Up! [Mpreg] ☆YOUniverse☆ .. #พี่ภูของผม (2020-07-11 : Universe 28th)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Up! [Mpreg] ☆YOUniverse☆ .. #พี่ภูของผม (2020-07-11 : Universe 28th)  (อ่าน 8657 ครั้ง)

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
แนะนำน้องไนล์ให้ถือมีดรอไว้ :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
จะดราม่าไหมเนี่ย!?? :mew2:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
โว๊ะ เราไม่อยากว่านะ แต่ยัยจีนเนี่ยหน้าด้านจริง ๆ คงรู้แล้วซินะว่าพี่ภูรวยไม่ได้จนแบบที่ตัวเองคิดและขอเลิกไป

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2544
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +273/-12
กลับมาทำไมชั้นลืมเธอไปหมดแล้วว

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
โอ๊ยยเธอกลับมา ก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วละนาทีนี้ การกระทำคำพูดคำจาของพี่ภูกับไนล์ ไปเกินกว่าคู่รักอีก ถ้ายังไม่รู้ใจตัวเองอีกนี่ คือไปพักนะพี่ภู มาก็ดีจะได้วัดความโง่ของพี่ภูหน่อยมันจะมีไหม 5555 และเธอจะได้รู้สักทีว่าตัวเองก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เวลามองก็เหมือนมองคนทั่วไปคือไม่มีความรู้สึกอะไรให้แล้ว ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เราคิด พี่ภูยังอึกๆอักๆไม่แคร์ไนล์ นี้บอกเลย พอกันที!!! 5555 แฟนเก่ามา เวลา(ว่าที่แฟนใหม่)ก็จะหมดแล้ว เอาไงดี 55 ถ้าอ้ำๆอึ้งๆไม่ชัดเจนรอบนี้ พอแล้วไนล์ พอเถอะ ถึงเวลาจะได้พูดคำนี้แล้ว 555 และถ้าไนล์ไม่ใจแข็งสั่งสอนบ้างหนิ เราจะนั่งสั่งสอน(ด่า)ไนล์เอง  555555 สรุปแล้วพี่ภูจะยังไงยังไม่รู้เลย
นี่นั่งเดาไปแล้ว 5555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ สนุกก รอตอนหน้าเลยค่ะ  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-4
Universe 25th : ตัดสินใจ


“ภูคะ.. จีนเองค่ะ จีนกลับมาหาภูแล้วนะ”

ผมมองพี่ภูที่ตะลึงงัน ในขณะที่ตัวผมเองก็ตกใจไม่ต่างจากพี่ภู เพราะถ้าผู้หญิงคนนี้คือคุณจีน


ก็คงจะเป็น คุณจีน จีรณา คนเดียวกับแฟนเก่าพี่ภู คนที่เปลี่ยนพี่ภูจนแทบจะเป็นคนละคน


และในขณะที่ผมกับพี่ภูกำลังตกใจและคาดไม่ถึงกับการปรากฏตัวของเธออยู่นั้น คุณจีนก็เดินยิ้มหวานตรงเข้ามาเกาะแขนพี่ภู ให้ผมต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก


... ราวกับว่าที่ตรงนี้ ตรงข้างพี่ภู ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ...


“ภูคะ จีนกลับมาแล้วนะคะ จีนขอโทษนะที่ปล่อยให้ภูรอตั้งนาน” ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน คุณจีนที่พูดจาอ่อนหวาน คุณจีนที่ยิ้มแย้มเกาะแขนพี่ภูแล้วซบใบหน้าลงที่ไหล่ของพี่ภูอย่างออดอ้อน คุณจีนที่ทิ้งพี่ภูไปมีคนอื่น แต่กลับกลับมาหาพี่ภูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้งั้นหรอ?

นี่มันเหตุการณ์ประเภทไหนกัน?

“ปล่อย แล้วก็ช่วยออกไปจากที่นี่ด้วย ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

แต่ในขณะที่ผมกำลังสับสนวุ่นวายใจ จู่ๆ พี่ภูก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำเอาผมอดสะดุ้งไม่ได้

“ภูคะ จีนขอร้อง ฟังจีนอธิบายก่อน เราคุยกันก่อนได้ไหมคะภู” จากที่ยิ้มแย้มเมื่อกี้ คุณจีนกลับหน้าเสียเมื่อเจอพี่ภูเย็นชาใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ พยายามจับมือพี่ภูไว้ด้วยมือเล็กๆ ของเธอเอง และกำลังอ้อนวอนขอให้พี่ภูเห็นใจ

“แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ เรื่องของเรามันจบไปแล้ว อย่าพยายามอีกเลยจีน เพราะมันไม่มีประโยชน์” พี่ภูพูดเสียงเรียบ เขาไม่มองคุณจีนเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่เธอมายืนข้างๆ แล้วผมก็ต้องสะดุ้งอีกรอบ เมื่อจู่ๆ พี่ภูก็เรียกชื่อผมดังลั่น “ไนล์!”

“ครับ” ผมขานรับ แล้วเดินขึ้นไปหาพี่ภู ก่อนจะถูกมือใหญ่ของพี่ภูคว้าเอาข้อมือของผมไว้แล้วดึงเข้าหาตัว

“ไป ขึ้นห้องได้แล้ว ไม่หนักหรือไง ถือของเยอะแยะน่ะ” ผมพยักหน้ารับงงๆ ก่อนจะออกเดินตามแรงจูงของพี่ภู แต่ดูเหมือนเราสองคนจะขยับไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของคุณจีนก็รั้งเท้าพี่ภูให้หยุดได้อีกครั้ง

“แต่จีนยังรักภูนะคะ ยังรักภูเหมือนเดิม จีนแค่ตัดสินใจพลาดไป ภูให้โอกาสจีนอีกครั้งไม่ได้หรอคะ” เธออ้อนวอนเสียงเศร้า ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ใจผมกระตุกไม่น้อย “แล้วจีนก็รู้ด้วยว่าภูเองก็ยังรักจีนอยู่เหมือนกัน การที่ภูควงเด็กที่ไหนไม่รู้มาเย้ยจีน ไม่ได้ทำให้จีนคิดจะยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะคะ”

ผมเม้มปากแน่น เมื่อคนที่เธอกำลังดูถูกและพาดพิงคือผม

“หยุดเดี๋ยวนี้นะจีน เลิกพูดอะไรเหลวไหลได้แล้ว ผมกับคุณจบกันไปตั้งแต่ตอนที่เราอยู่อเมริกา และก็เป็นคุณเองที่ที่นอกใจผมไปมีคนอื่น แล้วนี่อะไร? คุณจะมาพูดเรื่องรักกับผมงั้นหรอ คุณเอาอะไรมามั่นใจกันว่าผมยังรักคุณอยู่ทั้งที่คุณทำร้ายผมขนาดนั้น และถ้าคุณอยากได้ยินชัดๆ ผมบอกให้คุณรู้ตอนนี้เลยก็ได้ว่าผมน่ะ... ไม่ได้รักคุณแล้ว!”

พี่ภูร่ายยาวจนแทบจะไม่หายใจ หน้าเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ผมเห็นเขาพยายามอดกลั้นไม่แสดงท่าทีแย่ๆ ออกมาจนตัวสั่นไปหมด ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยตัดสินใจยกมือของตัวเอง ลูบต้นแขนพี่ภูเบาๆ ราวกับต้องการจะปลอบประโลม

“พี่ภูครับ… ใจเย็นๆ นะครับ” ผมกระซิบแผ่วเบา แต่มั่นใจว่าเขาน่าจะได้ยิน

“อ้อ! แล้วก็กรุณาอย่าพูดถึงคนของผมแบบนี้อีก” พี่ภูพูดเสียงจริงจัง พร้อมกับจ้องหน้าคุณจีนนิ่ง “ไนล์ไม่ใช่เด็กที่ไหนไม่รู้ และไนล์ก็ไม่ใช่คนที่คุณจะมาดูถูกได้ง่ายๆ ... ผมไม่ชอบ!”

“พี่ภู…” ผมอึ้งไปทั้งที่ใจเต้นรัว ไม่ได้คาดคิดว่าพี่ภูจะออกตัวปกป้องขนาดนี้ ผมยอมรับนะว่าการรู้สึกแบบนี้มันดูนิสัยไม่ดี แต่ผมมีความสุขเหลือเกินที่ตอนนี้พี่ภูยอมยืนเคียงข้างผม

“ไปจากที่นี่ซะจีน อย่าให้ผมต้องใจร้ายด้วยการเรียก รปภ. มาพาตัวคุณออกไปเลย ระหว่างเรามันจบลงแล้ว และถ้าเป็นไปได้ ช่วยอย่ามาเจอผมอีก” พี่ภูพูดชัดเจน ก่อนจะหันมากระตุกมือผม “ไปไนล์ ขึ้นห้องกัน”

“ครับพี่ภู” ผมเดินตามพี่ภูออกมา แต่ดูเหมือนว่าคุณจีนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอยังคงตะโกนลั่น จนคนที่ผ่านไปผ่านมาในล็อบบี้เริ่มหันมามอง ...

“คุณจะทำแบบนี้กับจีนไม่ได้นะภู! คอยดูนะ จีนไม่ยอมแพ้หรอก จีนจะทำให้คุณรู้ใจตัวเองให้ได้ ว่าคุณยังรักจีนอยู่!”

... แต่ไม่ใช่กับพี่ภู เพราะเขาไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมองเลยสักนิด

เราสองคนเดินเข้ามาในลิฟต์โดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ ใบหน้าหล่อเหลาของพี่ภูตึงเครียด ในขณะที่ผมเองก็ได้แต่เม้มปากแน่น นึกอยากจะเอ่ยปลอบพี่ภูสักประโยค แต่ผมก็คิดไม่ออกว่าผมควรจะพูดอะไรดีในสถานการณ์แบบนี้

เพราะผมเองก็ยอมรับว่าตกใจไม่น้อย ไม่ได้คาดคิดว่าจู่ๆ จะมาเจอคนรักเก่าของพี่ภูปรากฎตัวกะทันหันแบบนี้ ทั้งที่เมื่อคืนเราเพิ่งจะเปิดใจให้กันแท้ๆ

โชคยังดีที่อย่างน้อยที่ตอนนี้ผมกับพี่ภูยังคงจับมือกันอยู่ พี่ภูไม่ได้ปล่อยมือผมออก แม้อีกไม่กี่ก้าวเราจะเดินถึงห้องแล้วก็ตาม

พี่ภูกดปลดล็อครหัสหน้าห้อง ก่อนที่จะเดินเข้าห้อง โดยดึงให้ผมเดินตามเข้ามาติดๆ และทันทีที่ประตูห้องงับปิดลง พี่ภูก็ปล่อยกระเป๋าใส่เสื้อผ้าที่ถือมาลงพื้น ก่อนจะโผเข้ากอดผมแน่น โชคดีที่ผมหย่อนของวางไว้บนโซฟาแล้วตอนที่เดินตามพี่ภูเข้ามา

“พี่ภู…” ผมครางเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา แต่เขาไม่ตอบอะไรนอกจากซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของผม อีกทั้งกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม


เป็นครั้งแรกที่พี่ภูตัวสั่นจนผมรู้สึกได้


“อยู่แบบนี้แปปนึงนะ ฉันขอร้อง”

ผมเลือกที่จะเงียบไม่ถามหรือตอบอะไร แต่กลับใช้แขนเล็กๆ ของตัวเองโอบกอดพี่ภูตอบ เรายืนกอดกันเงียบๆ อยู่แบบนั้น จนกระทั่งพี่ภูยอมผละออกในที่สุด และพอผมเห็นหน้าพี่ภูชัดๆ ผมก็ต้องตกใจ

นัยน์ตาเขาแดงก่ำ ราวกับพยายามอดกลั้นที่จะไม่ร้องไห้

“พี่ภู…” ผมครางเรียกอีกฝ่ายเสียงเบาด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหางตาของพี่ภูเบาๆ อย่างลืมตัว ซึ่งพี่ภูเองก็ยอมปิดเปลือกตาลงให้ผมลูบ เขาอมยิ้มก่อนที่จะดึงมือผมลงไปแนบแก้มตัวเองแทน จากนั้นก็เอียงหน้าซบมือผมอย่างออดอ้อน

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว ได้กอดจากนายเพิ่มพลังแล้วไงเมื่อกี้” และเหมือนเขาคงจะกลัวว่าผมจะไม่เชื่อ พี่ภูเลยลืมตาขึ้น และผมก็ได้เห็นว่ามันดูดีขึ้นจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็อาจจะมีร่องรอยของความเหนื่อยอ่อนปรากฎอยู่บ้าง

“ไนล์เองก็ไม่รู้จะช่วยพี่ภูยังไง ไนล์ปลอบคนไม่เก่ง” ผมว่าก่อนที่จะถูกพี่ภูดึงไปกอดอีกรอบ

“แค่นี้ก็ช่วยได้เยอะแล้ว” พี่ภูจูบเบาๆ ที่คอผม ก่อนจะพูดต่อ “ที่จริงเมื่อกี้มันน่าสับสนนิดหน่อย ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอจีนโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ มันเลยทั้งตกใจ ทั้งไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง แต่ที่มั่นใจคือฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับจีนอีกไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม”

ผมเงียบและฟังพี่ภูพูดอย่างตั้งใจ ผมอยากให้เขาระบายออกมาบ้าง จะได้ไม่เก็บไปคิดเครียดคนเดียว

“แล้วนายล่ะ คิดมากกับคำพูดพวกนั้นของจีนรึป่าว?” พี่ภูดันตัวผมออกจากอ้อมกอด ก่อนจะสบตาผมนิ่งขณะรอคำตอบ

“ไม่หรอกครับ ไนล์ไม่คิดมากหรอก คุณจีนไม่ได้รู้จักไนล์ดีเท่าพี่ภู เพราะฉะนั้นคำพูดที่มาจากคนที่ไม่รู้จักเรา ทำอะไรไนล์ไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างพี่ภูก็ปกป้องไนล์ไปแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

ผมพูดพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างไม่คิดอะไร เพราะผมหมายความตามที่พูดจริงๆ ผมไม่ได้พูดเพื่อเอาใจพี่ภู แต่ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะเอามาใส่ใจเลยไม่ได้คิดมาก

“ยังมองโลกในแง่ดีเหมือนเดิมนะเรา” พี่ภูยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบางๆ สีหน้าเขาดูดีขึ้นไม่อึดอัด กราดเกรี้ยวเหมือนเมื่อกี้ แถมแววนัยน์ตายังกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิมแล้วอีกต่างหาก ผมเลยตัดสินใจเปลี่ยนนเรื่อง

“ว่าแต่พี่ภูหิวรึยังครับ?”

เขาส่ายหน้าก่อนจะตอบ “ตอนแรกหิว แต่ตอนนี้ไม่แล้ว แล้วนายล่ะหิวไหม?”

ผมเองก็ส่ายหน้า พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ตอบ “ไนล์ก็เหมือนกันครับ”

“ถ้าอย่างนั้นนอนพักสักตื่นดีไหม ฉันอยากจะนอนกอดนายสักงีบ แล้วเดี๋ยวตื่นมาค่อยอุ่นกับข้าวที่ป้ามลทำทิ้งไว้กินกัน” พี่ภูพูดพร้อมกับกดจมูกเบาๆ ลงมาที่แก้มผม

“ก็ได้ครับ งั้นไปนอนพักกัน ไนล์จะเป็นหมอนข้างให้พี่ภูเอง” ผมพูดพร้อมกับฉีกยิ้มแม้จะเขินจนหน้าแดงให้พี่ภูหัวเราะก็เถอะ

“เจ้าเด็กบ๊องเอ๊ย” พี่ภูว่าก่อนจะนั่งลงบนโซฟา เขาล้มตัวลงนอนก่อนจะกระตุกข้อมือผมให้นอนตามลงไป บนแขนของเขาที่กางออก พร้อมกับพลิกตัวตะแคงหันหน้ามาหาผมแล้วกอดผมไว้แน่น

พี่ภูจูบหนักๆ ลงมาที่หน้าผากผม พึมพำให้ผมฝันดีก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไป น่าจะเพลียรวมๆ กับที่ขับรถมานานถึงเกือบสามชั่วโมงด้วย

ผมเองเมื่อเห็นพี่ภูหลับไปแล้วก็เลยค่อยๆ แตะจูบเบาๆ ที่อกข้างซ้ายของเขา ก่อนจะพึมพำบอกหวังว่าพี่ภูจะได้ยินจากในฝัน

“ฝันดีเช่นกันครับพี่ภู ตื่นมาแล้วพี่ภูจะดีขึ้นครับ ไนล์สัญญา”

ผมขยับตัวซุกอกอุ่นๆ ของพี่ภู ก่อนจะผล็อยหลับตามไป โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยว่าพอตื่นมาแล้วทุกอย่างอาจจะไม่ได้ดีขึ้น หนำซ้ำอาจจะแย่หนักกว่าเดิม หลังการปรากฎตัวของคนรักเก่าของพี่ภู

.

.

.

เราสองคนงีบไปได้พักใหญ่ แต่แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในห้องก็แผดลั่น ทั้งที่ปกติมันไม่เคยดังมาก่อน ผมที่สะลึมสะลือเพิ่งตื่น เลยลุกขึ้นมานั่งงงๆ


Rrrrr


“หือ? โทรศัพท์ห้องดังหรอ? สงสัยที่ล็อบบี้โทรมา เดี๋ยวฉันรับเอง”

พี่ภูตื่นตามผมมาติดๆ เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ว่า เขาจับผมให้นั่งบนโซฟาดีๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วตรงไปรับโทรศัพท์

ผมมองตามพี่ภูที่รับสายด้วยความรู้สึกแปลกๆ มันวูบโหวงในอก .. เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกยังไงไม่รู้

“ครับ.. สายนอกหรอครับ? โอเคครับ โอนเข้ามาได้เลย”

พี่ภูกับผมสบตากันด้วยความแปลกใจ ดูเหมือนสายที่โทรเข้ามาจะเป็นสายจากข้างนอกแต่โทรผ่านมาทางเบอร์กลางของคอนโด ถ้าเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของพี่ภูก็น่าจะมีเบอร์มือถือไม่ใช่หรอ แต่ถ้าเป็นคนไม่รู้จักจะรู้ได้ยังไงว่าพี่ภูพักอยู่ที่นี่

“สวัสดีครับ .. ใช่ครับ ผมคีรินครับ” พี่ภูรับสายงงๆ ส่วนผมก็ยังตั้งใจฟังต่อ

“ห๊ะ? อะไรนะครับ? จากโรงพยาบาล ใครนะครับ? ครับๆ ผมรู้จักเธอครับ.. ว่าไงนะครับ?”

สีหน้าของพี่ภูไม่ดีนัก มันดูแย่ลงเรื่อยๆ ในทุกประโยคที่เขาตอบกลับอีกฝ่าย และถ้าตามบริบทที่พี่ภูว่า ผมคงเดาได้อย่างเดียวว่ามีใครสักคนประสบอุบัติเหตุอยู่ที่โรงพยาบาล ซึ่งนั่นทำให้ผมกังวลใจไปด้วย กลัวจะเป็นคุณแม่พี่ภู และพอคิดได้แบบนั้นผมก็แทบนั่งไม่ติดโซฟา

“แล้วเธอเป็นอะไรมากรึป่าวครับ? โอเค ค่อยยังชั่ว ได้ครับ.. งั้นเดี๋ยวผมรีบไป”

พี่ภูวางสายแต่เขาก็ยังดูไม่สบายใจผมเลยตัดสินใจเอ่ยถาม

“มีอะไรเกิดขึ้นหรอครับพี่ภู ใครเป็นอะไรครับ?”

ผมเดินเข้าไปหาพี่ภูพร้อมกับลูบต้นแขนเขาเบาๆ เพื่อปลอบให้เขาใจเย็น เพราะตอนนี้พี่ภูดูสติหลุดมาก เขาเดินวนไปวนมาเพื่อหากุญแจรถ และโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที สุดท้ายผมเลยต้องหยิบเอาไปให้เขาเองกับมือ

พี่ภูหันมามองหน้าผมตอนรับกุญแจไป ก่อนจะตอบอย่างกังวล

“จีน.. จีนถูกรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล เมื่อกี้ห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลโทรมาแจ้ง”

ผมตกใจจนตาโต คิดไม่ถึงว่าคนบาดเจ็บจะเป็นคุณจีน ทั้งที่เธอเพิ่งจะคุยกับพี่ภูไปเมื่อกี้แท้ๆ แล้วเธอไปทำอีท่าไหนให้โดนรถชนได้กัน ผมนึกเป็นห่วงอีกฝ่าย ยังไงเธอก็ผู้หญิงหรืออาจจะเป็นเพราะเธอเพิ่งมาจากต่างประเทศไม่คุ้นถนนหนทาง เลยทำให้ถูกรถเฉี่ยวรถชนเข้าให้แบบนี้

“เดี๋ยวฉันต้องไปโรงพยาบาล จะไปดูหน่อยว่าจีนเป็นยังไง เสร็จแล้วจะรีบกลับ”

“ครับ”

ผมรับคำ แม้จะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เพราะพี่ภูดูไม่ค่อยมีสติจนผมนึกห่วง ผมเข้าใจว่าเขาคงช็อค และถึงยังไงคุณจีนก็เป็นคนที่พี่ภูเคยรัก เขาจะห่วงเธอมากขนาดนั้นก็ไม่แปลก ผมพยายามเข้าใจ ไม่สิ.. ที่จริงผมเข้าใจดีเลยล่ะ


แต่ปีศาจขี้อิจฉาในใจผมนี่สิ ไม่ยอมฟังเลย มันเอาแต่งี่เง่าและรู้สึกแปลกๆ ที่เห็นพี่ภูกังวลและเป็นห่วงคุณจีนมากเกินไป


ผมได้แต่ตำหนิตัวเองที่ปากบอกเข้าใจแต่ลึกๆ กลับงี่เง่าและหึงหวงไม่เข้าท่า ตำหนิตัวเองที่โลภมาก ได้ความสนใจความเอ็นดูจากพี่ภูแล้วก็ไม่อยากให้เขาสนใจใครอีก .. นี่เหมือนไม่ใช่นิสัยผมเลย

ความรักทำให้ผมเห็นแก่ตัวและหวาดกลัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของพี่ภู ผมยิ่งกังวล กลัวความสุขที่ได้รับมาในช่วงก่อนหน้านี้จะกลายเป็นความฝันที่จับต้องไม่ได้อีก

แต่แล้วทุกความไม่สบายใจก็ปลิดปลิว เมื่อเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมๆ กับมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้า

“ไนล์.. ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม ฉันอยากให้นายไปด้วย”

ผมยิ้มบาง ตอนมองสบเข้าไปในดวงตาเรียวรีที่มองผมตอนนี้ราวกับเป็นที่พึ่งและหลักยึด ผมจึงตัดสินใจวางมือตัวเองลงไปบนมือใหญ่

“ได้สิครับ ไนล์จะไปกับพี่ภู … พี่ภูไม่ต้องกังวลนะครับ”

พี่ภูยิ้มบางตอบให้ผมนึกสบายใจ และตำหนิตัวเองที่คิดมากไป ก่อนที่เราสองคนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน โดยที่ผมไม่ได้นึกระแวดระวังเลยว่าสิ่งที่ผมกังวลและคิดมากไปนั้น จะย้อนกลับมาทำลายความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภูภายหลังจริงๆ

.

.

.


(อ่านต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-4
(อ่านต่อจากด้านบน)


เราสองคนใช้เวลาไม่นานมากในการมาถึงโรงพยาบาล เราเดินตรงไปยังห้องฉุกเฉิน ก่อนจะกวาดสายตามองหาคุณจีน ก็เห็นได้ว่าเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงพัก มีพยาบาลกับคุณหมอกำลังเช็คอาการอยู่ พี่ภูเลยเดินตรงไปที่เตียงดังกล่าว โดยมีผมเดินตามไปห่างๆ

และทันทีที่คุณจีนหันมาเห็นพี่ภู เธอก็ร้องเรียกเขาดังลั่น พร้อมกับร้องไห้ไม่หยุด

“ภูคะ ฮึก… ภู ฮือออ”

พี่ภูหันมองคุณจีนอย่างเป็นห่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาคุณหมอที่กำลังดูอาการให้คุณจีน แล้วก็ถามขึ้น

“คุณหมอครับ เธอเป็นยังไงบ้างครับ?”

คุณหมอยิ้มอย่างใจดี ก่อนจะเอ่ยตอบ “คนไข้ไม่เป็นอะไรมากค่ะ โชคดีที่รถแค่เฉี่ยวไม่ถึงกับชนเต็มแรง มีฟกช้ำกับแผลถลอกนิดหน่อย ที่หนักน่าจะเป็นที่ข้อเท้า กระดูกไม่ถึงกับหักหรือร้าว แต่หมอคงต้องขอใส่เฝือกอ่อนดูอาการก่อน แล้วอีกสองอาทิตย์ค่อยมาเอ็กซเรย์อีกที ถ้าหายเป็นปกติก็เอาเฝือกออกได้ค่ะ”

“แล้วอาการอื่นๆ มีอีกไหมครับหมอ?”

“อ๋อ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ เดี๋ยวรบกวนญาติคนไข้ไปกรอกประวัติที่เวชระเบียน รับยา แล้วก็กลับบ้านได้เลย เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลออกใบนัดตรวจให้” คุณหมอยิ้มและอธิบายอย่างใจเย็นโดยละเอียด ให้ผมกับพี่ภูคลายความกังวลใจที่คุณจีนไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่เราวิตก

“ยังไงผมก็ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ” พี่ภูยกมือไหว้คุณหมอ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวยังไงญาติตามพยาบาลไปได้เลยนะคะจะได้ไม่เสียเวลา” คุณหมอแนะนำก่อนจะเดินออกไป

จากนั้นคุณพยาบาลท่าทางใจดีก็หันไปทางพี่ภูพร้อมกับเชื้อเชิญ “ทางนี้เลยค่ะ”

“ครับ” และพอพี่ภูจะออกเดิน คุณจีนก็รั้งแขนพี่ภูไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกรอบ

“ภูคะ ฮึก.. ภูไม่ไปได้ไหมคะ อยู่กับจีนนะ จีนกลัวมากเลย เมื่อกี้คิดว่าต้องตายแน่ๆ” เธอโผเข้าซบแขนพี่ภูไม่ยอมปล่อย “ภูอย่าไปเลยนะคะ อย่าทิ้งจีนไว้คนเดียว จีนขอร้อง”

พี่ภูทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในขณะที่คุณพยาบาลก็ยิ้มแห้งๆ ดูทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้ รวมถึงผมเองก็ด้วย ผมได้แต่มองคุณจีนกอดพี่ภูด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

“จีน ปล่อยผมก่อน ผมไปแปปเดียวเดี๋ยวก็กลับมา อยู่กับไนล์ไปก่อน.. อย่าทำแบบนี้คุณพยาบาลยืนรอนานแล้วนะจีน” พี่ภูพูดดุๆ แต่เหมือนคุณจีนจะไม่ฟัง

“ไม่เอาค่ะ จีนไม่ให้ภูไป ภูก็ให้เด็กนั่นไปสิคะ จีนไม่ได้อยากอยู่กับมันสักหน่อย จีนจะให้ภูอยู่กับจีน!” คุณจีนเริ่มเสียงดังงอแง และเกาะพี่ภูไว้ไม่ปล่อย และนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฉุกเฉินที่พี่ภูแสดงออกชัดเจนว่าโกรธ

“จีน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! อย่าเรียกไนล์ว่ามันผมไม่ชอบ!”

คุณจีนเงียบทันทีที่พี่ภูสียงแข็งใส่และดุเธออย่างจริงจัง ผมเห็นท่าไม่ดี และตอนนี้หลายสายตาในห้องฉุกเฉินก็มองมาที่เราสามคน รวมทั้งคุณพยาบาลเองก็เริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วด้วย

“ไม่เป็นไรครับพี่ภู ไนล์ไปเอง พี่ภูอยู่เป็นเพื่อนคุณจีนเถอะครับ เธออาจจะคุ้นเคยกับพี่ภูมากกว่าไนล์ เดี๋ยวไนล์ไปจัดการตรงนู้นให้”

“แต่ไนล์…” พี่ภูทำหน้าไม่สบายใจ ผมเลยต้องยิ้มบางยืนยันให้เขารู้ว่าผมเต็มใจไปจริงๆ

“ไนล์ทำได้ครับ เดี๋ยวไนล์กลับมานะ” ผมหันไปหาคุณพยาบาลพร้อมกับเอ่ยปาก “นำไปเลยครับ”

“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” ผมกำลังจะออกเดิน แต่ก็ยังคงหันมายิ้มให้พี่ภู ซึ่งเขาก็ยิ้มตอบกลับมา

“ฉันฝากด้วยนะไนล์ มีอะไรติดขัดโทรมา ฉันจะรีบออกไปหาเอง” พี่ภูย้ำ ผมเลยพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับคุณพยาบาล ปล่อยพี่ภูทิ้งไว้กับคุณจีนที่มองตามผมมาด้วยสายตาจงเกลียดจงชังชัดเจน

.

.

.

หลังจากจัดการทุกอย่างรวมถึงจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ปัญหาก็คงยังไม่หมดไป และตอนนี้เรากำลังคุยกันอยู่ที่ที่นั่งพักรอยาของคนไข้ โชคดีว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นมาแล้ว คนไข้จึงบางตากว่าเวลาปกติ โดยที่พี่ภูกำลังยืนขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ในขณะที่คุณจีนก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด ส่วนผมก็ถอยออกมายืนไกลๆ เพราะไม่อยากเสียมารยาทแอบฟังที่ทั้งสองคนคุยกัน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังได้ยินที่พี่ภูคุยกับคุณจีนอยู่ดี

“บอกผมมาเถอะจีน ว่าจะให้ผมไปส่งที่ไหน คุณกำลังถ่วงเวลานะ” พี่ภูพูดเสียงแข็ง ในขณะที่คุณจีนเอาแต่นั่งร้องไห้ และเกาะแขนพี่ภูแน่นไม่ปล่อย

ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่สบายใจ กลัวสังหรณ์ของตัวเองเป็ยนจริงยังไงไม่รู้

“ฮึก.. ภูก็รู้ จีนไม่มีใครเลย ไม่มีใครอีกแล้ว จีนกลับมาที่นี่เพราะจีนอยากกลับมาหาภูนะ ฮืออ”

พี่ภูสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ สีหน้าขาดูเจ็บปวดไม่น้อย “จีน.. เรื่องของเรามันจบไปแล้วนะ จีนเป็นคนจบมันลงด้วยมือของจีนเองด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้จีนจะกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้.. มันไม่ได้!”

“แต่จีนสำนึกผิดแล้วไงคะภู จีนรู้แล้ว ฮึก.. ว่าใครที่ดีกับจีนที่สุด รักจีนที่สุด จีนเลยอยากกลับมาของโอกาส ฮืออ โอกาสให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดินเถอะนะคะ”

คุณจีนยังคงอ้อนวอนจนผมต้งเบือนสายตาหนีเพราะทนดูไม่ไหว ในขณะที่พี่ภูเอาแต่นิ่ง นิ่งจนผมจับอารมณ์เขาแทบไม่ได้

“…”

“จีนยังรักภูอยู่เหมือนเดิมนะ รักภูมาก และจีนก็รู้ว่าภูเองก็ยังรักจีนอยู่ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะภูนะ”

พี่ภูปลดแขนคุณจีนที่เกาะอยู่ออก หลังจากฟังประโยคนั้นจบ เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะย้ำชัดเต็มถ้อยเต็มคำ


“ผิดแล้วจีน ผมไม่ได้เหมือนเดิมนานแล้ว” คุณจีนเงยหน้ามองพี่ภูด้วยสายตาตกใจปนพังทลาย ในขณะที่พี่ภูเองก็เบนสายตาจากคุณจีนมาสบตาผมที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว “หรืออย่างน้อยก็ตั้งแต่มีเด็กคนนั้นเข้ามาในชีวิต .. ความรู้สึกผมที่มีให้จีนก็ไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป มันเปลี่ยนไปหมดแล้วจริงๆ จีน อย่าพยายามเลย”


“ภู..” คุณจีนมองตามสายตาพี่ภูมาหยุดที่ผม แล้วความเศร้าสร้อยในสายตาเธอก็เปลี่ยนไป

เธอมองผมอย่างเกลียดชังจนผมสัมผัสได้

“พอเถอะนะจีน เราแยกกันตรงนี้เถอะ ผมไม่ได้โกรธเคืองอะไรจีนแล้ว ที่ผ่านมาก็ขอให้มันผ่านไปแล้วกันนะ” พี่ภูตัดสินใจตัดบท ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินมาหาผมอย่างไม่ลังเล

ผมรู้ว่าเวลาแบบนี้มันไม่สมควร และไม่เหมาะสม แต่ผมกลับใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งกับท่าทีของพี่ภู

นทีธัชช์! นายมันนิสัยไม่ดี นายจะมาใจเต้นแรงทั้งที่มีอีกคนร้องไห้อยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน?

“ภูคะ ฮึก.. ภู” คุณจีนยังคงร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนผมไม่สบายใจ แต่อีกใจผมก็อดยอมรับไม่ได้ว่ามันรู้สึกโล่งอย่างประหลาด อย่างน้อยลางสังหรณ์ของผมก็ไม่เป็นจริง

พี่ภูหันกลับไปทางคุณจีนอีกครั้ง ก่อนจะคว้าข้อมือผมขึ้นมาจูงไว้

“ถ้าจีนไม่ให้ผมไปส่งที่ไหน งั้นผมขอตัวก่อนนะ อ้อ… เรื่องค่ารักษาจีนไม่ต้องกังวล ผมจัดการให้หมดแล้ว ยังไงก็ขอให้จีนหายไวๆ แล้วกัน” พี่ภูเดินไปหยุดตรงตรงหน้าคุณจีน โดยจูงผมไปด้วย “โชคดีนะจีน”

พูดจบพี่ภูก็ออกเดินทันทีโดยพาผมให้เดินตาม ผมจึงต้องผงกศีรษะ แล้วบอกสวัสดีครับเป็นการกล่าวลา ก่อนที่ขายาวๆ ของพี่ภูจะลากผมไปไกลกว่าานี้

แต่เพียงเราออกเดินมาได้ไม่กี่ก้าว คุณจีนก็วิ่งกระเผลกๆ มาดักหน้าผมกับพี่ภูอีกครั้ง

สองมือเรียวของเธอคว้ามือข้างที่พี่ภูไม่ได้จูงผม ก่อนจะเอาไปกุมไว้แน่น ในขณะที่น้ำตายังคงไหลพรากไม่หยุด

“เพื่อน.. ฮึก” ผมเห็นพี่ภูขมวดคิ้วเหมือนไม่เข้าใจ ซึ่งตัวผมเองก็สงสัยกับสิ่งที่คุณจีนพยายามสื่อ “ในฐานะเพื่อนนะภู.. ฮือออ ภูช่วยจีนในฐานะเพื่อนสักครั้งนะ จีนไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ฮืออออ”

คุณจีนทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นก่อนจะปล่อยโฮ ให้ผมกับพี่ภูต้องช่วนกันประคองพาคุณจีนไปนั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง และในตอนนั้นเธอก็เริ่มพูดทั้งที่น้ำตาไหลริน

“ทั้งหมดมันเป็นความผิดของจีนเอง จีนไม่โทษใครทั้งนั้น ฮึก… มันเป็นเพราะจีนนอกใจภูก่อน เพราะจีนไม่รู้จักพอ ไม่เห็นค่า ไม่เห็นความสำคัญของภู แต่กลับหลงระเริงกับเงิน กับความสุขจอมปลอม ถ้าภูจะไม่รักจีนแล้วก็ไม่แปลก ฮือออ”

“…” ผมกับพี่ภูเงียบ ไม่รู้จะพูดยังไงในสถานการณ์แบบนี้ดี

“และเพราะความไม่ซื่อสัตย์ที่จีนทำกับภูไว้ สุดท้ายจีนก็ถูกกรรมตามสนอง.. ฮึก ผู้ชายคนนั้นทำกับจีน เหมือนที่จีนทำกับภู ฮืออ เขานอกใจจีน เขาไปมีคนอื่น พาผู้หญิงเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้า จีนได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน จะหันไปหาใครก็ไม่ได้ เพราะอายที่ถูกแฟนตัวเองนอกใจ ฮึก..”

“แล้วทำไมจีนยังทนอยู่กับมัน ถึงจีนไม่มีผม ก็ยังมีผู้ชายดีๆ คนอื่นที่พร้อมจะดูแลจีนไม่ใช่หรอ?”

 พี่ภูถามขึ้น สีหน้าเขาดูโกรธและไม่พอใจมาก ซึ่งพอเขารู้ว่าผมมองอยู่ เขาก็หันมาหาพร้อมกับดึงมือผมไปจับไว้ และไม่กี่นาทีต่อมาสีหน้าพี่ภูก็ผ่อนคลายลง .. ซึ่งทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของคุณจีนตลอด

“จีนโง่เองแหละภู จีนคิดว่าอีกไม่นานเขาคงจะดีขึ้น คงจะเลิกนิสัยแบบนี้ไปเองถ้าจีนทำตัวดีๆ และไม่วุ่นวายกับเขา เพราะถ้าไม่นับเรื่องนี้แล้วเขาก็ดูแลจีนดีมากๆ เขาให้จีนออกจากงาน ไม่ต้องทำอะไร และให้เงินจีนใช้ไม่ขาดมือ .. ฮึก”

“…” พี่ภูกำมือผมแน่น ตอนที่คุณจีนพูดถึงเรื่องเงิน ให้ผมต้องลูบแขนเขาเบาๆ เพื่อปลอบให้ใจเย็น

“จีนคิดว่าแบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร ก็เลยปล่อยปละ ไม่คิดจะว่า .. แต่แล้วเขาก็เริ่มหนักข้อขึ้น ฮึก.. เขาเริ่มไล่จีน ให้จีนออกไปให้พ้นหน้าเขา พอจีนเถียง เขาก็ ฮึก.. ฮือออออ” คุณจีนเล่าไม่จบแต่ปล่อยโฮออกมาเสียก่อนจนผมตกใจ แต่พี่ภูกลับกัดฟันกรอด

“มันทำอะไรจีน? บอกผมมา!” พี่ภูถามเสียงแข็ง ก่อนคุณจีนจะค่อยๆ เลิกชายเสื้อขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบเสียงสะอื้น

“เขาตีจีน ทั้งต่อย ทั้งเตะ ฮึกกก..” ผมกับพี่ภูมองรอยเขียวช้ำตรงชายซี่โครงของคุณจีนด้วยความตกใจ “แรกๆ จีนก็ทน เพราะจีนไม่มีที่ไป จีนเคยหนีไปหาภูมี่อพาร์ทเม้นท์ของเรา แต่จีนไม่เจอภู จีนไม่รู้ว่าภูกลับมาที่ไทยแล้ว และพอเขารู้ว่าจีนไปหาภูเขาก็ตามมาตบตีจีนยกใหญ่ นาทีนั้นจีนเลยตัดสินใจว่าจีนจะต้องหนีมาจากเขาให้ได้ และจีนก็มีที่พึ่งเดียวคือภู ฮือออ”

“…” สีหน้าพี่ภูดูไม่สู้ดีนัก ถึงเขาจะไม่พูดอะไร แต่ผมก็รับรู้ว่าเขาโมโหพอตัวเลย

“จีนอยู่ที่อมเริกาต่อไม่ได้ ถ้าหนี จีนต้องกลับมาที่ไทยเท่านั้น ฮึก… ภูเองก็รู้ว่าจีนไม่มีใคร จีนมีแค่ภู ถ้าเราไม่เลิกกัน ป่านนี้ก็คง…”

“พอเถอะจีน” พี่ภูพูดสวนก่อนที่คุณจีนจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ เขาหันมองผมทันที คงกังวลว่าผมจะคิดมาก แต่ถึงแม้ใจผมจะกระตุกนิดหน่อยตอนได้ยินคุณจีนพูดแบบนั้น แต่ผมก็เลือกที่จะส่งยิ้มให้พี่ภูเพราะไม่อยากให้เขากังวล

“ขอร้องนะภู ให้จีนอยู่ด้วยได้ไหม ถือว่าช่วยจีนในฐานะเพื่อนก็ได้ ถ้าตอนนี้ภูมีคนอื่นแทนจีนแล้ว .. ฮึก”

“…” พี่ภูเงียบ ไม่ตอบอะไร แต่สีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

ผมเห็นพี่ภูมองหน้าคุณจีนที่น้ำตาไหลไม่หยุดอย่างสงสาร แล้วสังหรณ์ในใจก็กลับมาอีกครั้ง

พี่ภูหันกลับมาหาผมก่อนจะกระตุกมือผมเบาๆ จากนั้นก็พูดกับผมเสียงเครียด “ไนล์ เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”

“ครับ” ผมตอบรับพร้อมกับยิ้มบาง เพื่อแสดงออกให้เขาเห็นว่าผมไม่ได้เครียดอะไรกับเรื่องนี้ เพราะไม่อยากกดดันพี่ภูอีกทาง

“จีนนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ ผมขอคุยธุระกับไนล์ก่อน เดี๋ยวจะกลับมา”

คุณจีนพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดอย่างน่าสงสาร “ได้ จีนรอตรงนี้นะภู ภูรีบกลับมานะ”

พี่ภูลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางกำมือผมไว้หลวมๆ ก่อนจะจูงมือผมเดินออกมาอีกทาง ซึ่งห่างจากที่คุณจีนนั่งพอสมควร

“ไนล์ คือฉัน…” ผมเงียบ ตั้งใจฟังที่พี่ภูพูด “ฉันสงสารจีน”

“…” ผมยังคงไม่ได้ตอบอะไรพี่ภู เพราะอยากให้เขาพูดต่อก่อน และผมเองก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่ภูอยากให้ผมตอบอะไร

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับจีนในฐานะคนรักแล้วจริงๆ นะ แต่ในฐานะเพื่อน… ฉันทิ้งเขาไม่ลงจริงๆ”

ใจผมกระตุกวูบ แม้ผมจะเข้าใจวัตถุประสงค์ของพี่ภูดี แต่ลึกๆ มันก็อดวูบโหวงไม่ได้ .. เขาเป็นคนรักเก่ากัน และผมเป็นคนมาทีหลัง นั่นคือข้อเท็จจริง

“ครับพี่ภู ไนล์เข้าใจ” ผมยิ้มบาง และผมไม่ได้โหก ผมเข้าใจพี่ภูจริงๆ ยิ่งได้ฟังเรื่องราวของคุณจีน ผมเองก็ยอมรับว่าเห็นใจเธอไม่น้อย เธอเจอมาหนักมากจริงๆ


อย่างที่บอกเลยว่าผมเข้าใจ แต่ไม่ใช่ไม่กังวลใจ


แต่ผมก็ทำอะไรมากไม่ได้หรอก ยังไงคอนโดคอนโดนั้นก็เป็นของพี่ภู และมันก็เป็นสิทธิ์ของเขาที่จะให้ใครอยู่หรือไม่อยู่ก็ได้ แค่อย่างน้อยพี่ภูยอมถามความเห็นผม ทั้งๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว

“จีนโดนทำร้ายมา และฉันก็จำเป็นต้องช่วยเหลือ” พี่ภูกุมือผมแน่นขึ้น “ฉันรู้ว่าฉันอาจจะขอนายมากไป แต่นายช่วยใจกว้างกับจีนเพื่อฉันหน่อยได้ไหม ไม่นานหรอก ถ้าจีนเขาหาทางไปได้ ฉันก็จะขอให้เขาไป หรืออย่างน้อยให้ข้อเท้าเขาหายก็ยังดี”

ผมยิ้มบางก่อนจะพยักหน้ารับ “ได้สิครับ พี่ภูไม่ต้องกังวลนะครับ”

และผมก็พบว่าการตอบรับของผมนั้นช่างคุ้มค่า เพราะใบหน้าหล่อเหลาของพี่ภูดูคลายความกดดันและความไม่สบายใจลงเยอะมาก เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

“ขอบใจนะไนล์ ขอบใจมาก ขอบใจที่เข้าใจ และขอบใจที่อยู่เคียงข้างฉันแม้กระทั่งในเวลาแบบนี้”

เป็นอีกครั้งที่ผมยิ้มบางๆ ส่งเป็นกำลังใจให้พี่ภู ก่อนที่เขาจะดึงผมไปกอดไว้หลวมๆ เขาซุกหน้าลงกับบ่าผมพร้อมกับพรมจูบเบาๆ เพื่อแทนคำขอบคุณ และผมก็ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะยกแขนขึ้นโอบกอดเขาตอบ

ผมอยากให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้เผชิญอยู่กับความยากลำบากเพียงคนเดียว ผมอาจจะช่วยเขาไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยที่สุดที่ผมพอจะทำได้ก็คือไม่สร้างความลำบากใจให้เขาเพิ่ม

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าพี่ภูจะตัดสินใจยังไงเรื่องคุณจีน ผมก็พร้อมรับอยู่แล้ว

“ที่จริงพี่ภูไม่ต้องขอบคุณไนล์ก็ได้” ผมพูดอู้อี้อยู่ตรงไหล่เขา พี่ภูเลยดันตัวผมออกพร้อมตั้งใจฟัง “คอนโดนี้เป็นของพี่ภู พี่ภูจะให้คุณจีนอยู่ไนล์ก็คงไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไร ไนล์เป็นแค่คนดูแล ไนล์เลยไม่อยากให้พี่ภูลำบากใจอะไรเพราะไนล์ไปด้วย”

“หึ เด็กบ๊องเอ๊ย” พี่ภูพึมพำ พร้อมกับเคาะปลายจมูกผมเบาๆ “ฉันต้องถามความเห็นนายสิ ฉันจะทำมึนพาจีนเข้ามาอยู่เฉยๆ ไม่ได้ เพราะฉันแคร์นาย ไม่อยากให้นายคิดมาก รู้ไหม หื้ม?”

เขาถาม พร้อมกับมองสบเข้ามาในตากลมของผมเพื่อแสดงความจริงใจ และผมก็เห็นได้มันทั้งหมด ซึ่งทุกอย่างที่พี่ภูพูดและแสดงออกนั้น ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจผมกระหน่ำรัวไม่หยุด

แม้ลึกๆ จะยังกังวลเรื่องคุณจีน แต่พอพี่ภูแสดงออกว่าแคร์ผมขนาดนี้ ความวิตกที่เกาะกินใจอยู่ลึกๆ ก็ปลิวหายไป เพราะเขาทำให้ผมเห็นว่า ผมยังสำคัญสำหรับเขาเสมอ ถึงอีกฝ่ายจะเป็นแฟนเก่าที่เขาเคยนักและผูกพันมากก็ตาม

“ขอบคุณนะครับพี่ภู สำหรับไนล์ แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว”

ผมยิ้มซึ่งพี่ภูเองก็ยิ้มตอบ ก่อนจะชวนผมไปหาคุณรันที่นั่งรออยู่ ผมไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินที่ผมกับพี่ภูคุยกันหรือเปล่า แต่เธอก็กระเผลกเข้ามาเกาะแขนพี่ภูทันทีที่พี่ภูเดินไปถึง

“ภูคะ ตกลงว่า..?”

พี่ภูพยักหน้าก่อนจะตอบตกลง “ผมคุยกับไนล์แล้ว เราสองคนคิดว่าให้จีนไปอยู่ที่คอนโดผมก่อนก็ได้ ผมคงให้จีนอยู่ได้จนกว่าข้อเท้าจะหายหรือดีขึ้น ซึ่งระหว่างนี้จีนก็ลองหาหนทางขยับขยายดู ขาดเหลืออะไรก็บอกไนล์เอา เพราะเรื่องในคอนโดส่วนใหญ่ผมให้ไนล์จัดการ อีกอย่างช่วงนี้งานผมยุ่ง ผมคงไม่มีเวลามาดูแลจีนหรอก”

คุณจีนยิ้มกว้างทั้งน้ำตา เธอดูดีใจมาก ก่อนจะโผเข้ากอดเอวพี่ภูแน่น

“ภู จีนขอบคุณภูมากนะคะ ขอบคุณภูจริงๆ” เธอมองสบตาพี่ภูอย่างสื่อความหมาย แต่พี่ภูเลือกที่จะทำเป็นไม่เห็น

“ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเราช่วยในฐานะเพื่อนอย่างที่จีนของแล้วกัน” พี่ภูยิ้มบาง แต่คุณจีนหน้าเจื่อนไปช่วงหนึ่ง ซึ่งพี่ภูก็กลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่องโดยการชวนกลับคอนโด “งั้นเรากลับคอนโดเลยไหม เย็นมากแล้ว”

“ครับ” ผมตอบรับพี่ภู ก่อนจะเข็นรถเข็นไปใกล้ๆ แล้วช่วยพี่ภูประคองคุณจีนลงนั่ง ก่อนที่พี่ภูจะทำหน้าที่ข็นรถและผมเดินเคียงข้างเพื่อออกไปขึ้นรถยนต์ที้จอดไว้ด้านนอก

พี่ภูละมือข้างหนึ่งที่จับรถเข็นมาจูงมือผม ให้ผมหันไปยิ้มให้คนข้างๆ อย่างอบอุ่น ซึ่งพี่ภูเองก็ยิ้มตอบผมอย่างอ่อนโยน สำหรับเราสองคนมีแต่บรรยากาศของความเข้าใจโอบอุ้ม จนผมคิดว่าผมและพี่ภูน่าจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยกัน แต่ผมคงประมาทเกินไป คิดน้อยเกินไป เลยไม่ได้รู้ว่าคนที่ต้องดิ้นรนและเข้าตาจนอย่างคุณจีนนั้นจะทำอะไรได้บ้าง เพื่อทำลายความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภู

.

.

.

To Be Continue

--------------------------------------------

ว่าวิรัลพัชรร้ายแล้ว แต่ดูเหมือนจีรณาจะอัพเลเวลเป็นตัวบอสสส ชั้นล่ะยอมใจผู้หญิงแต่คนของพี่ภูจริงๆ

สงสารก็แต่คูมแม่น้องไนล์ ลับมีดช่วยลูกไม่ทันแล้ว โผล่กันมารายวัน เดี๋ยวสุดท้ายอาจจะแก้ปัญหาด้วยการชิงแทงอิพี่ภู ตัดปัญที่ต้นตอแทน 5555555

ยังไงต้องขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะที่คอยให้การสนับสนุน และคอยคอมเม้นท์ให้กำลังใจ หวังว่าจะอยู่ด้วยกันไปแบบนี้จนกว่าจะจบเรื่องเลยเนาะ

ฝากติดแท็ก #พี่ภูของผม ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ เรากำลังพยายามเร่งแต่งให้จบอยู่ ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้แล้วว จะได้เอามาลงให้อ่านติดๆ กันได้ ฝากคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยน้าา

แล้วไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ ... รักมากครับๆ <3
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-07-2020 21:23:38 โดย Gade_ka »

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ใกล้สามเดือนยัง กลับบ้านแล้วจ๊ะไนล์ ส่วนภูถ้าโง่มากก็อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม จบ...

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
เฮ้อออ อีจีนคงมีแผนแน่นอน เตรียมสงสารน้องไนล์เลย

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
โอ้ยยยยยนังมารที่แท้ทรู

น้องไนล์มีพวกเรานะจับมือน้องไนลไว้แน่นมากกก
อย่าไปยอมนังตัวร้ายนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PsapBBBB

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แม่จะปกป้องน้องไล์เอง แต่ถ้าไม่ไหวแม่จะยืมมือ แม่พี่ภูมาจัดการเองแต่ก่อนอื่น พี่ภูต้องมีความหนักแน่นทั้งในการกระทำและคำพูดนะไม่งั้นฉันจะยึดลูกฉันคืนและอย่าหวังว่าจะได้เจอน้องอีก เตือนแล้วนะ ส่วนยัยจีนหล่อนมีซีนแต่ซีนแย่มากระวังตัวเอาไว้ด้วย

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
ต่อไปนี้มีแต่ความเชื่อใจกันล้วนๆ ถึงจะผ่านไปได้ เราเชื่อว่าพี่ภูหมดรักจีนจริงๆ ยิ่งเห็นหน้าจีน แล้วมาเพ้อเวิ่นเว้อ พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ พี่ภูยิ่งควรจะรู้ใจตัวเองว่าตอนนี้มีใครอีกคนเต็มหัวใจแล้ว ก็เข้าใจนะตอนแรกมันต้องอึ้งๆหน่อยไม่คิดว่าจะเจอ แต่แล้วไงเมื่อเจอแล้ว พี่ภูดูแคร์ไนล์ ปกป้องไนล์ ถือว่าทำดีมาก เราโอเคนะที่จะให้จีนพักด้วยชั่วคราว ทดสอบความเชื่อใจกันและความจะโง่ไหมของพี่ภู หากมีไรผิดพลาดขึ้น 555 และถ้ามันผิดคาดจากที่คิดทำนะจีน อย่าหวังเลยว่าแม้แต่ในฐานะเพื่อนร่วมโลกภูยังจะไม่มีให้ คราวนี้คงตัดขาดกันจริงๆ คิดดีๆนะจีน เธอจะทำอะไร เธอรู้จักผู้ชายคนนี้แค่ไหน หึหึหึ 5555 สนุกกก ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รอตอนหน้าเลย จะเป็นยังไงกันบ้าง ว่าที่เมีย vs แฟนเก่า 555 จริงๆแล้วเนี้ยถ้าภูชัดเจนคือทุกอย่างจบ ชัดเจนในเรื่องไหนไม่ต้องบอก รู้อยู่แก่ใจ 555  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
กลัวให้อยู่แล้วจะไม่ไปง่าย ๆ นะซิ

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
ปวดกะโหลก

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-4
Universe 26th : รอยร้าว


คุณจีนมาอยู่ที่นี่ได้สองสามวันแล้ว ไม่มีอะไรเป็นปัญหา ผมยอมรับว่ารู้สึกแปลกๆ อยู่เหมือนกันแต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะหลังจากที่กลับมาจากโรงพบาบาลในคืนนั้น พี่ภูก็เอ่ยปากยกห้องนอนใหญ่ของพี่ภูเองให้คุณจีน เพราะพักหลังมานี้พี่ภูก็แทบจะมานอนห้องผมเกือบทุกคืนอยู่แล้ว และอีกอย่างคุณจีนเองก็เป็นผู้หญิง แม้จะเป็นแฟนเก่า แต่พี่ภูก็ไม่อยากทำอะไรที่คลุมเครือ เขาอยากให้ทุกอย่างชัดเจน เพื่อตัวคุณจีนเองจะได้ไม่เสียหายด้วย แต่สิ่งที่เธอบอกกับพี่ภูทำเอาผมทำตัวไม่ถูก


‘ภูนอนกับจีนก็ได้นะคะ ยังไงเราก็เคยอยู่ด้วยกัน นอนเตียงเดียวกัน จีนไม่คิดมากอะไร จีนไม่อยากให้ภูลำบากไปนอนเบียดกับเด็กรับใช้ในห้องเล็กๆ แบบนั้น’


ผมชะงัก และเตรียมเดินหนี เมื่อเห็นว่าหัวข้อสนทนามันเริ่มเป็นส่วนตัว แต่พี่ภูกลับรั้งข้อมือผมไว้ และบอกให้ผมอยู่ต่อ


‘ก่อนอื่นเลยนะจีน ไนล์ไม่ใช่เด็กรับใช้และ ผมเองก็คิดว่ามันคงจะไม่เหมาะเท่าไหร่ที่ผมกับจีนจะมานอนห้องเดียวกัน อีกอย่างก็ไม่ได้ลำบากอะไรผมด้วย เพราะปกติผมก็นอนห้องไนล์อยู่แล้ว ห้องนี้ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่หรอก .. ยังไงก็ตามสบายนะจีน’


พี่ภูพูดตัดบทตอนเห็นคุณจีนพยายามจะพูดต่อ เขาพาผมเดินออกมา โดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองเลยสักนิด นั่นทำให้ผมค่อนข้างกังวล กลัวว่าคุณจีนอาจจะไม่พอใจผม และมีปัญหาเกิดขึ้นทีหลัง

แต่ผ่านมาสองสามวันแล้วทุกอย่างก็ยังคงปกติดี จะมีก็แต่พี่ภูที่งานหนักมากขึ้นทุกวัน เขาเริ่มกลับบ้านดึก และไปทำงานเช้าขึ้น บางวันก็หอบงานกลับมาทำที่คอนโด บางคืนถึงกับฟุบหลับไปบนกองเอกสารเลยก็มี

วันนี้ก็เหมือนกัน พี่ภูถึงบ้านเกือบห้าทุ่ม ผมชะเง้อคอรอเขาแล้วรอเขาอีก จนกระทั่งได้ยินเสียงปลดล็อครหัสที่ประตู ผมยกยิ้มกว้าง ผุดลุกขึ้นยืนเตรียมจะวิ่งไปหาพี่ภูที่ประตู แต่คุณจีนที่นั่งอยู่ใกล้กว่าลุกไปถึงตัวพี่ภูก่อน ผมเลยต้องถอยออกมาเพราะกลัวจะไปชน แล้วโดนขาเธอเข้า

“ภูคะ กลับมาแล้วหรอคะ? ทำไมวันนี้ภูกลับช้าจังคะ?” คุณจีนถามพลางจะเอื้อมมือไปช่วยรับสูทกับเอกสารที่พี่ภูถือกลับมาด้วย แต่พี่ภูส่ายหน้าพลางยิ้มให้เป็นเชิงปฏิเสธ

“งานเยอะน่ะ จีนนั่งเถอะ ข้อเท้ายังเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ” พี่ภูพูดพลางเดินเข้ามาหาผมที่ยืนอยู่ด้านหลังของคุณจีน ก่อนจะยื่นสูทกับเอกสารในมือให้ และพอผมรับมาเขาก็สวมกอดผมเบาๆ

ผมยืนตัวแข็ง ไม่คิดว่าพี่ภูจะกอดผมต่อหน้าคุณจีนแบบนี้ แต่พอผมจะเอ่ยปากขอให้เขาปล่อย พี่ภูก็จูบเบาที่ไหล่ผม จากนั้นก็พูดในสิ่งที่ทำเอาผมต้องกลืนทุกคำขอของผมลงคอ

“ฉันเหนื่อยมากเลยวันนี้ เหนื่อยมากๆ .. ขอกอดหน่อยนะ”

ผมยิ้มบางๆ ตอนนั้นแทบไม่ได้สนใจเลยว่าคุณจีนจะได้ยินสิ่งที่พี่ภูพูดกับผมหรือเปล่า ผมแคร์และก็เป็นห่วงแค่พี่ภูเลยยกแขนข้างที่ว่างกอดเขาตอบ ผมลูบหลังเขาเบาๆ ให้เขาได้รับรู้ว่าผมยังอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ เขาเสมอ

“ว่าแต่พี่ภูทานอะไรมารึยังครับ? พี่ภูชอบดื้อ เวลางานเยอะแล้วก็ลืมทานข้าวตลอด” พี่ภูดันตัวผมออกเมื่อกอดจนพอใจแล้ว

“ยังไม่ได้กิน แต่ไม่ค่อยหิว เหนื่อยมากกว่าอยากนอน” เขาอ้อน “วันนี้ไม่ทำอะไรต่อแล้ว อยากนอนกอดนายเฉยๆ แค่นั้น”

ผมหัวเราะเบาๆ จนตาหยี รู้ทั้งรู้แหละว่าต่อให้ตื๊อยังไงพี่ภูก็ไม่ยอมกินหรอก หนำซ้ำจะทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่าเดิมอีกเพราะกำลังเหนื่อย

“ไม่ทานข้าวก็ได้ครับ แต่ดื่มนมสักแก้วก่อนนอนนะไนล์ขอ ไม่งั้นพี่ภูได้นอนท้องร้องทั้งคืนแน่”

“หึ” พี่ภูหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้ก้านนิ้วเคาะปลายจมูกผมเบาๆ “ช่างต่อรองนักนะ… เอ้า กินก็กิน นายเอาไปให้ในห้องนะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”

“ครับ” ผมยิ้มกว้างที่พี่ภูยอมทำตามที่ผมขอ ก่อนจะดันหลังให้เขาเดินไปทางห้องนอน “งั้นพี่ภูไปอาบน้ำให้สบายตัวรอได้เลย เดี๋ยวไนล์เอาของไปเก็บ แล้วจะเอานมไปให้ครับ”

พี่ภูยิ้มบางๆ ก่อนจะยื่นหน้ามาหอมแก้มผม ผมเองก็แอบทำตัวไม่ค่อยจะถูก ไม่ใช่ว่าไม่ชินที่ถูกพี่ภูกอดหรือหอม แต่ที่ไม่ชินก็คือสายตาของคุณจีนที่มองอยู่ตอนนี้มากกว่า.. มันดูไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ หรือบางทีผมก็อาจจะคิดไปเอง

ผมไม่รู้ว่าพี่ภูลืมตัวหรือเปล่าว่าคุณจีนเองก็อยู่ที่นี่ด้วย แต่เพราะมันคือเรื่องปกติที่เขาทำ เขาก็เลยดูจะไม่ใส่ใจอะไรเท่าไหร่ ผมไม่รู้ว่าคุณจีนคิดยังไง แต่สายตาเมื่อกี้ที่เธอมองมาทำให้ผมไม่สบายใจเลยสักนิด

แล้ววันถัดมาสิ่งที่ผมกังวลก็เกิดขึ้น คลื่นลมที่เคยสงบอยู่สามสี่วันก็ก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะพัดพาไปในทิศทางใด

.

.

.

“ฉันไม่กิน! ฉันไม่ชอบกินของแบบนี้! ไปทำสปาเก็ตตี้มา ฉันอยากกินสปาเก็ตตี้!”

ผมที่กำลังจะทรุดลงนั่งที่โต๊ะอาหารเพื่อทานข้าวพร้อมกับคุณจีนถึงกับชะงัก เพราะจู่ๆ เธอก็พูดเสียงแข็งขึ้นมาพร้อมกับไสจานใส่ข้าวไปด้านข้าง ป้ามลที่กำลังจะหยิบโถข้าวมาตักข้าวให้ ถึงกับเผลอเอามือทาบอก เพราะท่าทางของคุณจีน

“แต่กับข้าวนี่…”

“เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่กินไง! ฟังไม่รู้เรื่องหรอ? หรืออยากให้ฉันฟ้องภูว่าคนรับใช้ที่นี่มันไม่เชื่อฟังกัน!” เธอมองผมด้วยสายตาไม่พอใจและพาลมองขวางใส่ป้ามลไปด้วยอีกคน

“คุณคะ คุณไนล์ไม่ใช่คนรับใช้นะคะ คุณท่านให้คุณไนล์มาดูแลคุณภู คุณไม่มีสิทธิ์พูดกับคุณไนล์แบบนี้นะคะ” ป้ามลเถียงแทนผม โดยที่ผมต้องรีบลุกขึ้นจับต้นแขนของแกไว้

“ป้ามลครับ ใจเย็นๆ นะครับ ไนล์ไม่เป็นไร” ผมพยายามปลอบป้ามล แต่คุณจีนก็ไม่ยอมลดราให้เลย

“เห๊อะ! ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ นี่ปากฉัน ป้ามายุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ! เป็นคนรับใช้ก็ทำหน้าที่ของคนรับใช้ไปสิ ทำไมถึงเสนอหน้าทำเกินหน้าที่... ชอีกคนปากมาก” คุณจีนปรายตามาทางผม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหยันๆ “ส่วนอีกคนก็มีบริการเสริมบนเตียง”

“นี่คุณ! มันจะเกินไปแล้วนะคะ!” ป้ามลทำท่าเหมือนจะไม่ยอม ผมเลยต้องรีบกันแกออกไปก่อนที่เรื่องจะลุกลาม

“ป้ามลครับ ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวไนล์จัดการเอง ป้ามลไปดูในครัวเถอะครับ.. นะครับป้า” ผมพยายามขอร้องแม่บ้านของพี่ภูด้วนสายตาอ้อนวอน เพราะไม่อยากให้คุณจีนก้าวร้าวใส่ป้ามลมากไปกว่านี้

เธอจะว่าอะไรผม ผมไม่สนใจหรอก เพราะมีแค่ผมที่รู้ว่าความรู้สึกและความปราถนาดีที่ผมมีให้พี่ภูมันบริสุทธิ์และจริงใจขนาดไหน แต่กับป้ามลที่อายุแทบจะแก่คราวแม่นั้นผมบอกตามตรงว่ารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“แต่คุณไนล์คะ ป้า…”

“นะครับป้า ไนล์ขอร้องนะครับ” ผมกุมมือที่เหี่ยวย่นตามอายุมากุมไว้เบาๆ พร้อมกับยิ้มให้แกบางๆ สุดท้ายป้ามลก็ยอมแพ้ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ก็ได้ค่ะ” ป้ามลหันไปมองคุณจีนด้วยสายตาไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาผม “งั้นป้าอยู่ในครัวนะคะ มีอะไรคุณไนล์เรียกป้าได้เลยนะ”

ผมพยักหน้ารับ ป้ามลเลยเดินกลับเข้าไปในครัว ตอนนี้จึงเหลือแค่ผมกับคุณจีนสองคน

“คุณจีนครับ ผม…”

“ฉันบอกว่าให้เอาอหารพวกนี้ไปเก็บ แล้วทำสปาเก็ตตี้มาให้ฉันใหม่ไง! โง่หรอ? ทำไมต้องให้พูดซ้ำสอง ห๊ะ?!”

คุณจีนตวาดผมลั่น แต่ผมก็ยังพยายามใจเย็น ผมไม่อยากให้มีปัญหา และไม่อยากให้เรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ถึงหูพี่ภูด้วย อะไรที่ยอมได้ผมก็อยากยอม เพราะไม่อยากให้พี่ภูลำบากใจ ยิ่งช่วงนี้เขายิ่งเครียดๆ เรื่องงานอยู่ด้วย

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะทำให้ทานนะครับ แต่ยังไงวันนี้คุณจีนทานอาหารที่มีอยู่ตอนนี้ไปก่อนได้ไหมครับ” ผมพยายามต่อรองแต่สิ่งที่คุณจีนทำ ทำเอาผมพูดไม่ออก

พอผมพูดจบ จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับถือจานกับข้าวไปทั้งสองมือ เธอตรงไปที่ถังขยะใบเล็กข้างห้องครัว ก่อนจะเทอาหารทั้งสองจานทิ้ง พร้อมกับหันมายิ้มเยาะใส่ผมด้วยท่าทางสะใจ

“ตกลง แกจะไปทำให้ฉันกินได้รึยัง?”

“คุณจีน!”

ผมยอมรับว่าในนาทีนั้นผมโกรธมาก ผมอยู่กับพี่ภูมาสองเดือน แม้แรกๆ พี่ภูจะจงเกลียดจงชังค่อนไปทางไม่ชอบขี้หน้าผมมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเทกับข้าวผมทิ้งลงขยะต่อหน้าต่อตาผมแบบนี้ ไม่กินผมไม่ว่า แต่เททิ้งเหมือนไม่เห็นค่าแบบนี้ ผมรับไม่ได้จริงๆ

ผมพยายามสงบสติอารมณ์ โดยการสูดหายใจเข้าลึกๆ และมองไปยังอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะอีกอย่าง

“ผมยังยืนยันคำเดิมครับ ผมจะทำสปาเก็ตตี้ให้คุณจีนทานพรุ่งนี้” ผมชี้ไปที่อาหารอีกจานที่ยังมีอยู่ “วันนี้คุณต้องทานอาหารที่มี ผมจะไม่ทำให้ใหม่ ขอตัวครับ”

ผมล้มเลิกความตั้งใจที่จะทานอาหารกลางวันร่วมกับเธอ ผมทนไม่ได้มากๆ กับอะไรแบบนี้ เลยตัดสินใจยกจานเปล่าของตัวเองแล้วเดินกลับเข้าไปในครัว ก่อนที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องของคุณจีนดังตามมาติดๆ

“กรี๊ดดดดดด แก! แก! ไอ้คนรับใช้! ไอ้เหลือขอ! คอยดูนะฉันจะฟ้องภูให้จัดการแก คอยดู!”

ผมส่ายศีรษะด้วยความปวดหัว ใจจริงไม่อยากจะให้พี่ภูมารับรู้เรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าคุณจีนเธอจะกล้าฟ้องจริงหรือเปล่า แต่ถ้าเธอฟ้องพี่ภูขึ้นมาจริงๆ ผมก็ได้แต่หวังว่าพี่ภูจะเข้าใจ และไม่โทษว่าเป็นความผิดของผม

ซึ่งต่อมาผมก็พบว่ามันเป็นความคิดที่ผิดถนัด

.

.

.

วันนี้พี่ภูกลับดึกไม่แพ้เมื่อวาน ผมเองแม้จะรู้อยู่แล้วเพราะพี่ภูบอกไว้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ชายทะเลแล้วว่าช่วงนี้พี่ภูจะงานยุ่งและอาจจะกลับบ้านดึก แต่ผมก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

และก็เหมือนภาพเดจาวูเกิดซ้ำขึ้นอีกครั้ง เพราะพอเสียงปลดล็อคประตูดังขึ้น คุณจีนก็ลุกพรวดพราดตรงไปที่ประตู แต่สิ่งที่ต่างไปจากเดิมคือผมแค่ลุกขึ้นยืนเฉยๆ ไม่ได้เดินไปหาพี่ภู และวันนี้พี่ภูเองก็ดูเหนื่อยจากงานมากยิ่งกว่าเมื่อวานมาก

พี่ภูดูอิดโรยและเหนื่อยอ่อน เหมือนคนที่พร้อมจะหลับตลอดเวลา ผมเชื่อจริงๆ นะว่าพี่ภูงานยุ่ง เพราะขนาดพี่เทมส์เอง แม้เขาจะไม่ค่อยมีเวลาโทรหาผมบ่อยๆ แต่เขาก็จะส่งข้อความมาหาผมตลอดไม่ได้ขาด เพิ่งจะมีสองสามวันนี้แหละที่พี่เทมส์หายไป ถ้าให้เดาก็คงมีสภาพไม่ต่างจากพี่ภูเท่าไหร่หรอก ยิ่งใกล้ช่วงเปิดตัวโครงการมากเท่าไหร่ พวกเขาจะยิ่งวุ่นมากขึ้น

แต่ดูเหมือนคุณจีนจะไม่ได้รับรู้ถึงความเหนื่อยและหงุดหงิดที่พี่ภูแผ่ออกมา เพราะเธอตรงเข้าเกาะแขนพี่ภูทันที

“ภูคะ ภูพาจีนไปหาอะไรทานนอกบ้านได้ไหมคะ?” พี่ภูหันไปหาคุณจีนทันทีเมื่อได้ยินเธอขอแบบนั้น

“ทำไมล่ะ? วันนี้ไนล์ไม่ทำกับข้าวหรอ? ทำไมจีนถึงยังไม่ได้กินอะไร?” พี่ภูละสายตาจากคุณจีนมามองหน้าผมที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะทานข้าว ก่อนที่พี่ภูจะเหลือบไปเห็นกับข้าววางเรียงรายอยู่ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นดูหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม “ก็มีกับข้าววางอยู่บนโต๊ะนี่ แล้วทำไมจีนถึงไม่ไปกินล่ะ จะให้ผมพาออกไปหาอะไรกินข้างนอกทำไม”

“ก็เด็กที่ดูแลภูไม่ให้จีนทานนี่คะ เขาบอกจีนว่าเขาทำให้ภูทานแค่คนเดียว ถ้าจีนอยากทานให้จีนไปทานเองข้างนอก แต่จีนเจ็บขาไปไม่ไหว อีกอย่างจีนต้องทานยาด้วย จีนก็เลยมารบกวนภูแบบนี้”

คุณจีนพูดด้วยท่าทางน่าสงสาร ในขณะที่ผมถึงกับอึ้งไปเลย นี่มันหนังคนละม้วนชัดๆ ผมพยายามจะอ้าปากแก้ความเข้าใจผิด แต่พี่ภูที่ดูเหนื่อยมากๆ กลับดูไม่อยากรับฟังอะไรทั้งนั้น และตอนนี้เขาก็หงุดหงิดมากจนอยากจะพาลใส่ใครสักคน และคนๆ นั้นก็คงจะหนีไม่พ้นผมเอง

“ไนล์! ทำไมถึงทำแบบนี้ ฉันบอกแล้วใช่ไหมให้นายดูแลจีน ที่ฉันขอนี่มันเหนือบ่ากว่าแรงมากเลยหรอ แค่นี้ฉันยังเหนื่อยไม่พอรึไง?”

“พี่ภูครับ แต่ไนล์ไม่ได้…” เขาโบกมือปัด ราวกับไม่อยากรับฟัง ทำเอาใจผมชา รู้สึกว่าสุดท้ายผมก็เป็นคนที่พี่ภูไม่เคยรับฟังอะไรเลย

ไม่ว่าจะเป็นตอนคุณรัน หรือคุณจีน

ผมต้องมารับผิดเพราะสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำทุกครั้ง ทำไมต้องเป็นผมตลอดเลย ในขณะที่พี่ภูรับฟังทุกคน ผมกลับเป็นคนเดียวที่เขาไม่คิดจะฟังอะไรทั้งนั้น

“จีนไปกินอาหารที่อยู่บนโต๊ะเถอะ วันนี่ผมเหนื่อยผมคงไม่กินอะไรทั้งนั้นล่ะ เดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย จีนก็ไปกินให้อิ่มแล้วกินยาซะนะ”

“ขอบคุณนะคะภู ถ้าจีนไม่ได้ภูจีนคงแย่” เธอเอาหน้าซบแขนพี่ภู พลางปรายตาและยิ้มเยาะใส่ผม แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมเจ็บเท่าที่พี่ภูตบลงเบาๆ บนมือของคุณจีนที่เกาะแขนตัวเองอยู่ ราวกับจะปลอบใจ

“อืม ไม่เป็นไร ผมขอโทษแทนไนล์ด้วยแล้วกัน ปกติไนล์ไม่ได้เป็นแบบนี้ เอาไว้เดี๋ยวผมจะคุยกับเขาให้”

คุณจีนช้อนตามองพี่ภู ก่อนจะผละออกแล้วยิ้มหวานใส่ “ค่ะภู ถ้าภูบอกแบบนี้จีนก็เบาใจ จีนรู้ว่าจีนมาอยู่ที่นี่คงทำให้ภูกับคนดูแลอึดอัด แต่จีนไม่มีที่ไปจริงๆ ขอเวลาจีนสักหน่อยนะคะ”

“อย่าคิดมากเลยจีน ก็ตามที่ผมเคยบอกจีนไว้นั่นแหละ” พี่ภูตัดบท “วันนี้ผมเหนื่อยมาก ขอตัวก่อนนะจีน”

พี่ภูถอยห่างออกจากคุณจีนก่อนจะเดินมาทางผมเพื่อไปที่ห้องนอน เขาสบตาผมเล็กน้อย แววตาของพี่ภูยังคงดูหงุดหงิดและรำคาญใจ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ผมรู้ว่าท่าทีแบบนี้คือให้ตามไปที่ห้อง ผมเลยเดินตามเขาไปเงียบๆ และทันทีที่ประตูห้องปิดลง น้ำเสียงเฉยชา ใบหน้าเรียบนิ่งจากพี่ภูก็ถูกส่งมาที่พี่ทันที

“มันอะไรกันนักหนา? หรือฉันยังเหนื่อยเรื่องงานไม่พอ? กลับบ้านมาทำไมถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้อีกห๊ะไนล์?”

“…” สีหน้าและแววตาที่เหนื่อยอ่อนของพี่ภูทำให้ผมกลืนทุกอย่างลงคอ จากที่เคยตั้งใจไว้ว่าอยากจะพูดทุกเรื่องผมก็พูดไม่ออก เพราะถ้าผมเริ่มพูดผมก็รู้ว่ามันจะไม่จบลงง่ายๆ และก็จะต่อความยาวสาวความยืดมากออกไปอีก

แต่ถ้าผมทน ทุกอย่างมันจะจบแค่ตรงนี้ และพี่ภูก็ไม่ต้องตามแก้ปัญหาวุ่นวายอีก

“ฉันรู้ รู้ว่าจีนเองก็คงทำนายลำบากไม่น้อย ฉันรู้ว่าที่จีนพูดคงไม่ได้เป็นเรื่องจริงทั้งหมด แต่ฉันอยากให้นายช่วย เพราะฉันรู้ว่านายจะช่วยได้.. ยอมๆ จีนหน่อยนะไนล์ ถือว่าซื้อความสบายใจให้ฉันก็ยังดี”

“…” ผมเม้มปากแน่น สิ่งที่พี่ภูขอไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง แม้มันจะเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ แต่มันก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้

ผมเข้าใจที่พี่ภู แต่มันอดน้อยใจไม่ได้ ที่สุดท้ายก็เป็นผมทุกทีที่ต้องยอม

“ไนล์…” พี่ภูเดินมาจับไหล่ผมทั้งสองข้าง และจังหวะนั้นผมก็ตัดสินใจพูด อย่างน้อยก็เพื่อรักษาความรู้สึกของตัวเอง

“แต่ไนล์ไม่ได้ทำอย่างที่คุณจีนบอก ไนล์หาอะไรให้คุณจีนทานแล้ว แต่เธอไม่ทาน เธอจะให้ไนล์ทำให้ใหม่” ผมพูดเสียงเบาและในตอนนั้นเองพี่ภูก็ดึงผมเข้าไปกอด

ใจที่บอบช้ำเหมือนได้รับการดูแล มันดีขึ้น แต่ก็ยังคงเจ็บอยู่ เพราะสุดท้ายพี่ภูก็ยังคงยืนยันคงเดิม

“ฉันรู้ ฉันถึงได้บอกไงว่าฉันรู้ แต่ก็อย่างที่บอก ช่วงนี้งานฉันเยอะมาก ฉันเหนื่อยมากไนล์ กลับมาฉันก็อยากพักไม่อยากมารับรู้ปัญหาอะไรเพิ่มอีก”

พี่ภูจูบแก้มผมเบาๆ ก่นที่จะขอร้องผมต่อ

ขอร้องในสิ่งที่ผมไม่มีวันปฏิเสธเขาได้ ไม่ว่ากี่ครั้งผมก็ยอมเขาเสมอ

“ทนหน่อยนะไนล์ เดี๋ยวพอจีนดีขึ้นเธอก็จะไปจากที่นี่ ฉันทำใจร้ายไล่เขาไปตอนนี้ไม่ได้ เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วไม่ใช่หรอ?” พี่ภูดันตัวผมออก ก่อนที่จะสบตาผมนิ่ง “ทนเพื่อฉันหน่อย ทำเพื่อฉัน..นะไนล์นะ”

“ก็ได้ครับ ไนล์จะพยายามไม่ทำให้พี่ภูต้องยุ่งยากใจเพราะปัญหานี้อีก อะไรที่ไนล์ยอมคุณจีนได้ ไนล์จะยอมเธอครับ”

“ขอบใจนะไนล์ ขอบใจมาก”

ผมตัดสินใจพยักหน้ารับและบอกว่าจะทำ แค่นั้นพี่ภูก็ยิ้มออก แต่กลายเป็นหัวใจผมหนักอึ้งแทน ผมรู้ตัวเองดีว่าลึกๆ ผมยังน้อยใจพี่ภูอยู่ อาจจะเพราะคุณจีนเป็นแฟนเก่า เป็นคนที่พี่ภูเคยรักมาก เป็นคนที่ไม่ว่ายังไงพี่ภูก็จะยังคงให้ความสำคัญก่อนเสมอ

ผมเลยอดไม่ได้ที่จะคิดน้อยใจ แต่แล้วหัวสมองผมก็ต้องว่างเปล่า เมื่อใบหน้าหล่อเหลาของพี่ภูค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

พี่ภูยื่นหน้ามาประทับริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากผมเบาๆ เขาจูบผมอย่างอ่อนโยน เลาะเล็มริมฝีปากผมช้าๆ ก่อนที่จะสอดลิ้นเข้ามาทันทีที่ผมเผยอริมฝีปากออก เขากวาดลิ้นไปทั่วโพรงปากผม ก่อนจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นตัวเองเข้ากับลิ้นผม เสียงจูบและอารมณ์ของเราค่อยๆ ไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายขอยอมแพ้ ด้วยการบีบไหล่พี่ภูแน่น เพราะหายใจไม่ทัน

พี่ภูยอมถอนริมฝีปากออก เขามองหน้าผม นัยน์ตายังลุกโชนไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่ยังปะทุอยู่ภายใน

“ไปครับพี่ภู ไปอาบน้ำได้แล้ว” พี่ภูพยายามจะยื่นหน้าเข้ามาจูบแก้มผม แต่ผมเบี่ยงหลบ เพราะรู้ดีว่าถ้าผมยอมให้พี่ภูจูบอีก มันต้องเลยเถิดแน่ๆ “ไหนว่าเหนื่อยไงครับ ไปอาบน้ำแล้วจะได้รีบมานอนนะ”

ผมพยายามจับคนตัวโตกว่าหันหลัง แล้วดันตัวเขาให้ออกเดิน แต่พี่ภูกลับอาศัยความตัวใหญ่และแรงเยอะกว่าผม เขาหันมาตวัดตัวผม ก่อนจะช้อนอุ้มขึ้นแนบอก พลางพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่ไม่น่าไว้ใจสักนิด

“อาบน้ำกัน อาบพร้อมกันนี่แหละ เดี๋ยวฉันถูหลังให้” น้ำเสียงพี่ภูเจ้าเล่ห์มากจนผมรู้ว่ามันจะไม่จบที่การอาบน้ำเฉยๆ แน่ๆ

“ไม่เอาครับพี่ภู ไหนพี่ภูว่าเหนื่อยไง” ผมแย้งเสียงอ่อน แต่พี่ภูกลับไม่ยอมปล่อย แถมกอดผมแน่นกว่าเดิมอีกต่างหาก

“เหนื่อยน่ะมันเหนื่อยอยู่… แต่สำหรับเรื่องนี้ฉันไหวตลอดแหละ” พี่ภูยิ้มร่าตอนอุ้มผมพาเดินเข้าห้องน้ำ โดยที่ผมเองก็โวยวายง๊องแง๊งไปตลอดทาง ยังดีที่พี่ภูแค่พาผมเข้าไปอาบน้ำจริงๆ แต่หลังออกมาจากห้องน้ำนี่สิ …

เขาฟัดผมจมแทบจมเตียง ไม่รู้ว่าเหนื่อยจริงๆ หรือแกล้งเหนื่อยกันแน่ ทำไม่กับเรื่องแบบนี้เรี่ยวแรงเขาเหลือเฟือตลอดเลย

.

.

.


(อ่านต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-4
(อ่านต่อจากด้านบน)


และหลังจากวันนั้น สถานการณ์ของผมกับคุณจีนก็ไม่ดีขึ้นเลยสักวัน เธอแกล้งผมทุกวันในขณะที่ผมทำได้แค่ก้มหน้าก้มตายอม บางวันเธอก็แกล้งทำน้ำหกเรี่ยราดบนพื้นให้ผมเช็ดทำความสะอาด บางวันเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชั่วโมงละชุดแล้วให้ผมเก็บซัก ป้ามลเองก็ทำท่าจะทนเธอไม่ไหวอยู่หลายรอบ และก็เป็นผมเองที่คอยห้ามไว้ แต่ผมก็ตามห้ามไม่ไหวทุกครั้ง เพราะคุณจีนสรรหางานบ้านมาให้ผมทำตลอด

สุดท้ายผมเลยต้องให้ป้ามลเข้าไปทำงานอยู่ในครัวแทน และให้แกเข้ามาเฉพาะวันที่จำเป็น แม้ผมจะเหนื่อยกับการทำงานหนักหน่อย ก็ยังดีกว่าปล่อยให้คุณจีนหาข้ออ้างเอาไปฟ้องพี่ภูได้ เพราะไม่อย่างนั้นเรื่องราวมันจะบานปลายยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะกับสองสามวันหลังมานี้ พี่ภูดูหงุดหงิดมากกว่าปกติ เหมือนคนในทีมทำอะไรพลาดสักอย่าง และงานเปิดตัวมันก็งวดเข้ามาทุกขณะ พี่ภูก็เลยหัวเสียกลับบ้านมาจนใครเข้าหน้าไม่ติด

กว่าจะทำให้พี่ภูใจเย็นได้ ผมก็ต้องตามปลอบเขาอยู่เป็นชั่วโมง คุณจีนเองก็เหมือนรู้เลยไม่ได้เข้ามาวุ่นวายอะไร ผมก็เลยวางใจว่าปัญหาจะจบสิ้นสักที ผมอาจจะยอมเหนื่อยหน่อย แต่เดี๋ยวไม่นานอาการบาดเจ็บข้อเท้าของคุณจีนก็คงดีขึ้น แล้วทุกอย่างก็คงจบลง จนกระทั่งวันนี้ วันที่คุณแพ็ตตี้มาปรากฎตัวที่หน้าประตูห้อง

“คุณไนลลลล์~ คิดถึงจังค่ะ” คุณแพ็ตโผเข้ากอดผมด้วยท่าทางร่าเริง เมื่อผมเปิดประตูห้องต้อนรับเธอ ก่อนที่เธอจะผละออกแล้วชูถุงของฝากให้ผมดู “แพ็ตไปญี่ปุ่นมาค่ะ ซื้อขนมมาฝากคุณไนล์กับภูด้วย”

ผมยิ้มกว้างจนตาหยี รับถุงขนมมาจากมือของคุณแพ็ตก่อนจะเอ่ยอย่างเกรงใจ “ไม่เห็นต้องลำบากเลยครับคุณแพ็ต แค่แวะมาเยี่ยมผมก็ดีใจแล้ว”

“ลำบากอะไรกันคะ คราวที่แล้วคุณไนล์ซื้อสร้อยข้อมือจากหัวหินมาให้ ถูกใจแพ็ตมากๆ เลย ขนมแค่นี้น่ะ เล็กน้อยมากค่ะ”

เธอว่าก่อนจะโผเข้ามาเกาะแขนผม คุณแพ็ตทำแบบนี้เป็นปกติ ต่อหน้าพี่ภูเธอก็ทำ เลยมักจะมีเรื่องให้เถียงกับพี่ภูบ่อยๆ แต่ส่วนใหญ่จะเถียงกันเสียมากกว่าทะเลาะจริงจัง แต่มีบางคนที่ไม่ชอบใจกับการปรากฎตัวของคุณแพ็ตในเวลานี้

“คุณแพ็ตตี้หรอคะ?” คุณจีนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องจ้องมองคุณแพ็ตด้วยสายตาแปลกใจในคราวแรก ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสายตาไม่พอใจเมื่อแน่ใจแล้วว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอคิดไว้จริงๆ

“ใช่ค่ะ แพ็ตเอง” คุณแพ็ตตอบแต่ก็ไม่วายมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแปลกใจ “ว่าแต่คุณจีนมาทำอะไรที่นี่คะ?”

คุณจีนไม่ตอบคำถามคุณแพ็ตแต่กลับพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่น่าฟัง และแน่นอนว่าทั้งคุณแพ็ตและผมได้ยินชัดเจน

“หึ จะเอาภูให้ได้สินะ ถึงได้เกาะติดเขามาถึงที่นี่…แต่ก็คงเป็นได้แค่คู่ขาวันยังค่ำนั่นแหละ” พูดจบ คุณจีนก็ทำเป็นยกมือขึ้นมาดูเล็บ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มหยามไม่เลิก

ผมไม่สบายใจเลยกับท่าทีที่คุณจีนแสดงออก มันก็จริงที่คุณแพ็ตกับพี่ภูมีความสัมพันธ์กัน แต่มันก็เกิดขึ้นหลังจากที่คุณจีนเลิกกับพี่ภูแล้ว ผมเลยรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับคำพูดของคุณจีนเท่าไหร่ และเธอก็ไม่ได้หยุดแค่ประโยคเดียว

“พวกคู่ขาคุยกัน ดูท่าทางจะถูกคอกันน่าดู”

และเส้นความอดทนของคุณแพ็ตก็ขาดลงทันที “คุณจีน! มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ!”

“มากไปตรงไหนไม่ทราบ ก็เห็นอยู่ว่าหัวเราะกันร่วน กอดกันกลม ดูเข้ากั๊นเข้ากัน ท่าทางจะนิสัยเดียวกัน.. นิสัยลักกินขโมยกินของคนอื่นน่ะ” คุณจีนยิ้มเหยียด ความไม่พอใจตีตื้นขึ้นมาเต็มอก แต่ผมก็พยายามห้ามตัวเองไว้ แต่คุณแพ็ตน่าจะไม่ไหวแล้ว

“ค่ะ แพ็ตกับคุณไนล์กับแพ็ตอาจจะเป็นอย่างที่คุณจีนว่า” คุณแพ็ตยิ้มเย็น เห็นแล้วผมไม่สบายใจสักนิด “แต่แพ็ตก็ว่ายังดีกว่าคนบางคนนะคะ ที่เขาไม่เอาแล้วก็ยังอุตส่าห์หน้าทนตามมาถึงที่”

คุณจีนกรี๊ดลั่นในขณะที่ผมตะลึงอ้าปากค้าง ผู้หญิงเป็นเพศที่อัศจรรย์และความรู้สึกไวมาก ขนาดว่าผมยังไม่ทันเล่าอะไรให้เธอฟัง เพียงแค่คุณแพ็ตเห็นคุณจีนอยู่ที่นี่ก็จับทางได้หมดแล้ว

“กรี๊ดดด แก.. แก! คอยดูนะ ฉันจะฟ้องภู แกโดนดีแน่ ฉันจะให้ภูจัดการแก” คุณจีนชี้หน้าผม ให้ผมนึกโมโหขึ้นมาบ้างที่จู่ๆ เธอก็ลงกับผมอีกแล้ว ซึ่งจะลงกับผมผมไม่ว่าหรอก แต่ทำไมต้องจะฟ้องพี่ภูให้พี่ภูหนักใจอีก

“คุณจีนครับ ผมขอร้อง ช่วงนี้พี่ภูเหนื่อยมากอย่าหาเรื่องหนักใจให้เขาเพิ่มเลยนะครับ”

ผมตัดสินใจขอร้องเธอดีๆ แต่ก็ดูแล้วผมว่าน่าจะไม่ได้ผลเท่าไหร่ เพราะนอกจากเธอจะไม่ฟังที่ผมขอแล้ว เธอยังเข้าไปในครัวเอาแกงที่อยู่ในหม้อเทราดลงบนพื้น เพื่อแกล้งให้ผมทำต้องทำกับข้าวใหม่ และทำความสะอาดพื้นเพิ่ม

“ทำไมฉันต้องฟังแก หึ! เป็นแค่คนรับใช้ก็ทำหน้าที่ของตัวเองไป หรือว่าเก่งแต่เรื่องอย่างว่าล่ะ?”

ผมข่มความโกรธไว้ลึกสุดใจ พยายามไม่พูดอะไรเพราะยังไงคุณจีนก็เป็นผู้หญิง พ่อกับแม่ผมสอนเสมอว่าต้องให้เกียรติคนทุกเพศ ทุกวัย โดยเฉพาะคนที่อ่อนแอกว่าเรา แม้ว่าเธอจะทำตัวไม่ค่อยมีมารยาทกับผมก็ตาม

“คุณจีน!...” และก็เป็นอีกครั้งที่คุณแพ็ตทนไม่ไหว ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจจะงัดกับคุณจีนสักตั้ง แต่ผมรั้งข้อมือเธอไว้และสบตาเป็นเชิงอ้อนวอน

ผมไม่ได้เห็นแก่ใครเลย คนที่ผมแคร์มีแค่พี่ภู และผมก็ไม่อยากให้เรื่องราวมันลุกลามบานปลาย

“ช่างเถอะครับคุณแพ็ต” ซึ่งก็ดูเหมือนว่าพอคุณแพ็ตทำท่าจะเอาจริง คุณจีนก็ชิงเดินกระโผลกกระเผลกหนีเข้าห้องไปก่อน คุณแพ็ตเองพอเห็นคู่กรณีหนีเข้าห้องไป เธอก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ เพื่อระบายความหงุดหงิด

“เฮ้อ! นี่เพราะคุณไนล์ขอไว้นะคะ! ไม่งั้นคงได้มีฉะกันสักตั้งแน่ๆ คนอะไรมารยาทแย่ชะมัด” คุณแพ็ตมองพื้นที่มีแกงหกเรี่ยราด โดยมีผมกำลังหยิบผ้าเตรียมไปเช็ด เธอถึงได้ลุกมาหาผมอีกรอบ “มาค่ะ แพ็ตช่วย ว่าแต่.. มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะคุณไนล์ คุณจีนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คุณไนล์พอจะเล่าให้แพ็ตฟังได้ไหม?”

ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลงมือถูพื้นโดยมีคุณแพ็ตคอยช่วย แล้วจากนั้นผมก็เริ่มเปิดปากเล่า โดยมีคุณแพ็ตที่ถูพื้นไป ฟังไปอย่างตั้งใจ

“เรื่องมันเกิดเมื่อตอนวันที่ผมกับพี่ภูกลับมาจากหัวหินนั่นแหละครับ พอมาถึงเราก็เจอคุณจีนนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้….”

และหลังจากนั้นเรื่องราวทั้งหมดก็ถูกถ่ายทอดให้คุณแพ็ตฟัง แต่ผมเลือที่จะข้ามบางตอนที่คุณจีนทำตัวไม่น่ารักกับผมไป ผมไม่อยากให้คุณแพ็ตโมโหไปมากกว่านี้

“แล้วนี่เป็นครั้งแรกหรอคะที่คุณจีนทำตัวไม่น่ารักแบบนี้… แพ็ตว่าไม่ใช่ครั้งแรกแน่ๆ” แต่ผมก็ลืมไปว่าคุณแพ็ตทั้งฉลาดทั้งหัวไว เรื่องแค่นี้เธอต้องมองออกแน่ๆ แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

“ก็ไม่บ่อยหรอกครับ แค่…”

“แค่ทุกวันใช่ไหมคะ?” เธอถามสวนทั้งที่ผมยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ “เฮ้อ.. คุณไนล์ แล้วภูรู้เรื่องรึป่าวคะ ว่าแฟนเก่าเค้าร้ายกับคุณไนล์ขนาดไหน”

ผมส่ายหน้า “ผมไม่อยากให้พี่ภูเครียด ช่วงนี้พี่ภูเหนื่อยเรื่องงานมาก ผมสงสารถ้าเขายังต้องมารับรู้เรื่องที่บ้านอีก”

“แพ็ตเข้าใจคุณไนล์นะคะ แต่แพ็ตไม่แนะนำให้ปล่อยไว้ แพ็ตไม่อยากให้มันมาส่งผลไม่ดีต่อความสัมพันธ์ของคุณสองคนภายหลัง”

ผมนิ่งและคิดตาม ก่อนจะพบว่าตัวเองเห็นด้วยเลยพยักหน้ารับ “ก็ได้ครับ เอาเป็นว่าถ้าผมคิดว่ามันมากไปเมื่อไหร่ ผมจะบอกให้พี่ภูรู้ จะได้ช่วยกันแก้ปัญหาได้ทัน”

คุณแพ็ตส่งยิ้มให้ผม ก่อนที่จะขยับมากอดผมไว้แน่นราวกับให้กำลังใจ “สู้ๆ นะคะคุณไนล์ แพ็ตเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี”

ผมก็หวังแบบนั้นเหมือนกันครับคุณแพ็ต แม้ส่วนลึกในใจผมจะไม่ได้เห็นด้วยมากเท่าไหร่ก็ตาม

.

.

.

และทันทีที่พี่ภูถึงบ้าน ปัญหาที่ว่าก็เกิดขึ้นทันที

คุณจีนวิ่งไปเกาะแขนพี่ภูทันทีที่พี่ภูเดินเข้ามาในบ้าน เธอฟ้องพี่ภูยกใหญ่ว่าวันนี้คุณแพ็ตมารังแกและด่าทอเธอถึงที่นี่

“ภูคิดดูสิคะ จีนก็อยู่ของจีนดีๆ ไม่รู้ว่าคุณแพ็ตรู้ได้ยังไงว่าจีนอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าใครโทรไปบอก เธอมาถึงก็ด่าจีนเอา ด่าจีนเอา หาว่าจีนหน้าด้านมาขอเกาะภูอยู่ ทั้งที่คุณแพ็ตไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่กลับมาด่าจีนเหมือนมีคนฝากมาด่า .. จีนเสียใจมากเลยนะคะภูที่เหตุการณ์เป็นแบบนี้ จีนแค่มาขอพักฟื้น หายแล้วจะรีบไป หรือถ้าภูกลัวคนดูแลภูจะไม่…”

“อยู่ที่นี่แหละจีน ไม่ต้องพูดอะไรอีก นี่คอนโดผม ถ้าผมอนุญาตก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาขัด”

พี่ภูพูดกับคุณจีนจบก็หันมามองผมด้วยแววตาเสียใจปนผิดหวัง และนาทีนั้นผมก็นึกรู้ทันทีว่าพี่ภูหลงเชื่อคนรักเก่าเต็มเปา และนั่นทำให้ผมต้องลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง

“ไนล์ไม่ได้ทำอย่างที่คุณจีนว่า วันนี้คุณแพ็ตแค่แวะมาเอาขนมมาฝาก แล้วเธอก็เจอคุณจีน ไนล์ไม่ได้ยืมมือใครทำอะไรทั้งนั้น”

ผมพูดเสียงกร้าว เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง แต่ดูเหมือนพี่ภูจะไม่ได้ประเมินในสิ่งที่ผมพูดเท่าไหร่ เพราะเขากำลังใข้นิ้วมือทั้งสองข้างบีบเบาๆ บนดั้งจมูกกลางหว่างคิ้วตัวเอง

“นายกำลังร้อนตัวนะไนล์” พี่ภูพูดออกมาเบาๆ ทำเอาใจผมชาไปทั้งใจ ในขณะที่คุณจีนเองก็ส่งยิ้มเยาะมาอย่างเปิดเผย

พี่ภูไม่เชื่อผม เขาเชื่อคนรักเก่าของตัวเองมากกว่า สุดท้ายผมเลยเลือกที่จะกลืนทุกคำพูดลงคอ เพราะรู้ดีว่าเปล่าประโยชน์ พูดอะไรไปพี่ภูคงไม่ฟัง.. ในนาทีนั้นผมก็ตัดสินใจหมุนตัวกลับเข้าห้อง โดยพูดทิ้งท้ายไว้แค่สั้นๆ

“ถ้าพี่ภูไม่เชื่อไนล์ ไนล์ก็ไม่มีอะไรที่จะพูดแล้วครับ”

ผมเดินหนีเข้ามาในห้องเงียบๆ พี่ภูไม่ได้เดินตามมาในทันที ผมคิดว่าคุณจีนคงฟ้องอะไรพี่ภูต่อ แล้วผมก็คิดไม่ผิด เพราะไม่กี่นาทีต่อมาผมได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินลงส้นมาที่ประตู บ่งบอกถึงสภาพอารมณ์ของคนกำลังจะมาถึงได้เป็นอย่างดี

ประตูห้องเปิดออก และสิ่งที่ผมเห็นเป็นอันดับแรกคือใบหน้าไม่พอใจของอีกฝ่าย พี่ภูดูโมโหมาก เขาตรงเข้ามาคว้าต้นแขนผมแล้วกระชากเข้าหาตัวทันที เขาไม่แม้แต่จะปิดประตูให้สนิทด้วยซ้ำ

“วันนี้ทำอะไรกับแพ็ต ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่ห่างๆ แพ็ต แต่กอดกันกลมแบบนี้หมายความว่ายังไง ห๊ะ?” พี่ภูพูดพลางชูโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นตาผมในมือขึ้นมา หน้าจอเป็นรูปตอนที่คุณแพ็ตกำลังกอดให้กำลังใจผมอยู่ .. และคุณจีนแอบถ่ายไว้

“ถ้าไนล์บอกว่าไนล์กับคุณแพ็ตไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันพี่ภูจะเชื่อไนล์… เชื่อเหมือนที่พี่ภูเชื่อคุณจีนไหมครับ”

ผมถามเสียงสั่น น้ำตาพาลจะไหลให้ได้ ผมรู้ตัวว่าผมน้อยใจ ผมยอมรับ แล้วจะให้ผมยึดผมถือทุกอย่างไว้คนเดียวได้ยังไง ในเมื่อผมแคร์พี่ภูทุกอย่าง กลัวว่าเขาจะเหนื่อยเลยเก็บความทุกข์ใจไว้คนเดียว แต่พี่ภูกลับไม่เคยแคร์ผมเลย เขาเชื่อคำพูดทุกอย่างของแฟนเก่ามากกว่า แฟนเก่าที่เคยหักหลังเขา เพียงเพราะเขาปักใจแต่ว่าผมจ้องจะนอกใจ ทำไมเขาถึงไม่เชื่อใจผมสักที

“ไม่ต้องมาต่อปากต่อคำ! เมื่อไหร่จะทำตัวให้ฉันไว้ใจได้ เคยบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ได้ห้ามเรื่องเจอกันกับแพ็ต แค่ขอร้องว่าไม่ให้ถึงเนื้อถึงตัวกันเนี่ย มันยากมากเลยหรอไนล์ ห๊ะ?”

“…” ผมไม่ตอบเพราะรู้ว่าพูดไปพี่ภูก็ไม่ฟัง เลยเลือกที่จะเงียบ และนั่นก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่าเดิม จนเผลอบีบต้นแขนผมแน่นจนผมรู้สึกเจ็บ แต่ผมก็เลือกที่จะปิดปากเงียบไม่ร้องสักแอะ

“แค่ฉันเหนื่อยเรื่องงานก็จะเป็นบ้าตายแล้ว นี่ฉันยังต้องมาเหนื่อยกับนิสัยเดิมๆ ของนายที่แก้ไม่หายสักทีอีกหรอ?” พี่ภูกระชากตัวผมเข้าไปหา “มันอยากหรือมันยังไง ช่วงนี้ฉันสนองให้นายไม่เต็มที่หรอ นายถึงได้เป็นแบบนี้น่ะ ห๊ะ?”

ผมผลักเขาออก ก่อนจะจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่แสดงความผิดหวังมากที่สุด และเหมือนกับว่าพอยิ่งผมต่อต้าน ก็จะยิ่งทำให้พี่ภูโมโห เขารั้งตัวผมเข้ามากอดอีกครั้ง ก่อนที่จะพูดในสิ่งที่ทำให้ผมเสียใจอีกรอบ

“อ้อ! ใช่สิ ช่วงนี้ไอ้เทมส์มันก็ไม่ว่างเหมือนกันนี่ ไม่งั้นก็คงไม่พ้นมัน มันที่นายแล่นไปหาลับหลังฉันทุกครั้ง อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะ!”

พี่ภูจ้องมองผมอย่างไม่พอใจ ผมรู้ว่าเขาทั้งหงุดหงิด ทั้งเหนื่อย ทั้งระแวง เขากำลังเอาทุกอย่างมารวมกันแล้วลงที่ผมคนเดียว

“พี่ภูกำลังพาลนะครับ ปล่อยไนล์เถอะครับ ไว้พี่ภูใจเย็นแล้วเราค่อยคุยกัน” ผมตัดสินใจตัดบท เพราะไม่อยากชวนอีกฝ่ายทะเลาะ อีกอย่างตอนนี้สภาพอารมณ์ของพี่ภูก็ไม่ปกติด้วย แต่พี่ภูกลับตีเจตนาผมไปในทางตรงกันข้าม

“ทำไม? แตะไม่ได้หรอไอ้เทมส์น่ะ พูดถึงมันไม่ได้ อาลัยอาวรณ์มันนักรึไง ห๊ะ?”

พี่ภูดึงผมเข้าหาตัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมเลือกที่จะสะบัดตัวออก ตั้งใจว่าจะออกไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นเพื่อรอพี่ภูอาบน้ำสงบสติอารมณ์ แต่พี่ภูไม่ยอมให้ผมดิ้นหลุด ซ้ำร้ายเขายังเหวี่ยงผมลงเตียงแล้วตามมาคร่อมไว้

ผมตกใจในตอนแรกและพยายามดิ้นให้หลุด พี่ภูเองก็ไม่ยอมเข้าก้มลงซุกไซร้ที่ซอกคอของผม และพยายามที่จะจูบ ผมดิ้นรนแต่ก็พบว่ามันเปล่าประโยชน์ และรังแต่จะทำให้พี่ภูโมโหผมหนักกว่าเดิม

สุดท้ายผมเลยนอนนิ่ง ปล่อยให้พี่ภูปล้ำจูบซุกไซ้ตามอำเภอใจ และพอเขารู้สึกว่าผมไม่ดิ้นรน แต่ก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วม แถมยังนอนนิ่งเหมือนท่อนไม้ พี่ภูก็ผละออก ก่อนจะทึ้งศีรษะของตัวเองอย่างหงุดหงิด

ผมนอนน้ำตาไหลเงียบๆ นึกท้อใจที่พี่ภูเป็นแบบนี้อีกแล้ว เขาแทบจะไม่เห็นค่าผมเลยเวลาที่เขาโมโห แม้เขาจะยอมหยุดและยั้งตัวเองได้ทัน แต่ก็ไม่อาจทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้เลย

“โธ่เว้ย!!”

พี่ภูผละออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนอยู่ข้างเตียงด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ ยิ่งผมไม่หือไม่อือ เขายิ่งไม่พอใจ สุดท้ายเขาก็ทนความนิ่งเฉยของผมไม่ได้ และผลุนผลันเดินออกไปจากห้อง ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงประตูหน้าคอนโดปิด และได้ยินเสียงคุณจีนตะโกนถามพี่ภูลั่นห้อง

“ภูคะ ภูจะไปไหนคะ? ภู.. ภู ภู..”

“ผมจะกลับไปนอนบ้าน!”

พี่ภูตอบคุณจีนแค่นั้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงประตูคอนโดงับปิดเสียงดัง ผมนอนน้ำตาไหลเงียบๆ นึกโล่งใจที่อย่างน้อยวันนี้พี่ภูก็ยอมถอยเพื่อที่เราจะได้ไม่ทะเลาะกันมากกว่าเดิม แต่อีกใจก็นึกน้อยใจที่เขาเลือกจะเชื่อคำพูดของคุณจีนมากกว่าผม

ผมตั้งสติและลุกขึ้นมาปิดล็อคประตูห้องนอนที่เปิดอ้าซ่า เพราะรู้ว่าคืนนี้ยังไงพี่ภูก็ไม่กลับ และผมก็เหนื่อยมากจนไม่อยากจะออกไปสู้รบปรบมืออะไรกับผู้หญิงคนนั้นอีก

โดยที่ผมไม่ได้รู้เลยว่า ผู้หญิงคนนั้นคนที่เป็นต้นเหตุให้ผมกับพี่ภูทะเลาะกัน เขาได้ยินทุกอย่างที่ผมกับพี่ภูพูด และกำลังวางแผนทำลายความสัมพันธ์ของเราสองคนให้ย่อยยับ เพื่อที่เธอจะได้กลับมายืนในที่ที่เคยเป็นของตัวเอง

To Be Continue

------------------------------------------

ความอดทนของคนเรามันจำกัดนะพี่ภู ทำตัวแย่ๆ ใส่น้องบ่อยๆ ก็ใช่ว่าน้องจะยอมทุกครั้งเน้อ.. จัมวรั้ยยยย!

ด่าพี่ภูได้เลยค่ะตามศรัทธา ขอเพียงแค่อย่าด่าเราแค่นั้นแหละจ้าาาา 555555555555

ฝากติดแท็ก #พี่ภูของผม ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ แล้วก็ขอบคุณทุกคนมากๆ สำหรับคอมเม้นท์ คลิกไลค์การโดเนท และกำลังใจในทุกๆ รูปแบบน้าาา ขอบคุณมากๆ ค้าบ และก็หวังว่าจะอยู่ไปด้วยกันจนสุดทาง จนจบเรื่องน้าาา

ไว้เจอกันตอนหน้าค่า พยายามจะมาให้มันในวันศุกร์ ช้าหน่อยก็อาจจะเสาร์ .. รักค้าบบบ!

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
ขอด่าแรงๆที่เถอะ
ไอ้พี่ภูได้โง่ๆๆๆๆๆๆ

โง่สิ้นดี

ไนล์กลับบ้านเถอะลูกกกกกก
โอ้ยยยยยยยกอดไนล์แรงๆเลย

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
 ไนล์ก็นะ คนดีเกิ้นนนน คนบางคนมันเหมาะกับของแรงถึงจะเอาอยู่ ดีด้วยให้ตายก็ไม่สนหรอก ถึงจะรู้ว่าไนล์เป็นคนเรียบร้อยแต่เบื่อบทนายเอกแบบนี้ ส่วนภูคือแย่สุดเอาปัญหามาโยนแล้วลอยตัว ทุเรศ คือที่อ่านมาสัมผัสมุมดีได้น้อยมาก นิดๆๆๆก็อารมณ์ร้อน นิดๆๆๆก็หูเบา พักๆๆๆ แยกๆๆๆๆๆ สรุป ไนล์ควรกลับไปบ้านได้ละ ปล่อยให้ภูจัดการตัวเองไปเถอะ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
เฮ้อออออ อีพี่ภูหูเบาได้ตลอดเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
อห ไนล์คิดว่าพี่ภูจะเข้าใจแต่แล้วก็คิดผิด ไม่แค่ไนล์นาทีบอกเลยว่าที่ผ่านมาเราเองก็คิดผิด คิดว่าอิพี่ภูจะเปลี่ยนแปลงตัวเองดีขึ้นแล้ว แต่เปล่าเลย ยังคงไม่ฟังก่อนพูด พูดไม่คิด พาลเรื่องนั้นมาใส่เรื่องนี้ ดูถูกหยามศักดิ์ศรีไนล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่จัดอารมณ์เครียดจากงานแล้วมาลงกับคนอื่น ให้ตายสิ แต่งงานกันไปอยู่ด้วยกันจะเป็นสนามอารมณ์ขนาดไหนไม่อยากคิด ถึงตอนนี้สมควรแก่เวลาแล้วที่อยากจะให้ไนล์ พอสักที ไนล์มาจากครอบครัวที่ดี พ่อแม่พี่รัก ครอบครัวอบอุ่น ไฉนเลยถึงมาวิ่งตามความรักที่ต้องเจ็บซ้ำๆแบบนี้ โอเคตอนแรกก็เข้าใจ แต่ในเมื่อมันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ความอดทนยังไม่ถึงจำกัดอีกหรอ ครั้งนี้พลาดมากอิพี่ภู โคตรพาล แนะนำไปหาหมอนะ และจะบอกเลยว่าถ้าอิตาพี่ภูไม่ได้รับการสั่งสอนให้สาสม เหตุผลไม่เพียงพอมากจะให้ไนล์บอยคอยไปสัก10ปีไม่ต้องรัก จบกันแค่นี้ ว่าแต่ไนล์เถอะ เหอะ คิดถึงครอบครัวด้วยนะ เลี้ยงดูมาอย่างดีมาเจอแต่กับอะไรก็ไม่รู้ ถ้าเป็นพ่อแม่รู้ว่าลูกโดนทำแบบนี้คิดดูว่าจะเสียใจขนาดไหน บางทีไนล์ก็เห็นแก่ตัวนะ พร่ำเพ้ออะไรไม่รู้ ตัวเองโดนยังงั้นยังงี้ แต่เป็นตัวเองไหมที่... ตลอด อินจ้าอิน 555555555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รอตอนหน้าเลยจ้า  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
ครบสามเดือนได้ละมั้ง เลิกเป็นคนดีเถอะ

ออฟไลน์ PsapBBBB

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อิพี่ภูดีแตกซะแล้ว ไนล์ลูกเก็บของกลับบ้านเรากันให้อิพี่ภูอกแตกตายไปเลย ตอนหน้าคุณแม่ต้องมาแล้วนะคะ ทั้งป้ามลทั้งแพ็ตต้องช่วยน้องไลน์เอาอิผีจีนออกไปแล้วนะคะอยากเห็นคนหัวเน่าแล้ว ดดตุ่มโทรฟ้องพี่เทมส์

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เหมือนพี่จะเข้าใจน้องแต่ไม่เลย พี่ไม่ได้ปรับปรุงนิสัยให้ดีขึ้นเลย รอน้องทนไม่ไหวก่อนเถอะ ได้เป็นหมาตามหาน้องแน่ ๆ เมื่อน้องมันทนไม่ไหวแล้วทิ้งอิพี่ไปในวันที่อีกพี่รู้ควาจริงทุกอย่าง

ออฟไลน์ Ritawongishere

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :katai1: เมื่อไหร่จะครบ3เดือน อืดมาก

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-4
Universe 27th : แตกหัก


หลังจากวั้นนั้นพี่ภูก็ทำงานและกลับบ้านดึกทุกวัน เขาจะกลับมาหลังจากที่ผมหลับไปแล้ว และออกไปตั้งแต่ผมยังไม่ตื่น เราไม่ได้พูดคุยทำความเข้าใจอะไรกันทั้งนั้น พี่ภูมึนตึงใส่ผม และผมเองก็กล้าไม่มากพอที่จะเข้าไปพูดคุย

สถานการณ์ในตอนนี้เป็นอะไรที่ค่อนข้างจะแย่ แต่มันกลับแย่ลงไปอีก เมื่อวันอาทิตย์เวียนมาถึง วันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดพักผ่อนของพี่ภู แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเอางานกลับมาทำที่บ้าน และสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ทำให้ผมได้รู้และได้เข้าใจ


ผมไม่เคยสำคัญ และไม่มีวันสำคัญสำหรับพี่ภู


“จีนว่าตรงนี้ ภูควรเพิ่มกิมมิคของโปรเจคลงไปหน่อยนะคะ มันจะได้น่าสนใจ”

“อืม.. จริงด้วย ขอบใจมากนะจีน”

เขาสองคนนั่งอยู่ด้วยกันตรงโซฟากลางห้องนั่งเล่นมาตั้งแต่เช้า นั่งคุยเรื่องงาน คุยเรื่องสัพเพเหระที่ผมไม่สามารถเข้าไปแทรกกลางได้ ผมเหมือนเป็นคนนอก เหมือนเป็นส่วนเกิน ทั้งที่น้อยใจแต่ผมก็พยายามซ่อนมันให้มิดและไม่ทำตัวบกพร่องต่อหน้าที่ของตัวเอง

“พี่ภูครับ คุณจีนครับ อาหารกลางวันจะให้ไนล์ตั้งโต๊ะเลยไหมครับ” ผมตัดใจเดินเข้าไปหาและเอ่ยถาม แต่ทั้งคู่กลับเมินเฉย และไม่สนใจคำถามของผม เหมือนผมเป็นอากาศธาตุก็ไม่ปาน

โดยเฉพาะพี่ภู เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองผมด้วยซ้ำ

“ภูคะ วันนี้เราออกไปทานกลางวันนอกบ้านกันดีไหมคะ ภูเหนื่อยกับงานมาทั้งอาทิตย์แล้วน้าาา” คุณจีนเกาะแขนพี่ภู ก่อนจะซบหน้าลงไปที่ต้นแขนแล้วถามอ้อน

“อืม เอาสิจีนอยากกินอะไรล่ะ” พี่ภูหันไปยิ้มให้คนที่กำลังซบ เขาไม่ได้หลบเลี่ยง ไม่ได้ผลักออก และปล่อยให้คุณจีนซบอยู่แบบนั้น “ว่าแต่จีนเดินไหวแล้วหรอ ถ้าจะออกไปข้างนอก”

“พอไหวค่ะ จีนไปกับภู ไม่มีอะไรต้องกังวล เพราะยังไงภูก็ต้องดูแลจีนอย่างดีอยู่แล้ว” คุณจีนว่าพลางซบอ้อน ให้พี่ภูหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“มั่นใจในตัวผมขนาดนั้นเชียว” พี่ภูเอื้อมมือไปลูบศีรษะคุณจีนเบาๆ อย่างอ่อนโยน

“มั่นใจสิคะ” คุณจีนปล่อยมืออกจากแขนพี่ภู ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้พี่ภูอีกนิด แล้ววาดแขนโอบรอบเอวหนาของพี่ภูแทน “ก็ตอนเราสองคนอยู่อเมริกาด้วยกัน ภูดูแลจีนทุกอย่าง เจ็ดปีของเรา จีนก็มีแต่ภูนี่แหละค่ะที่ไม่เคยทิ้งจีนไปไหน”

เธอซบหน้ากับอกพี่ภูในขณะที่พี่ภูก็ปล่อยให้เธอกอดอยู่แบบนั้น เขาไม่ผละออก เขาไม่ปฏิเสธ เขานั่งนิ่ง เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าผมจะรู้สึกยังไงกับภาพที่เห็น คิดยังไงกับสิ่งที่ได้ยิน

พี่ภูไม่แคร์ ไม่เคยแคร์ หรืออาจจะเพราะอีกฝ่ายเป็นคุณจีน เป็นผู้หญิงที่เขารักมากและไม่เคยลืม

“งั้นจีนรอผมตรงก่อนแล้วกันนะ ผมไปเอากุญแจรถก่อน”

“ได้ค่ะภู”

พี่ภูเดินผ่านผมไปเพื่อไปหยิบกุญแจที่ห้อง เขาไม่สนใจไยดีคำถามที่ผมถาม อาหารที่ผมทำไว้ ถูกปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้น ถูกทิ้งขว้างเหมือนหัวใจและความรู้สึกของผมที่พี่ภูไม่เคยให้ความสำคัญ

ผมก้มหน้านิ่ง พยายามสุดความสามารถไม่ให้น้ำตาไหลออกมา ผมอยากเดินหนี แต่ตอนนี้ผมแทบไม่มีแรงขยับตัว หัวใจผมชาจนเจ็บ แถมคุณจีนก็ยังคงตามมาพูดตอกย้ำให้ผมสาหัสยิ่งกว่าเดิม

“หึ! แกคิดว่าภูให้ฉันอยู่ด้วยเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนจริงๆ หรอ? ไร้เดียงสาไปหน่อยนะ” เธอว่าเสียงเย้ยหยัน “แกคิดหรอว่าเขาจะลืมฉันได้ในเมื่อเขาเคยรักฉันมากขนาดนั้น .. ทั้งหมดที่พูดกับแกไปมันก็แค่ข้ออ้างของภู ข้ออ้างที่จะพาฉันกลับเข้ามาและ... ไล่แกออกไปจากชีวิต”

คุณจีนเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูผมในปลายประโยค ทำอาผมน้ำตาร่วง ความกลัวที่เคยเกาะกินอยู่ในใจเริ่มเห็นเด่นชัดขึ้น จากที่พยายามบ่ายเบี่ยงปิดหูปิดตาไม่รับความจริง แต่ตอนนี้ก็เหมือนกับคุณจีนเอาสิ่งเหล่านั้นกลับมากระแทกกลางใจผมแทน

“…”

“แกคิดว่าคนอย่างภูจะรักแกหรอ? แกเป็นผู้ชายนะ เขาจะมาพิศวาสอะไรแกนักหนา ทำไมไม่พึงสำนึกว่าที่ภูมีแกไว้ข้างตัวก็เพราะเอาไว้แก้ขัด .. กับผู้ชายน่ะภูเขาสนุกด้วยเป็นครั้งเป็นคราว ถ้าแกฝันว่าเขาจะจริงจังพาแกออกนอกหน้านอกตาน่ะ ฉันแนะนำให้แกตื่นนะ ยิ่งฉันกลับมาหาเขาแบบนี้ เขายิ่งไม่แลแกหนักเข้าไปใหญ่”

“…”

“ตัวอย่างก็มีให้เห็นวันนี้ ชัดเจนเนาะ”

คุณจีนหัวเราะเยาะผมอย่างชอบใจ ในขณะที่ผมปล่อยให้ตัวเองยืนร้องไห้เหมือคนอ่อนแอ คำพูดของคุณจีนเหมือนคำพูดที่กรีดลงกลางใจผมช้าๆ ผมอยากวิ่งหนีออกไปตอนนี้ แต่ผมก็รู้ดีว่ามันเปล่าประโยชน์ เพราะทุกอย่างที่คุณจีนพูดเป็นสิ่งที่ลึกๆ ผมเองก็คิด และเถียงไม่ออกสักคำเมื่อนึกย้อนไปตั้งแต่วันที่คุณจีนกลับมา

ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ภู คิด ตัดสินใจ หรือทำ จะอิงจากความต้องการของคุณจีนเสียส่วนใหญ่ แม้จะลำบากลำบนผมแค่ไหน พี่ภูก็ขอให้ผมเอาแต่อดทน

พี่ภูเดินออกมาจากห้อง คุณจีนเองก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติในขณะที่ผมเอาแต่ก้มหน้านิ่งร้องไห้ แต่พี่ภูก็เดินผ่านผมไปแถมยังพูดจาทำร้ายจิตใจตอนที่ตอบคำถามของคุณจีน คำถามที่ฟังดูก็รู้ว่าตั้งใจจะทำให้ผมเสียใจ

“ว่าแต่ภูคะ แล้วไนล์กับอาหารที่ไนล์ทำไว้ล่ะคะ?”

“เดี๋ยวเขาก็คงหาชวนใครมากินเองนั่นแหละ พอดีผมไม่อยากกินร่วมกับคนอื่น.. เราไปกันเถอะ”

พี่ภูพูดเสียงเรียบ แววตาแข็งกร้าว ก่อนจะตรงเข้าไปโอบเอวคุณจีนแล้วพาเดินออกไป ทิ้งผมที่ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้โฮไว้ลำพังคนเดียว

.

.

.

ผมกลับเข้ามาหมกตัวนอนร้องไห้อยู่ในห้อง พยายามทบทวนทุกอย่างว่าควรทำยังไงต่อไป เพราะเหตุการณ์ในวันนี้มันก็มากพอที่จะทำให้เห็นแล้วว่าคุณจีนยังคงเป็นคนที่พี่ภูรัก และสำคัญไม่เคยเปลี่ยนแปลง … ส่วนผมก็เป็นแค่คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขา และพอถึงเวลาผมก็ควรจากไป หรือผมควรจะยื้อต่อไปอีกนิด เพื่อต่อเวลาให้ความรักที่ยาวนานมากถึงสิบปีของตัวเอง


Rrrr


แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ก็ขัดทุกความคิดผมให้หยุดลง

“ครับ พี่เทมส์” ผมรีบกดรับ เมื่อเห็นว่าปลายสายที่โทรมาคือใคร หัวใจที่หนักอึ้งเหมือนได้รับการโอบอุ้ม เพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงอบอุ่นจากปลายสาย

(ไนล์ เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมครับ? พี่ขอโทษนะที่ช่วงนี้พี่ยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลาโทรมาหาเราเลย)

ผมยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยจากพี่ชายที่ผมรัก เลยพยายามปรับน้ำเสียงเพราะไม่อยากให้พี่เทมส์เป็นกังวล แค่นี้พี่เทมส์ก็เหนื่อยกับงานมากพอแล้ว ผมไม่อยากให้เขากังวลกับผมมากขึ้นไปอีก

“ไนล์สบายดีครับ พี่เทมส์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ผมแสร้งทำเสียงสดใส แม้ใจจะร้องไห้อยู่ก็ตาม

(เด็กโกหกจะต้องถูกทำโทษรู้ไหม? ไม่เอาครับไนล์ ไม่โกหกพี่นะ) ผมตกใจที่พี่เทมส์รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น แต่แล้วก็ต้องโล่งอก เมื่อพี่ชายไถ่ถามก่อนที่ผมจะหลุดสารภาพไป (พี่ได้ยินจากไอ้ภูว่าจีนกลับมา เราแน่ใจนะว่าโอเค)

ผมน้ำตาไหล นึกดีใจที่มีพี่เทมส์เป็นพี่ชาย “ไนล์โอเคครับ ไนล์ไม่เป็นอะไร เราก็ต่างคนต่างอยู่ พอดีคุณจีนเธอยังเจ็บแผลที่ประสบอุบัติเหตุ เธอเลยยังขออยู่ที่คอนโดพี่ภูก่อนจนกว่าอาการจะดีขึ้น”

(ไนล์แน่ใจนะว่าแค่นั้น) พี่เทมส์ถามก่อนถอนหายใจ (พี่ไม่อยากพูดถึงผู้หญิงลับหลังในทางที่ไม่ดีเท่าไหร่ เพราะมันเหมือนไม่ให้เกียรติ แต่เพราะไนล์เป็นน้องพี่ พี่เลยอยากให้ไนล์ระวังไว้ ระวังให้มากๆ ถ้ามีปัญหาอะไรให้โทรหาพี่ เข้าใจรึป่าว?)

“เข้าใจครับ พี่เทมส์ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ยังไงก็มีพี่ภูอยู่ทั้งคน” ผมแสร้งรับคำเสียงใส เพราะอยากให้พี่ชายคลายความกังวล

(ว่าแต่ไอ้ภูมันยังดีกับเราอยู่ใช่ไหม พักนี้มันทำอะไรหรือทำให้ไนล์เสียใจบ้างรึป่าว?)

ผมน้ำตาไหล ถ้าก่อนหน้านี้ ก่อนหน้าที่คุณจีนจะปรากฎตัว ผมคงตอบว่าพี่ภูไม่ทำอะไรผมแล้ว แถมพี่ภูยังทำให้ผมมีความสุขมาก

แต่ในเวลานี้มันกลับไม่ใช่แบบนั้น และผมก็พูดให้พี่เทมส์รู้ไม่ได้ ผมไม่อยากให้พี่เทมส์กับพี่ภูทะเลาะกันเรื่องผมอีก

“พี่ภูไม่ได้รังแกหรือทำอะไรให้ไนล์เสียใจแล้วครับ ตอนนี้เราไปด้วยกันได้ดีมากๆ”

(ดีแล้ว) พี่เทมส์ตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะเริ่มจริงจัง (ไนล์เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนแล้วนะ อยากทำอะไรก็รีบทำ อยากเคลียร์อะไรให้รีบเคลียร์ จัดการให้เรียบร้อยก่อนที่จะถึงกำหนดเวลาตามที่เราตกลงกัน)

“ครับพี่เทมส์” ผมรับคำเสียงหงอย เมื่อนึกถึงเวลาที่งวดเข้ามาทุกที ในขณะที่ความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภูกลับห่างกันออกไปเรื่อยๆ

(อีกเรื่องที่พี่จะบอกคือ คุณฤดีจัดการงานที่ออสเตรเลียเสร็จแล้ว แต่พี่ยังไม่ได้ให้เธอกลับ เพราะเธอทำโปรเจคสำเร็จก่อนเวลา เลยถือโอกาสให้เธอพักผ่อนไปก่อน รอเวลาที่ไนล์พร้อมแล้วค่อยให้เธอกลับมา)

ผมใจหายวูบเมื่อพบว่าเวลาที่จะเหลือใช้กับพี่ภูของตัวเองนั้นลดน้อยลงยิ่งกว่าเดิม “จริงหรอครับพี่เทมส์…”

(อื้ม จริง พี่ไม่ได้จะเร่งรัดไนล์นะ แต่พี่อยากให้ไนล์คุยและบอกความจริงกับไอ้ภูมัน พี่ว่ามันไม่โกรธหรอก ในเมื่อตอนนี้อะไรๆ ระหว่างไนล์กับมันดีขึ้นเยอะแล้ว ยังไงก็รีบจัดการซะ)

“ไนล์ว่าไนล์จะรอให้ผ่านงานเปิดตัวโครงการไปก่อนน่ะครับพี่เทมส์ ช่วงนี้พี่ภูดูเหนื่อยมากๆ ไนล์เลยไม่อยากเอาอะไรหนักใจไปเพิ่มให้เขาอีก” ผมพูดตามจริง ตามความตั้งใจเดิมที่ผมวางแผนไว้

(อีกอาทิตย์นึง..) พี่เทมส์พึมพำ (เอาแบบนั้นก็ได้ พี่เอาใจช่วยนะครับ ให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี)

ผมยิ้มบางให้คนปลายสาย แม้เขาจะไม่เห็นก็ตาม “ขอบคุณนะครับพี่เทมส์ ขอบคุณที่เป็นพี่ชายที่แสนดี ขอบคุณที่เข้าใจไนล์ และก็ขอบคุณที่อยู่ข้างไนล์มาโดยตลอด …ไนล์รักพี่เทมส์นะครับ”

ปลายเสียงผมสั่นเครือ แต่ก็พยายามไม่ร้องไห้ออกมา เพราะไม่อยากให้พี่เทมส์เป็นห่วงหรือกังวล

(พี่ก็รักไนล์ครับ … ดูแลตัวเองนะ จำไว้ ไม่ว่าไนล์จะสมหรือไม่สมหวังกับเรื่องของไอ้ภู ไนล์จะมีพี่รออยู่ตรงนี้สมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เข้าใจไหมครับ?)

และคำพูดของพี่เทมส์ก็ทำให้ผมยิ้มทั้งน้ำตา … ใช่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมมั่นใจได้ว่าจะมีอ้อมกอดที่อบอุ่นของพี่เทมส์ พ่อและแม่ คอยโอบอุ้มไว้เสมอ และผมก็จะปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้มกอดของพวกเขา

“ครับ ไนล์เข้าใจครับ ขอบคุณนะครับพี่เทมส์.. งั้นไนล์ขอตัววางสายก่อนนะครับ พี่เทมส์อย่าทำงานหนักมากไปนะครับ ไนล์เป็นห่วง”

(รับทราบครับ สู้ๆ นะครับเจ้าตัวเล็กของพี่)

ผมกดวางสายก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ แม้จะคิดไม่ตกเลยว่าจะทำยังไงกับเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดดี ในเมื่อตอนนี้แม้แต่หน้าผมพี่ภูยังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ

.

.

.

พี่ภูกับคุณจีนออกไปตั้งแต่บ่าย จนตอนนี้ฟ้ามืดแล้วแต่ทั้งสองก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับเข้ามาแต่อย่างใด ผมชะเง้อคอรอคอย จะกินข้าวก็ไม่กล้า เพราะกังวลว่าพี่ภูจะยังไม่ได้ทานอะไรมา เลยตัดสินใจหิ้วท้องรออีกสักพัก

เสียงปลดล็อครหัสดังขึ้น และทันทีที่ปรากฎร่างคนทั้งสอง ผมที่ยิ้มค้างอยู่ถึงกับหน้าเจื่อน เพราะมันเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ภูพูดกับคุณจีนพอดี

“งั้นผมรบกวนจีนสักคืนนะ วันนี้ต้องคุยงานกับทีม คงต้องขอค้างในห้องใหญ่ด้วย ถ้ารบกวนยังไงจีนบอกผมได้เลยนะ”

“โถ่ พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะภู นี่คอนโดภูนะคะ ไม่ต้องเกรงใจจีนหรอก อีกอย่าง… ภูก็ทำอย่างกับเราไม่เคยนอนด้วยกันอย่างนั้นแหละ”

“จริงสินะ มากกว่านอนห้องเดียวกัน ก็คือนอนเตียงเดียวกันเลยด้วยซ้ำ ผมนี่ก็ไม่น่าลืม”

พี่ภูกับคุณจีนหัวเราะกันคิก เขาไม่มองมายังผมเลยด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนกับว่าผมไม่ได้อยู่ตรงนี้ หรือถึงมีผมอยู่ตรงนี้เขาก็ไม่ได้สนใจว่าถ้าผมได้ยินแล้วผมจะรู้สึกยังไง …

พี่ภูไม่ได้แคร์ผมเลยสักนิด

ผมปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ จากที่หิวจนไส้จะขาด ตอนนี้กลับกลายเป็นมวนท้องจนไม่น่าจะกินอะไรลง

“ไนล์ทำกับอาหารเย็นวางไว้ที่โต๊ะอาหารนะครับ ถ้าพี่ภูกับคุณจีนหิวก็เชิญทานได้เลยนะครับ เรียบร้อยแล้วไนล์จะออกมาเก็บให้ ยังไงตอนนี้ไนล์ขอตัวก่อนนะครับ”

พอพูดจบผมก็ไม่ได้ทนดู ทนฟังอะไรต่อ ตัดสินใจเดินหนีเข้าห้องทันที ตอนนี้ใจผมเจ็บจนชา สิ่งที่พี่ภูแสดงออกและทำกับผมตอนนี้ มันหนักหนายิ่งกว่าตอนคุณรันเสียอีก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายคือคุณจีนด้วยรึเปล่า คุณจีนที่พี่ภูเคยรักมาก คุณจีนที่มีอิทธิพลจนเกือบทำให้พี่ภูเสียผู้เสียคน คุณจีนที่ได้เคยครอบครองหัวใจพี่ภูมาเกือบเจ็ดปี

คุณจีนที่มีทุกอย่างที่ผมสู้ไม่ได้เลย ไม่น่าแปลกหรอกถ้าพี่ภูจะกลับไปหาเธอ กลับไปหาเจ้าของหัวใจตัวจริง

ผมกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ผมกอดตัวเองร้องไห้อยู่แบบนั้นจนลืมทุกอย่างที่จะทำ จากที่ตั้งใจว่าจะออกไปเก็บจาน เก็บอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ผมก็บ่ายเบี่ยงเพียงเพราะไม่อยากออกไปเห็นเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

ผมหัวเราะตัวเองอย่างสมเพช เมื่อไม่กี่วันที่แล้วผมยังมีความสุขดีอยู่เลย ผมมีความสุขมาก พี่ภูดีกับผมมาก แต่หลังจากการปรากฎตัวของคุณจีน ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด ผมเหมือนถูกโยนให้ตกลงมาจากฟ้ากระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง เพื่อจะตื่นมาพบกับความจริงที่ว่า ความฝันที่แสนหวานจะไม่อยู่กับผมนานเกินไป

เมื่อเจ้าของหัวใจตัวจริงเขากลับมา ตัวสำรองอย่างผมก็ต้องถอยไป .. แต่อีกใจก็ยังคงอ่อนแอ ผมอยากจะขออยู่ตักตวงช่วงเวลาสุดท้ายอีกสักนิด ขอเวลาแค่ให้ผมอีกนิด และเมื่อเวลาของผมหมดลง ผมสัญญาว่าผมจะไปตามทางของตัวเองทันที

.

.

.

(อ่านต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Gade_ka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-4
(อ่านต่อจากด้านบน)


สุดท้ายเมื่อคืนพี่ภูก็ไม่ได้กลับเข้ามาที่ห้อง แม้ผมจะร้องไห้จนเผลอหลับไป แต่ผมก็สะดุ้งตื่นทั้งคืนเผื่อว่าพี่ภูจะเปลี่ยนใจกลับเข้ามา และแม้ต่อให้ผมจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากี่ครั้ง ผมก็ไม่ได้เห็นพี่ภูเลยสักครั้ง แม้ผมจะอ้อนวอนในใจเป็นร้อยเป็นพันครั้งขอให้พี่ภูกลับเข้ามา แต่พื้นที่นอนด้านข้างของผมกลับว่างเปล่าและเย็นเยียบ พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าคำอธิษฐานของผมไม่เป็นจริง

ผมเดินออกมาจากห้องนอน เตรียมทำงานบ้านตามปกติ ก็เห็นคุณรันที่วันนี้กลับตื่นเช้าเป็นพิเศษ แถมยังมองผมด้วยสายตายิ้มเยาะอีกต่างหาก

“เดี๋ยวเข้าไปเอาเสื้อผ้าภูมาออกมาซักด้วยนะ” เธอพูดยิ้มๆ ในขณะที่ใจผมปวดหนึบ และนั่นคงยังไม่ทำให้ผมเจ็บมากพอ คุณจีนถึงได้ย้ำออกมาอีกประโยคที่ทำเอาผมชาไปทั้งใจ “โทษทีที่มันอาจจะเระระวางอยู่ตามพื้น พอดีเมื่อคืนไม่ได้มีเวลาเก็บลงตะกร้าน่ะ”

“ครับ” ผมก้มหน้าซ่อนน้ำตาตอนรับคำที่คุณจีนสั่ง ใจพยายามไม่คิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แม้ลึกๆ ผมจะรู้ดีว่าสิ่งที่ผมกลัวมีสิทธิ์จะเกิดขึ้นได้

ถ้ามันเป็นความพอใจของพี่ภู และความยินยอมพร้มใจของคุณจีน ผมที่เป็นคนนอกไม่มีสิทธิ์อะไรกับเรื่องนี้ทั้งนั้น เพราะสิ่งหนึ่งที่ผมต้องตระหนักและพึงจำไว้เสมอนั่นก็คือ ‘พี่ภูไม่ใช่ของผม’ ผมไม่มิสิทธิ์หึงหวงหรือไม่พอใจหากเขาจะมีความสัมพันธ์ทางกายกับใคร แม้สิทธิ์จะเสียใจผมยังไม่รู้เลยว่าผมจะสามารถเสียใจได้หรือเปล่าเลย

ผมตั้งตาตั้งตาทำงานบ้านโดยมีคุณจีนนั่งโทรศัพท์อยู่ไม่ไกล เธอไม่ได้พูดเบาสักเท่าไหร่ เพราะขนาดที่ว่าผมไม่ได้ตั้งใจฟังที่เธอพูดแต่กลับได้ยินทุกอย่างชัดเจน

“แล้วแน่ใจหรอว่าอยากช่วยเราจริงๆ หึ! อย่าคิดว่าเราไม่รู้ว่าที่จะช่วยเราเพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง”

ผมไม่รู้ว่าคุณจีนคุยกับใครแต่สีหน้าของเธอดูไม่พอใจนิดหน่อย แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เลยได้แต่ทำงานบ้านของตัวเองต่อ

ผมเดินออกไปที่หลังครัว หยิบถุงใส่เสื้อผ้าออกมาตั้งใจจะรวบรวมเสื้อผ้าแล้วส่งให้ป้ามลซัก ระหว่างนั้นก็พยายามเช็คเสื้อกางเกงทุกตัวว่ามีอะไรตกหล่นหรือค้างอยู่ในกระเป๋าหรือเปล่า และแม้ผมจะง่วนอยู่กับงานตรงหน้าแค่ไหน แต่ผมก็ยังคงได้ยินเสียงคุณจีนดังมาจนถึงตรงนี้อยู่ดี

“ได้! งั้นเราจะรับไว้เพราะเห็นแก่ความหวังดีที่มีให้เราแล้วกัน แต่ถ้าจะให้เราเอาไปตั้งต้นใหม่ และเลิกรบกวนภู ให้เราแค่นั้นไม่พอหรอก เราอยากได้มากกว่านี้ ให้เราได้ไหมล่ะ”

ผมยังคงได้ยินคุณจีนต่อรองกับปลายสาย จากที่ไม่สนใจก็เริ่มสนใจ เพราะมีชื่อพี่ภูเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

“อีกเท่าตัวนึง? อืม.. โอเค ได้! แต่เราไม่มีบัญชีในไทย … เอางี้แล้วกัน เราจะไปรับที่โรงแรมตรงใกล้ๆ กับคอนโดภู เดี๋ยวจะส่งรายละเอียดเวลากับสถานที่นัดเจอในโรงแรมไปให้.. พรุ่งนี้เลยก็ได้ เราสะดวกหมด โอเค ไว้เจอกัน ขอบคุณที่ช่วยเรานะ”

คุณจีนวางสายไปพอดีกับที่ผมเดินออกมาจากในครัว ผมเลยทันได้เห็นว่าเธอมองโทรศัพท์ด้วยแววตาพึงพอใจแค่ไหน เธอยกยิ้ม พร้อมกับทำสายตาในแบบที่ผมเห็นแล้วไม่สบายใจสักนิด

และในขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านไป จู่ๆ คุณจีนก็เรียกผมไปหา .. ผมยอมรับว่าไม่สบายใจเลย

“ไนล์! มานี่หน่อย ฉันมีอะไรจะให้แกช่วย” ผมถอนหายใจ นึกไม่ชอบใจที่คุณจีนเรียกผมแบบนี้ แต่ก็อย่างที่บอก ในสายตาของคุณจีน ผมอยู่คนละระดับกับเธอ ผมเป็นแค่เด็กรับใช้ เธอเลยแสดงออกกับผมโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งนั้น

ผมเดินเข้าไปหาเธอเงียบๆ ตอนนี้ผมต้องก้มหน้ายอมทนทำทุกอย่าง ถ้าไม่อยากให้พี่ภูต้องมีเรื่องให้หนักใจ เพราะถ้าผมขัดใจคุณจีน มีหวังวันนี้เธอได้ฟ้องพี่ภูอีกแน่ๆ และผมก็ไม่พร้อมที่จะถูกพี่ภูทำร้ายจิตใจซ้ำอีกรอบด้วย

“คุณจีนมีอะไรกับผมหรอครับ”

“…” เธอไม่ตอบอะไร แต่ยื่นกระดาษโน็ตขนาดเล็กมาให้ ในนั้นมีรายละเอียดที่เป็น ชื่อโรงแรม วัน เวลา และจุดนัดพบอยู่ ผมมองกระดาษในมือนิ่ง ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ

“นี่มันอะไรกันครับ?” ผมถามเพราะไม่รู้ว่าคุณจีนให้สิ่งนี้กับผมมาทำไม และจะให้ผมทำอะไรกันแน่

“ตาถั่วหรอ ถึงไม่รู้ว่าเป็นที่อยู่โรงแรมน่ะ” เธอตวาดผมอย่างไม่พอใจในคำถามที่ผมถาม ก่อนจะพูดขึ้นอย่างอารมณ์ไม่ดีต่อ “พรุ่งนี้แกไปตามที่อยู่นี้ ไปหาเจอเพื่อนฉัน แล้วเอาของจากเพื่อนฉันมาให้ฉันด้วย”

และพอผมรู้ว่าคุณจีนต้องการให้ผมทำอะไร ผมก็หวนคิดไปถึงบทสนทนาที่ได้ยินก่อนหน้า เลยนึกรู้ว่าคนที่ผมต้องไปเจอก็คือคนปลายสายที่คุณจีนคุยด้วย

“แต่ว่าผมไม่รู้จักเพื่อนคุณจีนนะครับ ให้ผมไปแทนจะดีหรอ อีกอย่างถ้าเกิดเขาไม่ไว้ใจ….”

“บอกให้ไปก็ไปเถอะน่า! เซ้าซี้ถามอะไรมากจัง” คุณจีนสวนนกลับทันทีทั้งที่ผมยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ “หรือแกจะไม่ไปให้ฉัน? ทำไมไหว้วานแค่นี้ก็มีปัญหาหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับคุณจีน คือผม…” ผมพยายามจะอธิบาย แต่คุณจีนก็ไม่ฟัง

“แกคิดว่าถ้าฉันไปเองได้ ฉันจะไหว้วานแกหรอ? เห็นไหมว่าขาฉันเจ็บขนาดไหนน่ะ” คุณจีนว่าพลางชี้ไปเฝือกอ่อนที่ข้อเท้าของตัวเอง แล้วตวาดผมดังลั่น “หรือจะต้องให้ฉันบอกภูก่อน แกถึงจะตามที่สั่งน่ะ ห๊ะ?”

ผมถอนหายใจก่อนที่จะพยายามพูดกับเธอให้ใจเย็น “ผมไม่ได้มีปัญหากับสิ่งที่คุณบอกให้ผมทำนะครับคุณจีน แต่ผมแค่สงสัยแล้วก็ไม่เข้าใจ คุณจีนบอกผมดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องอารมณ์เสียขนาดนี้เลย”

“ฉันจะะพูดยังไงมันก็เรื่องของฉัน ว่าแต่แกจะไปให้ฉันไหม ถ้าไปก็ไป ถ้าไม่ไปฉันจะได้บอกภู”

ผมกุมขมับ ดูเหมือนสิ่งที่บอกไปเธอจะไม่ใส่ใจเลยสักนิด แต่สุดท้ายผมก็คงต้องยอมไปให้เธออยู่ดี เพราะไม่งั้นเธอคงจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ภู แล้วพี่ภูก็จะเหนื่อยหนักขึ้น และก็คงหนีไม่พ้นผมถูกพี่ภูต่อว่าอีก

ใจผมรับอะไรแบบนั้นไม่ไหวแล้ว อีกอย่างก็ให้คิดเสียว่าผมช่วยเหลือคุณจีนที่ตอนนี้ยังเจ็บข้อเท้าอยู่ เธอคงไปไหนมาไหนด้วยตัวเองไม่สะดวกสักเท่าไหร่

“ก็ได้ครับ ผมไปให้เองก็ได้” ผมระบายลมหายใจออกมาเบาๆ “ผมแค่ไปรับของตามจุดนัดพบนี้ แล้วเอาของกลับมาให้คุณจีนแค่นั้นใช่ไหมครับ”

“ใช่ ไปหาเพื่อนฉัน แล้วเอาของที่เพื่อนฉันจะให้ฉันกลับมา แค่นั้นแหละที่แกต้องทำ”

“โอเคครับ ผมจะจัดการให้”

ผมพยักหน้ารับ พลางมองกระดาษในมือที่มีรายละเอียดต่างๆ อย่างไม่สบายใจ แม้ลึกๆ ในใจจะร้องเตือนว่าไม่ให้ยุ่งกับเรื่องนี้ แต่พอนึกถึงผลลัพธ์ที่อาจจะตามมาหลังจากที่คุณจีนฟ้องพี่ภูแล้ว ผมเลยคิดว่าการยอมไปเอาของให้เธอน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้ อีกอย่างโรงแรมที่คุณจีนให้ไปก็ไม่ได้ไกลจากคอนโดพี่ภูเท่าไหร่ แถมยังพลุกพล่าน เลยไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะจากที่ได้ยินคุณจีนคุยโทรศัพท์คร่าวๆ ของนั่นน่าจะสำคัญพอสมควร น่าจะไม่ได้มีอันตรายหรือผิดกฎหมายแน่ๆ

แต่ผมกลับไม่ทันได้มองเห็นสายตาสะใจของคุณจีน และไม่ได้เฉลียวใจเลยว่าการไปรับของแทนเธอในครั้งนี้นั้น อาจทำให้ผมเดือดร้อน และผลลัพธ์อาจจะเลวร้ายมากกว่าที่คิด

.

.

.

Kirin’s Part


พักนี้ผมเหนื่อยและเครียดเรื่องงานมาก ยิ่งมีจีนกลับเข้ามาในชีวิต ผมยิ่งเหนื่อยหนักกว่าเดิม จากที่เคยอยู่สงบๆ กับไนล์ แต่ตอนนี้เรามีปัญหาให้ทะเลาะและผิดใจกันเกือบทุกวัน ผมพยายามทำตัวเองให้ใจเย็น แต่เพราะภาระงานที่ถาโถม ทำให้ผมเครียด ยิ่งใกล้วันเปิดตัวโครงการ ทุกอย่างยิ่งกดดัน นั่นก็ผิด นี่ก็พลาด โน่นก็ไม่พร้อม ผมกับไอ้เทมส์ต้องวิ่งวุ่นแก้ปัญหากันหัวหมุน แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมพอจะสบายใจได้บ้างก็คือไอ้เทมส์เองก็ยุ่งไม่ต่างจากผม นั่นทำให้ผมมั่นใจได้ว่ามันก็คงจะไม่มีเวลาไปวุ่นวายกับไนล์ของผมแน่ๆ

และที่ไม่ต่างก็คือ ผมเองก็ไม่มีเวลาใกล้ชิดไนล์เหมือนกัน บางวันก็แทบไม่ได้คุย กลับบ้านไปถ้าไม่มีปัญหาเรื่องจีน ผมก็แทบจะสลบคาเตียง ยิ่งวันไหนมีปัญหาเรื่องจีนยิ่งแล้วใหญ่ เพราะนอกจากจะไม่ได้ใช้เวลาส่วนตัวกับไนล์บนเตียงแล้ว เผลอๆ ผมต้องมานั่งทะลาะกับไนล์ ทำให้ไนล์เสียใจร้องไห้ ไม่ใช่ว่าผมจะอยากเป็นแบบนี้ พูดไปก็เหมือนแก้ตัว แต่ความเหนื่อยและความเครียดจากงานทำให้ผมหงุดหงิดและไม่เป็นตัวของตัวเอง

และยิ่งเรื่องล่าสุดที่เราทะเลาะกันเรื่องแพ็ตยิ่งทำให้ผมประสาทเสีย ผมหึงหวงไนล์จนกลายเป็นความไม่เข้าใจ ลึกๆ ผมรู้ดีว่ามันไม่มีอะไร แต่เพราะความระแวงทำให้ผมคิดมาก คิดไปไกลว่าไนล์กับแพ็ตอาจจะสานสัมพันธ์กันลับหลังโดยที่ผมไม่รู้ ยิ่งช่วงนี้ผมไม่มีเวลาให้ไนล์ ไนล์อาจหันไปหาแพ็ต และผมก็ยิ่งหัวเสียเมื่อคิดว่าพอไม่ต้องระแวงไอ้เทมส์กลายเป็นผมต้องมาระแวงแพ็ตแทน และยิ่งไนล์ไม่อธิบายอะไร ตอนที่ผมฟัดจูบเขาบนเตียง ยิ่งทำให้ผมเสียใจ

จนมันกลายเป็นความน้อยใจ และอยากจะประชดประชันในที่สุด ผมอยากให้ไนล์รับรู้ว่าผมรู้สึกยังไงตอนเห็นไนล์อยู่กับคนอื่น ผมเลยทำทีสนิทสนมกับจีนให้ไนล์เห็น และยิ่งไนล์ทำนิ่ง ไม่โต้ตอบผมก็ยิ่งทำหนักขึ้น จนกระทั่งถึงขั้นเอ่ยปากขอค้างด้วยกันกับจีน ทั้งที่ความจริงผมไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นหรอก ผมนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น รอให้ไนล์ออกมาหา ถ้าแค่ไนล์คิดจะเดินออกมาดูเขาก็จะเห็น แต่ไนล์กลับไม่สนใจและไม่ได้ออกมาดูเลยทั้งคืน หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้แคร์ผมมากขนาดนั้นจริงๆ

ผมแค่อยากให้ไนล์ได้รับรู้ แต่ไม่คิดว่าจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราแย่ลงยิ่งไปกว่าเดิม เพราะผมไม่เคยได้รู้เลยว่าตัวเองเผลอทำร้ายจิตใจและความรู้สึกไนล์ไปหลายต่อหลายครั้ง ในขณะที่ไนล์ไม่ได้ทำอะไรเลย ที่ผมระแวงและคิดมากไปนั้น เป็นเพราะผมเคยเจอหักหลังมาก่อนเลยหลงเชื่อที่จีนพูดและเป่าหูได้โดยง่าย ผมไม่มั่นคงมากพอเลยหวั่นไหวไปกับคำพูดของคนอื่น

วันนี้ผมเลยมาทำงานอย่างหงุดหงิด และก็ต้องหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าใครโทรมา


‘จีน’


ผมถอนหายใจ คิดว่าควรรับสายดีไหม แต่สุดท้ายก็กดรับ แม้จะคิดว่าอาจจะทำให้ปวดหัวหนักกว่าเดิมก็ตาม

“ครับ ว่าไงจีน”

(ภูคะ ภูว่างไหมคะ จีนมีเรื่องจะพูดด้วย) จีนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เธอดูอึกอัก ไม่กล้าพูดเท่าไหร่ (คือจีนไม่แน่ใจว่าควรพูดเรื่องนี้ไหม แต่จีนไม่อยากให้ภูถูกสวมเขา)

เมื่อได้ยินจีนพูดมาใจผมที่หงุดหงิดอยู่แล้ว กลับยิ่งงุ่นง่านเพราะรู้ดีว่าคนที่จีนพูดถึงคือไนล์ ผมแทบจะลุกขึ้นยืนเลยด้วยซ้ำตอนถามจีนออกไป

“พูดมาจีน มีอะไรพูดมา”

(จีนได้ยิน.. เด็กที่ดูแลภูน่ะ เขาคุยโทรศัพท์ เหมือนจะนัดเจอใครสักคนที่โรงแรมใกล้ๆ กับคอนโดนี่ล่ะค่ะ) จีนอึกอัก ผมเลยต้องถามย้ำ ทั้งที่มืออีกข้างที่ไม่ได้จับมือถือถูกกำไว้แน่น

“ใครจีน? จีนได้ยินไหมว่าไนล์นัดกับใคร? คุณแพ็ตตี้หรอ?” น้ำเสียงผมที่พูดออกมาเย็นชาจนน่ากลัว

(ไม่ใช่คุณแพ็ตหรอกค่ะภู แต่จีนไม่แน่ใจนะคะภูว่าได้ยินถูกไหม? แต่น่าจะเป็นคนชื่อเทมส์ หรือว่าจะเป็นคุณเทมส์เพื่อนสนิทภูคะ เด็กที่ดูแลภูเขารู้จักคุณเทมส์เพื่อนภูรึป่าว อาจจะนัดเจอกันเรื่องภูก็ได้นะคะ คงไม่มีอะไรกรอก)

จีนพูดออกมาอย่างไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง ในขณะที่ผมกำมือแน่นจนเจ็บ และมันก็ไม่ได้เจ็บที่มือ แต่ลามมาถึงหัวใจจนร้าวไปทั้งอก … แค่คิดว่าจะถูกหักหลังจากคนที่ผมไว้ใจอย่างไนล์ จากคนที่ให้สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ทำแบบนั้น

ผมก็เจ็บจนชา เจ็บยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าจีนนอกใจผมด้วยซ้ำ

“ไอ้เทมส์…”

และมันจะไม่เจ็บขนาดนี้ ถ้าคนที่ไนล์หักหลังผมไปหา ไปแอบนัดเจอจะไม่ใช่เพื่อนสนิทผมแบบนี้ .. สองคนที่ผมไว้ใจจะทำผมได้ลงคอหรือไงกัน

ผมพยายามตั้งสติ และไม่ปักใจเชื่อจีนเสียทั้งหมด อย่างน้อยผมก็ควรดูให้แน่ใจก่อนว่าสิ่งที่จีนพูดมีมูลความจริง ไม่ใช่หุนหันพลันแล่นออกไป

(ยังไงจีนว่าภูใจเย็นๆ ก่อนดีไหมคะ จีนไม่อยากได้ชื่อว่าเอาเรื่องไม่สบายใจมาบอกภู) จีนเงียบไปก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห่วงใยจนผมรู้สึกได้ (แต่ถ้าภูอยากเห็นให้แน่ใจจริงๆ ว่าไม่มีอะไร ก็ลองไปที่โรงแรมใกล้ๆ คอนโดภูดูนะคะ ได้ยินว่าเป็นเลาจน์ของโรงแรมนั้น นี่เด็กที่ดูแลภูก็ออกไปสักพักแล้ว จีนคงมาบอกรายละเอียดให้ภูได้แค่นี้)

“ขอบใจมากนะจีน ยังไงแค่นี้ก่อนนะครับ ผมอยากพิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน ไม่อยากด่วนสรุป”

ผมได้ยินเสียงฮึดฮัดจากปลายสาย แต่ตอนนั้นผมหงุดหงิดเกินกว่าจะสนใจอะไร จนกระทั่งจีนบอกลานั่นแหละ

(ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะภู จีนขอให้ทุกอย่างเป็นเรื่องที่จีนเข้าใจผิดไปเองนะคะ)

ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่กดตัดสายจีนไป ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและออกจากห้องทำงานตัวเองตรงไปที่ห้องทำงานชั่วคราวของเพื่อนสนิท ที่ช่วงหลังมานี้มันแทบจะหมกตัวอยู่ที่นี่มากกว่าที่จะกลับออฟฟิศตัวเอง

และเลขาฯ ส่วนตัวของมันก็ลุกขึ้นยืนทันที เมื่อเห็นผมเดินไปถึง

“คุณเทมส์อยู่ไหม วันนี้เขาเข้ามาที่นี่รึป่าว?” ผมถามทั้งที่ใจสั่นไหว ขออย่าให้คำตอบเป็นอย่างที่ผมกลัว

“คุณนทีบดีไม่อยู่ค่ะคุณคีริน เมื่อเช้าคุณนทีบดีเข้ามาอยู่นะคะ แต่สายๆ เห็นว่ามีธุระเลยออกไป แต่ดิฉันไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะว่าจะกลับเข้ามาอีกหรือป่าว”

ผมกำมือแน่นพร้อมกับหลับตาลงช้าๆ คำตอบที่ผมไม่อยากได้ยิน กลับถูกถ่ายทอดออกมาจากปากเลขาฯ ส่วนตัวของไอ้เทมส์ทั้งหมด

“คุณคีรินจะ…”

“ไม่ต้อง ไม่มีอะไร ขอบคุณคุณมาก”

ผมเดินออกมาจากหน้าห้องทำงานไอ้เทมส์ แล้วตัดสินใจในนาทีนั้นว่าจะพิสูจน์ความจริงทั้งหมดด้วยตาของผมเอง และไม่ว่าเรื่องที่ผมกำลังจะเดินทางไปเจอนั้นจะเป็นยังไง ผมก็พร้อมที่จะเผชิญมัน แม้จะทำให้ปมเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม

.

.

.

ผมใช้เวลาไม่นานในการขับรถมาถึงโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ คอนโดของตัวเอง ที่ผมรู้ว่าเป็นโรงแรมนี้เพราะมันเป็นโรงแรมเดียวที่อยู่ในถนนเส้นนั้น ผมจอดรถเสร็จก็เดินตรงเข้าไปด้านใน ผมเคยมาที่นี่บ้าง แต่ไม่เคยได้ใช้บริการเลาจน์ของโรงแรม จาาการสอบถามพนักงานเลยพอจะรู้ว่าเลาจน์อยู่ตรงส่วนไหน และพอกำลังจะเดินผ่านหน้าลิฟต์ เพื่อตัดทะลุเข้าไปที่ที่หมาย เมื่อเห็นคนสองคนก้าวออกมาจากลิฟต์โดยสาร เป็นสองคนที่ผมกำลังตามหาอยู่

ไนล์คนที่ผมไว้ใจ กับไอ้เทมส์ที่เป็นเพื่อนรัก

ผมกำมือแน่น ไหนว่านัดเจอกันที่เลาจน์ แต่ทำไมถึงลงลิฟต์มาจากด้านบน ด้านบนที่เป็นห้องพัก.. จะให้ผมคิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไง มันยังเหลือข้อแก้ตัวอะไรให้ผมหลอกตัวเองได้อีก

นอกเสียจากข้อเท็จจริงที่ว่า สองคนนั้นนัดเจอกันลับหลังผม นัดกันอยู่สองต่อสองลับหลังผม ทั้งที่ผมเคยทั้งบอกและขอร้องไนล์ไว้แล้วว่าหลังจากที่เขาเป็นของผม เขาจะไม่เป็นของใครอีก อดีตที่ผ่านมาผมไม่สนว่าเขาทำหรือผ่านอะไรมาบ้าง แต่ปัจจุบันและอนาคตของเขาต้องเป็นของผม เท่านั้น

แต่นี่อะไร ไนล์กำลังทำอะไร แบบนี้ไม่ใช่ว่าเขากำลังผิดสัญญาที่เคยให้ไว้กับผมหรือไง

ผมหลบเข้ามาเพื่อไม่ให้คนทั้งสองเห็น และสิ่งที่ทำให้ผมโกรธจนแทบจะคุมตัวเองไม่ได้ก็คือ ผมเห็นไอ้เทมส์หยิบเช็คที่เซ็นเรียบร้อยแล้วออกมาจากกระเป๋าสูทด้านใน ก่อนจะยื่นเช็คให้ไนล์ ซึ่งไนล์เองก็ยื่นมือไปรับไว้และพับเก็บใส่กระเป๋า โดยที่ไอ้เทมส์ยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ นั่น พร้อมกับส่งยิ้มให้ไนล์อย่างเอ็นดู

ผมยืนหักห้ามอารมณ์ของตัวเองอยู่ตรงนั้น ทั้งที่ข้างในมันเจ็บไปหมด เงิน.. เงินอีกแล้วงั้นหรอ? ที่ผมให้เขาไปมันไม่พอใช้หรือไง ทำไมไนล์ถึงมาขอจากไอ้เทมส์อีก .. ทำไมผมต้องถูกหักหลังซ้ำซากเพราะเรื่องนี้ด้วย

และสิ่งที่ผมเจ็บจนกลายเป็นโมโหคือ การได้เห็นว่าก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้าย ไอ้เทมส์ยื่นหน้าไปจูบหน้าผากไนล์เบาๆ โดยที่ไนล์ไม่แม้แต่จะเบี่ยงหลบ หนำซ้ำเจ้าตัวยังเงยหน้าไปยิ้มจนตาหยีให้ไอ้เทมส์อีกต่างหาก

ความหึงหวงแล่นพล่านขึ้นมาทั่วอก ในสมองผมมีแต่คำว่า ‘ไนล์เป็นของผม’ วิ่งวนไปมาในหัว ความรู้สึกที่กำลังจะถูกแย่งของสำคัญทำให้ผมโกรธจนหน้ามืด ตอนนั้นใจผมคิดอย่างเดียวว่า ‘ผมจะไม่ยอมยกไนล์ให้ใครทั้งนั้น’ แม้คนๆ นั้นจะเป็นเพื่อนสนิทของผมก็ตาม

และวิธีเดียวที่ผมคิดได้ในการยึดไนล์ไว้กับตัวเองนั่นก็คือ.. ผมจะทำให้เขารู้และจำว่าเขาเป็นของใคร ให้เขารู้และจำว่าเขาจะไม่มีวันเป็นของใครคนอื่นนอกจากผม

ผมอดทนรอให้ไอ้เทมส์ผละออกไป และพอมันบอกลาไนล์และเดินไปอีกทาง ผมก็เดินตรงเข้าไปหาไนล์ทันที ก่อนจะยึดข้อมือเล็กไว้แน่น พร้อมกับกระชากเขาเข้ามาหาตัว ไนล์ดูตกใจมากที่เห็นผมตรงหน้า

“พะ พี่ภู พี่ พี่ภูมาทำอะไรที่นี่ครับ?”

ไนล์ถามผมเสียงสั่น ในขณะที่ผมกระตุกมุมปากยิ้ม ยิ้มในแบบที่ผมไม่เคยยิ้มมานานแล้วหลังจากที่เปิดใจให้เขา และก็ต้องมาพบว่า ผมถูกหักหลังซ้ำซากจากคนที่ผมไว้ใจ

“มาทำอะไรงั้นหรอ? หึ! มาดูนายสวมเขาให้ฉันล่ะมั้ง ไง? สนุกมากไหม? สนุกมากรึป่าวที่เห็นฉันเชื่อใจนายเหมือนคนโง่! วันนี้ฉันจะทำให้นายรู้ว่าคนโง่อย่างฉันเนี่ยทำอะไรได้บ้างเวลาถูกหักหลัง!”

“พี่ภู พี่.. พี่ภูเข้าใจผิดนะครับ ฟังไนล์ก่อน ไนล์ขอร้อง”

ผมที่ตอนนั้นเหมือนคนตามืดบอด เลยไม่อยากฟังอะไรสักนิด เอาแต่พูดจาร้ายๆ เพื่อความสะใจ

“เข้าใจผิด? หึ! เห็นขนาดนี้แล้วยังบอกว่าฉันเข้าใจผิดอีกหรอ?” ผมบีบข้อมือเล็กจนแดง ก่อนจะกระชากเสียงพูด “ชอบนักใช่ไหมโรงแรมเนี่ย ถึงได้นัดเจอมันที่นี่! ดีงั้นเปิดห้องนอนกับฉันหน่อยเป็นไง เปลี่ยนบรรยากาศ เผื่อมันจะทำให้นายจำได้มากขึ้นว่านายน่ะเป็นของใคร? ดีไหม หื้ม?”

ใช่! … วันนี้ผมจะทำให้ไนล์จำ จำไม่มีวันลืมว่าเขาเป็นของผม ของผมแค่คนเดียว

.

.

.

To Be Continue

--------------------------------------------------

เลารู้ว่าทุกคนจะโมโหหหห เลาเข้าใจ แต่อยากให้ใจเย็นๆ และฟังฉันสักหน่อยยยยย จะลงตอนต่อไปให้วันพรุ่งนี้ถ้าสามารถ แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงจะเป็นวันจันทร์นะคะ เพราะวันอาทิตย์เราไม่ว่างทั้งวันเลยยยยย แอแงงงงง

คือด่าพี่ภูได้ นางโง่จีงงงงง แต่ในความโง่ของนางมันก็มีความหลังฝังใจนางอยู่ ด่านางได้ข่ะ แต่อย่าด่าเลาาา ตอนหน้าจะมาให้เร็วๆ น้าาา แง้

คือทำใจนิดๆ ว่าลงตอนนี้ไปพายุอารมณ์ต้องถาโถมแน่ แต่มันคือสิ่งที่เราอยากเขียนมากที่สุดในเรื่อง อยากให้เห็นปัญหาที่พี่ภูและไนล์มี ปัญหาที่ทำให้เรื่องราวมันบานปลาย นี่คือสิ่งที่เราอยากสื่อสาร ทุกคนอาจจิโมโหแต่เราอยากถ่ายทอดออกไปจริงๆ เพราะถ้าอ่านดีๆ จะรู้ได้เลยว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่พี่ภูโง่ และไนล์แสนดีเกินไป อยู่ตรงไหนเราคิดว่าทุกคนน่าจะเดาได้ไม่ยากกกกก

วันนี้ทอล์คเยอะเกินไปแน้ว คิดเห็นยังไงคอมเม้นท์มาได้เลยยยยย แต่อย่าถึงกะด่าทอเลาเลยนะก๊ะ ใจเราบาง 55555555555

เหมือนเดิมค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและทุกคอมเม้นท์ ทุกคลิก ทุกวิวทุกไลค์ ขอบคุณมากๆ .. สุดท้ายใกล้ได้เวลาเอาคืนแน้วววว

อย่างที่บอกแหละค่ะ 'ตอนหน้า' จะรีบมาลงให้นะคะ จะรีบมา รีบมาจริงๆ คอมเม้นท์เยอะๆ ก็จะยิ่งรีบมา อิอิ .... รักทุกคนค้าบบ

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
ยังไม่อ่านเลยยย​มาเม้นไว้ก่อนนน

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
แต่เอาปัญหามาโยน แล้วอ้างเหนื่อยงาน ความเชื่อใจก็ไม่เคยมีให้ มองมุมไหนก็แก้ตัวไม่ขึ้นอะ พัก แยก จบ กลับบ้านจ้ะไนล์ นี่ถ้าไม่ติดเทมส์เป็นพี่ชายจะให้เทมส์เป็นพระเอกไปนานแล้ว บุคลิกคนละเรื่องเลย ขอดราม่าหนักๆๆๆ จบแบบไม่ต้องคู่กันก็ได้นะ ได้ฟีลไปอีกแบบ

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
โอ้ยยยยยยยตอนนี้บอกเลยเกลียดพี่ภูที่สุด​ โง่ด้วย
ไน้สาระ​ ไม่เชื่อใจน้อง​ อยากจะประชดอะไรไร้สาระ

โง่มากเพราะแฟนเก่าตัวเอง
อินังจีนมันร้ายมัยตอแหล

ไม่รู้ว่าตอนหน้าอิตาพี่ภูจะทำอะไรให้น้องเจ็บช้ำ
น้ำใจแค่ไหน
แต่หลีงจากนั้นช่วยบอกทุกอย่างให้อิตาพี่ภูรู้
แล้วกลับบ้านกันนะไนล์

ปล่อยอิตาพี่ภูไปซะ​ จะรักจะเสียใจจะอะไรก็แล้วแต่
ช่างมันเลย

ถึงเวลาที่ไนล์ต้องอยู่เพื่อตัวเองสักทีนะ

ขอตอนต่อไปพรั่งนี้นะค่าาาา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด