<<ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด>> บทที่ 10 [05/08/63]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: <<ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด>> บทที่ 10 [05/08/63]  (อ่าน 4862 ครั้ง)

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove




                                                  ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

                                                                  บทที่ 5


         “พี่แบงค์ไปส่งผมที่ด้านหลังคณะ”


          ทิวไม้ออกคำสั่งตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ แต่ธนดลก็ยอมทำตาม เขาขับรถไปยังพื้นที่ด้านหลังที่มีชมรมไม้ประดับตั้งอยู่


           “ทิวมาทำอะไรที่นี่”


            ธนดลเอ่ยถามเมื่อมาถึงที่ตั้งของชมรมเล็กๆแต่มีพื้นที่กว้างอยู่ด้านหลังอาคารของคณะเกษตร ท่ามกลางพื้นที่กว้างนั้นมีแปลงดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานอยู่หลายแปลง


            “ผมเป็นสมาชิกชมรมนี้ไง เมื่อวานมัวแต่เสียใจเรื่องออย ก็เลยไม่ได้มารดน้ำลูกๆ”


              ธนดลจอดรถหน้าชมรมที่ยังไม่มีสมาชิกมา เขาหันไปมองสบตากับทิวไม้พลางดึงมือเรียวมากุมไว้


             “ขอโทษอีกครั้งที่พี่ทำให้ทิวเสียใจเรื่องออย แต่นับจากวันนี้พี่จะกลับตัว จีบทิวคนเดียวจะไม่มีคนอื่นอีก”


             แก้มขึ้นสีฝาดทันที เกิดมาไม่เคยมีใครมาสนใจคนอย่างเขา แต่ในวันนี้กลับมีผู้ชายแสนเพอร์เฟ็คมาเปิดตัวว่าจะจีบทำให้ทิวไม้ไม่รู้จะวางตัวอย่างไร


             “ถามจริง พี่ชอบผมตรงไหนวะ”


              อยากรู้จริงๆ เพราะทิวไม้รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีเสน่ห์อะไรสักอย่าง การที่ธนดลมายุ่งกับเขา อาจจะเป็นแผนการอะไรบางอย่างก็ได้


              “ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้นแหละ”


             ธนดลพูดออกมาอย่างรู้ทัน เขาหัวเราะเบาๆ มือวางบนกลุ่มผมนุ่มของทิวไม้โยกเบาๆด้วยความเอ็นดู


             “รู้หรือเปล่าว่าทิวน่ะ เป็นคนที่คิดอะไรก็แสดงออกมาทางสายตาทุกอย่าง เดาใจได้ง่ายมากเลย ส่วนที่ถามว่าพี่ชอบทิวตรงไหน ก็ตรงที่ทิวไม่มีพิษมีภัยนี่แหละ มันบริสุทธิ์จนพี่ไม่นึกว่าจะมีคนแบบนี้บนโลก บริสุทธิ์ทั้งความคิดแล้วก็ร่างกาย”


              ธนดลเชยคางทิวไม้ขึ้น เขามองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเป็นประกาย


             “พี่พูดถูกใช่ไหม ทิวเป็นของพี่คนแรกใช่หรือเปล่า”


             “โอ๊ย ถามอะไรอย่างนั้นเล่า”


              ทิวไม้ยกมือเกาหัวแกรกๆ เขาหลบตาด้วยความกระดากอาย


             “งั้นพี่ถามทิวบ้าง ที่บอกว่าเป็นแฟนออยน่ะ เคยทำอะไรออยไหม กอดจูบหรืออะไรที่มากกว่านั้น”


              ทิวไม้ส่ายหน้าแรง ดูยุ่งยากใจในการตอบคำถาม


             “ผมจะทำงั้นได้ไง ผู้หญิงเขามีพ่อมีแม่ ไปทำรุ่มร่ามแบบนั้นเขาจะเสียหายน่ะสิ”


               หากธนดลกลอกตาเป็นเลขแปดสักสามรอบได้เขาก็จะทำกับคำตอบนั้น ทิวไม้เป็นวัยรุ่นที่มีความคิดโบราณผิดจากคนวัยเดียวกันที่รวดเร็วในความสัมพันธ์ จนธนดลยิ่งรู้สึกผิดที่สร้างตราบาปให้กับทิวไม้


         “เฮ้อ มิน่าล่ะ ออยถึง เอ่อ...ช่างเถอะ ว่าแต่ทิวจะรดน้ำต้นไม้ไม่ใช่เหรอ ให้พี่ช่วยนะ เราสองคนจะได้เรียนรู้กันยังไงล่ะ”


            ทั้งสองเปิดประตูลงจากรถยนต์แล้วก้าวเดินไปยังแปลงดอกไม้ ทิวไม้เปิดน้ำจากสายยางให้สายน้ำพุ่งกระจายให้แก่สีสันที่กระจายตัวอยู่บนแปลงดิน ยิ่งได้อยู่กับธรรมชาติเขายิ่งเป็นตัวของตัวเอง สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขทำให้ธนดลยิ่งรู้สึกว่าเขาชอบทิวไม้มากขึ้นเรื่อยๆ


            “ไอ้ทิว วู้ มึงอยู่นี่เอง ไอ้พี่แบงค์ลากมึงไปไหนมาวะ อ้าว ตายห่ะ”


             เสียงเพื่อนสนิทหนึ่งในสองดังขึ้น และเมื่อเห็นว่าธนดลนั่งอยู่ที่โต๊ะมองทิวไม้อยู่ทั้งคู่ก็ยิ้มแหย


            “อ้าว อยู่ด้วยหรือครับพี่ แหะๆ”


             ธนดลยิ้มผูกมิตรเมื่อเห็นบัฟกับสมเสร็จเดินตรงเข้ามา รุ่นน้องต่างคณะทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะไม้กับเขา


              “พี่พาเพื่อนผมไปไหนมา ผมแม่งเป็นห่วงมันจะตายห่า”


               สมเสร็จเอ่ยถาม เมื่อธนดลพาทิวไม้แยกไปจากอลิษา สาวเจ้าก็หวีดร้องจนกลายเป็นจุดสนใจ แต่หล่อนก็ไม่สน สายตาจับจ้องแต่ธนดลกับทิวไม้ที่ขึ้นรถยนต์จากไป


             “ผมพาทิวไปที่บ้าน ไปแนะนำให้พ่อกับแม่ได้รู้จัก”


          บัฟกับสมเสร็จมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปทางต้นเหตุของเรื่องที่ยังมีความสุขท่ามกลางดอกไม้ของเขาด้วยความเป็นห่วง


           “พี่ เอาเพื่อนผมจริงเหรอ ไม่ใช่ว่าหลอกฟันทิ้งนะ”


             บัฟที่ท่าทางห้าวกว่าเอ่ยถามจริงจังกว่าเคย ธนดลจึงตอบเสียงจริงจังตามไปด้วย


             “จริง ผมถูกชะตาตั้งแต่ทิวเดินมาหาเรื่องผมที่ผับแล้ว พอเหตุการณ์มันเกินเลยผมก็ยิ่งสงสารและชอบทิว”


             ธนดลหันไปมองทิวไม้


              “แต่ทิวใสซื่อเหลือเกิน”


             “ใช่พี่ แม่งซื่อจนเกือบจะโง่แล้วเพื่อนผมน่ะ”


             บัฟพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วย ธนดลหันกลับมาโปรยยิ้มอ่อน


              “นั่นสิ ถ้าผมจะจีบทิวคงต้องมีผู้ช่วย น้องสองคนจะเป็นผู้ช่วยให้ผมได้ไหม รับรองว่าผมไม่ให้เหนื่อยฟรีแน่ ถ้าทิวยอมเป็นแฟนกับผม ผมมีรางวัลให้”


              สมเสร็จเบิกตากว้าง


              “นี่พี่คิดว่าผมจะเอาเพื่อนแลกรางวัลเหรอ”


             “จะหาว่าผมใช้เงินผมก็ไม่ปฏิเสธนะ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบแทนบัฟกับสมเสร็จยังไงดีให้เหมาะกับการที่ผมได้ทิวไม้มาเป็นแฟน เอาเป็นว่าถ้าบัฟกับสมเสร็จทำสำเร็จ ผมจะไปเปิดเหล้าให้ที่ผับแถวทองหล่อแบบเรียงร้านไปเลย หรือว่าถ้าอยากได้รางวัลเป็นเงินสดผมก็ให้ได้ คนละหมื่นเป็นไง หรือจะเอาทั้งเหล้าทั้งเงินก็ได้”


              บัฟกับสมเสร็จอ้าปากค้างมองธนดลราวกับเขาเสียสติ แต่ธนดลก็ยังมีสีหน้าจริงจัง ทั้งคู่หันไปปรึกษากัน


              “บัฟ มึงจะขายเพื่อนแลกเหล้าที่ทองหล่อจริงหรือวะ”


              บัฟเหลือบตามองธนดลแล้วหันกลับไปหาเพื่อน

 
                “แล้วมันมีอะไรเสียหายวะสมเสร็จ ไหนๆไอ้ทิวมันก็เสียตัวให้พี่เขาไปแล้ว จะให้เพื่อนเสียตัวฟรีเหรอ ไอ้พี่ก็แม่งทั้งหล่อทั้งรวย มึงคิดว่าไอ้ทิวมันจะหาแบบนี้ได้ที่ไหนอีก ส่งเสริมให้เพื่อนได้ในสิ่งที่ดี แล้วเราก็มีลาภเข้ากระเป๋า มึงไม่ยอมทำเหรอวะ”


              สมเสร็จยิ้มแห้ง


             “กูตกลงตั้งแต่เหล้าที่ทองหล่อแล้ว พูดแล้วแม่งเปรี้ยวปากสัสๆ”


             “เหี้ย แล้วมึงจะมาถามกูทำไม”


             เพื่อนสนิทของทิวไม้เงยหน้าขึ้น ทั้งคู่ยิ้มแป้นให้ธนดล


              “ตกลงครับพี่ เราจะช่วยพี่ให้ได้ไอ้ทิวไปเป็นเมียเอง”


              คู่สัญญาทั้งสามต่างก็จับมือแสดงความยินดีกับสัญญาที่เกิดขึ้นโดยที่ทิวไม้ไม่ได้รู้อะไรด้วยเลย





มีต่ออีกนิด..



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-06-2020 00:15:59 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove



อ่านต่อตรงนี้...



         ตกเป็นข่าวครึกโครมทั้งมหาวิทยาลัย ว่านักศึกษาคนดังที่มีคนติดตามมากมายในเพจคิ้วบ์บอยประกาศเป็นแฟนกับรุ่นน้องชายต่างคณะเมื่อวานที่ผ่านมา ทิวไม้แทบจะเดินขาขวิดมามหาวิทยาลัยในเช้าวันนี้เพราะเกือบทุกสายตาพุ่งตรงมาที่เขา


           “กูเกือบจะสะดุดหกล้มหลายทีแล้วสัส”


            ทิวไม้บ่นเมื่อมาถึงคณะเกษตร เพราะความคุ้นเคยกับสถานที่และพี่น้องคณะเดียวกันทำให้พอจะหายใจหายคอคล่องขึ้นบ้าง


            “น่า อีกหน่อยก็ชิน ต่อไปมึงต้องเป็นเมียคนดัง ควรจะทำตัวให้ชินไว้นะ”


             หันไปมองบัฟแล้วแยกเขี้ยวใส่ ทิวไม้ส่งเสียงโล้งเล้งด่าเพื่อน


              “ใคร มึงว่าใครเป็นเมีย กูนี่แมนทั้งแท่ง มึงอยากดูแท่งกูไหมล่ะเหี้ยบัฟ”


               บัฟส่ายหน้าอย่างระอา


             “กูเห็นแท่งมึงที่หอจนเบื่อแล้วเหอะ แต่ถ้ามึงอยากให้คนอื่นเห็นด้วยก็เปิดเลยไอ้ทิว”


              เสียงสนทนาหยุดลงเมื่อทิวไม้มองเห็นกลุ่มเด็กสาวในชุดมัธยมปลายสองสามคนก้าวเข้ามาที่ใต้ถุนคณะแห่งนี้ หนึ่งในกลุ่มจำได้ว่าคือน้องสาวของธนดล


              “น้องโบว์นี่หว่า”


              เด็กสาวยิ้มแป้นรีบเดินนำกลุ่มเพื่อนมายังโต๊ะที่ทิวไม้นั่งอยู่


              “สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ นี่ไงพวกมึง พี่สะใภ้กู รีบบูชาเร็วเข้า”


               ทิวไม้รีบรับไหว้ท่าทางเงอะงะก่อนจะแนะนำให้บัฟกับสมเสร็จรู้จักด้วย


               “น้องโบว์เป็นน้องสาวพี่แบงค์น่ะ คนนี้ชื่อพี่บัฟ คนนี้ชื่อพี่สมเสร็จนะครับ”


              “ดีค่า โบว์พาเพื่อนมาดูหน้า เอ้ย ทำความรู้จักพี่สะใภ้ คนนี้ชื่อเก๋ คนนี้ชื่อแป้งค่ะ เราสามคนอยู่ลัทธิสาววายบูชาเคะ


               คำแนะนำตัวของธมลวรรณทำให้สามหนุ่มมองหน้ากันเหรอหรา สาวน้อยในชุดนักเรียนมัธยมปลายต่างก็มองทิวไม้แล้วมีสีหน้าเขินอาย


               “โบว์ พี่ใภ้มึงน่ารักอ้ะ กูเห็นแล้วฟินว่ะ โอ๊ย แค่จิ้นตอนอยู่กับพี่แบงค์แล้วกำเดาจะไหล”


              เพื่อนชื่อเก๋กระซิบกระซาบ ธมลวรรณทำหน้าปลื้มปริ่ม


              “ใช่มะ เลือดสีม่วงของกูไหลไปแล้วโว้ย คงต้องสำรองเลือดไว้ชุดใหญ่”


              ทิวไม้ยังคงไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างไรธมลวรรณก็รู้จักกับเขา


              “นั่งกันก่อนนะครับ พี่ไปซื้อน้ำมาให้”


               เมื่อทิวไม้ลุกไปแล้ว บัฟกับสมเสร็จจึงกระซิบกันบ้าง


              “น้องพี่แบงค์แม่งน่ารักว่ะ สาวแว่นด้วย”


              “ไม่ได้นะมึง ยังใส่ชุดม.ปลายอยู่เลยไอ้บัฟ”


               สมเสร็จรีบเอ่ยเตือนเพื่อน บัฟจุ๊ปาก


                  “แค่แอ๊วมึง หนุกๆ อย่าคิดมาก สาวแว่นคือนิพพานโว้ย เอ่อ น้องครับ เป็นสาววายกันหรือครับ พี่ก็เป็นหนุ่มวายนะครับ”


               บัฟยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ธมลวรรณมองกลับอย่างรู้ทัน เด็กสาวใช้นิ้วดันแว่นเข้าที่พลางยิ้มมุมปาก


                “ดีจังพี่ พี่เป็นหนุ่มวายด้วย เป็นยาโอยหรือยูริคะ”


                  บัฟกะพริบตาปริบๆ ใจชักเขว ยาโอย ยูริ มันคืออะไรวะ เคยได้ยินแต่วายๆนี่แหละ


                 “เอ่อ ยะ ยาโอยครับน้อง”


                  “โอ้โห ไม่น่าเชื่อ แล้วอยู่สายเคะหรือเมะคะ”


                 เหงื่อเริ่มผุดออกมา บัฟหันไปมองสมเสร็จเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนส่ายหน้าปฏิเสธ บัฟเริ่มยิ้มแห้ง


                 เอาไงดี เอาไง เมะ เคะ เมะ เคะ จิ้มอันไหน


                 เมะ แมน เคะ ควีน มั้ง


                 “อ่า พี่สายเมะ”


                 “แล้วพี่ชอบโชตะค่อนหรือโอจิค่อนล่ะ”


                 ธมลวรรณทำตาใสแป๋วเอ่ยถามเสียงใส ขณะที่เก๋กับแป้งก้มหน้าหัวเราะคิกคัก


                 “โอจิค่อน!”


                  เด็กสาวทำตาโตใสซื่อ


                 “ว้าว สายลุงเหรอเนี่ย เอสเอ็มด้วยไหมพี่”


                   “เอสเอ็ม ค่ายเพลงเกาหลีเหรอ อ๋อ พี่ชอบจีดีบิ๊กแบง”


                  อันนี้พอได้ บัฟสายเกาโว้ย


                  “ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ค่ายเพลง พี่ชอบเอสหรือเอ็ม”


                   “เอ่อ เอ็มก็ได้ พี่ชอบเอ็ม” (หมายถึงเอ็มร้อยป่าววะ)


                  “โห พี่เป็นเมะที่ชอบสายลุงแถมยังเป็นเอ็มด้วย”


                  ต่อมเหงื่อของบัฟผลิตออกมาเรื่อยๆเมื่อถูกเด็กสาวไล่จนแต้ม ดีที่ทิวไม้เดินกลับมาพร้อมขวดน้ำหลายขวด


                  “มาแล้วครับ ดื่มน้ำกันให้ชื่นใจ แล้วนี่ไม่มีเรียนกันเหรอ”


                 “ใกล้สอบเข้ามหาลัยแล้วค่ะ พวกหนูอยู่ม.6 ไปเรียนมั่งไม่ไปมั่ง รอสอบอย่างเดียว”


                  เด็กสาวแย่งกันตอบขณะที่บัฟกับสมเสร็จนั่งหน้าจ๋อย สมเสร็จรีบสมน้ำหน้าเพื่อน


                  “ไงล่ะมึง เสือกไปยุ่งกับสาววาย ตอบเหี้ยอะไรไปมั่งก็ไม่รู้ ไม่ต้องมาทำหน้าเด๋อไอ้เหี้ย กูไม่สงสาร”


                 บัฟยิ้มแห้ง ไม่น่าไปยุ่งกับสาววายเลย พับผ่า


                “แล้วนี่มาหาพี่ทำไมเหรอ”


                 ทิวไม้เอ่ยถาม เด็กพวกนี้น่ารักดี มองเขาแล้วแก้มก็แดง


                “มาส่อง เอ๊ย มาดูแลพี่สะใภ้ค่ะ โบว์ต้องคอยปกป้องพี่ทิวให้พี่แบงค์ ไม่ให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับแฟนพี่ชายของโบว์ได้ โบว์จะคอยกัน พี่ทิวต้องเป็นของพี่แบงค์คนเดียวเท่านั้น”


                 ธมลวรรณยืดอกตอบ ภารกิจของสาววายจะต้องสำเร็จลุล่วง เพื่อสาววายทุกคนเธอจะต้องทำตามคำสัญญา ขอเวลาอีกไม่นาน...ความฟินที่แสนงดงามจะคืนกลับมา




                                                                   TBC

                                                                    ใครเป็นสาววายสายบูชาเคะ แสดงตัวหน่อยเร้วววว



                                                    :m10: :m10: :m10: :m10: :m10: :m10: :m10:









« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-06-2020 00:24:49 โดย Belove »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
เยี่ยมมากค่ะคุณน้อง.  o13

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
เรามาช่วยปกป้องทิวด้วยกันนะ

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ติดตามจ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tae1234

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ทิวไหวมั้ย 5555

ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 614
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
บูชาเคะๆๆๆๆ เอ็ดดูทิว  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove



                                                ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

                                                            บทที่ 6



          “ขาเตียงหัก!”


           ทิวไม้ตะโกนเสียงหลงในห้องพักของพวกเขาทั้งสาม โดยมีบัฟและสมเสร็จนั่งหน้าแห้งต่อหน้าเตียงเดี่ยวของบัฟที่ขาเตียงข้างหนึ่งหักจนมุมเตียงทรุดลงกับพื้น บัฟที่เป็นเจ้าของเตียงทำตาใสพยักหน้าหงึกๆพลางตอบเสียงเศร้า


            “ฮื่อ มึงดูสิ ไอ้เหี้ย หักออกจากกันจนเตียงทรุด”


           “มันก็โยกเยกอยู่นานแล้วเปล่าวะ มึงแม่งตัวใหญ่อย่างกับควายไง นอนก็ดิ้น แม่งก็หักอย่างนี้แหละ”


            “มึงต้องโทษเตียงไม่มีคุณภาพสิวะไอ้สมเสร็จ กูไปบอกป้าเจ้าของหอแล้ว แม่ง ทำเป็นมองหน้ากู เตียงกะโหลกกะลาแท้ๆ”


            บัฟค้อนลมค้อนแล้ง ทิวไม้มองเตียงเพื่อนแล้วหันไปถาม


           “แล้วมึงนอนยังไง นอนพื้นไปก่อนแล้วกัน”
 

            “โอ๊ย ไม่ดีหรอก กูปวดหลังมึงก็รู้อยู่ กูจะนอนพื้นได้ไง ทิว เพื่อนสุดที่รัก กูขออาศัยนอนเตียงมึงนะ”


             บัฟยิ้มประจบซึ่งไม่ได้เหมาะกับใบหน้าเท่าไหร่ ทิวไม้มองเตียงตัวเองแล้วยิ้มแหย


            “เตียงกูก็ใช่ว่าจะดี นอนสองคนยังไงก็พัง งั้นเพื่อเพื่อน กูเสียสละนอนพื้นแล้วให้มึงนอนบนเตียงก็ได้”


             “โอ๊ย อย่าเสียสละเพื่อกูขนาดนั้น” บัฟยกมือห้ามพูดเสียงหลง   “ไม่ต้องลำบากปวดหลังเพื่อกูหรอก มันมีทางที่ดีกว่านั้น”


             ทิวไม้มองบัพสีหน้างงงวย อะไรของมันวะ


             “ทางออกเหี้ยอะไร มึงนอนเตียงกู กูนอนพื้น ก็ดีแล้วนี่ มันยังมีทางไหนอีกวะ”


             บัฟยิ้มหน้าซื่อ เขาตอบเสียงใส


            “เมื่อกี้พี่แบงค์โทรมา กูเลยเล่าให้เขาฟัง พี่แบงค์บอกว่าให้กูนอนเตียงมึง แล้วให้มึงไปพักอยู่บ้านพี่แบงค์จนกว่าป้าเจ้าของหอจะซื้อเตียงใหม่มา”


            “อะไรนะ ให้กูไปอยู่บ้านพี่แบงค์!”


            ตะโกนเสียงหลงอีกครั้งกับทางออกของบัฟ ทิวไม้ส่ายหน้าจนผมกระจาย


            “ไม่ กูไม่ไป เรื่องแค่นี้ทำไมจะต้องไปอยู่กับเขา”


            “ก็เขารับอาสากูแล้วว่าจะดูแลมึง อุ๊บส์ โทษทีว่ะที่กูบอกเรื่องนี้กับพี่แบงค์ไปแล้ว พี่มันก็ออกปากเรื่องนี้ มึงก็ไปเถอะ จะทนนอนดมฝุ่นพีเอ็มสองจุดห้าแถวนี้ทำไม บ้านพี่แบงค์มีทั้งแอร์แล้วก็เครื่องฟอกอากาศ มึงจะได้นอนสบายๆไง”


             “แต่มันก็ดีนะโว้ยทิว” คราวนี้สมเสร็จกล่าวบ้าง “ห้องเราแคบเท่าบ้านหมา ข้าวของพวกเราก็เยอะจนรกชิบหาย มึงจะนอนพื้นตรงไหน เขี่ยๆของออกแล้วนอนแคบๆงี้เหรอ มึงนอนดิ้นจะตายห่า เดี๋ยวก็ไปถีบโน่นนี่ร่วงกระจายอีกหรอก พี่แบงค์เขาอาสาช่วยแล้วก็อย่าไปขัดน้ำใจเขาเลย”


             เหตุผลที่สมเสร็จอ้างก็พอฟังได้อยู่ แต่ขณะที่ทิวไม้นิ่งคิดตามเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น บัฟลุกพรวดพราดไปเปิดประตูทันที


             “อ้าว พี่แบงค์มาพอดี บอกไอ้ทิวมันแล้วครับ มันโอเค”


             “เดี๋ยว ไอ้เหี้ยบัฟ กูโอเคกับมึงตอนไหน”


             ทิวไม้ส่งเสียงดังทำหน้าเหรอหรา มองเห็นธนดลก้าวเข้ามาแล้วใจสั่น รอยยิ้มบาดใจจนเลือดฉีดวูบวาบไปทั้งตัว


             “การที่มึงนิ่งคิดตามเหตุผลที่ไอ้สมเสร็จบอก นั่นก็แสดงว่ามึงปฏิเสธไม่ได้แล้วไง น่านะไอ้ทิว ไปอยู่กับพี่แบงค์ไม่กี่วันหรอก แล้วถ้ามึงชอบใจก็อยู่กับพี่เขาตลอดไปก็ได้ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกกู”


             บัฟตอบคำถามเพื่อนจบเขาก็รีบหันไปหาธนดลทันที


              “พี่แบงค์ รีบพาไอ้ทิวไปเถอะครับ ก่อนที่มันจะมีสติมากกว่านี้ เอ้า นี่กระเป๋าเสื้อผ้าของมัน ผมเก็บไว้ให้แล้ว รีบไปครับ”


            พูดจบก็รีบรุนหลังเพื่อนให้ธนดลคว้ามือเรียวมาจูงไว้ ร่างสูงส่งยิ้มให้บัฟและสมเสร็จก่อนจะรีบจูงมือทิวไม้ให้เดินลงบันไดไปที่รถของเขา


            “พี่แบงค์ ผมไม่...”


            “อย่าปฏิเสธน้ำใจของพี่เลยทิว”


            หน้าหล่อหันมายิ้ม ธนดลรีบสตาร์ทรถแล้วขับออกไปจากหอพักอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ ชายหนุ่มจอดรถแล้วจูงทิวไม้เดินเข้ามาในบ้าน


            “อ้าว แบงค์พาหนูทิวมาด้วย มาลูกเข้ามาก่อน”


             ธนพรเห็นบุตรชายจูงมือทิวไม้เข้าบ้านก็รีบเอ่ยทัก ธนดลรีบพาทิวไม้มาหามารดาทันที


             “แบงค์พาทิวมาอยู่ด้วยนะแม่ ที่หอของทิวไม่มีเตียงนอน”


            “ได้สิลูก กี่วันก็ได้ ตลอดไปก็ดี แต่ว่า... แยกห้องนะ แม่ยังไม่อยากให้ไอ้แบงค์มันใกล้หนูทิวช่วงนี้ เล่นตัวไว้ก่อน”


             “อ้าวแม่”


             ธนดลออกปากประท้วง ทิวไม้ยิ้มขำ


            “ดีครับคุณน้า อยู่คนละห้องดีแล้ว”


             “อ้าว ทิว”


             คราวนี้คนหล่อทำหน้าย่นอย่างไม่ถูกใจนัก ธนพรกับทิวไม้ยิ้มให้กันด้วยความสะใจ


            “มาเหนื่อยๆ พักกันก่อน เดี๋ยวรอโบว์กลับมาจากเรียนพิเศษค่อยกินอาหารเย็นกัน ตามสบายนะหนูทิว คิดเสียว่าเป็นลูกแม่ แม่ไม่ยอมให้ไอ้แบงค์ทำอะไรลูกได้หรอก”






              ทิวไม้ถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ยังไม่ต้องอาศัยอยู่ห้องเดียวกับธนดลให้ใจสั่นเล่น ธนพรให้เขาพักในห้องนอนเล็กๆห้องหนึ่งหลังจากอาหารมื้อเย็นผ่านไป ธมลวรรณตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่าทิวไม้จะมาอาศัยอยู่ด้วย


            “หึหึ ข้อมูลแต่งฟิคมาแล้ว”


             กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นน้องสาวของธนดลก้มหน้ายิ้มมุมปาก สีหน้าเจ้าเล่ห์พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง เขารีบหิ้วกระเป๋าหนีเข้ามาในห้องที่ธนพรจัดให้อย่างรวดเร็ว


             อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายตัวทิวไม้ก็เอนกายนอนบนเตียงเล็กหนานุ่มแสนสบาย เครื่องปรับอากาศทำงานสร้างความเย็นฉ่ำจนเขาหาวง่วง ไม่นานเขาก็คล้อยหลับไป จนกระทั่งสลึมสลือขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงแรงกอดจากใครบางคน


             “อื้อ ใครน่ะ”


             “พี่เองครับทิว ขอพี่กอดหน่อยนะ”


              ไอ้พี่แบงค์ เข้ามาในห้องได้ไงวะ


              กว่าจะลืมตาขึ้นมาเขาก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของธนดลเต็มวงแขนเสียแล้ว อีกฝ่ายตะแคงซ้อนหลังโอบกอดร่างของทิวไม้ไว้แน่นหนา ชายหนุ่มกดจูบที่ท้ายทอยแล้วหลังใบหูของทิวไม้จนร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัว


           “พะ พี่แบงค์ อย่าทำงี้ดิ”


              ธนดลลอบยิ้มอยู่กับหลังคอหอมกรุ่น ด้วยประสบการณ์ที่มีมากกว่า ทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าบริเวณนี้อาจเป็นจุดอ่อนของทิวไม้ เขารีบถือโอกาสโจมตีซ้ำทันทีด้วยการกดจูบซ้ำแล้วขบเม้มใบหูเล็กจนทิวไม้ตัวแข็งทื่อ


             “พี่แบงค์เข้ามาได้ไง ผมล็อกประตูแล้วนะ อื้อ ยะ อย่าจูบ ขนลุกหมดแล้ว”


            “ปีนระเบียงข้ามมาไง ห้องนี้ประตูเปิดไประเบียงมันเสีย พี่ไม่ได้บอกแม่ ทิวอย่าดิ้นนะครับพี่กอดนิดเดียว ส่งเสียงดังเดี๋ยวแม่ขึ้นมาดุนะ”


              พูดแล้วธนดลก็ขำตัวเอง เขาหลอกล่อทิวไม้เหมือนเป็นเด็กน้อยทั้งที่เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ดูเหมือนจะได้ผล เพราะทิวไม้หยุดดิ้นยอมให้เขากอดแต่โดยดี


             “พี่แบงค์อย่ากอดแน่นสิ หายใจไม่ออก”


            คนถูกกอดประท้วง ธนดลยอมคลายอ้อมกอดให้เล็กน้อย


             “หันหน้ามาหาพี่สิ จะได้หายใจสะดวก”


             คนเจ้าเล่ห์ดึงไหล่ให้ทิวไม้พลิกกลับตะแคงหันหน้ามาหา เขาเชยคางให้ทั้งคู่ได้สบตากัน สายตาของธนดลทำให้ทิวไม้ขัดเขินจนต้องเบนสายตาหลบ


             “อย่าจ้องแบบนี้สิ เขินนะ”


              ท่าทางขัดเขินไม่มีปรุงแต่งทำให้ธนดลยอมรับว่าเขาปักใจกับเด็กหนุ่มรุ่นน้องเข้าแล้ว เขาเคยพบเจอแต่หญิงสาวที่มีจริตเข้าหา แต่เมื่อได้พบกับทิวไม้เขาก็ติดใจและไม่คิดจะหวนกลับไปหาความจอมปลอมเหล่านั้นอีก ในเมื่อเขาค้นพบเพชรเม็ดงามต้องไม่ปล่อยให้หลุดมือ


            “ขอจูบทิวได้ไหม จูบนิดเดียว”


             “ไม่เอา เดี๋ยวก็ฉวยโอกาสอีก”


             ยกมือเรียวผลักหน้าหล่อให้ห่าง แต่กลับถูกอีกฝ่ายยึดข้อมือไว้ได้ ธนดลชิงหอมแก้มนุ่มดังฟอด เขายกท่อนขาพาดทับร่างของทิวไม้ไว้จนดิ้นไม่หลุด


            “น่านะครับ จูบนิดเดียวจริงๆ”


            อ้าปากกำลังจะค้าน แต่เมื่อเห็นดวงตาพราวประกายคล้ายสะกดไว้ ทิวไม้กลับไม่มีเสียงคัดค้าน เหมือนเขาหลงเข้าไปในบ่วงเสน่ห์ที่ธนดลหลอกล่อ ทิวไม้ลืมทุกอย่างไปหมดเมื่อธนดลโน้มใบหน้าเข้าหาจนได้ไออุ่นของลมหายใจ ปากนุ่มถูกประทับแนบชิดจมูกโด่งของธนดลฝังเข้าสู่แก้มนุ่มเนิ่นนาน


             คราวนี้ไม่เมา สติครบถ้วน แต่ทิวไม้กลับไม่อาจผลักไสได้เลย การกระทำของธนดลนุ่มนวลอ่อนหวานเกินกว่าจะเรียกว่ารุกเร้า เขานิ่งอยู่ในท่านั้นจนทิวไม้นั่นแหละที่เป็นฝ่ายหมดความอดทน เขาเผยอกลีบปากและส่งลิ้นมาแตะที่ปากของธนดลตามสัญชาติญาณที่พลุ่งพล่านเรียกร้องให้ธนดลดันปลายลิ้นติดตามเข้ามา สองแขนเผลอไผลกอดตวัดท้ายทอยของธนดลไว้เมื่อในโพรงปากหวานกำลังตวัดลิ้นคลอเคลีย


             “อื้อ...”


             อากาศเย็นฉ่ำจนสะดุ้งเมื่อมือร้อนผ่าวของธนดลสอดเข้ามาในชายเสื้อชุดนอนแล้วลูบไล้แผ่นหลัง เพราะถูกท่อนขาแกร่งพาดทาบทับจึงไม่อาจหลีกหนีได้ มือซนนั้นขยับลุกไล่ลงไปที่บั้นท้ายแล้วบีบเบาๆ เพียงเท่านี้ทิวไม้ก็หมดแรงอ่อนระทวยสิ้นฤทธิ์ทันที


             “พะ พี่แบงค์”


              พึมพำเสียงกระเส่าลอดออกมาจากปากที่ยังจูบหนักหน่วง ทิวไม้ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกในตอนนี้อย่างไรดี มันร้อนวูบวาบไปทั้งตัว อึดอัด อยากระบายออก ร่างกายตื่นไปหมด โดยเฉพาะตรงจุดนั้นที่มันแข็งขันเหมือนในตอนเช้ายามตื่นนอนใหม่ๆ


              “ยอมพี่นะครับทิว”


              เสียงทุ้มอ้อนวอนอยู่ตรงกกหู แถมยังขบเม้มเบาๆ ทิวไม้เผลอส่งเสียงออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เลือดลมวัยหนุ่มวูบวาบร้อนฉ่าจนทนไม่ไหว


              “จะเจ็บอีกไหมพี่แบงค์”


            ยังจำได้ถึงครั้งแรกว่าเจ็บแค่ไหน ธนดลรีบปลอบประโลมทันที


            “ไม่เจ็บแล้ว คราวนี้พี่ไปเตรียมตัวมาแล้วว่าต้องทำยังไง”


            ถึงแม้ว่าจะช่ำชองบทรักแต่ธนดลยังไม่เคยชินกับผู้ชายด้วยกัน เขายอมเปิดดูคลิประหว่างชายกับชายเพื่อศึกษาว่าต้องปฏิบัติการอย่างไร เขาไม่อยากให้ทิวไม้เจ็บเหมือนคราวแรกที่ยังไม่ได้เตรียมตัว ชายหนุ่มดึงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าชุดนอนที่เตรียมเอาไว้


             “พี่เตรียมเจลหล่อลื่นกับคอนด้อมมาแล้ว ขอแค่ทิวยอม พี่จะทำให้ทิวหายอึดอัด นะครับทิว”


             พูดจบก็หลอกล่อด้วยการจูบหวานอีกครั้ง ทิวไม้แทบหลอมละลายไปแล้วตอนนี้


             “อื้อ จะทำอะไรก็ทำพี่แบงค์ อึดอัดไปหมดแล้ว”


             ธนดลอยากจะตะโกนด้วยความดีใจ  เขาพลิกกายบางให้นอนหงายโดยมีเขาคร่อมทับ เสื้อผ้าต่างหลุดลุ่ยด้วยกันทั้งสองฝ่าย เขารีบสวมเครื่องป้องกันเข้าใส่เจ้าลูกชายที่พร้อมรบรออยู่แล้วทันที






มีต่ออีกนิด...



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-07-2020 17:32:58 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove


อ่านต่อตรงนี้...



          “ไม่เจ็บแน่ๆ พี่สัญญา”


            ขาเรียวถูกจับตั้ง ทิวไม้ฝืนกายอยู่บ้างเมื่อรู้สึกถึงความเย็นลื่นที่ถูกทาอยู่รอบช่องทาง ปลายนิ้วนวดเฟ้นรุกเร้าอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะต้องนิ่วหน้าเมื่อถูกความใหญ่โตเข้ามาแทนที่


            “พี่แบงค์”


            ไม่เจ็บจริงๆอย่างที่ธนดลสัญญา เขาดันกายเข้ามาอย่างนุ่มนวลและมีชั้นเชิง ช่องทางโอบรัดสิ่งเติมเต็มจนกระทั่งทิวไม้รับไว้จนหมด ได้ยินเสียงเป่าปากของธนดลอยู่ใกล้หู


            “รู้สึกดีจังครับทิว”


             ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมดเมื่อสติคืนมา กลายเป็นเขายอมให้ธนดลล่วงล้ำ และกลับรู้สึกดีเมื่ออีกฝ่ายกำลังเริ่มขยับกายเคลื่อนที่ ทุกครั้งที่ธนดลกระแทกกายเข้าใส่ทิวไม้ก็ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้


             “กลั้นเสียงไว้ทำไมครับทิว”


             “ฮัก ฮัก ผม อาย มันน่าอาย”


              ร่างบางได้แต่โอบกอดและซุกหน้าซ่อนความขัดเขินกับแผ่นอกเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ  ธนดลลูบผมนุ่มเบามือ


              “อย่าอายนะครับ เรื่องธรรมชาติ เรารักกันก็แสดงมันออกมา พี่อยากฟังเสียงทิวจังเลย”


             หยุดพักเพื่อให้ทิวไม้ได้หอบหายใจ ระหว่างนั้นธนดลหันความสนใจไปที่ยอดอกสีสวย เข้าก้มหน้าจัดการจนทิวไม้สะดุ้งอีกครั้ง


             “พะ พี่แบงค์ อย่าเพิ่งหยุด อะ อื้อ”


             “เปลี่ยนท่านะ ทิวจะได้ไม่เมื่อย”


              กระซิบบอกพลางดึงเอวให้ร่างโปร่งนอนคว่ำก่อนที่ธนดลจะเริ่มปฏิบัติการต่อเนื่อง เมื่อรู้ว่าทิวไม้ใกล้จะถึงฝั่งฝันเขาก็ยกเอวคอดให้สูงเพื่อที่เขาจะเร่งความเร็วขึ้นอีก


             “มะ ไม่ไหวแล้ว อะ อ๊า”


              ทิวไม้กลั้นหายใจชั่วขณะเมื่อท้องน้อยบีบคั้นถึงขีดสุด  เขาหอบหายใจอยู่กับหมอนก่อนจะเหลียวกลับไปมองธนดลที่ยังมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย


             “แล้วพี่แบงค์ เอ่อ...”


             กระดากปากเมื่อจะถามว่าธนดลถึงฝั่งเหมือนเขาหรือยัง แต่อีกฝ่ายเดาคำถามได้


             “พี่ขออีกนิดนะครับคนเก่ง”


             ทิวไม้จือปากเมื่อธนดลดันกายเข้ามาอีกครั้ง ร่างสูงโน้มกายลงมาจูบไล่แผ่นหลังพลางโอบเอวไว้ มือใหญ่กอบกุมจุดอ่อนไหวของทิวไม้ไว้แล้วนวดเฟ้นเบามือ แค่นี้ก็ปลุกให้ทิวไม้พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งแม้ว่าเพิ่งปลดปล่อยไปไม่กี่วินาที


             “โอ๊ย เสียว”


              คราวนี้เผลอร้องลั่นเมื่อธนดลเร่งความเร็วและความแรงเข้าใส่ ได้ยินเสียงทุ้มจากเขายามออกแรงแต็มที่ ทิวไม้เกร็งไปทั้งตัวเมื่อปลดปล่อยอีกคำรบ และรอบนี้เขารู้สึกถึงความอุ่นวาบอยู่ภายใน ธนดลดึงกายออกมา เขาถอดปราการกั้นออกโยนทิ้ง ก่อนจะทิ้งกายลงไปนอนเคียงข้างทิวไม้ เสียงหอบหนักประสานกันจนกระทั่งค่อยๆเบาลงแล้วกลายเป็นสม่ำเสมอเมื่อคนในห้องคล้อยหลับกับไปทั้งคู่


             โครม!!!


             ธมลวรรณเดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้อง เด็กสาวทรุดกายนั่งบนเก้าอี้บนหน้าผากมีแผ่นเย็นวางไว้เพื่อห้ามเลือดที่ไหลซึมทางจมูก


             “โอยยย ความดันขึ้น กูต้องเสียเลือดหมดตัวแน่”


              คุ้มกับไปนั่งซุ่มหน้าห้องนอนเล็กแลกกับเสียเลือดให้ยุงกัดจนคันไปทั้งตัว มุมปากกระตุกยิ้ม


             “ฮ่าๆ มีกำลังใจอ่านชีวะเตรียมสอบแล้วโว้ย”


              หนังสือกายวิภาคถูกเปิดขึ้น ปากกาลูกลื่นเขียนโน้ตลงไปตรงช่องว่างของเนื้อหา


             “ชายหนุ่มดึงเดลตอยของคนรักเข้าหา เขาบดจูบไปที่ริมฝีปาก ไซโกมาติคัสเมเจอร์ขยับยก ออบิคิวลาริสออริส เปิดทางรับจูบแสนหวาน ก่อนที่จุมพิตนั้นจะย้ายมาขบเม้มที่สเตอร์โนมัสตอย โว้ยยย ท็อปแน่ไอ้โบว์”


               ธมลวรรณสัญญาว่า จบการสอบคราวนี้ เธอจะต้องแต่งบทเลิฟซีนลงเว็บให้แฟนคลับได้อ่าน ฝีมือของเธอจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีแหล่งข้อมูลให้ศึกษาอยู่ห้องตรงข้ามนี่เอง


             “เพื่อสาววาย โบว์ยอมเสียเลือดหมดตัวจ้า”


              ธมลวรรณปฏิญาณกับตัวเองก่อนจะก้มหน้ายิ้มให้ตำรากายวิภาคตรงหน้า




                                                                TBC



                                           รับบริจาคเลือดกรุ๊ปวายมาให้น้องโบว์นะคะ



                                                 :haun4: :haun4: :haun4: :haun4: :haun4: :haun4: :haun4:




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-07-2020 17:39:21 โดย Belove »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1851
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
ได้คะแนนเต็มแน่ๆน้องโบว์

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
 :m20: ขำน้องอ่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove




                                                 ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

                                                               บทที่ 7



              งัวเงียตื่นขึ้นมาในรุ่งเช้าอย่างเช่นทุกวัน แพขนตาหนากะพริบถี่เมื่อรู้สึกถึงความแตกต่างที่ไม่เหมือนทุกเช้า ทิวไม้ตั้งสติก่อนสตาร์ทและนึกได้ว่าเมื่อวานเขาหิ้วกระเป๋าเข้าบ้านของธนดล และเมื่อคืนนี้....


              ชิบหาย...กูโดนปล้ำอีกแล้ว


             ไม่สิ... กูสมยอมเค้า ฮือ ไอ้เหี้ยทิว ขายขี้หน้าเหี้ยๆ


             “ตื่นเช้าจังครับทิว”


               หลักฐานยังปรากฏชัด ทิวไม้เพิ่งรู้สึกตัวว่าเขานอนตะแคงหันหลังให้ธนดลนอนกอด เนื้อตัวเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่มอบความอบอุ่นภายใต้เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ จำได้แล้วว่าเมื่อเสร็จกิจจากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อค่ำคืนเขาก็คล้อยหลับไปทันทีกระทั่งลุกไปล้างตัวก็ยังไม่ได้ทำ


              “พี่แบงค์ปล่อยผม”


              พยายามจะดึงท่อนแขนที่โอบกอดไว้ออกแต่เหนียวยิ่งกว่าตีนตุ๊กแกเสียอีก แถมยังเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นด้วย ธนดลจูบที่ไหล่ของทิวไม้เบาๆ


               “ไม่ปล่อย นอนกอดทั้งคืน อยู่ๆจะให้ปล่อยได้ไง”


               “ผม เอ่อ ปวดฉี่ ปล่อยนะครับพี่แบงค์”


                ใช้ลูกอ้อนเข้าช่วย แล้วก็ได้ผล ธนดลยอมลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคลายอ้อมกอดให้ทิวไม้


                “นั่นสินะ เมื่อคืนพอทิวมีความสุขแล้วก็หลับหนีพี่ไปเลย พี่จะปลุกให้ไปล้างตัวก็ไม่ยอมตื่น”


                 แน่ล่ะ ทั้งตัวของทิวไม้มีแต่คราบน้ำลายของเขาเต็มไปหมด บางจุดยังมีสีระเรื่อที่ธนดลทิ้งไว้เป็นหลักฐานอยู่บนเนื้อตัว แต่เมื่อเห็นทิวไม้หลับสนิทธนดลก็ไม่กล้าปลุก เขาได้แต่นอนกอดร่างเปลือยเพื่อให้คลายหนาวทั้งคืน


              “พี่พาไปห้องน้ำนะ”


               พูดจบธนดลก็ขยับลุกจากเตียง เข้าช้อนแขนอุ้มทิวไม้ขึ้นมา


               “พี่แบงค์ จะทำอะไรน่ะ”


                หน้าเหวอเมื่อถูกอุ้มจนตัวลอยพ้นเตียงนุ่ม ทิวไม้ได้แต่คล้องคอธนดลไว้เพราะกลัวตก เขาหันไปมองบนเตียงยับย่นที่กลายเป็นสมรภูมิชั่วคราวแล้วแก้มก็พลันแดงก่ำ


               โว้ย ทำไมมันไม่เหลือชิ้นดีเลยวะ


              “ไม่เป็นไรหรอกครับทิว เดี๋ยวป้าแม่บ้านมาเปลี่ยนให้ คืนนี้ทิวก็นอนสบายเหมือนเดิมนะ”


               ธนดลก้าวไปยังห้องน้ำ เขาปล่อยร่างเล็กกว่าลงยืนกับพื้นก่อนจะเปิดน้ำอุ่นชำระล้างร่างกายให้ทิวไม้ ตลอดเวลาเหล่านั้นทิวไม้ได้แต่เก็บไว้เป็นความประทับใจโดยไม่รู้ตัว


               “พี่แบงค์ ไม่ต้องทำให้ผมขนาดนี้ก็ได้”


              “ทิวอย่าห้ามเลย พี่อยากทำให้นี่นา อยู่เฉยๆเถอะครับ”


               ทิวไม้จึงต้องยอมให้ธนดลดูแลเขาจนกระทั่งออกมาแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อย


              “พี่แบงค์ มาคุยกันหน่อย”


              ธนดลสะดุ้ง หัวใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆ เมื่อเห็นทิวไม้ทำหน้าจริงจัง ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่าการบุกเข้ามาในห้องที่ทิวไม้อาศัยนอนและกล่อมให้อีกฝ่ายยินยอมด้วยความช่ำชองของเขา อาจไม่ใช่วิธีที่ดีนัก


              “ครับทิว”


              ความมั่นใจที่เคยมีมาของธนดลแทบจะหมดลงไม่มีเหลือ เขาเคยแต่เป็นฝ่ายที่มีผู้หญิงมาเอาอกเอาใจ แต่ตอนนี้อดีตเสือผู้หญิงกำลังนั่งหงอเมื่อเห็นมาดเข้มของผู้ชายที่สูงแค่ไหล่ของเขา


              “รู้ใช่ไหมว่าพี่แบงค์ทำผิด”


             “คร้าบ พี่รู้แล้ว ทิวอย่าเคืองพี่เลยนะ”


              ทิวไม้ถอนหายใจเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของธนดล


              “การที่พี่แบงค์ใช้ความต้องการทางกายมาหลอกล่อให้ผมยอม แต่มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกายใช่ไหมครับ เราอาจจะมีอะไรกันแต่เรื่องหัวใจมันคนละเรื่อง”


              “ถ้าอย่างนั้น ทิวจะให้พี่ทำอะไรเพื่อให้ชนะใจทิวได้บ้าง ทิวบอกมาสิ”


               ธนดลดึงมือเรียวเล็กมากุมไว้ เขาอยากชนะใจของทิวไม้


               “มันก็ต้องพิสูจน์กันหน่อย ว่าพี่จะทำเพื่อผมได้แค่ไหน ถ้าพี่ทำได้ ผมจะยอมรับพี่”


               ดวงตาคมสดใสขึ้นมาทันที ธนดลรีบเอ่ยถามข้อพิสูจน์นั้น


              “ทิวจะให้พี่ทำอะไร”


              ทิวไม้นิ่งคิด ก่อนจะยิ้มได้เมื่อนึกออกว่าจะให้ธนดลทำอะไรดี






                “ไอ้ทิว ไอ้คนใจร้าย มึงทำกับพี่แบงค์ได้โหดมาก”  บัฟเอ่ยปากกับเพื่อนสนิทที่นั่งยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้  “กูเห็นพี่แบงค์แม่งจับจอบขุดดินยกร่องมาสามวันแล้ว ไอ้เวรนี่ก็แกล้งเขาแสบชิบหาย”


                “นั่นสิ โหดไปว่ะเหี้ยทิว พี่แบงค์เขาลูกคุณหนู ไม่เคยจับจอบจับเสียมขุดดินดายหญ้าอย่างพวกเรา มึงให้เขาขุดดินยกร่องตั้งสิบแปลง ผ่านไปสามวันเพิ่งจะทำได้ครึ่งทาง ป่านนี้มือนุ่มๆแตกหมดแล้วมั้ง”


                สมเสร็จผสมโรง เขาส่ายหน้าไม่เห็นด้วยที่เพื่อนทำเช่นนี้ ดูก็รู้ว่าทิวไม้จงใจแกล้งธนดลให้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ


               “เขาอยากพิสูจน์เองก็ต้องทำให้ได้สิ ใช่ไหมครับพี่แบงค์”


               ธนดลเดินกลับมาจากกลางแปลงดอกไม้ หน้าขาวแดงก่ำเพราะแดดร้อน เหงื่อไหลเป็นทางชุ่มเสื้อผ้าไปหมด แต่เขาก็ยังยิ้มได้


               “ไม่เป็นไรหรอกบัฟ สมเสร็จ พี่อยากให้ทิวมั่นใจว่าพี่จริงจังกับทิว พี่จะพยายาม”


              บัฟคว้าข้อมือของรุ่นพี่ต่างคณะให้แบออก มองเห็นรอยแตกเป็นแผลของคนที่ไม่เคยจับจอบออกแรงขุดดิน เขาส่งเสียงดังใส่ทิวไม้เผื่อว่าเพื่อนจะสำนึกบ้าง


              “ดู มึงดู มือพี่แบงค์แตกหมดแล้ว มึงเห็นหรือเปล่า ไอ้คนอำมหิต”


               “อย่าต่อว่าทิวเลยบัฟ พี่ตกลงใจว่าจะทำเองแหละ แผลนิดเดียวเองไกลหัวใจ”


                ทิวไม้ชักจะหน้าแหย เมื่อเห็นมือของธนดลมีรอยแผลจริงๆอย่างที่บัฟกล่าว ชายหนุ่มที่เคยสำอางกลับต้องมายืนตากแดดขุดดินเพียงเพื่อจะพิสูจน์ความจริงใจให้ประจักษ์ ทิวไม้เริ่มใจอ่อนเสียแล้ว


            “ลดให้เหลือเจ็ดแปลงก็ได้ ทำได้ห้าแปลงแล้วไม่ใช่เหรอ”


             เสียงชักอ่อยไม่เด็ดขาดเหมือนที่แล้วมา เพื่อนสนิททั้งสองต่างลอบยิ้มให้กันเมื่อจี้จุดอ่อนสำเร็จ สมเสร็จรีบสำทับตามทันที


               “ดี ทำตัวให้มีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาเสียบ้าง ว่าแต่ตอนนี้เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ไปครับพี่แบงค์ ไปโรงอาหารกันดีกว่า”


              ชักชวนกันเดินไปโรงอาหารคณะ บัฟเลี่ยงมาเดินเคียงข้างแล้วกระซิบธนดลเบาๆ


              “ใกล้แล้วพี่ ไอ้ทิวมันเริ่มอ่อนระทวยแล้ว  อีกสองแปลงที่เหลือเดียวผมกับไอ้สมเสร็จมาช่วย”


               ธนดลยิ้มพลางมองตามหลังทิวไม้


              “ให้พี่ทำเองเถอะบัฟ จะได้ทำให้ทิวสบายใจว่าพี่ชอบทิวจริงๆ”


               บัฟมองธนดลอย่างนึกทึ่ง


               “โห พี่แม่งใจได้ว่ะ ไม่นึกว่าจะทุ่มเทให้เพื่อนผมได้ขนาดนี้ ผมเชียร์สุดใจเลย แต่อย่าลืมเหล้าที่ซอยทองหล่อก็แล้วกัน”


                 เมื่อถึงโรงอาหารแล้วทั้งหมดจึงนั่งลงบนโต๊ะที่ว่างอยู่


               “ทิวกินอะไรดีครับ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”


               “ผมไปเองก็ได้”


               “มึงนั่งเฝ้าโต๊ะไปเหอะ เดี๋ยวพวกกูไปซื้อเอง”


               สมเสร็จออกปากสั่งทิวไม้จึงนั่งรอที่โต๊ะ ท่ามกลางเสียงจอแจของนักศึกษายามใกล้เที่ยง


               “ทิว”


               เจ้าของชื่อหันขวับไปตามเสียงเรียก เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นอลิษายืนหน้าเศร้าอยู่


               “ออย”


               เยื่อใยก็ยังมีเหลืออยู่บ้าง ทิวไม้มองอลิษาด้วยความเป็นห่วง


                “มานั่งก่อนสิออย แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ”


                อลิษาเดินมานั่งขนาบข้าง หล่อนก้มหน้าคล้ายกำลังสะอึกสะอื้น มือทั้งสองบีบกันอยู่บนตัก


               “ออยเสียใจไง ออยยังทำใจไม่ได้เรื่องพี่แบงค์”


                เมื่อรู้เหตุผลหัวใจของทิวไม้ก็กระตุกวูบ แปลกที่เขารู้สึกเจ็บแปลบ แต่มันคนละอย่างกับวันที่อลิษาทิ้งเขาไปหาธนดล ในตอนนี้เขากลับเจ็บที่ธนดลมีคนมาหลงรัก


              “ออยเห็นข่าวทิวกับพี่แบงค์แล้วนะ ช่วงนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด หวานมากเลยเนอะ ทิวคงมีความสุขจนลืมไปว่าออยกับพี่แบงค์คบกันมาก่อนหน้าทิว แล้วทิวทำให้เราเลิกกัน”


               “ออย ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”


               อลิษาพูดราวกับว่าเขาไปแย่งธนดลมาจากหล่อน


               “หรือไม่จริงล่ะทิว ออยก็ไม่รู้นะว่าพี่แบงค์มาหลงเสน่ห์ผู้ชายอย่างทิวได้ไง จนกลายเป็นเกย์ที่ชอบเพศเดียวกัน คนพูดกันไปทั่วทิวไม่อายแทนพี่แบงค์เหรอ ออยสงสารพี่แบงค์มากเลย”


                 ทิวไม้มองผู้หญิงที่เขาเคยหลงรักและทิ้งเขาไป คำพูดประโยคหลังแทงใจดำจนปวดร้าวไปหมด หลายเสียงที่ไม่ชอบเรื่องแบบนี้เคยแซะให้ได้ยินจนทิวไม้เองยังต้องเก็บอารมณ์หลายครั้ง


              “ออยพูดแบบนี้ ต้องการอะไรกันแน่”


              แต่ใช่ว่าจะไม่รู้นิสัยของอลิษา ทิวไม้มองใบหน้าที่แต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างดี หญิงสาวคลี่ยิ้มราวกับสมใจที่จะได้พูดประโยคต่อมา


                  “ออยอยากดูแลพี่แบงค์น่ะทิว ออยรักเขา ทิวคงทนดูออยเสียใจไม่ได้หรอก ใช่ไหม เพราะทิวเคยบอกว่าทิวรักออยมาก ทิวต้องไม่อยากให้ออยอยู่กับความเจ็บปวดแน่ๆ แล้วก็เป็นผลดีกับพี่แบงค์ด้วย เขาจะได้คบกับคนที่เหมาะสมกับเขาอย่างออยไง”


                 “ถามฉันสักคำหรือยังว่าอยากได้เธอมาดูแลหรือเปล่า”


                  พากันสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเข้มดังขึ้น ธนดลหน้าบึ้งเพราะเขาได้ยินความต้องการของอลิษาชัดเจน ชายหนุ่มหันขวับไปมองทิวไม้ที่ยังมีสีหน้าไม่ดีนัก


                 “พี่แบงค์ แต่ว่าที่ออยพูดก็ถูกนะ”


                 บัฟกับสมเสร็จตาเหลือก ทั้งคู่รีบวางเสบียงที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะก่อนจะปรี่เข้าไปหาทิวไม้


                 “ไอ้เหี้ยทิว พูดอะไรแบบนั้นวะ”


                  ทิวไม้หน้าสลด เขาไม่อยากให้ธนดลเสื่อมเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้ อาจเป็นการดีต่อทุกคนถ้าธนดลจะกลับไปคบกับอลิษา


                 “ผมไม่อยากให้พี่ถูกคนอื่นมองอย่างดูหมิ่นอีก แล้วพี่จะได้ไม่ต้องมาทนพิสูจน์ตัวเองเพื่อผมอีกไง มือพี่ก็ไม่ต้องเป็นแผล ออยเองก็รักพี่แบงค์มาก ถ้ายังไงผมว่า....”


               เสียงเงียบลงทันทีเมื่อเงยหน้าสบตากับธนดล ขอบตาของทิวไม้ร้อนผ่าวเมื่อมองเห็นแววตาแห่งความผิดหวังฉายชัดจากดวงตาคมคู่นั้น





มีต่ออีกนิด..




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2020 20:40:04 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove


อ่านต่อตรงนี้...



             “ก่อนจะยัดเยียดพี่ให้คนอื่น พี่ขอถามทิวว่า ที่พี่ทำทุกอย่างให้ทิว ไม่ได้ทำให้ทิวชอบพี่บ้างเลยใช่ไหม มันไม่มีความหมายอะไรสักนิดเลยใช่ไหม ทิว ตอบพี่มาสิ”


             ทิวไม้สะดุ้งเฮือก วินาทีนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้ เพราะดูเหมือนบัฟกับสมเสร็จจะเข้าข้างธนดลไปหมดแล้ว


              “พี่แบงค์ ...”


               “พี่มีหัวใจ มีความคิด ไม่ต้องให้ใครมาชี้นำ และความรู้สึกของพี่ก็ไม่ใช่สิ่งของที่ทิวจะยกมันให้ใครก็ได้ พี่เสียใจที่ทิวมองไม่เห็นคุณค่าของมันเลย ส่วนเธอ...”


              ธนดลหันขวับไปมองอลิษาที่ยืนหน้าซีด


              “คะ ขาพี่แบงค์”


              “ฉันไม่เคยด่าผู้หญิง แต่เธอจะเป็นคนแรก มารยาของเธอนี่แหละที่ทำให้ฉันเกลียด ผู้หญิงอะไรหน้าด้านที่สุด อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ”


              พูดจบธนดลก็สะบัดหน้าหนี เขาก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ทิวไม้มองตามด้วยความปวดร้าว เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ความดีของธนดลเข้ามาครอบครองหัวใจของเขาจนหมดสิ้น


             “พี่แบงค์ ฟังผมก่อน อย่าเพิ่งไป”


             “ทิว ทำไงดีล่ะ พี่แบงค์ไปแล้ว ไปบอกเขาให้กลับมาหาออยสิ”


              ทิวไม้สูดลมหายใจเข้าปอด เขากลั้นน้ำตาก่อนจะหันกลับมาหาอลิษาแล้วส่งเสียงดังลั่น


             “ไม่ ทิวจะไม่ทำอย่างนั้น ทิวรักพี่แบงค์ ทิวจะไม่ให้ออยมาทำให้เราต้องทะเลาะกันอีก ออยกลับไปได้แล้ว”


              “กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ไอ้ทิวบ้า ฉันจะแช่งแกทุกวันเลยให้ถูกพี่แบงค์ทิ้ง”


               อลิษากระทืบเท้าเดินจากไป ทิวไม้ได้แต่ยืนหน้าสลดอยู่กับบัฟและสมเสร็จ


               “ทำไงดี กูทำผิดไปแล้ว”


               เขายกหลังมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ จนเพื่อนทั้งสองเวทนา บัฟบ่นพึมพำ


               “มึงนี่ก็น้า คิดมากไปเอง พี่แบงค์รักมึงจะตาย”


                “กูรู้แล้วไง อย่าเพิ่งด่าเยอะกูสำนึกผิดไม่ทันแล้ว ช่วยกูคิดหน่อยว่าจะทำไงให้พี่แบงค์หายโกรธ”


               สมเสร็จตบบ่าเพื่อนเบาๆ


              “ไปง้อสิวะ บอกไปว่ามึงรู้แล้วว่ามึงก็รักเขา พูดกับเขาดีๆ”


               ทิวไม้พยักหน้า หัวใจของเขาว้าวุ่นไปหมด เขาจะต้องง้อให้ธนดลยกโทษให้เขาให้ได้








               ลงจากรถแท็กซี่หน้าบ้านของธนดล ทิวไม้เดินเข้าไปในบ้านอย่างกล้าๆกลัวๆ มองเห็นธนพรนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงตรงเข้าไปยกมือไหว้


              “พี่แบงค์ล่ะครับ”


              “มาถึงก็เดินหน้าบึ้งขึ้นห้องไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นเหรอทิว”


               ธนพรเอ่ยถาม ทิวไม้จึงเล่าให้ฟัง มารดาของธนดลจึงถอนหายใจออกมา


               “ผมผิดไปแล้วครับ ผมรู้แล้วว่ารักพี่แบงค์”


               “แม่เองก็ไม่เคยเห็นลูกชายของแม่จริงจังกับใครเท่าทิวเลยนะลูก แม่กับพ่อไม่ได้รังเกียจทิวเลยแม้จะเป็นผู้ชายเหมือนแบงค์ ลูกชายแม่รักใครแม่กับพ่อก็รักด้วย เพราะฉะนั้นทิวอย่าไปสนขี้ปากใครเลย ในเมื่อคนในครอบครัวเข้าใจ”


              ทิวไม้น้ำตาไหล เขากราบที่ตักของธนพรด้วยความซาบซึ้ง


              “ขอบคุณนะครับที่ไม่รังเกียจผม”


               ธนพรลูบผมของทิวไม้เบาๆก่อนจะเอ่ยเสียงสดใส


                 “อย่ามัวแต่ร้องไห้สิทิว ไปง้อพี่เขาหน่อย เดี๋ยวไอ้แบงค์มันก็หายโกรธ ถ้ามันยังไม่เลิกโกรธทิวแม่จะแพ่นกบาลมันเอง”


               ทิวไม้ยิ้มรับ เขาลุกขึ้นเดินไปหน้าห้องของธนดล มือเรียวเคาะประตูห้องพลางเอ่ยเสียงสั่น


                “พี่แบงค์ พี่แบงค์ครับ ให้ทิวเข้าไปหาได้ไหม”


                ไม่มีเสียงตอบกลับ ทิวไม้ขยับลูกบิดประตูจึงรู้ว่าไม่ได้ล็อก เขาเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปด้านใน


               “ทิวขอโทษ ยกโทษให้ทิวได้ไหมครับ”




                                                                   TBC


                                                        น้องทิวจะง้อพี่แบงค์ยังไงน้า


                                          :o10: :o10: :o10: :o10: :o10: :o10: :o10:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2020 20:46:20 โดย Belove »

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
ขอให้ง้อกันสำเร็จไวๆ

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
ง้อถึงใจต้องยังไงน้า

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
อิพี่แบงค์ต้องแกล้งเล่นตัวให้ทิวง้อแน่ๆ   :hao3:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
รอตอนต่อไป~

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove



                                                        ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

                                                                   บทที่ 8



             “แม่ ทำไมต้องให้โบว์รีบกลับจากเรียนพิเศษเนี่ย กำลังเม้ากับเพื่อนเรื่องแฟนมีทแบมแบมที่พี่มาร์คมาเมื่อวันก่อนฟินๆกันอยู่เลย”


              ธมลวรรณบ่นไม่จริงนักเมื่อต้องนั่งรถแท็กซี่กลับมาถึงบ้าน มารดาโทรบอกให้เธอรีบกลับด่วนเพราะมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นที่บ้าน


            “อย่าเพิ่งบ่นไอ้โบว์ ถ้าแกมาช้ากว่านี้จะพลาดมาก” ธนพรดึงแขนลูกสาวมาใกล้ๆแล้วป้องปากกระซิบกระซาบ “พี่ชายแกน่ะมันงอนแฟน แล้วน้องทิวก็มาง้อ ถ้าแกรู้จักสันดานพี่ชายแกเหมือนที่แม่รู้จักลูกชายตัวเอง แกก็ควรจะเข้าใจได้แล้วว่าทำไมแกต้องรีบกลับบ้าน”


                 ดวงตาหลังแว่นหนาของธมลวรรณเบิกโพลง เด็กสาวหันไปสบตากับมารดาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก


                 “หึหึ เข้าใจแล้ว งานนี้ต้องมีการง้อแฟนเกิดขึ้นสินะ แล้วเราสองคนเอาไงดีแม่”


                 ผู้เป็นมารดายิ้มตอบอย่างมีเลศนัย ไม่ต้องตอบก็เข้าใจซึ่งกัน สองแม่ลูกเดินย่องขึ้นบันได้ไปบนชั้นสองของบ้าน และแอบแนบหูฟังกันอยู่หน้าประตูนั่นเอง







               “ทิวขอโทษ ยกโทษให้ทิวได้ไหมครับ”


               ทิวไม้เบะปากเหมือนจะร้องไห้เมื่อมายืนอยู่ข้างเตียงของธนดล เจ้าของห้องนอนหงายอยู่บนเตียงใช้ท่อนแขนรองศีรษะแหงนหน้ามองเพดาน ไม่มีคำพูดออกจากปากของธนดลแม้แต่คำเดียว ทิวไม้ยิ่งใจเสียแต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ เขาก้าวมานั่งที่ขอบเตียงพลางก้มหน้าสลดกลั้นน้ำตา


               “ทิวสำนึกผิดแล้ว พี่แบงค์อย่าทำห่างเหินสิ ทิวใจไม่ดีเลย”


                เพราะน้ำเสียงสั่นเครือนั่นเองที่ทำให้ธนดลถอนหายใจ เขาหันมามองทิวไม้ด้วยสายตาตัดพ้อ


                “ทิวจะมาทำหน้าเศร้าใส่พี่ทำไม ตะกี้ยังจะยกพี่ให้คนอื่นอยู่เลย ถ้าทิวเกลียดพี่บอกพี่คำเดียวพี่จะตัดใจจากทิวเอง ไม่จำเป็นต้องยกพี่ให้คนอื่นหรอก”


                 “ทิวขอโทษแล้วไง ทิวแค่ไม่อยากให้พี่แบงค์เสียชื่อเสียง แต่ตอนนี้ทิวไม่ยกพี่แบงค์ให้ใครแล้ว พี่แบงค์ยกโทษให้ทิวนะ นะครับ”


                หัวใจของธนดลพลันเริงร่าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงออดอ้อน เขาแอบหันหน้าไปลอบยิ้มกับตัวเองที่ทิวไม้มาง้อ แต่ เดี๋ยวก่อน! เขาขอตอกย้ำอีกสักนิดว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้อง ธนดลหันกลับมาทำท่าหมางเมินอีกครั้ง


               “ถ้าทิวไม่อยากอยู่กับพี่ก็ได้นะ เรื่องเตียงที่หอเดี๋ยวพี่ซื้อเตียงใหม่ให้ ทิวจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าพี่ไงล่ะ”


                “ไม่ ทิวไม่ไปไหนทั้งนั้น”


                ทิวไม้ทนไม่ไหวแล้วกับท่าทีเย็นชาของธนดล เขาขยับไปบนเตียงแล้วเอนกายกอดธนดลไว้แน่น แถมยังซุกหน้ากับแผงอกล่ำๆของธนดลอีกด้วย


               “พี่แบงค์ไล่ทิวไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ทิวรักพี่แบงค์ รักหมดหัวใจเลยด้วย ทิวไม่ยกพี่แบงค์ให้ใครหรอก พี่แบงค์จะให้ทิวทำอะไรแล้วหายโกรธ ทิวจะทำทุกอย่าง ขอแค่พี่แบงค์กลับมาดีกับทิวเหมือนเดิม”


                เยส!


               ธนดลเงยหน้ายิ้มกว้าง ในที่สุดทิวไม้ก็ยอมเอ่ยปากสารภาพรักออกมา ความพยายามของเขาประสบความสำเร็จแล้ว ต่อจากนี้คือขั้นตอนตอกย้ำความสำเร็จของเขา


               “ทุกอย่างจริงๆเหรอทิว”


               แกล้งทำเสียงลังเลหลอกล่อ ทิวไม้หรือจะมาสู้อดีตเสือเจนเวทีที่ต้องมาสิ้นลายเพราะผู้ชายตัวเล็กได้


              “ฮื่อ พี่แบงค์อยากให้ทิวทำอะไรล่ะ ปลูกดอกกุหลาบให้พี่แบงค์ดีไหม”


               “กว่ากุหลายจะออกดอกมันตั้งหลายเดือนนะ”


                อยากจะบีบแก้มทิวไม้ให้หายมันเขี้ยวแต่ก็ต้องอดใจไว้ก่อน ยอมแพ้ความไร้เดียงสาอย่างราบคาบ ธนดลดีใจที่ทิวไม้ยอมรับความรักของเขา ต่อจากนี้เขาจะทำทุกอย่างให้ทิวไม้มีความสุข ธนดลจะเลิกเจ้าชู้และมีทิวไม้คนเดียว


               “งั้นพี่แบงค์อยากให้ทิวทำอะไรล่ะ บอกมาสิ พี่แบงค์จะได้หายโกรธ”


               ท่อนแขนหนาด้วยมัดกล้ามโอบทิวไม้เข้าหาตัว ธนดลกระซิบข้างหูเบาๆ


               “ลองทำให้พี่มีความสุข แบบว่า...นะ”


               ทิวไม้ตาโตแก้มแดงเมื่อได้ยินข้อเสนอของธนดล


               “เอ่อ.. ทิวไม่รู้ต้องทำยังไงอะพี่แบงค์”


                “ไม่ยาก พี่มีตัวอย่างให้ดู”


                พูดจบก็คว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงมาเปิดคลิปที่โหลดเก็บไว้แล้วยื่นให้ทิวไม้ดู ยิ่งดูผ่านไปสักพักจนถึงช่วงท้าย ทิวไม้ก็ยิ่งหน้าแดงแจ๋


                “พี่แบงค์ มันทำกันได้จริงๆเหรอ”


                “อ้าว ได้สิ ไม่งั้นเขาจะถ่ายคลิปพวกนี้มาได้ยังไงล่ะทิว แต่ถ้าทิวไม่อยากทำล่ะก็นะ”


                แสร้งทำหน้าเหมือนเสียใจอีกครั้ง ลูกแกะน้อยก็ตกหลุมนายพรานทันที


                “ทิวอยากทำ ทิวจะทำให้พี่แบงค์เอง”


                ร่างเล็กยันกายลุกนั่ง สีหน้าขัดเขินขณะมือเรียวค่อยๆปลดกระดุมชุดนักศึกษาของธนดลออกทีละเม็ด


               “มือสั่นแบบนี้ พรุ่งนี้ก็ถอดเสื้อพี่ไม่ได้หรอกครับ มานี่ พี่ช่วย”


                กลั้นรอยยิ้มเต็มที่เมื่อธนดลถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว รวมถึงเสื้อผ้าของทิวไม้ด้วย ไม่นานเขาก็อวดร่างกายล่ำอยู่กับเนื้อตัวนวลเนียนของทิวไม้ ธนดลกลืนน้ำลายและพยายามอดทนที่จะไม่เป็นฝ่ายจับลูกแกะมากินเองเสียก่อน


              “ต่อจากนี้เป็นหน้าที่ของทิวแล้วนะครับ พี่ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”


              ฮือ แม่จ๋า ทิวจะทำได้ม้ายย


              แต่เพื่อง้อธนดล ทิวไม้อยากจะทำในสิ่งที่เขาขอ ทิวไม้จะต้องทำให้ได้


              เริ่มต้นยังไงนะ


               นึกถึงคลิปที่ธนดลเพิ่งเปิดให้ดูเมื่อครู่ ทิวไม้จึงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆรวบรวมความกล้า หน้าหวานก้มลงมองจุดกึ่งกลางลำตัวของธนดลแล้วถึงกับสะดุ้ง แม้จะมีความสัมพันธ์กันหลายครั้งแต่เขาก็เพิ่งจะเห็นมันเต็มตาเป็นครั้งแรก


                แม่เจ้าโว้ย นึกถึงปลาช่อนตัวใหญ่ที่ตาจับจากบึงมาทำขนมจีนน้ำยาให้กินเลยวุ้ย


               “ทะ ทำไมมัน อื้อ ยะ ใหญ่จังล่ะพี่แบงค์”


                ธนดลเกือบจะหัวเราะแล้ว เขาได้แต่ขยี้ผมของทิวไม้ด้วยความเอ็นดู


               “ใหญ่เหรอ ไม่เคยไปเทียบกับคนอื่นด้วยสิ เลยไม่รู้ว่าใหญ่หรือเปล่า”


               อันที่จริงก็รู้นั่นแหละ เพราะสาวๆเคยบอกเขา ธนดลมีดีทั้งกายภาพและฝีมือจนเป็นที่เลื่องลือ


              “มัน ใหญ่กว่าของผมตั้งหลายเท่า อื้อ”


               ไม่รอดแน่ทิว มึง เอาวะ สู้ๆ


               ตัดสินใจได้แล้วจึงใช้ฝ่ามือกอบกุมให้มันตั้งชันอยู่ในกำมือทั้งสอง ทิวไม้แลบลิ้นแตะไปที่ส่วนหัวเบาๆ


                “ซี้ด”


                ธนดลสูดปาก เขาไม่เคยตื่นตัวขนาดนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่เกิดจากความรักก็ได้ ที่ผ่านมาเป็นความต้องการทางกายเท่านั้น แต่ตอนนี้ที่กำลังรู้สึกเป็นเพราะอีกฝ่ายคือทิวไม้ที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเห็น


                แม้จะดูงกๆเงิ่นๆ แต่ทิวไม้พยายามเปิดปากเล็กให้กว้าง เขากำลังเลียนแบบภาพในคลิปที่ธนดลเปิดให้ดู ปากเล็กอ้าออกครอบไปที่ปลายมนแล้วก้มหน้าลงไปเพื่อครอบครองอยู่ในโพรงปาก ลิ้นชื้นโลมเลียอย่างไม่ตั้งใจแต่กลับเป็นการดีเมื่อมันกำลังตวัดไปรอบท่อนเนื้อแข็งแกร่งนั้น


                “ดี ทิวทำดีมาก ช้าๆนะครับ ระวังฟันด้วย”


                ธนดลเอ่ยปากติวเข้มเป็นระยะกับการทดสอบครั้งสำคัญ เขาเอื้อมมือวางบนศีรษะทุยของทิวไม้แล้วช่วยขยับขึ้นลงเป็นจังหวะนำทาง เมื่อทิวไม้จับจังหวะได้แล้วเขาก็เริ่มต้นด้วยตนเอง บางครั้งโยกลึกเข้าไปเกือบสำลัก ต้องคายมากลืนน้ำลายบ้าง


              “ทิว พี่ตื่นไปหมดทั้งตัวแล้ว ทิวจัดการพี่เลยเถอะ”


              คนนอนนิ่งเอ่ยเสียงสั่นพร่า ทิวไม้ทำได้ดีกว่าที่คิด หนุ่มน้อยตั้งหน้าตั้งตาโยกจนหน้าแดงปากเปียกชื้นน้ำลายตนเองไปหมด ช่างเป็นภาพที่ยั่วยวนสายตาเหลือเกิน


               ร่างเล็กเงยหน้าจากกึ่งกลาง ทิวไม้เม้มปากห้ามความขัดเขินกับบทต่อไป ตอนนี้ความเป็นชายของธนดลยิ่งแข็งแกร่งอย่างน่าอัศจรรย์


              “พะ พี่แบงค์ แล้วมันจะเข้าไปได้เหรอ มัน ฮื้อ ใหญ่ มากนะ”


              “ก็เคยเข้าไปหลายครั้งแล้วนะครับทิว แล้วทิวก็รับมันได้ดีมากด้วย อย่ากังวลไปเลย พี่รอให้ทิวพิสูจน์ตัวเองเพื่อพี่อยู่นะครับ”


               รีบตอกย้ำเมื่อเห็นความกังวลของทิวไม้ ธนดลส่งยิ้มปลอบประโลมและดึงแขนให้ทิวไม้ขยับขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนเอวของเขาพลางใช้ความแข็งแกร่งถูไถหลอกล่อไปตามร่องลึก


              เอาก็เอาวะ เพื่อพี่แบงค์


              เมื่อทำใจสู้ได้แล้ว ทิวไม้จึงโหย่งเอวขึ้นแล้วจับปลาช่อนยักษ์มาจากที่ปากประตูถ้ำของตนอย่างเก้ๆกังๆ ธนดลแอบช่วยดันมันเข้าไปในปากทาง มือแกร่งของเขาจับเอวของทิวไม้พร้อมกับกดลงเพื่อให้มันสอดเข้าไปโดยง่าย


                ถ้ามัวแต่รอทิวไม้ สงสัยจะพรุ่งนี้ถึงได้เสียบ


                “อึก อื้อ พี่แบงค์ ลึกจัง”


                ธนดลกดเอวเขาจนท่อนเนื้อดันเข้าไปจดมิดด้าม เรียกได้ว่ามันแทงเข้ามาลึกจนเกือบจุก ทิวไม้นิ่วหน้าขณะพยายามทรงตัวอยู่โดยมีธนดลให้กำลังใจ


               “เห็นไหม เข้าไปหมดแล้ว ทิวของพี่เก่งจะตาย”


               ทิวไม้ยิ้มรับ ใช่สิ เขาเก่ง  แม่เคยบอกว่า เขาวิ่งแข่งได้ที่หนึ่งของโรงเรียนตอนป.สอง เรื่องแค่นี้จะยอมแพ้ไม่ได้ แล้วยิ่งตอนนี้ปลาช่อนของธนดลกำลังส่ายหัวไปมาอยู่ข้างใน มันทำให้ทิวไม้อึดอัด นั่นแหละ มันแน่นอก ต้องยกออก


              “ทิวจะขยับแล้วนะพี่แบงค์ ตอนนี้ทิว อื้อ เสียวอ้ะ”


              ยังมีหน้าไปบอกเขาอีก ทิวไม้เขินจนเลือดลมวิ่งพล่านไปหมดทั้งตัว ธนดลยิ้มรับ


              “ได้เลยครับทิว พี่รออยู่”


               อันที่จริงลืมภาพในคลิปไปหมดแล้ว ตอนนี้ทิวไม้ขยับกายด้วยสัญชาตญานอย่างแท้จริง เขาทดลองขยับให้ท่อนเนื้อภายในสัมผัสไปทุกส่วน จนกระทั่งเขาค้นพบจุดที่ทำให้เขาพอใจที่สุด


              “โอ๊ย ทำไมมันถึง อื้อ ดีแบบนี้นะ”


               ทิวไม้หลับหูหลับตาโยกกายขึ้นลง ธนดลช่วยยึดร่างเล็กให้อยู่บนร่างของเขาได้เต็มที่ แรงที่ทิวไม้โยกไปมาสร้างความกระสันให้เหลือล้นจนต้องปล่อยเสียงออกมาสู้กับอีกฝ่าย


               “ทิว ดีมาก อื้อหือ แรงดี”


                “พะ พี่แบงค์ เสียว แต่เหนื่อย อื้อ จะหมดแรง ทำไงดี”


                เหงื่อออกเต็มตัวแล้ว เครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยอะไรเลย ก็เพราะทิวไม้ออกแรงจนตัวสั่น ไม่อยากหยุดแต่มันเหนื่อย ทำไงดี


                 “งั้นพี่ช่วยเอง”


               โอบเอวทิวไม้แล้วขยับนิดเดียวแผ่นหลังเนียนก็เอนไปติดเตียง ธนดลจับท่อนขาของทิวไม้เปิดกว้าง เขาทรงกายด้วยเข่าก่อนจะกลายเป็นฝ่ายบุกพาทิวไม้ขึ้นสวรรค์


               “อื้อ พี่แบงค์ อีกนิดเดียว”


                 คล้องคอธนดลไว้แน่นเมื่อกล้ามเนื้อกำลังบิดเกร็ง ธนดลช่วยส่งให้ถึงฝันด้วยการคว้าเจ้าหนอนน้อยของทิวไม้มากุมไว้แล้วโยกให้ อีกไม่กี่วินาทีทิวไม้ก็ส่งเสียงดังลั่นแล้วนอนแผ่หราหอบหนัก ธนดลเร่งเอวติดตามทันที เขากระแทกกระทั้นเร็วลึกอีกอึดลมหายใจก่อนจะดึงกายออกมาปล่อยให้ลาวาอุ่นร้อนรินรดอยู่บนกายของทิวไม้


               ธนดลเอนกายลงไปกอด เขาหอมแก้มทิวไม้ฟอดใหญ่


               “ขอบคุณนะครับทิว มีความสุขจัง”


                มองทิวไม้หวานฉ่ำจนทิวไม้ต้องหลบสายตา


                “พี่แบงค์หายโกรธทิวยังเหอะ อุตส่าห์ทำขนาดนี้แล้ว”


                “หายโกรธแล้วครับ ต่อไปนี้ห้ามไปยกพี่ให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้านะ”


                หน้าหวานส่ายหน้าจนผมกระจาย


                “ไม่มีทาง ตอนนี้พี่แบงค์เป็นของทิวแล้ว ทิวไม่ยอมยกพี่แบงค์ให้ใครแน่ๆ”


                “เราเป็นแฟนกันนะทิว”


               เสียงของธนดลฉ่ำหวานขนาดนี้ จะให้ทิวไม้ตอบอย่างอื่นได้อย่างไร


               “ฮื่อ เป็นแฟนกัน”


               ธนดลยิ้มกว้าง เขาจูบที่เรียวปากอิ่มเป็นรางวัล


               “หมดแรงเพราะทิวเลย แต่งตัวไปหาอะไรกินกันดีกว่านะ หิวแล้ว”


               อุ้มทิวไม้ไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวใหม่เรียบร้อย ธนดลจึงโอบบ่าเล็กเดินไปที่ประตูห้อง และเมื่อเปิดประตูออกไปเขาถึงกับหัวเราะ


               “แม่ ไอ้โบว์ มานั่งทำอะไรกันหน้าห้องผมเนี่ย”




มีต่ออีกนิด...



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-07-2020 16:54:04 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +696/-2
    • ฺBelove


อ่านต่อตรงนี้...




              มารดากับน้องสาวแสนแสบนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นหน้าประตู แต่ละคนมีรอยเลือดกำเดาไหลออกจากจมูก


              “เอ่อ แม่ ไหวไหม ถ้าแม่ไหวแม่ไปก่อนเลยนะ โบว์ไม่ไหว”


              ธมลวรรณที่ยังดวงตาล่องลอยเอยกับมารดาที่นั่งข้างกัน ธนพรกลืนน้ำลายอึกใหญ่


              “แป๊บนะโบว์ เราไปสภากาชาด ไปขอเลือดกันดีไหม”


               ทิวไม้รีบทรุดนั่งด้วยความเป็นห่วงทั้งคู่


               “คุณแม่ น้องโบว์ เป็นอะไรกันครับ ทำไมมีเลือด ไปโรงพยาบาลไหมครับ พี่แบงค์มาช่วยคุณแม่กับน้องโบว์เร็ว เป็นอะไรกันก็ไม่รู้ พาไปโรงพยาบาลดีกว่า”


              ธนดลยิ้มขำ เขาดึงทิวไม้ให้ลุกขึ้นยืนพลางมองทั้งคู่อย่างรู้ทัน


              “ไปโรงพยาบาลแล้วบอกอาการว่ายังไง เสียเลือดเพราะแอบถ้ำมองงี้เหรอ หึหึ ปล่อยไปเถอะทิว แม่กับโบว์ไม่เป็นอะไรมากหรอก ถ้าทิวอยากให้แม่กับโบว์หายนะ เราก็ต้องจู๋จี๋กันบ่อยๆ พอชินกันแล้วก็เลิกไปเองแหละ ไป เราไปหาอะไรอร่อยๆกันฉลองที่เราเป็นแฟนกันดีกว่า”


              พูดจบธนดลก็ลากแขนทิวไม้ออกไป ทิ้งให้มารดากับน้องสาวนั่งตาลอย


             “ไอ้พี่แบงค์ ไม่มีทาง อะไรคือคำว่าชิน”


               ธมนวรรณตะโกนตามหลังพี่ชาย มารดาตบไหล่เบาๆ


               “เราไปแอบซื้อกล้องกันไหมโบว์”


               ลูกสาวยิ้มแห้งเมื่อได้ยินมารดาพูด


               “แม่ แค่เสียงเรายังจะขาดใจตาย ถ้าภาพด้วยโบว์ว่ามีเก็บศพอะ แค่นี้ก็ฟินไปถึงดาวอังคารแล้วน่า”


               “อืม ก็ได้ แต่คราวหน้า แกซื้อสเปรย์ไล่ยุงมาด้วยนะโบว์ เราจะได้ไม่แขนขาลายหรือเป็นไข้เลือดออก เราต้องเก็บเลือดไว้เพื่อความฟินเท่านั้น”


                สาวต่างวัยหันมาสบตาก่อนจะพากันหัวเราะคิกคักเมื่อคิดถึงความฟินที่จะเกิดขึ้นในอนาคต








              “เดินดีๆโว้ยไอ้เหี้ยบัฟ อุตส่าห์แต่งตัวกันหล่อๆ”


              ทิวไม้กระโดตตบหัวเพื่อนเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของบัฟ


             “เออ แม่ง ไม่ชินไง ถ้ามึงไม่ลากกูกับไอ้สมเสร็จมาด้วย กูจ้างก็ไม่แต่งตัวแบบนี้หรอก”


               วันนี้ทั้งสามแต่งตัวมาด้วยเสื้อผ้าที่ธนดลเป็นคนเลือกและจ่ายเงินให้ เพื่อมาในงานเลี้ยงที่เขาเป็นเจ้าภาพเปิดตัวคนรักที่ผับระดับหรูแห่งหนึ่ง


              “เหี้ยทิว จะมีแฟนต้องลำบากเพื่อน มึงดู ทั้งชุดนี่หลายพัน กูไม่กล้าเดินเลย แล้วนี่มางานที่มีแต่เด็กบริหาร ไอ้เรามันเด็กเกษตร ใครเขาจะมาเกลือกกลั้วด้วยวะ”


              “บ่นอะไรกัน เข้าไปได้แล้ว อยากกินเหล้าที่ผับซอยทองหล่อไม่ใช่เหรอ”


              ธนดลเดินมาสบทบเมื่อหาที่จอดรถยนต์เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงเดินนำเข้าไปในห้องวีไอพีที่มีแต่กลุ่มเพื่อนๆของเขาจองห้องไว้ในคืนนี้


              ธนดลทักทายเพื่อนๆและแนะนำกลุ่มของทิวไม้ให้รู้จัก เพื่อนของธนดลนิสัยเฮฮาไม่ต่างกัน ทิวไม้ บัฟ และสมเสร็จจึงโล่งใจ แต่ท่ามกลางเสียงเพลงเร้าใจ กลับมีเสียงหนึ่งแทรกดังขึ้น


             “นิดหน่อย นั่นใช่นิดหน่อยหรือเปล่า”


             ทิวไม้เลิ่กลั่ก เขาหันไปสบตากับธนดล เจ้าภาพเองก็ยังงงอยู่


             “ใช่แน่ๆ นิดหน่อยแน่ๆ”


             ธนดลหันไปมองเพื่อนชายคนหนึ่งที่มีมาดคุณหนูทุกกระเบียด เขาคนนั้นกำลังเดินตรงเข้ามาหา


             “อะไรของมึงไอ้หมอก ใครวะนิดหน่อย แถวนี้ไม่มีคนชื่อนี้โว้ย นี่ทิวแฟนกู นี่บัฟกับสมเสร็จเพื่อนทิว”


              เพื่อนของธนดลที่ชื่อหมอกยังคงยืนกรานอยู่ด้วยความมุ่งมั่น


             “นิดหน่อย อย่าหลบตาสิ นายคือนิดหน่อย หรือวศิน มีวินัย ใช่ไหม”


             ทิวไม้อ้าปากหวอ เขาหันขวับไปทางบัฟเช่นเดียวกับสมเสร็จเพราะจำชื่อจริงของบัฟได้ เจ้าตัวได้แต่ยืนยิ้มแห้ง


              “เหี้ยบัฟ มึงคือนิดหน่อยหรือวะ”


               ชายหนุ่มที่ชื่อหมอกตรงเข้าไปยืนประจันหน้าพลางมองด้วยแววตาเจ็บช้ำ


              “ลืมกันแล้วสินะ ใช่สิ ผ่านไปเป็นสิบปีแล้วนี่ เราคงไม่มีความหมายสำหรับใครแล้ว”


               ทุกคนได้แต่มองมาทางเขาเป็นตาเดียว แล้วบัฟหรือ วศิน มีวินัย หรือนิดหน่อย จะกล้าพูดอะไรออกไปได้เล่า



                                                                  TBC

                                             อะไรยังไงอะ นิดหน่อย บอกมาเลยน้า บอกมา



                                                :m29: :m29: :m29: :m29: :m29: :m29: :m29:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-07-2020 17:00:45 โดย Belove »

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
คุณแม่กะคุณน้องคงต้องเตรียมเลือกสำรองมาไว้เยอะๆ แล้วล่ะ เค้าเป็นแฟนกันแล้ว.  :laugh:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด