่ได้ อยากทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ก็เอา
จะได้รู้ ๆ กันให้หมดทั้งประเทศว่าใครมันดี ใครมันเลว ใครมันเป็นมือที่สามกันแน่
อยากรู้เหมือนกันว่าเขมจะแก้ตัวยังไง และถ้าให้ดีคนที่โดนเขมทำร้ายก็ออกมาแฉด้วยยิ่งดี
เอาให้ไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ได้ ไม่ต้องมีงานทำ ไม่ต้องมีชื่อเสียงหรือหน้าตาไว้ประดับในสังคมหรอกนะคนเลว ๆ แบบนี้

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด