Unfaithful เกมนอกใจ (Mpreg) // บทที่ 11 เก็บดวงดาว 100% (04/06/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Unfaithful เกมนอกใจ (Mpreg) // บทที่ 11 เก็บดวงดาว 100% (04/06/2020)  (อ่าน 4064 ครั้ง)

ออนไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


**********************************************





 การหักหลังเป็นสิ่งต้องห้ามกระทำในชีวิตคู่ เพราะเมื่อคุณเลือกที่จะหักหลังเขาแล้ว

แสดงว่าคุณไม่ได้เห็นค่าความรัก ความไว้ใจที่เขามีให้คุณ

หากในอนาคตมันจะเป็นอย่างไร จะต้องสูญเสียสักเท่าไหร่ ให้มันคุ้มกับความไว้ใจ
ที่เขาต้องเสียให้กับคุณไป ขอให้คุณรู้ไว้ตรงนี้เลยว่า...

'คุณเป็นคนเริ่มเกมนี้เอง'

#เกมนอกใจ

...

สวัสดีค้าบบบบ ขอฝาก #เกมนอกใจ ไว้ด้วยนะค้าบ

พอดีว่าเราไปดูซีรีส์ A World of Married Couple มา แล้วอินมะหวาย

เลยลองแต่งสนองนีดตัวเองดูนะค้าบ

ยังไงก็ ฝาก เม้นติชมให้ด้วยนะค้าบ

พูดคุยในแท็กนี้เลยนะ #เกมนอกใจ  อยากคุยกับทุกคน
[/size]
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-06-2020 19:02:13 โดย lopittup »

ออนไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0

บทที่ 1 ปฐมบทละครชีวิต



ในโบสถ์ใหญ่สีขาวตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง มีการจัดพิธีแต่งงานแห่งปีของดาราหนุ่มและผู้กำกับชื่อดังแห่งวงการมายาที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในตอนนี้ เนื่องจากสาเหตุของการแต่งงานที่รวดเร็วดุจสายฟ้าเป็นเพราะข่าวฉาวที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วเมืองหลวง

"ท้องแหละไม่งั้น ไม่รีบแต่งขนาดนี้หรอก"

"อยากจับคนรวยมากกว่า อาชีพนักแสดงไม่มั่นคงนี่นา"

"ก็จริงนะมีผัวรวยดีกว่าเป็นไหนๆ"

เสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่วทั้งงานวิวาห์สุดหรู คำครหาต่างๆ มากมายถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นเครื่องมือตัดสินชีวิตของ พลลภัตม์ ภัชรภิรมย์ นักแสดงหนุ่มที่กำลังอยู่ในช่วงดังพลุแตก จากการแสดงละครที่สร้างปรากฏการณ์ให้กับวงการบันเทิง เขาได้คบหาดูใจกับ เรวัต อรรถจิรานันท์ ผู้กำกับชื่อดังที่มีฐานะร่ำรวยติด 1 ใน 10 ของประเทศ

แม้จะคบหาดูใจกันได้เพียงปีกว่าๆ แต่ทั้งคู่ก็ตัดสินใจเข้าพิธีวิวาห์ ประกาศเป็นคู่สมรสที่จะร่วมใช้ชีวิตด้วยกันฉันท์สามีภรรยา เหตุผลที่ทั้งคู่ตัดสินใจแต่งงานเนื่องจาก

พัดตั้งท้องได้ 2 เดือนกว่า

ในสมัยปัจจุบันการตั้งท้องในเพศชายไม่ได้เป็นเรื่องแปลกใหม่ เนื่องจากหลายสิบปีก่อนเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายกันไปจำนวนมาก ทำให้จำนวนประชากรในประเทศลดลงมากที่สุดมากในประวัติศาสตร์ ทางการแพทย์จึงเกิดไอเดียฝังมดลูกให้กับกลุ่มรักร่วมเพศเพื่อสร้างโอกาสในการสร้างชีวิตใหม่ให้กับคนรักเพศเดียวกันที่ต้องการตั้งครรภ์ได้

แม้เรนจะไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้เนื่องจากเขายังไม่อยากผูกมัดตัวเองไว้กับชีวิตของใคร เขายังอยากที่จะใช้ชีวิตรักสนุกเป็นตัวของตัวเองต่อ แต่เมื่อรู้ว่าแฟนหนุ่มตั้งท้อง ทางพ่อและแม่ก็รีบเร่งให้เขารับผิดชอบชีวิตของพัดเพราะพ่อกับแม่ของเขานั้นต้องการเพียงแค่ทายาทที่จะมาสืบสกุลต่อจากเขาก็เท่านั้น

งานวิวาห์ในวันนี้จึงได้เกิดขึ้นท่ามกลางเหตุผลของบรรดาผู้ใหญ่

"โดยที่ท่านทั้งสองมีเจตจำนงที่จะสมรสกัน ขอให้ท่านจับมือขวาของกันและกัน และแสดงความสมัครใจต่อหน้าพระเจ้าและพระศาสนจักรของพระองค์"

สิ้นเสียงของบาทหลวง พัดจึงยื่นมือไปจับมือขวาของเรนเอาไว้ เขาน้ำตาคลอและกระชับมือหนาของอีกฝ่ายให้แน่นยิ่งขึ้น ส่งผ่านความรัก ความไว้ใจให้แก่กัน

"ผมนายเรวัต อรรถจิรานันท์ ขอรับคุณพลลภัตม์ ภัชรภิรมย์ เป็นภรรยา และขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยามสุขและในยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่"

"ผมนายพลลภัตม์ ภัชรภิรมย์ ขอรับคุณเรวัต อรรถจิรานันท์ เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยาสุขและในยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่"

"ความสมัครใจที่ทั้งท่านสองได้แสดงต่อหน้าพระศาสนจักรนี้ ขอพระเจ้าทรงพระเมตตา ทำนุบำรุงให้เข้มแข็งและประทานพร แก่ท่านทั้งสองอย่างอุดมสมบูรณ์ สิ่งที่พระเจ้าได้ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน มนุษย์อย่าได้แยกจากกันเลย"

"อาเมน"

เสียงปรบมือดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วโบสถ์หลังใหญ่เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้กับสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน มันเปี่ยมไปด้วยความยินดีและชื่นชม

แต่ใครจะคิดว่านั้นคือการเปิดฉากโรงละครชีวิตเรื่องใหญ่ ที่จะนำมาซึ่งความสูญเสีย





15 ปีผ่านไป

ไม่ได้ไวจนเกินไปและไม่ได้นานจนขาดใจ พวกเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์เพียบพร้อมทั้งพ่อแม่และลูก

พัดและเรนมีลูกชาย 2 คนด้วยกัน คนโตอายุ 15 ปีกำลังขึ้นม.3 ส่วนคนเล็ก อายุไล่เลี่ยกันคือ 12 ปีกำลังเข้าม.1 ตามพี่ไปติดๆ วันนี้คือวันแรกของการเปิดภาคเรียนใหม่ของลูกๆ ทั้งสองคน พัดจึงต้องลุกมาเตรียมอาหารตั้งแต่เช้า

ที่จริงตลอดเวลา10กว่าปี เขาก็ทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว

"หอมจังครับ วันนี้แม่ทำอะไร"

"แกงจืดครับ น้องภาไปตามพี่ภีมมาทีสิครับ"

เขาตอบรับและสั่งลูกชายคนเล็กให้ไปตามพี่ชายตัวโตมาทานอาหารเช้า พลางตักแกงจืดที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายลงในถ้วยและเริ่มจัดโต๊ะอาหาร รอลูกชาย

"แม่! พี่ภีมตื่นสาย"

"ขี้ฟ้อง!"

เสียงทะเลาะกันดังแว่วมาเข้าหูของพัด เขาจึงลุกขึ้นเดินตามไปหาที่มาของเสียงบนบ้านชั้นสองห้องสุดท้าย

"มีอะไรกันครับ เอะอะอะไรกัน"

"พี่ภีมยังแต่งตัวไม่เสร็จเลยครับ ตื่นสายชัดๆ" คนตัวเล็กเท่าเอวของเขาได้ทีรีบฟ้องใหญ่ว่าพี่ชายตัวดีตื่นสายเป็นเหตุให้ตอนนี้ยังจัดการตัวเองไม่เรียบร้อย

"โอเคครับ น้องภาลงไปรอแม่ที่โต๊ะอาหารก่อนนะ"

"เอาให้หนักเลยนะแม่ แบร่" แลบลิ้นเยาะเย้ยคนพี่เสร็จเจ้าตัวเล็กของบ้านก็รีบแจ้นวิ่งลงไปรอยังชั้นล่างทันที ไม่วายโดนเขาตะโกนไล่หลังว่าให้ระวัง อย่าวิ่งซนเป็นลิงทโมนแบบนี้

"ภีมเสร็จหรือยัง"

"กำลังเสร็จกางเกง"

"สายตั้งแต่วันแรกไม่ดีเลยนะ"

"รู้แล้วน่าแม่" เด็กชายอายุ15ส่งเสียงตอบรับแบบขอไปที เขาไม่ได้สนใจอะไรมากอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่มีน้องเกิดมาแม่ก็แทบเข้มงวดและกดดันเขาในทุกๆเรื่อง เทอมที่แล้วเกรดเขาตกลงแค่ 0.5 แม่ก็งดให้เขาเล่นคอมและโทรศัพท์

เขารู้ว่าเขาต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเจ้าภา

แต่เขาก็ต้องการใช้ชีวิตในแบบที่เขาอยากใช้บ้าง





บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในตอนเช้าเป็นไปอย่างเรียบง่ายและธรรมดา พวกเขารับประทานอาหารเช้าด้วยกันสามคน

เพราะคนที่เป็นเสาหลักของบ้านอย่างเรวัตไม่ได้อยู่บ้านมา 4 วันแล้ว

"ภีมน้องไปเข้าโรงเรียนเดียวกับเราแล้ว ทุกเย็นพาน้องกลับบ้านด้วยนะลูก"

"แม่ ไอ้เตี้ยมันกลับเองได้น่า"

"พี่อยากหนีแม่เที่ยวมากกว่าอะดิ"

"ไอ้เตี้ย!" ภีมพลสบถคำหยาบใส่ภาณิน น้องชายของตนเพราะมันบังอาจมารู้ทันความคิดของเขา

หลังจากนั้นก็เกิดสงครามย่อมๆ กันขึ้นบนโต๊ะอาหาร ทำให้ผู้เป็นแม่ต้องคอยห้ามสงครามครั้งนี้

"พอกันเลยทั้งคู่"

"..."

"..."

"แม่ขอสั่งให้พาน้องกลับมาด้วยทุกเย็น ตามนี้นะครับ"

ภีมถอนหายใจด้วยความอารมณ์เสียที่ต้องคอยดูแลน้องชายที่น่ารำคาญคนนี้ ทั้งๆ ที่มันก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้ ดูอย่างเขาสิ ตอนขึ้นม.1 แม่ยังให้กลับบ้านเองได้เลย

"แล้วพ่อจะกลับมาวันไหนครับแม่ ภาคิดถึงพ่อแล้ว"

เด็กน้อยตัวเล็กไม่ได้สนใจพี่ชายของเขาอีกต่อไปแต่กล่าวไปถึงผู้เป็นบิดาของตนที่ไปถ่ายงานละครอยู่ต่างจังหวัดถึง 4 วัน 4 คืนด้วยกัน

"คุณพ่อจะกลับมาวันนี้ครับ"

"จริงเหรอครับ" เด็กน้อยถามด้วยความตื่นเต้น

"ครับ เดี๋ยวภาไปโรงเรียนกลับมาก็จะเจอคุณพ่อแล้วครับ"

"เย่ๆ" ได้ยินผู้เป็นแม่บอกแบบนั้นเขาก็ชูมือขึ้นกู่ร้องด้วยความดีใจที่จะได้พบหน้าบิดาอีกครั้ง

"รีบทานข้าวกันก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายนะ"

"ครับ" เด็กน้อยตอบรับเสียงใสพลางรีบรับประทานอาหารก่อนที่จะไปโรงเรียนไม่ทัน



"ตั้งใจเรียนนะครับ ตอนเย็นรับน้องกลับด้วยนะภีม"

"ครับ"

พัดขับรถมาส่งลูกๆถึงหน้าโรงเรียนก่อนถึงเวลาเข้าแแถว เขาบอกลาลูกชายคนเล็กและหันไปกำชับกับลูกชายคนโตว่าเย็นนี้ต้องพาน้องกลับบ้านด้วยกัน ก่อนที่จะออกรถเพื่อที่จะไปซื้อของสดที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเอามาเตรียมไว้ทำอาหารตอนเย็นจะได้ไม่ต้องออกจากบ้านอีกให้เสียเวลา

ระหว่างที่กำลังเดินเลือกซื้อของเตรียมทำอาหารเย็นอยู่นั้น เขาก็คิดเมนูอาหารไปพลางๆ เพราะวันนี้จะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง คนในครอบครัวของเขาแต่ละคนเลือกน้อยกันซะที่ไหน

เรนไม่กินกุ้งและอาหารทะเลอื่นๆ เพราะเขาแพ้

ภีมไม่ชอบบล็อคโคลี่เพราะกลิ่นของมัน

ภาไม่ชอบอาหารสจัดเพราะเขากินเผ็ดไม่ได้

เขาต้องเลือกเมนูให้ถูกปากทุกคนในบ้านมันทั้งยากและปวดหัว ตั้งแต่ที่เขาผันตัวออกมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวและไม่ได้รับงานแสดงอีกเลยตอนนี้ก็ 10กว่าปี มาแล้ว เขาไม่ปฏิเสธเลยว่าคิดถึงงานแสดงเอามากๆ แต่ถ้าเขาไม่ทำหน้าที่ดูแลทุกคนในบ้านเขาก็จะโดนครอบครัวฝั่งสามีตำหนิเอาได้ว่าบกพร่องในหน้าที่ภรรยา

เขาจึงตัดสินห่างจากวงการตั้งแต่ตั้งท้องภาณิน

"พัด"

"นิ่ม!?"

ระหว่างที่กำลังเลือกซื้อของอยู่นั้นเขาก็ถูกเสียงเล็กดึงความสนใจไปหาเจ้าตัว ผู้หญิงที่สูงพอๆกับเขา ผิวขาวสว่างและใส่แว่นกันแดด ร้องทักเขา เขาจำได้ทันทีเลยว่าเป็นเธอ

นิมานลดา ปัญสินภพ นางเอกสาวเพื่อนรักของเขาที่ไม่ได้เจอกันมานาน

"โอ้ยคิดถึงมากเลยเนี่ย"

"เหมือนกันนั่นแหละ" เขากอดตอบรับอ้อมแขนของเพื่อนสาวที่สนิทกันด้วยความโหยหา เพราะไม่ได้เจอกันนานเลยมีเรื่องให้คุยกันเป็นพิเศษ

พวกเขากำลังนั่งกันอยู่ที่ร้านกาแฟกลางห้างดังมีสายตามากมายสอดส่องมองมาที่พวกเรา

"คนมองเต็มเลย ดีใจนะเนี่ยได้มานั่งกินกาแฟกับนางเอกดัง"

"ในอดีตย่ะ ตอนนี้ 30 กว่าแล้วมั้ย"

"5555แต่ก็ยังสวยอยู่นะ"

"ปากหวาน" พวกเขาพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานเพราะอีกฝ่ายยังรับงานในวงการบันเทิงอยู่ทำให้ เวลาว่างของพวกเราไม่ตรงกันสักที

"แล้วนี่มาซื้อของไปทำกับข้าวเหรอ"

"ใช่ๆ วันนี้พ่อของพวกแสบจะกลับมาจากถ่ายงานน่ะ เลยมาซื้อของไปทำอาหาร"

"..."

"ไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันมา 4 วันแล้วนะ" ในขณะที่เขากำลังพูดถึงอาหารมื้อนี้ สายตาของเพื่อนสนิทก็เปลี่ยนไป

มันเหมือนไม่แน่ใจในอะไรบางอย่าง

"พัด"

"นิ่มมีอะไรหรือเปล่า"

"..." นิมานลดาใช้สมองคิดไตร่ตรองถึงเรื่องที่จะพูด ว่าสมควรหรือไม่

เธอไม่อยากก้าวก่ายเรื่องในครอบครัวของเพื่อนสนิท

"ไม่มีๆ คิดถึงหลานจังไม่เจอนานแล้ว"

"โตขึ้นเยอะแล้วนะ สูงกว่าน้านิ่มแล้วมั้ง"

"ถ้าสูงกว่าฉัน ก็สูงกว่าเธอด้วยนั่นแหละย่ะ"

เธอเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาแล้วตัดสินไม่พูดถึงเรื่องของครอบครัวของพลลภัตม์

เพราะเธอไม่อยากเป็นคนไปยุแยงให้ครอบครัวเขาแตกกัน

บางทีเธออาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้

(ต่อ)

"แล้วนี่จะซื้ออะไรอีกไหม"

"ไม่แล้วล่ะ เราว่าจะกลับเลย" เขาซื้อของที่ต้องการครบหมดแล้วและกลัวว่าจะกลับไปไม่ทันสามีของเขากลับมาที่บ้านเลยตัดสินใจที่จะกลับทันที

"แหม่ๆ อยากรีบกลับไปหาพี่เรนล่ะสิ"

"ก็ใช่ แหะๆ" เขาตอบพลางยิ้มเอียงอาย เขาน่ะติดเรวัตมากยิ่งกว่าอะไร แค่ไม่ได้เจอกัน 4 วันก็แทบจะบ้าอยู่แล้ว

"งั้นแยกกันเลยก็ได้นะ" เขาพยักหน้าแล้วก็บอกลานิ่ม ก่อนที่จะเดินลงไปยังลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า เพื่อที่จะขับรถกลับไปที่บ้าน

Rrrrrrrrrr

ระหว่างทางไปลานจอดรถ เครื่องมือสื่อสารทรงสี่เหลี่ยมในมือก็สั่นขึ้นมา ปรากฏเป็นเบอร์ของสามีที่เขาเฝ้ารอเป็นคนโทรเข้ามา

"ครับพี่เรน" เขากดรับสายพลางขานเรียกอีกฝ่าย

"ตอนนี้อยู่ไหนพี่กลับมาบ้านไม่เจอใครเลย" เสียงปลายสายติดเหนื่อยล้า

"ตอนนี้พัดอยู่ที่ห้างครับ กำลังจะกลับบ้านแล้ว พี่เรนอยากทานอะไรไหมครับ พัดจะได้ซื้อไปทำให้ทาน" เขาตอบรับอีกฝ่ายพลางถามด้วยความห่วงใย เสียงเรวัตติดเหนื่อยขนาดนั้นที่กองถ่ายละครคงถูกใช้งานอย่างหนักเป็นแน่

"ไม่ต้องหรอก พี่ง่วงมาก อยากพักมากกว่า"

"โอเคครับ พัดกำลังกลับไป" เขาอยากให้ปลายสายได้พักผ่อนจึงไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก จึงวางสายไป



เมื่อกลับมาถึงบ้าน พัดก็ตรงเอาวัตถุดิบทำอาหารเย็นสำหรับรับประทานทั้งครอบครัวไปเก็บในตู้เย็น และเดินเข้าไปคนที่เขารอเจอหน้ามาตลอดทั้ง 4 วัน ขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องนอนชั้นสองที่อยู่ตรงข้ามห้องของลูกชายคนเล็กอย่างช้าๆ เขาเห็นร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หน้าตาครามคมกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนใหญ่

คิดถึง...คิดถึงเหลือเกิน

เขาจดจ้องดวงหน้าคมอยู่สักพักใหญ่ จึงก้มลงไปประทับริมฝีปากเข้ากับปากหนาของคนตัวสูง เขาคงเสพติดพี่เรวัตมากเกินไป อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากห่างไปไหนเลย เมื่อลักหลับคนที่นอนสลบอยู่จนพอใจแล้ว เขาจึงหันมาจัดการเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายถอดไว้อย่างลวกๆพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ทิ้งไว้ข้างเตียง

เขาเดินเสื้อเชิ้ตสีขาวที่นอนราบอยู่กับพื้นห้องขึ้นมาเพื่อออกไปใส่ตะกร้าผ้าให้เรียบร้อย แต่เขาก็เจอเข้าบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ มือเรียวล้วงลงไปหยิบมันขึ้นมา

ก้อนกระดาษที่ถูกขย้ำเอาไว้

พัดค่อยๆคลี่มันออกดูว่าเจ้ากระดาษใบนี้มันคืออะไร แต่คำตอบของคำถามที่อยู่ในใจทำให้เขาลืมหายใจ

ใบเสร็จค่าที่พัก...ลงวันที่รับเงินคือวันนี้

เขาสับสนไปหมด ทำไม? ถึงมีใบเสร็จค่าที่พักของโรงแรมในกรุงเทพอยู่ในกระเป๋าเสื้อของสามีเขา ทั้งๆ ที่เมื่อ 4 วันก่อนจนถึงเมื่อเช้าเรวัตควรเพิ่งกลับมาจากถ่ายงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ

มือเรียวขย้ำใบเสร็จเก็บไว้ที่เดิมแล้วจึงเดินออกมาจากห้องนอน พัดต่อสายหาทีมงานในกองถ่ายที่เขารู้จักทันที

รอไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์

"ฮัลโหลค่ะ พี่พัดมีอะไรเหรอคะ"

"ฟ้าพี่ถามอะไรหน่อยสิ ว่างไหม"

"ได้ค่ะ"

"กลับมาถึงกรุงเทพตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ" เขาตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาในใจออกไปแต่เขาก็กลัว

กลัวคำตอบที่มันจะเป็นแบบที่เขาคิด

"ตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ พี่พัดมีอะไรหรือเปล่าคะ"

ใจของเขากระตุกวูบทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ มันชาขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงเส้นผม

"พี่พัดคะ"

"..." ทำไม

"พี่พัด"

"..." ทำไมเรวัตถึงไม่บอกเขา

"พี่พัดค่ะ!" เขาสะดุ้งหลุดจากภวังค์เมื่อโดนปลายสายร้องเรียกชื่อของเขาเสียงดังพร้อมถามว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เขาตอบกลับไปว่าไม่มีอะไรและเอ่ยขอบใจอีกฝ่ายก็จะวางสายไป ตอนนี้เขาไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อไป ร่างกายเหมือนหมดแรง ได้แต่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น ใช้ความคิดไตร่ตรองถึงเหตุผลที่สามีของเขาไม่กลับบ้านทันทีที่กลับมาจากทำงาน

เรวัตโกหกเขา

เมื่อวานเรวัตไม่กลับบ้าน

เรวัตไปนอนโรงแรม

เรวัตมีคนอื่น?

คิดมาถึงตรงนี้ อยู่ๆ ใจของเขาก็ปวดหนึบขึ้นมาทันที คนที่เขารักและไว้ใจจะกล้าหักหลังเขาขนาดนี้เลยเหรอ เขาพยายามหาเหตุผลต่างๆ มาลบล้างความคิดนี้ออกไปจากหัวแต่ก็ไม่มีอะไรมาลบมันไปได้เลย

"แม่!" แรงเขย่าที่รุนแรงปลุกสติเขาให้ตื่นจากความคิด ภาณินยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใช้สองแขนจับที่ไหล่ของเขาและส่งสายตาสงสัยมาให้

"แม่เป็นอะไร ภาเรียกตั้งนานทำไมไม่ตอบ" ภาณินเอ่ยถามมารดาออกไป เขาและพี่ชายกลับมาถึงบ้านเมื่อกี้นี้ แต่เห็นแม่นั่งเหม่อลอยอยู่หน้าโทรทัศน์ เขาทั้งเรียกทั้งตะโกนแต่แม่ก็ไม่ได้สนใจเขาเลย

"แม่คิดอะไรเพลินๆ น่ะลูก" พัดเอ่ยตอบลูกชายตัวน้อยพลางดึงเจ้าลูกชายเข้ามาหอมแก้มทั้งสองข้าง

"ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะครับ?"

"ไม่เร็วนะครับตอนนี้ 16.30 แล้วนะ"

พัดตกใจนิดหน่อยที่ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว เขานั่งจมอยู่ในความคิดมาตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้

เขาเอ่ยไปบอกให้ลูกไปทำการบ้านพักผ่อน ส่วนตัวเขาก็แยกไปเตรียมอาหารเย็นสำหรับวันนี้





"ภาลูก...ไปตามคุณพ่อกับพี่ภีมมาทานข้าวหน่อยครับ"

"ได้ครับ" เด็กชายละความสนใจจากการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ที่กำลังทำอยู่ ลุกขึ้นเดินไปชั้นสองเพื่อไปเรียกพ่อและพี่ชายลงมารับประทานอาหารพร้อมหน้ากัน

"ภาคิดถึงพ่อมากเลย"

"อ้อนเอาอะไรอีกล่ะเราน่ะ ฮ่ะๆๆๆ"  เรวัตพูดพลางหัวเราะมองเด็กตัวเล็กเกาะแขนแล้วเอาแก้มมาถูบริเวณไหล่ของเขา เรียกสายตาเอ็นดูจากเขาได้เป็นอย่างดี

"ไม่อยากได้อะไรสักหน่อย"

"ใช่เหรอครับ อีกสามวัน วันเกิดใครน้า" เรวัตเอ่ยกระเซ้าลูกชายคนเล็กบนโต๊ะอาหารเรียกหน้ามุ้ยของเด็กชายตัวน้อย

"ภาแค่อยากอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ก็พอแล้วครับ ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายปีแล้ว"

พัดคิดตามที่ภาณินพูดสองสามปีมานี้ สามีเขาทำงานหนักมากๆแทบไม่มีเวลาให้ลูกเลยในวันเกิดจนทำให้เจ้าตัวเล็กน้อยใจอยู่หลายครั้ง

"แล้วพี่ล่ะไม่อยากอยู่ด้วยหรือไง"

"ใครจะไปอยากอยู่กับพี่ภีมกัน แหวะ" เรวัตมองพี่น้องทะเลาะกันแล้วก็นึกเอ็นดู แต่สายตาของเขาก็ไปตกยังร่างบางที่นั่งอยู่ตรงข้าม พลลภัตม์นั่งเหม่อลอย

เหมือนในหัวกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ตลอด

"พัด"

"..."

"พัด"

"คะ ครับ" เขาสะดุ้งที่จากความคิดเงยหน้ามองเรวัตที่ร้องเรียกเขา

"เป็นอะไร"

"เปล่าครับ" พัดส่งยิ้มให้อีกคนแล้วลงมือรับประทานอาหารต่อ พยายามไม่คิดถึงเรื่องที่พบเจอมาวันนี้ ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ

เมื่อทานอาหารเสร็จสามคนพ่อลูกก็แยกย้ายกันเข้าห้องไปแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงพัดที่กำลังทำความสะอาดโต๊ะอาหารและล้างจานช้อนส้อมอยู่ในครัว ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ เขาแขวนผ้ากันเปื้อนไว้กับราวก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองมุ่งหน้าไปที่ห้องนอนของตนเอง

มือเรียวเปิดประตูเข้ามาในห้องแต่กลับไม่เจอร่างของสามีที่เขารัก หูของเขาพลันได้ยินเสียงน้ำที่ดังมาจากห้องอาบน้ำทำให้เขารู้ว่า เรวัตกำลังชำระล้างร่างกายอยู่ในนั้น เขาเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงพลันเหตุการณ์เมื่อตอนเที่ยงก็วิ่งเข้ามาในหัวของเขา เขาที่คิดทบทวนอย่างดีแล้ว ไม่มีวิธีไหนจะดีไปกว่าการถามออกไปตรงๆ

บางทีเขาอาจจะเข้าใจผิด

Rrrrrr

เสียงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงดังขึ้น

แต่มันไม่ใช่ของเขา...

สมองของเขาเกิดการประมวลผลขึ้นมาว่าในโทรศัพท์ของเรวัตมันต้องมีบางอย่าง บางอย่างที่ตอบความสงสัยในใจของเขาได้ มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าเครื่องมือสื่อสารสี่เหลี่ยมของสามีแล้วเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา แสงสว่างของหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เขาเห็นอะไรบางอย่าง

มีแจ้งเตือนข้อความเข้าล่าสุด

แต่โทรศัพท์ของสามีเขาดันต้องใส่รหัสผ่าน

สมองของเขาพยายามนึกว่าเรวัตจะตั้งรหัสอะไร

วันเกิดเจ้าตัว...ไม่ใช่

วันเกิดเขา...ไม่ใช่

วันครบรอบ...ไม่ใช่

วะ....

"คุณทำอะไร" พัดที่สนใจแต่โทรศัพท์ของสามีจนไม่ได้ยินเสียงปิดน้ำและเสียงเปิดประตูห้องน้ำเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เรวัตกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำพลางจ้องมาที่เขา



...

- TBC -

ยัยนิ่มไปรู้ไรมาาา ทำไมไม่บอก!

ติชมให้ด้วยนะครับ อยากอ่านเมนท์ทุกคนนะ

จะได้มีกำลังใจ ฝากพูดคุยติดแท็ก #เกมนอกใจ ในทวิตด้วยนะครับ

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
กำลังสนุกเลย อ่านเพลินมากๆ
แล้วนิ่มไปรุ้อะไรมา? คนเจ้าชุ้รักสนุก มันเลิกยากอ่าเนอะ เจ้าภากับเจ้าภีมก้น่ารัก

เราสับสสนนิดนุง ตอนนี้เรนกับพัด30 กลางๆหรอ? หักล้างกับลูกแล้วเหมือนมีเจ้าภีมตอนอายุ15? เพราะภีมอายุ15  หรือเราสับสน อ่านไม่เข้าใจเอง

ติดตามๆ อัพบ่อยๆนะคะ

ออนไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ใช่ครับ เราให้พัดแต่งงานตอน 20 ตอนนี้ก็ 35 ส่วนพี่เรนแก่กว่าพัดประมาณ 1-2 ปีก็เป็น 36-37 ครับ

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
คนเจ้าชู้มักลื่นไหล ยิ่งพัดรักเรนรักปานดวงใจยิ่งตาบอด อะไรก็เชื่อใจ ง่ะๆ อย่าๆ อย่าเชียว 555 สนุกกกดีอ่ะ มาๆมาต่อ อยากรู้ตอนต่อไปละ จะเกิดไรขึ้นบ้าง ลูก2ก็สตรองได้ว้อยยยยย ใช่ม่ะพัด?? 555555  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ piakunaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ปาศีลข้อ​ 3 ใส่หน้าพี่เรน ติดตามค่ะ​ มาต่อเร็วๆนะคะ​ สู้ๆนะคะนักเขียน

ออฟไลน์ Windtofree

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ้ยยย ชอบแนวนี้ภาษาลื่นดี น่าติดตามครับ

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออนไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
บทที่ 2 ความจริง 100%


'พี่เรน'

'หื้ม?'

'สัญญากับพัดได้ไหม' เขาเงยหน้าจากอกแกร่งเอ่ยถามร่างหนา ที่กำลังกกกอดเขาอยู่บนเตียงผ้าใบริมชายทะเล สถานที่ที่เราเลือกมาฮันนีมูนหลังจากเสร็จสิ้นงานแต่ง

'ได้ครับคนเก่ง'

'ถ้าวันไหนพี่เรนหมดรักกันแล้ว บอกกันได้ไหม'

'พัด?'

'อย่าโกหก อย่านอกใจพัดนะ' เขากลัว กลัวการถูกละเลยจากคนตรงหน้า กลัวความรักที่มีหายไป

กลัวการเป็นคนโง่สำหรับใคร

'มันจะไม่มีวันนั้นแน่นอนครับ'

'...'

'พี่สัญญา'



"คุณทำอะไร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคนตัวเล็กที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์ของเขาอยู่ที่ปลายเตียง

"..."

"ถามว่าทำอะไร" ไม่มีคำตอบจากอีกคน เขาจึงเอ่ยเสียงเรียบเป็นการกดดันอีกครั้ง

"ผมเห็นโทรศัพท์พี่สั่นเลยหยิบขึ้นมาดู"

"..."

"มีคนส่งข้อความมาหาพี่"

"ไม่ต้องยุ่ง" เอ่ยสั่งเสียงเข้มก่อนจะดึงโทรศัพท์มาไว้กับตัวเองแล้วเดินเลยไปยังห้องแต่งตัวที่กั้นไว้เพื่อแต่งกาย

พัดมองตามร่างหนาของอีกฝ่ายเดินผ่านประตูเข้าไปแล้วก็ถอนหายใจ พลันในอกของเขาก็ปวดหนึบขึ้นมาเสียอย่างนั้น ท่าทางเหมือนมีความลับนั้นของเรวัต ยิ่งทำให้เขากลัวมากขึ้น

กลัวว่าสิ่งที่เขาสงสัยมันจะเป็นจริงขึ้นมา



"พี่ภีมเสร็จยัง แม่ให้มาตามแล้วนะ" ภาณินในชุดนักเรียนเรียบร้อยยืนเคาะประตูห้องนอนของพี่ชายหลายครั้ง เพราะไม่มีเสียงขานรับตอบกลับมาเลยสักครั้ง

"พี่ภีม"

"อืม เสร็จแล้ว" ในขณะที่ภาตัดสินใจจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง คนข้างในก็เปิดมันออกมาซะก่อน

"ทำอะไรอยู่ เรียกตั้งนานแล้ว"

"เพิ่งแต่งตัวเสร็จ"

"ช้า"

"จะกินข้าวไหมเตี้ย ไป" ภาณินหันไปคว่ำปากใส่พี่ชายพลางเดินนำลงไปชั้นล่างที่พ่อกับแม่ของเขากำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

"มาแล้วเหรอลูก มาๆ เดี๋ยวพ่อต้องไปคุยงานอีกจะสายเอา"

"วันนี้พ่อไปส่งพวกเราเหรอครับ"

"ใช่ครับ"

"เย่ๆ" ภาณินกู่ร้องด้วยความดีใจที่วันนี้คุณพ่อของเขาจะเดินทางไปส่งที่โรงเรียนในตอนเช้า โดยปกติจะเป็นคุณแม่ที่ไปส่งวันนี้ได้มีโอกาสไปโรงเรียนพร้อมกับคุณพ่อด้วย เขาน่ะดีใจที่สุดเลย

"วันนี้แม่ไม่ไปส่งด้วยเหรอครับ" ภีมพลหันไปถามมารดาของเขาที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนโต๊ะอาหาร พอเขาเอ่ยถามคนเป็นแม่ก็สะดุ้งทันที

"อะ...อืม วันนี้ให้คุณพ่อไปส่งนะลูก" พัดที่กำลังคิดไม่ตกกับเรื่องของสามีทำให้ช่วงนี้เขาเหม่อลอยบ่อยๆ เมื่อเช้าก็ตื่นสาย เกือบเตรียมอาหารเช้าไม่ทัน

"ช่วงนี้เหม่อบ่อยนะพัด ไม่สบายหรือเปล่า" เรวัตที่คอยสังเกตอาการของภรรยามาตลอด ว่าช่วงนี้พลลภัตม์เหม่อลอยบ่อยครั้ง จึงอดเป็นห่วงไม่ได้

"นิดหน่อยครับ" พัดหันไปส่งยิ้มตอบสามี เป็นรอยยิ้มที่แต่งแต้มให้ดูสวยงามทั้งๆที่ในใจตอนนี้มันมีหมอกปกคลุมจนอึดอัดไปหมด

"แต่ผมอยากให้แม่ไปด้วย" ภีมเอ่ยความต้องการของตัวเองออกไปกลางโต๊ะอาหาร เขาอยากให้แม่กับพ่อไปส่งเขากับน้องด้วยกัน มันคงจะดีไม่น้อยถ้าได้ใช้ช่วงเวลาครอบครัวอยู่ด้วยกัน ตั้งแต่แม่กลายมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว ก็มีแค่แม่ที่คอยไปส่งเขาที่โรงเรียน เพราะพ่อต้องทำงานหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวของเรา ทำให้แทบไม่มีเวลาอยู่ที่บ้านเลย

เขาอยากใช้ช่วงเวลาแบบนั้นอีกสักครั้ง

"ต้องถามพ่อเขานะลูก เพราะพ่อเขามีงานต้องไปทำต่อ" พัดเอ่ยออกไปแบบนั้นเพราะสามีของเขามีงานที่ต้องไปทำต่อจากนี้ ถ้าให้เขาไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วยกันอาจจะเสียเวลากลับมาส่งเขาที่บ้าน ทำให้เรวัตอาจจะสายได้

"ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ได้รีบขนาดนั้น" เรวัตหันมายิ้มตอบเขา เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าแล้วตอบตกลงไป หลังจากนั้นที่เด็กๆ ทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย พวกเขาทั้งสี่คนก็เตรียมตัวเพื่อเดินทางไปโรงเรียน

"วันนี้ภามีความสุขที่สุดเลยครับ ได้ไปโรงเรียนกับพ่อแม่ด้วย" ภาณินชะโงกหน้ามาจากเบาะหลังเพื่อหอมแก้มของทั้งเขาแล้วก็เรวัต พัดส่งยิ้มให้ลูกชายแต่ในใจปวดหนึบ

ช่วงเวลาแห่งความสุข...จอมปลอม

ตลอดทั้งทางมีเพียงเสียงของภาณินและเรวัตที่สื่อสารกันเท่านั้น ภีมพลนั้นนั่งมองออกไปที่นอกหน้าต่างตลอดเวลาทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ไม่ต่างจากเขาในตอนนี้

ในหัวของพลลภัตม์มีแต่เรื่องใบเสร็จค่าที่พักนั้นกวนใจ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเรื่องนี้ก็จะยังวิ่งวนอยู่ในสมองของเขาตลอดเวลา จนเขาเครียดและอยากระบายมันออกไป

หรือว่าเขาควรพูดเรื่องนี้กับใครสักคน

"พัด"

"..."

"พัด"

"ครับ?" เขามองซ้ายมองขวาก็พบว่าตอนนี้ยานพาหนะคันหรูได้พาพวกเขามาถึงโรงเรียนของลูกชายทั้งสองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาบอกลาลูกๆ ทั้งสองก็โบกมือส่งลูกๆ เดินเข้าไปในโรงเรียน

"เดี๋ยวพี่จะแวะกลับไปสะ..."

"ไม่ต้องครับ พัดอยากไไปซื้อของที่ห้างพอดี"

"..."

"ไปส่งพัดที่ห้างนะครับ" เขาหันไปสบตากับสามีของตัวเองพลางส่งเสียงสั่นๆ เอ่ยบอกไป เขากำลังเครียด มันอึดอัดไปหมด อึดอัดจนอยากตะโกนออกมา ระบายมันออกไปบ้างสักครั้ง

"โอเค"



"พี่เรน"

"หื้ม" คนข้างกายขานรับแต่ไม่ได้หันกลับมามองเขาแต่อย่างใด ความสนใจของเขายังคงเป็นถนนตรงหน้า

"มีอะไรอยากบอกผมหรือเปล่า" เขาถามออกไปแล้ว ถามในสิ่งที่อยู่ในหัวเขามาตลอด

"พัดหมายความว่ายังไง" เรวัตหันมาสบตาเขา แต่ในแววตาไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นเลยสักนิด

"ช่วงนี้พี่แปลกไป"

"ถ้าพัดหมายถึงเรื่องโทรศัพท์เมื่อคืน มันไม่มีอะไรเลยนะ"

"..."

"มันก็แค่เรื่องงาน" เขาบอกออกมาแบบนี้ แต่พัดยังคงเงียบ คำที่เรวัตได้บอกกับการกระทำของเขา

มันสวนทางกัน

"เอาโทรศัพท์พี่ไปดูก็ได้" พูดพลางหยิบโทรศัพท์ส่งมาให้เขา

"ไม่เป็นไรหรอกครับ พัดคงคิดมากไปเอง" แต่เขาไม่ได้รับมันมา เพราะถ้าเรวัตกล้าให้เขาดูโทรศัพท์แบบนี้ คงลบมันออกไปหมดแล้ว

"ถึงแล้ว พัดไปก่อนนะครับ" เขาพูดพลางลงจากรถไปในทันที เขารีบสาวเท้าก้าวเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้า ก่อนที่จะนั่งลงตรงม้านั่งกลางห้าง

แรงขาเหมือนไม่มี

เขาแทบไม่อยากทำอะไรเลยในตอนนี้ มันอึดอัด มันหน่วงไปหมด พัดนั่งพักได้สักแป๊บนึงก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนสนิทอย่างนิมานลดาว่าต้องการพบ ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและเดินไปยังร้านกาแฟชื่อดังที่ตั้งอยู่บริเวณชั้นสองของห้างสรรพสินค้า

พัดนั่งรอนิ่มอยู่ที่โต๊ะที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ เขานั่งเหม่อในหัวยังคิดเรื่องนั้นไม่ตกจนกระทั่ง...

"โกโก้ร้อนค่ะ" เสียงเรียกของพนักงานสาวขานรายการเครื่องดื่มที่เขาสั่ง เขาถึงหลุดออกจากภวังค์ ร่างบางเดินไปยังเคาท์เตอร์เพื่อรับแก้วโกโก้นั้นของตน

"แก้วนั้นของผมครับ"

"ครับ?" แต่เขากลับโดนเสียงทุ้มต่ำรั้งไว้ซะก่อน พัดหันไปมองยังที่มาของเสียงก็สบตาเข้ากับตาคู่คมดูมีเสน่ห์ รูปร่างสูงโปร่ง สมส่วนน่ามอง เจ้าของเสียงที่เอ่ยรั้งเขาไว้นั้นมองกลับมาเช่นเดียวกัน

"แก้วที่คุณถืออยู่ของผมครับ" เขาทำหน้างงอีกครั้ง พนักงานถึงเอ่ยออกมาว่าแก้วโกโก้แก้วนั้นมีเจ้าของคือ

'คุณนนท์'

"อ่า...ขอโทษครับ ผมเหม่อนิดหน่อยเลยไม่ได้ยินว่าเป็นของคุณ" เมื่อรู้แล้วว่าคนที่ผิดคือเขาเอง พัดจึงหันไปเอ่ยขอโทษร่างสูงสมส่วนที่ยืนอยู่ข้างเขา

"ไม่เป็นไรครับ" อีกคนหันมาบอกปัดว่าไม่เป็นไรพลางส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้เขา

"นี่ครับ"

"คุณเอาไปก่อนก็ได้ครับ"

"ครับ?" เขาทำหน้างงอีกรอบเมื่อร่างสูงที่มีชื่อว่าคุณนนท์เอ่ยบอกออกมาแบบนั้น

"ขอโทษนะครับ คือผมแอบเห็นคุณนั่งเครียดมานานแล้วคงมีเรื่องไม่สบายใจ เอาแก้วของผมไปก่อนก็ได้ครับ"

"อ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ"

"เขาบอกว่าถ้าได้ดื่มของที่ชอบแล้วจะอารมณ์ดีขึ้นนะครับ" อีกคนยังคะยั้นคะยอให้เขารับแก้วโกโก้ไปก่อน เขาที่ไม่อยากเถียงให้มากความจึงรับมันไว้ ก่อนที่จะกล่าวขอบคุณร่างสูงแล้วเดินจากมายังโต๊ะของตนเอง

(ต่อ)

"พัด" ผมนั่งรอไม่นานนักร่างบางสวยในชุดกระโปรงสีแดงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

"นิ่ม"

"มีอะไรหรือเปล่า" เธอเอ่ยถามถึงสาเหตุในการนัดเจอทันที นิมานลดาจับสังเกตได้ว่าพลลภัตม์มีเรื่องที่ไม่สบายใจถึงได้นัดเธอออกมาหาอย่างนี้ ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาพัดนั่งขมวดคิ้วตลอดเวลาสีหน้าของเขาบอกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังอึดอัด เธอเอื้อมมือไปกุมมือของพัดเอาไว้พลางบีบมือเพื่อเป็นสิ่งยืนยันว่าต่อให้พลลภัตม์จะไม่เหลือใคร

เธอจะยังอยู่ตรงนี้เสมอ

"คือเรา..."

"..."

"เราสงสัยว่าพี่เรนจะมีคนอื่น" พัดตัดสินบอกสิ่งที่ค้างคาในใจมาตลอดทั้งวันให้นิ่มฟัง เขาไม่อยากทนเก็บมันไว้คนเดียวอีกต่อไป มันอึดอัดเกินไป อึดอัดจนเหมือนจะหายใจไม่ออก

"อะไรนะ!?" เสียงแหลมร้องออกมาเสียงดังเมื่อรู้ถึงสาเหตุของการนัดเจอกันครั้งนี้ของอีกฝ่าย เธอตกใจและโมโหในเวลาเดียวกัน แต่เธอต้องตั้งสติเพราะตอนนี้พลลภัตม์ต้องการที่พึ่ง

พลลภัตม์ต้องการคนรับฟัง

"หมายความว่ายังไง"

"..."

"พัดบอกเรามาหน่อย" เธอกระชับมือที่จับอีกฝ่ายแน่นยิ่งขึ้น แสดงให้พัดรู้ว่าเธอพร้อมที่จะอยู่ข้างเขา พร้อมดูแลเมื่อพัดอ่อนแอ พร้อมสู้ไปกับพัดเมื่อพัดต้องการ

"คือ...เราเจอใบเสร็จที่พักโรงแรมในกระเป๋าพี่เรน"

"..."

"เขากลับมาก่อนกำหนดนิ่ม"

"..."

"เขาไม่กลับบ้าน...ขะ เขาไปพะ พักโรงแรม ฮึก" เสียงใสที่เอ่ยบอกถึงสิ่งที่ค้างคาในใจให้เธอรู้เริ่มสั่น และสั่นมากขึ้น พัดคงกำลังสับสน คิดไม่ตกถึงเรื่องนี้ ร่างบางตรงหน้าเธอเริ่มสะอื้นเบาๆ ร่างทั้งร่างกำลังสั่นอย่างน่าสงสาร เธอดึงพัดเข้ามากอดปลอบพลางลูบหลังปลอบอีกคนให้สงบลง

"ฮึก...ทะ...ทำไมเขาต้องโกหก"

"พัด"

"ทำไมเขา...ฮือ" เธอสงสารพลลภัตม์จับใจ ตั้งแต่ที่รู้จักกันมาพัดไม่ใช่คนแข็งแกร่งอะไรนัก มันขัดแย้งกับภาพลักษณ์ที่เขาแสดงออกไป เจ้าตัวแสร้งทำเป็นเข้มแข็งแต่ในใจมีเรื่องราวมากมายที่กักเก็บไว้ ยิ่งตอนนี้พัดขยับสถานะจากคนธรรมดาขึ้นมาเป็นแม่คนแล้ว เขายิ่งต้องแสดงออกว่าแข็งแรงเพื่อที่จะดูแลลูกๆของเขาได้

"พัดใจเย็นก่อนนะ" เธอพยายามปลอบให้พลลภัตม์สงบลงแต่มันใช้เวลานานพอสมควรพัดถึงยอมนิ่งไป

"เราจะทำยังไงดีนิ่ม" ตาแดงๆเสียงสั่นๆเอ่ยถามเธออย่างน่าสงสาร

"พัด"

"..."

"เราขอถามอะไรได้ไหม" เมื่อพัดสงบ เธอจึงอยากถามคำถามหนึ่ง ถ้าหากคำตอบเป็นแบบที่เธอคิด

เรื่องที่พัดสงสัยอาจจะเป็นจริง

"นิ่มจะถามอะไร"

"ใบเสร็จนั้น...เป็นของโรงแรมอะไร"

"ฮึก...โรงแรมXXX"

"วันก่อน...เราเจอพี่เรนกลับผู้ชายคนหนึ่ง"

"นิ่ม...ฮึก" เธอตัดสินใจบอกความจริงที่เจอมาให้พัดรู้ เธอไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของครอบครัวคนอื่นแต่เธอสงสารพลลภัตม์ เธอสงสารเพื่อนของเธอและตอนแรกเธอก็ยังไม่แน่ใจ  วันนั้นเธอรับงานอีเวนท์เครื่องสำอางงานที่ห้างแห่งหนึ่ง

ห้างที่อยู่ละแวกเดียวกับโรงแรมนั้น

ในตอนที่เธอกำลังเดินเข้าห้างและกำลังไปในส่วนที่จัดงาน เธอก็เห็นเรวัตเดินเคียงคู่กับผู้ชายคนหนึ่งแม้จะเพียงแค่แป๊บเดียว แต่เธอก็จำได้ในทันที ในตอนนั้นเธอคิดว่าเรวัตอาจจะมาเดินกับเพื่อนหรือรุ่นน้องที่สนิท

แต่เมื่อสิ่งที่เธอเห็นมารวมกับสิ่งพัดเล่าให้เธอได้ฟังแล้ว

คงไม่มีเพื่อนหรือรุ่นน้องที่ไหนที่โอบเอวกันขนาดนั้น

เมื่อเธอเล่าในสิ่งที่เธอได้พบเห็นให้พัดได้ฟังเสร็จ พลลภัตม์ก็เริ่มร้องไห้อีกครั้งและครั้งนี้มันก็หนักมากขึ้นกว่าครั้งก่อน เขาเริ่มสะอื้นหนักขึ้นจนกลายเป็นจุดสนใจของคนอื่นในร้านทำให้เธอต้องพาพัดออกมาก่อน ทั้งสองร่างกำลังสาวเท้าเดินทางมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถที่นิ่มจอดเบนซ์สีขาวไว้ตรงนั้น เธอคอยประคองและพยุงพัดตลอดเวลาเพราะตอนนี้แค่แรงจะก้าวเดิน

พัดยังไม่มีด้วยซ้ำ

เมื่อเดินมาถึงในรถเธอก็พาพัดไปนั่งที่นั่งข้างคนขับส่วนตัวเองก็เดินมาเปิดประตูเพื่อนั่งอีกฝั่ง เวลาผ่านไปนาน นานจนเกือบเป็นชั่วโมง พัดถึงเริ่มสงบลง และหลังจากนั้นก็มีเพียงความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วยานพาหนะสีขาว ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นานเป็นสิบนาที จนในที่สุด...

"เราไม่หย่า"

"พัด?" นิมานลดาหันไปสบตาเข้ากับอีกคนที่ตอนนี้ในแววตานั้นยังมีร่องรอยของความเสียใจปรากฏให้เห็นอยู่ชัด

"เราจะไม่หย่า...ไม่ใช่เพื่อตัวเอง"

"..."

"แต่เพื่อลูก"

"..."

"วันนี้ภีมอยากให้เราใช้เวลาครอบครัวด้วยกันสักครั้ง...ฮึก"

"พัด"

"ภามีความสุขมากตอนที่เราไปส่งลูกด้วยกัน"

"แล้วนายมีความสุขจริงๆ หรือเปล่า" เสียงหวานของนิมานลดาเหมือนเป็นเสียงระฆังเรียกสติของพลลภัตม์ให้กลับมา แต่ว่าสิ่งที่เขาพูดไป เขาคิดไตร่ตรองดีแล้ว เขาอาจจะทนไม่มีเรวัตอยู่ในชีวิตได้แต่ภีมและภาจะทนได้เหมือนกับเขาหรือเปล่า อย่างน้อยเหตุการณ์ในตอนเช้าวันนี้ก็ทำให้เขารู้ว่า ภีมพลและภาณินยังต้องการพ่อ พวกเขายังต้องการผู้ชายที่ชื่อว่าเรวัต อรรถจิรานันท์

"ไม่มี"

"..."

"ฉันไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด"

"พัดถอยออกมาเถอะ"

"เราอยากกลับบ้านแล้ว" เขายังไม่อยากฟังความเห็นของนิมานลดาตอนนี้ เขากลัวว่าความตั้งใจของเขาจะสั่นคลอน จริงๆ แล้วการที่เขาไม่หย่าไม่ใช่เพื่อภีมพลและภาณินเพียงอย่างเดียว แต่ลึกในเศษเสี้ยวของใจเขาแล้ว มันก็เพื่อตัวเขาเองด้วย

เขายังรัก...แม้จะรู้ว่าถูกทำร้ายมากแค่ไหน

ก็ยังรัก

และคิดว่าสุดท้ายคนที่เรวัตจะเลือกก็คงจะเป็นเขา เขายังหวัง หวังให้อีกคนยังรักและเป็นห่วงกันเหมือนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ความรักนี้น่ากลัวจริงๆ สามารถบรรดาได้ทุกอย่าง บรรดาความสุข บรรดาความทุกข์ และถึงแม้ให้เป็นทุกข์แค่ไหนแต่ทำไมยังรักเขาเหมือนเดิม

"เดี๋ยวฉันไปส่ง" นิมานลดาไม่ปล่อยโอกาสให้พัดได้ค้านอะไร เธอก็รีบขับรถคันหรูออกมาจากลานจอดรถที่ห้างในทันที เธอไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมพัดจะยังต้องทนกับคนที่ทำร้ายและไม่ให้ค่าความรักของตัวเองขนาดนี้ ถ้าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับเธอ เธอคงต้องมีได้ลงไม้ลงมือกับสามีและชู้รักจากนั้นก็ฟ้องหย่าเอาให้พวกนั้นเจ็บเหมือนที่เธอเจ็บ แต่ก็นั่นแหละเธอยังไม่มีสามี ยังไม่เคยมีความรัก แต่เมื่อได้พบเจอประสบการณ์ความรักจากคนใกล้ตัวแบบนี้

ถ้าต้องมีความรักแล้วโดนเปลี่ยนตัวเองไปมากขนาดนี้

ถ้าต้องมีความรักแล้วยังต้องเสียใจมากกว่าอยู่คนเดียว

เธอขอไม่มีและไม่ยุ่งเกี่ยวกับมันจะดีกว่า

แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้อยากยื่นมือเข้าไปสอดในเรื่องของครอบครัวคนอื่นมานัก เธอจะไม่เข้าไปก้าวก่ายในการตัดสินใจแก้ปัญหาในเรื่องนี้ของพลลภัตม์ แต่เธอจะคอยเป็นคนสนับสนุนพัดอยู่ตรงนี้ เธอพร้อมสู้ขอแค่พัดบอกมา

"ขอบคุณนะที่ออกมาหา" เสียงแหบที่ผ่านการร้องไห้มานานเอ่ยออกมาขณะที่รถยนต์คันหรูกำลังติดไฟแดงอยู่ที่สี่แยก

"ก็พัดเป็นเพื่อนเรา เราอยู่ข้างพัดเสมอนะเอาเป็นว่าเราเคารพการตัดสินใจของพัด"

"ขอบใจมากนะ" เขาหันไปส่งยิ้มฝืนๆ ให้กับนิมานลดาตอนนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าที่จะทำอะไรทั้งนั้น เขาอยากกลับบ้าน เขาอยากเจอหน้าลูก ขอแค่ลูกเท่านั้น แค่นั้น ในตอนนี้สิ่งที่สำคัญและเป็นพลังให้กับเขาได้มีแค่เจ้าภีมและเจ้าภาเท่านั้น เขาเหนื่อย เหนื่อยกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เขาร้องไห้มามากพอแล้วหลังจากนี้เขาต้องเข้มแข็ง ในระหว่างที่เขากำลังมองออกไปรอบๆ บริเวณและสายตาของเขาก็เลื่อนกลับมาหยุดที่สี่แยกไฟแดง ฝั่งตรงข้ามตรงนั้นมี...รถของสามีเขา

ในขณะที่เขากำลังจะกลับบ้านแต่รถของสามีเขากลับอยู่ในทิศทางที่ตรงกันข้าม

สัญญาณไฟเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว เป็นสัญญาณให้รถที่จอดรออยู่ออกตัวได้รถของใครอีกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เช่นกันมันกำลังมุ่งหน้าไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านแน่ๆ

"นิ่ม"

"หื้ม"

"ตามรถคันนั้นไป" เขาหันไปเอ่ยเสียงสั่นบอกเพื่อนรักของเขาให้ขับตามรถBMWสีดำคันหรู

"ทำไม"

"รถพี่เรน" หลังจากนั้นสัญญาณไฟทางฝั่งของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว นิมานลดาจึงบังคับล้อเพื่อเปลี่ยนทิศทางจากตอนแรกที่จะมุ่งไปยังบ้านของเพื่อนสนิทข้างกาย ก็กลายเป็นขับตามรถของสามีเพื่อนสนิทแทน เธอไม่รู้ว่าพลลภัตม์จะทำอะไร

แต่ถ้าเขาจะสู้ เธอก็พร้อมจะลุยไปด้วย

ไม่ได้ตบคนมานานแล้วเหมือนกัน

...

- TBC -

พร้อมฟาดไปกับน้องมั้ยครับ!!!!

ติชมให้ด้วยนะครับ อยากอ่านเมนท์ทุกคนนะ

จะได้มีกำลังใจ ฝากพูดคุยติดแท็ก #เกมนอกใจ ในทวิตด้วยนะครับ



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-05-2020 21:56:08 โดย lopittup »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
อัยยยยยยย คุณเขาหล่อค่ะ อยากรู้จักเลย คุณนนท์ 5555 //พัดก็อืมมม โอเคนะ ก็ยังคิดได้อยู่ กล้าให้ดูมือถือคงลบออกหมดแล้วอย่างที่คิดแหละ จะว่าไปลายมันก็ยังไม่ออกเยอะ ให้จับโป๊ะได้ว่าใช่ไม่ใช่ มีไม่มีคนอื่นหรือป่าว ยังไงก็ต้องรอติดตามตอนต่อไป จะยังไงกันดี อิอิ  :pig4:

ออฟไลน์ Saiias0005

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
กำลังสนุกเลยค่าาาา รอรอค่ะถ

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +79/-7

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
มาต่อแล้วววววว

พัดกับภีมกำลังคิดหนักเลย อยู่ในสภาวะตึงๆ ภีมลูกกำลังคิดอะไรอยู่ลูก

รออ่านอีกครึ่ง มาต่อเร้วๆนะ

ออฟไลน์ Funnycoco

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาให้ดูตอนนี้ คือลบไปหมดปล้วเมื่อคืน เหอะ

ออฟไลน์ piakunaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
เอาซี้พี่เรน​ พี่มีได้​ พัดก็ต้องมีได้เหมือนกัน​ ส่วนคนรับผลการกระทำคือ.....​ภีมกับภา ชีวิตครอบครัว​ สู้ๆนะคะนักเขียน

ออนไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
เราอัพอีก 50% เพิ่มไปในตอนที่ 2 ด้านบนแล้วนะคะ ฝากติชมด้วยนะ พูดคุยติด #เกมนอกใจ ในทวิตได้นะเราอยากอ่านเมนท์ทุกคนนะคะ

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :pig4: หาอะไรมาเพิ่มพลังให้นิ่มหน่อย นางพร้อมตบมาก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Windtofree

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ต้องชนะเท่านั้น ยิ่งกว่าสามีสีทองอีกนะเนี่ย

ออฟไลน์ piakunaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
งานนี้มีตบค่ะ​บอกเลย​ เอาให้เลือดมันออกค่ะ
สู้ๆนะคะนักเขียน

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
คนนั้นเป็นผู้ชายนะ ไหมหรอถ้าจะตบ แล้วอีกอย่างพัดอ่อนแอแบบนี้ เห็นหน้าเขาก็คงร้องไห้แล้ว จะเอาอะไรไปสู้ เหนื่อยเปล่า ออกมาหาผัวใหม่สวยๆดีกว่านะ 5555555 จ่ะ อยู่เพื่อลูก แต่ต่างคนก็ต่างใช้ชีวิตไป ก็ดี หรอ?? (ฮา) สนุกค่าาาา รอตอนต่อไปเลย รรร  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ question09

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-10
งานนี้มีตบบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ Saiias0005

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
รอติดตามค่าา

ออนไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
บทที่ 3 แรงปะทะ 100%


"ทำไมมาช้าจังครับ?" เสียงหวานเอ่ยทักร่างหนาสมส่วนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ หลังจากที่รถหรูขับเข้ามาจอดเทียบที่ทางเข้าคอนโดของเขา  ก่อนที่จะเปิดประตูและแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างในรถ เมื่ออยู่ด้วยกันสองต่อสองในรถติดฟิล์มดำแล้ว

'เขมินทร์ อินทร์วรัฐ' นักแสดงหนุ่มชื่อดังที่กำลังเป็นที่นิยมอยู่ในขณะนี้ เพราะด้วยรูปลักษณ์ของหนุ่มน้อยน่ารักและกระแสคู่จิ้นของเขากับนักแสดงหนุ่มอีกคนจากการแสดงละครเรื่องเดียวกัน พร้อมทั้งบทร้ายที่เจ้าตัวตีโจทย์ได้แตก จนคนดูอยากมอบทุเรียนให้ประทับที่หน้าจิ้มลิ้มนั้นสักที ส่งให้เขาเป็นที่จับตามองจากแวดวงสังคม

ร่างเล็กฝังจมูกลงบนแก้มของอีกคนและเริ่มคลอเคลียออดอ้อนจนร่างหนาต้องปรามออกมา

"เขมคิดถึงพี่เรนนะ"

"เราเพิ่งแยกกันเมื่อวานเองนะ" เรวัตดึงอีกคนเข้ามาประกบจูบ ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เขาติดสัมผัสของอีกคนมากแค่ไหน

"ห่างกับพี่นิดเดียวก็คิดถึงแล้ว"

"เวอร์"

"เมื่อไหร่พี่จะทำเรื่องของเขาให้จบสักที" เขมเอ่ยความอัดอั้นใจออกไป เขารู้

รู้ว่าเรวัตมีครอบครัวแล้ว

แต่ครั้งแรกที่เขาเจอผู้ชายคนนี้ มันก็ทำให้เขาเพ้อหาแต่เรวัต เขาชอบผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่กองละครและพยายามให้ท่าอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดก็ได้มาครอง เรวัตเองก็ดูเหมือนจะติดเขาเหมือนกัน มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เขาเข้าวงการเรื่องแรกจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะปีกว่าเข้าไปแล้ว ความสัมพันธ์ของเรามันเริ่มต้นมาจากความไม่ถูกต้องเขารู้

แต่ใครสนกัน

ถ้าชอบก็ต้องได้...นั่นแหละเขา เขมินทร์

ปัญหาในตอนนี้คือผู้ชายของเขายังไม่หย่าขาดกับภรรยาคนนั้น เรื่องนี้มันเป็นเหมือนมีดที่ปักกลางใจของตลอดเวลา  เรวัตสัญญากับเขามานานแล้ว ว่าจะทำเรื่องนี้ให้มันถูกต้องแต่ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าด้วยซ้ำ เรวัตยังคงอาศัยอยู่กับครอบครัวของเขาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เขาเคยแอบตามไปแอบมองดู

ผู้ชายคนนั้นสู้อะไรเขาไม่ได้สักนิด

จืดชืด...ไม่มีรสชาติ

"พี่พยายามอยู่" เสียงทุ้มถอนหายใจก่อนตอบกลับมา

"อีก 2 วันจะครบรอบ 1 ปีที่เราคบกันนะครับ"

"..."

"พี่เรนอยู่กับเขมนะ" เขาเกาะแขนอีกฝ่ายพลางเอาหัวถูไถแสร้งทำตัวเป็นลูกแมวน้อยน่ารัก ผู้ชายน่ะแพ้อะไรน่ารักกันทั้งนั้นแหละ

"อยู่ด้วยกันทุกวันนั่นแหละ พรุ่งนี้ก็เจอกันที่กองแล้ว" เรวัตตอบอีกคนพลางส่งมือไปลูบหัวกลมด้วยความเอ็นดู เจ้าลูกแมวน้อยของเขา

"แต่ใกล้ปิดกล้องแล้วนะ อีกไม่กี่คิวเอง"

"แต่ก็มีอีกเรื่องติดต่อมาไม่ใช่หรอ"

"หื้ม"

"เพลิงพรรณน่ะ พี่กำกับนะ" เมื่อไม่กี่วันก่อนมีผู้จัดละครโทรเข้ามาหาเขาบอกอยากให้เขารับบทตัวร้ายในละครรีเมคเรื่องหนึ่งแต่เขายังไม่ตอบรับไป เพราะเขาเองก็อยากพักบ้าง แต่พอร่างสูงตรงหน้าบอกเขาว่าอีกคนก็รับเป็นผู้กำกับเรื่องนี้เหมือนกัน เห็นทีเขาคงต้องรับกลับไปตอบรับเล่นละครเรื่องนี้ซะแล้ว

"โอเคครับ เขมจะบอกให้พี่ปุยรับเลย"

"วันนี้อยากไปไหน"

"ไปที่ๆ ทำให้สนุกได้ไหมครับ" มือบางเริ่มอยู่ไม่สุขจากที่ตอนแรกมันวางอยู่ที่ข้างตัวของเขมินทร์แต่ตอนนี้มันกำลังลูบไล้หน้าขาแกร่งไปมา

"เขม" เสียงทุ้มเอ่ยสั่นๆ เป็นการปราม

"หื้ม...เขมคิดถึงนี่ครับ"

"คิดถึงพี่เรน"

"..."

"แล้วก็เจ้าเรนด้วย" มือบางเลื่อนซิปกางเกงของอีกคนลงก็ที่จะงัดเจ้าเรนออกมาข้างนอก

"เขม...ตอนนี้อยู่ในรถหน้าคอนโด"

"พี่เรนก็รีบออกรถสิครับ"

"เขม...ซี๊ด" มือบางเริ่มชักรูดเจ้าเรนจนมันเริ่มชูชันขึ้นมา

"เดี๋ยวมีคนเห็นนะ เร็วสิครับ" ไม่ต้องรอให้อีกคนบอกซ้ำ เรวัตก็เหยียบคันเร่งออกตัวเพื่อไปยังจุดหมายอื่นให้เร็วที่สุด

IN CAR งั้นเหรอ...ตื่นเต้นดีเหมือนกัน





"พัด..." เสียงของนิมานลดาดึงความสนใจของเขาออกมาจากภาพตรงหน้า ภาพที่มีผู้ชายตัวเล็กเดินอ้อมขึ้นไปนั่งบนรถของสามีของเขา เขายอมรับว่าภาพที่เห็นมันทำเขาเจ็บมาก เจ็บจนพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มคลอที่ดวงตา เขาอยากเดินเข้าไปต่อว่าผู้ชายคนนั้นให้เจ็บเหมือนที่เขาเจ็บ แต่ขาของเขาก้าวไม่ออกเลยสักนิด เขาทำได้แค่นั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่ตรงนี้ ผ่านไปนานหลายนาที รถตรงหน้าก็ไม่ขยับไปไหนเลย

พวกเขาคงกำลังทำอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครรู้

"พัด...ถ้านายอยากจัดการพวกเลวนั้น"

"..."

"ฉันลงไปจัดการให้ได้นะ"

"ไม่จำเป็นหรอก...ฮึก"

"พัด" เขารู้ว่านิ่มคงแอบด่าเขาในใจอยู่ที่มาเห็นภาพบาดตาขนาดนี้แล้วแต่กลับยังยอมนั่งนิ่งร้องไห้อยู่ข้างหลังแบบนี้ แต่เขาจะทำแบบที่นิ่มพูดไม่ได้ ตรงนี้เป็นที่สาธารณะ ผู้คนมากมายอยู่แถวนี้ ถ้าเกิดเขาทำอะไรลงไปต้องกลายเป็นข่าวใหญ่ขึ้นมาแน่ๆ แล้วผลของการกระทำนั้นก็จะไปกระทบกับภีมพลและภาณินด้วย เขาไม่อยากให้ลูกต้องบอบช้ำ แต่ขนาดเป็นที่สาธารณะพวกเขายังกล้าที่จะทำร้ายกัน

"คนดีเกินไปหรือเปล่า นายน่ะ" เขาอยากเถียงนิ่มว่าเขาเองก็ไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก เขาแค่ทนเพื่อลูก

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

เครื่องมือสื่อสารขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าของเขาสั่นอยู่ในกระเป๋า เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดูถึงรู้ว่ามีคนโทรเข้ามา

'ภา'

แค่เห็นเบอร์เรียกเข้าเป็นของใคร ในใจของเขาก็ปวดหนึบเหมือนถูกมือปริศนามากำหัวใจของเขาเอาไว้ น้ำตาลที่ไหลอยู่แล้วยิ่งไหลเพิ่มมากยิ่งขึ้น ทำไมพี่ใจร้ายขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่เคยคิดถึงพัดหรือลูกบ้างเลย

"ฮัลโหลครับ แม่อยู่ไหนครับ" แค่ได้ยินเสียงน้ำตาลก็พานจะไหลมากยิ่งขึ้น ที่เขาร้องไห้ในครั้งนี้เขารู้แล้ว

ว่าเขาไม่ได้ร้องไห้ให้กับผู้ชายคนนั้น

แต่เขาสงสารลูก

"แม่อยู่กับน้านิ่มครับ แม่ไปเข้าห้องน้ำอยู่" นิมานลดาเห็นเขาเริ่มที่จะไม่ไหว เธอจึงเป็นคนตอบรับสายโทรศัพท์ของเขาแทน

"โอเคครับ ภากลับมาบ้านแล้วไม่เจอก็เลยโทรหา" ภาณินและภีมพลกลับมาถึงเมื่อสักครู่นี้ โดยปกติแล้วเวลานี้แม่จะต้องอยู่เตรียมอาหารเย็นที่ห้องครัวแต่ภายในบ้านกลับว่างเปล่าไร้เงาของผู้เป็นมารดา เขาจึงตัดสินใจโทรหา

"เดี๋ยวน้านิ่มพาแม่ไปส่งที่บ้านนะครับ"

"ขอบคุณครับ" สิ้นเสียงตอบรับของเด็กชายนิมานลดาจึงกดวางสายสนทนา เธอหันมาให้ความสนใจกับคนข้างกายที่ร้องไห้หนักมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงของลูกชายอันเป็นที่รักของตัวเอง พลลภัตม์เอามือออกจากการปิดปากกลั้นเสียงร้อง เขาไม่อยากอ่อนแออีกต่อไป กับเรื่องนี้เขาเสียน้ำตามามากพอแล้ว เขาจะต้องเข้มแข็งเพื่อตัวเองและลูกๆ ของเขา

"จะกลับเลยไหม"

"อืม" รถยนต์คันหรูของสามีตอนนี้มันได้เคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าแล้วเรียบร้อย เขาขับตรงไปเรื่อยๆ จนมันหายลับไปจากครรลองสายตาของเขา มันเป็นเหมือนสิ่งที่มาเตือนใจและสติของเขาตอนนี้ว่าสิ่งที่เขาต้องสนใจในตอนนี้คือลูกของเขามากกว่าเรื่องห่าเหวเรื่องนี้



"ถึงแล้วพัด" นิ่มหันมาเรียกเขาเมื่ออีกฝ่ายขับมาส่งเขาถึงบ้านของเขาแล้วเรียบร้อย เธอถามเขาว่าให้อยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่า แต่เขาบอกปฏิเสธออกไป จากนั้นจึงหันไปกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายแล้วเดินลงมาจากรถ เพื่อเดินตรงเข้าไปภายในรั้วบ้านของตัวเอง

"ฮ่าๆๆๆ อย่าสิจั๊กจี้นะ" เสียงเล็กร้องกรี๊ดพลางหัวเราะอย่างมีความสุขดังมาจากสวนหน้าบ้าน พัดจึงเดินไปตามที่มาของเสียงซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นเสียงของลูกชายคนเล็กของเขา

"ภา...ทำอะไรครับ" เขาร้องถามอีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนสนามหญ้าพลางเล่นกลับเจ้าลูกหมาพันธ์ุโกลเด้นอยู่ มันส่งเสียงเห่าเขาพลางสะบัดหางไปมาอย่างน่าเอ็นดู

"ภากำลังเล่นกับน้องอยู่ครับ"

"ไปเอามาจากไหนครับลูก" เขาเอ่ยถามเด็กชายออกไปเพราะบ้านของเราไม่ได้เลี้ยงสุนัข

"มันหลุดมาครับ น่าจะมาจากบ้านข้างๆ ที่เพิ่งย้ายมาเมื่อวาน" ภาณินตอบคำถามของมารดาเสร็จก็หันกลับไปหยอกล้อกับเจ้าลูกหมาน่ารักนั้นต่อ เขาเห็นมันมุดรั้วที่พังเข้ามาภายในบ้านจึงเข้ามาเล่นด้วย อีกสักพักว่าจะเดินเอาไปคืนเจ้าของ แต่...

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นมาก่อน พัดเดาว่าคงเป็นเจ้าของลูกหมาตัวนี้ที่มากดกริ่งที่หน้าบ้านของเขา ร่างบางจึงเดินออกไปเปิดประตู

"อ้าว...คุณ"

"ไม่คิดว่าจะเจอกันนะครับ" เป็นร่างสูงโปร่งที่เขาคุ้นตายืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ผู้ชายที่พัดเจอที่ร้านกาแฟ

คุณนนท์

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"สุนัขผมหายออกจากบ้านมาครับ"

"..."

"ผมได้ยินเสียงมันเห่าดังมาจากบ้านคุณ เลยมาหา" ชานนท์เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นี้ได้เมื่อวาน เขาย้ายมาอยู่บ้านหลังข้างๆ ของพัด และมีเจ้าลูกหมาตัวหนึ่งติดมาด้วย

"ใช่ตัวนี้หรือเปล่าครับ" เสียงเล็กเอ่ยถามออกมา ภาณินอุ้มเจ้าโกลเด้นเดินมายังหน้าประตูบ้านเมื่อเห็นว่าเป็นคุณลุงบ้านข้างๆ ที่เขาเห็นเมื่อวานตอนกลับจากโรงเรียน

"ใช่ครับ ตัวเล็ก"

"ผมเห็นมันมุดรั้วเข้ามาครับ เลยออกมาดูว่าจะเอาไปคืนคุณลุงอยู่"

"ขอบคุณครับ" ชานนท์เอ่ยขอบคุณเด็กชายตัวเล็กตรงหน้าพลางส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้ ก่อนที่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับบ้านไป

"คุณนนท์ครับ" แต่เขาก็โดนใครอีกคนเอ่ยเรียกไว้ก่อน

"ครับ?"

"ถ้าไม่รังเกียจ มาทานอาหารเย็นด้วยกันดีไหมครับ" พัดเอ่ยชวนอีกฝ่ายอย่างมีน้ำใจ เขาเห็นว่าอีกคนเพิ่งย้ายมาเมื่อวานอะไรก็คงยังไม่เข้าที่เข้าทางจึงเอ่ยชวนออกไป

"ได้สิครับ" นนท์เองก็ตอบรับพัดกลับมาในทันที พูดตามตรงว่าเขารู้สึกสนใจคนตรงหน้าตั้งแต่ที่เจอกันเมื่อตอนกลางวันที่ร้านกาแฟแล้ว ดวงตาของอีกฝ่ายยังปรากฏร่องรอยของความเสียใจอยู่บ้างแม้เพียงน้อยนิดจากที่ร้านกาแฟ เขาสังเกตเห็นคนๆ นี้กำลังร้องไห้โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งกอดปลอบอยู่ก่อนเดินออกจากร้านไป

อยากลองทำความรู้จักดูบ้าง



"คุณลุงทำงานอะไรเหรอครับ" เสียงเล็กของภาณินชวนแขกผู้มาใหม่บนโต๊ะอาหารคุย เขาถูกชะตากับคุณลุงคนนี้ คุณลุงดูเป็นคนใจดี อีกอย่างเขาอยากสนิทไว้เพราะอยากไปเล่นกับเจ้าลัคกี้ลูกหมาพันธุ์โกลเด้นอีก

"ลุงทำงานเป็นนักเขียนครับ"

"เขียนอะไรอะครับ"

"พอแล้วภา อย่าไปถามคุณลุงเขาเยอะ" พัดเริ่มที่จะปรามลูกชายเพราะเจ้าตัวเล็กถามซอกแซกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วกลัวคุณนนท์เขารำคาญ

"ไม่เป็นไรครับคุณพัด...ลุงเขียนพวกนิยายครับ" นนท์หันไปบอกพัดก่อนจะหันกลับมาตอบเด็กน้อยร่างเล็กตรงหน้า เขาเอ็นดูภาณินมาก เป็นเด็กช่างพูดช่างคุยผิดกับภีมพลที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่เริ่มทานข้าวแล้ว เหมือนมีอะไรให้คิดตลอดเวลา

"ภีมอิ่มแล้วนะแม่"

"ทานอีกหน่อยเถอะ ภีมเพิ่งทานไปนิดเดียวเอง"

"ภีมจะไปทำการบ้าน" ภีมพลพูดเสร็จก็ลุกจากไปในทันทีไม่รอให้ผู้เป็นแม่รั้งตนไว้ พัดสังเกตมาตั้งแต่เมื่อเช้าว่าวันนี้ลูกของเขามีอาการแปลกๆ ทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา



"ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ" พัดเดินออกมาส่งชานนท์ที่หน้าบ้านของตนเองหลังจากรับประทานอาหารเสร็จเขาบอกให้ลูกรีบกลับขึ้นไปพักผ่อนและทำการบ้านให้เรียบร้อย

"อร่อยมากเลยนะครับ" ชานนท์ยิ้มชมอาหารฝีมือพลลภัตม์

"ขอบคุณมากนะครับ" พัดส่งยิ้มตอบกลับไป วันนี้เขาเจอเรื่องมาทั้งวันแค่รอยยิ้มปลอบโยนของคนตรงหน้ากับทำให้เขาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

"มีคนเคยบอกไหมครับ...ว่าคุณยิ้มสวย" คนตรงหน้าของชานนท์ในตอนนี้ไม่เหมาะกับคราบน้ำตาเหมือนตอนที่เจอกันเลยสักนิด

"ผัวเขาไง" พลลภัตม์ยังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไปแต่เสียงที่ตอบกลับเป็นเสียงทุ้มของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างเรวัต

ทันทีที่ชานนท์หันกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย เรวัตก็หัวเราะออกมาก่อนที่จะแสยะยิ้มเหยียดอีกคนอย่างเปิดเผย

"หายไปตั้งนาน กลับมาแล้วหรอวะ"

"..."

"ไอ้ลูกนอกคอก" พัดเห็นท่าไม่ดีจึงเข้าไปห้ามเรวัตไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมา สายตาของคนทั้งสองตอนนี้ดูน่ากลัว เหมือนกำลังจะกระโจนใส่กันได้ตลอดเวลา

"นึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว"

"พอแล้วพี่เรน"

"เสนอหน้ากลับมาทำไม" เรวัตเริ่มที่จะใส่อารมณ์ในน้ำเสียงมีอยู่ 2 สิ่งที่บนโลกนี้เขาเกลียดมาก เกลียดจนไม่อยากเจอหน้าหรือให้ตายๆ ไปซะ

คนแรกคือผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นที่เป็นเมียน้อยพ่อเขา

สองคือลูกชายของมัน 'ไอ้ลูกนอกคอก'

"มันเป็นสิทธิของผม" ชานนท์ไม่คิดว่าเขาจะได้เจอกับผู้ชายคนนี้ที่นี่ ไม่คิดว่าคนแสนดีอย่างคุณพัดจะลงเอยกับผู้ชายสันดานเสียคนนี้ด้วยซ้ำ

"จะเดินตามรอยแม่มึงหรือไง...จะมาอ่อยเมียกูหรอ!"

"พี่เรน! พอได้แล้ว" พัดเริ่มที่จะทนไม่ไหว จนตวาดออกมาทำให้ทั้งสองคนชะงักไป ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้านไม่สนใจใครอีก

"มึงอย่ามายุ่งกับเมียกู" เรวัตหันไปชี้หน้าขู่ชานนท์ก่อนจะเดินกลับไปที่รถและบีบแตรไล่ไอ้ลูกนอกคอกก่อนที่จะขับเข้ามาในบ้าน ชานนท์มองตามจนประตูบ้านของพัดปิดลง เขาถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปยังบ้านของตนเองที่อยู่ข้างๆ



"พัดไปยุ่งกับมันทำไม" เรวัตเดินตามพลลภัตม์มาจนทันก่อนจะดึงแขนของอีกฝ่ายให้มาคุยกัน

"เขาเป็นเพื่อนบ้าน" พัดตอบอีกคนไปอย่างใจเย็น แค่เรื่องที่เจอวันนี้มันก็หนักมาพอแล้ว เขาไม่อยากทะเลาะยิ่งตอนนี้ลูกอยู่ในบ้านแล้วด้วย

"พี่สั่งห้ามอย่าไปยุ่งกับมันอีก"

"ทำไม" พลลภัตม์เอ่ยถามเหตุผลจากอีกฝ่าย

"เพราะมันเป็นลูกเมียน้อยของพ่อพี่"

"..."

"พี่เกลียดมัน" เรวัตตอบพลางกำรอบข้อมือของพัดจนขึ้นสีแดง

"พี่เรน พัดเจ็บ"

"อย่าไปยุ่งกับมันอีก รับปากพี่" พัดพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการกอบกุมของอีกฝ่าย แต่ยิ่งพยายามบิดเท่าไหร่เรวัตก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเท่านั้น

"ปล่อยพัด" ขณะที่พัดกำลังอ้อนวอนอีกคน สายตาของเรวัตก็ไปปะทะเข้ากับโต๊ะทานข้าวที่ยังไม่ได้เก็บกวาด ร่องรอยของการรับประทานอาหารเมื่อสักครู่นี้ยังอยู่ และมันก็แสดงให้เห็นว่ามีผู้ร่วมโต๊ะทั้งหมด 4 คนด้วยกัน

"นี่พามันมากินข้าวถึงในบ้านเลยหรอ" ยิ่งเห็นภาพตรงหน้า แรงโทสะยิ่งมากยิ่งขึ้น เรวัตเพิ่มแรงบีบขึ้นอีกเท่าตัว

"คิดจะนอกใจพี่เหรอ!" เรวัตตะคอกพลลภัตม์ เขาโมโหจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ยิ่งเป็นเรื่องของไอ้ลูกนอกคอกแล้วเขายิ่งยอมไม่ได้ เขาจะต้องไม่แพ้ไอ้ลูกเมียน้อยนั้น

"พัดไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น ปล่อย!" พลลภัตม์เองเมื่อถูกกล่าวหาในเรื่องที่ตนไม่ได้ก่อก็ยิ่งทวีอารมณ์คุกรุ่นมากยิ่งขึ้น

กล้าด่าเขาว่านอกใจทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นคนทำ

"แล้วพามันมากินข้าวในบ้านทำไม!"

"พัดเหงาไง! ผัวไม่กลับบ้านไง!" พัดเองก็สุดจะทนแล้วเหมือนกัน เขาไม่อยากทนอีกต่อไป คงต้องเตือนสติเรวัตกันบ้างสักที ว่าอะไรควรไม่ควร

"พี่ไปทำงาน!"

"งั้นทีหลังพัดจะจำไว้ ว่าเวลาพี่กลับบ้านช้า"

"..."

"พี่ไปทำงาน...ไม่ได้ไปทำอย่างอื่น" พัดสลัดแขนให้หลุดจากการกอบกุมของอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินหนีอีกคนขึ้นมาข้างบน พลันยังมีเสียงร้องสบถไล่หลังมา เขาเดินเข้าไปในห้องปิดประตูแล้วทรุดลงไปนั่งร้องไห้ ทั้งที่เขาเชื่อใจอีกคนมากแท้ๆ เรวัตยังกล้าที่จะหักหลังเขา แล้วสิ่งที่เรวัตทำตอนนี้เหมือนเป็นการไม่ให้เกียรติและไม่เชื่อใจเขาเลยด้วยซ้ำ หัวใจของเขาเหมือนโดนเหยียบซ้ำๆจนมันแหลกไปหมดแล้ว เรวัตไม่เชื่อใจเขาทั้งยังไม่เห็นค่าความรักของเขาอีก

เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

ให้เรวัตรู้ตัวสักที



ขณะนี้เป็นเวลา 6.00 น. ของวันใหม่ เรวัตออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อวานเขากับพัดทะเลาะกันหนักมากเขาโมโหที่พัดไปยุ่งกับมัน แต่เหมือนพัดก็มีอะไรบางอย่างที่ไม่บอกเขาเหมือนกัน

'ไม่ได้ไปทำอย่างอื่น'

คำๆนี้ยังติดอยู่ในหัวของเขาจนถึงตอนนี้ เมื่อคืนเขาย้ายไปนอนที่ห้องรับแขกและออกมาก่อนที่พัดจะตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาไม่อยากสู้หน้าเมื่อคิดได้ว่าคำพูดแบบนี้ของพัด อาจหมายถึง

พัดรู้แล้วว่าเขานอกใจ

แต่เขาก็ยังไม่อยากรีบด่วนสรุปนักเพราะเขามั่นใจว่าเขาไม่เคยทิ้งหลักฐานอะไรให้พัดจับได้ เขามุ่งหน้าตรงไปยังกองถ่ายละครที่เหลืออีกไม่กี่คิวก็จะปิดกล้องแล้ว เขาจอดรถก่อนจะเดินลงมากล่าวทักทายทีมงานทุกคนก่อนจะเดินไปที่หน้ามอนิเตอร์เช็คอุปกรณ์ทุกอย่างและเอาของไปวางไว้

Rrrrrrrr

โทรศัพท์ของเขาสั่นเพราะมีการแจ้งเตือนข้อความ

Khame : คิดถึงจัง

Khame : ทำไมเมื่อวานไม่รับสายเขม

Rain : มีเรื่องที่บ้านนิดหน่อย

Khame : ห้องน้ำ มาหาหน่อย

เรวัตเดินไปตามที่อีกคนบอกเมื่อถึงห้องน้ำของบ้านที่ใช้ถ่ายทำเขาก็ล็อกประตูก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินออกมาใช้มือโอบรอบคอเขา แล้วบรรจงจูบ ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเขาจนเสียวซ่าน เราจูบกันเนิ่นนานจนอีกคนหมดลมหายใจ

"อื้อ พอแล้ว"

"อยากยั่วดีนัก"

"เขมคิดถึงนี่นา" เขมินทร์ออดอ้อนพลางเขย่งเท้าขึ้นไปจูบปลายคางแหลมของอีกคน

"ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะเริ่มถ่ายแล้ว"

"10นาที พี่ทำทันไหม" เขมท้าทายอีกคนอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ เวลาแค่นี้มันเหลือเฟือ

"อย่าท้าพี่" พูดจบเรวัตก็ผลักร่างเล็กเข้าไปชิดผนังก่อนจะตะโบมจูบอีกฝ่ายอย่างหื่นกระหาย และกิจกรรมเข้าจังหวะอย่างเร่งรีบก็เกิดขึ้น

ในห้องน้ำ...



"คัท! พักกองได้" ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรง เขาสั่งพักกองเพื่อให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทานข้าวก่อนจะกลับมาเริ่มถ่ายอีกครั้งกันตอนบ่ายโมง

"พี่เรน ทานข้าวกันครับ" เขาที่กำลังจะเดินไปหยิบอาหารกองมาทาน ก็โดนเสียงหวานขัดขึ้นมาก่อน เขมินทร์เดินตรงมาหาเขา ในมือถือจานอาหารสองจานก่อนจะชวนเขาไปนั่งทานข้าวด้วยกัน ในขณะที่เขากำลังตอบรับคำชวนของอีกฝ่ายก็มีเสียงของทีมงานดังแทรกขึ้นมาก่อน

"พี่เรนๆ"

"อะไรวะ"

"เมียพี่มา" สิ้นเสียงของทีมงานกองถ่ายก็ปรากฏร่างบางของพลลภัตม์ภรรยาของเขาที่เดินเข้ามาในกองถ่าย ข้างๆ กันนั้นก็คือนิมานลดาเพื่อนสนิทของเจ้าตัว

พัด...มาที่นี่ทำไม



...

- TBC -

พัดจะไม่ทน พัดจะสู้!

อยากอ่านเมนท์ทุกคนเลย

ติชมด้วยนะค้าบบบ พูดคุยกัน #เกมนอกใจ ในทวิตเตอร์ได้น้าาาา

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
เออ!!พัดมาทำไมอ่า? มาแสดงความเป็นเจ้าของ?? หรือมาแสดงให้เห็นว่า กูรู้แล้วนะว่าพวกมึงเป็นชู้กัน?? หึหึ 5555 //ตอนก่อนหน้าก็ยังไม่เชื่อนะ ไม่อยากใส่ร้ายป้ายสีเกินไป อยากเห็นกับตามาวันนี้โป๊ะแตกจ้า เอาละสรุปว่ามีชู้จริง แล้วยังมีมาบอกว่า "พี่พยายามอยู่" โ้ว้ๆๆ คิดแม้กระทั่งจะหย่ากับเมีย แล้วยังได้เห็นธาตุแท้ที่แสดงออกมา บอกเลยปัดตกจ้าาาผู้ชายคนนี้ ไม่สามารถมายืนเป็นพระเอกได้ในสายตาเราแล้ว 555 หวังว่าในภายภาคหน้าความพยายามจะสำเร็จนะ ขอให้ได้หย่าสมใจ หึ! *แสยะยิ้ม* 555  //เป็นสัญญาณที่ดีที่ภารู้สึกถูกชะตากับลุงนนท์คนข้างบ้าน และยังเล่นกับหมาได้ดี เล่นด้วยกันนานวันไป นานวันเข้าก็ยิ่งจะติด ถ้าวันนึงมาถึงอาจไม่มีพ่อเรนอยู่ในบ้านคงจะไม่เหงาห่วงหาเกินไป //เราก็ถูกชะตาเช่นกับภาแหละ 555 สายตาอบอุ่น อ่อนโยน รักเด็ก เลี้ยงหมา แล้วยิ่งถ้าเป็นคนสนใจก็สังเกตุเก็บรายละเอียดแววตาท่าทางของเขา นั่นแสดงออกว่ามีความแคร์ใส่ใจต่อคนนั้น แล้วยิ่งมีปมเป็นลูกเมียน้อยอีก ไอ้ลูกนอกคอกคงจะโดนว่าตราหน้ามาตลอดสินะจากคนๆนั้นหรืออาจจะจากคนภายนอกด้วย คนที่เข้มแข็งใช่ว่าจะอ่อนแอไม่เป็น ก็คงอยากให้ใครมาอยู่ข้างกายคอยปลอบโยนกันเติมเต็มกันละนะ ก็ไม่รู้ว่าจะได้มาเมื่อไหร่ยังไง เงิบแดกไหมละที่รู้ว่าพัดเป็นเมียเรน คนสันดานเสียแบบนั้น (นนท์กล่าวไว้) 55555 //ปากก็บอกพยายามหย่านะ แต่ก็หวงก้าง คนที่มายุ่งด้วยก็ดันเป็นคนที่ตัวเองเกลียดด้วยแหละ เลยแว๊ดๆใส่เขา ห่วงก้างใหญ่เลย 5555 ก๊าก รักอยู่นี่มีน้อยอ่ะ แต่หลงนี่คือไม่เหลือไม่มีให้เมียละ มีให้แต่เมียใหม่อะความหลงความรักเอาไปเต็มที่เลย พัดจะได้มีที่ว่างเติมรักใหม่ ว้าว 5555 จะเป็นยังไงต่อวะ สนุกเว้ย ขำว่ะขำคนที่คิดว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองนอกใจ ไม่ต้องบอกให้รู้ก็ดีนะ จะได้ดูเขาเล่นละครต่อไป จิตดี 55555 ขอบคุณที่แต่งมาต่อค่าาา รออ่านตอนหน้าเลย  :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-05-2020 18:40:18 โดย blove »

ออฟไลน์ piakunaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
งานนี้มีตบมั้ย​ น้องเขมคะ​ ถ้ารู้ว่าเค้ามีครอบครัวอยู่แล้ว​ เป็นพี่​ พ​รา​ไม่ทำนะคะ​ น้องรู้จักมั้ยคะ​ ยางอาย​ (อิน)​ ส่วนพี่เรนเกลียดเมียน้อยพ่อกับน้องชายต่างแม่​ แต่... ก็ยังทำพฤติกรรมเหมือนพ่อตัวเอง​ พี่เรนควรพบแพทย์ค่ะ​ ส่วนพี่พัด​ กอดปลอบนะคะ​ อยากให้พี่เรนเจ็บและสำนึกได้ในวันที่สายเกินไป​ คงสะใจอิช้อยอย่างเราน่าดู​ 555​ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเรารู้สึกว่าภีมเรื่องจับผิดสังเกตคนในครอบครัวแล้งรึเปล่า​ อยากให้แบบ​ ภีมไปพูดกับพ่อว่า​ พ่อนอกใจแม่หรอครับ​ พ่อทำงี้กับแม่ได้ไง​ บลาๆๆๆๆๆ​ อิชั้นก็มโนเก่ง​ 555​ สู้ๆนะคะนักเขียน​ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ออฟไลน์ question09

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-10

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด