Faculty of Love . 2 : เมื่อหินผาจรดสายน้ำ l ครั้งที่ "21" [END] l P.23 07-04-63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Faculty of Love . 2 : เมื่อหินผาจรดสายน้ำ l ครั้งที่ "21" [END] l P.23 07-04-63  (อ่าน 53362 ครั้ง)

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ทำไมพี่หินผาถึงรีบทักแชทมาหาหว่า?  แค่นุ้งสายน้ำกดถูกใจทู้เตตัสเก่า ๆ แค่นั้นเองนะ

หรือว่า...พี่แกแอบสนใจนู๋สายน้ำอยู่เอ่ย?

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ตกลงก็ใส่ใจด้วยกันทั้งคู่นั่นแหล่ะ  o18

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
เอ็นดูสายน้ำ พี่รับแอดก็ใจชื้นแล้ว ไปตามส่องพี่
แล้วพี่ทักมา มีอาการกว่า แถมนอนฝันดีเพราะมีเพลงกล่อมด้วย

ตลกหินผา หยอดหรอ มาไวไปไว กลัวน้องนอนดึก

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
หรือจะมีการอ้อยกันเกิดขึ้นนะ

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
 ยังไง​ พี่หิน​   รอน้องมาส่องเฟสป่าว

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +169/-9
แอบจับผิดน้องหรอคะพี่หินผา :)

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
เอ...น้องที่พี่หินพูดว่าเคยเรียนรำมาด้วยกันนี่ใช่น้องน้ำหรือเปล่าน้าาาาา
คิดถึงพี่กันต์จังเลย...คนนี้นี่ค่าตัวแพงกว่าคือ..มาแค่ชื่ออ่ะ

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
แหน๊ รับได้เพราะเพลงที่พี่แชร์

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออนไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
แหมพี่หินทักน้องกลับมาทันทีเชียว ปกติน่าจะไม่ค่อยเล่นโชเชียลนี่นา เอ็นดูน้องล่ะสิ  :hao3:

ออฟไลน์ fammykiki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ fangiily

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 613
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +741/-12

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #เมื่อหินผาจรดสายน้ำ ด้วยนะคะ
ไม่ขออะไรมาก คอมเมนต์ให้กำลังใจกันหน่อยก็ดีจ้า
อย่าเป็นนักอ่านเงาเลย คนแต่งหมดกำลังใจเนอะ






ครั้งที่ | “3”







“วันนี้เลิกคลาสได้ เจอกันคาบหน้าเด็ก ๆ” อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องว่าจบก็เดินออกจากห้องไป นักศึกษาที่นั่งอยู่ก็เริ่มทยอยเดินออกจากห้อง



“ไปกินข้าวไหนกันดี” แบงก์เอ่ยถามในระหว่างที่เดินออกจากห้องเรียน หมดคาบนี้ก็เป็นช่วงพักพอดี ก่อนที่จะมีเรียนต่อในตอนบ่าย



“ตอนบ่ายมีเรียน ไปกินที่โรงอาหารก็ได้มั้ง นี่ก็จะบ่ายโมงแล้วคนคงไม่เยอะเท่าไหร่แล้วล่ะ” เบลพูดพลางมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์



วิชาเรียนในคณะของพวกเขาจะว่าแปลกก็แปลก เพราะตอนเช้าเวลาเรียนมักจะคาบเกี่ยวช่วงกลางวัน เริ่มเรียนเก้าโมง เลิกบ่ายโมง ข้อดีก็มีเพราะตอนเช้าไม่ต้องรีบมาก แถมตอนพักคนก็ไม่เยอะไม่ต้องไปแย่งที่นั่งกันในโรงอาหาร แต่ลำบากนิดหน่อยตอนเวลาเลือกวิชาที่จะลงเรียนในตอนบ่าย เพราะคณะอื่นส่วนใหญ่จะเริ่มคาบเรียนตอนบ่ายโมง



พวกเขาทั้งห้าคนเดินไปยังโรงอาหารกลางที่อยู่ไม่ไกลจากคณะมากนัก เพราะเป็นเวลาบ่ายแล้วคนในโรงอาหารจึงไม่ค่อยแน่นเท่าไหร่ มีโต๊ะให้เลือกนั่งได้ พวกเขาเลือกนั่งด้านนอก โต๊ะริมเสา ใกล้ ๆ กับสวนที่จัดเอาไว้



วางกระเป๋าจองที่เรียบร้อยก็แยกกันไปซื้อข้าว สายน้ำกวาดสายตาไปตามร้านอาหารก่อนจะเลือกไปยืนต่อแถวที่ร้านขายข้าวมันไก่ ไม่นานก็ได้ข้าวมันไก่มาถือไว้ในมือ แวะซื้อน้ำเปล่าหนึ่งขวดแล้วจึงเดินกลับไปที่โต๊ะ



ไม่มีใครพูดคุยอะไรต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวเพราะหิว เงยหน้าขึ้นมองกันอีกทีก็ตอนที่อาหารในจานนั้นหมดเกลี้ยงแล้ว รวมจานซ้อนกันก่อนที่ตั้มที่นั่งด้านนอกจะลุกเอาจานไปเก็บให้แล้วเดินกลับมานั่งที่เดิมอีกรอบ



“นั่นพี่หินผากับพี่เดียร์นี่” สายตาของทุกคนหันไปมองตามสายตาของมะนาว เพื่อนสาวอีกคนในกลุ่ม ก่อนจะเห็นรุ่นพี่ปีสี่ที่รู้จักและสนิทสนมกันพอสมควรเดินมาที่โรงอาหาร “พวกพี่เขาเป็นแฟนกันหรือเปล่านะ ดูสนิทกันจัง”



“ก็จริงนะ ดูพี่หินผายอมพี่เดียร์ตลอดเลย” แบงก์เองก็ชักจะเห็นด้วยกับคำพูดของมะนาว หันไปมองรุ่นพี่ทั้งสองคนอีกรอบ



มือของหินผายกขึ้นวางบนผมของคนที่เตี้ยกว่าแล้วยีไปมา อีกคนก็ทำท่าทางเหมือนจะโวยวายให้หินผาหัวเราะขำแล้วก็ยอมละมือออกจากผมนั้นเปลี่ยนมาเป็นพาดแขนไว้ที่ไหล่ของเดียร์แทน ทั้งคู่หยุดยืนอยู่ตรงบันไดขึ้นเหมือนกำลังรอใครสักคนก่อนที่จะเห็นรุ่นพี่อีกคนวิ่งเข้ามาหา



“แต่เราได้ข่าวมาว่าพี่เดียร์มีแฟนแล้วนี่” เบลพูดขึ้นมา



“อย่างนั้นเหรอ พี่เดียร์อาจจะมีแฟน แต่พี่หินผาก็อาจจะชอบพี่เดียร์ก็ได้นี่นา ดูตามใจแล้วก็ยอมให้ตลอดเลย” ตั้มคิดไปอีกอย่าง



สายน้ำนั่งฟังเพื่อน ๆ แสดงความคิดเห็นเงียบ ๆ หันไปมองคนที่ถูกพูดถึงอีกรอบก่อนจะเบนสายตากลับมาหาเพื่อนในกลุ่ม



“อ้าว! ไง น้อง ๆ” เสียงทักทายของรุ่นพี่กลุ่มที่กำลังพูดถึงดังขึ้นให้พวกเขาพากันชะงัก ยกมือไหว้รุ่นพี่ทั้งสามคนทันที



“สวัสดีครับพี่ ๆ”



“สวัสดีค่ะ”



“จ้า” ทัชยิ้มรับคำทักทายของรุ่นน้อง “ไม่มีเรียนกันเหรอ”



“มีอีกทีตอนบ่ายสองค่ะ” มะนาวตอบคำถามของรุ่นพี่



“ออ... เลยนั่งเล่นคุยกันอยู่นี่”



“ค่ะ กำลังคุยถึงพวกพี่ ๆ เลย” เบลพูด ก่อนจะทำตาโตเมื่อเผลอสารภาพออกไปว่ากำลังพูดถึงพวกเขาทั้งสามคน อีกความหมายหนึ่งก็คือกำลังนินทาอยู่เลย เจ้าตัวยกมือไหว้พลางยิ้มแหย “ขอโทษค่ะ พวกเราไม่ได้นินทาพี่ ๆ นะคะ”



แต่รุ่นพี่ทั้งสามคนไม่มีใครโกรธ อีกทั้งยังหัวเราะให้กับความโก๊ะของรุ่นน้องคนนี้ “ไม่เป็นไร ๆ แล้วพูดอะไรถึงพวกพี่กันอยู่ล่ะ”



พวกเขาเหลือบตามองกันก่อนจะหันกลับมาทางรุ่นพี่อีกรอบ เป็นแบงก์ที่ตอบคำถามของทัชที่ถามมาเมื่อครู่ “ก็... กำลังคุยกันว่าพี่หินผากับพี่เดียร์ ดูเหมือนเป็นแฟนกันเลยน่ะครับ”



จบประโยค ทัชกับเดียร์ก็หัวเราะออกมา ส่วนอีกคนที่ถูกพาดพิงด้วยก็แค่ยิ้มอย่างตลกเท่านั้น เดียร์โบกมือไปมาพลางตอบ “ไม่ใช่ ๆ พี่กับหินไม่ได้เป็นแฟนกัน”



“สงสัยไอ้หินโอ๋มึงเกินไปว่ะ คนเลยชอบคิดว่าพวกมึงเป็นแฟนกัน” ทัชหันมามองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองคน ก่อนจะชี้หน้าเพื่อนตัวสูง “หรือมึงแอบชอบไอ้เดียร์วะ!!”



คำถามของทัชทำเอาทุกคนหันมามองหินผา เหมือนกำลังรอฟังคำตอบ แม้แต่เดียร์เองก็ยังหันมามองอย่างสนใจ “มึงชอบกูเหรอ”



คนโดนถามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยกมือดีดหน้าผากเพื่อนตัวเล็กไปหนึ่งทีจนเจ้าตัวยกมือลูกหน้าผากพลางร้องเจ็บ พอดีดหน้าผากเดียร์เสร็จก็หันไปเคาะหัวเพื่อนอีกคนที่แสดงความคิดเห็นประหลาด ๆ ออกมา



“พวกมึงก็คิดได้” หินผาถอนหายใจอีกรอบ “กูไม่นิยมของแปลกแบบไอ้นี่ อย่างเจ้านี่ให้พี่กันต์เขาไปเถอะ คนแรก คนเดียว และคนสุดท้ายที่จะเอามันอยู่”



ทัชหัวเราะเสียงดังกับคำตอบของเพื่อน ส่วนเดียร์ทำหน้าง้ำหน้างอใส่เพื่อน รุ่นน้องที่ฟังอยู่ก็อยากจะหัวเราะแต่ก็เกรงใจรุ่นพี่เลยได้แต่ยิ้มขำปนยิ้มแหย



“เอาเป็นว่าเคลียร์นะ พี่กับเดียร์ไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วพี่ก็ไม่ได้ชอบเดียร์ด้วย” หินผาหันมาพูดกับรุ่นน้องด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ ให้น้อง ๆ ขานรับกันอย่างพร้อมเพียง “ออ... สายน้ำ เย็นนี้ซ้อมที่สตูฯ หรือเปล่า”



คนถูกถามที่นั่งฟังบทสนทนาเพลิน ๆ สะดุ้ง เงยหน้ามองคนถามก่อนจะคิดประมวลผลอยู่ในใจแล้วจึงพยักหน้ารับ “ใช่ครับ เสร็จจากทางกองประกวดก็มาซ้อมที่สตูฯ เหมือนเดิมครับ”



“ประมาณกี่โมง”



“อือ... วันนี้พี่กองนัดเร็ว สักหนึ่งทุ่มผมก็คงไปซ้อมที่สตูฯ แล้วล่ะครับ”



หินผาพยักหน้ากับคำตอบของรุ่นน้อง “โอเค เย็นนี้พี่ว่าง เดี๋ยวพี่จะเข้าไปช่วยดูให้นะ” ส่งยิ้มใจดีให้ก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกสองคนที่ไม่รู้ยืนเถียงอะไรกัน “ไปพวกมึง ไปกินข้าวเดี๋ยวจะได้ไปตรวจแบบกันต่อ”



"เออ ๆ” ทั้งสองคนรับคำ



“พวกพี่ไปแล้ว เอาไว้เจอกันใหม่นะ” เดียร์หันมาโบกมือให้กับรุ่นน้องก่อนจะเดินตามเพื่อนอีกสองคนไป



พวกรุ่นน้องก็ได้แต่ยิ้มให้กับท่าทางของรุ่นพี่ ก่อนที่ทุกคนจะหันกลับมาที่โต๊ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นบ้าง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านบ้างอย่างที่ทำเวลาพวกเขาว่าง เพื่อรอเรียนในคาบต่อไป



แบงก์สะกิดตั้มเบา ๆ พลางพยักเพยิบไปที่ใครบางคนที่ดูเหมือนจะนั่งเหม่อลอย มะนาวกับเบลเองก็เหมือนจะสังเกตเห็นเหมือนกัน พวกเขาทั้งสี่คนมองหน้ากันก่อนที่แบงก์จะเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ปกติ แต่คนโดนเรียกก็ยังไม่รู้สึกตัว เรียกซ้ำอยู่หลายครั้งก็ไม่ได้รับความสนใจ จนสุดท้ายแบงก์ก็ต้องตีมือพร้อมกับเอ่ยเรียกคนที่นั่งเหม่อด้วยเสียงที่ดังขึ้นมา



“สายน้ำ!”



คนโดนเรียกสะดุ้งด้วยความตกใจ หันกลับมามองเพื่อน ๆ ในกลุ่มอย่างงง ๆ “อ อะไร... มีอะไรหรือเปล่า”



“พวกกูสิต้องถามมึง มีอะไร นั่งเหม่อเชียวนะ กูเรียกหลายรอบแล้วไม่หือ ไม่อือ เลยนะมึง” แบงก์ว่า ส่ายหน้าให้กับอาการเหม่อลอยของเพื่อน



“นั่นน่ะสิ เอาแต่เหม่อ เป็นอะไรหรือเปล่า” มะนาวถามย้ำ



“อ่า... เปล่าหรอก ไม่ได้เป็นอะไร แค่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง” สายน้ำยิ้มให้กับเพื่อน



แต่ดูเหมือนว่าแต่ละคนจะไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่สายน้ำพูดสักเท่าไหร่ เพราะเดี๋ยว ๆ สายตาของสายน้ำก็หันไปทางอื่น แล้วจึงวกกลับมามองหน้าเพื่อน คนอื่น ๆ เลยหันซ้ายหันขวาเพื่อมองตามสายตาของสายน้ำ



“มองพวกรุ่นพี่อยู่เหรอ” เบลที่มองตาม สายตาสะดุดอยู่ที่โต๊ะที่รุ่นพี่นั่ง “พวกพี่เดียร์ มองพี่เขาอยู่เหรอ”



“ม มองไปเรื่อย ๆ ไง”



“อะไรมึง ๆ แอบมองรุ่นพี่อยู่เหรอวะ” ตั้มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกมือขึ้นกอดคอสายน้ำ “ไหนมึง แอบมองใคร อย่าบอกนะว่ามึงแอบมองพี่เดียร์อยู่อ่ะ ชอบพี่เขาเหรอวะ”



คนโดนถามทำตาโต ทั้งส่ายหน้าทั้งยกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม่ใช่! กูไม่ได้ชอบพี่เดียร์โว้ย คิดไปได้นะมึงเนี่ย”



“ก็มึงอ่ะ! เอาแต่มองไปทางโต๊ะพี่เดียร์เขาอยู่ได้ ไม่เรียกว่าชอบแล้วจะเรียกว่าอะไรวะ” ตั้มยังคงทำหน้าตาไม่เชื่อในสิ่งที่สายน้ำปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทักถามอะไรต่อเบลก็ร้องขึ้นมาเสียก่อนว่าใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว พวกเขาทั้งหมดจึงรีบหยิบกระเป๋า หยิบของแล้วพากันเดินไปที่ห้องเรียน ตั้มก็เลยลืมเรื่องที่ตั้งใจจะถามไปเสียสนิทใจ



แต่คงไม่ใช่กับเพื่อนสาวคนนี้ที่ขยับมาเดินข้าง ๆ สายน้ำ ปล่อยให้เพื่อนคนอื่นเดินนำหน้าไป คนที่เป็นถึงเดือนคณะหันมามอง “ว่ายังไงเบล”



“น้ำไม่ได้ชอบพี่เดียร์ใช่ไหม” อีกฝ่ายถามกลับมาให้สายน้ำพยักหน้ารับก่อนที่เจ้าตัวจะชะงัก ตาโตกับประโยคต่อมาของเพื่อน “แต่ชอบพี่หินผาใช่ไหม”



“อ อะไรนะ” นานหลายวินาทีกว่าสายน้ำจะหาเสียงของตัวเองเจอ ถามออกไปอย่างไม่แน่ใจว่าเพื่อนของตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า



“สายตาผู้หญิงน่ะเฉียบกว่าสายตาผู้ชายนะ น้ำมองโต๊ะพี่เดียร์ก็จริง แต่สายตาไม่ได้อยู่ที่พี่เดียร์เลย อยู่ที่พี่หินผาตลอด ตอนที่พวกพี่เขาเดินมาที่โต๊ะก็เหมือนกัน น้ำก็เอาแต่มองพี่หินผาคนเดียวเลย” เบลพูดยิ้ม ๆ “ขนาดเราไม่ได้ตั้งใจจะสังเกตแต่หันไปเจอทีไรสายตาน้ำก็อยู่ที่พี่หินผาตลอด”



“อ่า...” สายน้ำได้แต่ยกมือขึ้นลูบผมตัวเองอย่างไม่รู้จะตอบอะไรออกไปดี



“ไม่ต้องห่วงหรอก เราไม่ห้าม ไม่ว่า ไม่รังเกียจ แล้วก็... ไม่บอกใครด้วยถ้าน้ำยังไม่พร้อมน่ะ”



“ขอบคุณนะเบล” สายน้ำยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนสาว



เบลหัวเราะเบา ๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นโบกไปมาก่อนจะเอ่ยเชิงล้อเลียนสายน้ำ “ยอมรับแล้วสินะ ว่าชอบพี่หินผาน่ะ”



สายน้ำตาโตจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า เสียรู้ให้เพื่อนตัวเล็กคนนี้จนได้ ถ้าหากเขาไม่พูดขอบคุณก็ไม่มีอะไรมายืนยันว่าสิ่งที่เบลพูดเป็นความจริง แต่นี่เขาเล่นพูดขอบคุณที่อีกฝ่ายจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับไปแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับการยอมรับกลาย ๆ เลยว่าเขาชอบรุ่นพี่คนนั้นจริง ๆ



“เบล... แกล้งเรานี่” สายน้ำเรียกเพื่อนเสียงยาว



“ไม่ต้องห่วง เราไม่บอกใครจริง ๆ สัญญาเลย” เบลชูนิ้วก้อยให้ดู “สรุปชอบพี่หินผาจริง ๆ สินะ”



“ก็... ใช่แล้วล่ะ” สายน้ำพยักหน้ารับกับคำถาม ก่อนจะรีบพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน “แต่เราไม่บอกนะว่าอะไรเป็นอะไร”



“จ้า ๆ เราไม่ถามก็ได้ เอาไว้ค่อยถามทีเดียวเลย” เบลพูด ยกมือตบไหล่ของสายน้ำเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินไปหาเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เดินนำอยู่ด้านหน้า “เราเอาใจช่วยนะ จีบพี่หินผาให้ติดล่ะ”



เขาไม่ได้คิดที่จะจีบอีกฝ่ายเสียหน่อย...



ประโยคที่ได้แต่คิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป



ใบหน้าของสายน้ำหันกลับไปทางโรงอาหารอีกครั้งแม้จะเดินออกมาได้พอสมควรแล้ว แต่เพราะรู้ว่าใครบางคนยังคงนั่งอยู่ที่นั่นเขาถึงได้หันไปมอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปโรงอาหารเอาไว้แล้วจึงรีบเดินตามเพื่อน ๆ ไปต่อ



พวกเขาเลือกที่นั่งโซนตรงกลาง หลังห้องเพื่อที่จะได้สามารถมองเห็นจอโปรเจคเตอร์ที่อาจารย์เอาไว้ฉายสไลด์ได้อย่างชัดเจน อาจารย์ยังไม่เข้าห้อง แต่ละคนจึงหากิจกรรมทำระหว่างรออาจารย์ผู้สอน



สายน้ำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเหมือนกับเพื่อนคนอื่น ๆ เข้าแอปฯ สำหรับแต่งรูปเพื่อปรับแสงรูปโรงอาหารที่เขาเพิ่งถ่ายมาเมื่อครู่ จนได้สีภาพที่ถูกใจก็เปลี่ยนไปเข้าอีกแอปฯ แทน และจัดการโพสต์ภาพนั้นลงไปพร้อมข้อความสั้น ๆ



I am a slow walker, but I never walk back



แม้ว่าตอนนี้ความต้องการของเขาจะมีเพียงที่ได้เฝ้ามองและเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแค่นั้น แม้ในอนาคตข้างหน้า เขาจะยังไม่คิดที่จะเริ่มก้าวไปหน้าข้าง แต่เขาก็จะไม่มีวันเดินถอยหลังกลับไปหาวันที่เขาไม่ได้ ‘รัก’



เพราะถ้าที่สายน้ำจำได้ ก็ไม่มีวันไหนเลยที่ ‘ไม่รัก’







❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖

มาแล้วค่า~
มาช้าหน่อยรอบนี้ ขอโทษด้วยค่ะ ตอนแรกตั้งใจจะมาเร็วกว่านี้
แต่ติดภารกิจบางอย่างเลยมาอัปไม่ได้ เลยได้มาวันนี้แทนค่ะ
ผ่านมา 2 ตอน แม้คนอ่านจะรู้กันอยู่แล้วล่ะว่าน้องชอบใคร
แต่นี่คือการยอมรับอย่างเป็นทางการครั้งแรกของน้อง

อะไรคือการรักพี่มากขนาดนี้ ก็ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่รัก
นึกไม่ออกเลยว่าในใจน้องเก็บอะไรเอาไว้บ้าง และรักพี่มากขนาดไหน
เอาไว้น้องจะค่อย ๆ เผยความข้างในออกมานะคะ รอกันหน่อยเนอะ

ปล่อยให้จินตนาการเอาเองว่าใจน้องรักพี่แค่ไหน
ส่วนใจพี่ค่อยว่ากันอีกทีค่า อิอิ
เจอกันคราวหน้านะคะ

#เมื่อหินผาจรดสายน้ำ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2019 23:21:34 โดย fangiily »

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ก็แค่อยากรู้ว่า...ทำไมสายน้ำถึงรักมั่นในหินผาถึงขนาดตามมาเรียนในรั้วคณะและมหาวิทยาลัยเดียวกัน

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
สายน้ำดูรักหินผามากๆเลยอ่ะ ชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าเพราะอะไ :-[

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
โอ้ยยยยยย อยากรู้ใจจะขายรอน ๆ แล้วว่าน้ำไปรู้จักหินตอนไหนหว่า  :m28:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
งุ้ยยยย รอเลยยยยย

ออนไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
อะไรยังงัยน้องสายน้ำ รักพี่หินผามาตั้งนานแล้วสิเนี่ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
ไปเจอกันที่ไหนนะคู่นี้​ ถึงทำให้สายน้ำอยากมาเรีนนที่นี่

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1693
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
ลุ้นต่อไป

เมื่อไรพี่หินจะกิ๊กน้อง

ออฟไลน์ fammykiki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ต้องเคยเจอกันแน่ๆเลย  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
พี่หินทำอะไรน้ำถึงรักมากขนาดนี้ เจอกันตอนไหนนะ

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
มั่นคงมากเลยนะสายน้ำ

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
เรื่องเป็นมายังไงกันแน่น้า

ออฟไลน์ fangiily

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 613
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +741/-12

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #เมื่อหินผาจรดสายน้ำ ด้วยนะคะ
ไม่ขออะไรมาก คอมเมนต์ให้กำลังใจกันหน่อยก็ดีจ้า
อย่าเป็นนักอ่านเงาเลย คนแต่งหมดกำลังใจเนอะ






ครั้งที่ | “3”






❖ ❖ ❖ ต่อค่ะ 70% ❖ ❖ ❖






“ขาซ้ายต้องก้าวมาข้างหน้าอีกหน่อย หันมาด้านหน้าด้วยตอนนี้เราเอียงไปด้านข้างนะ ก้าวเท้าซ้ายมาหน้าอัด  ยกเท้าขวาเตะเท้ามาข้างหน้า ใช่... แบบนั้นแหละ มือขวาถือขวานแตะเอาไว้ที่เหนือเข่า” เสียงของหินผาดังขึ้นภายในห้องสตูดิโอที่สายน้ำมักมาใช้ในการซ้อมรำสำหรับการประกวดดาวเดือนที่กำลังจะมาถึง



“ครับ” สายน้ำรับคำพลางตั้งสมาธิกับการซ้อมรำให้มากขึ้น แต่สติของเขาก็มักจะกระเจิงทุกที



“วงอย่าตกสิ ขึ้นมาอีก ระดับนี้” หินผาเดินเข้าไปใกล้ จับมือและแขนของสายน้ำให้ยกขึ้นเพื่อให้ตั้งวงได้ในระดับที่เหมาะสม



“ครับผม”



“ท่านี้ไม่ต้องหันมาทั้งตัวแบบนั้น หันมาแค่หน้าพอ ท่าต่อไปถึงได้บิดตัวมา” เปลี่ยนจากจับแขนเป็นจับไหล่แล้วดันตัวสายน้ำให้หมุนตามมือ “วันนี้เราดูไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่เลยนะ”



สายน้ำถอนหายใจเบา ๆ ปล่อยแขนที่กำลังตั้งวงอยู่ในตกลงข้างลำตัว “นิดหน่อยครับ คงเพราะว่าวันนี้เหนื่อย ๆ ด้วย เลยทำให้ไม่มีสมาธิ”



“อย่างนั้นพักก่อนเถอะ”



“ครับ” สายน้ำเดินไปหยิบขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่ข้างกระเป๋ามายกดื่ม ทิ้งตัวลงนั่งพิงกับผนังห้อง เหยียดขายาวเพราะรู้สึกปวดขาจากการย่อยกอยู่หลายครั้ง



“แล้วซ้อมของส่วนกลางเป็นยังไงบ้าง” หินผาตามมานั่งลงใกล้ ๆ กันพลางเอ่ยถาม



“ก็โอเคครับ ช่วงนี้พี่ ๆ เขาไม่ได้ซ้อมหนักเท่าไหร่เพราะให้เวลาพวกผมซ้อมการแสดงความสามารถพิเศษแทน แต่เดี๋ยวใกล้ ๆ ประกวดก็จะเรียกซ้อมอีกครับ” สายน้ำตอบคำถาม



“ก็ดีแล้วล่ะ ยังไงก็อย่าทิ้งเรื่องเรียนล่ะเข้าใจไหม”



คนถูกถามพยักหน้าหงึกหงัก “ครับ ผมไม่ทิ้งการเรียนแน่นอนครับ”



“ดีแล้วล่ะ แล้ววันนี้น้ำรินไม่มาซ้อมด้วยกันเหรอ” ถามไปถึงรุ่นน้องที่เป็นดาวคณะอีกคนที่วันนี้ยังไม่เห็นมาที่ห้องซ้อมเลย



“น้ำรินติดไปทำธุระกับที่บ้านครับเลยไม่ได้มา แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมนัดกับน้ำรินจะมาซ้อมกันตั้งแต่ตอนเช้าเพราะไม่มีเรียน”



“อย่างนั้นหรอกเหรอ วันนี้เราก็ซ้อมอีกหน่อยแล้วกัน ไม่ต้องดึกมากจะได้ไปพักเยอะ ๆ พรุ่งนี้ค่อยซ้อมใหม่ ดูท่าจะไม่ค่อยมีสมาธิเลย เรียนเหนื่อยล่ะสิ” หินผาใช้นิ้วเคาะหน้าผากของรุ่นน้องปีหนึ่งเบา ๆ พลางหัวเราะ



สายน้ำยิ้ม หัวเราะรับคำพูดนั้นเพราะเขาก็ไม่มีสมาธิจริง ๆ แต่ไม่ใช่ว่าเขาเหนื่อยจากการเรียน หรือการซ้อมของส่วนกลาง แต่เขาไม่มีสมาธิก็เพราะคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นี่ต่างหาก



วันนี้เป็นวันที่สายน้ำอยากจะแยกร่างตัวเองออกมาเป็นอีกคนแล้วสั่งสอนเสียหน่อยที่ไม่มีสมาธิและหลุดอาการบ่อยเสียเหลือเกิน ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะว่าอยู่ ๆ ก็โดนเพื่อนจับได้ว่าเขาแอบชอบใคร พอคนที่แอบชอบมาอยู่ใกล้ ๆ ก็เลยพลอยทำให้ตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วสายน้ำสามารถเก็บอาการและความรู้สึกได้ดี



แต่วันนี้เขาหลุดอาการบ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็นตอนที่อีกคนเดินเข้ามาใกล้ จับแขน จับไหล่เขาเพื่อจัดท่าทางการรำ โชคดีที่คนพี่สนใจแต่การสอนเลยไม่ทันได้สังเกตเท่าไหร่ พอสายน้ำตอบไปว่าเพราะเหนื่อยเลยไม่มีสมาธิ ก็เชื่อเสียสนิทใจ



“ขอบคุณพี่หินผานะครับที่มาช่วยดูผมซ้อมเป็นประจำเลย” สายน้ำพูด โดยพยายามที่จะไม่มองหน้าคนเป็นพี่เพราะกลัวว่าหัวใจของตัวเองจะเต้นแรงไปมากกว่านี้



“ไม่เป็นอะไรหรอก มีอะไรก็ถามพี่ได้ ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน จริง ๆ ไม่ใช่แค่พี่หรอก รุ่นพี่ทุกคนก็ถามได้หมดนั่นแหละนะ”



“ครับ ขอบคุณนะครับ ผมจะตั้งใจให้เต็มที่เลย” ทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่หากสาว ๆ เห็นคนตกหลุมรักสายน้ำได้ไม่ยาก



“พร้อมจะซ้อมต่อหรือยัง ทวนท่าอีกสักรอบก็พอแล้วล่ะวันนี้” หินผาลุกขึ้นยืน เห็นแบบนั้นสายน้ำเลยลุกขึ้นตาม “พี่ว่าเราจำท่าได้หมด ให้รำคู่กับน้ำรินเลยก็คงได้ เพราะเก่งทั้งคู่ เก่งกว่าคนมาช่วยสอนอย่างพี่อีกมั้ง”



“ไม่หรอกครับ”



สายน้ำเริ่มซ้อมรำอีกรอบ คราวนี้เขามีสมาธิมากกว่าเดิมทำให้แทบไม่มีข้อผิดพลาดอะไรเลย ทำได้ดีจนหินผาปรบมือให้หลังจากสายน้ำวางมือทั้งสองข้างลงข้างลำตัว



“เยี่ยมเลย รอบนี้ดีมากเลยนะไม่มีผิดเลย นั่งพักก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยกลับห้อง”



สายน้ำพยักหน้ารับกับคำพูดของหินผา เจ้าตัวนั่งพิงผนังแม้การซ้อมรำจะไม่ได้ทำให้เหนื่อยหรือหอบจนเหงื่อยออกท่วมตัว แต่ก็ทำให้ปวดแขนปวดขากับท่าทางที่ใช้ในการรำไม่ใช่น้อย แม้จะเริ่มชินแต่แขนทั้งสองข้างก็ยังมีอาการปวดบ้างจนต้องบีบนวดให้รู้สึกดีขึ้น



“ว่าแต่เราเคยเรียนรำมาก่อนเหรอ” หินผาชวนคุย



“ใช่ครับ ตอนเด็ก ๆ น่ะครับ”



“หือ... เรียนที่ต่างประเทศน่ะเหรอ” หินผาถาม เขาเหมือนจะเคยได้ยินรุ่นน้องปีสองปีสามคุยกันว่าสายน้ำเพิ่งจะย้ายมาจากต่างประเทศ



“ออ... เปล่าครับ ตอนก่อนที่ผมจะย้ายไปต่างประเทศ ผมเคยเรียนตอนเด็ก ๆ ตอนอยู่ต่างประเทศก็มีโอกาสได้รำบ้าง พวกงานแสดงโชว์ศิลปวัฒนธรรมอะไรพวกนี้น่ะครับ แต่ก็ไม่บ่อย” สายน้ำตอบคำถามของหินผา



นั่งพักกันอยู่ไม่นานคนเป็นพี่ก็เอ่ยชวนให้กลับไปพัก ซึ่งก่อนจะแยกย้ายก็แวะกินข้าวที่ร้านแถวหน้ามหาวิทยาลัยกันก่อน สายน้ำได้รู้เรื่องการเรียนในคณะเพิ่มมากขึ้น ได้คำแนะนำในการทำงาน ในการแบ่งเวลาจากคนเป็นรุ่นพี่



“รุ่นพี่ปีสองบอกว่าปีหนึ่งมีทำงานร่วมกับพี่ปีสีด้วยเหรอครับ” สายน้ำถามพลางหยิบแก้วน้ำแดงมาใกล้ตัว



“ใช่ เดี๋ยวเทอมสองพวกเราปีหนึ่งก็จะได้ทำงานกับปีสี่” หินผาตอบคำถามของสายน้ำ “เป็นโปรเจคที่มีมาหลายปีแล้วล่ะ ปีหนึ่งจะได้เริ่มออกแบบบ้านครั้งแรก ทำตามโจทย์ที่ปีสี่เตรียมเอาไว้ให้ เป็นของวิชาออกแบบ ส่วนปีสี่จะวางผังเมือง ผังชุมชนอะไรพวกนี้แหละ เป็นวิชาวางผังเมือง”



“ยากไหมครับ”



“ก็ไม่ยากเท่าไหร่นะ ตอนที่พี่อยู่ปีหนึ่งก็ทำ สนุกดีได้เที่ยว ได้ลงชุมชนด้วย” หินผาพูดไปก็ดึงจานข้าวของน้องมาใกล้ ๆ พร้อมกับตักข้าวที่โดนน้ำแกงของผัดพริกแกงในจานของรุ่นน้องมาใส่จานตัวเอง แล้วตักข้าวสวยร้อน ๆ ที่ไม่โดนน้ำแกงในจานตัวเองไปใส่จานของสายน้ำแทน “กินเผ็ดไม่ค่อยจะได้ก็ยังจะสั่งผัดพริกแกงอีกนะเรา”



“ขอบคุณครับ ก็ผมชอบ... ร้านนี้ทำอร่อยถึงจะเผ็ดเกินไปสำหรับผมก็เถอะ” สายน้ำเอ่ยขอบคุณ หลายครั้งที่พวกเขาได้มีโอกาสมากินข้าวด้วยกันหลังเลิกซ้อม และเพราะไม่รู้จักสั่งอะไรเลยสั่งเมนูผัดพริกแกงตามคนพี่ รสชาติอร่อยถูกปากแต่เผ็ดเกินไป หินผาเลยแบ่งข้าวส่วนที่ไม่เผ็ดของตัวเองให้ และตักของสายน้ำมาแทน



และพอครั้งต่อ ๆ มาที่มากินข้าวด้วยกันก็จะมีการแลกเปลี่ยนข้าวกันแบบนี้เสมอ



“แล้วตอนพวกพี่อยู่ปีหนึ่ง ไปไหนกันเหรอครับ”



“ไปกระบี่น่ะ ที่เกาะลันตา ที่ไปกันก็เพื่อนในกลุ่มแล้วก็รุ่นพี่ที่เราอยู่ด้วย ไปกันเองอาจารย์ไม่ได้ไปคุมด้วย ยกเว้นบางกลุ่มน่ะนะที่อาจารย์ไป” หินผาพูด “เดี๋ยวตอนก่อนปิดเทอมหนึ่งอาจารย์เขาก็จะเรียกคุยเองแหละ ให้จับกลุ่มกันก่อนปิดเทอม เพราะเราจะไปลงชุมชนกันตอนช่วงปิดเทอม เปิดเทอมมาก็เริ่มทำงานเลย”



“ถ้าได้อยู่กลุ่มเดียวกับพี่ก็คงดีสิครับ” สายน้ำเผลอพูดไปอย่างที่ใจคิดก่อนจะตาโตขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพูดอะไรออกไป “อ่า... คือแบบว่า...”



“ก็ได้นะ พี่ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ตอนอาจารย์ให้เลือกรุ่นพี่ก็รีบมาลงชื่อกลุ่มพี่สิ จะได้อยู่ด้วยกันไง” หินผายิ้มรับอย่างใจดี ไม่มีปัญหาอยู่แล้วเรื่องอยู่กลุ่มกับรุ่นน้อง ดีเสียอีกอยู่กับกลุ่มรุ่นน้องที่สนิทกัน “ทำงานจะได้คุยกันง่าย ๆ เพราะพวกเราก็สนิทกัน”



“ครับ... เอาไว้ผมจะคุยกับเพื่อน ๆ ดู”



หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาใด ๆ ต่อ ต่างฝ่ายต่างลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างจริงจัง นั่งพักสักหน่อยหลังจากกินเสร็จก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับไปพักเพราะที่พักของพวกเขาอยู่คนละทางกัน สายน้ำยกมือไหว้รุ่นพี่เป็นการลาก่อนจะเดินไปขึ้นรถเมล์ที่มาจอดที่หน้าป้ายพอดี เขาเลือกเดินไปนั่งที่เบาะหลังสุดและหันไปมองทางกระจกหลัง



เพื่อมองใครอีกคนเดินไปอีกทางจนแผ่นหลังของหินผาลับสายตาไปแล้วนั่นแหละ เขาถึงได้หันกลับมา ก่อนที่สายตาจะหันเหความสนใจไปที่แก้วน้ำแดงในมือที่เขาหิ้วติดมือกลับมาด้วยเพราะยังกินไม่หมด จริง ๆ แล้วมันพร่องไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น เหลืออยู่เกือบเต็มแก้วเลย



ทุกคนที่มากินข้าวกับหินผา รุ่นพี่คนนี้ก็มักจะซื้อน้ำแดงให้เขากิน คงเข้าใจไปแล้วว่าเขาชอบกินน้ำแดงชงนี้



สายน้ำไม่ได้ชอบน้ำแดงชง แต่เพราะคนให้ ที่ทำให้สายน้ำชอบ







แก้วน้ำแดงถูกแช่เอาไว้ในตู้เย็น น้ำแข็งละลายไปบ้างแต่สายน้ำก็ไม่สนใจว่าน้ำแข็งที่ละลายนั้นทำให้น้ำแดงเสียรสชาติไป มันไม่ได้สำคัญเลย เพราะสิ่งที่สำคัญจริง ๆ คือใครเป็นคนซื้อน้ำแก้วนี้ให้ต่างหาก



เจ้าของห้องเดินหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะกลับออกมาในชุดพร้อมนอน มือทั้งสองข้างใช้ผ้าขนหนูขยี้ผมที่เปียกชื้นของตัวเองก่อนจะเอาไปตากเอาไว้ที่ระเบียง เดินไปหยิบน้ำแดงที่แช่อยู่ในตู้เย็นออกมาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าโทรทัศน์



แก้วพลาสติกทรงสูงจัดวาดบนถาดไม้กลม ๆ ก่อนจะตามมาด้วยโหลแก้วใบเล็ก ๆ ที่จัดสวนเอาไว้มาวางเยื้องไปทางด้านหลัง หยิบโทรศัพท์มาเปิดโหมดกล้องแล้วหามุมถ่ายภาพของแก้วน้ำแดง เอารูปที่ถ่ายได้เข้าไปแต่งสีแต่งแสงอีกหน่อย น้ำในแก้วพลาสติกราคายี่สิบบาทก็ดูดีขึ้นมามากเลยทีเดียว



สายน้ำโพสต์ภาพนั้นลงเฟซบุ๊ก แคปชั่นมีเพียงรูปอีโมจิแก้วน้ำอย่างเดียวเท่านั้น คงเพราะแบบนี้หินผาเลยเข้าใจว่าสายน้ำชอบน้ำแดง เพราะทุกครั้งเจ้าตัวจะต้องเอาแก้วน้ำนั้นมาจัดพร็อพถ่ายรูปทุกครั้ง พอลงรูปเสร็จเจ้าตัวก็เอาแต่นั่งมองแก้วน้ำนั้นแล้วยิ้มออกมา



การได้อยู่ใกล้หินผาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่ว่าจะเป็นการที่เขาจะมายืนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยนี้ ในคณะเดียวกันนี้ เพราะไปอยู่ต่างประเทศมาหลายปี รูปแบบการเรียนการสอนของที่ประเทศไทยก็แตกต่างกัน เขาต้องพยายามอย่างมากเพื่อที่จะได้มาอยู่ที่นี่



หรือไม่ว่าจะเป็นการที่เขาได้ใกล้ชิดในตอนที่อีกฝ่ายมาสอนรำ เพราะเขาต้องทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ทำตัวตื่นเต้นเกินกว่าเหตุ ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วใจของเขากำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะได้ใกล้ชิดคนที่แอบรักมาตลอดหลายปี



และสายน้ำมั่นใจว่าความรู้สึกของเขาจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไป



แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดที่จะทำอะไร การได้แอบรัก การได้มาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ก็เกินกว่าที่คิดเอาไว้แล้ว เขาไม่อยากให้ความรู้สึกในใจของเขามาทำลายความรู้สึก และความสัมพันธ์ดี ๆ ที่เกิดขึ้นตอนนี้พังลง ถ้าหากว่าหินผารู้ว่าเขาแอบรักแอบชอบ ด้วยสินัยของอีกฝ่ายคงไม่ใจร้ายตัดรอนความสัมพันธ์ อีกฝ่ายคงไม่หนีหรือถอยห่าง แต่ระหว่างพวกเขาจะต้องมีแต่ความอึดอัด ผลสุดท้ายแล้วก็คงไม่มีใครทนความอึดอัดนั้นได้ และต้องถอยห่างออกไป



สายน้ำไม่อยากจะคิดถึงช่วงเวลานั้นเลย ช่วงเวลาที่หินผาค่อย ๆ ถอยห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน



ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงจะรู้สึกเจ็บปวดมาก และเขาคงทนไม่ได้ การได้แอบชอบ แอบรักอยู่แบบนี้เขาว่ามันดีที่สุดแล้ว



เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเรียกความสนใจของสายน้ำที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ให้กลับมาที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ตัว ทั้งเพื่อน ทั้งรุ่นพี่ต่างเข้ามากดถูกใจแล้วก็คอมเมนต์ใต้ภาพที่เขาเพิ่งจะโพสต์ไป เห็นแบบนั้นสายน้ำเลยเข้าไปตอบกลับคอมเมนต์ของแต่ละคน จนมาสะดุดอยู่ที่คอมเมนต์หนึ่ง คอมเมนต์ของคนที่ซื้อน้ำแก้วนั้นให้



HinnPaa ไม่รีบกินเดี๋ยวก็ละลายหมดอร่อย




ได้แต่เม้มปากเพื่อที่จะกลั้นรอยยิ้มของตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถทำได้เลย บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเผยรอยยิ้มกว้างอย่างเด็กน้อยที่กำลังดีใจเวลาได้เจอของรักของหวง



ปลายนิ้วเลื่อนไปกดถูกใจที่คอมเมนต์นั้น ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป



SAINAM karp ละลายแล้วก็ยังอร่อยอยู่ครับ



สายน้ำมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้รอคอมเมนต์จากอีกฝ่าย แต่มือข้างที่ถือโทรศัพท์ก็ขยันแตะที่หน้าจอเพื่อดูว่ามีการแจ้งเตือนเข้ามาอีกหรือเปล่า ส่วนมืออีกข้างก็ถือแก้วน้ำแดงเอาไว้ น้ำแข็งเริ่มละลายแล้วแต่รสชาติสำหรับสายน้ำก็ยังเหมือนเดิม ไม่ได้จืดลงจนไม่อร่อย



HinnPaa พูดแบบนี้ค่อยน่าซื้อให้กินหน่อย



อีกหลายประโยค หลายคอมเมนต์ที่เขากับหินผาพิมพ์โต้ตอบกัน จนกระทั่งอีกฝ่ายพิมพ์มาอีกรอบเพื่อไล่ให้เขาไปพักผ่อน



HinnPaa ไปนอนได้แล้วมั้ง มัวแต่เล่นโทรศัพท์นะเราน่ะ



สายน้ำตอบกลับไปสั้น ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงหยิบแก้วน้ำที่กินน้ำหมดแล้วไปยังบริเวณเคาน์เตอร์ครัว เขาจัดการล้างแก้วให้สะอาดแล้ววางคว่ำเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังตู้แขวนเหนือเคาน์เตอร์ครัว ซึ่งภายในตู้นั้นมีแก้วพลาสติกแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งล้างเก็บเอาไว้อยู่ รู้ว่าเก็บเอาไว้ก็คงไม่ได้เอามาใช้ทำอะไร แต่ให้ทำใจทิ้ง... ก็ทิ้งไม่ลง พอดีกับที่ตู้มันว่างสายน้ำเลยเก็บแก้วพลาสติกที่เคยใส่น้ำแดงที่หินผาซื้อให้เอาไว้ในนั้น



ก็แค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีคุณค่าต่อจิตใจของสายน้ำก็เท่านั้น



สายน้ำละสายตาจากตู้ที่ว่าก่อนจะรีบตรงไปยังโซฟาเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงร้องเนื่องจากมีคนโทรเข้ามา เจ้าตัวยิ้มกว้างทันทีที่เห็นว่าใครวีดิโอคอลมาหา เขากดรับก่อนที่ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์จะปรากฏขึ้น เป็นผู้หญิงที่แม้จะเริ่มมีอายุแล้วแต่ก็ยังเห็นความสวยงามบนใบหน้านั้นได้



“แม่... สวัสดีครับ”



[จ้าลูก ยังไม่นอนใช่ไหม แม่โทรมากวนหรือเปล่า] อีกฝ่ายถามกลับมา



“ไม่กวนครับ น้ำยังไม่นอน ว่าแต่แม่จะออกไปไหนครับเนี่ย แด๊ดจะพาไปข้างนอกเหรอ” สายน้ำถามเมื่อสังเกตเห็นว่าแม่ของเขาแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ



[ใช่จ๊ะ วันนี้เรียนกับซ้อมรำเป็นยังไงบ้าง]



แม่ของสายน้ำรู้ว่าเขาได้เป็นเดือนคณะแล้วก็จะใช้การรำในการแสดงความสามารถพิเศษ “ก็ดีครับ ทั้งเรื่องสองเรื่อย”



[ดีแล้วล่ะลูก ตั้งใจเรียน รวมถึงกิจกรรมด้วยนะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ เนอะ]



“ครับ”



[แล้วเรื่องพี่เขาเป็นยังไงบ้างล่ะ ไม่เห็นอัปเดทอะไรให้แม่ฟังเลย แด๊ดเขาก็อยากรู้นะ]



“แม่ครับ...” สายน้ำเรียกแม่ตัวเองเสียงยาวเมื่อเห็นใบหน้ายิ้ม ๆ ของคนเป็นแม่ “ไม่มีอะไรหรอกครับ ไม่มีอะไรอัปเดทเลย น้ำก็แค่เจอกับพี่เขาเพราะพี่เขามาช่วยสอนรำก็แค่นั้นเอง”



[หือ... เดี๋ยวนี้ลูกแม่ต้องให้พี่เขาสอนรำแล้วเหรอ เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้นี่นะ นี่ลูกแม่แกล้งรำไม่เป็นให้พี่เขาสอนหรือเปล่า]



“แม่” สายน้ำเรียก ใบหน้าขาว ๆ ของเขาเริ่มขึ้นสีแดงเพราะเขินกับคำพูดของแม่ “น้ำไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นสักหน่อยครับ ก็น้ำไม่ได้รำนานแล้วเลยลืม ๆ ท่าไปบ้าง ไม่ได้ทำแบบที่แม่ว่าเลย”



[เหรอ... น่าเสียดายจัง ลูกน่าจะแกล้งรำไม่เป็นให้พี่เขาสอนเยอะ ๆ นะ]



“ได้ที่ไหนล่ะครับ แม่ก็... เลิกพูดเรื่องนี้เถอะครับ”



คนที่อยู่กันคนละประเทศหัวเราะเมื่อเห็นหน้าแดง ๆ ของลูกชายผ่านจอโทรศัพท์ [โอเค แม่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ เอาไว้ส่งรูปพี่เขามาให้แม่ดูบ้างสิ แม่อยากรู้ว่ายังหล่อเหมือนเดิมไหม]



“หล่อขึ้นกว่าเดิมอีกครับ พี่เขาดังมาก ๆ เลยในหมู่สาว ๆ เพื่อนในคณะน้ำก็พูดถึงพี่เขาประจำ”



[คู่แข่งลูกแม่เลยเยอะเลยสินะเนี่ย]



“น้ำไม่ได้จะจีบพี่เขาสักหน่อย” สายน้ำว่า “แต่เดี๋ยวครับ ทำไมวกกลับมาเรื่องพี่เขาอีกแล้วล่ะ แม่นี่ล่ะก็”



อีกฝ่ายยิ้มให้ลูกชาย สายตาของเธอบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ารักลูกชายคนนี้มากแค่ไหน [ก็แม่ชอบมองหน้าน้ำตอนพูดถึงพี่เขา สายน้ำของแม่ดูมีความสุขมาก ๆ ทั้งรอยยิ้ม ทั้งแววตา แม่รู้เลยว่าลูกรักพี่เขามากแค่ไหน]



สายน้ำรู้สึกว่าแก้มตัวเองร้อนมาก ๆ และมันต้องแดงมากเช่นกันเพราะแม่ของเขายิ้มกว้างกว่าเดิมอีก เขารู้สึกร้อนที่แก้มมากจนต้องยกมือข้างที่ว่างปิดหน้าตัวเองเอาไว้



[ลูกชายแม่นี่น่ารักจริง ๆ เลยนะ]



“แม่ครับ... เลิกแกล้งน้ำเถอะ”



ปลายสายหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินลูกชายพูด [โอเค ๆ แม่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ที่นู้นน่าจะห้าทุ่มกว่าแล้วสิ อย่างนั้นไปนอนเถอะลูก เอาไว้แม่จะโทรฯ หาใหม่นะ]



“ครับแม่ วันนี้เที่ยวให้สนุกนะครับ น้ำคิดถึงแม่นะ ฝากบอกแด๊ดด้วยว่าน้ำคิดถึง”



[ครับลูก เอาไว้แม่กับแด๊ดจะไปหาลูกนะครับ ฝันดีนะสายน้ำ]



“ครับแม่”



สายถูกตัดไปแล้ว แต่รอยยิ้มของสายน้ำตอนที่ได้คุยกับแม่ยังไม่หายไปไหน การที่ต้องมาอยู่ประเทศไทยคนเดียวแบบนี้ก็อดที่จะคิดถึงกอดของแม่ ตักของแม่ไม่ได้ ถ้าแม่อยู่ใกล้ ๆ เขาคงขอนอนตักจนหลับไปแล้ว แต่เพราะว่าอยู่ไกลกันแม่ของเขาเลยโทรมาหาบ่อย ๆ เพื่อที่จะได้คุยกัน และหวังว่าให้ความคิดถึงมันไม่ทำงานหนักจนเกินไป



แต่พอนึกถึงเรื่องที่แม่พูดก็อดที่จะหน้าแดงอีกรอบไม่ได้ แม่และแด๊ด หรือก็คือสามีใหม่ของแม่รู้มาตลอดเรื่องที่เขาแอบชอบหินผา เขาไม่เคยปิดบัง ตั้งแต่วันที่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเขาก็เดินเข้าไปหาพวกท่านทั้งสองคนและเล่าทุกอย่างให้ฟัง แน่นอนว่าตอนได้ยินพวกท่านก็พากันตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะชอบจะรักคนเพศเดียวกัน



แล้วก็เป็นโชคดีของเขาที่แม่ของเขาเป็นคนหัวสมัยใหม่ แม้จะตกใจแต่ก็ยอมรับได้ รับฟังและให้ความปรึกษา คำแนะนำกับเขามาตลอด แม่กับแด๊ดรู้ว่าที่เขาเลือกมาเรียนที่นี่เพราะอะไร พวกท่านไม่ได้ขัดหรือเอ่ยห้ามไม่ให้ผมมา อีกทั้งยังช่วยเรื่องการเดินทาง การหาที่พักให้



“ไปทำตามหัวใจของลูก แม่กับแด๊ดไม่ห้าม ไม่ขัดขวางเพราะรู้ว่าเรื่องความรัก เรื่องหัวใจมันห้ามกันยาก แต่น้ำสัญญากับแม่แค่อย่างเดียว ว่าจะไม่ให้ความรักของลูกที่มี มาทำลายอนาคตของลูกเอง”



“แล้วถ้าวันหนึ่งรู้สึกว่าอยู่ไม่ไหว โทรหาแด๊ด แด๊ดจะไปรับกลับมาเอง เข้าใจไหม”




นั่นคือคำพูดของแม่กับแด๊ดที่พูดกับเขาตอนที่มาส่งเขาที่สนามบิน เขาได้แต่ยกมือไหว้ขอบคุณที่ทั้งคู่เข้าใจเขา และสายน้ำก็เอ่ยสัญญากับแม่เอาไว้ ว่าเขาจะไม่ให้หัวใจ ไม่ให้ความรักมาทำร้ายอนาคตของเขาแน่นอน








❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖ ❖

มาอัปแล้วจ้า วันนี้พาน้องน้ำมาหา พี่หินติดธุระเลยออกมาได้นิดเดียว
ต้องเขาใจพี่เขาหน่อยนะ 55555
เริ่มเปิดเผยความรู้สึกของน้องทีละนิดแล้วจ้า แต่ยังไม่ทั้งหมดนะ
เอาไว้ฟางจะค่อย ๆ เปิดเผยกันไปจ้า
คือน้องน่ารัก น้องเขินด้วยตอนคุยกับแม่
ซึ่งน้องก็โชคดีจริง ๆ นะที่มีแม่ที่เข้าใจแบบนี้
แต่อุตส่าห์ได้มาเจอพี่แล้วทั้งที น้องจะไม่จีบพี่จริง ๆ เหรอเนี่ย...

เอาไว้รออ่านต่อไปดีกว่าเนอะ 5555
เจอกันคราวหน้านะคะ
ขอบคุณค่ะ

#เมื่อหินผาจรดสายน้ำ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2019 09:39:19 โดย fangiily »

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

แหม่.....สายน้ำต้องทำตัวเป็น"กุลเกย์"ที่ดีจิ  ไม่จีบพี่เขาก่อนหรอกเนอะ  อิอิ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
เหมือนจะได้ข้อมูลจากการสนทนาของสายน้ำกับพี่หิน และกับแม่ แต่ก็ไม่ได้อะไรเลย  :katai1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด