บ่วงคล้องรัก (คุณโปรด-แสนดี) ตอนที่ 8"ชีวิตใหม่ใหม่" 15/11/2563
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: บ่วงคล้องรัก (คุณโปรด-แสนดี) ตอนที่ 8"ชีวิตใหม่ใหม่" 15/11/2563  (อ่าน 5926 ครั้ง)

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
มาต่อเรื่องนี้บ้างน้าาาาาาา

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
แสนดีน่ารัก


หลวงพี่ก็น่าบูชา


น้องจ่อยก็น่าสงสาร

ถ้าแสนดีได้ไปอยู่กับคุณโปรด

เอาจ่อยไปด้วยได้ใหม

เป็นใบ้น่าสงสาร

ออฟไลน์ Caramel Syrup

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4024
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +329/-6

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-2
แจ้งเรื่องการอัพบ่วงคล้องรักนะคะ

จากนักเขียนเองนะคะ เราไม่ได้จะทิ้งเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณที่มีคนมาอ่านและรอ แต่เราเคยทวิตบอกเหตุผลของการที่ยังไม่ได้อัพบ่วงคล้องรักก็เพราะว่าเราพิมพ์แสนดีกับหนูแสนคู่กันและมีการหลงชื่อของตัวละครค่ะ กลายเป็นหนูแสนมาอยู่ในบ่วงคล้องรักและมีหลายจุดมากจนทำให้เราต้องแก้ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องอัพทีละเรื่องโดยเลือกที่จะอัพแสนคำนึงก่อนเพราะว่าเราเปิดเรื่องนั้นก่อนแสนดีและมีเดธไลน์ชัดเจน ส่วนบ่วงคล้องรักจะเริ่มอัพเดิทปลายๆเดือนมีนาหรือต้นๆเมษาและจะอัพอย่างสม่ำเสมอ
ขอบคุณทุกคนที่ยังรอน้องแสนดีกับคุณโปรดนะคะ

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
รอน้าาาาา
ระหว่างนี้ก็อ่านหนูแสนไปก่อน

ออฟไลน์ piakunaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
คิดถึงคุณเล็กกับหนูแสน

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2357
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออนไลน์ Ritawongishere

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รออยู่เสมอนะคะ อยากอ่านแล้ววววว

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-2



     หลวงตาแช่มเกิดอาการแน่นหน้าอกในบ่ายวันหนึ่ง โชคดีที่ตอนนั้นพระทรงโปรดเข้าไปคุยด้วย หลังจากท่านอ้าปากหอบเอาลมหายใจเข้าปอดและหมดสติไป พระทรงโปรดที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบโทรศัพท์เรียกรถฉุกเฉิน หลังจากนั้นไม่นานรถที่ประจำอยู่ที่อนามัยของตำบลก็เปิดไซเรนดังมาแต่ไกล หลวงตาแช่มถูกพาเข้าไปรักษาในโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่ไกลจากวัดราว ๆ 20 กิโลเมตร

แสนดีสะพายย่ามใบเก่าที่ใส่สมุดและหนังสือเรียนเดินเข้ารั้วเล็ก ๆ ที่ยู่ท้ายกุฏิพระที่เขตเชื่อมต่อกับโรงเรียน เด็กน้อยผมเปียหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง เหลือไหลซึมจากไรผมเป็นเม็ดหยดลงตรงกรามเล็ก ๆ นั่น อากาศร้อนจนแสนดีรู้สึกเหนื่อย นึกเป็นห่วงหลวงตา ไม่รู้ว่าป่านนี้จะมีพระลูกวัดหรือเด็กวัดคนไหนไปเปิดหน้าต่างระบายอากาศให้หลวงตาหรือไม่ เมื่อเดินเลาะรั้วเทียนทองที่ถูกตัดจนเป็นทรงสี่เหลี่ยม ไอ้ด่างที่รู้เวลาอยู่แล้วว่าเพื่อนตัวน้อยจะกลับมาก็กระโจนใส่กระดิกหางรัวอย่างดีใจ จ่อยเดินแยกกลับเรือนนอนของตัวเองไปอีกทาง แสนดีกลั้นในเบี่ยงหน้าหนียามลิ้นเปียกแฉะของไอ้ด่างพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเลียหน้าเลียตาตนเอง

     “ด่างพอแล้ว เสื้อเปื้อนหมดแล้ว” แสนดีจับขาหน้าทั้งสองขาของด่างไว้แล้ววางลงพื้น ส่งเสียงจุ๊ ๆ เป็นการปราม ไอ้ด่างจึงเปลี่ยนจากการตะกุยตะกายมาเป็นวิ่งพันแข้งพันขาแทน แสนดีปิดประตูไม้บานเล็กๆ ที่ใช้กั้นบันไดไม่ให้ด่างตามขึ้นไป เมื่อเปิดประตูกุฏิก็พบกับความว่างเปล่า ไร้เงาของหลวงตาแช่ม

     “อ๊าว...หลวงตาไปไหน?” แสนดีนึกสงสัย เพราะหลายเดือนมานี้หลวงตาตัวบวมเท้าบวมจนเดินเหินไม่ไหว แสนดีตัดสินใจกลับกุฏิพระทรงโปรด

     “อ่าว หลวงพี่ก็ไม่อยู่ ไปไหนกันหมด?” แสนดีถอนหายใจเมื่อไม่พบใครสักคน เด็กน้อยถอดเครื่องแบบนักเรียนออกแล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ของตัวเองเพื่อไปช่วยพระลูกวัดและเด็กวัดคนอื่นกวาดลานวัด ในใจคิดว่าเดี๋ยวค่อยไปถามพระรูปอื่นก็ได้ เมื่อผลัดผ้าเสร็จก็ได้ยินเสียงหินก้อนเล็กเขวี้ยงมาที่หน้าต่างกุฏิพอดี เป็นสัญญาณจากจ่อยว่าได้มารอแล้ว แสนดีคว้าไม้กวาดคู่ใจเดินตามจ่อยไปที่หน้าโบสถ์

     “หลวงพี่เล็กเห็นหลวงตากับหลวงพี่โปรดมั้ยครับ” แสนดีเอ่ยปากถามพระที่เจอเป็นรูปแรก

     “หลวงตาแช่มไปโรงพยาบาลตั้งแต่สาย ๆ แล้ว พระโปรดเขาพาไป” พระเล็กตอบคำถามแสนดี เด็กน้อยใจหายวูบเมื่อได้ยินว่าหลวงตาไปโรงพยาบาลจิตใจของแสนดีก็พลันแห้งโหย หากจะพูดว่าใจหายก็ใช่ เด็กน้อยกลั้นความกังวลทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จ แม้ดวงตาสีฟ้าใสนั้นจะคอยเหลือบมองไปที่ประตูวัดอยู่บ่อย ๆ ก็ตาม แสนดีรู้สึกว่าข้าวเย็นวันนี้ไม่อร่อยเอาเสียเลยแม้ว่ายายสะอาดจะเก็บปีกไก่ทอดของโปรดไว้ให้ก็ตาม ข้าวแต่ละคำช่างกลืนลงคอยากเย็นนัก เมื่อเก็บล้างจานชามเสร็จก็กลับมานอนทำการบ้านจนเสร็จ สามทุ่มเสียงฝีเท้าก็ก้าวขึ้นกุฏิมา แสนดีรีบดีดตัวลุกขึ้นไปเปิดประตู พระทรงโปรดที่กำลังจะเอื้อมมือดันประตูผงะไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะนึกรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียคืนนี้แสนดีก็คงจะนั่งรอเขากลับมาเพื่อสอบถามอาการของหลวงตา

     “หลวงพี่หลวงตาเป็นยังไงบ้างครับ” แสนดีรับย่ามจากพระโปรดไปวางบนโต๊ะเตี้ยข้างเสื่อที่ใช้ปูนอน พระทรงโปรดนั่งลงบนอาสนะ มองแสนดีด้วยสายตาสงสาร เพราะอาการอาพาธของหลวงตาแช่มครั้งนี้ค่อนข้างหนัก หลวงตาเองก็อายุมากแล้วย่อมอ่อนแอและฟื้นตัวช้าก็คนหนุ่มคนสาว อาการไตวายและท้องโตสร้างความทรมานให้หลวงตาเป็นอย่างมาก

     “ขอน้ำให้หลวงพี่สักแก้วได้มั้ย? คอแห้งเหลือเกิน” แสนดีกุลีกุจอรินน้ำใส่แก้วมาให้พระทรงโปรด ตอนนี้ต่อให้บอกให้ไปสู้กับเสือแสนดีก็จะไป หลังจากดื่มน้ำที่แสนดีเอามาให้จนหมดแก้ว ถอนหายใจไล่ความเหนื่อยล้าและหนักอกออกไปเสียครั้งหนึ่ง พระทรงโปรดก็สบตากับแสนดีที่นั่งจ้องอยู่ก่อนแล้ว

     “อาการของหลวงตาครั้งนี้หนักกว่าครั้งก่อน ๆ คงจะต้องให้นอนโรงพยาบาลสักพัก”

     “หนักแค่ไหนเหรอครับหลวงพี่ แล้วหลวงตาจะได้กลับมาเมื่อไหร่” แสนดีเอ่ยถามอย่างร้อนใจ ใจของเด็กน้อยแล่นไปอยู่ปรนนิบัติหลวงตาแล้ว แต่ในตอนนี้แสนดีทำได้เพียงสอบถามอาการของหลวงตาจากพระทรงโปรดเท่านั้น

      "แสนดี หลวงตาเคยสอนเรื่องเกิดแก่เจ็บตายแล้วใช่มั้ย?” พระทรงโปรดเอ่ยถามคำถามโดยยังไม่ตอบคำถามของเด็กน้อย เจ้าเด็กตาฟ้าพยักหน้ารับ

     “เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติ เป็นอนิจจัง ร่างกายของเราถูกใช้มาตั้งแต่เกิดผ่านวันเวลา ผ่านงานหนักงานเบา มันย่อมเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ยิ่งอายุมากอะไหล่ก็ชำรุด บางอย่างเปลี่ยนทดแทนไม่ได้แล้ว หลวงตาอายุมากแล้วร่างกายผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ท่านเหนื่อยมามากแล้ว บางทีคงถึงเวลาที่ท่านจะได้พักแล้ว” พระทรงโปรดไม่ได้พูดว่าหลวงตาจะมรณภาพหากแต่แสนดีก็เข้าใจความหมายที่จะสื่อเป็นอย่างดี ดวงตาสีฟ้าที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลง ลูกตาใสถูกเคลือบด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อมาจากความสะเทือนใจ ในชีวิตของแสนดีตั้งแต่จำความได้ แสนดีก็มีแค่หลวงตาในทุกช่วงชีวิตแล้ว แสนดีไม่เคยนึกถึงวันที่ไม่มีหลวงตาคอยอบรมเลี้ยงดูเลย

     “หลวงตาจะตายเหรอครับ?” หลังจากกลืนก้อนสะอื้นและความใจหายลงอกไปแล้วแสนดีก็กลั้นใจถามออกไป ดวงตาสีฟ้าที่หม่นแสงลงยังคงทอประกายแห่งความหวัง

     “ยังหรอก แสนดีต้องเชื่อใจหมอนะ หมออาจจะรักษาประคองอาการให้หลวงตาได้ แต่แสนดีรู้ใช่มั้ยว่าแสนดีก็ต้องเตรียมใจกับความสูญเสียไว้บ้าง หลวงตาท่านเป็นห่วงแสนดีมากรู้มั้ย วันนี้ที่หลวงพี่อยู่กับหลวงตาท่านก็พูดเรื่องนี้ ท่านกลัวว่าวันหนึ่งหากท่านไม่อยู่แล้วแสนดีจะลำบาก”

     “หนูไม่ยอมให้หลวงตาตายหรอก เดี๋ยวหนูลาหยุด หนูจะไปคอยดูแลหลวงตา”

     “หลวงพี่ไม่อนุญาตให้หยุดเรียน แต่วันหยุดจะให้ไปเฝ้าหลวงตาได้โอเคมั้ย?” พระทรงโปรดปฏิเสธความตั้งใจของแสนดีที่จะหยุดเรียนไปเฝ้าหลวงตา

     “แล้วใครจะคอยดูแลหลวงตาล่ะครับ?” แสนดีเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

     “หลวงพี่จ้างพยาบาลให้คอยดูแลหลวงตาแล้ว คราวนี้สบายใจได้หรือยัง?” พระทรงโปรดไม่ได้คำตอบในตอนนั้น แสนดีเองก็เงียบเขาเองก็วิ่งวุ่นกับการจัดการเกี่ยวกับหลวงตามาทั้งวัน คืนนั้นทั้งคู่เข้านอนแบบไม่ได้พูดอะไรกันอีก

ในความมืด แสนดีที่กางมุ้งหลังเล็กนอนข้างๆ ได้หลับไปแล้ว แต่พระทรงโปรดยังคงนอนเอามือก่ายหน้าผาก ลืมตามองเพดานห้องอย่างครุ่นคิด

     “พระโปรด หากหลวงตาเป็นอะไรไปหลวงตาฝากพระโปรดดูแลแสนดีต่อได้มั้ย นอกจากพระโปรดแล้วหลวงตาก็ไม่เห็นว่าใครจะมอบชีวิตดี ๆ ให้แสนดีมันได้ เอมันไปเลี้ยงเป็นเด็กรับใช้ในบ้านก็ได้ ให้การศึกษามันจนกว่ามันจะดูแลตัวเองได้ไม่ลำบาก ได้มั้ย?”

เขายังจำคำวอนขอของพระภิกษุชราได้ครบทุกถ้อยคำ หันไปมองเจ้าเด็กผมบลอนด์แล้ว ภาพความสดใส ความมีมารยาท ความสุภาพและรู้กาลเทศะ อีกทั้งรอยยิ้มสดใสที่เหมือนพระอาทิตย์ที่อวดแสงยามเช้าตรู่นั้นมันกระจ่างเสียจนเขาไม่สามารถทิ้งเจ้าพระอาทิตย์ดวงน้อยนี้ได้จริง ๆ

เขาไม่รู้หรอกว่าการที่จะเลี้ยงเด็กสักคนให้เติบโตมาเป็นคนดีมีคุณภาพนั้นมันยากมั้ย

แต่การสร้างคุณภาพชีวิตดี ๆ ให้กับเด็กคนนี้เขาทำได้แน่นอน



     หลวงตาแช่มอาพาธและนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลครั้งนี้นานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แสนดีที่เมื่อแรกยังเงอะงะกับการดูแลปรนนิบัติ แต่เมื่อฟังคำอธิบายจากพยาบาลแล้วเขาก็สามารถเก็บฉี่ จดจำปริมาณฉี่ที่เทในแต่ละครั้ง เช็ดตัวทาแป้งให้หลวงตา รวมทั้งให้อาหารทางสายยางได้อย่างคล่องแคล่วในที่สุด

เพราะต้องใส่ท่อช่วยหายใจทำให้หลวงตาไม่สามารถพูดอะไรได้ สติก็ไม่ครบร้อยดี เวลาส่วนมากหมดไปกับการนอนหลับ คุณปราณีซื้อเบาะลมป้องกันแผลกดทับมาให้ พวกอุปกรณ์ของใช้ที่จำเป็นก็พร้อมสรรพไม่ขาดแคลน บ่อยครั้งที่หลวงตารู้สึกตัว ท่านจะกลอกตามามองแสนดีทุกครั้ง แสนดีรู้ว่าหลวงตานั้นเป็นห่วงตน แต่แสนดีอายุยังน้อยเกินกว่าจะคิดอะไรไปได้มากกว่าการที่แสนดีจะดูแลปรนนิบัติหลวงตาให้ดีสมกับที่หลวงตาเก็บตนมาเลี้ยงป้อนน้ำป้อนนมจนโต และกลายเป็นภาพชินตาสำหรับพยาบาลที่จะเห็นเจ้าเด็กลูกครึ่งคอยป้อนอาหารผ่านสายยางให้หลวงตาชรา วันทั้งวันนอกจากไปหาข้าวกินที่โรงอาหารสวัสดิการหรือไปเข้าห้องน้ำแล้วแสนดีไม่เคยไปไหนไกลเลย แม้แต่ยามหลับก็ปูเสื่อนอนอยู่ในซอกแคบ ๆ ข้างเตียง พระทรงโปรดไม่สามารถมากับแสนดีได้ทุกครั้งเพราะตนก็มีกิจของสงฆ์ที่ต้องทำ เขาซื้อโทรศัพท์ให้แสนดีเครื่องหนึ่งเอาไว้ดูการ์ตูนระหว่างที่หลวงตาหลับ หรือหากมีอะไรจะได้โทรมาหาเขา แสนดีจะมานอนเฝ้าหลวงตาที่โรงพยาบาลในเย็นวันศุกร์และจะกลับมาวัดในเย็นวันอาทิตย์โดยมีนายมาโนชพ่อบุญธรรมเป็นคนขับรถมาส่งและมารับ แม้ว่าทรงโปรดจะไม่เห็นด้วยนักที่แสนดีจะมานอนเฝ้าหลวงตาที่โรงพยาบาลเพราะเขาเองก็จ้างพยาบาลพิเศษไว้ดูแลแล้วด้วยเกรงว่าแสนดีจะติดเชื้อโรคที่มากับคนป่วยคนอื่น ๆ เพราะแสนดียังเด็กภูมิคุ้มกันอาจจะยังไม่แข็งแรงเท่าผู้ใหญ่ แต่แสนดีก็ดื้อรั้นจะไปให้ได้พวกผู้ใหญ่จึงได้ยอมให้ไป

นานนับเดือนแล้วอาการของหลวงตาไม่ดีขึ้นเลย ร่างกายเริ่มซูบผอม โชคดีที่ไม่มีแผลกดทับเหมือนคนไข้หลาย ๆ คน เช้าวันนี้พยาบาลแจ้งว่าเพราะหลวงตาใส่ท่อช่วยหายใจมาเป็นเวลานาน คุณหมอจึงจะทำการเจาะคอเพื่อใส่ท่อ แสนดีได้ยินดังนั้นก็ไม่สบายใจเอาเสียเลย หวั่นเกรงว่าหลวงตาจะเจ็บ แต่เมื่อมองหลวงตาที่มีท่อคาอยู่ในปากแล้ว การเจาะคออาจจะช่วยให้หลวงตาสบายตัวขึ้น อาจจะเป็นโชคดีของแสนดีที่หมอนัดเจาะคอหลวงตาช่วงบ่ายของวันจันทร์ แสนดีจะไม่เห็นหลวงตาต้องเจ็บไปอีกห้าวัน แต่เด็กน้อยก็เป็นห่วงเหลือเกิน แสนดีได้มาเฝ้าหลวงตาอีกครั้งในเย็นวันศุกร์ แผลเจาะคอของหลวงตาดีขึ้นแล้ว แต่หลวงตาก็ยังคงหลับ พยาบาลพิเศษที่พระทรงโปรดจ้างมาบอกว่าหลวงตามีไข้ ต้องคอยเช็ดตัวบ่อย ๆ ถ้าดึก ๆ แสนดีง่วงก็ให้นอนไป หล่อนจะเป็นคนคอยเช็ดตัวให้หลวงตาเอง

ดึกคืนนั้นแสนดีเผลอฟุบหลับอยู่ข้างเตียงของหลวงตา หลวงตาแช่มที่หลับอยู่ด้วยพิษไข้ลืมตาตื่นขึ้นมา สติเลือนเต็มที ท่านหันหน้าไปมองเจ้าเด็กผมบลอนด์ที่นั่งหลับอยู่ข้าง ๆ มือเล็ก ๆ นั้นกุมมือของหลวงตาไว้หลวงตาออกแรงที่แทบไม่หลงเหลือบีบมือน้อยนั้น แสนดีที่หลับไม่สนิทดีสะดุ้งตื่นก็เห็นหลวงตามองมาที่ตนตาไม่กะพริบเลยสักครั้ง

“หลวงตา หลวงตาตื่นแล้วเหรอจ๊ะ?” เอ่ยถามเหมือนเช่นทุกครั้งที่หลวงตาลืมตา แต่คราวนี้ปากเหี่ยวย่นพยายามขยับส่งเสียงพูดแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา แสนดีหัวใจพองฟูเมื่อเห็นหลวงตาพยายามพูดกับตน แต่พอหลวงตาขยับปากมาก ๆ ท่อที่คอก็ขยับด้วย

     “หลวงตาไม่ต้องพูดนะจ๊ะ หลวงตาพักก่อนนะเดี๋ยวจะเหนื่อย” แสนดีบอกอย่างเป็นห่วง แต่ครั้งนี้หลวงตาแช่มไม่ได้หลับตาลงเหมือนเช่นทุกวัน มือที่กำมือแสนดีออกแรงเพิ่มขึ้น แสนดีเลยตัดสินในขยับยื่นหูไปใกล้ ๆ เพื่อฟังว่าหลวงตาพูดอะไร

     “ดี...” เสียงที่ออกมาแค่ลมแผ่วๆ ฟังจับใจความไม่ได้แต่ก็ฟังออกว่าดี หลวงตาแช่มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพูดขึ้นอีกครั้ง

     “เป็นเด็กดี...” แสนดีเมื่อฟังจนเข้าใจก็ขยับมายืนตัวตรงตามเดิม

     “แสนดีรู้แล้วจ้าหลวงตา แสนดีจะเป็นเด็กดี หลวงตานอนซะนะจ๊ะ จะได้หายเร็ว ๆ จะได้กลับไปอยู่วัดกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้หลวงพี่โปรดจะมาเยี่ยมหลวงตา ถ้าท่านรู้ว่าหลวงตาฟื้นท่านคงดีใจ” แสนดีขยับผ้าห่มคลุมให้หลวงตา หลวงตาแช่มมองหน้าแสนดีอีกครั้งก่อนจะปิดเปลือกตาลง

และนั่นเป็นการตื่นขึ้นมาครั้งสุดท้าย

หลวงตาแช่มความดันตกและชีพจรหยุดเต้นในตอนเช้าตรู่นั่นเอง

ทิ้งไว้เพียงเด็กชายลูกครึ่งที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างเตียงหลังการดูแลของพยาบาลเสร็จสิ้นลง

มือน้อยที่เคยก้มกราบหลวงตาทุกเช้าเย็นพนมลงแล้วบรรจงกราบลงบนเท้าที่เหยียดตึงของหลวงตา

ไม่มีอีกแล้วร่มโพธิ์ร่มไทรที่คอยปกปักรักษา

ไม่มีอีกแล้วหลวงตาที่คอยอบรมสั่งสอนแสนดีมาตั้งแต่เล็ก

แสนดีไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเคว้งคว้างขนาดนี้มาก่อน

แม้อากาศจะร้อนแต่แสนดีกลับรู้สึกหนาวเหน็บ

แสนดีพยายามทำตัวเข้มแข็งปาดน้ำตาแล้วออกไปนั่งรอที่ระเบียง หลังจากถอดสายต่าง ๆ ตามร่างกายของหลวงตาแล้ว ม่านสีเขียวอ่อนที่ปกติจะปิดเวลาทำความสะอาดหลวงตาก็ถูกปิด

เป็นอันรู้กันว่าผู้ป่วยเตียงนี้หมดลมหายใจและเตรียมส่งลงไปทำความสะอาดบรรจุใส่โลงยามญาติมารับ แสนดียกเข่าของตัวเองขึ้นมากอด เพราะเขารู้สึกว่าอากาศรอบข้างมันหนาวเสียเหลือเกิน อีกทั้งเขาไม่อยากพูดคุยกับใครที่เดินมาถามว่าหลวงตามรณะแล้วหรือ นานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็มีฝ่ามือหนาวางลงบนศีรษะของตัวเอง เมื่อเงยหน้าขึ้นดูก็เห็นพระทรงโปรดมองมาที่ตนด้วยสายตาแห่งความห่วงหาอาทร และเพราะฝ่ามือที่วางอยู่บนหัวทำเอาความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดชั่วโมงกว่าหมดสิ้นลง

แสนดีกลับมาเป็นเด็กได้โดยไม่ต้องอายใคร เจ้าตัวน้อยโผกอดพระทรงโปรด ร้องไห้โฮ ปากก็พร่ำบอกซ้ำ ๆ ด้วยความเสียใจสุดจะกลั้น

     “หลวงตาตายแล้วครับหลวงพี่ หลวงตาตายแล้ว” มือเล็กกำจีวรของพระทรงโปรดแน่น พระทรงโปรดลูบหลังของเด็กที่กำลังขวัญเสียอย่างปลอบใจ

แสนดียังเด็กเกินไปที่จะทำใจกับการสูญเสียได้ เขามองไปที่ผ้าม่านเขียวที่มีร่างของหลวงตาแช่มอยู่ในนั้น

สิ่งที่ท่านร้องขอ เขาจะทำให้เอง เขาจะเลี้ยงดูแสนดีอย่างดี ให้สมกับที่ท่านไว้วางใจให้เขาดูแลเจ้าพระอาทิตย์ดวงน้อยของวัดป่าแห่งนี้เอง



     งานสวดพระอภิธรรมศพของหลวงตาถูกกำหนดขึ้นเจ็ดวัน ท่านเจ้าอาวาสรับเป็นธุระจัดการให้ ครอบครัวของพระทรงโปรดมาร่วมเป็นเจ้าภาพในคืนแรก และขอเป็นผู้รับผิดชอบอาหารที่จะเลี้ยงแขกในงานเองเพราะรักและเคารพท่านเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง บรรดาลูกศิษย์ลูกหาที่เคารพนับถือท่านต่างทยอยเดินทางมาร่วมงานไม่ขาด บรรยากาศงานสวดศพนั้นคึกคักเก้าอี้ที่เตรียมไว้รับแขกไม่มีว่าง เพราะชาวบ้านก็มาร่วมงานกันทุกคืน และเช่นเดิม ภาพที่ชินตาคือแสนดีที่นั่งอยู่ไม่ไกลโลงศพของหลวงตา คอยจุดธูปให้แขกที่มาร่วมงานนั้นสงบนิ่ง ดวงตาบวมแดง ผมสีบลอนด์ถูกมัดเปียอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของคุณปราณีที่เห็นพระลูกชายถักเปียให้แสนดีอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอาสาถักให้

    “สงสารเหลือเกิน” คุณปราณีมองแสนดีด้วยสายตาของคนที่เห็นอกเห็นใจ

     “คุณแม่ว่ายังไงครับที่พระจะรับอุปการะแสนดี” คุณเปรมถามผู้เป็นมารดาอย่างขอความคิดเห็น

     “พระท่านบอกกับแม่ว่าหลวงตาท่านฝากไว้ เลี้ยงหมาเลี้ยงแมวเรายังเลี้ยงได้ ก็เลี้ยงเด็กอีกสักคนคงไม่เป็นไร”

     “ผมกลัวว่าจะมีปัญหาภายหลัง ถ้าแม่เขารู้ว่ามีเศรษฐีมารับลูกไปเลี้ยงจะไม่วิ่งโร่มาขอเงินเราเหรอครับ”

     “คงไม่หรอกลูก แม่เขาเอามาทิ้งเอง จะวิ่งโร่มาขอเงินแลกกับลูกมันก็ดูจะหน้าไม่อายไปหน่อย แม่ถูกชะตากับแสนดี ถ้าพระท่านจะเอาไปเลี้ยงแม่ก็เห็นด้วย ไปเถอะพระมาแล้ว๐คุณปราณีเดินนำลูกชายไปรับพระ ไม่ลืมกวักมือเรียกแสนดีให้ไปนั่งใกล้ ๆ



     “หลับตาล่ะ อย่ายุกยิก” หลวงพี่เล็กถือมีดโกนหนวดบอกกับลูกศิษย์วัดคนอื่น ๆ ที่เตรียมตัวปลงผมบวชหน้าไฟให้หลวงตา หนึ่งในนั้นก็มีแสนดีรวมอยู่ด้วย เด็กเหล่านี้มาบวชเองด้วยความสมัครใจไม่มีใครห้าม บ้างบวชให้หลวงตาเพื่อทดแทนบุญคุณที่หลวงตาชุบเลี้ยงมาเช่นแสนดีกับจ่อย บ้างก็บวชเพราะมีพระบอกว่าหากใครบวชคุณปราณีก็จะใส่ซองถวายคนละห้าร้อย แต่ไม่ว่าจะบวชด้วยเหตุผลอะไร พิธีเผาศพของหลวงตาแช่มก็มีเณรจูงขึ้นเมรุถึงเจ็ดองค์ เณรแสนดีที่ครองจีวรตอนเช้าดูสงบสมกับชุดที่สวม ผมสีบลอนด์ที่เคยพลิ้วไสวบัดนี้โล่งเตียนรวมถึงคิ้วก็เช่นกัน

พิธีฌาปนกิจผ่านพ้นไปด้วยดี เป็นการส่งหลวงตาเป็นครั้งสุดท้าย ชาวบ้านหลายคนร้องไห้ด้วยความอาลัยรักหลวงตา พระทรงโปรดเห็นเณรแสนดีแอบเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ก็ให้นึกสงสารแต่เขาก็ไม่สามารถปลอบใจแสนดีได้ในตอนนี้ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด เมื่อการเผาศพเสร็จสิ้นแสนดีและเด็กคนอื่น ๆ ก็ไปลาสึก และคืนนั้นพระทรงโปรดก็ได้เห็นแล้วว่าสิ่งที่หลวงตาพูดนั้นเป็นความจริง เรื่องที่ถ้าแสนดีตัดผมแล้วจะป่วย เพราะเด็กลูกครึ่งนอนตัวร้อนเป็นไฟจนต้องพาไปโรงพยาบาลกันตอนสามทุ่มนั่นเอง



...........................................



เรามาแล้วววววววววววววววว



จำกันได้มั้ยยยยยยยยยยย จะกลับมาอัพปกติแล้วนะคะเพราะเคลียร์ต้นฉบับหนูแสนเสร็จแล้ว



ต้อนรับการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ด้วยกู้ดบายสเตรทของหลวงตาแช่มนะคะ



#บ่วงคล้องรัก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2020 02:51:48 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4024
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +329/-6
ร้องไห้ เสียน้ำตา ..

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-0
แอบน้ำตาซึมเลย สงสารแสนดี :mew6: ต่อไปจะเป็นยังไง เฮ้ยยย!สนุกดีอ่ะ ชอบๆ รอมาต่อนะคะ  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ BBChin JungBB

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 557
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
สงสารน้อง เข้มแข็งไว้ๆ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
แสนดีกลับมาแล้ว มาปุ้บก็ป่วยปั้บเลยนะลูก เรื่องการสูญเสียนี่อย่าว่าแต่เด็กเลย ขนาดเราผู้ใหญ่เกิดเรื่องพวกนี้ทีไรใจโหวงเหวงทุกที

ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2357
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
แสนดีกลับมาแล้ว น้ำตาคลอเบ้าเลยตอนนี้

ออนไลน์ Ritawongishere

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มาแล้วววว.   งื้อออออ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Heroyj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น้ำตาไหลกับแสนดี ลูกเอ้ยเป็นเด็กดีนะลูก
ขอบคุณไรเตอร์ที่มาต่อ เรื่องนี้คือเรื่องที่เราเฝ้ารอเลยค่ะ ชอบทุกองค์ประกอบในเรื่องนี้

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
โอ้ยยยยยยยคิดถึงที่สุดเลยยย

ออฟไลน์ wanida023

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ รอๆ นิยายสนุกมากๆค่า

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-2


:hao7:ตอนที่ 6

   หลังจากหลวงตาแช่มมรณภาพและทำการเผาไปเรียบร้อยแล้ว พระโปรดและแสนดีรวมทั้งจ่อยก็เข้ามาทำความสะอาดและเก็บของในห้องหลวงตาออก แสนดีเก็บเอาย่ามที่หลวงตาใช้ประจำมาไว้กับตัว

   “มันเก่าแล้วจะเอาไปทำไมเหรอแสนดี”พระโปรดเอ่ยถามเมื่อเห็นแสนดีเอาของ ๆ หลวงตาออกจากย่าม

   “หนูจะเก็บไว้ใช้ จะได้รู้สึกเหมือนหลวงตาอยู่ข้าง ๆ ครับ”เจ้าเด็กตาฟ้าที่ตอนนี้หัวเหม่งตอบพระทรงโปรดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ทั้งสองคนช่วยกันเก็บกวาดกุฏิของหลวงตาเงียบ ๆ พระโปรดนั่งมัดกองหนังสือพิมพ์ที่หลวงตาซื้อมาอ่านทุกเช้าเป็นมัด ๆ ส่วนแสนดีก็เก็บของใช้จิปาถะเข้ากล่อง ทุกชิ้นที่จับขึ้นมาล้วนมีความทรงจำเกี่ยวกับหลวงตาผ่านเข้ามาในห้วงความคิดเสมอ ไฟแช็คอันนี้ต้องใช้น้ำมันเติม เป็นไฟแช็กแสตนเลสเกลี้ยง ๆ สีเงินไร้ลวดลาย หลวงตาแช่มมักใช้จุดธูปเทียนไว้ไหว้พระสวดมนต์อยู่เสมอ แสนดีหยิบตลับเหล็กของยาอมยี่ห้อหนึ่ง สภาพภายนอกของมันเก่าคร่ำครึด้วยผ่านกาลเวลามานานหลายสิบปี ข้างในเป็นยาเส้นและใบจากที่หลวงตามักใช้สูบหลังฉันท์อาหารเสร็จ แสนดีใช้ปลายนิ้วลูบฝากล่องอย่างแผ่วเบา แม้แต่ตอนนี้ที่หลวงตามรณภาพไปสองอาทิตย์แล้วในห้องก็ยังมีกลิ่นยาเส้นจาง ๆ ให้พอได้กลิ่น ทั้งคู่ใช้เวลาเก็บของกันไปเรื่อย ๆ พอตกบ่ายหลวงพ่อเจ้าอาวาสก็แวะมาหา

   “แสนดีเอ้ย อะไรที่ใช้ได้ก็เก็บเอาไป อะไรใช้ไม่ได้ที่เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ขายได้ก็ขาย อันไหนให้คนอื่นได้ก็ให้เขาไปซะนะไม่ต้องห่วงไว้ ถือไว้แค่ที่พอถือไหวถ้าเอาเสียหมดมันจะกลายเป็นภาระ ส่วนนี่เอกสารส่วนตัวของเอ็งหลวงตาเขาฝากไว้ ในซองเป็นเงินทั้งหมดที่หลวงตาแช่มมีท่านสั่งเสียไว้ว่าให้ยกให้เอ็งทั้งหมด”หลวงพ่อเจ้าอาวาสวางซองเงินที่หลวงตาแช่มเก็บหอมรอมริบจากการที่มีญาติโยมถวายมาทั้งชีวิตลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ข้างประตู แมนกลับจากเที่ยวกับเพื่อนเดินผ่านมาตอนที่หลวงพ่อเจ้าอาวาสวางซองเงินลงบนโต๊ะ มันรีบหลบข้างพุ่มเทียนทองเพื่อแอบดู ในใจมีแต่ความกรุ่นโกรธ ทั้ง ๆ ที่มันเองก็ต้องกินต้องใช้ ไหนจะค่าเทอมที่เหลืออีกเทอมหนึ่งต้องจ่าย หลวงตาไม่คิดจะแบ่งไว้ให้มันมั่งเลย ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ทั้ง ๆ ที่เป็นเด็กวัดในการอุปการะของหลวงตาเหมือนกัน แต่หลวงตากลับไม่ห่วงมันเหมือนกับที่ห่วงแสนดีบ้างเลย แมนมองซองเงินที่แสนดีหยิบมาใส่ย่ามใบเก่าของหลวงตาด้วยสายตาที่มาดหมาย
   
   หลังจากเก็บกวาดกุฏิของหลวงตาจนเสร็จในช่วงเย็น พระทรงโปรดก็แยกไปทำวัตรเย็น แสนดีเป็นคนปิดประตูกุฏิของหลวงตา เด็กน้อยกวาดตามองห้องโล่งที่เหลือเพียงโต๊ะตู้ พวกของเก่าที่ใช้ไม่ได้แล้วก็ใส่กระสอบปุ๋ยเตรียมไว้ชั่งกิโลขายรถรับซื้อของเก่า ของใช้ของหลวงตาที่ยังพอใช้ได้ก็แจกพระลูกวัดรวมทั้งชาวบ้านรอบ ๆ วัด หลวงตาแช่มนั้นเดิมเป็นคนมัธยัสถ์จึงไม่ได้มีของใช้ฟุ่มเฟือยอะไร แสนดีรู้สึกเหมือนใจวูบโหวงใช้ฝ่ามือลูบบานประตูไม้ที่วิ่งเข้าวิ่งออกมานับสิบปี ทิ้งความอาลัยรักเป็นหยาดน้ำตา

ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว หลวงตาที่คอยถักเปียให้ก่อนไปโรงเรียน แสนดียกมือขึ้นขยี้ตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา หันหลังเดินลงจากกุฏิ ไอ้ด่างที่นอนรออยู่ใต้บันไดร้องอี๊ด ๆ กระดิกหางรับผู้เป็นเปรียบเสมือนนายของตน แสนดีรู้ว่าตัวเองนั้นไม่ใช่เด็กเล็กที่จะมาร้องไห้โยเยให้หลวงตาคอยอุ้มปลอบอีกต่อไป

แสนดีรู้ว่าโตแล้วต้องอดทน

และแสนดีรู้ว่าโตแล้วต้องไม่ร้องไห้

แสนดีพยายามสะกดกลั้นความอาลัยรัก พยายามสะกดกลั้นความทุกข์ตรมที่มีอยู่จนล้นอยู่ในอก หากแต่แสนดีก็เพิ่งจะอายุ 12 ปี ถึงแม้จะรู้ว่าต้องควบคุมตัวเองยังไงแต่สุดท้ายแสนดีก็ยังร้องไห้อยู่ดี

เหมือนในบทสวดปลงสังขารที่เคยได้ยินหลวงตาพูดถึงอยู่บ่อย ๆ ไม่มีผิด

การพลัดพรากจากสิ่งที่รักย่อมเป็นทุกข์

แต่ถึงจะทุกข์และเศร้าเสียใจเพียงใดแสนดีก็ยังคงทำหน้าที่ของตนเองไม่ได้บกพร่อง เด็กน้อยที่เคยมีผมยาวสลวยหากแต่ตอนนี้หัวกลมเหม่งก็ยังคงพาร่างกายที่เพิ่งฟื้นไข้ไม่นานออกไปช่วยเด็กวัดคนอื่น ๆ กวาดลานวัด จ่อยเข้ามาช่วยอย่างไม่เกี่ยงงอนโดนที่แมนก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม นั่งกินแรงและหาเรื่องเด็กวัดตัวเล็ก ๆ คนอื่น

   “กวาดเร็ว ๆ นะพวกมึงน่ะ เดี๋ยวหลวงพ่อมาเห็นว่ายังไม่เสร็จโดนดุกูไม่รู้ด้วยนะ”แมนชี้นิ้วสั่งเด็กวัดที่เป็นลูกสมุนก่อนจะเขวี้ยงก้นบุหรี่มาทางแสนดีกับจ่อยอย่างหาเรื่อง

   “ไอ้จ่อยดับก้นบุหรี่สิไอ้โง่จะรอให้ไฟไหม้วัดเหรอ แล้วมึงอ่ะ กวาดให้มันเร็ว ๆ อย่ามาทำสำออยกินแรงคนอื่นเขา หลวงตาก็ตายไปตั้งนานแล้วทำดัดจริตอาลัยอาวรณ์อยู่ได้”แมนยิ้มเยาะให้กับแสนดีที่จ้องเขาตาเขียว

ไร้หลวงตาคุ้มกะลาหัวแล้วแสนดีจะทำฤทธิ์อะไรใส่เขาได้อีก หรือต่อให้มีพระทรงโปรดอะไรนั่นอยู่แต่อีกแค่อาทิตย์กว่า ๆ พระทรงโปรดก็จะสึกแล้ว คราวนี้ล่ะแสนดีก็จะกลายเป็นหมาหัวเน่าโดยสมบูรณ์ แสนดีจ้องหน้าแมนอย่างไม่พอใจทำท่าจะเงื้อไม้กวาดใส่หากแต่จ่อยจับแขนของเพื่อนสนิทไว้ส่ายหน้าอย่างไม่ให้แสนดีเอาเรื่องเอาราวกับแมน เด็กน้อยจำต้องฟังไม่ใช่เพราะกลัวแต่เป็นเพราะเห็นถึงความห่วงใยในแววตาที่จ่อยมีมาให้ทำให้แสนดีต้องข่มอารมณ์ของตัวเองลง แมนจ้องย่ามที่แสนดีสะพายติดตัวด้วยรู้ดีว่าในนั้นมีซองเงินที่หลวงตาให้แสนดูซ่อนอยู่ในนั้น ความคิดละโมบอยากได้ของที่ไม่ใช่ของตนเข้าครอบงำในจิตใจจนไม่สนถูกหรือผิด แมนคิดแค่เพียงว่าเงินส่วนนั้นเขาก็ควรมีสิทธิ์จะได้เหมือนกัน

   “ขยะเต็มแล้ว ไอ้แสนดีมึงช่วยกูเอาไปทิ้งที่ท้ายวัดทีแมนที่นั่งนิ่งมาตลอดการทำงานเอ่ยเรียกแสนดี เด็กชายขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ

   “มึงก็ชวนไอ้เอ็กซ์ไปสิ”แสนดีกวาดลานวัดต่ออย่างไม่สนใจ แมนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงมาที่แสนดีเงื้อมือทำท่าจะตบคนเด็กกว่าจนจ่อยต้องเข้ามาห้ามไว้พลางพยักพเยิดให้แสนดีทำตามที่แมนสั่ง เพราะถึงแสนดีจะสู้แมนยังไงด้วยอายุและขนาดตัวยังไงก็สู้ไม่ได้ แสนดีถอนหายใจจำต้องคว้าหูตะเข่งข้างหนึ่งแล้วยกขยะเดินไปหลุมทิ้งขยะท้ายวัดเมื่อมาถึงปาดหลุมที่ขุดกว้างราวๆ 3 เมตรและลึกเมตรครึ่งเอาไว้เผาเศษใบไม้ใบหญ้าและไม้ที่ขนมาทิ้งกันประจำ แมนก็แกล้งไม่ออกแรงช่วยแสนดีเทคว่ำตะเข่ง แสนดีอ้าปากจะด่าก็พอดีกับที่แมนคว้าเอาสายย่ามที่เด็กชายสะพายอยู่ แสนดีเมื่อเห็นดังนั้นก็รู้ได้ในทันทีว่าแมนนั้นออกอุบายพาตนมาในที่ลับตาเพื่อจะแย่งเงินในกระเป๋า

   “มึงจะทำอะไร”มือออกแรงยื้อปากก็ตะโกนถาม ทั้งหวาดกลัวและทั้งโกรธ

   “ก็จะเอาเงินในย่ามนั่นไง ส่งมาให้กูซะดี ๆ ไอ้แสนดี อย่าให้กูต้องโมโห”แมนยื้อสายย่ามพยายามดึงให้ออกจากตัวแสนดี หากแต่แสนดีก็ไม่ยอมปล่อย

มันเป็นสมบัตรชิ้นสุดท้ายที่หลวงตาทิ้งไว้ให้เขา เขาจะรักษามันเท่าชีวิต

   “กูไม่ให้ เงินนี่หลวงตาให้กู”
“หลวงตาลำเอียง เด็กวัดมีตั้งหลายคนทำไมให้มึงคนเดียว แล้วกูล่ะ กูก็ยังเรียนไม่จบหลวงตาไม่คิดจะห่วงอนาคตของกูมั่งเหรอ”

   “มึงก็กลับไปให้พ่อให้แม่มึงเลี้ยงสิ่ มึงเหลือแค่เทอมเดียวก็จบแล้ว”แสนดีเถียงแล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากย่ามกลับมา แมนเห็นว่าคนเด็กกว่าไม่เกรงกลัวตนแถมยังไม่ยอมปล่อยสายย่ามก็สะบัดมือฟาดแก้มแสนดีอย่างแรงจนคนเด็กกว่าล้มลงไปกองกับพื้น เมื่อแสนดีเสียหลักพลาดท่าแมนก็กระชากย่ามจนหลุดติดมือมา แสนดีรีบถลาจะเข้าไปแย่งหากแต่เด็กน้อยกลับโดนแมนถีบเข้ากลางอกจนพลัดตกลงไปในหลุม แมนฉวยจังหวะนั้นรีบวิ่งหนีไปทันที แสนดียันกายลุกขึ้นตะกายขึ้นออกมาจากก้นหลุมก็ไม่ทันเสียแล้ว หลังของแมนลับหายไปผ่านดงกล้วยข้างวัด แสนดีกำหมัดตัวสั่นเทิ้มน้ำตาไหลด้วยความโกรธ ก่อนจะตะเบ็งเสียงตามหลังจนดังลั่นว่า


   “ไอ้แมน ไอ้เหี้ย!!”


   พระทรงโปรดเดินตามหาแสนดีไปที่ลานวัดแต่ไม่พบ เมื่อถามจ่อยเด็กใบ้ชี้มือไปที่ท้ายวัดเขาจึงเดินตามไปตามที่จ้อยชี้ แต่ยังไม่ทันถึงหลุมขยะ แมนก็พรวดพราดวิ่งออกมาจากดงกล้วยท้ายวัดจนชนเอากับพระทรงโปรด แมนมีท่าทางและสีหน้าตกใจเมื่อตั้งหลักได้มันก็คว้าย่ามที่หลุดมือขึ้นมาแล้ววิ่งหนีไปพอดีกับได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของแสนดีตะโกนตามหลังมา พระทรงโปรดจึงได้รีบเดินไปตามต้นเสียงนั้น ภาพที่เห็นคือแสนดีเนื้อตัวมอมแมมจากเศษขี้เถ้าในหลุมขยะกำลังยืนตัวสั่นน้ำตาไหลด้วยความโกรธ พระโปรดรีบเดินเข้าไปดึงตัวเด็กชายที่ส่งเสียงร้องไห้ด้วยความแค้นใจมาอยู่ข้างตัวก่อนจะนั่งลงให้ความสูงเสมอกัน
   “เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม?”พระโปรดจับตัวแสนดีหันไปหันมาด้วยความเป็นห่วง

   “เป็นอะไร แมนทำอะไรแสนดี?”

   “หลวงพี่...ไอ้แมน...ฮึก...”แสนดีชี้นิ้วไปตามเส้นทางที่แมนวิ่งหนีไป สะอึกสะอื้นอย่างเด็กที่เสียใจหนัก

   “ทำไม? แมนเขาทำไม?”ยิ่งเห็นแสนดีร้องไห้ใจของพระโปรดก็ร้อนรน แสนดีในยามนี้ดูเปราะบางมากเสียเหลือเกิน

   “ไอ้แมนมันแย่งย่ามที่ใส่เงินหลวงตาไปแล้วหลวงพี่ มันถีบหนูตกลงไปในบ่อขยะ”แสนดีฟ้องด้วยความแค้นเคืองใจ เด็กน้อยใช้หลังมือป้ายน้ำตาอย่างลวก ๆ จนพระทรงโปรดต้องจับไว้แล้วยกชายสบงเช็ดให้

   “เอา ๆ ไม่ต้องร้อง เงินทองของนอกกาย ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวกลับไปอาบน้ำอาบท่าแล้วไปกราบเรียนท่านเจ้าอาวาสท่านเสียว่าแมนเขาทำแบบนี้ ท่านจะได้จัดการให้”พระทรงโปรดจับหัวของแสนดีโคลงไปมา ทั้งสงสารทั้งเอ็นดูเจ้าเด็กตรงหน้า แสนดีแม้จะอยากด่าแมนให้มากกว่านี้แต่ก็จำต้องเงียบแล้วเดินตามหลวงพี่กลับกุฏิ ในใจนั้นนึกแช่งชักหักกระดูกแมน

คอยดูเถอะถ้าไอ้แมนกลับมา แสนดีจะให้เด็กวัดกับพระทรงโปรดช่วยกันจับมันมาที่บ่อขยะแล้วแสนดีคนนี้แหละจะถีบแมนลงไปบ้าง!!

แต่เหมือนแมนจะรู้ว่าถ้ากลับมาอาจจะโดนหลวงพ่อเจ้าอาวาสดุด่า แมนไม่หวนกลับมาที่วัดอีกเลย ทิ้งไว้เพียงย่ามกับของ ๆ หลวงตาแช่มโดยเอาไปแค่เงินไว้ให้แสนดีดูต่างหน้า แสนดีจึงทำอะไรไม่ได้ แม้จะสูญเงินจำนวนมากกว่าหมื่นบาทที่หลวงตาอุตส่าห์เก็บออมไว้ให้แสนดี แต่แสนดีก็ยังได้ย่ามของหลวงตาคืนแค่นั้นเขาก็พอใจแล้ว



   “แม่จัดการเรื่องเอกสารรับรองบุตรของแสนดีเรียบร้อยแล้วนะคะ ส่วนเรื่องโรงเรียนใหม่ของแสนดีก็เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พอพระสึกก็พาแสนดีเข้ากรุงเทพไปด้วยได้เลย”คุณปราณีที่แวะมาหาพระทรงโปรดก่อนครบกำหนดที่จะสึกสองวันเอาเอกสารเกี่ยวกับแสนดีมาให้พระทรงโปรดตรวจสอบดูอีกครั้ง เป็นใบมอบอำนาจให้คุณปราณีเป็นผู้ปกครองเด็กชายรวีกานต์อย่างสมบูรณ์โดยนางสะอาดและนายมาโนชยินยอมอย่างถูกต้องครบถ้วน พระทรงโปรดตรวจทานดูแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

   “ตอนนี้ก็เท่ากับแสนดีเป็นลูกของโยมแม่อีกคน”พระทรงโปรดเอ่ยเย้าผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ คุณปราณีนั้นดีใจนักเมื่อพระทรงโปรดโทรไปเล่าถึงสิ่งที่หลวงตาแช่มฝากฝังไว้ ด้วยนึกเอ็นดูแสนดีตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ หล่อนให้ทนายจัดการเอกสารสำหรับรับรองบุตรบุญธรรมรวมทั้งหาโรงเรียนให้แสนดีได้เข้าเรียนเป็นโรงเรียนเอกชนที่มีชื่อเสียงและอยู่ไม่ไกลกับคอนโดของทรงโปรด

   “จริง ๆ น่าจะให้น้องไปอยู่บ้านกับแม่”คุณปราณีบอกจุดประสงค์ของตัวเอง หล่อนอยากเป็นคนเลี้ยงดูแสนดี อยากมีลูกซักคนมาอยู่ใกล้ตัวเพราะลูกชายทั้งสามคนของหล่อนนั้นต่างแยกบ้านไปมีชีวิตส่วนตัว หล่อนเองนั้นเมื่อไม่มีลูก ๆ อยู่ด้วยบ่อยครั้งก็นึกเหงา เมื่อมีแสนดีเข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวก็อยากยึดแสนดีไว้ใกล้ตัว

   “ให้อยู่คอนโดกับอาตมาก่อนเถอะโยมแม่มันใกล้โรงเรียนจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางตอนเช้า ๆ สงสารเด็กมันไม่อยากให้ต้องโตบนรถ เอาไว้เย็นวันศุกร์ค่อยพากลับไปค้างที่บ้านนะครับ”

   “แล้วตกลงจะให้แม่ทิ้งรถแล้วขับกลับกรุงเทพเองจริง ๆ เหรอคะ”คุณปราณีถามอย่างเป็นห่วงเพราะพระทรงโปรดโทรไปบอกให้ผู้เป็นมารดาเอารถของเขามาจอดที่วัดหลังจากสึกแล้วเขาจะเป็นคนขับกลับกรุงเทพเอง พระทรงโปรดพยักหน้าลงน้อย ๆ เป็นการยืนยันคำพูด

   “แม่เป็นห่วง”

   “ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเลยโยมแม่ จะเย็นแล้วโยมแม่กลับบ้านเถอะครับ ไม่ต้องเป็นห่วง สึกเรียบร้อยก่อนออกเดินทางจะโทรบอกนะครับ คงแวะไปนอนบ้านก่อนซักอาทิตย์ จะเอาแสนดีไปทำความคุ้นเคยกับบ้านด้วยโยมแม่เตรียมห้องไว้ให้น้องเถอะครับ”

   “อย่างนั้นก็ได้ค่ะ ส่วนเรื่องเสื้อผ้าของใช้ให้น้องใช้ของเดิมไปก่อน เดี๋ยวไปถึงกรุงเทพค่อยพาไปซื้อจะได้ถูกใจเจ้าตัวด้วย งั้นแม่กลับเลยแล้วกันนะคะ”คุณปราณีลาพระลูกชายโดยที่พระทรงโปรดเดินลงไปส่งผู้เป็นแม่ รถเบ็นซ์สีดำเงาปลาบของตนเองจอดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ส่วนรถของคุณปราณีนั้นสีบลอนด์เงินมีคนขับรถนั่งรออยู่ใต้ต้นโพธิ์ร่มรื่น เมื่อเห็นผู้เป็นเจ้านายทั้งสองเดินลงมาจากศาลาด้านบนก็รีบลุกขึ้นมายืนรอทันทีอย่างรู้งาน

   “ฝากโยมแม่ด้วยนะลุงพุทธ”

   “ครับท่าน ไม่ต้องห่วงครับกระผมจะดูแลคุณท่านอย่างดีเลยครับ”ลุงพุทธที่เป็นคนขับรถเก่าแก่ของบ้านรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนพระทรงโปรดนึกขำ

   “ไม่ต้องซิ่งล่ะ ค่อย ๆ ไป แก่แล้วสายตาไม่ดีแล้วมั้ง”แกล้งหยอกคนขับรถคนสนิทเล่น ลุงพุทธได้แต่ทำหน้าทำตาใส่ไม่กล้าเถียงเล่นเหมือนตอนคุณโปรดยังไม่บวช พระทรงโปรดยืนมองท้ายรถของมารดาลับหายออกไปจากสายตาแต่ถูกแทนที่ด้วยภาพเด็กชายที่ผมสีบลอนด์เริ่มขึ้นใหม่กำลังเดินกลับจากการสอบวันสุดท้าย ไอ้ด่างรีบวิ่งไปต้อนรับล้อมหน้าล้อมหลังร้องหงิงด้วยความดีใจแทบจะพาคนเป็นเจ้านายล้มคะมำแล้วอดยิ้มให้กับภาพตรงหน้าไม่ได้

นี่สินะที่พระพุทธเจ้าท่านเคยตรัสเมื่อยามพระราหุลประสูติว่าห่วงเกิดแล้ว

เพราะเมื่อเขาตัดสินใจรับแสนดีเข้ามาในชีวิตนั่นเท่ากับว่าเขากำลังสร้างบ่วงให้กับตัวเอง บ่วงที่จะร้อยรัดเขาและแสนดีไว้ด้วยกันอย่างแยกไม่ออกจนกว่าแสนดีจะโตและพร้อมที่จะก้าวออกไปใช้ชีวิตของตัวเองได้ในภายภาคหน้า

เขาไม่เคยต้องดูแลใคร แสนดีเป็นคนแรกที่เขาต้องดูแล

ทรงโปรดไม่รู้หรอกว่าตนจะทำหน้าที่นั้นได้ดีแค่ไหน

เขารู้แต่เพียงว่าเขาจะทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุด ดีเท่าที่เขาจะทำให้กับแสนดีได้

เขาจะให้ความรัก ให้โอกาส ให้ชีวิตใหม่กับแสนดี

มันอาจจะยากกับการดูแลชีวิตใครสักคน แต่เขามั่นใจว่าเขาทำได้


....................................


ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2640
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
อยากให้พาจ่อยไปด้วยอีกคนจัง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด