Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) ฝากเรือ่งใหม่ด้วยค่ะ 5/52562 จบแล้วค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) ฝากเรือ่งใหม่ด้วยค่ะ 5/52562 จบแล้วค่ะ  (อ่าน 20037 ครั้ง)

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



***********************************************************************************


แอบมาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้วววววววว


ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ


***********************************************************************
ผลงานที่แล้วมา
Love Diary รักที่แอบมอง
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=54878.0
ไร่สายลม
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=59812.0

Half an hour ช่วงเวลาแห่งความสุข
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=66116.msg3785385#msg3785385

Bad plan แผนร้าย แผนรัก (on air)
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=67390.msg3840515#msg3840515

Pleasing scent
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=68180.msg3877202#msg3877202


 และอีกสองเรื่องไม่ได้ลงในเล้านะคะ
สามารถเข้าไปติดตามข่าวสาร ทวงนิยายได้ที่
https://www.facebook.com/letter123.writer/
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-05-2019 14:42:24 โดย Letter123 »

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 018/11/2561
«ตอบ #1 เมื่อ18-11-2018 10:19:31 »

บทที่0

เหมือนร่างกายถูกแผดเผาจากกลิ่นหอมอบอวลทั้งห้องยิ่งทำให้สติยิ่งเลือนหาย ร่างกายถูกกระแทกกระทั้นนับตั้งแต่ถูกกระชากเข้ามายังห้องพักพวกเขาต่างเรียกร้องซึ่งกันและกันราวสัตว์ป่า สภาพที่นอนโรงแรมผ้าห่มลงไปกองอยู่บนพื้นปลายเตียง ผ้าปูยับย่น กลิ่นคาวจากน้ำขาวขุ่นอบอวล ร่างกายต่างบดเบียดเข้าหากัน จนใกล้รุ่งสางสองร่างยังไม่ห่างกัน

จูบที่ไม่มีความรู้สึก มีเพียงการปลุกเร้าอารมณ์

สัมผัสที่มีเพียงความรุนแรงจากสัญชาตญาณดิบเถื่อน ที่ถูกปลุกขึ้นมา

รอยแดงและรอยขบกัดทั่วทั้งผิวเนียน

“อ๊ะ ...อือ..มะ..ไม่” เสียงหวานครางแหบพร่าแต่ก็ไม่สามารถที่จะห้ามปรามคนที่อยู่เหนือร่างได้

“ฮืม...หอม” เสียงคำรามพึงพอใจยิ่งทำให้น้ำตาเอ่อไหลตากดวงตาหวาน เขาไม่ต้องการ มันต้องไม่ใช่แบบนี้ แม้จะคิดแบบนั้นแต่สะโพกกลับหยัดรับแรงกระแทกก่อนที่จะถูกพลิกคว่ำแรงกัดเม้มทั่วแผ่นหลังจนกระทั่งไล่จนมาถึงหลังคอ

“ไม่นะ..ไม่!!”

กึด

“อ๊า........” เสียงหวีดร้องพร้อมกับหยาดหยดสีขุ่นถูกปลดปล่อยเข้ามาในร่างกาย ความรู้สึกเจ็บปวดทั่วร่าง

ฟุบ

“อึก..ออกไป..นะ” ราวกับไม่ได้ยินเสียงประท้วงแผ่วเบา เพราะร่างสูงใหญ่นั้นหลับไปแล้วเหลือเพียงร่างบางที่เหนื่อยล้า ความเจ็บปวดด้านล่างยังไม่เท่าความเจ็บปวดจากรอยกัดหลังคอ



“อึก..ฮือ..” เสียงสะอื้นแผ่วเบาไม่ได้ส่งถึงคนที่ยังไม่ยอมถอนกายออกจากร่างเขา

คู่แท้แห่งโชคชะตา

คู่แท้แห่งโชคชะตาอะไรกัน มันก็แค่การถูกกระทำอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ หากได้เจอกันในช่วงเวลาปกติเขาคงจะยอมสานสัมพันธ์ แต่เมื่อคืนทั้งเขาและคนคนนี้ต่างถูกครอบงำด้วยสัญชาตญาณที่เรียกร้องเข้าหากัน

คู่แท้อะไรกัน

เขาอยากให้มันเป็นแค่ฝันไป ดวงตาคู่สวยหลับลงเพราะร่างกายที่ถูกเคี่ยวกรำมาทั้งคืน หากคืนนี้เป็นฝันไปก็คงจะดี




************************************************
แหะเปิดตอนแรกก็เรทเลย
ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

ออฟไลน์ aha_aha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-5
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) 18/11/2561
«ตอบ #2 เมื่อ18-11-2018 10:42:23 »

รอติดตามคร่า ^^

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 1 19/11/2561
«ตอบ #3 เมื่อ19-11-2018 10:53:43 »

​​

1

               “อือ” เสียงครางแผ่วเบาเพราะเมื่อเผลอขยับตัวแล้วรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งกาย นัยน์ตากวางกระพริบถี่ก่อนที่จะขยับร่างกายที่เหมือนถูกอิฐหนักๆทับไว้ แขนเรียวค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งทันทีที่นั่งความรู้สึกเย็นวาบจากบางอย่างที่ไหลย้อนออกมาทำให้เขาหน้าซีดเผือด เรื่องราวเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาทำให้ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา กลิ่นหอมจางอันเป็นเอกลักษณ์ของคู่อบอวลไปทั่ว

               “อึก อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”  ร่างบางพยายามที่จะประคองร่างอันบอบซ้ำเข้าห้องน้ำทำธุระอย่างเงียบเชียบแล้วรีบคว้าของส่วนตัวทุกอย่างรีบออกจากห้องโดยไม่หันมองคนที่นอนคว่ำหน้าฟุบกับเตียงเลยด้วยซ้ำภาพในความทรงจำของเขาก็แทบจะจำไม่ได้ ร่างบางร่างกายที่บอบช้ำกลับไปยังห้องพัก..ถ้าหากเมื่อคืนเขาไม่ทำตามแรงยุชักชวนของเพื่อนร่วมงานทั้งๆที่ตัวเองเป็นโอเมก้าการปลดปลอกคอก็เหมือนการพร้อมเป็นเหยื่อ และโชคชะตาก็ช่างโหดร้ายที่เขาได้เจอกับคู่แห่งโชคชะตาในคืนเดียวกัน

               หลังจากอาบน้ำชำระคาบคาวนั้นออกจากร่างกายเขาก็รีบไปหายาคุมและยาแก้ไข้แก้อักเสบมากินเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะให้กำเนิดจากอุบัติเหตุครั้งนี้ ตอนนี้ร่างกายเหมือนไม่ใช่ร่างกายของเขาอีกต่อไปดวงตากลมหันไปมองปลอกคอหนังที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงต่อไปมันคงไม่จำเป็นแล้ว  กลิ่นหอมจางอันเป็นเอกลักษณ์ของแต่ละคู่รายล้อมรอบตัวยิ่งทำให้เขาไม่ชินมันช่างดูแปลกเหมือนตัวเองไม่ได้อยู่ในที่ของตัวเอง คงได้แต่ต้องทำใจยอมรับเพราะยาแก้ไข้ทำให้เขาง่วงจนเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาก็สายของอีกวันแล้วยังดีที่เป็นวันอาทิตย์เขาไม่ต้องทำงาน

               การเป็นโอเมก้ามีดีอะไรกัน ในลำดับขั้นก็อยู่ต่ำสุดแถมยังต้องคอยถูกอัลฟ่ากดขี่ข่มเหงมองเหยียดเหมือนไม่ใช่มนุษย์ด้วยกัน โอเมก้าเป็นเพียงเครื่องมิผลิตลูกก็แค่นั้น คู่แห่งโชคชะตานั่นมันก็แค่เรื่องหลอกลวง อัลฟ่าหลายคนไม่ได้คิดที่จะมีคู่ครองเพียงคนเดียวแม้จะเจอคู่แห่งโชคชะตาแล้ว มีโอเมก้ามากมายที่ถูกคู่ตัวเองทอดทิ้งรอยกัดที่หลังคอก็เหมือนตราบาปทั้งชีวิต และเขาคงไม่ต่างกัน จัดการทำความสะอาดห้องพักขนาดไม่ใหญ่มากนักแต่ก็กว้างพอสำหรับคนคนเดียวการอยู่ในเมืองใหญ่ยิ่งอยู่ห้องกว้างก็ยิ่งรู้สึกเหงายิ่งกว่า

               หลังจากพักผ่อนร่างกายเขาก็ค่อยๆฟื้นขึ้นตามลำตับตอนนี้เดินโดยไม่เจ็บช่องทางด้านหลังแล้วเขารีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน อาจจะเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของการถูกกัด ไม่มีการถูกสายตาจาบจ้วงจากทั้งอัลฟ่าและเบต้า

               “ไคล์ เอานี่ไปถ่ายเอกสารให้ 10 ชุด”

               “ครับ”

               “ไคล์ ชงกาแฟให้ฉันด้วยนะ”

               “ครับ”

               นี่ล่ะครับชีวิตทำงานของผมแม้จะจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง แม้จะทำงานดีแค่ไหนสุดท้ายการเลื่อนขั้นก็เกิดขึ้นได้ยาก

               “ไคล์ นี่นายทำไมไม่ใส่ปลอกคอมา อย่ามาคิดปล่อยกลิ่นล่อลวงอัลฟ่าแถวนี้นะยะ” น้ำเสียงกล่าวหาจากเบต้าเพื่อนร่วมงานที่ดูเหมือนจะเสียงดังจนทุกคนในแผนกหันมามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

               “เปล่านะครับ”       

               “ฉันไม่เห็นได้กลิ่นอะไรจากไคล์ เพราะฉะนั้นก็แปลกว่าไคล์มีคู่แล้วเธอจะไปวุ่นวายอะไรกับเขา” ยังไม่ทันที่เพื่อนร่วมงานสาวจะพูดอะไรออกมาอีก คุณไฮด์ซึ่งเป็นหัวหน้าแผนกก็ออกมาห้ามเสียก่อน ทุกคนต่างกลัวเกรงหัวหน้าแผนกเพราะทั้งเป็นอัลฟ่าและเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้าของบริษัทแต่ทำงานมา4ปีกว่าเขายังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ

               “ขอบคุณครับหัวหน้า”

               “ไม่เป็นไร คุณไปทำงานเถอะ” โค้งให้หัวหน้าจนสุดตัวก่อนที่จะกลับไปทำงานที่โต๊ะ  เมื่อถึงเวลาก็เลิกงานตรงกลับบ้าน ทำอาหารทานพักผ่อนเพื่อมาทำงานต่อในวันพรุ่งนี้

               “นี่ๆรู้รึยังว่า โอเมก้าที่แผนกพีอาร์นะถูกคู่ทิ้งแล้วล่ะ”

               “อ่าวได้ข่าวว่าตั้งท้องแล้วด้วยนะ แหม ช่างน่าสงสารจริงๆ” เสียงกระซิบกระซาบที่อยากให้ทุกคนรับร่าทางสาแก่ใจของสาวๆเบต้าที่ชื่นชอบการซุบซิบ

               “อ่าวแล้วคู่เขาไปไหนล่ะ”

               “อ้อ ก็อัลฟ่าล่ะนะ เจอคนที่ถูกใจก็เทคู่ได้ทั้งนั้นล่ะ” ยิ่งได้ฟังใบหน้าขาวยิ่งซีดเผือด ก้มหน้าจนคางแทบชิดอกเพราะเขากลัว กลัวว่าสักวันเขาจะเป็นแบบนั้น

               “ก็นะ แค่โอเมก้าจะทิ้งไปหาอีกกี่คนก็ได้”

               “ว่าแต่ไคล์ คู่เธอเป็นแบบไหนจ๊ะ เห็นเงียบๆจู่ๆโผล่มาก็ถูกกัดไปแล้ว” จากที่ซุบซิบกันก็หันมาเล่นงานเขาที่นั่งทำงานอยู่

               “เอ่อ.”

               “ไม่เคยเห็นคุยกับใครเลย คู่ของเธอคงลึกลับน่าดูสินะ” ผมได้แต่เงียบ ฟังคำพูดกระทบกระเทียบมาเรื่อยๆ ได้แต่ก้มหน้าเงียบทำงานต่อไป

               เมื่อไม่ได้คำตอบว่าใครคือคู่ หลายวันต่อมาสาวๆก็ไม่ได้มาหาเรื่องอะไรเขาอีก ชีวิตการทำงานก็ราบรื่นเหมือนเดิม วิ่งรอกส่งเอกสาร ถ่ายเอกสาร พิมพ์งาน เสิร์ฟกาแฟ ผ่านมาร่วมสองเดือนชีวิตปกติของผมก็เริ่มเปลี่ยนไป

               “อ้วก แหวะ” เสียงอาเจียนแต่เช้าดังตั้งแต่เช้านี่ก็เป็นวันที่สามแล้วที่ผมต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับการวิ่งเข้าห้องน้ำ หรือผมจะกินอะไรผิดแปลกไป หลังจากอาเจียนจนแทบจะเดินออกจากห้องน้ำไม่ได้ ฝืนใจอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน

               “ไคล์นายไหวไหมทำไมหน้าซีดจัง” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม ผมก็อยากตอบแต่กลิ่นน้ำหอมทำให้อาการพะอืดผะอมจนต้องรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

               “อ้วก แหวะ...แค่ก....”

               “ไคล์คุณไหวไหม”

               “ไม่ไหวครับ ผมเวียนหัว” ผมเงยหน้าขึ้นจากอ่างล้างหน้าบอกคุณไฮด์ ที่เดินตามเข้ามา

               “ผมว่าคุณไปโรงพยาบาลดีกว่านะ” คุณไฮด์เดินเข้ามาประคองผมที่ตอนนี้แม้แต่ยืนก็แทบไม่ไหว ผมได้แต่พยักหน้าปล่อยให้คุณไฮค์ประคองผมออกไปท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของสามสาวเบต้าที่รอข่าวไปซุบซิบ  ผมถูกคุณไฮด์พยุงลงไปยังลานจอดรถ

               “ไคล์คู่คุณอยู่ไหน ผมว่าอาการของคุณไม่ดีเลยนะ”  ผมได้แต่เงียบเป็นคำตอบ นานกว่าจะหาเสียงตัวเองได้

               “ผมไม่รู้ครับว่าอยู่ไหน” และคุณไฮด์ก็เป็นฝ่ายเงียบ รถคันหรูมาถึงโรงพยาบาลชั้นนำ  ผมถูกส่งเข้าไปในห้องตรวจหมอทั้งเจาะเลือดและตรวจปัสสาวะ ระหว่างที่รอหมอก็ให้พยาบาลเอาน้ำหวานมาให้ผมทานซึ่งมีรสเปรี้ยวนั่นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

               “ผมจะรอเป็นเพื่อนคุณนะ” รอไม่นานเขาก็ถูกเรียกเข้าไปในห้องพร้อมกับคุณไฮด์ที่ช่วยประคองผมเข้าไป คุณหมอยิ้มกว้างก่อนที่จะบอกให้ผมนั่งลง

               “หมอยินดีด้วยนะครับ คุณไคล์ตั้งครรภ์ได้ 5 สัปดาห์แล้วนะครับ” และสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นก็เกิดขึ้น ร่างบางนั่งนิ่งน้ำตาไหลจากดวงตาคู่สวย

               “ไคล์ถ้าคุณไม่พร้อม”  ไฮด์มองลูกน้องที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นท่าทางเสียใจทั้งเขาและหมอต่างเงียบ

               “ไม่เป็นไรครับ ผมจะเก็บเด็กไว้” ตอนนี้มีกฎหมายละเว้นเมื่อโอเมก้าตั้งท้องโดยไม่พร้อมสามารถทำแท้งได้แต่เขาไม่อยากทำลายชีวิตชีวิตหนึ่ง แม้จะไม่ได้เกิดมาพร้อมความตั้งใจหรือความรักแต่เขาก็อยากจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้

               “งั้นคุณไคล์กรอกข้อมูลให้กับหมอด้วยนะครับ” ผมพยักหน้าแล้วรับเอกสารมากรอกแต่ก็หยุดชะงักกับช่องที่ให้ใส่ชื่อบิดา

               “คุณไคล์ไม่ต้องใส่ก็ได้ครับ”

               “ขอบคุณครับหมอ” หลังจากกรอกข้อมูลเสร็จหมอก็ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการแพ้ท้อง โดยเฉพาะเขาที่ไม่มีคู่ทำให้ต้องดูแลหลายอย่าง

               สัตว์ที่จับคู่แล้วตั้งท้อง คู่จะเป็นฝ่ายปกป้องและทำให้รู้สึกสบายใจแต่ในเมื่อเขาไม่มีคู่ทำให้ความเครียดของเขาจะพุ่งสูงมากทำให้เขาต้องระวังในเรื่องนี้ หลังจากที่คุยกับหมอรับยาเรียบร้อยคุณไฮด์ก็ขอไปส่งที่ห้องแม้จะปฏิเสธแต่เจ้านายก็ไม่ยอมเลยได้แต่บอกทางให้รถคันหรูไปส่งที่ห้อง

               “วันนี้คุณพักได้เลยส่วนถ้าจะลาพรุ่งนี้ก็ได้ถ้าหากไม่ดีขึ้น” คุณไฮด์บอกพร้อมกับส่งข้าวของที่เจ้าตัวแวะซื้อมาให้ทั้งๆที่เขาบอกว่าไม่รับ

               “ไม่เป็นไรครับพรุ่งนี้ผมจะไปทำงาน ขอบคุณมากเลยนะครับ” โค้งขอบคุณเจ้านายที่ทั้งพาไปหาหมอทั้งพามาส่งที่ห้องไหนจะพวกน้ำผลไม้ถุงใหญ่นี่อีก

               “ไม่เป็นไร ผมเต็มใจคุณพักผ่อนเถอะ”

               “ครับขอบคุณอีกครั้งครับ” คุณไฮด์กลับไปแล้ว เก็บของเข้าตู้เย็นเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำเรียกความสดชื่นให้ร่างกายพร้อมกับคิดถึงชีวิตต่อจากนี้ ร่างโปร่งเดินมานั่งที่ปลายเตียงมือขาวยกขึ้นลูบท้องที่ตอนนี้ยังคงแบนราบหากแต่ถ้าผ่านไปท้องเขาคงจะต้องโตขึ้นเรื่อยๆ ลูกของเขา

               “จะดูแลให้ดีที่สุดนะครับ” กระซิบบอกเบาๆแม้ตอนนี้จะลูกอาจจะยังไม่ได้ยินแต่เขาให้สัญญาว่าจะดูแลให้ดี เด็กคนนี้จะเป็นลูกของเขา ทานข้าวและทานยาบำรุงที่คุณหมอให้ก่อนที่นอนหลับพักผ่อน

               พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของชีวิตเขานับแต่นี้เป็นต้นไป

               .

               .

               “อ้วก...แหวะ...” ร่างขาวที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียน มือขาวแตะเบาๆที่ท้อง

               “อย่าแกล้งกันสิครับ” บ่นเบาๆกับลูกน้อยที่ดูท่าจะแสบตั้งแต่ยังไม่คลอด ยังดีที่หลังจากทานน้ำผลไม้อาการแพ้ท้องก็ดีขึ้น แสบจริงๆเลยนะเมื่อดีขึ้นก็เตรียมไปทำงาน

               ไคล์ได้แต่สงสัยว่าลืมรูดซิบหรือว่ามีอะไรติดอยู่หรือไง เมื่อเดินเข้าแผนกมาทุกสายตาก็ต่างมองมาที่เขาโดยเฉพาะสามสาวเบต้าที่ซุบซิบกันเสียงดัง  ไคล์เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานพยายามที่จะไม่สนใจเสียงนินทาที่ดังกระทบอยู่ตลอดเวลา

               ทั้งโอเมก้าที่ถูกทิ้ง

               ทั้งคู่ของเขาอาจจะเป็นหัวหน้า

               ทั้งว่าเขาเป็นเพียงโอเมก้าที่อ้าขาให้ใครก็ได้

               มือขาวกำแน่นอยู่บนตักแม้จะพยายามไม่สนใจแต่เมื่อได้ยินมาตั้งแต่เข้างานมาความเครียดสั่งสมมาตั้งแต่เช้าทำให้ร่างกายของเขารับไม่ไหว

               “แค่กๆ....แหวะ” เพราะความทำให้ไคล์เกิดอาการแพ้ท้องขึ้นมาอีก

               “ไคล์นายไหวไหม” เพื่อนคนหนึ่งที่เป็นโอเมก้าเดินเข้ามาลูบหลังให้ เพราะอาเจียนจนแสบคอเขาเลยได้แต่ส่ายหน้า ใบหน้าขาวที่เคยแดงระเรื่อดังคนสุขภาพดีบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด

               “ฉันว่านายกลับเถอะเดี๋ยวฉันจะบอกหัวหน้าให้เอง” ไคล์ตอบอะไรไม่ได้เพราะเหนื่อยจนเกินไป นาเดียเลยพยุงเขาไปนั่งรอที่หน้าลิฟท์ ในหัวคิดเรื่องที่โดนทั้งเสียงนินทาและสายตาเขาจะทนไหวเหรอกับสภาพแบบนี้ นาเดียพยุงผมไปเรียกรถ

               “ขอบคุณนะนาเดีย”

               “ไม่เป็นไรกลับไปพักเถอะเดี๋ยวฉันจะบอกหัวหน้าให้” ผมพยักหน้าบอกขอบคุณอีกครั้ง ตลอดการนั่งรถเพื่อกลับห้องพักผมก็ติดสินใจได้บางทีนี่อาจจะเป็นสัญญาณให้ผมได้กลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องเจอกับการกดขี่ข่มเหงและการนินทาจากเพื่อนร่วมงาน คิดถึงบ้านเกิดที่เขาจากมาเพราะที่นั่นก็ไม่ได้มีครอบครัวเขาอยู่แต่ถ้าที่นี่เป็นอย่างนี้การกลับไปอยู่บ้านเกิดก็อาจเป็นเรื่องดี เมื่อกลับมาที่ห้องอาการแพ้ท้องของเขาก็ดีขึ้นเห็นทีเรื่องที่คิดคงจะได้ทำจริงๆ หลังจากที่พักให้หายจากการเหนื่อยจากการแพ้ท้องผมก็เริ่มต้นเก็บข้าวของบางส่วนใส่ลัง แม้จะเข้ามาอยู่ในเมืองใหญ่มานานหลายปีแต่ข้าวของของเขาแทบเรียกได้ว่าไม่มีอะไรเพิ่มขึ้นมากมายห้องที่อยู่ก็ยังอยู่ในสภาพดีเป็นห้องที่ถ้าหากใครได้เห็นก็คงบอกได้เลยว่าเกินฐานะเป็นสมบัติอีกชิ้นที่พ่อทิ้งไว้ให้แม่ก่อนที่จะทิ้งพวกเขาสองคนแม่ลูกไป หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยก็เข้าห้องเพื่อนอนหลับพักผ่อน

               วันต่อมาเขาติดต่อบริษัทขนส่งเพื่อที่จะนัดให้มารับของอาจจะเป็นการตัดสินใจด่วนและกะทันหันแต่ผมก็คิดว่ามันจะดีกับผมและลูกในอนาคตอีกอย่างเรื่องนี้ก็อยู่ในความคิดเขามานานแล้วเพียงแต่สิ่งที่เกิดขึ้นช่วยให้เขาตัดสินใจง่ายขึ้น

               “(ฮัลโหล??)”

               “คุณไฮด์ครับ ผมไคล์นะครับ”

               “(มีอะไรหรือเปล่าคุณ)”

               “ผมโทรมาแจ้งความประสงค์ที่จะลาออกครับ” ปลายสายเงียบไปสักครู่

               “(คุณจะเข้ามายืนใบลาออกหรือจะส่งมาให้ผมทางอีเมล)”

               “ผมจะส่งให้คุณไฮด์ทางเมลล่ะกันครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

               “(ไม่เป็นไรผมเข้าใจคุณจะทำยังไงต่อไป)” ไฮด์เข้าใจดีเพราะสภาพการทำงานในแผนก เขาซึ่งเป็นหัวหน้าจะไม่รู้เรื่องเหรอเพียงแต่มันเป็นวัฒนธรรมผิดๆทุกคนต่างทำตามไปจนแก้ไขไม่ได้แล้ว

               “ผมจะกลับบ้านเกิดครับ”

               “(คุณจะเดินทางวันไหนแล้วที่พัก คุณจะขายเลยหรือเปล่า)” พอคุณไฮด์ถามก็นึกขึ้นได้เรื่องห้องถ้าหากขายไปเขาคงจะได้เงินดีเพราะเป็นทำเลย่านธุรกิจ แต่ห้องชุดนี้เขาไม่อยากขาย

               “ผมไม่ทราบครับแต่ผมไม่ได้อยากขายและผมคิดที่จะย้ายกลับถาวรเลยครับ” จะให้จ้างคนมาดูแลกำลังทรัพย์ของผมก็ย่ำแย่พอดีถึงแม้จะไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็พอมีเงินเก็บ

               “(งั้นคุณเปิดให้เช่าไหมพอดีญาติของผมกำลังหาที่พักที่ใกล้บริษัท)” เรื่องที่คุณไฮด์พูดเป็นทางออกที่ผมแทบไม่ต้องคิดเลยว่าไม่ควรปฏิเสธ

               “ขอบคุณคุณไฮด์มากเลยนะครับสำหรับทุกๆเรื่อง” ไม่ใช่แค่ที่เข้ามาช่วยตอนที่เขาเกิดปัญหาแต่เป็นตั้งแต่ที่เขาเข้ามาทำงานแล้วคุณไฮด์ไม่ได้ช่วยเขาในฐานะที่เป็นโอเมก้าหรือเชิงชู้สาวแต่เป็นฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

               “(ผมเห็นคุณในฐานะน้องชายและผมเต็มใจ เรื่องสัญญาเช่าผมจะเป็นคนจัดการให้เองคุณก็รักษาตัวด้วยอย่าลืมส่งข่าวผมด้วยนะ)” เพราะคงจะรู้ว่าผมไม่อยากที่จะเข้าไปบริษัท

               “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างอีกครั้งนะครับ” เมื่อคุยเสร็จบริษัทขนส่งก็โทรมาผมที่ยังไม่ได้อาบน้ำเลยต้องขอเวลาสักครู่เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็ให้บริษัทขนส่งขึ้นมาเก็บของและแจ้งทางคอนโดให้ส่งคนขึ้นมาทำความสะอาดและตรวจเช็คห้องเพื่อที่จะให้คนที่คุณไฮด์พามาเช่าไม่มีปัญหา ของที่เหลืออยู่ในห้องมีเพียงเสื้อผ้าบางชุดและของใช้ส่วนตัว  โชคดีที่เขาเป็นคนที่เจ้าระเบียบห้องเลยไม่ได้ต้องซ่อมอะไรและไม่ต้องทำความสะอาดมากมาย ผมร่างสัญญาและส่งจดหมายลาออกไปทางเมล มองห้องที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกวูบโหวงในใจถึงอย่างน้อยที่นี่เขาก็อยู่มานาน

               “เอาเถอะถือว่าเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งนะ ไปกับแม่นะครับ” ลูบเบาๆที่ท้องพร้อมกับคำสัญญาในใจที่จะเลี้ยงดูให้ดี คิดว่าจะพักอีกคืนหนึ่งก่อนที่จะย้ายออก ผมจองตั๋วรถเรียบร้อย นานแล้วที่ไม่ได้กลับไปยังบ้านเกิดตั้งแต่ที่แม่เสียไปผมก็แทบทำใจกลับไปไม่ได้ ที่นั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ หมู่บ้านเล็กๆที่ไม่ได้มีการแบ่งแยกลำดับขั้นและอยู่ด้วยกันด้วยความให้เกียรติ หวังว่าที่นั่นจะยังคงเหมือนเดิม

               วันที่ผมจะย้ายออกเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กในท้องจะดีใจไม่กลั่นแกล้งมีเพียงอาการรู้สึกง่วงตลอดเวลา ดวงตากลมกวาดมองรอบห้องเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับสำรวจว่าตัวเองคงไม่ได้ลืมอะไรแล้วค่อยลากกระเป๋าออกจากห้องไป เมื่อลงมาข้างล่างผมก็แปลกใจเมื่อเห็นคุณไฮด์ยืนอยู่พร้อมกับกระเป๋าเดินทางหลายใบดูท่าคนที่จะมาเช่าห้องเขาคงจะมาวันนี้เหมือนกันสินะ

               “คุณไฮด์ นี่ครับกุญแจ” ผมส่งกุญแจห้องให้กับคุณไฮด์

               “คุณจะรอเจอญาติผมไหม” คุณไฮด์ถาม ผมส่ายหน้าเพราะผมมีเวลาไม่มากอีกอย่างผมไว้ใจคนที่คุณไฮด์พามาพัก

               “ผมขอบคุณมากนะครับคุณไฮด์” ผมโค้งให้กับเจ้านาย

               “จะให้ผมไปส่งไหม”

               “ไม่เป็นไรครับผมเรียกรถมาแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” คุณไฮด์ไม่ได้พูดอะไรเพียงยกยิ้มมุมปากแล้วโบกมือให้ผมที่เดินออกไปขึ้นรถที่มาจอด พอดีกับใครบางคนที่เพิ่งลงจากรถเดินเข้าไปหาไฮด์ที่ยืนรออยู่  เมื่อถึงสถานีรถทันเวลาพอดีร่างบางขึ้นรถเดินไปนั่งที่นั่งตัวเอง เขาจะเดินทางเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม

               

               .

               ด้านไฮด์หลังจากที่ลูกน้องผู้น่าสงสารล่ำลาก็พอดีกับลูกพี่ลูกน้องที่เดินเข้ามาผมเลยละความสนใจไป จะให้ทำยังไงได้เด็กนั่นยังเด็กอยู่เลยแล้ยังต้องมาเจอกับสิ่งที่เลวร้ายทำให้เขาอดสงสารไม่ได้เพราะเอ็นดูกับเด็กคนนั้นตั้งแต่เข้ามาทำงานแล้วเรียกได้ว่าถูกชะตา

               “เหม่ออะไรอยู่ไฮด์”

               “ไม่มีอะไรโนเอล ขึ้นไปดูห้องกันเถอะ” โนเอลเพียงยักไหล่แล้วเดินตามหลังพี่ชายขึ้นไปยังห้องพัก ร่างสูงใหญ่ที่ไม่แพ้พี่ชาย แต่ที่โดดเด่นคงเป็นผมสีเทากับนัยน์ตาสีฟ้า ดวงตาคมกริบรับกับสันจมูกโด่งริมฝีปากหยักหนาที่เหมือนประดับรอยยิ้มตลอด ช่างเป็นอัลฟ่าที่มีแรงดึงดูดสูงจริงๆ

               “อ่ะนี่ห้องนาย แล้วก็กลับไปทานข้าวที่บ้านด้วยล่ะ” ไฮด์ส่งกุญแจให้หลังจากที่เปิดเข้าห้องมา ดูเป็นห้องที่แตกต่างจากครั้งล่าสุดแม้จะดูโล่งแต่ก็ยังน่าอยู่

               “ห้องดีมากเลยพี่ งั้นผมขอพักก่อนเจอกันพรุ่งนี้” และไอ้น้องชายก็ไล่เขากลับพร้อมกับปิดประตูใส่หน้า เออดี  จะว่ามันก็ไม่ได้มันเป็นผู้สืบทอดตระกูลแถมยังเป็นอัลฟ่าที่มีแรงกดดันสูงซะจนน่ากลัว โนเอลเดินไปรอบๆห้องที่ดูกว้างและสะอาดน่าอยู่จนเกิดราคาเช่าถึงจะไม่ใหญ่เท่าห้องพักของเขาแต่มันก็สะดวกสบายกว่า กระเป๋าเดินทางยังกองอยู่ที่หน้าประตูขายาวก้าวไปในห้องที่สำคัญเป็นอันดับแรก ซึ่งดูเหมือนจะถูกใจไม่น้อย เตียงนอนหลังกว้างที่น่าล้มตัวลงนอนแต่สิ่งที่เขาสะกิดใจที่สุดคือกลิ่นหอม กลิ่นที่ทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่านนัยน์ตาคมกวาดมองรอบๆก่อนที่จะสะดุดตากับผ้าเช็ดหน้าสีขาวตกอยู่ข้างๆหมอนมือใหญ่คว้าขึ้นมาดูกลิ่นหอมที่คุ้นจมูกมันช่างดึงดูดเขา

               เหมือนคืนนั้น

               คืนที่ยังติดในหัว

               โนเอลเลือกที่จะปัดความคิดในหัวทิ้งวางผ้าเช็ดหน้าทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วเดินออกนอกห้องไปจัดของเลือกที่จะไม่สนใจมันอีกต่อไป

***********************************************

​พระเอกเราโผล่มาแล้วค่ะ

ต้องบอกตามตรงว่าให้ทุกคนเตรียมรองเท้าไว้ด้วยพระเอกเราเป็นคนดีมากค่ะ

ตอนนี้มีสต๊อกอยู่สองตอน อาจจะได้ลงอาทิตย์ละครั้งเพราะยังต้องแต่งอีกสองเรื่อง

อ่านแล้วเป็นยังไงอย่างลืมคอมเม้นต์ กดถูกใจ ให้กำลังใจด้วยนะคะ พลิสสสสสส

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ zeroshadaw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 1 19/11/2561
«ตอบ #4 เมื่อ19-11-2018 19:49:21 »

ชอบแนวโอเมก้ามากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 1 19/11/2561
«ตอบ #5 เมื่อ19-11-2018 20:44:30 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 1 19/11/2561
«ตอบ #6 เมื่อ19-11-2018 23:48:36 »

 :pig4: ชอบค่ะเตรียมรองเท้าไว้เขวี้ยงใส่พระเอกถ้านิสัยไม่ดี นายเอกเราเป็นซิงเกอร์มัม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-11-2018 00:00:07 โดย Chompoo reangkarn »

ออนไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 1 19/11/2561
«ตอบ #7 เมื่อ20-11-2018 13:29:03 »

จะเจอกันได้ยังไงน้า

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 1 19/11/2561
«ตอบ #8 เมื่อ20-11-2018 16:05:36 »

เตรียมรองเท้าไว้รอคุณพระเอกนะคะ

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท2 25/11/2561
«ตอบ #9 เมื่อ25-11-2018 14:15:59 »



2

                ร่างบางที่เดินลงจากรถกวาดสายตามองรอบๆสถานีที่ยังดูคุ้นในความทรงจำแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ขาเรียวเดินลากกระเป๋าไปตามทางที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้บรรยากาศสดชื่นทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาควรกลับมาที่นี่ตั้งนานแล้วสินะ ลากกระเป๋ามาตามทางที่คุ้นเคยจนมาหยุดที่รั้วบ้านสีขาวขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะถูกดูแลอย่างดี ไม่รู้ว่ายืนอยู่หน้าประตูรั้วนานแค่ไหนจนรกะทั่งมีคนเรียกชื่อเขา

                “ไคล์ หนูไคล์ใช่ไหมลูก” ผมหันกลับไปมองคนที่เรียกชื่อตัวเอง หญิงสูงวัยที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาหากแต่รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าทำให้เขาต้องนึกอยู่นาน

                “ป้าแอน” ผมอุทานอย่างแปลกใจ หญิงสูงวัยยิ้มกว้างรีบเดินเข้ามาจับไม้จับมือผมเป็นการใหญ่

                “ป้าดีใจที่หนูกลับมานะ จะมาพักกี่วัน”

                “ผมจะย้ายกลับมาถาวรเลยครับ” ผมบอกป้าแอนเสียงเบา ที่พอได้ยินว่าผมจะมาอยู่นี่ถาวรป้าก็ดีใจใหญ่ ป้าแอนเป็นป้าข้างบ้านที่สนิทสนมกับบ้านเขาเป็นอย่างดีแถมยังคอยดูแลช่วงที่แม่ผมเสีย

                “ดีแล้วลูกมาอยู่ด้วยกัน ป้าคอยดูแลบ้านให้หนูเข้มาอยู่ได้เลยนะ” ความห่วงใยที่เขาไม่เคยได้รับจากการไปอยู่ในเมืองใหญ่ทำให้ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

                “ฮึกๆ”

                “ตายแล้วร้องทำไมลูก เข้าบ้านๆ” ผมได้แต่เดินลากกระเป๋าตาเข้าบ้านป้าแอนไป กลิ่นชาและขนมอบอวลทั่วบ้าน ป้าแอนเทชาให้ ผมค่อยๆจิบชาแล้วค่อยใจเย็นขึ้น “หนูจะกลับมาอยู่ที่นี่ถาวร ที่นั่น...เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่าจ๊ะ” แอนนามองคนที่เหมือนหลานชาย เธอเป็นเบต้าและไม่คิดที่จะมีคู่เลยเอ็นดูเด็กคนนี้เหมือนลูก

                “ผมท้องครับ” ทันทีที่ได้ยินเธอก็ตกใจเพราะหลานเธอมาคนเดียวซึ่งก็เดาได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

                “ดีแล้วลูกเดี๋ยวป้าจะดูแลหนูเองนะ นี่แพ้ท้องหนักไหม” เธอเลือกที่จะไม่ถามถึงพ่อของเด็ก

                “ไม่ครับตั้งแต่กลับมายังไม่แพ้เลยครับ” เธอพยักหน้ารับการเป็นแม่และแถมยังตั้งท้องคนเดียวต้องทำยังไงเธอรู้ว่าจะต้องดูแลยังไงเพราะเคยดูแลแม่ของไคล์

                “ดีแล้วงั้นไปพักก่อนเถอะป้าจะไปทำอาหารให้คงยังไม่ได้กินอะไรล่ะสิ” เมื่อป้าแอนพูดเขาก็เริ่มรู้สึกหิว แต่ก็ขอไปพักที่บ้าน ลากกระเป๋าผ่านทางเชื่อมระหว่าบ้าน มาหยุดที่ประตูไม้อย่างที่ป้าแอนบอกไว้เลย ป้าดูแลบ้านนี้อย่างดีมือเรียวไขกุญแจเข้าใบในบ้านที่ยังคงสภาพเดิมและยังดูอบอุ่นพิงกระเป๋าเดินทางไว้ข้างประตู แล้วนั่งลงที่โซฟาสีครีม

                กลับมาแล้วครับ

                ผมกลับมาบ้านแล้วนะครับแม่ 

                นั่งพักไม่นานป้านแอนก็เดินเอาซุปมาให้ผมทาน ผมนั่งทานป้าแอนก็เอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องให้เมื่อได้ทานซุปอุ่นๆก็รู้สึกง่วงขึ้นมา

                “ขึ้นไปพักเถอะ เดินทางมาเหนื่อยๆ”

                “ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับป้าแอน” ลุกขึ้นไปกอดร่างท้วมใจดีของป้าแอนแล้วหอมแก้มเหมือนอย่างที่เคยทำเมื่อสมัยก่อนแล้วขึ้นไปนอนพักที่ห้องตัวเองที่ยังคงเหมือนเดิม ล้มตัวลงนอนพักบนเตียงนุ่มไม่นานก็หลับไป

.

.

                หลังจากที่กลับมาอยู่บ้านได้สามสี่วันอาการแพ้ท้องแทบไม่มีให้เห็นซึ่งผมรู้สึกแปลกใจมากแต่พอมาวันที่ห้าก็เหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะหายจากอาการแปลกที่เลยแผลงฤทธิ์ปลุกเขาตื่นตั้งแต่ตีสี่วิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนจนแทบหมดแรงได้แต่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง

                “อย่างแกล้งแม่เลยนะครับเด็กดี”

                “ไคล์แพ้ท้องหนักเลยเหรอลูก” ผมแทบไม่มีแรงตอบป้าแอนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้อง มือนุ่มลูบผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ “จิบน้ำขิงก่อนนะ ไปหาหมอกับป้าดีกว่านะ หนูฝากท้องรึยัง” กลิ่นน้ำขิงที่ป้าแอนถือขึ้นมาด้วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นพอได้จิบน้ำขิงร้อนๆทำให้ดูมีเรื่อยมีแรงขึ้น

                “ผมฝากท้องแล้วครับแต่เป็นโรงพยาบาลในเมือง”

                “ที่นี่ก็มีแค่หมอทั่วไปโรงพยาบาลใหญ่ที่ป้าไว้ใจก็อยู่ในเมือง”  บ้านเกิดของผมเป็นหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่รอยต่อระหว่างเมืองใหญ่และนอกเมืองอธิบายง่ายๆคือเป็นหมู่บ้านที่จืดจางเพราะแทบไม่มีใครรู้จักมันจะนอกเมืองก็ไม่ใช่จะอยู่ในเมืองเลยก็ไม่ถึงแต่ข้อดีคือการเดินทางที่สะดวกและการที่อยู่ร่วมกันโดยไม่ได้แบ่งแยกลำดับขั้น

                “ผมมีนัดอาทิตย์หน้าครับป้าแอนเราค่อยไปกันนะ”

                “จ๊ะเดี๋ยวป้าทำอะไรอ่อนๆให้กินดีกว่านะ ทานน้ำขิงรอก่อนนะ”

                “ขอบคุณครับป้าแอน” นั่งพิงหัวเตียงก่อนจะค่อยๆจิบน้ำขิงร้อนๆพร้อมกับลูบเบาๆที่ท้องตอนนี้ก็จะเข้าสองเดือนแล้วหน้าท้องเขายังแบนเรียบแต่อีกไม่กี่เดือนท้องเขาจะต้องโตขึ้น เด็กตัวเล็กๆลูกของเขากำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา พอดูเบอร์ผมก็กดรับทันที

                “ครับคุณไฮด์”

                “(ไคล์คุณเป็นยังไงบ้าง ผมมีเรื่องที่จะรบกวนพอดีงานในส่วนของคุณบางส่วนลูกน้องที่ผมไม่น่าจ้างไว้หาไม่เจอ)” ผมอยากจะหลุดขำออกมาเพราะน้ำเสียงเบื่อหน่ายที่สามารถจินตนาการถึงหน้าคุณไฮด์ออก

                “ได้ครับงานทุกอย่างผมเก็บไว้กับตัวอยู่แล้ว”

                “(ผมต้องการงานย้อนหลังของเดือนที่แล้วนะ อ้ออีกเรื่องพอดีน้องชายผมที่ไปอยู่ห้องคุณเปิดตู้เก็บของไม่ได้คุณมีกุญแจหรือเปล่า)”

                “อ่า ผมอาจจะลืมฝากไว้ให้ ผมจะเข้าไปหาหมออาทิตย์หน้าคุณไฮด์รอได้หรือเปล่าครับ”

                “(อ่าวเหรอได้สิหมอนั่นคงไม่ได้รีบอะไรขนาดนั้น คุณจะไปตรวจวันไหนผมจะได้ไปเอา)” ผมหยิบใบนัดออกมาดู

                “วันพุทธหน้าครับคุณไฮด์ เดี๋ยวผมจะส่งงานให้เลยนะครับ อุก” ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อเจ้าตัวเล็กในท้องก็เล่นงานผมเสียก่อนโทรศัพท์ถูกทิ้งไว้บนเตียงส่วนตัวก็วิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำ คนในสายได้ยินแต่เสียงแว่วๆไฮด์ถือสายรอด้วยความเป็นห่วง นานหลายนาทีกว่าจะยินเสียงความเคลื่อนไหว

                “แค่กๆขอโทษด้วยนะครับคุณไฮด์”

                “(ไม่เป็นไรคุณแพ้มากเลยเหรอ)” น้ำเสียงเป็นห่วงทำให้ผมรู้สึกดีที่อย่างน้อยๆก็มีคนห่วงโอเมก้าอย่างเขา

                “เพิ่งมาแพ้ครับสงสัยว่าตัวเล็กจะหายตื่นที่” ผมบอกขำๆซึ่งก็รู้สึกแปลกใจที่รู้สึกสนิทใจกับคุณไฮด์ จนเหมือนเป็นคนที่เขาเปิดใจให้มากที่สุดนอกจากคนในครอบครัว

                “(วันนัดคุณจะมายังไงถ้าเกิดแพ้ท้องคุณจะเดินทางมาไหวเหรอ)” ไฮด์รู้สึกเป็นห่วงอันที่จริงไฮด์ก็แปลกใจที่ตัวเองรู้สึกเป็นห่วงอดีตลูกน้องมากขนาดนี้ เพียงแต่ดวงตากลมคู่นั้นทำให้ชวนน่าเอ็นดูน่าสงสารเหลือเกิน

                “ผมว่าจะนั่งรถประจำทางไปนะครับ”

                “(คนเดียว??)”

                “ก็ไม่เชิงครับผมจะไปกับป้าแอน ป้าเป็นเพื่อนของแม่นะครับ”

                “(งั้นผมจะไปรับวันนั้นผมว่างอยู่)”

                “ไม่ต้องก็ได้ครับ” ผมรู้สึกเกรงใจที่จู่ๆคุณไฮด์ก็จะมารับเพราะมันไม่ใช่ใกล้ๆ ถึงแม้เจ้าตัวจะบอกว่า ‘ว่าง’ ก็เถอะนะ

                “(ผมจะไปรับส่วนงาน ไว้ดีขึ้นค่อยส่งให้ผมนะ)” แล้วคุณไฮด์ก็ตัดสายไปเสียอย่างนั้นไม่ได้รอฟังผมประท้วง ก็คงต้องรอสินะ พอวางโทรศัพท์ป้าแอนก็เรียกถามว่าจะลงไปทานข้าวหรือจะให้ยกขึ้นไปผมเลยบอกที่จะลงไปทานด้านล่าง ยังดีที่เจ้าตัวเล็กไม่เลือกกินผมสามารถกินได้ทุกอย่างไม่มีอาการแพ้อาการหรือเหม็นอาหารประเภทไหนและดูเหมือนพอได้กินฝีมือป้าแอนความอยากอาหารผมยิ่งเพิ่มขึ้นดูจากอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ

                ทั้งโจ๊ก ทั้งผัดผักสีสดใส ยำรสเปรี้ยวที่ป้าแอนรู้ใจทำมาให้ผมจานใหญ่ ถึงจะแปลกกับการกินยำตั้งแต่เช้าก็เถอะนะ

                “ดีนะคะที่ไม่แพ้อาหาร ทานเยอะๆเลย” ผมยิ้มกว้างตอบแทน พอได้ทานอะไรไปบ้างอาการแพ้ผมก็หยุด เลยเปิดโน๊ตบุ๊คส่งเมลให้คุณไฮด์ และผมก็มานั่งเปิดสมุดบัญชีดูเงินเก็บที่อาจจะมากสำหรับใช้ทั้งชีวิตแต่ว่าผมก็ไม่อยากอยู่เฉยๆคงจะดีถ้าหากคลอดแล้วผมจะหางานทำที่นี่

                สามสี่วันก่อนถึงวันนัดผมแทบเดาทางเจ้าตัวแสบไม่ได้บางวันก็เหมือนจะไม่แกล้งอีกวันก็แกล้งหนักจนทำให้ผมแทบลุกจากเตียงไม่ได้ยังดีที่วันนี้เจ้าตัวแสบจะอารมณ์ดี ไม่แกล้งผม ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอคุณไฮด์มารับกับป้าแอนที่ห้องนั่งเล่น จนเกือบจะถอดใจเดินทางไปเองเสียงรถก็มาจอดที่หน้าบ้านผมรีบลุกออกไปหน้าบ้านก็เห็นรถขนาดใหญ่โดยมีอดีตเจ้านายยืนอยู่ข้างๆ

                “บ้านของคุณน่ารักนะแต่หายากมากผมขับเลยทางเข้าหมู่บ้านไปตั้งสองรอบ” ใบหน้าหล่อหงุดหงิดเพราะหาทางไม่เจอทำให้ผมรู้สึกผิด

                “ไม่เห็นต้องลำบากเลยครับผมไปเองก็ได้” ผมเงยหน้าบอกเสียงอ่อย

                “ไม่เป็นไรไปกันเถอะเดี๋ยวจะไปถึงช้า สวัสดีครับ” คุณไฮด์ยกมือไหว้ป้าแอนที่ถือของตามหลังผมมา

                “ป้าแอนครับนี่คุณไฮด์ครับ” เพราะไม่รู้ว่าจะแนะนำว่าเกี่ยวข้องยังไงเลยแนะนำเพียงชื่อคุณไฮด์ ผมให้ป้าแอนนั่งข้างหลังส่วนผมนั่งข้างหน้าข้างคนขับเพราะผมเป็นพวกเมารถต้องได้นั่งหน้าถึงจะโอเคขึ้นมาหน่อย ตลอดทางมีเพียงเสียงคุยระหว่างคุณไฮด์และป้าแอนส่วนผมนะเหรอนั่งไปสักพักก็ชักจะง่วงเลยพิงเบาะหลับไป จนกระทั่งโดนปลุกเมื่อมาถึงโรงพยาบาลแล้ว

                “คุณแม่แข็งแรงดีนะครับ สำหรับเรื่องแพ้ท้องหมอจะจัดยาให้นะครับ” หลังจากที่ตรวจเสร็จคุณหมอก็แนะนำเรื่องอาหารการกิน ซึ่งป้าแอนเป็นคนกระตือรือร้นที่จะรับฟังส่วนผมนี่ฟังแทบไม่ทัน

                “หมอจะนัดอีกทีเดือนหน้านะ หลังจากสี่เดือนหมอจะนัดถี่ขึ้นคนไข้สะดวกนะ”

                “ครับ” เดินทางผมไม่ได้ลำบากอะไรเพราะมันก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ พอตรวจเสร็จรับยาเรียบร้อยผมและป้าแอนก็เดินมาหาคุณไฮด์ที่นั่งรอในคาเฟ่ของโรงพยาบาล

                “เสร็จเรียบร้อยครับ อ้อ นี่กุญแจครับ” ผมส่งพวกกุญแจที่ถือมาด้วย

                “คุณนั่งสิผมสั่งอาหารไว้แล้ว ทานเสร็จผมจะไปส่ง”

                “ไม่เห็นต้องลำบากเลยครับ” ผมนั่งลงตรงข้ามตามที่คุณไฮด์เชิญ พอแย้งไปคุณไฮด์ก็เงียบดูท่าผมจะต้องตามใจคุณไฮด์อีกครั้ง พอทานข้าวเสร็จคุณไฮด์ก็ขับมาส่งผมที่บ้านและก่อนกลับยังบอกอีกว่าครั้งหน้าจะมารับพอท้วง

                “ผมคิดว่าคุณกับผมสนิทกันแล้ว” แล้วผมจะค้านอะไรได้ ก็เล่นพูดแบบนี้

                “ขอบคุณนะครับ ถ้าคุณไฮด์มีอะไรให้ช่วยบอกผมได้เลยนะครับ” เพราะรู้สึกเกรงใจเหลือเกินถ้าหากจะให้มารับโดยไม่ช่วยงานอะไร

                “ได้สิ ผมกลับก่อนละกัน”

                “ขอบคุณนะครับขับรถดีๆนะครับ” ขยับถอยออกโบกมือลาคนที่อยู่บนรถแล้วค่อยเข้าบ้าน

.

.

                “ทำไมรถพี่มีกลิ่นแปลกๆ”

                “หือ อะไรวะไม่เห็นมีกลิ่นอะไรเลย” ไฮด์ทำจมูกฟุดฟิด วันนี้ไอ้น้องชายที่แสนขี้เกียจไม่ได้เอารถมาพอกลับมาจากไปส่งไคล์เขาก็เอารถมารับมัน

                “มีสิ” พูดเท่านั้นเจ้าตัวก็เงียบไป

                “ฉันแค่ไปรับรุ่นน้องมาหาหมอไม่น่าจะมีกลิ่นอะไรติดนะ” ไฮด์ที่ยังคาใจเลยพูดขึ้นอีก           

                “เออช่างเถอะน่า ไปส่งได้แล้ว” เพราะกลิ่นหอมที่ทำให้เขารู้สึกแปลกโนเอลเลยพาลอารมณ์เสียใส่พี่ชายที่ได้แต่งงกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของน้องชาย พอมาถึงห้องไฮด์ก็ส่งพวงกุญแจให้ก่อนที่จะแยกย้ายกลับไป  ส่วนอัลฟ้าร่างสูงที่คิดว่าพอลงจากรถแล้วจะเลิกได้กลิ่นแต่กลิ่นก็ยังคงโอบล้อมรอบตัวเดาได้ไม่ยากเลยคงมาจากไอ้พวกกุญแจรูปร่างประหลาดๆนี่ ให้ตายเถอะกลิ่นนี้ชักจะมีอิทธิพลต่อเขามากเกินไปแล้ว หลังจากใช้กุญแจนั่นเสร็จร่างสูงก็เก็บกุญแจไว้ในลิ้นชักหัวเตียงรวมกับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นก่อนที่จะล็อกไว้ โนเอลเอนตัวลงนอนบนเตียงนุ่มที่เขาเปลี่ยนชุดเครื่องนอนเป็นสีน้ำเงินเพราะเขานอนหลับไม่ได้เมื่อได้กลิ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนที่นอนนั่น

                ไม่ใช่ไม่รู้ว่าอาการเขาเกิดจากอะไร เพียงแต่อัลฟ่าหนุ่มไม่อยากยอมรับว่าเขาได้เจอคู่ กับการใช้ชีวิตที่แค่เพียงนั่งเฉยๆทั้งเบต้าและโอเมก้าก็แทบพุ่งเข้ามาหา แต่การที่เขามีคู่นั้นมันเป็นอะไรที่เขายังไม่พร้อมแถมยังจำหน้าคู่ของตัวเองไม่ได้อีกมีเพียงกลิ่นหอมที่เป็นกลิ่นที่ชวนกระตุ้นให้เขากระหาย เขาต้องกดความอยากไว้แค่ไหนกัน

                คืนนั้น คืนที่เกิดเรื่อง โดยปกติแล้วอัลฟ่าระดับสูงอย่างเขาจะถูกฝึกให้ทนต่อกลิ่นโอเมก้าแม้โอเมก้าคนนั้นจะอยู่ในช่วงฮีทก็ตาม แต่คืนนั้นทั้งที่เขาไม่ได้เมาแต่กลิ่นที่มาจากโอเมก้าคนนั้นกลิ่นที่ฟ้องว่าเป็นคู่ของเขา กลิ่นที่ชวนให้เขาเข้าไปขย้ำ มันเหมือนภาพตัดเมื่อตื่นขึ้นมาในห้องก็เหลือเพียงเขา กลิ่นหอมและรสคาวเลือดในปาก

                เขากัดไปแล้ว

                แต่เขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคู่ของเขา แถมโอเมก้าก็เป็นเพียงแค่ที่ระบายอารมณ์และลำดับขั้นต่ำสุดก็แค่คู่มันไม่ได้สำคัญอะไรขนานนั้นหรอก

.

.

                ชีวิตของไคล์หลังจากไปหาหมอมาร่างกายเขาก็ไม่มีปัญหาอะไรอาการแพ้ท้องก็หายไปตั้งแต่ได้ 9 สัปดาห์ ซึ่งมันก็ดีทำให้เขาได้ทำงานช่วยคุณไฮด์ที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นพี่ชายผมไปเรียบร้อย  พอถึงวันนัดพี่ไฮด์ก็มารับเหมือนเคยเพียงแต่ครั้งนี้มีเพียงผมที่ไปเพราะป้าแอนต้องไปร่วมกิจกรรมของทางกิจการที่เปิดไว้  หลังจากที่ตรวจเรียมร้อยคุณหมอก็บอกว่าทั้งผมและลูกต่างแข็งแรงดี เพราะการตั้งครรภ์ของผมไม่มีคู่คุณหมอเลยอัลตราซาวด์เพื่อฟังเสียงหัวใจ และดูหัวใจเจ้าตัวแสบ

                ครั้งแรกที่ได้เห็นและได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยที่อยู่ในท้องดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกมันทั้งตื้นตันพูดไม่ออกเมื่อมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆอยู่ในท้องและเขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ พี่ไฮด์ก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับการได้ยินและได้เห็น

                “ต่อไปหมอจะเริ่มนัดเดือนละสองครั้งนะครับเพราะจะได้ตรวจดูการเจริญเติมโตของเด็กนะครับ” หมอไรอันบอกเรื่องนัด พี่ไฮด์เป็นคนคุยกับหมอส่วนผมก็มองแต่รูปหัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู่บนจอ

                “ผมขอรูปได้ไหมครับคุณหมอ”

                “ได้สิ”

                “สองใบนะครับ” พี่ไฮด์พูดขออีกรูปเล่นเอาผมหลุดขำกับการเห่อหลาน หลังจากได้รูปพี่ไฮด์ก็เอาเก็บไว้ในกระเป๋าตังแล้วไปส่งผมที่บ้าน

                “งานที่ทำพี่จะขอให้ช่วยอีกนะยังไงก็ช่วยพี่ที”

                “ได้สิครับผมว่างอยู่ ขับรถกลับดีๆนะครับ” โบกมือลาพี่ชายแล้วกลับเข้าบ้านพอดีกับป้าแอนที่เดินผ่านรั้วเข้ามา

                “เป็นไงบ้างไคล์”

                “ผมได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเจ้าตัวแสบด้วยครับ” ผมละล่ำละลักบอกด้วยความตื่นเต้นแถมยังหยิบเอารูปอัลตราซาวด์มาให้ป้าแอนดู

               

                “ป้าแอนผมอยากกินสลัดเบคอน” ผมที่ตื่นขึ้นมาสายๆเพราะอาการง่วงนอนจู่ๆก็อยากกินเบคอนกับสลัดเลยเดินข้ามรั้วไปหาป้าแอนที่วันนี้รู้สึกว่าจะมีแขก

                “ครูแอนพี่คนนี้ใครครับ ฟืดดดด” เสียงใสถามพร้อมกับสูดน้ำมูกไปฟืดใหญ่

                “นี่หลานของครูเองครับ นี่พี่ไคล์ครับ” ผมยกมือโบกทักทายเด็กน้อยที่ดูท่าทางจะแสบเหลือเกิน เพราะขนาดป่วยเป็นหวัดยังกระโดดโลดเต้นได้อีก ดูจากน้ำมูกที่ไหลเป็นทางจนจะเข้าปากไหนจะแก้มที่แดงก่ำนั่นอีก

                “ชี ครูขอร้องล่ะนั่งนิ่งทีเถอะ” ป้าแอนถึงขั้นยกมือขึ้นกุมขมับ

                “ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ล่ะครับ” ผมเดินไปนั่งลงข้างๆเด็กแสบแล้วเอามือวัดไข้

                “ ไข้ขึ้นตอนมาเรียนนะป้าเลยต้องแยกมาที่บ้าน” ป้าแอนเปิดเนอสเซอรี่ในตัวหมู่บ้านนี่ล่ะครับอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ มีครูพี่เลี้ยงอยู่คนรับเด็กๆจากหมู่บ้านนี่ล่ะครับไม่ใหญ่มากเท่าไหร่แต่ก็พอรับเลี้ยงเด็กๆจากทุกคนในหมู่บ้านที่คุณพ่อคุณแม่ต้องไปทำงาน

                “นี่เหรอสภาพของคนไข้ขึ้นนะหือ ชื่อไรครับคนเก่ง”

                “ชีนอลครับ”  พูดจบก็กระโดดไปมาระหว่างโซฟาเล่นเอาซะผมเวียนหัวเลยทีเดียว

                “ครับคนเก่ง ช่วยอยู่นิ่งๆก่อนนะครับ”

                “เลิกดื้อซะทีเจ้าตัวแสบ พี่ไคล์มีตัวเล็กอยู่ในท้องนะอย่างกระโดด” ป้าแอนทำเสียงดุแถมยังอ้างเจ้าตัวแสบในท้องผมอีกแต่ก็ได้ผลเมื่อซีนอลยอมที่จะอยู่นิ่งๆแล้วหันมาสนใจผมแทน

                “น้องเหรอครับ”

                “ครับ” มือป้อมๆของเด็กดื้อมาวางแปะลงที่ท้องผม “ผมก็กำลังจะมีน้องล่ะ ม่าม๊าบอกว่าน้องยังตัวเล็กอยู่เลยยังไม่ได้ออกมาเล่นกับผม อีกนานไหมน้องของพี่ไคล์จะออกมา” ร่างบางยิ้มกว้างกับคำพูดแบบเด็กๆของซีนอล

                “อีกหลายเดือนเลยครับ”

                “ซีอยากเจอน้อง” เจ้าเด็กแสบเริ่มงอแงทั้งๆที่ตาปรือ ทั้งผมและป้าแอนแอบขำ งอแงไม่เท่าไหร่ก็หลับสนิทตรงโซฟาผมจัดท่านอนให้นอนสบายๆ

                ป้าแอนเอาผ้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับซีผมเลยอาสาที่จะช่วยเพราะจะให้ป้าแอนไปทำสลัดเบคอนให้ทาน เอาจริงๆเขาทำทานเองก็ได้นะครับเพียงแต่ว่าติดรสมือป้าแอนเสียแล้ว

                “อร่อยมากเลยครับ ผมว่าเจ้าตัวแสบอยากกินแน่ๆ” แววตาของผู้สูงวัยอ่อนแสงลงพร้อมกับส่ายหน้าไปมา เป็นตัวคุณแม่ไม่ใช่เหรอที่อยากกินนะ แล้วยังไปโทษลูกอีกนะ

                “จ๊ะ เพราะเจ้าตัวแสบป้าเชื่อ” ผมทำหน้ายู่เพราะรู้ว่าป้าแอนพูดเย้าตัวเขาเอง

                “ที่โรงเรียนวุ่นวายมากเลยเหรอครับ” ผมเงยหน้าขึ้นไปถามป้าแอน อิ่มมากเลยครับแค่สลัดก็ทำให้ผมอิ่มได้

                “ก็วุ่นวายนิดหน่อยจ๊ะพอดีครูอีกคนเขาลาออก”

                “รับคนที่ไม่มีประสบการณ์แต่กำลังจะมีน้องไหมครับ” หันไปยิ้มอ้อนกับป้าแอน

                “ไม่เหนื่อยไปเหรอลูก” ผมรีบส่ายหน้ายืนยันว่าไม่เหนื่อย อีกอย่างผมก็ชอบเด็กอยู่แล้วอีกอย่างจะได้เรียนรู้วิธีมาดูแลเจ้าตัวแสบที่อยู่ในท้อง

                “งั้นป้าจะให้หนูไปทำงานช่วยป้านะเดี๋ยวป้าให้เงินเดือนพิเศษเลย” ผมยิ้มกว้างตาเปล่งประกายเมื่อได้ยินคำว่าเงินเดือนพิเศษ

                “อ่าแล้วนี้พี่ไฮด์จะมารับไปตรวจวันไหนคะ”

                “อือ...วันศุกร์ครับเห็นว่าจะพาผมไปซื้อของให้เจ้าตัวแสบด้วย” ผมล่ะอยากจะห้ามคนเห่อหลานที่พอมารับไปหาหมอทีไรก็จะซื้อของมาให้ทุกทีๆจนผมแทบไม่ต้องซื้ออะไรแล้ว พอรู้เพศแล้วยิ่งซื้อของมาให้จนผมอยากจะบอกอีกครั้งว่าเจ้าตัวแสบในท้องพึ่งจะเข้าเดือนที่สี่แต่ไอ้ที่ซื้อมานะบางอย่างมันสำหรับเด็ก 10 ขวบด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เคยห้ามได้สักทีเพราะยิ่งรู้จักกันผมยิ่งรู้ว่าพี่ไฮด์นั้นเอาแต่ใจแค่ไหน ฟังนะครับแต่ไม่ยอมทำตาม เอาเถอะถือว่าเจ้าตัวแสบจะได้ลุงเปย์ตั้งแต่เด็กๆ

******************************************************************************************

เราพบคนเห่อ 1 ea ค่ะ

พระเอกเราก็จะน่าหมั่นไส้มาก ก็นะนางเป็นอัลฟ่าชั้นสูงค่ะ //กัดฟันแน่น

นิยายเรื่องนี้ก็จะฟิลกู๊ดตามใจคนเขียนเหมือนเดิม ม่าไหมรับรองว่าไม่เกินสองห่อค่ะ

เราสุขนิยมฮ่าๆๆๆ

อ่านแล้วเป็นไงคอมเม้นต์บอกเราด้วยนะคะ ฝากติดตาม กดถูกใจให้กำลังใจเราด้วยนะ
******************

 zeroshadaw ** ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ชอบค่ะ
Billie ** ขอบคุณขาประจำนะคะ
Chompoo reangkarn ** เตรียมไว้เยอะๆเลยนะคะ
miikii ** ใจจริงอยากปล่อยเบลอนางไปด้วยซ้ำ 555
PrimYJ ** เตรียมไว้เยอะๆนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท2 25/11/2561
« ตอบ #9 เมื่อ: 25-11-2018 14:15:59 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #10 เมื่อ25-11-2018 14:53:13 »

เพิ่งตามอ่าน สนุกมากๆเลยค่า
พระเอกกับนายเอกคลาดกันไปมา
อยากให้เจอกันไวๆจัง :mew1:

ออฟไลน์ morningpaper

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #11 เมื่อ25-11-2018 16:18:18 »

จะได้ทำความรู้จักกันตอนไหนน้า คุณพ่อถ้ารู้เรื่องแล้วจะใจดีกับตัวน้อยในท้องรึเปล่า
เข้ามาเป็นกำลังใจให้นะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #12 เมื่อ25-11-2018 19:03:55 »

คุณลุงไฮด์ท่าจะเห่อหลานน่าดู ถ้ารู้ว่าใครเป็นพ่อหลานนี่จะมีคนหัวแตกไหม แต่คนเป็นพ่อยังไม่รู้เรื่องเลย แถมยังไม่อยากมีคู่หรือตามหาคู่ของตัวเองอีกต่างหาก :เฮ้อ:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #13 เมื่อ25-11-2018 21:38:40 »

55 หมั่นใส้พ่ออัลฟ่าค่าตัวแพง
ส่วนคุณลุงนั้นถ้ารู้ว่าเป็นหลานจริงความเห่อจะขนาดไหน ลุงสายเปย์

รอตอนต่อไป ^^  :L2: :L1: :pig4:

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #14 เมื่อ25-11-2018 21:43:06 »

ชอบแนวโอเมก้าาาเวิร์ส

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #15 เมื่อ25-11-2018 23:10:55 »

คนอ่านก็สุขนิยมค่ะ  :mew1:    +1

ออนไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 2 25/11/2561
«ตอบ #16 เมื่อ26-11-2018 11:43:07 »

คุณลุงเห่อหลานน่าดู
แต่ทำไมถึงเอ็นดูไคล์ขนาดนี้นะ
ส่วนตาคนนั้นน่ะนะ อยากจะหยิกๆๆ

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #17 เมื่อ03-12-2018 19:28:41 »

ผมนั่งถักหมวกไหมพรมที่จะเอาไว้ให้เจ้าตัวแสบที่ดูเวลาแล้วน่าจะคลอดตอนช่วงฤดูหนาวพอดี ปีนี้ไม่รู้ว่าหนาวแค่ไหนผมเลยอยากที่จะถักไว้ให้เจ้าตัวแสบที่ตอนนี้เป็นเด็กดีไม่ทำให้ผมวิ่งอ้วกแล้วมีเพียงอาการง่วงและหิวบ่อยๆ จนตอนนี้น้ำหนักผมขึ้นมาตั้งสามกิโลแต่ทั้งป้าแอนและพี่ไฮด์กลับบอกว่าอยากจะให้เขากินเยอะกว่านี้อีก

“ไคล์ลูก พี่ไฮด์มาแล้วนะ” ผมรีบวางไม้นิตติ้งลงหยิบกระเป๋าเดินออกมาหน้าบ้าน

“ไง เจ้าตัวแสบเป็นไงบ้าง” ดูคนสองมาตรฐานนะครับไม่ได้ถามถึงผมเลยเจอหน้าก็ถามหาหลานรักก่อนเลย

“ไม่ดื้อและก็ไม่ซนครับ” ส่งกระเป๋าให้พี่ไฮด์แต่โดยดีถึงจะไม่หนักแต่พี่ไฮด์ก็ไม่เคยให้เขาถืออะไรเลย ป้าแอนก็เหมือนกัน จนผมอยากจะบอกว่าผมแค่ท้องไม่ได้ป่วย แต่เหนืออื่นใดผมต้องขอบคุณพี่ไฮด์ที่ยอมให้ผมยืมเสื้อผ้าเพื่อใช้ในการทำรัง กลิ่นอัลฟ่าทำให้ผมรู้สึกสงบลงความเครียดที่เกิดจากการไม่มีคู่ลดลงถึงแม้จะไม่ได้ช่วยเหมือนกลิ่นคู่ตัวเองแต่มันก็ช่วยในระดับหนึ่ง

“นั่งเหม่ออะไรกัน ถึงแล้ว”

“อ้อครับ” ผมรีบลงจากรถพี่ไฮด์รีบเดินอ้อมมาประคองผม พี่ไฮด์เป็นคนดีมาก อืม หน้าตาก็ดี ฐานะก็ดีมาก จนผมอยากจะเห็นคู่ของพี่ไฮด์ ขนาดผมที่เป็นเพียงลูกน้องและโอเมก้าที่ถูกคู่ทอดทิ้งพี่ไฮด์ยังดูแลดีแบบนี้ถ้าพี่ไฮด์มีคู่คงจะมีดูแลอย่างดีแน่ๆ แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปไกลพี่ไฮด์ก็บอกให้ผมเข้าไปตรวจคนเดียวเพราะมีธุระด่วนแต่จะกลับมารับผมพาไปซื้อของด้วยกันแน่ๆ

“ไปเถอะครับ ผมไม่เป็นอะไรเสียหน่อย”

“เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมาอย่าไปเล่นซนที่ไหนนะ” สั่งอย่างกับผมอายุห้าขวบแต่ก็ยอมรับปาก

“อ่าวว่าไงหนูไคล์ ตัวเล็กเป็นไงบ้าง” คุณหมอทักผมอย่างสนิทสนม

“น้องเป็นเด็กดีครับแต่ร่างกายของผม...” เพราะจู่ๆ ผมก็อยากสร้างรังขึ้นมาแถมตอนนี้กลิ่นอัลฟ่าของพี่ไฮด์ก็แทบช่วยผมไม่ได้แล้ว ถึงไม่ใช่อาการฮีท (ช่วงเวลาที่ร่างกายของโอเมก้าเข้าสู่ช่วงที่อัตราการเจริญพันธุ์สูง) แต่เหมือนสัญชาตญาณของโอเมก้าของผมจะทำให้เกิดอาการนี้

“เพราะเครียดสินะ ถ้ากลิ่นอัลฟ่าช่วยไม่ได้ต่อไปหมอจะให้ยาคลายเครียดแต่มันจะไม่ดีต่อเด็ก หมอจะขอนัดตรวจทุกอาทิตย์นะครับ”

“ครับคุณหมอ” ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นน้อยๆ ตอนนี้ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เจ้าตัวเล็กอีกต่อไปแล้วมีเพียงปัญหาจากเพศสภาพของเขา ผมเดินออกไปนั่งรอพี่โฮด์ที่คาเฟ่ ไม่นานนักพี่ไฮด์วิ่งเข้ามา

“หมอว่ายังไงบ้าง”

“ก็ไม่มีอะไรครับเจ้าตัวเล็กแข็งแรงดี” ผมตอบยิ้มๆ เลือกที่จะไม่พูดถึงปัญหาของตัวเอง

“งั้นไปซื้อของและกินข้าวกัน” พี่ไฮด์เดินเข้ามาประคองผมแล้วเดินไปที่รถ แต่สิ่งที่ผมแปลกใจคือกลิ่น กลิ่นที่ไม่ใช่กลิ่นของพี่ไฮด์แต่มันช่างคุ้นเคยและทำให้เขาอยากเข้าไปซุกสูดดมกลิ่นนี้ ยิ่งเข้าใกล้รถเท่าไหร่กลิ่นนี้ยิ่งแรงขึ้น

กึก

“เป็นอะไรไปไคล์” ไฮด์ถามคุณแม่ที่จู่ๆ ก็หยุดเท้ามือที่จับแขนเขาไว้กำแน่นใบหน้าขาวซีดเผือด เกิดอะไรขึ้น!!

.

ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“ไอ้พี่ชายมารับผมที”

“ฉันไม่ว่างวันนี้ฉันลาหยุดแล้ว” โนเอลถอนหายใจเขาไม่อยากขับรถไปไหนมาไหน ไอ้ที่จอดอยู่ในลานจอดรถเขาก็ไม่อยากขับ

“เฮ้ ผมแค่อยากออกไปข้างนอกแต่ขี้เกียจขับรถ”

“วันนี้ฉันมีนัดกับรุ่นน้องจะพาไปซื้อของที่ห้าง” ผมชักอยากจะเห็นรุ่นน้องของไอ้พี่ชายตัวดีแล้วสิ หลังๆ มานี่อะไรๆ ก็มีแต่รุ่นน้อง เขาเลยขอตามไปด้วยเอาจริงๆ ก็บังคับล่ะนะ ไม่นานไฮด์ก็มารับพอขึ้นมานั่งบนรถเขาก็ได้กลิ่นที่น่ารำคาญนี้อีกแล้ว

“ลำบากฉันจริงๆ นะนายนะ”

“เอาน่าไฮด์ฉันแค่ว่าง” เพราะอายุไม่ห่างกันเท่าไหร่เลยเรียกชื่อตรงๆ

“ไอ้ตัวขี้เกียจ” ผมเพียงยักไหล่กับคำด่าที่ดูไม่เจ็บแสบเลยสักนิดเพราะมันเป็นความจริง ไหนบอกว่าจะไปห้างทำไมถึงแวะมาที่โรงพยาบาลแม้จะสงสัยแต่มันไม่ใช่ธุระอะไรของเขา

“นั่งรออยู่ในนี้ล่ะ” นั่งรอในรถไม่นานก็เห็นไฮด์พยุงใครบางคนเดินเข้ามา ทุกสิ่งเหมือนหยุดนิ่งเมื่อกลิ่นที่คอยตามหลอกหลอนนั้นแรงขึ้น นัยน์ตาคมทอประกายจ้าเหมือนราชสีห์เห็นเหยื่อตัวเล็ก เมื่อระยะมันสั้นลงและเหยื่อของเขาหยุดก้าวเข้ามา

เป็นคนคนนี้สินะ

“พี่ไฮด์ ผมไม่ไปแล้ว ผมไม่อยากไป” แม้จะเป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจร่างกายอยากที่จะเข้าไปคลอเคลียเพราะการเรียกหาคู่แต่ในใจของผมนั้นไม่แม้อยากที่จะเข้าใกล้ เพราะร่างกายและจิตใจที่ต่อต้านกันทำให้ผมยืนนิ่ง

“เป็นอะไรไปให้พี่ไปเรียกหมอไหม” ไฮด์ถามเพราะอาการของน้องชายตรงหน้ามันดูน่าเป็นห่วงมาก เขาที่ผละออกจากร่างบางเพียงชั่ววินาทีเดียว ร่างบอบบางของโอเมก้าก็ทรุดลง

“ไคล์!!” เขาที่หันกลับจะไปรับแต่ก็ยังช้ากว่าคนที่เปิดประตูรถลงมา

หมับ

ชั่ววินาทีนั้นกลิ่นหอมเฉพาะก็โชยกลิ่นหอมออกมาโอบล้อมทั้งสองคน ไฮด์ได้แต่มองภาพตรงหน้าอึ้งๆ แม้เขาจะไม่รู้ตัวแต่กลิ่นที่โชยออกมาจากทั้งคู่นั้นบอกทุกๆ อย่างได้แล้ว

โนเอลรู้สึกแทบใจหายเมื่ออยู่ดีๆ คนที่ยืนอยู่ก็ล้มลงกับพื้นร่างกายของเขาพุ่งเข้าไปรับทันที กลิ่นหอมที่พอได้มาได้กลิ่นชัดๆ จากร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขน เขาที่ตอนแรกเพียงเปิดออกมาเพื่อจะยืนยันบางสิ่งที่เขาคิดแต่พอเห็นโอเมก้าตัวบางล้มลงเขากลับเป็นคนพุ่งเข้าไปรับ

“อึก เจ็บ” เสียงหวานครางเบาๆ แต่ก็ทำให้ทั้งเขาและไฮด์ต่างตกใจ

“ไคล์เจ็บตรงไหน”

“เข่า ผมเจ็บเข่า” โอเมก้าที่อยู่ในอ้อมแขนเขาแท้ๆ แต่กลับหันไปอ้อนพี่ชาย เพราะความหงุดหงิดกับภาพตรงหน้ารึเปล่าเขาถึงได้อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วก้าวยาวเข้าไปในโรงพยาบาล

“เหวอ ทำอะไรนะครับปล่อยผมลง” เสียงโวยวายน่ารำคาญเขาเลยปรายตามองเจ้าโอเมก้าก็เม้มปากแน่นไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีก หลังจากที่พาทำแผลที่หัวเข่าเพราะเจ้าตัวทรุดลงแล้วเขาคว้าตัวไว้ไม่ทัน ระหว่างทางกลับไปที่รถหลังจากทำแผลเสร็จเขาก็ลอบสังเกตคนที่นั่งบนรถเข็นโดยที่ไฮด์เป็นคนเข็น บอกตรงๆ ว่าจำหน้าคนคนนี้ไม่ได้เลย ใบหน้าหวานที่พยายามหลบสายตาเขาตลอด ดวงตารูปกวางหวานซึ้งนั้นช่างน่ามอง แต่นั่นก็เป็นเพียงโอเมก้าแถมยังไปเป็นคู่แห่งโชคชะตาที่หนึ่งในล้านจะมีคนได้เจอคู่แห่งโชคชะตาแต่เขากลับไม่ชอบมัน

“โนเอลนายนั่งด้านหลังนะพอดีไคล์เมารถ”

“ชิ” แค่ทำเสียงไม่พอใจ โอเมก้าคนนั้นก็สะดุ้งหลบสายตาของผมทันที ถึงจะหงุดหงิดแต่ผมก็ยอมที่จะขึ้นไปนั่งเบาะหลัง มองไฮด์ที่ประคองคนเจ็บขึ้นนั่งเบาะข้างคนเจ็บ ช่างเป็นภาพที่น่ารำคาญจริงๆ



ความรู้สึกหงุดหงิดที่เขารับรู้คงเป็นอารมณ์ของอัลฟ่าที่กำลังรู้สึกก่อนหน้านี้เขาไม่รู้สึกรับรู้ถึงอารมณ์ของคู่ เพราะอีกฝ่ายคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม แต่ตอนนี้คงเป็นความรู้สึกแรกเมื่อรับรู้ว่าเขาเป็นคู่ คืออารมณ์หงุดหงิด ต่อให้เป็นคู่ก็ไม่ได้หมายว่าจะมีความสุขสินะ เพราะอยู่ในห้วงอารมณ์เศร้าเลยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาคมที่จ้องมองเขาอยู่ บางครั้งสายสัมพันธ์มันก็เกิดขึ้นไม่รู้ตัว

“พี่ไฮด์อยากทานอะไรครับ” พอมาถึงห้าง อัลฟ่าคนนั้นก็แยกตัวไปซึ่งมันก็ดีแต่ผมทำให้ผมเริ่มกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง รอยยิ้มถูกมอบให้กับพี่ชายคนสนิท

“ถามเราดีกว่า ทานอะไรร้อนๆ ดีไหม เดินไหวหรือเปล่า”

“พี่ไฮด์จะห่วงเกินไปแล้วไม่เป็นไรครับ” เขารู้สึกขอบคุณพี่ไฮด์ที่ไม่ถามถึงเรื่องอัลฟ่าคนนั้น พี่ไฮด์คงสังเกตเห็นอยู่แล้ว เมื่อผ่านหน้าร้านอาหารผมเลยเลือกร้านนี้ หลังจากทานอาหารพวกเราเสร็จพี่ไฮด์ก็รีบเดินไปยังแผนกเด็กเล็ก

“พี่ไฮด์ครับ...อันนั้นพี่ซื้อแล้วนะครับ”

“อันนี้ล่ะ”

“ทั้งพี่และป้าแอนซื้อซ้ำกันมารอบที่สองแล้วครับ” ผมถอนหายใจกับคนช่างเปย์ที่ซื้อมากจนลืมไปแล้วว่าซื้ออะไรไปแล้วบ้างไอ้ที่ถือของในมือนั่นอยู่ที่บ้านเขามีตั้งสองชิ้นแล้ว

“อ่าเหรอ....” เขาหลุดขำกับท่าทางอายๆ ของพี่ไฮด์

“ผมว่าเลิกซื้อก่อนดีไหมครับพวกของเล่น ไปดูเสื้อผ้าให้ตัวแสบดีกว่าครับ” ผมแนะนำคนช่างเปย์เพราะถ้าขืนยังซื้อของเล่นแบบนี้ต่อให้ทำห้องใหม่ก็คงไม่มีที่เก็บแล้วแต่เสื้อผ้าถ้าซื้อไว้ก็คงไม่มีปัญหา

“ดีสิ” อาการเด็กๆ ของพี่ไฮด์ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหลุดขำ นู้นพุ่งไปที่แผนกเสื้อผ้าแล้ว ผมได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องนูน

“ถ้าหนูโตต้องรักลุงไฮด์มากๆ นะครับ” คนที่รักเจ้าหนูตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าแถมยังดูแลเขาเป็นอย่างดี อีกมือยกลูบรอยกัดหลังคอเบาๆ

“หึ เป็นแค่โอเมก้าแต่กลับหว่านเสน่ห์ไปทั่ว” น้ำเสียงห้วนทำให้ผมหันกลับไปมอง อัลฟ่าคู่แห่งโชคชะตาของเขา

“มะ..ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย” มือเรียวยกขึ้นปิดท้องนูนเล็กๆ ไว้ด้วยความกลัว...กลัวที่จะถูกพรากลูกชายตัวน้อยไปจากเขา ถ้าหากเป็นน้องชายพี่ไฮด์ก็คงเป็นท่านรองประธาน ทั้งอำนาจและฐานะหากคิดจะเอาลูกชายเขาไปคงได้ไปง่ายๆ

“ฉันเป็นคู่ของนายทำไมจะไม่มีสิทธิ์”

“ปล่อยนะ ปล่อยผม” แรงบีบที่ข้อมือนั้นเจ็บจนน้ำตาเขาแทบไหล แต่ไม่ว่ายังไงผมจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนคนนี้เด็ดขาจ

โนเอลมองใบหน้าหวานนัยน์ตาหวานคลอด้วยหยาดน้ำใสแต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะกลั้นไว้ไม่ยอมร้องให้ต่อหน้าเขา คิดจะต่อต้านเขางั้นเหรอ มือหนาเพิ่มแรงบีบขึ้นไปอีกสายตาคมทอประกายกดดันโอเมก้าน้อย แรงกดดันที่ทำให้ร่างบางสั่นเทาหยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนเรียวปากบางเม้มจนซีด เขาก้มหน้าลงไปใกล้จนได้กลิ่นคาวเลือดคงจะกัดปากตัวเองจนแตกสินะ

“เป็นแค่โอเมก้าอย่าริอาจทำตัวแข็งข้อ” เขายอมปล่อยข้อมือเล็กที่มีรอยแดงขึ้นเป็นรูปนิ้วมือทันทีที่ปล่อยร่างบางก็ทรุดลงไปกองกับพื้น น้ำตารินไหลอย่างกับเขื่อนแตกไร้ซึ่งเสียงสะอื้นมีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด

“ไคล์!!”

“พี่ไฮด์ พาผมกลับ...พาไคล์กลับที” เขามองภาพโอเมก้าที่โผเข้าไปกอดลูกพี่ลูกน้องตัวเองด้วยแววตาแข็งกร้าวทั้งๆ ที่เป็นคู่ของเขาแท้ๆ แต่กลับไปหว่านเสน่ห์กับอัลฟ่าตัวอื่น

“มานี่ พี่ไม่ต้องยุ่งผมจะดูแลเอง”

“โนเอลปล่อยไคล์” ยิ่งไฮด์ปกป้อง ยิ่งคนในอ้อมแขนผลักดันพยายามที่จะไปหาไฮด์ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ ตวัดร่างบางขึ้นอุ้มแล้วเดินออกไปทันทีไม่สนใจเสียงร้องห้ามของไฮด์ เพราะอะไรทำไมเขาถึงรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้กับร่างบางที่เรียกหาแต่คนอื่นไม่ใช่เขา

มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

“ปล่อยผมนะ”

“อย่าพูดมาก” พอเขาตะคอกไปร่างที่อยู่ในอ้อมกอดก็เงียบแล้วอยู่นิ่งทันที พอดีกับที่รถที่เขาโทรเรียกไว้มาจอดพอดี วางอีกคนลงเบาะแล้วเขาก็รีบเข้าไปนั่งรวบเอวบางให้ขึ้นมานั่งบนตักเพื่อกันไม่ให้หนี

“ไปคอนโด XXX”

“คุณปล่อยผมลงได้แล้ว” ร่างบางดิ้นไปมาบนตักพอเขาเพิ่มแรงกอดตรงเอวก็หยุด นัยน์ตารูปกวางเบิกกว้างก่อนที่จะรีบจับมือเขาไว้ท่าทางตื่นๆ ทำให้เขาต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจแต่ก็ยอมที่จะผ่อนแรงกอดรัดลงถ้าสัมผัสที่มือไม่ผิด หน้าท้องเล็กๆ นั้นนูนขึ้น หรือว่า....

.

ผมแตกตื่นเมื่อแรงกอดรัดที่เอวนั้นมันมากเกินไปยังดีที่พอผมจับมือไว้อีกคนก็ยอมผ่อนแรงลง ยิ่งพอมาอยู่ใกล้ๆ กลิ่นอัลฟ่าของคู่ยิ่งทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายแม้ใจไม่อยากยอมรับแต่ร่างกายก็เคลื่อนไหวก่อนที่จะห้าม ร่างบางเอนตัวซบลงกับไหล่กว้างสูดกลิ่นหอมเย็นเหมือนดอกไม้ที่บานยามค่ำคืน เพียงไม่นานสติของผมก็เลือนหายเข้าสู่ห้วงความฝัน

สายตาคมมองคนที่จู่ๆ ก็หลับพอเขาขยับตัวอีกคนก็ขยับตัวตามแถมยังยกมือขึ้นกอดคอเขาไว้ขยับตัวหาที่สบาย ทำเสียงพอใจอีก ท่าทางที่หลับสนิทเหมือนเด็กๆ เรียกสายตาเอ็นดูจากคนที่นั่งเป็นเบาะได้ มือหนาขยับมาจับหน้าท้องนูนสัมผัสที่สื่อถึงมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ใจเขาเต้นรัว

ลูก

ลูกของเขา

เมื่ออุ้มพาคนที่ไม่ยอมแม้ที่จะห่างจากตัวเขาแตกต่างจากก่อนหน้านี้สิ้นเชิงจนกระทั่งพามาที่เตียงก็ยังไม่ยอมแม้จะปล่อยมือแต่พอเขาจับให้นอนลงดีๆ พร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมให้ โอเมก้าของเขาก็ม้วนผ้าห่มเป็นก้อนกลม กำลังสร้างรังสินะ เมื่อพอใจแล้วเรียวปากบางก็ระบายยิ้ม เขาก็อยากจะนั่งมองนานกว่านี้อยู่หรอกนะแต่ว่าเสียงเคาะประตูรัวๆ ทำให้เขาหัวเสียไม่น้อย

“มีอะไร” พอเปิดประตูออกไปก็เจอไฮด์ยืนทำหน้าเครียดอยู่

“เอาตัวน้องมาฉันจะพาน้องกลับบ้าน”

“ไม่มีทาง” จะมาเอาตัวคู่ไปจากเขานะ ยิ่งมองหน้าก็ยิ่งหงุดหงิด บรรยากาศกดดันของทั้งสองอัลฟ่าชั้นสูง จ้องตากันอยู่นาน ก่อนที่ฝ่ายไฮด์จะเป็นคนถอนหายใจออกมาแรงๆ

“นั่นหลานและก็น้องฉันนะโนเอล”

“เออนั่นก็ลูกฉันป่ะวะ” คำพูดที่ออกมาทำให้ไฮด์ขมวดคิ้วแต่ก็ไม่พูดแย้งอะไรไป

“ถึงแม้น้องจะ bond (สร้างพันธะ) กับนายแล้วแต่ถ้านายไม่ยอมรับน้องฉันจะเป็นคนดูแลน้องเอง” ไม่ต้องให้ไฮด์พูดจบโนเอลก็ปิดประตูใส่หน้าทันที เหอะ จะมาดูแลคู่ของเขางั้นเหรอ ฝันไปเถอะ

ร่างสูงเดินกลับเข้าห้องเหลือบมองรังเล็กๆ ของโอเมก้าที่ดูเหมือนต่อให้กัดไปแล้วก็ยังเนื้อหอม แต่ก็แค่โอเมก้า เขาเลิกสนใจหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำหวังว่าการอาบน้ำจะทำให้อาการร้อนรุ่มในร่างกาย พอออกมาจากห้องน้ำก็คิดได้ว่าเขาจะนอนตรงไหน พวกเขาอัลฟ่าต่างได้เรียนรู้กับสิ่งที่เรียกว่าโอเมก้า การสร้างรังของคู่เขาหมายถึงอะไรและเขาก็เดาได้ไม่ยาก การตั้งท้องโดยไม่มีอัลฟ่าความเครียดและความวิตกกังวลนั่นก็เพียงพอให้โอเมก้าสร้างรังแล้ว

“เอาเถอะเรื่องอะไรจะนอนโซฟา” เขาเลือกที่จะล้มตัวลงนอนข้างๆ ก้อนรังยังดีที่เขาไม่ใช่คนขี้หนาวอะไร แม้ปกติโอเมก้าที่สร้างรังจะไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งแต่เพราเขาเป็นคู่เลยไม่มีปัญหา เมื่อล้มตัวลงนอนกลิ่นหอมก็ดึงเข้าสู่นิทราทันที



“อือ” ช่างเป็นการนอนหลับที่สนิทที่สุดตั้งแต่ผมท้องมา ผมขยับซุกกับแหล่งกำเนิดกลิ่นหอมกอดกระชับทำท่าว่าจะหลับอีกรอบหากไม่ใช่เพราะมีเสียงหัวเราะทุ้มเบาๆ

“หือ อ่ะ...ผมขอโทษ” พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าตัวเองนอนทับร่างหนาผมรีบดันตัวเองลุกขึ้นขยับลงจากร่างสูง ลงไปนั่งกับเตียงแต่มือก็คว้าเอาผ้าห่มมาห่อตัวไว้แถมยังกดจมูกลงไปสูดกลิ่นอีก

“หิวรึยัง สายแล้ว” เพราะรู้สึกไม่คุ้นเคยผมเลยขยับมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม พยักหน้านิดหน่อยเห็นแก่ที่ถามเขาก่อน

“เสื้อผ้าในตู้ใช้ได้หยิบได้ตามสบาย” ผมพยักหน้าได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ผมก็ยิ่งกอดผ้าห่มแน่น กลัว กลัวว่าจะโดนทำร้ายเหมือนเมื่อวานอีกแต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างสูงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องผมถึงค่อยๆ โผล่หน้าออกจากม้วนผ้าห่ม แล้วค่อยไปหยิบเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวหนีเข้าห้องน้ำและพอแต่งตัวเสร็จผมเลยค่อยๆ ก้าวออกจากห้องที่เคยเป็นห้องตัวเอง

“เรียบร้อยแล้วเหรอ”

“คะ..ครับ”

“งั้นทานข้าวก่อนเราค่อยคุยกัน” เพราะไม่รู้ว่ามาไม้ไหนแต่ตอนนี้เพื่อเห็นแก่เจ้าตัวแสบในท้องผมเลยเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวยังดีที่อาหารบนโต๊ะน่าจะพอสำหรับเขาไม่อยากบอกว่าเจ้าตัวแสบกินจุมาก ระหว่างที่ทานข้าวเขาก็กวาดสายตามองทั่วห้องที่ดูไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปมีเพียงกลิ่นเท่านั้นเอง

“กินหมดได้ยังไงกัน” ผมไม่สนใจคำพูดค่อนแคะนั่นเท่าไหร่ ก็บอกแล้วว่าเจ้าตัวแสบหิว

“นายชื่อไคล์ใช่ไหม เรื่องคืนนั้นมันไม่ใช่ความผิดฉันนายเข้าใจใช่ไหม” ถึงจะเข้าใจแต่เมื่อได้ยินจากปากของอัลฟ่าที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่แห่งโชคชะตาก็ทำให้ผมสะอึกไปนิดหนึ่ง

“อือ”

“ฉันโนเอลเป็นลูกพี่ลูกน้องกับไฮด์ เข้าเรื่องเลยนะฉันต้องการลูก” พอได้ยินมือผมก็ยกขึ้นมาจับท้องตัวเอง สิ่งที่เขากลัวมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

“ไม่...แม้เรื่องคืนนั้นจะทำให้ชีวิตของผมต้องพังลงไปแต่กับเด็กคนนี้ผมจะไม่มีทางยกให้คุณ”

“โอเมก้าอย่างนายไม่มีสิทธิเรียกร้อง” เพราะแววตาของคนตรงหน้าทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจแต่ก่อนที่คนตรงหน้าจะทำอะไร ผมก็ลุกขึ้นผลักเก้าอี้ขวางทางแล้วพุ่งไปที่ประตูเปิดออกไปรีบวิ่งไปที่ลิฟต์และเหมือนโชคเข้าข้างเมื่อประตูลิฟต์เปิดพอดีคนข้างในออกมาผมก็รีบกดปิด

“ไม่มีทางหรอก ไม่ให้หรอก” ข้าวของทุกอย่างอยู่ในห้องนั้นพอออกมาจากลิฟต์ผมก็เคว้งไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ผมจะทำยังไงดี

“ไคล์”

“พี่ไฮด์ พาผมกลับเร็วเข้าผมไม่อยากอยู่ที่นี่”

“ได้สิ” แม้จะงงแต่พี่ไฮด์ก็พาผมไปที่รถแล้วขับออกไปทันที พอขึ้นรถผมน้ำตาก็ไหลพรากพี่ไฮด์ไม่พูดอะไรเพียงแค่ยกมือลูบหัวผมเบาๆ

ผมไม่ได้อยากเจอเลยสักนิด ไม่อยากเจอต่อให้เป็นคู่กันก็ตามในเมื่อคนคนนั้นก็ไม่อยากที่จะอยู่คู่กันเพียงแต่ต้องการลูกเท่านั้น ลูกคนนี้เป็นของผม ของผมคนเดียว ผมจะไม่วางหัวใจให้กับอัลฟ่าที่ไม่คิดจะรักใครแม้กระทั่งคู่แห่งโชคชะตาตัวเองหรอกนะ

**************************************************

โถถไคล์ลูกลูกจะโทษตัวแสบทุกครั้งที่หิวไม่ได้นะ

                พระเอกเราน่าปารองเท้ามากค่ะ ทำใจนะคะนางเป็นอัลฟ่าชั้นสู๊งงงงงง //ลากเสียงสูง

           อ่านแล้วเป็นยังไงอย่าลืมบอกเรานะคะ  อย่าลืมคอมเม้นต์ กดถูกใจให้กำลังใจเค้าด้วยน้า

           ขอบคุณค่ะ

 azure : ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะฝากติดตามน้องด้วย เจอกันแล้วทำร้ายร่างกายพระเอกได้ตามสบายค่ะ
morningpaper : ขอบคุณนะคะ พระเอกเราก็น่าหมั่นไส้เหมือนเดิมค่ะ
PrimYJ : ทำใจค่ะในโลกของนางถือว่าการมีคู่ไม่ได้หมายถึงว่าจะต้องครองคู่กันจนวันตายค่ะ
Billie : สามารถสทบทุนค่าตัวนางได้นะคะ 5555 พี่ไฮด์เราเป็นลุงสายเปย์ คนโสดก็งี้ล่ะคะ
Ti0590: เหมือนกันค่ะ แต่งสนองนีท
Chompoo reangkarn : จับมือค่ะ เราสายเดียวกัน
miikii : แค่หยิกคงไม่สะกิดผิวหนังนางค่ะ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #18 เมื่อ03-12-2018 21:59:22 »

เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมไรท์บอกว่าให้เตรียมรองเท้าปาใส่พระเอกเรื่องนี้

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #19 เมื่อ03-12-2018 22:46:53 »

 :L2: :pig4:

คุณเหมาะกับเกิบทุกคู่ที่บ้านเราจริงๆ
 :z6: :fire:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
« ตอบ #19 เมื่อ: 03-12-2018 22:46:53 »





ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #20 เมื่อ03-12-2018 22:48:03 »

 :pig4: :pig4:

ออนไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #21 เมื่อ04-12-2018 00:06:46 »

โอ๊ยยยยยยยยย จะต้องทำยังไงกับคนแบบนี้  :m16:

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #22 เมื่อ04-12-2018 00:31:55 »

ปารองเท้าไปใส่พระเอก แป๊ป

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #23 เมื่อ04-12-2018 00:46:30 »

ชอบตอนน้องสร้างรัง พี่ใจบางเหลือเกิน  :hao3:

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 3 3/12/2561
«ตอบ #24 เมื่อ04-12-2018 01:29:26 »

ไอนี่นิ ไปกัดเค้าทำเค้าเสียอนาคตละยังบอกไม่ใช่ความผิดตัวเองอีก มันน่าบ้องหูซะเจรงๆ

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #25 เมื่อ10-12-2018 14:54:13 »

4

เมื่อมาถึงบ้านพี่ไฮด์ก็ลงมาด้วยอาจจะเพราะบรรยากาศและรอยช้ำใต้ตาที่เกิดจากการร้องไห้ตลอดทางที่กลับมาบ้านผมนั่งลงที่โซฟาพี่ไฮด์ก็เดินมานั่งลงข้างๆ

“เป็นหมอนั่นเหรอ” ผมพยักหน้ารับ สีหน้าพี่ไฮด์เคร่งเครียดขึ้นทันทีสายตากวาดไปมองโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางบนโต๊ะมีการโทรเข้าตลอดเพียงแต่พี่ไฮด์กดปิดเสียงไว้เพียงแค่เห็นชื่อน้ำตาผมก็จะไหลอีกแล้ว เกลียดตัวเองที่มีความอ่อนไหวมากมายขนาดนี้ แถมความรู้สึกหงุดหงิด ความโกรธที่เขารู้สึกได้จากสายสัมพันธ์ของคู่นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกเกลียดสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา

“มันว่ายังไงบ้าง”

“เขาต้องการแค่ลูก ...อึก..แต่ผมไม่ยอมลูกเป็นของผมนะ” พอพูดถึงน้ำตาก็ไหลพรากทันทีพี่ไฮด์ดึงผมเข้าไปกอดปลอบ

“นี่ก็หลานพี่เพราะอย่างนั้นพี่ไม่ยอมให้หมอนั่นทำร้ายน้องและหลานพี่แน่ๆ เลิกร้องได้แล้วครับ” ผมกอดพี่ไฮด์แน่นร้องไห้จนพอแล้วผมก็ค่อยผละออก โทรศัพท์ของพี่ไฮด์นั้นเงียบไปแล้ว

“ขึ้นไปพักเถอะพี่จะกลับแล้ว”

“ขอบคุณนะครับ” เพราะวันนี้รู้สึกเหนื่อยแถมพี่ไฮด์ก็ห้ามให้ผมออกไปส่งเลยนั่งเอนอยู่บนโซฟาและโชคดีที่เสื้อผ้าที่เขาใส่เป็นของคนนั้นคงเป็นเรื่องดีเรื่องเดียวของการได้เจอหน้ากัน ผมขึ้นไปบนห้องมุมหนึ่งของห้องที่มีกองเสื้อผ้าและผ้านวมที่พี่ไฮด์เอามาให้เพื่อการสร้างรัง ผมค่อยๆ มุดลงกับกองผ้านุ่มขดตัวเองเป็นก้อนกลม แม้จะอยู่ท่ามกลางกลิ่นของพี่ไฮด์แต่กลิ่นที่ช่วยให้เขาผ่อนคลายกลับมาจากเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ กลิ่นของคู่ ไม่นานผมก็หลับสนิท

.

ไฮด์ที่ขับรถกลับเข้ามาเมืองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อัดแน่นในอก เขาไม่คิดเลยว่าคนที่อยู่ใกล้ตัวจะเป็นคนทำร้ายไคล์แถมหลานที่เคยคิดเอ็นดูก็เป็นหลานแท้ๆ ของเขาเมื่อรถมาจอดหน้าคอนโด ขายาวๆ ก้าวเข้าลิฟต์ที่ดูจะช้าไม่ทันใจเขาเลย

“ไง” พอมาถึงหน้าห้องไอ้น้องชายตัวดีของเขามันก็ยืนอยู่หน้าห้องอยู่แล้วแถมยังทักเขาด้วยน้ำเสียงยียวน

ผลั้วะ

“นี่สำหรับที่แกรังแกน้องเมื่อวาน”

“ซีด หมัดหนักชะมัด”

“เข้าไปคุยข้างใน” พอได้ชกมันไปหมัดหนึ่งก็ใจเย็นพอที่จะคุยกันได้ เบียดตัวเข้าของห้องเข้าไปนั่งรอมันที่โซฟา มองใบหน้าหล่อของน้องชายที่มุมปากมีรอยเลือดอยู่ เห็นแล้วรู้สึกอารมณ์ดีเลยจริงๆ

“หึ โอเมก้านั้นไปฟ้องอะไรเข้าล่ะ” มันน่าโดนอีกสักหมัดไหม

“ไคล์ไม่ใช่พวกที่นายเคยเจอ และฉันก็ไม่อยากให้นายแย่งลูกมา”

“นั่นมันลูกฉัน!!” โนเอลทุบโต๊ะแรงๆ เขาไม่คิดที่จะยอมให้โอเมก้ามาเลี้ยงลูกของเขาหรอกนะ

“นั่นก็หลานฉันและไคล์ก็มีสิทธิ์เลี้ยงดูแก และฉันจะบอกให้ว่าฉันจะให้ไคล์เลี้ยงดูหลาน แกคงไม่อยากให้ลูกเหมือนแก” โนเอลชะงักเมื่อไฮด์พูดประโยคสุดท้ายออกมาดวงตาคมหลุบต่ำเมื่อคำพูดของพี่ชายสะกิดแผลตัวเอง ไฮด์มองน้องชายที่แม้บางเรื่องจะชวนน่าโมโหแต่ก็ไม่ใช่คนไม่ดีถึงจะต้องสะกิดแผลของมันให้เปิดออกเพื่อที่จะให้มันคิดได้เขาก็ยอม แต่พอเห็นท่าหมาโดนยาเบือของมันก็อดไม่ได้ที่จะสงสาร

“ไคล์เป็นเด็กดี ฉันรู้จักหมอนั่นก่อนนาย ความจริงน้องจะเอาเด็กออกก็ได้นายก็รู้ว่าโอเมก้ามีสิทธิ์ที่จะเอาเด็กออกเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่เขาไม่เต็มใจ” ไฮด์เหลือบมองน้องชายที่ยังก้มหน้ามองมือที่ประสานอยู่บนตัก “แกอย่ามองในมุมของตัวเองสิ คุณอาก็เคยบอกนายไม่ใช่เหรอ อีกอย่างน้องเป็นคนตั้งท้องนายรู้ตั้งแต่น้องรู้ครั้งแรกว่าตัวเองท้องน้องร้องไห้หนักแค่ไหนทั้งๆ ที่หมอแนะนำให้เอาเด็กออกแต่น้องก็ยืนยันว่าจะเก็บหลานฉันไว้” ผมเว้นวรรคสักนิดเพื่อดูปฏิกิริยาของเจ้าน้องชายตัวดีที่ตอนนี้นั่งกุมหัวตัวเอง

“ลูกฉันเป็นยังไงบ้าง”

“หึ เป็นลูกชายแถมยังแสบมากเลยด้วย ช่วงก่อนหน้านี้น้องแพ้ท้องหนักมากเลยนะแทบไม่ได้นอนแถมตอนนี้ยังสร้างรังอีก” โนเอลยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าตัวเองผิด แต่มันก็เป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบก่อนที่สายตาคมจะกลับมาเรียบสงบเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แต่แค่แวปเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับไฮด์

“งั้นเหรอ”

“ฉันอยากให้แกคิดดีๆ แกก็คงไม่อยากเป็นเหมือนพ่อแก” ไฮด์ทิ้งคำลงท้ายไว้ก่อนที่จะวางรูปอัลตร้าซาวด์ที่โต๊ะแล้วก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้ไอ้น้องชายอยู่กับแผลที่เขาพึ่งสะกิดไปแล้วมันจะรู้ว่าจะทำอะไรต่อไป

คล้อยหลังพี่ชายออกไปภายในห้องมีเพียงความเงียบโนเอลขยับไปหยิบภาพอัลตร้าซาวด์ที่ไฮด์ทิ้งไว้ ภาพที่มันซีดลงไปนิดหน่อยเพราะไฮด์พกไปไหนมาไหนตลอด เสียงหัวใจเต้นรัวทันทีที่ได้เห็น

“ลูกงั้นเหรอ” ความรู้สึกตื้นตันนี่คืออะไรกัน และไม่รู้อะไรเขาก็เก็บรูปใส่กระเป๋าสตางค์เรียบร้อย ร่างสูงลุกเดินเข้าห้องนอน ที่เมื่อเช้ายังมีร่างเล็กของโอเมก้าที่ขดตัวสร้างรังอยู่กระเป๋าใบน้อยที่มีเอกสารของเจ้าตัวมือถือและใบนัดของเจ้าตัวเล็ก เขาหยิบกระเป๋าเงินเพราะอยากรู้เกี่ยวกับโอเมก้าคนนั้นเพิ่มขึ้น ในกระเป๋าไม่ได้มีเงินมากมายบัตรประจำตัวของเจ้าตัว แต่สิ่งที่เขาสะดุดตาคงเป็นรูปเล็กๆ ที่สอดอยู่ในช่องเล็กๆ รูปของเด็กน้อยตัวขาวแก้มป่องตัวเล็กที่ถ่ายคู่กับผู้หญิงที่มองเพียงแวบแรกก็รู้เลยว่าเกี่ยวข้องอะไรกัน นัยน์ตากวางกลมโตเหมือนกัน กับอีกรูปที่มีเพียงร่างเล็กในชุดรับปริญญายืนอยู่คนเดียวรอยยิ้มกว้างแต่แววตากลมนั้นมีแววเศร้า

“เศร้าอะไรกันนะ” ไม่ได้พูดถึงแววตาแต่เป็นความรู้สึกที่อยู่ในอกตอนนี้ ความรู้สึกของโอเมก้าของไคล์ ผมควรจะเข้าหาในมุมใหม่สินะ

.

ก๊อกๆ

“น้องไคล์ ลูกตื่นหรือยังลูก” เสียงเคาะประตูด้านนอกไม่สามารถทำให้คนที่ฝังตัวอยู่ในรังตื่นขึ้นมาได้ เคาะอยู่ราวๆ สองสามรอบแอนนาก็ต้องยอมแพ้ การที่จะเข้าไปในรังของไคล์อาจจะทำให้เจ้าตัวเครียดกว่าเดิม

“พี่ไฮด์น้องไคล์ไม่ยอมออกจากห้องเลยค่ะ ป้าเป็นห่วงเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันคะ” เพราะเป็นห่วงแม่และลูกเธอถึงโทรไปสอบถามคนที่น่าจะรู้ดีที่สุด

ไฮด์ที่รับโทรศัพท์ขณะประชุมอยู่ต้องหน้าตาตื่น เขาเป็นห่วงน้องจนแทบจะทิ้งการประชุมนี้ไป อาการร้อนรนอยู่ในสายตาโนเอลที่นั่งอยู่ข้างประธานซึ่งก็คือคุณย่าของโนเอลพอเห็นท่าทางแปลกๆ ของพี่ชายเขาก็เอนตัวไปกระซิบกับคุณย่า

“ไปสิ” ทันทีที่ได้รับอนุญาตเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับไฮด์เดินออกจากห้องท่ามกลางสายตางุนงงของผู้ร่วมประชุม

“เกิดอะไรขึ้น” เมื่ออยู่ในลิฟท์กันสองคนโนเอลก็เปิดปากถามทันที

“ไคล์ไม่ยอมออกจากห้องตั้งแต่เมื่อวาน” ถ้าหากเป็นการสร้างรังแบบปกติเขาคงไม่เครียดแบบนี้อาจจะเพราะเรื่องเมื่อวาน

“โทรตามลุงหมอ ผมจะไปกับพี่” แม้ในใจไฮด์อยากจะแย้งแต่ก็ไม่ทันคนที่ตัดสินใจไปแล้ว กดโทรศัพท์บอกลุงหมอแถมยังบังคับให้เขาบอกที่อยู่ของไคล์อีก รถสปอร์ตราคาแพงเล่นเร็วสมกับสมรรถนะไม่ถึงชั่วโมงก็มาจอดที่บ้านสีขาวหลังเล็กยังไม่ทันที่ไฮด์จะเปิดประตูรถ คนขับก็เข้าประตูรั้วไปแล้ว เร็วไปไหมเฮ้ย

“ไคล์อยู่ไหน....ครับ” เมื่อคนที่มายืนขวางเป็นป้าแอน

“อยู่ในห้องค่ะ คุณคือคู่ของน้องไคล์”

“ครับ” แม้คนตรงหน้าจะไม่น่าไว้ใจแต่แอนนาก็เดินนำขึ้นไปบนห้องของไคล์

ก๊อกๆ

“ไคล์” ทันทีที่เขาเรียกก็มีเสียงมาจากในห้อง ความรู้สึกของไคล์เขารู้ดี ทั้งหวาดกลัวทั้งรู้สึกไม่ปลอดภัย “ผมขอกุญแจ”

“แต่น้องสร้างรังอยู่นะคะ”

“เชื่อผม” ถ้าขืนยังให้ไคล์อยู่ในสภาวะเครียดแบบนี้มันอาจจะส่งผลเลวร้ายกว่าที่จะคาดเดา เขารับกุญแจขณะที่กำลังจะเปิดประตูมือใหญ่ของอีกคนจับที่ข้อมือเขาไว้

“มั่นใจแล้วนะ”

“เออ ปล่อยได้แล้วน่าไฮด์” พอไฮด์ปล่อยเขาก็ก้าวเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลง สายตาคมกวาดมองรอบห้องก็เห็นกองผ้าที่มุมห้องเห็นเพียงกลุ่มผมสีดำนุ่มโผ่พ้นเสื้อเชิ้ตขนาดใหญ่ที่เดาได้ว่าเป็นของเขา ยิ่งก้าวเข้าไปใกล้คนในกองผ้ายิ่งขดตัวลงจนกระทั่งเขานั่งลงข้างๆ รัง

“ไคล์” ร่างบางนิ่งเมื่อเขาเรียกชื่อ ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดเสื้อเชิ้ตเห็นเพียงแววตากลมที่แดงช้ำท่าทางเหมือนลูกกวางน่าสงสาร เขาถอนหายใจเบาแล้วรั้งโอเมก้าตัวน้อยออกจากรัง

“อ๊ะ”

“ชู่วไม่เป็นไรแล้วไม่ทำอะไรแล้ว” เขากอดร่างเล็กพร้อมกับลูบหลังเบาๆ พร้อมกับโยกตัวเบาๆ

“อึกฮือออ” พอร่างกายผ่อนคลายอาการเกร็งลงเจ้าตัวก็ร้องไห้โฮ เขาก้มหน้าลงมองร่างบางมือขาวที่กำแน่นอยู่บนเสื้อสูทดวงตากลมที่เคยเปล่งประกายที่เคยเห็นกลับแดงก่ำมีเพียงความเศร้าแก้มขาวเต็มไปหยาดน้ำตา

“พอแล้วไม่ร้องแล้ว” น้ำเสียงแข็งๆ พูดออกไป

“อึก..อย่ามาสั่งกันนะ” เออ ดูท่าจะไม่เป็นไรแล้วมั้งถึงได้ตอบโต้แบบนี้ นั่งกอดปลอบไม่นานร่างบางก็เงียบพอก้มลงไปมองก็เห็นว่าหลับไปแล้วคงจะไม่ได้นอนทั้งคืนสินะ

ก๊อกๆ

“เข้ามา”

“ลุงหมอมาแล้วนะ น้องเป็นไงบ้าง” เพราะคนในอ้อมกอดหลับสนิทเขาถึงบอกให้ไฮด์เข้ามา ผมพยักหน้าแล้วอุ้มคนท้องขึ้นแนบอกแล้วค่อยๆ วางลงที่เตียง

“ให้เข้ามาเลยก็ได้ตอนนี้กำลังหลับสนิท”

“สั่งฉันจังนะ” ถึงจะบ่นไฮด์ก็ออกไปตามลุงหมอ พอเข้ามาลุงหมอก็ตรวจแววตาของลุงหมอเต็มไปด้วยคำถามแต่ก็ตรวจร่างบาง รอยน้ำตาที่เปื้อนแก้มอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเช็ดที่แก้มนิ่มเบาๆ ท่ามกลางสายตาแปลกใจของญาติทั้งสอง เมื่อตรวจเสร็จใบหน้าเหี่ยวย่นเคร่งเครียด

“โนเอลออกไปคุยกับลุง ทุกคนให้น้องนอนพักก่อน” เขาที่จะลุกตามลุงหมอไปต้องหยุดชะงักเมื่อคนที่คิดว่าหลับสนิทดึงชายเสื้อเขาไว้ เลยต้องถอดเสื้อสูทคลุมให้ถึงได้หลับสนิท เมื่อลงมาข้างล่างทุกคนก็นั่งรออยู่แล้ว

“นั่นคู่เราใช่ไหมโนเอล” ผมพยักหน้ารับ “น้องเครียดมากถึงสร้างรังก็ไม่ช่วยอะไรแล้วตอนนี้กลิ่นของเราอาจจะช่วยน้องได้แต่ก็ไม่ทั้งหมดร่างกายน้องตอนนี้กำลังต่อต้านกันเองถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะเป็นอันตรายทั้งแม่และลูก” พอลุงหมอพูดจบเขาก็รู้สึกเยียบเย็นไปทั้งตัว ทั้งไฮด์และป้าแอนต่างหน้าซีด

“แล้วต้องทำยังไงครับ” นานกว้าที่จะหาเสียงตัวเองเจอ สิ่งที่อยู่ในหัวเขาตอนนี่คือเพราะสิ่งที่เขาทำเมื่อวันก่อนทำให้เกิดผลแบบนี้

“ยังดีที่น้องยังติดกลิ่นเรา ถ้ามีเราอยู่ด้วยคงช่วยน้องได้”

“ที่น้องเป็นแบบนี้ก็เพราะไอ้โนเอลนะครับลุง” ไฮด์พูดแย้งขึ้น

“งั้นเราจะเอายังไงโนเอล ถ้าห่างกันต่อไปน้องจะไม่ติดกลิ่นเราแล้วนะ” คำว่าไม่ติดกลิ่นนี่ทำให้ผมไม่ต้องคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว

“ผมจะดูแลเอง” ทุกคนดูเหมือนจะแปลกใจที่ผมตอบตกลง ลุงหมอบอกวิธีดูแลกับผมหลายอย่างแล้วก็กลับผมเลยบอกให้ลากไฮด์กลับไปด้วยส่วนป้าแอนก็บอกว่าจะไปเตรียมอาหารให้ ผมเลยขึ้นไปข้างบนพอเปิดประตูเข้าไปก็นึกขำเมื่อร่างบางสร้างรังอีกแล้วกอดสูทของเขาแน่น เขาเดินขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆ รังเล็กๆ นั่นหวังว่ากลิ่นของเขาจะช่วยได้

“อือ” เพราะรู้สึกดีขึ้นร่างกายก็เริ่มที่จะประท้วง ผมครางเบาๆ เพราะรู้สึกหิวผมลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจจนแทบตกเตียงหากไม่มีมือใหญ่ที่คว้าข้อมือเขาไว้ทัน

“ตกไปจะทำยังไง” เสียงทุ้มนั่นดูเปลี่ยนไปจากเมื่อวานแต่ผมก็ไม่ใจหรอกนะ ผมพยายามที่จะขัดขืนแต่ก็ไม่มีประโยชน์ ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่ร่างของเขาจะลอยลิ่วไปอยู่ในอ้อมแขนพอจะดิ้นวงแขนก็รัดแน่นจนผมกลัว

“ดีขึ้นรึยัง” คิ้วเรียวขมวดแน่นแต่ก็ต้องยอมรับว่าการได้อยู่ใกล้ๆ ทำให้อาการเกร็งของผมดีขึ้น

“อือ หิวแล้ว” เพราะอีกคนไม่ได้มีท่าทีคุกคามผมเลยตอบไปตามตรง ถึงจะไม่เชื่อใจเต็มร้อยก็เถอะนะ

“ป้าแอนคงทำอะไรไว้รอแล้ว”

“อย่ามาเรียกป้าแอนนะ” ป้าแอนเป็นป้าแอนของผม ผมไม่ให้เรียก โนเอลมองคนทำปากยืนๆ ที่ดูท่าจะหวงป้าตัวเอง

“โอเคๆ ลงไปกินข้าวกัน” พอปล่อยผมก็รีบลงจากตักลงมายืนรอข้างเตียงพอคนตัวสูงเดินนำผมก็ค่อยขยับเดินตามในมือยังถือสูทตัวใหญ่ที่ไม่รู้ว่าอีกคนถอดไว้ให้ตั้งแต่ตอนไหนลงไปด้วย

“ป้าแอนครับ”

“หิวแล้วสินะป้าทำไว้ให้เยอะแยะเลย คุณก็มากินด้วยสิ”

“ทำไมต้องชวนด้วยล่ะครับ” ผมกระซิบถามป้าแอน

“คุณเขาอุตส่าห์มาให้เขาทานด้วยเถอะค่ะ” ได้แต่ฮึดฮัดแต่ก็ยอมให้อีกคนร่วมโต๊ะทานข้าวอาหารมื้อใหญ่ถูกจัดเต็มโต๊ะ เพราะไม่ได้ทานอาหารมาสองมื้อใหญ่ทำให้ผมก้มหน้าก้มตาทานทันทีถึงแม้จะมีอาหารอยู่มากมายแต่ส่วนใหญ่ก็ทำมาจากเนื้อปลาที่ผมทานได้เพราะหากเป็นเนื้อถ้าทานเยอะๆ แล้วผมท้องอืด

“อร่อยนะครับ”

“ขอบคุณจ๊ะ” สองคนคุยกันถูกคอจนผมหน้ามุ่ย ทานจนอิ่มผมก็ช่วยป้าแอนยกจานไปเก็บแต่สายตาก็คอยแต่มองคนที่นั่งโซฟาบ่อยๆ ไม่รู้จะยังอยู่ทำไมจนกระทั่งล้างจานเสร็จผมค่อยเดินไปนั่งที่โซฟาที่ห่างออกไป

“ฉันมีเรื่องจะตกลงกับนาย”

“ผมไม่ยกลูกให้คุณหรอกนะ” ผมยกมือขึ้นลูบท้องนูนเบาๆ

“ไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้ ลุงหมอบอกว่านายเครียดเกินไปฉันจะมาอยู่กับนาย”

“ผมจะเครียดก็เพราะคุณ” ผมพูดแย้งทันที

“ถ้านายยังสร้างรังอยู่แบบนี้เพราะความเครียดมันจะไม่ปลอดภัยทั้งนายและลูก” เมื่อพูดถึงลูกผมก็ก้มหน้าลงต่ำมือลูบขึ้นลูบลงเบาๆ

“อ๊ะ”

“เป็นอะไร”

“ลูกดิ้น อึก” พอสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นน้อยๆ บนหน้าท้องน้ำตาผมก็ไหลพรากลงมาอีกครั้งเพียงแต่มันเป็นน้ำตาแห่งความสุขคุณหมอบอกแล้วว่าอีกไม่นานเจ้าตัวแสบจะดิ้นแต่พอจะดิ้นก็มาดิ้นวันนี้ ผมแตะที่หน้าท้องแรงกระทุ้งเบาๆ ใต้ฝ่ามือ แต่แล้วก็มีมือใหญ่ของอีกคนวางข้างๆ

“เจ็บรึเปล่า” เพราะแรงดิ้นที่ฝ่ามือทำให้โนเอลกลัวว่าร่างเล็กๆ ที่ตั้งท้องจะเจ็บ

“ไม่ครับ ลูกดิ้นแปลว่าแข็งแรงก็ดีแล้วครับ”

“หึๆ ดูท่าจะแสบเหมือนที่ไฮด์ว่าจริง” ผมหลุดขำดูท่าพี่ไฮด์จะไปเล่าวีรกรรมเจ้าตัวแสบให้ฟังสินะ

“คุณจะอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไหร่”

“ก็อยู่ไปเรื่อยๆ” พอจะพูดค้านเจ้าตัวแสบในท้องก็ดิ้นเหมือนประท้วง นี่เข้าข้างคนนั้นเหรอเจ้าตัวแสบเพราะดิ้นแรงผมเลยขมวดคิ้ว

“อย่าดิ้นแรงเจ้าตัวแสบ” หมอนั่นกดเสียงเข้มแล้วเจ้าตัวแสบก็ดันเชื่อฟังอีก อะไรอ่ะ ทำไมทำกับแม่อย่างนี้ล่ะเจ้าตัวแสบ

.

โนเอลอยากจะขำกับท่าทางขัดใจเรียวปากบางขยับขมุบขมิบเหมือนจะบ่นเบาๆ ดวงตากลมนั่นฉายแววดื้อดึงแต่เขารู้สึกแปลกใจที่เจ้าตัวแสบฟังเขา เมื่อคิดถึงตรงนี้ใบหน้าหล่อก็ปรากฏรอยยิ้มมุมปากที่พอไคล์เงยหน้าขึ้นเห็นก็รู้สึกแปลกๆ
********************************************************

ดราม่าอะรั๊ยยยยย ไม่มี สงสารพระเอกเราด้วยค่ะ นางมีปม

แต่ทำร้ายได้นะคะฮ่าๆๆ เราให้โนเอลมารองรับทุกคนเอง 

น้องไคล์เราก็จะเป็นคุณแม่ที่น่ารักต่อไป 

อ่านแล้วเป็นยังไงอย่าลืมบอกเราด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ
******************************
PrimYJ : ฮ่าๆๆ พระเอกเราก็น่าโดนรองเท้าหน่อยๆ
Billie : เกิบทุกคนหมดรึยังคะ 555
Chompoo reangkarn :  :katai2-1: :katai2-1:
miikii : คนแบบนี้ต้องตบจูบค่ะ
papapoope : ปามาเป็นคู่นะคะ
nonlapan : เค้าก็ใจบาง อยากฟัดน้องง
oilzaza001 : ใจเย็นๆนะคะ

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #26 เมื่อ10-12-2018 15:54:40 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #27 เมื่อ10-12-2018 16:30:10 »

 :L2: :pig4:

ตัวแสบเข้าข้างพ่อไปแล้ว55

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #28 เมื่อ10-12-2018 16:43:26 »

  :pig4: อย่าดราม่ามากขอแบบอบอุ่นละมุนๆ

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #29 เมื่อ10-12-2018 17:11:38 »

เจ้าตัวแสบเชื่อฟังคุณพ่อซะงั้น
โนเอลต้องใจดีกับน้องเยอะๆนะจ๊ะ

 :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด