Up! [Mpreg] ☆YOUniverse☆ .. #พี่ภูของผม (2020-07-01 : Universe 25th)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Up! [Mpreg] ☆YOUniverse☆ .. #พี่ภูของผม (2020-07-01 : Universe 25th)  (อ่าน 7745 ครั้ง)

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
แนะนำน้องไนล์ให้ถือมีดรอไว้ :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
จะดราม่าไหมเนี่ย!?? :mew2:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3528
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
โว๊ะ เราไม่อยากว่านะ แต่ยัยจีนเนี่ยหน้าด้านจริง ๆ คงรู้แล้วซินะว่าพี่ภูรวยไม่ได้จนแบบที่ตัวเองคิดและขอเลิกไป

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +273/-12
กลับมาทำไมชั้นลืมเธอไปหมดแล้วว

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-0
โอ๊ยยเธอกลับมา ก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วละนาทีนี้ การกระทำคำพูดคำจาของพี่ภูกับไนล์ ไปเกินกว่าคู่รักอีก ถ้ายังไม่รู้ใจตัวเองอีกนี่ คือไปพักนะพี่ภู มาก็ดีจะได้วัดความโง่ของพี่ภูหน่อยมันจะมีไหม 5555 และเธอจะได้รู้สักทีว่าตัวเองก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เวลามองก็เหมือนมองคนทั่วไปคือไม่มีความรู้สึกอะไรให้แล้ว ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เราคิด พี่ภูยังอึกๆอักๆไม่แคร์ไนล์ นี้บอกเลย พอกันที!!! 5555 แฟนเก่ามา เวลา(ว่าที่แฟนใหม่)ก็จะหมดแล้ว เอาไงดี 55 ถ้าอ้ำๆอึ้งๆไม่ชัดเจนรอบนี้ พอแล้วไนล์ พอเถอะ ถึงเวลาจะได้พูดคำนี้แล้ว 555 และถ้าไนล์ไม่ใจแข็งสั่งสอนบ้างหนิ เราจะนั่งสั่งสอน(ด่า)ไนล์เอง  555555 สรุปแล้วพี่ภูจะยังไงยังไม่รู้เลย
นี่นั่งเดาไปแล้ว 5555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ สนุกก รอตอนหน้าเลยค่ะ  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4
Universe 25th : ตัดสินใจ


“ภูคะ.. จีนเองค่ะ จีนกลับมาหาภูแล้วนะ”

ผมมองพี่ภูที่ตะลึงงัน ในขณะที่ตัวผมเองก็ตกใจไม่ต่างจากพี่ภู เพราะถ้าผู้หญิงคนนี้คือคุณจีน


ก็คงจะเป็น คุณจีน จีรณา คนเดียวกับแฟนเก่าพี่ภู คนที่เปลี่ยนพี่ภูจนแทบจะเป็นคนละคน


และในขณะที่ผมกับพี่ภูกำลังตกใจและคาดไม่ถึงกับการปรากฏตัวของเธออยู่นั้น คุณจีนก็เดินยิ้มหวานตรงเข้ามาเกาะแขนพี่ภู ให้ผมต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก


... ราวกับว่าที่ตรงนี้ ตรงข้างพี่ภู ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ...


“ภูคะ จีนกลับมาแล้วนะคะ จีนขอโทษนะที่ปล่อยให้ภูรอตั้งนาน” ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน คุณจีนที่พูดจาอ่อนหวาน คุณจีนที่ยิ้มแย้มเกาะแขนพี่ภูแล้วซบใบหน้าลงที่ไหล่ของพี่ภูอย่างออดอ้อน คุณจีนที่ทิ้งพี่ภูไปมีคนอื่น แต่กลับกลับมาหาพี่ภูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้งั้นหรอ?

นี่มันเหตุการณ์ประเภทไหนกัน?

“ปล่อย แล้วก็ช่วยออกไปจากที่นี่ด้วย ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

แต่ในขณะที่ผมกำลังสับสนวุ่นวายใจ จู่ๆ พี่ภูก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำเอาผมอดสะดุ้งไม่ได้

“ภูคะ จีนขอร้อง ฟังจีนอธิบายก่อน เราคุยกันก่อนได้ไหมคะภู” จากที่ยิ้มแย้มเมื่อกี้ คุณจีนกลับหน้าเสียเมื่อเจอพี่ภูเย็นชาใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ พยายามจับมือพี่ภูไว้ด้วยมือเล็กๆ ของเธอเอง และกำลังอ้อนวอนขอให้พี่ภูเห็นใจ

“แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ เรื่องของเรามันจบไปแล้ว อย่าพยายามอีกเลยจีน เพราะมันไม่มีประโยชน์” พี่ภูพูดเสียงเรียบ เขาไม่มองคุณจีนเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่เธอมายืนข้างๆ แล้วผมก็ต้องสะดุ้งอีกรอบ เมื่อจู่ๆ พี่ภูก็เรียกชื่อผมดังลั่น “ไนล์!”

“ครับ” ผมขานรับ แล้วเดินขึ้นไปหาพี่ภู ก่อนจะถูกมือใหญ่ของพี่ภูคว้าเอาข้อมือของผมไว้แล้วดึงเข้าหาตัว

“ไป ขึ้นห้องได้แล้ว ไม่หนักหรือไง ถือของเยอะแยะน่ะ” ผมพยักหน้ารับงงๆ ก่อนจะออกเดินตามแรงจูงของพี่ภู แต่ดูเหมือนเราสองคนจะขยับไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของคุณจีนก็รั้งเท้าพี่ภูให้หยุดได้อีกครั้ง

“แต่จีนยังรักภูนะคะ ยังรักภูเหมือนเดิม จีนแค่ตัดสินใจพลาดไป ภูให้โอกาสจีนอีกครั้งไม่ได้หรอคะ” เธออ้อนวอนเสียงเศร้า ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ใจผมกระตุกไม่น้อย “แล้วจีนก็รู้ด้วยว่าภูเองก็ยังรักจีนอยู่เหมือนกัน การที่ภูควงเด็กที่ไหนไม่รู้มาเย้ยจีน ไม่ได้ทำให้จีนคิดจะยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะคะ”

ผมเม้มปากแน่น เมื่อคนที่เธอกำลังดูถูกและพาดพิงคือผม

“หยุดเดี๋ยวนี้นะจีน เลิกพูดอะไรเหลวไหลได้แล้ว ผมกับคุณจบกันไปตั้งแต่ตอนที่เราอยู่อเมริกา และก็เป็นคุณเองที่ที่นอกใจผมไปมีคนอื่น แล้วนี่อะไร? คุณจะมาพูดเรื่องรักกับผมงั้นหรอ คุณเอาอะไรมามั่นใจกันว่าผมยังรักคุณอยู่ทั้งที่คุณทำร้ายผมขนาดนั้น และถ้าคุณอยากได้ยินชัดๆ ผมบอกให้คุณรู้ตอนนี้เลยก็ได้ว่าผมน่ะ... ไม่ได้รักคุณแล้ว!”

พี่ภูร่ายยาวจนแทบจะไม่หายใจ หน้าเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ผมเห็นเขาพยายามอดกลั้นไม่แสดงท่าทีแย่ๆ ออกมาจนตัวสั่นไปหมด ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยตัดสินใจยกมือของตัวเอง ลูบต้นแขนพี่ภูเบาๆ ราวกับต้องการจะปลอบประโลม

“พี่ภูครับ… ใจเย็นๆ นะครับ” ผมกระซิบแผ่วเบา แต่มั่นใจว่าเขาน่าจะได้ยิน

“อ้อ! แล้วก็กรุณาอย่าพูดถึงคนของผมแบบนี้อีก” พี่ภูพูดเสียงจริงจัง พร้อมกับจ้องหน้าคุณจีนนิ่ง “ไนล์ไม่ใช่เด็กที่ไหนไม่รู้ และไนล์ก็ไม่ใช่คนที่คุณจะมาดูถูกได้ง่ายๆ ... ผมไม่ชอบ!”

“พี่ภู…” ผมอึ้งไปทั้งที่ใจเต้นรัว ไม่ได้คาดคิดว่าพี่ภูจะออกตัวปกป้องขนาดนี้ ผมยอมรับนะว่าการรู้สึกแบบนี้มันดูนิสัยไม่ดี แต่ผมมีความสุขเหลือเกินที่ตอนนี้พี่ภูยอมยืนเคียงข้างผม

“ไปจากที่นี่ซะจีน อย่าให้ผมต้องใจร้ายด้วยการเรียก รปภ. มาพาตัวคุณออกไปเลย ระหว่างเรามันจบลงแล้ว และถ้าเป็นไปได้ ช่วยอย่ามาเจอผมอีก” พี่ภูพูดชัดเจน ก่อนจะหันมากระตุกมือผม “ไปไนล์ ขึ้นห้องกัน”

“ครับพี่ภู” ผมเดินตามพี่ภูออกมา แต่ดูเหมือนว่าคุณจีนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอยังคงตะโกนลั่น จนคนที่ผ่านไปผ่านมาในล็อบบี้เริ่มหันมามอง ...

“คุณจะทำแบบนี้กับจีนไม่ได้นะภู! คอยดูนะ จีนไม่ยอมแพ้หรอก จีนจะทำให้คุณรู้ใจตัวเองให้ได้ ว่าคุณยังรักจีนอยู่!”

... แต่ไม่ใช่กับพี่ภู เพราะเขาไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมองเลยสักนิด

เราสองคนเดินเข้ามาในลิฟต์โดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ ใบหน้าหล่อเหลาของพี่ภูตึงเครียด ในขณะที่ผมเองก็ได้แต่เม้มปากแน่น นึกอยากจะเอ่ยปลอบพี่ภูสักประโยค แต่ผมก็คิดไม่ออกว่าผมควรจะพูดอะไรดีในสถานการณ์แบบนี้

เพราะผมเองก็ยอมรับว่าตกใจไม่น้อย ไม่ได้คาดคิดว่าจู่ๆ จะมาเจอคนรักเก่าของพี่ภูปรากฎตัวกะทันหันแบบนี้ ทั้งที่เมื่อคืนเราเพิ่งจะเปิดใจให้กันแท้ๆ

โชคยังดีที่อย่างน้อยที่ตอนนี้ผมกับพี่ภูยังคงจับมือกันอยู่ พี่ภูไม่ได้ปล่อยมือผมออก แม้อีกไม่กี่ก้าวเราจะเดินถึงห้องแล้วก็ตาม

พี่ภูกดปลดล็อครหัสหน้าห้อง ก่อนที่จะเดินเข้าห้อง โดยดึงให้ผมเดินตามเข้ามาติดๆ และทันทีที่ประตูห้องงับปิดลง พี่ภูก็ปล่อยกระเป๋าใส่เสื้อผ้าที่ถือมาลงพื้น ก่อนจะโผเข้ากอดผมแน่น โชคดีที่ผมหย่อนของวางไว้บนโซฟาแล้วตอนที่เดินตามพี่ภูเข้ามา

“พี่ภู…” ผมครางเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา แต่เขาไม่ตอบอะไรนอกจากซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของผม อีกทั้งกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม


เป็นครั้งแรกที่พี่ภูตัวสั่นจนผมรู้สึกได้


“อยู่แบบนี้แปปนึงนะ ฉันขอร้อง”

ผมเลือกที่จะเงียบไม่ถามหรือตอบอะไร แต่กลับใช้แขนเล็กๆ ของตัวเองโอบกอดพี่ภูตอบ เรายืนกอดกันเงียบๆ อยู่แบบนั้น จนกระทั่งพี่ภูยอมผละออกในที่สุด และพอผมเห็นหน้าพี่ภูชัดๆ ผมก็ต้องตกใจ

นัยน์ตาเขาแดงก่ำ ราวกับพยายามอดกลั้นที่จะไม่ร้องไห้

“พี่ภู…” ผมครางเรียกอีกฝ่ายเสียงเบาด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหางตาของพี่ภูเบาๆ อย่างลืมตัว ซึ่งพี่ภูเองก็ยอมปิดเปลือกตาลงให้ผมลูบ เขาอมยิ้มก่อนที่จะดึงมือผมลงไปแนบแก้มตัวเองแทน จากนั้นก็เอียงหน้าซบมือผมอย่างออดอ้อน

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว ได้กอดจากนายเพิ่มพลังแล้วไงเมื่อกี้” และเหมือนเขาคงจะกลัวว่าผมจะไม่เชื่อ พี่ภูเลยลืมตาขึ้น และผมก็ได้เห็นว่ามันดูดีขึ้นจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็อาจจะมีร่องรอยของความเหนื่อยอ่อนปรากฎอยู่บ้าง

“ไนล์เองก็ไม่รู้จะช่วยพี่ภูยังไง ไนล์ปลอบคนไม่เก่ง” ผมว่าก่อนที่จะถูกพี่ภูดึงไปกอดอีกรอบ

“แค่นี้ก็ช่วยได้เยอะแล้ว” พี่ภูจูบเบาๆ ที่คอผม ก่อนจะพูดต่อ “ที่จริงเมื่อกี้มันน่าสับสนนิดหน่อย ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอจีนโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ มันเลยทั้งตกใจ ทั้งไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง แต่ที่มั่นใจคือฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับจีนอีกไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม”

ผมเงียบและฟังพี่ภูพูดอย่างตั้งใจ ผมอยากให้เขาระบายออกมาบ้าง จะได้ไม่เก็บไปคิดเครียดคนเดียว

“แล้วนายล่ะ คิดมากกับคำพูดพวกนั้นของจีนรึป่าว?” พี่ภูดันตัวผมออกจากอ้อมกอด ก่อนจะสบตาผมนิ่งขณะรอคำตอบ

“ไม่หรอกครับ ไนล์ไม่คิดมากหรอก คุณจีนไม่ได้รู้จักไนล์ดีเท่าพี่ภู เพราะฉะนั้นคำพูดที่มาจากคนที่ไม่รู้จักเรา ทำอะไรไนล์ไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างพี่ภูก็ปกป้องไนล์ไปแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

ผมพูดพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างไม่คิดอะไร เพราะผมหมายความตามที่พูดจริงๆ ผมไม่ได้พูดเพื่อเอาใจพี่ภู แต่ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะเอามาใส่ใจเลยไม่ได้คิดมาก

“ยังมองโลกในแง่ดีเหมือนเดิมนะเรา” พี่ภูยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบางๆ สีหน้าเขาดูดีขึ้นไม่อึดอัด กราดเกรี้ยวเหมือนเมื่อกี้ แถมแววนัยน์ตายังกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิมแล้วอีกต่างหาก ผมเลยตัดสินใจเปลี่ยนนเรื่อง

“ว่าแต่พี่ภูหิวรึยังครับ?”

เขาส่ายหน้าก่อนจะตอบ “ตอนแรกหิว แต่ตอนนี้ไม่แล้ว แล้วนายล่ะหิวไหม?”

ผมเองก็ส่ายหน้า พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ตอบ “ไนล์ก็เหมือนกันครับ”

“ถ้าอย่างนั้นนอนพักสักตื่นดีไหม ฉันอยากจะนอนกอดนายสักงีบ แล้วเดี๋ยวตื่นมาค่อยอุ่นกับข้าวที่ป้ามลทำทิ้งไว้กินกัน” พี่ภูพูดพร้อมกับกดจมูกเบาๆ ลงมาที่แก้มผม

“ก็ได้ครับ งั้นไปนอนพักกัน ไนล์จะเป็นหมอนข้างให้พี่ภูเอง” ผมพูดพร้อมกับฉีกยิ้มแม้จะเขินจนหน้าแดงให้พี่ภูหัวเราะก็เถอะ

“เจ้าเด็กบ๊องเอ๊ย” พี่ภูว่าก่อนจะนั่งลงบนโซฟา เขาล้มตัวลงนอนก่อนจะกระตุกข้อมือผมให้นอนตามลงไป บนแขนของเขาที่กางออก พร้อมกับพลิกตัวตะแคงหันหน้ามาหาผมแล้วกอดผมไว้แน่น

พี่ภูจูบหนักๆ ลงมาที่หน้าผากผม พึมพำให้ผมฝันดีก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไป น่าจะเพลียรวมๆ กับที่ขับรถมานานถึงเกือบสามชั่วโมงด้วย

ผมเองเมื่อเห็นพี่ภูหลับไปแล้วก็เลยค่อยๆ แตะจูบเบาๆ ที่อกข้างซ้ายของเขา ก่อนจะพึมพำบอกหวังว่าพี่ภูจะได้ยินจากในฝัน

“ฝันดีเช่นกันครับพี่ภู ตื่นมาแล้วพี่ภูจะดีขึ้นครับ ไนล์สัญญา”

ผมขยับตัวซุกอกอุ่นๆ ของพี่ภู ก่อนจะผล็อยหลับตามไป โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยว่าพอตื่นมาแล้วทุกอย่างอาจจะไม่ได้ดีขึ้น หนำซ้ำอาจจะแย่หนักกว่าเดิม หลังการปรากฎตัวของคนรักเก่าของพี่ภู

.

.

.

เราสองคนงีบไปได้พักใหญ่ แต่แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในห้องก็แผดลั่น ทั้งที่ปกติมันไม่เคยดังมาก่อน ผมที่สะลึมสะลือเพิ่งตื่น เลยลุกขึ้นมานั่งงงๆ


Rrrrr


“หือ? โทรศัพท์ห้องดังหรอ? สงสัยที่ล็อบบี้โทรมา เดี๋ยวฉันรับเอง”

พี่ภูตื่นตามผมมาติดๆ เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ว่า เขาจับผมให้นั่งบนโซฟาดีๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วตรงไปรับโทรศัพท์

ผมมองตามพี่ภูที่รับสายด้วยความรู้สึกแปลกๆ มันวูบโหวงในอก .. เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกยังไงไม่รู้

“ครับ.. สายนอกหรอครับ? โอเคครับ โอนเข้ามาได้เลย”

พี่ภูกับผมสบตากันด้วยความแปลกใจ ดูเหมือนสายที่โทรเข้ามาจะเป็นสายจากข้างนอกแต่โทรผ่านมาทางเบอร์กลางของคอนโด ถ้าเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของพี่ภูก็น่าจะมีเบอร์มือถือไม่ใช่หรอ แต่ถ้าเป็นคนไม่รู้จักจะรู้ได้ยังไงว่าพี่ภูพักอยู่ที่นี่

“สวัสดีครับ .. ใช่ครับ ผมคีรินครับ” พี่ภูรับสายงงๆ ส่วนผมก็ยังตั้งใจฟังต่อ

“ห๊ะ? อะไรนะครับ? จากโรงพยาบาล ใครนะครับ? ครับๆ ผมรู้จักเธอครับ.. ว่าไงนะครับ?”

สีหน้าของพี่ภูไม่ดีนัก มันดูแย่ลงเรื่อยๆ ในทุกประโยคที่เขาตอบกลับอีกฝ่าย และถ้าตามบริบทที่พี่ภูว่า ผมคงเดาได้อย่างเดียวว่ามีใครสักคนประสบอุบัติเหตุอยู่ที่โรงพยาบาล ซึ่งนั่นทำให้ผมกังวลใจไปด้วย กลัวจะเป็นคุณแม่พี่ภู และพอคิดได้แบบนั้นผมก็แทบนั่งไม่ติดโซฟา

“แล้วเธอเป็นอะไรมากรึป่าวครับ? โอเค ค่อยยังชั่ว ได้ครับ.. งั้นเดี๋ยวผมรีบไป”

พี่ภูวางสายแต่เขาก็ยังดูไม่สบายใจผมเลยตัดสินใจเอ่ยถาม

“มีอะไรเกิดขึ้นหรอครับพี่ภู ใครเป็นอะไรครับ?”

ผมเดินเข้าไปหาพี่ภูพร้อมกับลูบต้นแขนเขาเบาๆ เพื่อปลอบให้เขาใจเย็น เพราะตอนนี้พี่ภูดูสติหลุดมาก เขาเดินวนไปวนมาเพื่อหากุญแจรถ และโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที สุดท้ายผมเลยต้องหยิบเอาไปให้เขาเองกับมือ

พี่ภูหันมามองหน้าผมตอนรับกุญแจไป ก่อนจะตอบอย่างกังวล

“จีน.. จีนถูกรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล เมื่อกี้ห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลโทรมาแจ้ง”

ผมตกใจจนตาโต คิดไม่ถึงว่าคนบาดเจ็บจะเป็นคุณจีน ทั้งที่เธอเพิ่งจะคุยกับพี่ภูไปเมื่อกี้แท้ๆ แล้วเธอไปทำอีท่าไหนให้โดนรถชนได้กัน ผมนึกเป็นห่วงอีกฝ่าย ยังไงเธอก็ผู้หญิงหรืออาจจะเป็นเพราะเธอเพิ่งมาจากต่างประเทศไม่คุ้นถนนหนทาง เลยทำให้ถูกรถเฉี่ยวรถชนเข้าให้แบบนี้

“เดี๋ยวฉันต้องไปโรงพยาบาล จะไปดูหน่อยว่าจีนเป็นยังไง เสร็จแล้วจะรีบกลับ”

“ครับ”

ผมรับคำ แม้จะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เพราะพี่ภูดูไม่ค่อยมีสติจนผมนึกห่วง ผมเข้าใจว่าเขาคงช็อค และถึงยังไงคุณจีนก็เป็นคนที่พี่ภูเคยรัก เขาจะห่วงเธอมากขนาดนั้นก็ไม่แปลก ผมพยายามเข้าใจ ไม่สิ.. ที่จริงผมเข้าใจดีเลยล่ะ


แต่ปีศาจขี้อิจฉาในใจผมนี่สิ ไม่ยอมฟังเลย มันเอาแต่งี่เง่าและรู้สึกแปลกๆ ที่เห็นพี่ภูกังวลและเป็นห่วงคุณจีนมากเกินไป


ผมได้แต่ตำหนิตัวเองที่ปากบอกเข้าใจแต่ลึกๆ กลับงี่เง่าและหึงหวงไม่เข้าท่า ตำหนิตัวเองที่โลภมาก ได้ความสนใจความเอ็นดูจากพี่ภูแล้วก็ไม่อยากให้เขาสนใจใครอีก .. นี่เหมือนไม่ใช่นิสัยผมเลย

ความรักทำให้ผมเห็นแก่ตัวและหวาดกลัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของพี่ภู ผมยิ่งกังวล กลัวความสุขที่ได้รับมาในช่วงก่อนหน้านี้จะกลายเป็นความฝันที่จับต้องไม่ได้อีก

แต่แล้วทุกความไม่สบายใจก็ปลิดปลิว เมื่อเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมๆ กับมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้า

“ไนล์.. ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม ฉันอยากให้นายไปด้วย”

ผมยิ้มบาง ตอนมองสบเข้าไปในดวงตาเรียวรีที่มองผมตอนนี้ราวกับเป็นที่พึ่งและหลักยึด ผมจึงตัดสินใจวางมือตัวเองลงไปบนมือใหญ่

“ได้สิครับ ไนล์จะไปกับพี่ภู … พี่ภูไม่ต้องกังวลนะครับ”

พี่ภูยิ้มบางตอบให้ผมนึกสบายใจ และตำหนิตัวเองที่คิดมากไป ก่อนที่เราสองคนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน โดยที่ผมไม่ได้นึกระแวดระวังเลยว่าสิ่งที่ผมกังวลและคิดมากไปนั้น จะย้อนกลับมาทำลายความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภูภายหลังจริงๆ

.

.

.


(อ่านต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4
(อ่านต่อจากด้านบน)


เราสองคนใช้เวลาไม่นานมากในการมาถึงโรงพยาบาล เราเดินตรงไปยังห้องฉุกเฉิน ก่อนจะกวาดสายตามองหาคุณจีน ก็เห็นได้ว่าเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงพัก มีพยาบาลกับคุณหมอกำลังเช็คอาการอยู่ พี่ภูเลยเดินตรงไปที่เตียงดังกล่าว โดยมีผมเดินตามไปห่างๆ

และทันทีที่คุณจีนหันมาเห็นพี่ภู เธอก็ร้องเรียกเขาดังลั่น พร้อมกับร้องไห้ไม่หยุด

“ภูคะ ฮึก… ภู ฮือออ”

พี่ภูหันมองคุณจีนอย่างเป็นห่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาคุณหมอที่กำลังดูอาการให้คุณจีน แล้วก็ถามขึ้น

“คุณหมอครับ เธอเป็นยังไงบ้างครับ?”

คุณหมอยิ้มอย่างใจดี ก่อนจะเอ่ยตอบ “คนไข้ไม่เป็นอะไรมากค่ะ โชคดีที่รถแค่เฉี่ยวไม่ถึงกับชนเต็มแรง มีฟกช้ำกับแผลถลอกนิดหน่อย ที่หนักน่าจะเป็นที่ข้อเท้า กระดูกไม่ถึงกับหักหรือร้าว แต่หมอคงต้องขอใส่เฝือกอ่อนดูอาการก่อน แล้วอีกสองอาทิตย์ค่อยมาเอ็กซเรย์อีกที ถ้าหายเป็นปกติก็เอาเฝือกออกได้ค่ะ”

“แล้วอาการอื่นๆ มีอีกไหมครับหมอ?”

“อ๋อ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ เดี๋ยวรบกวนญาติคนไข้ไปกรอกประวัติที่เวชระเบียน รับยา แล้วก็กลับบ้านได้เลย เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลออกใบนัดตรวจให้” คุณหมอยิ้มและอธิบายอย่างใจเย็นโดยละเอียด ให้ผมกับพี่ภูคลายความกังวลใจที่คุณจีนไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่เราวิตก

“ยังไงผมก็ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ” พี่ภูยกมือไหว้คุณหมอ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวยังไงญาติตามพยาบาลไปได้เลยนะคะจะได้ไม่เสียเวลา” คุณหมอแนะนำก่อนจะเดินออกไป

จากนั้นคุณพยาบาลท่าทางใจดีก็หันไปทางพี่ภูพร้อมกับเชื้อเชิญ “ทางนี้เลยค่ะ”

“ครับ” และพอพี่ภูจะออกเดิน คุณจีนก็รั้งแขนพี่ภูไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกรอบ

“ภูคะ ฮึก.. ภูไม่ไปได้ไหมคะ อยู่กับจีนนะ จีนกลัวมากเลย เมื่อกี้คิดว่าต้องตายแน่ๆ” เธอโผเข้าซบแขนพี่ภูไม่ยอมปล่อย “ภูอย่าไปเลยนะคะ อย่าทิ้งจีนไว้คนเดียว จีนขอร้อง”

พี่ภูทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในขณะที่คุณพยาบาลก็ยิ้มแห้งๆ ดูทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้ รวมถึงผมเองก็ด้วย ผมได้แต่มองคุณจีนกอดพี่ภูด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

“จีน ปล่อยผมก่อน ผมไปแปปเดียวเดี๋ยวก็กลับมา อยู่กับไนล์ไปก่อน.. อย่าทำแบบนี้คุณพยาบาลยืนรอนานแล้วนะจีน” พี่ภูพูดดุๆ แต่เหมือนคุณจีนจะไม่ฟัง

“ไม่เอาค่ะ จีนไม่ให้ภูไป ภูก็ให้เด็กนั่นไปสิคะ จีนไม่ได้อยากอยู่กับมันสักหน่อย จีนจะให้ภูอยู่กับจีน!” คุณจีนเริ่มเสียงดังงอแง และเกาะพี่ภูไว้ไม่ปล่อย และนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฉุกเฉินที่พี่ภูแสดงออกชัดเจนว่าโกรธ

“จีน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! อย่าเรียกไนล์ว่ามันผมไม่ชอบ!”

คุณจีนเงียบทันทีที่พี่ภูสียงแข็งใส่และดุเธออย่างจริงจัง ผมเห็นท่าไม่ดี และตอนนี้หลายสายตาในห้องฉุกเฉินก็มองมาที่เราสามคน รวมทั้งคุณพยาบาลเองก็เริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วด้วย

“ไม่เป็นไรครับพี่ภู ไนล์ไปเอง พี่ภูอยู่เป็นเพื่อนคุณจีนเถอะครับ เธออาจจะคุ้นเคยกับพี่ภูมากกว่าไนล์ เดี๋ยวไนล์ไปจัดการตรงนู้นให้”

“แต่ไนล์…” พี่ภูทำหน้าไม่สบายใจ ผมเลยต้องยิ้มบางยืนยันให้เขารู้ว่าผมเต็มใจไปจริงๆ

“ไนล์ทำได้ครับ เดี๋ยวไนล์กลับมานะ” ผมหันไปหาคุณพยาบาลพร้อมกับเอ่ยปาก “นำไปเลยครับ”

“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” ผมกำลังจะออกเดิน แต่ก็ยังคงหันมายิ้มให้พี่ภู ซึ่งเขาก็ยิ้มตอบกลับมา

“ฉันฝากด้วยนะไนล์ มีอะไรติดขัดโทรมา ฉันจะรีบออกไปหาเอง” พี่ภูย้ำ ผมเลยพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับคุณพยาบาล ปล่อยพี่ภูทิ้งไว้กับคุณจีนที่มองตามผมมาด้วยสายตาจงเกลียดจงชังชัดเจน

.

.

.

หลังจากจัดการทุกอย่างรวมถึงจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ปัญหาก็คงยังไม่หมดไป และตอนนี้เรากำลังคุยกันอยู่ที่ที่นั่งพักรอยาของคนไข้ โชคดีว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นมาแล้ว คนไข้จึงบางตากว่าเวลาปกติ โดยที่พี่ภูกำลังยืนขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ในขณะที่คุณจีนก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด ส่วนผมก็ถอยออกมายืนไกลๆ เพราะไม่อยากเสียมารยาทแอบฟังที่ทั้งสองคนคุยกัน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังได้ยินที่พี่ภูคุยกับคุณจีนอยู่ดี

“บอกผมมาเถอะจีน ว่าจะให้ผมไปส่งที่ไหน คุณกำลังถ่วงเวลานะ” พี่ภูพูดเสียงแข็ง ในขณะที่คุณจีนเอาแต่นั่งร้องไห้ และเกาะแขนพี่ภูแน่นไม่ปล่อย

ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่สบายใจ กลัวสังหรณ์ของตัวเองเป็ยนจริงยังไงไม่รู้

“ฮึก.. ภูก็รู้ จีนไม่มีใครเลย ไม่มีใครอีกแล้ว จีนกลับมาที่นี่เพราะจีนอยากกลับมาหาภูนะ ฮืออ”

พี่ภูสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ สีหน้าขาดูเจ็บปวดไม่น้อย “จีน.. เรื่องของเรามันจบไปแล้วนะ จีนเป็นคนจบมันลงด้วยมือของจีนเองด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้จีนจะกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้.. มันไม่ได้!”

“แต่จีนสำนึกผิดแล้วไงคะภู จีนรู้แล้ว ฮึก.. ว่าใครที่ดีกับจีนที่สุด รักจีนที่สุด จีนเลยอยากกลับมาของโอกาส ฮืออ โอกาสให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดินเถอะนะคะ”

คุณจีนยังคงอ้อนวอนจนผมต้งเบือนสายตาหนีเพราะทนดูไม่ไหว ในขณะที่พี่ภูเอาแต่นิ่ง นิ่งจนผมจับอารมณ์เขาแทบไม่ได้

“…”

“จีนยังรักภูอยู่เหมือนเดิมนะ รักภูมาก และจีนก็รู้ว่าภูเองก็ยังรักจีนอยู่ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะภูนะ”

พี่ภูปลดแขนคุณจีนที่เกาะอยู่ออก หลังจากฟังประโยคนั้นจบ เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะย้ำชัดเต็มถ้อยเต็มคำ


“ผิดแล้วจีน ผมไม่ได้เหมือนเดิมนานแล้ว” คุณจีนเงยหน้ามองพี่ภูด้วยสายตาตกใจปนพังทลาย ในขณะที่พี่ภูเองก็เบนสายตาจากคุณจีนมาสบตาผมที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว “หรืออย่างน้อยก็ตั้งแต่มีเด็กคนนั้นเข้ามาในชีวิต .. ความรู้สึกผมที่มีให้จีนก็ไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป มันเปลี่ยนไปหมดแล้วจริงๆ จีน อย่าพยายามเลย”


“ภู..” คุณจีนมองตามสายตาพี่ภูมาหยุดที่ผม แล้วความเศร้าสร้อยในสายตาเธอก็เปลี่ยนไป

เธอมองผมอย่างเกลียดชังจนผมสัมผัสได้

“พอเถอะนะจีน เราแยกกันตรงนี้เถอะ ผมไม่ได้โกรธเคืองอะไรจีนแล้ว ที่ผ่านมาก็ขอให้มันผ่านไปแล้วกันนะ” พี่ภูตัดสินใจตัดบท ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินมาหาผมอย่างไม่ลังเล

ผมรู้ว่าเวลาแบบนี้มันไม่สมควร และไม่เหมาะสม แต่ผมกลับใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งกับท่าทีของพี่ภู

นทีธัชช์! นายมันนิสัยไม่ดี นายจะมาใจเต้นแรงทั้งที่มีอีกคนร้องไห้อยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน?

“ภูคะ ฮึก.. ภู” คุณจีนยังคงร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนผมไม่สบายใจ แต่อีกใจผมก็อดยอมรับไม่ได้ว่ามันรู้สึกโล่งอย่างประหลาด อย่างน้อยลางสังหรณ์ของผมก็ไม่เป็นจริง

พี่ภูหันกลับไปทางคุณจีนอีกครั้ง ก่อนจะคว้าข้อมือผมขึ้นมาจูงไว้

“ถ้าจีนไม่ให้ผมไปส่งที่ไหน งั้นผมขอตัวก่อนนะ อ้อ… เรื่องค่ารักษาจีนไม่ต้องกังวล ผมจัดการให้หมดแล้ว ยังไงก็ขอให้จีนหายไวๆ แล้วกัน” พี่ภูเดินไปหยุดตรงตรงหน้าคุณจีน โดยจูงผมไปด้วย “โชคดีนะจีน”

พูดจบพี่ภูก็ออกเดินทันทีโดยพาผมให้เดินตาม ผมจึงต้องผงกศีรษะ แล้วบอกสวัสดีครับเป็นการกล่าวลา ก่อนที่ขายาวๆ ของพี่ภูจะลากผมไปไกลกว่าานี้

แต่เพียงเราออกเดินมาได้ไม่กี่ก้าว คุณจีนก็วิ่งกระเผลกๆ มาดักหน้าผมกับพี่ภูอีกครั้ง

สองมือเรียวของเธอคว้ามือข้างที่พี่ภูไม่ได้จูงผม ก่อนจะเอาไปกุมไว้แน่น ในขณะที่น้ำตายังคงไหลพรากไม่หยุด

“เพื่อน.. ฮึก” ผมเห็นพี่ภูขมวดคิ้วเหมือนไม่เข้าใจ ซึ่งตัวผมเองก็สงสัยกับสิ่งที่คุณจีนพยายามสื่อ “ในฐานะเพื่อนนะภู.. ฮือออ ภูช่วยจีนในฐานะเพื่อนสักครั้งนะ จีนไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ฮืออออ”

คุณจีนทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นก่อนจะปล่อยโฮ ให้ผมกับพี่ภูต้องช่วนกันประคองพาคุณจีนไปนั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง และในตอนนั้นเธอก็เริ่มพูดทั้งที่น้ำตาไหลริน

“ทั้งหมดมันเป็นความผิดของจีนเอง จีนไม่โทษใครทั้งนั้น ฮึก… มันเป็นเพราะจีนนอกใจภูก่อน เพราะจีนไม่รู้จักพอ ไม่เห็นค่า ไม่เห็นความสำคัญของภู แต่กลับหลงระเริงกับเงิน กับความสุขจอมปลอม ถ้าภูจะไม่รักจีนแล้วก็ไม่แปลก ฮือออ”

“…” ผมกับพี่ภูเงียบ ไม่รู้จะพูดยังไงในสถานการณ์แบบนี้ดี

“และเพราะความไม่ซื่อสัตย์ที่จีนทำกับภูไว้ สุดท้ายจีนก็ถูกกรรมตามสนอง.. ฮึก ผู้ชายคนนั้นทำกับจีน เหมือนที่จีนทำกับภู ฮืออ เขานอกใจจีน เขาไปมีคนอื่น พาผู้หญิงเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้า จีนได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน จะหันไปหาใครก็ไม่ได้ เพราะอายที่ถูกแฟนตัวเองนอกใจ ฮึก..”

“แล้วทำไมจีนยังทนอยู่กับมัน ถึงจีนไม่มีผม ก็ยังมีผู้ชายดีๆ คนอื่นที่พร้อมจะดูแลจีนไม่ใช่หรอ?”

 พี่ภูถามขึ้น สีหน้าเขาดูโกรธและไม่พอใจมาก ซึ่งพอเขารู้ว่าผมมองอยู่ เขาก็หันมาหาพร้อมกับดึงมือผมไปจับไว้ และไม่กี่นาทีต่อมาสีหน้าพี่ภูก็ผ่อนคลายลง .. ซึ่งทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของคุณจีนตลอด

“จีนโง่เองแหละภู จีนคิดว่าอีกไม่นานเขาคงจะดีขึ้น คงจะเลิกนิสัยแบบนี้ไปเองถ้าจีนทำตัวดีๆ และไม่วุ่นวายกับเขา เพราะถ้าไม่นับเรื่องนี้แล้วเขาก็ดูแลจีนดีมากๆ เขาให้จีนออกจากงาน ไม่ต้องทำอะไร และให้เงินจีนใช้ไม่ขาดมือ .. ฮึก”

“…” พี่ภูกำมือผมแน่น ตอนที่คุณจีนพูดถึงเรื่องเงิน ให้ผมต้องลูบแขนเขาเบาๆ เพื่อปลอบให้ใจเย็น

“จีนคิดว่าแบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร ก็เลยปล่อยปละ ไม่คิดจะว่า .. แต่แล้วเขาก็เริ่มหนักข้อขึ้น ฮึก.. เขาเริ่มไล่จีน ให้จีนออกไปให้พ้นหน้าเขา พอจีนเถียง เขาก็ ฮึก.. ฮือออออ” คุณจีนเล่าไม่จบแต่ปล่อยโฮออกมาเสียก่อนจนผมตกใจ แต่พี่ภูกลับกัดฟันกรอด

“มันทำอะไรจีน? บอกผมมา!” พี่ภูถามเสียงแข็ง ก่อนคุณจีนจะค่อยๆ เลิกชายเสื้อขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบเสียงสะอื้น

“เขาตีจีน ทั้งต่อย ทั้งเตะ ฮึกกก..” ผมกับพี่ภูมองรอยเขียวช้ำตรงชายซี่โครงของคุณจีนด้วยความตกใจ “แรกๆ จีนก็ทน เพราะจีนไม่มีที่ไป จีนเคยหนีไปหาภูมี่อพาร์ทเม้นท์ของเรา แต่จีนไม่เจอภู จีนไม่รู้ว่าภูกลับมาที่ไทยแล้ว และพอเขารู้ว่าจีนไปหาภูเขาก็ตามมาตบตีจีนยกใหญ่ นาทีนั้นจีนเลยตัดสินใจว่าจีนจะต้องหนีมาจากเขาให้ได้ และจีนก็มีที่พึ่งเดียวคือภู ฮือออ”

“…” สีหน้าพี่ภูดูไม่สู้ดีนัก ถึงเขาจะไม่พูดอะไร แต่ผมก็รับรู้ว่าเขาโมโหพอตัวเลย

“จีนอยู่ที่อมเริกาต่อไม่ได้ ถ้าหนี จีนต้องกลับมาที่ไทยเท่านั้น ฮึก… ภูเองก็รู้ว่าจีนไม่มีใคร จีนมีแค่ภู ถ้าเราไม่เลิกกัน ป่านนี้ก็คง…”

“พอเถอะจีน” พี่ภูพูดสวนก่อนที่คุณจีนจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ เขาหันมองผมทันที คงกังวลว่าผมจะคิดมาก แต่ถึงแม้ใจผมจะกระตุกนิดหน่อยตอนได้ยินคุณจีนพูดแบบนั้น แต่ผมก็เลือกที่จะส่งยิ้มให้พี่ภูเพราะไม่อยากให้เขากังวล

“ขอร้องนะภู ให้จีนอยู่ด้วยได้ไหม ถือว่าช่วยจีนในฐานะเพื่อนก็ได้ ถ้าตอนนี้ภูมีคนอื่นแทนจีนแล้ว .. ฮึก”

“…” พี่ภูเงียบ ไม่ตอบอะไร แต่สีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

ผมเห็นพี่ภูมองหน้าคุณจีนที่น้ำตาไหลไม่หยุดอย่างสงสาร แล้วสังหรณ์ในใจก็กลับมาอีกครั้ง

พี่ภูหันกลับมาหาผมก่อนจะกระตุกมือผมเบาๆ จากนั้นก็พูดกับผมเสียงเครียด “ไนล์ เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”

“ครับ” ผมตอบรับพร้อมกับยิ้มบาง เพื่อแสดงออกให้เขาเห็นว่าผมไม่ได้เครียดอะไรกับเรื่องนี้ เพราะไม่อยากกดดันพี่ภูอีกทาง

“จีนนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ ผมขอคุยธุระกับไนล์ก่อน เดี๋ยวจะกลับมา”

คุณจีนพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดอย่างน่าสงสาร “ได้ จีนรอตรงนี้นะภู ภูรีบกลับมานะ”

พี่ภูลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางกำมือผมไว้หลวมๆ ก่อนจะจูงมือผมเดินออกมาอีกทาง ซึ่งห่างจากที่คุณจีนนั่งพอสมควร

“ไนล์ คือฉัน…” ผมเงียบ ตั้งใจฟังที่พี่ภูพูด “ฉันสงสารจีน”

“…” ผมยังคงไม่ได้ตอบอะไรพี่ภู เพราะอยากให้เขาพูดต่อก่อน และผมเองก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่ภูอยากให้ผมตอบอะไร

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับจีนในฐานะคนรักแล้วจริงๆ นะ แต่ในฐานะเพื่อน… ฉันทิ้งเขาไม่ลงจริงๆ”

ใจผมกระตุกวูบ แม้ผมจะเข้าใจวัตถุประสงค์ของพี่ภูดี แต่ลึกๆ มันก็อดวูบโหวงไม่ได้ .. เขาเป็นคนรักเก่ากัน และผมเป็นคนมาทีหลัง นั่นคือข้อเท็จจริง

“ครับพี่ภู ไนล์เข้าใจ” ผมยิ้มบาง และผมไม่ได้โหก ผมเข้าใจพี่ภูจริงๆ ยิ่งได้ฟังเรื่องราวของคุณจีน ผมเองก็ยอมรับว่าเห็นใจเธอไม่น้อย เธอเจอมาหนักมากจริงๆ


อย่างที่บอกเลยว่าผมเข้าใจ แต่ไม่ใช่ไม่กังวลใจ


แต่ผมก็ทำอะไรมากไม่ได้หรอก ยังไงคอนโดคอนโดนั้นก็เป็นของพี่ภู และมันก็เป็นสิทธิ์ของเขาที่จะให้ใครอยู่หรือไม่อยู่ก็ได้ แค่อย่างน้อยพี่ภูยอมถามความเห็นผม ทั้งๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว

“จีนโดนทำร้ายมา และฉันก็จำเป็นต้องช่วยเหลือ” พี่ภูกุมือผมแน่นขึ้น “ฉันรู้ว่าฉันอาจจะขอนายมากไป แต่นายช่วยใจกว้างกับจีนเพื่อฉันหน่อยได้ไหม ไม่นานหรอก ถ้าจีนเขาหาทางไปได้ ฉันก็จะขอให้เขาไป หรืออย่างน้อยให้ข้อเท้าเขาหายก็ยังดี”

ผมยิ้มบางก่อนจะพยักหน้ารับ “ได้สิครับ พี่ภูไม่ต้องกังวลนะครับ”

และผมก็พบว่าการตอบรับของผมนั้นช่างคุ้มค่า เพราะใบหน้าหล่อเหลาของพี่ภูดูคลายความกดดันและความไม่สบายใจลงเยอะมาก เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

“ขอบใจนะไนล์ ขอบใจมาก ขอบใจที่เข้าใจ และขอบใจที่อยู่เคียงข้างฉันแม้กระทั่งในเวลาแบบนี้”

เป็นอีกครั้งที่ผมยิ้มบางๆ ส่งเป็นกำลังใจให้พี่ภู ก่อนที่เขาจะดึงผมไปกอดไว้หลวมๆ เขาซุกหน้าลงกับบ่าผมพร้อมกับพรมจูบเบาๆ เพื่อแทนคำขอบคุณ และผมก็ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะยกแขนขึ้นโอบกอดเขาตอบ

ผมอยากให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้เผชิญอยู่กับความยากลำบากเพียงคนเดียว ผมอาจจะช่วยเขาไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยที่สุดที่ผมพอจะทำได้ก็คือไม่สร้างความลำบากใจให้เขาเพิ่ม

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าพี่ภูจะตัดสินใจยังไงเรื่องคุณจีน ผมก็พร้อมรับอยู่แล้ว

“ที่จริงพี่ภูไม่ต้องขอบคุณไนล์ก็ได้” ผมพูดอู้อี้อยู่ตรงไหล่เขา พี่ภูเลยดันตัวผมออกพร้อมตั้งใจฟัง “คอนโดนี้เป็นของพี่ภู พี่ภูจะให้คุณจีนอยู่ไนล์ก็คงไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไร ไนล์เป็นแค่คนดูแล ไนล์เลยไม่อยากให้พี่ภูลำบากใจอะไรเพราะไนล์ไปด้วย”

“หึ เด็กบ๊องเอ๊ย” พี่ภูพึมพำ พร้อมกับเคาะปลายจมูกผมเบาๆ “ฉันต้องถามความเห็นนายสิ ฉันจะทำมึนพาจีนเข้ามาอยู่เฉยๆ ไม่ได้ เพราะฉันแคร์นาย ไม่อยากให้นายคิดมาก รู้ไหม หื้ม?”

เขาถาม พร้อมกับมองสบเข้ามาในตากลมของผมเพื่อแสดงความจริงใจ และผมก็เห็นได้มันทั้งหมด ซึ่งทุกอย่างที่พี่ภูพูดและแสดงออกนั้น ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจผมกระหน่ำรัวไม่หยุด

แม้ลึกๆ จะยังกังวลเรื่องคุณจีน แต่พอพี่ภูแสดงออกว่าแคร์ผมขนาดนี้ ความวิตกที่เกาะกินใจอยู่ลึกๆ ก็ปลิวหายไป เพราะเขาทำให้ผมเห็นว่า ผมยังสำคัญสำหรับเขาเสมอ ถึงอีกฝ่ายจะเป็นแฟนเก่าที่เขาเคยนักและผูกพันมากก็ตาม

“ขอบคุณนะครับพี่ภู สำหรับไนล์ แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว”

ผมยิ้มซึ่งพี่ภูเองก็ยิ้มตอบ ก่อนจะชวนผมไปหาคุณรันที่นั่งรออยู่ ผมไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินที่ผมกับพี่ภูคุยกันหรือเปล่า แต่เธอก็กระเผลกเข้ามาเกาะแขนพี่ภูทันทีที่พี่ภูเดินไปถึง

“ภูคะ ตกลงว่า..?”

พี่ภูพยักหน้าก่อนจะตอบตกลง “ผมคุยกับไนล์แล้ว เราสองคนคิดว่าให้จีนไปอยู่ที่คอนโดผมก่อนก็ได้ ผมคงให้จีนอยู่ได้จนกว่าข้อเท้าจะหายหรือดีขึ้น ซึ่งระหว่างนี้จีนก็ลองหาหนทางขยับขยายดู ขาดเหลืออะไรก็บอกไนล์เอา เพราะเรื่องในคอนโดส่วนใหญ่ผมให้ไนล์จัดการ อีกอย่างช่วงนี้งานผมยุ่ง ผมคงไม่มีเวลามาดูแลจีนหรอก”

คุณจีนยิ้มกว้างทั้งน้ำตา เธอดูดีใจมาก ก่อนจะโผเข้ากอดเอวพี่ภูแน่น

“ภู จีนขอบคุณภูมากนะคะ ขอบคุณภูจริงๆ” เธอมองสบตาพี่ภูอย่างสื่อความหมาย แต่พี่ภูเลือกที่จะทำเป็นไม่เห็น

“ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเราช่วยในฐานะเพื่อนอย่างที่จีนของแล้วกัน” พี่ภูยิ้มบาง แต่คุณจีนหน้าเจื่อนไปช่วงหนึ่ง ซึ่งพี่ภูก็กลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่องโดยการชวนกลับคอนโด “งั้นเรากลับคอนโดเลยไหม เย็นมากแล้ว”

“ครับ” ผมตอบรับพี่ภู ก่อนจะเข็นรถเข็นไปใกล้ๆ แล้วช่วยพี่ภูประคองคุณจีนลงนั่ง ก่อนที่พี่ภูจะทำหน้าที่ข็นรถและผมเดินเคียงข้างเพื่อออกไปขึ้นรถยนต์ที้จอดไว้ด้านนอก

พี่ภูละมือข้างหนึ่งที่จับรถเข็นมาจูงมือผม ให้ผมหันไปยิ้มให้คนข้างๆ อย่างอบอุ่น ซึ่งพี่ภูเองก็ยิ้มตอบผมอย่างอ่อนโยน สำหรับเราสองคนมีแต่บรรยากาศของความเข้าใจโอบอุ้ม จนผมคิดว่าผมและพี่ภูน่าจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยกัน แต่ผมคงประมาทเกินไป คิดน้อยเกินไป เลยไม่ได้รู้ว่าคนที่ต้องดิ้นรนและเข้าตาจนอย่างคุณจีนนั้นจะทำอะไรได้บ้าง เพื่อทำลายความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภู

.

.

.

To Be Continue

--------------------------------------------

ว่าวิรัลพัชรร้ายแล้ว แต่ดูเหมือนจีรณาจะอัพเลเวลเป็นตัวบอสสส ชั้นล่ะยอมใจผู้หญิงแต่คนของพี่ภูจริงๆ

สงสารก็แต่คูมแม่น้องไนล์ ลับมีดช่วยลูกไม่ทันแล้ว โผล่กันมารายวัน เดี๋ยวสุดท้ายอาจจะแก้ปัญหาด้วยการชิงแทงอิพี่ภู ตัดปัญที่ต้นตอแทน 5555555

ยังไงต้องขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะที่คอยให้การสนับสนุน และคอยคอมเม้นท์ให้กำลังใจ หวังว่าจะอยู่ด้วยกันไปแบบนี้จนกว่าจะจบเรื่องเลยเนาะ

ฝากติดแท็ก #พี่ภูของผม ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ เรากำลังพยายามเร่งแต่งให้จบอยู่ ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้แล้วว จะได้เอามาลงให้อ่านติดๆ กันได้ ฝากคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยน้าา

แล้วไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ ... รักมากครับๆ <3
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-07-2020 21:23:38 โดย Gade_ka »

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ใกล้สามเดือนยัง กลับบ้านแล้วจ๊ะไนล์ ส่วนภูถ้าโง่มากก็อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม จบ...

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8663
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
เฮ้อออ อีจีนคงมีแผนแน่นอน เตรียมสงสารน้องไนล์เลย

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
โอ้ยยยยยนังมารที่แท้ทรู

น้องไนล์มีพวกเรานะจับมือน้องไนลไว้แน่นมากกก
อย่าไปยอมนังตัวร้ายนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PsapBBBB

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แม่จะปกป้องน้องไล์เอง แต่ถ้าไม่ไหวแม่จะยืมมือ แม่พี่ภูมาจัดการเองแต่ก่อนอื่น พี่ภูต้องมีความหนักแน่นทั้งในการกระทำและคำพูดนะไม่งั้นฉันจะยึดลูกฉันคืนและอย่าหวังว่าจะได้เจอน้องอีก เตือนแล้วนะ ส่วนยัยจีนหล่อนมีซีนแต่ซีนแย่มากระวังตัวเอาไว้ด้วย

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-0
ต่อไปนี้มีแต่ความเชื่อใจกันล้วนๆ ถึงจะผ่านไปได้ เราเชื่อว่าพี่ภูหมดรักจีนจริงๆ ยิ่งเห็นหน้าจีน แล้วมาเพ้อเวิ่นเว้อ พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ พี่ภูยิ่งควรจะรู้ใจตัวเองว่าตอนนี้มีใครอีกคนเต็มหัวใจแล้ว ก็เข้าใจนะตอนแรกมันต้องอึ้งๆหน่อยไม่คิดว่าจะเจอ แต่แล้วไงเมื่อเจอแล้ว พี่ภูดูแคร์ไนล์ ปกป้องไนล์ ถือว่าทำดีมาก เราโอเคนะที่จะให้จีนพักด้วยชั่วคราว ทดสอบความเชื่อใจกันและความจะโง่ไหมของพี่ภู หากมีไรผิดพลาดขึ้น 555 และถ้ามันผิดคาดจากที่คิดทำนะจีน อย่าหวังเลยว่าแม้แต่ในฐานะเพื่อนร่วมโลกภูยังจะไม่มีให้ คราวนี้คงตัดขาดกันจริงๆ คิดดีๆนะจีน เธอจะทำอะไร เธอรู้จักผู้ชายคนนี้แค่ไหน หึหึหึ 5555 สนุกกก ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รอตอนหน้าเลย จะเป็นยังไงกันบ้าง ว่าที่เมีย vs แฟนเก่า 555 จริงๆแล้วเนี้ยถ้าภูชัดเจนคือทุกอย่างจบ ชัดเจนในเรื่องไหนไม่ต้องบอก รู้อยู่แก่ใจ 555  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3528
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
กลัวให้อยู่แล้วจะไม่ไปง่าย ๆ นะซิ

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7857
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
ปวดกะโหลก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด