Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) ฝากเรือ่งใหม่ด้วยค่ะ 5/52562 จบแล้วค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) ฝากเรือ่งใหม่ด้วยค่ะ 5/52562 จบแล้วค่ะ  (อ่าน 19954 ครั้ง)

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ รักษาสุขภาพด้วยนะ สู้ๆค่ะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1605
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
น้องธาร ระวังตัวด้วยนะ อิพี่ไฮด์

จ้องจะจับกินทุกลมหายใจเข้าออกแล้ว

คนหื่นขึ้นตาช่างน่ากลัว

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
 :L2: :pig4:

รอลุ้นคู่ธาร

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #123 เมื่อ30-01-2019 17:26:38 »

12

แม้จะบอกว่าจะต้องไปตรวจงานแต่ก็ไม่คิดว่าหลังจากที่ไคล์ออกจากโรงพยาบาลได้หนึ่งวันไอ้น้องชายก็กลับมาทำงานทันทีทำให้วันรุ่งขึ้นตารางงานเขาต้องกลายเป็นว่าออกตรวจทันที ขับรถกลับบ้านด้วยความเหนื่อยเพราะไม่คิดว่าไอ้น้องชายจะกลับมาทำงานทันทีแบบนี้ นึกว่าจะได้กลับมานัวเนียธารที่บ้านทุกวัน เกิดเป็นไฮด์นี่เหนื่อยจริงๆ

“ทำไมเหนื่อยจังครับ” ธารถามทันทีเมื่อก้าวขึ้นรถวันนี้ร่างสูงมารับเขาช้ากว่าปกติทั้งๆ ที่บอกว่ากลับเองได้แต่พี่ไฮด์ก็ยอมให้กลับเอง

“พี่ต้องไปตรวจงานพรุ่งนี้” บอกเสียงเศร้าเพราะเขาก็เองก็ยังไม่อยากที่จะทิ้งน้องไป

“ทำไมเร็วจังครับ”

“ไปเร็วก็ดีให้มันเสร็จๆ พี่จะได้ไม่ต้องเดินทางไปไหนอีก” ก็ได้แต่คิดว่าจะไม่มีอะไรมาขัดเพราะลางสังหรผมมันตงิดๆ กับอะไรหลายๆ อย่าง หันไปมองธารก็เห็นว่าใบหน้าหวานหมองลงแต่ก็ยังยิ้มให้แล้วจับมือผมไปวางไว้ที่แก้ม

“ไม่เป็นไรครับยังไงพี่ไฮด์ก็อย่าทำงานหนักมากนะครับธารเป็นห่วง” ให้ตายเถอะพระเจ้าทำไมน้องต้องมาทำท่าน่ารักแบบนี้ตอนที่อยู่บนรถด้วยผมฟัดไม่ถนัด อดทนไว้ไฮด์ อดทนไว้ ได้แต่ท่องให้ตัวเองทนไว้กับสิ่งที่น้องทำตัวน่ารักๆ ใส่ ขับรถกลับบ้านไคล์ที่ตอนนี้ผมยึดเอาบ้านหลังนี้เป็นที่เรียบร้อยไอ้น้องชายตัวดีนั่นเป็นคนอนุญาตให้ผมยึดบ้านหลังนี้เอง แต่ห้องของน้องไคล์ก็ยังปิดอยู่ เราสองคนต่างใช้เวลาช่วงเย็นตามปกติที่เคยทำหลังจากทานมื้อเย็นกันเรียบร้อยเราก็ขึ้นห้องมา เพราะต้องเดินทางพรุ่งนี้ข้าวของทุกอย่างธารเลยดูแลจัดกระเป๋าให้

“ช่วงนี้หน้าหนาวพี่ไฮด์ต้องใส่เสื้อหนาๆ นะครับ ธารเอาเสื้อโค้ทใส่ไปให้สองตัวนะครับ” ผมนั่งมองธารที่กำลังจัดกระเป๋าไปและก็กำชับผมเรื่องอากาศหนาว อ่า ทำไมน้องน่ารักจัง พอจัดกระเป๋าจนเสร็จธารก็ลุกขึ้นมาผมก็คว้าตัวน้องแล้วล้มตัวลงนอน ธารขยับตัวนิดหน่อยแล้วก็นอนนิ่งให้ผมลูบหัวต่ออย่างที่เคยทำเป็นประจำ

“ถ้าไปทำงานธารมานอนค้างบ้านนะ แล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย” แม้จะรู้ดีว่าน้องดูแลตัวเองได้แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ธารพยักหน้ากับอกเขาแล้วก็เคลิ้มหลับไป ผมก้มลงมองใบหน้าเนียนที่หลับซุกอกแขนเรียวโอบกอดเอวผมไว้แนบริมฝีปากลงหน้าผากเนียนแล้วค่อยหลับไปพร้อมกัน



+++++++++++++

ร่างบางใต้ผ้าห่มผืนนุ่มพลิกตัวไปมาเมื่อถึงเวลาปกติมือขาวควานหาไออุ่นของร่างหนาแต่ก็เจอเพียงสัมผัสเย็นชืด นัยน์ตากลมโตกระพริบถี่ก่อนที่จะลืมขึ้นเต็มตา ธารลุกขึ้นนั่งกวาดสายตามองดูรอบๆ กระเป๋าเสื้อผ้าที่เขาจัดไว้หายไปแล้วคงจะออกเดินทางแล้วสินะ ร่างบางลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำผ่านไปพักใหญ่ร่างชาวโปร่งก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวบาง ปกติไม่มีทางที่เขาจะเดินออกมาแบบนี้หรอกนะ เพราะถ้าขืนออกมาทั้งสภาพแบบนี้พี่ไฮด์ได้พุ่งเข้ามาขย่ำแน่ๆ แม้จะรู้ว่าพี่ไฮด์ต้องการให้เกียรติแต่บางครั้งสายตาของพี่ไฮด์ก็บ่งบอกทุกอย่าง เวลาที่พี่ไฮด์เผลอหรือก็คิดว่าเขาไม่เห็น นัยน์ตาสีฟ้าตามปกตินั้นจะมีประกายทองโผล่ออกมาแม้จะไม่เคยเห็นแต่ก็เคยอ่านเจอพี่ไฮด์ต้องอดทนแค่ไหนกัน

ร่างบางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กคอยเช็ดผมที่ยังเปียกอยู่ ผมเป็นเบต้าเพราะฉะนั้นเรื่อง...อ่า..เรื่องความรู้สึกแบบนั้นผมยังไม่เคยรู้สึกเลยมีเบต้าบางส่วนที่เป็นฝ่ายสนองต่อความต้องการของโอเมก้ามองเรื่องอย่างว่าเป็นแค่เรื่องระบายความใคร่ แต่สำหรับผมแม้จะเกิดเป็นอะไรผมก็อยากมอบให้คนที่รัก มันคงจะดีกว่านี้ถ้าผมเป็นโอเมก้า

“คิดอะไรบ้าๆ นะธาร” สะบัดหัวเบาๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แล้วหันไปแต่งตัวเพื่อออกไปทำงาน ตั้งอาทิตย์หนึ่งที่จะไม่ได้เจอร่างสูง ไม่ได้นอนพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นนั่นทำให้ผมไม่ชินจริงๆ หลังจากปิดประตูบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ค่อยปั่นจักรยานไปที่โรงเรียน

“นีออนอย่าแกล้งเพื่อนสิครับ” ผมได้แต่ร้องเสียงอ่อยเมื่อเด็กแสบแห่งห้องคอยแต่จะแกล้งเด็กผู้หญิง จริงๆ ก็ไม่ได้แกล้งอะไรจริงจังเพียงแต่ตอนนี้มันเวลานอนนะสิ ถ้ามัวแต่เล่นคงไม่ได้นอนกันพอดีหลังจากปรามเด็กแสบลงก็เดินไปปิดม่านพอให้แสงสลัวๆ จับเด็กแสบให้นอนลงบนเบาะของตัวเองห่มผ้าให้แล้วก็ตบเบาๆ ที่อก

“หลับได้แล้วเด็กดื้อ”

“อือ ผมยังไม่ง่วง” ตาจะปิดอยู่แล้วยังบอกไม่ง่วง ดื้อจริงๆ แต่พอลูบหัวเบาๆ พร้อมกับฮัมเพลงกล่อมไปด้วยไม่นานก็หลับไป

ถึงแม้พี่ไฮด์จะบอกว่าไม่เป็นไรแต่เป็นผมเองที่คิดอยากจะมีลูก บางครั้งผมก็คิดว่าจะเป็นยังไงนะถ้ามีลูกกับพี่ไฮด์ ลูกจะหน้าตาเป็นแบบไหน ถ้าเป็นอัลฟ่าจะหน้าตาเหมือนพี่ไฮด์ไหม

อ่า

“คิดอะไรของเรานะธาร” พอคิดไปคิดมาก็รู้สึกร้อนที่หน้าขึ้นมาเฉยๆ ไม่ไหวเลยนะธารฟุ้งซ่านไปเองเขินเองก็ได้อีก หลังจากที่ตบตีเรียกสติตัวเองเรียบร้อยก็กลับมาทำงาน พอถึงเวลาเลิกเรียนก็คอยส่งเด็กๆ ให้ผู้ปกครองจนกระทั่งเด็กคนสุดท้ายถูกผู้ปกครองมารับผมก็รีบปิดประตูล็อกห้องดูแลความเรียบร้อยแล้วค่อยกลับบ้าน

“เหงาจัง” เมื่อกลับบ้านมาแล้วอยู่คนเดียวก็รู้สึกเหงาหลังจากทานข้าวเงียบๆ ก็ขึ้นห้องทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ที่ดูเหมือนจะกว้างกว่าเดิมเมื่อไม่มีร่างสูงของพี่ไฮด์นอนอยู่ข้างๆ และผ้าห่มก็ดูไม่อุ่นเหมือนเคย นี่ผมต้องอยู่กับอาการคิดถึงเป็นอาทิตย์จะทนได้ไหมนะ ทั้งๆ ที่เคยอยู่คนเดียว นอนคนเดียว กินคนเดียวแต่ไม่เหงาเท่าตอนนี้ด้วยซ้ำ ทนวนเวียนอยู่แบบนี้สองวันนี้ก็เป็นวันหยุดผมเลยอยู่ที่บ้าน ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อรดน้ำต้นไม้ และทำความสะอาดบ้าน เล็กๆ น้อยก่อนที่จะทานอาหารแล้วขึ้นไปบนห้อง เพราะรู้สึกแปลกๆ

“อึก..ปวดจัง” อาการปวดท้องน้อยที่ตอนแรกมันแค่เจ็บเบาๆ ตอนเช้าแต่ตอนนี้มันกลับปวดมากจนผมแทบยืนไม่ไหว ทีแรกคิดว่าเพราะกินข้าวไม่ตรงเวลาแต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่ ผมฝืนตัวเองลุกขึ้นลงไปล็อกประตูให้เรียบร้อย เดินกลับขึ้นมาก้าวเข้ามายังไม่พ้นประตูห้องผมก็ต้องทรุดลง

“อึก....อ๊า..เจ็บ..เจ็บปวด” ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยเหงื่อร่างบางบิดไปมากับพื้นเพราะอาการปวดท้องไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็เย็นแล้วอาการปวดท้องทุเลาลง แต่มันมีอาการใหม่เกิดขึ้นมา

เกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่

ทั่วร่างรู้สึกร้อนผ่าวและเหมือนว่าทำตามสัญชาตญาณลุกขึ้นไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้ารื้อเอาเสื้อผ้าของพี่ไฮด์ออกมาแล้วขดตัวซุกดมกลิ่นของอัลฟ่าที่ทำให้เขาสงบใจลงได้ นี่ผมเป็นอะไรไป ดวงตาสีน้ำตาลคลอไปด้วยน้ำใสผิวกายขาวแดงก่ำแม้อาการร้อนจะลดลงเมื่อได้อยู่ท่ามกลางกลิ่นหอม แต่ทั่วทั้งร่างกลับกรีดร้องปวดร้าวไปหมด เขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ร่างกายผมเกิดอะไรขึ้น

“พี่ไฮด์..” เสียงหวานครางเรียกชื่อคนรักเบาๆ ก่อนที่จะหลับลงเพราะอาการเหนื่อย ความคิดสุดท้ายยังคงวนเวียนอยู่กับร่างสูงที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้



++++++++++++++++++

หลังจากที่เจ้าตัวแสบกินอิ่มนอนหลับพี่โนเอลก็ให้พยาบาลพาคีธออกไปนอนที่ห้องเด็ก ส่วนผมก็ต้องเอนตัวลงนอนเพราะเจ็บแผลผ่าคลอดเพราะนั่งนานเกินไป

“พักนะเด็กดี” พี่โนเอลนั่งลงข้างๆ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบผมเหมือนจะกล่อมให้ผมนอนไม่นานผมก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวด ที่คุณหมอเอามาให้

โนเอลก้มมองร่างเล็กที่ดูเหนื่อยจากการให้นมและการคลอดลูกระหว่างที่น้องหลับท่านยายและแม่ก็กลับเข้ามาอีกรอบ

“น้องนอนแล้วเหรอ”

“ครับคงเพราะปวดแผล” ลูบผมนิ่มเบาๆ แล้วหันไปตอบคุณแม่

“จะหยุดงานอีกสักครึ่งเดือนไหมหึโนเอลจะได้ดูแลน้อง” ท่านยายที่นั่งอยู่บนโซฟาถามขึ้นขณะที่กำลังจัดผลไม้ใส่จาน เขาหันกลับมามองน้องก่อนที่จะหันไปตอบ

“น้องออกจากโรงพยาบาลผมก็จะกลับไปทำงาน” ท่านยายมีสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้ารับเบาๆ ส่วนคุณแม่ก็ไม่พูดอะไรออกมา หลังจากเตรียมของให้ทั้งสองคนก็กลับไป ไคล์ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นแล้ว พอดีกับนางพยาบาลพาคีธมาทานนมอีกครั้ง แม้จะเจ็บแผลแค่ไหนน้องก็ยังลุกขึ้นมาให้นมลูกด้วยตัวเองโดยมีเขาประคองอยู่ด้านหลัง เพียงแค่เห็นรอยยิ้มกว้างของไคล์เวลาให้นมเจ้าตัวแสบผมก็มีความสุขแล้ว



ตลอดสามวันที่อยู่โรงพยาบาลร่างสูงคอยดูแลเขาอย่างดีจนวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ลุงหมอจะเข้ามาตรวจและจะบอกว่าผมกลับบ้านได้หรือยังพอเที่ยงลุงหมอก็เข้ามาตรวจพี่โนเอลนั่งอยู่ข้างๆ พอลุงเปิดชุดเพื่อดูแผลที่ท้องมือหนาก็บีบมือผมแน่นใบหน้าดูเคร่งขรึมจนลุงหมอแอบยิ้ม

“แผลแห้งดีแล้ววันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

“ขอบคุณครับลุงหมอ” ผมยกมือไหว้พอตรวจเสร็จพี่โนเอลก็รีบดึงเสื้อปิดหน้าท้องผมทันที จะหวงไปถึงไหนกัน

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงจะไปตรวจที่บ้านนะ”

“ครับ” พอลุงหมออนุญาตพี่โนเอลก็โทรไปบอกที่บ้าน

“ผมเดินเองได้นะครับ” อดไม่ได้ที่จะประท้วงร่างสูงที่อุ้มเขาพาไปห้องน้ำแถมยังเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกด้วยพอเสร็จก็อุ้มมานั่งที่รถเข็นเล่นเอาผมไม่ต้องเดินเองเลย ไม่นานคุณแม่กับเหล่าแม่บ้านก็มาช่วยขนของ

“เดี๋ยวแม่อุ้มน้องคีธเอง โนเอลเข็นน้องเถอะ” และขบวนพาเด็กน้อยกลับบ้านก็เคลื่อนไปที่รถ เมื่อถึงบ้านผมก็ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในห้องของเรา จากที่เคยมีเพียงเตียงกว้างแต่ตอนนี้มีทั้งเปลเด็ก ทั้งเบาะกว้างที่มีคอกเด็กหุ้มหนังที่ดูท่าทางจะนุ่มน่าดูอยู่อีกมุมหนึ่ง

“คุณแม่สั่งทำนะ” พี๋โนเอลก็ดูจะรู้ว่าผมกำลังสงสัยเลยอธิบายให้ฟังหลังจากอุ้มผมไปนอนที่เตียงแล้ว ส่วนน้องคีธยังหลับอุตุอยู่หลังจากที่พี่โนเอลเดินเอาของไปเก็บก็เดินเข้าห้องน้ำพอออกมาผมก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นชุดที่ร่างสูงใส่

“พี่จะออกไปที่บริษัทนะ” ร่างสูงเดินมาใกล้ก้มลงจูบเบาๆ ที่หน้าผากนูนก่อนทีจะเดินออกไปจากห้อง ดวงตากลมโตหม่นลงก่อนที่เจ้าตัวแสบจะร้องขึ้นเรียกความสนใจผมทันทีเพราแผลเริ่มดีขึ้นเลยลุกขึ้นไปอุ้มคีธขึ้นแนบอก

“ว่าไงครับคนเก่ง ไม่ร้องนะ คุณพ่อแค่ไปทำงานครับเดี๋ยวก็กลับมา” ไม่รู้ว่าพูดปลอบใจลูกหรือปลอบใจตัวเอง ลูกชายตัวน้อยก็เหมือนจะเข้าใจทำปากขมุมขมิบดูท่าจะหิว ผมค่อยๆ ปลดเสื้อประคองลูกให้กินนม แม้จะยังเจ็บอยู่บ้าแต่พอเห็นท่าทางมีความสุขของลูกชายผมก็ยิ้มกว้างจนอิ่มผมก็อุ้มคีธพาดบ่าตบหลังเบาๆ จนได้ยินเสียงเรอเบาๆ

“อิ่มแล้วเหรอคนเก่ง เดี๋ยวไปนอนคุยกันในเบาะดีกว่าเนาะ” อุ้มคีธเดินข้ามคอกกั้นแล้ววางเจ้าตัวแสบลงแล้วค่อยไปขนเอาหมอนและผ้าห่มผืนเล็กมาให้ห่มให้น้องคีธ ผมนอนคุยกับลูกไม่นานเจ้าตัวเล็กก็หลับไปและผมก็หลับตาม



เหงา

ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนคนที่กำลังอยู่ในห้องมืดๆ ทั้งมองไม่เห็นและหายใจลำบาก ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรใครอีกคนถึงเปลี่ยนไป แม้จะพยายามเข้าใจแต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ ว่าการที่ใครอีกคนเปลี่ยนไปเป็นเพราะตัวเขาหรือว่าเพราะใจอีกคนเปลี่ยนไป

เผาะ

“อึก อะไรครับ แม่ไม่ได้ร้องไห้นะ จุ๊ๆ ไม่ร้องครับไม่ร้อง” ปลอบลูกแต่ก็เหมือนปลอบตัวเองมัวปลอบลูกปล่อยให้แก้มยังเปื้อนคราบน้ำตา ตั้งแต่วันที่ออกจากโรงพยาบาลผ่านมาเกือบอาทิตย์ เขายังไม่เห็นหน้าโนเอลเลยสักครั้ง จริงอยู่แม้จะกลับมาบ้านแต่ตอนเข้านอนผมก็นอนพร้อมลูกเมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่มีไออุ่นอยู่ข้างตัวแล้ว พวกคุณแม่บ้านหรือคุณแม่จะบอกว่าพี่โนเอลงานยุ่งแต่ผมก็อดคิดไม่ได้ ยิ่งเมื่อลูกคลอดออกมาแล้วผมยิ่งอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างสูงคงพอใจแล้ว ในหัวมีเพียงเรื่องราวร้ายๆ วนเวียน

“ให้ป้าดูแลคุณหนูให้ก่อนไหมคะ คุณไคล์จะได้ทานข้าว”

“ไม่เป็นไรครับผมจะดูลูกเองผมขออยู่กับลูกสองคนนะครับ” พอผมยืนยันที่จะอยู่คนเดียวป้าแม่บ้านก็ยอมที่จะออกไปเมื่ออยู่กับลูกเพียงสองคนบ่อยครั้งที่ผมร้องไห้

“คีธลูกรัก อึก” หากว่าพี่โนเอลต้องการเพียงลูกแล้วผมมีค่าอะไรกัน เหล่าแม่บ้านที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงสะอื้นก็ยิ่งเป็นห่วงแม้จะรายงานนายท่านแล้วแต่ก็เหมือนว่าคุณชายจะไม่รู้เรื่องด้วย อดสงสารโอเมก้าน้อยที่อยู่ในห้องไม่ได้ ร่างกายจะทนไหวเหรอ ยังดีที่คุณหนูเล็กเลี้ยงง่ายตอนนี้ไม่ค่อยตื่นยามกลางคืนแต่ถึงอย่างนั้นร่างกายของคุณไคล์ก็ยังผ่ายผอมลงทุกวัน

“นอนนะครับเด็กดี แม่รักหนูนะครับ” กล่อมลูกน้อยนอนหลับเสร็จก็หันมองรอบๆ ห้องที่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง คิดถึงบ้านจัง จะโทรไปหาพี่ไฮด์ก็ติดต่อไม่ได้เห็นว่าไปดูงาน บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านของเขา

ก๊อกๆ

“อ๊ะ เข้ามาเลยครับ” รีบเช็ดหน้าตาให้เรียบร้อยก่อนที่ประตูจะเปิดออกคนที่เข้ามาเป็นคุณแม่

“วันนี้หลานเป็นยังไงบ้างจ๊ะ”

“กินแล้วก็นอนครับ” รอยยิ้มที่ถูกสร้างขึ้นมาในช่วงเวลานี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“เหนื่อยไหมลูกมีอะไรก็บอกแม่ได้นะ” ผมส่ายหน้าส่งยิ้มกว้างให้แล้วก้มลงมองลูกชายตัวน้อยที่หลับอยู่

“ลงไปเดินเล่นไหมเดี๋ยวแม่ดูหนูคีธให้” และก็เป็นอีกครั้งที่ผมส่ายหน้าปฏิเสธ คุณแม่ก็ไม่พูดอะไรต่อสักพักก็ลุกออกไปข้างนอก

“เป็นยังไงบ้างคะคุณผู้หญิง” หัวหน้าแม่บ้านรีบปรี่เข้าไปถาม เธอร้อนใจจนต้องไปรบกวนคุณหญิงที่กำลังพักผ่อนอยู่เรือนหลังให้มาดูคุณไคล์ด้วยความเป็นห่วง

“หนูไคล์ไม่ยอมออกมาจ๊ะฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี”

“เรียกคุณหมอดีไหมคะ”

“ดีจ๊ะเดี๋ยวโทรเรียกเลยนะฉันจะเข้าไปอยู่กับหนูไคล์เอง” เพราะไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงแม้จะเป็นโอเมก้าเหมือนกันแต่เธอก็ไม่สามารถเข้าใจความคิดของร่างบางได้ เธอจึงเข้าไปชวนหนูไคล์คุยจนกระทั่งถึงเวลาที่เธอต้องไปพัก ก็จะให้หัวหน้าแม่บ้านเข้ามาอยู่แทน ยังดีที่พอมีคนอยู่ด้วยหนูไคล์ก็ดูเหมือนจะปกติดี

“ทานข้าวเถอะคะคุณไคล์” เธอพยายามคะยั้นคะยอให้ร่างบางทานเข้าไปอีกเมื่อเห็นว่าคุณไคล์ฝืนทานจนเกินครึ่งถึงได้ยกชามออกไป

“เดี๋ยวดิฉันดูคุณหนูให้นะคะ” ไคล์พยักหน้าก่อนที่จะหยิบเสื้อผ้าหายเข้าห้องน้ำ คุณหนูน้อยของบ้านช่างเลี้ยงง่ายเหลือเกินน้อยครั้งที่จะร้องไห้งอแง แนอิ่มก็นอนหลับปุ๋ยช่างน่าเอ็นดูจริงๆ พอไคล์อาบน้ำเสร็จก็กลับมาดูลูก ยิ่งนานวันคีธก็ยิ่งกินมากขึ้นบางครั้งเขาก็ต้องตื่นขึ้นมาตอนดึกเพื่อให้นม

“ผมไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมจะนอนพักพร้อมกับน้องคีธเลย” เพราะเห็นสายตาเป็นห่วงผมเลยรีบยืนยันว่าจะพักทันทีพอกล่อมลูกนอนผมก็หลับตามไปทันทีเพราะความเหนื่อยล้า



ร่างสูงที่หอบสังขารตัวเองกลับมาบ้านก็แทบจะเลยวันใหม่แล้วเมื่อเข้าห้องเดินเข้าไปดูที่คอกกั้นเห็นแม่ลูกกำลังหลับสนิทเลยหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำหลังจากเสร็จธุระขายาวๆ ก็ก้าวข้ามคอกกั้นกดจมูกลงหน้าผากเนียนของลูกชายตัวน้อยแล้วล้มตัวนอนข้างๆ ร่างบางที่หลับสนิท จับข้อมือเล็กขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะสวมสร้อยข้อมือที่สั่งทำซึ่งพออยู่บนข้อมือเล็กแล้วช่างเข้ากันจริงๆ

“ฝันดีนะเด็กดี” ขยับเข้าไปนอนชิดโอบกาวดร่างบางไว้แล้วหลับไปพร้อมกัน

********************************

มาม่าอะไร๊ ไม่มี๊ 5555

สั้นไปก็ขอโทษด้วยนะคะ 

น้องธารเราเป็นไรไปน่อ อิๆ

อ่านแล้วเป็นไงอย่าลืมบอกเรานะคะ

ขอบคุณทุกคนกำลังใจค่ะ

 Chompoo reangkarn กำลังปรับเปลี่ยนนิสัยตัวเองค่ะฮือออ
JokerGirl พี่ไฮด์เราหื่นไม่ธรรมดาแน่ๆค่ะ
 หลานเทียน  รอลุ้นนะคะ
PrimYJ ขอบคุณมากๆค่ะ
kawisara ถ้าพี่ได้กิน...น้องคงไม่เหลือกระดูกแน่ๆค่ะ
 Billie รอลุ้นไปด้วยกันค่ะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1605
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #124 เมื่อ30-01-2019 17:37:51 »

ธารอาการเหมือนคนท้องเลยอ่ะ

ออนไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #125 เมื่อ30-01-2019 18:06:52 »

พี่ไฮด์รีบกลับบ้านเร็วๆ
โนเอลจะทำอะไรน่ะ ห้ามทำน้องเสียใจนานนะ

 :pig4:

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3045
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #126 เมื่อ30-01-2019 23:32:52 »

หรือจริงๆแล้วธารเป็นโอเมก้า อาการเหมือนคนท้อง

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #127 เมื่อ30-01-2019 23:40:30 »

หรือธารจะเป็นโอเมก้าไม่ใช่เบต้า
สงสารธารให้มีลูกได้เถอะน้องคงรักเด็กและอยากมีลูกกับคนรักมาก

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #128 เมื่อ31-01-2019 00:07:36 »

ธารเป็นอะไร จะมีคนไปดูทันมั้ย  :hao5:
แม่น้องคีธน้อยใจหมดแล้ว  :hao5:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #129 เมื่อ31-01-2019 20:47:44 »

ที่จริงแล้วพี่ธารเป็นโอเมก้ารึป่าว ส่วนพี่โนเอลอย่ามัวแต่ทำงานนะ น้องไคล์คิดถึง อยู่กับน้องเยอะๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
« ตอบ #129 เมื่อ: 31-01-2019 20:47:44 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 12 30/1/2562
«ตอบ #130 เมื่อ03-02-2019 16:20:30 »

 :sad4: :sad4: แง๊ เพิ่งเข้ามาตามอ่าน

ไคลลลลล์ อย่าเพิ่งน้อยใจน้าา แต่เข้าใจแหละ

ตอนท้องอิพี่ไม่ห่างไปไหน พอคลอดแล้วแทบไม่เห็นหน้า

ส่วนน้องธาร ขอให้พี่ไฮด์กลับมาเร็ว ๆ

เราสงสัยว่าอาจจะเป็นการปรับฮอร์โมนก็เป็นด้ายยย /มโน :ling3: :ling3:

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #131 เมื่อ09-02-2019 17:40:25 »

13

ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป หลายครั้งที่คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัว แม้จะเมื่อวานจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับสร้อยเงินสวยที่ข้อมือแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ต่อให้คุณแม่บ้านจะบอกว่าร่างสูงกลับมานอนด้วยทุกวันแต่ผมกลับแทบไม่ได้ ได้แต่ปลอบตัวเองว่าร่างสูงคงจะทำงานหนักและแค่อาทิตย์เดียวมันคงจะผ่านไปแต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป สองอาทิตย์ผ่านไปผมยังไม่เคยได้คุยกับร่างสูงเลย ตอนนี้น้องคีธเริ่มหิวตอนกลางดึก เมื่อตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องไห้ของลูกผมก็เห็นร่างสูงที่นอนอยู่ใกล้ๆ บางครั้ง..ผมก็นอนคนเดียว

“ไม่ร้องนะคนเก่งของแม่” เพราะพยายามที่จะไม่สนใจเลยทุ่มความรู้สึกทั้งหมดไปดูแลลูก ตลอดทั้งวันร่างบางอยู่ในห้องกว้างกับลูกมีเพียงแม่บ้านอยู่ด้วยบางครั้งคุณแม่ก็จะมาคุยเล่นเขาไม่อยากที่จะคิดมากแต่ก็สลัดความคิดนี้ทิ้งไม่ได้สักที

“ออกไปข้างนอกไหมคะ เดี๋ยวดิฉันจะดูแลคุณชายน้อยให้” คุณแม่บ้านที่อยู่ด้วยพูดขึ้น จะว่าไปตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านหลังนี้ผมแทบไม่ได้ออกจากห้องเลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็เลือกที่จะส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของคุณแม่บ้านไป ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจเบาๆ

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ” รู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วงกลัวว่าผมจะเกิดอาการ ทุกคนรู้แต่คนที่นอนข้างเขากลับไม่รู้อะไรเลย รอยยิ้มที่บางๆ ถูกยกขึ้นประดับใบหน้าหวานเพียงแต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตากลมโตที่หม่นแสงลง หลังจากที่พาคีธอาบน้ำปะแป้งเสร็จเรียบร้อยผมก็ฝากให้คุณแม่บ้านดูให้แล้วค่อยเข้าไปอาบน้ำ ร่างบางที่ดูจะผ่ายผอมลงก้าวลงในอ่างที่เปิดน้ำอุ่นไว้จนเต็ม น้ำอุ่นช่วยทำให้อาการปวดเมื่อยดีขึ้นจนเผลอนั่งแช่จนได้ยินเสียงเคาะประตูร่างขาวที่นั่งเหม่ออยู่นานสะดุ้งไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแต่น้ำในอ่างนั้นเย็นเฉียบจนผิวเนียนเหี่ยวย่น

“คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงร้อนลนนั่นทำให้ผมรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่พร้อมกับผูกสายคาดแล้วรีบเปิดประตูออกไป

“ผมไม่เป็นไรครับแค่แช่น้ำนานไปหน่อย เดี๋ยวผมดูคีธเองครับไปพักผ่อนเถอะ” เพราะเห็นคีธหลับไปแล้วเลยบอกให้คุณแม่บ้านออกไปแม้จะลังเลแต่ก็ยอมที่จะออกจากห้องเมื่ออยู่คนเดียวผมก็รีบไปแต่งตัวแล้วไปหอบผ้าห่มกับหมอนมาที่คอกกั้นไม่ลืมที่จะเอาหมอนอีกใบมาเผือคนที่กลับบ้านดึก ตอนนี้สามทุ่มแล้วทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ ผมก้มลงมองโทรศัพท์ที่หน้าจอดำสนิท

“คุณพ่อยังไม่กลับมาเลยเจ้าแสบ” ข้อนิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ ที่แก้มยุ้ยของเจ้าตัวยุ่งที่ตอนนี้หลับสนิท นั่งเหม่อมองเจ้าแก้มยุ้ยอยู่นานจนถึงเวลากินนมรอบดึก เที่ยงคืนแล้วใครอีกคนก็ยังไม่กลับมาอุ้มลูกน้อยขึ้นแนบอกปล่อยให้เจ้าแก้มยุ้ยทานอิ่มจนหลับไปอีกรอบ

“เด็กดีของแม่” ความเงียบงันในห้องมันเหมือนเขาในตอนนี้วันนี้ตั้งใจจะรอเพื่อที่จะได้คุยสักคำสองคำแต่ว่า...ใครอีกคนก็ไม่กลับมา ข้ามวันใหม่ไปสองชั่วโมงแล้วและผมก็ไม่รู้ว่ารอคอยไปเพื่ออะไร หลังจากให้นมรอบที่สองตอนตีสามผมก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ เจ้าแก้มยุ้ยก่อนที่จะหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะอาการอ่อนเพลีย

.

.

“แอ้ๆ ...อ๊าๆ” เสียงร้องอ้อแอ้ของเด็กน้อยแก้มยุ่ยไม่สามารถปลุกผู้เป็นแม่ที่ยังคงหลับสนิทให้ตื่นขึ้นมาได้ แก้มยุ้ยพองลมมือน้อยๆ กวัดแกว่งไปมาอย่างขัดใจ “อึก...แง้ๆ ๆ” เมื่อไม่มีการตอบรับเด็กน้อยก็ร้องไห้จ้าดังลั่นห้อง จนแม่บ้านที่รออยู่ด้านนอกรีบเปิดประตูเข้ามา อุ้มคุณชายน้อยที่ร้องไห้จ้า แต่ที่เธอเป็นห่วงคือคุณหนูที่นอนหลับไม่ได้สติทั้งๆ ที่เสียงร้องไห้ดังลั่นเมื่อเอามือไปแตะก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่สูงมาก

“คุณแม่บ้านค่ะ ช่วยด้วยค่ะ” เด็กสาวเบต้าที่ถูกปรับมารับหน้าที่ใหม่คือช่วยคุณหนูดูแลคุณชายน้อยรีบอุ้มคุณชายน้อยที่ร้องไห้สะอื้นออกไปร้องเรียกให้คนช่วยไม่นานคุณหัวหน้าแม่บ้านก็วิ่งขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น”

“คุณไมร่าคะ คุณหนูเธอตัวร้อนมากเลยค่ะคุณชายน้อยก็ร้องไห้ไม่หยุดเลย” เธอรีบรายงานเพราะอาการของคุณหนูน่าเป็นห่วง ไมร่าที่ได้ยินก็รีบสั่งการให้แม่บ้านที่ตามมาให้โทรเรียกคุณหมอ แล้วหันกลับมาสั่งงานเด็กสาว

“เธอพาคุณชายน้อยไปหาคุณผู้หญิงนะ แล้วก็อุ่นนมในตู้แช่ให้ด้วยทางนี้ฉันจะดูแลเอง” เด็กสาวรีบอุ้มคุณชายน้อยที่ตอนนี้เลิกร้องไห้ลงไปเพื่อไปหาคุณผู้หญิง ไมร่าเปิดประตูเข้าไปก้าวเข้าไปดูคุณหนูที่ยังหลับสนิทอุณหภูมิผิวที่ร้อนจนน่ากลัว เธอรีบลุกขึ้นไปนำผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดตามตัวให้ ขนาดโดนเช็ดตัวไปร่างบางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นเลยสักนิด

ก๊อกๆ

“คุณหมอแล้วค่ะ” เสียงสาวใช้ร้องบอกก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามา ไมร่าขยับตัวออกห่างให้คุณหมอเข้ามาตรวจคุณหนู

“เจ้าโนเอลมันไปไหนซะล่ะ”

“เอ่อ คุณชายเธอไม่ได้กลับบ้านค่ะเมื่อคืน” ไมร่าตอบเสียงเบาเมื่อคืนเธอรอคุณชายจนเลยเที่ยงคืนก็ยังไม่เห็นกลับมา แต่แสงไฟในห้องทำให้เธอรู้ว่าคุณหนูเธอไม่ได้นอนจนเกือบเช้า ส่วนคุณชายเธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าไปไหน

“คงต้องคุยกับเจ้าหลานคนนี้สักหน่อยแล้ว อาการของหนูไคล์เป็นยังไงบ้าง” เพราะมีแนวโน้มที่จะเกิดอาการบูลหลังคลอดสูงกว่าทุกคนทำให้เขาต้องคอยดูสอบถามอาการ

“เหมือนจะปกตินะคะแต่ดิฉันก็เป็นห่วงเหมือนกันค่ะ ยิ่งคุณชาย..” เธอละคำพูดไว้เพราะจะให้ตำหนิเจ้านายก็คงไม่ใช่เรื่องที่แม่บ้านอย่างเธอจะทำ แต่คนฟังก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นนัยน์ตาของคนสูงวัยก้มมองร่างเล็กที่หลับสนิทเพราะพิษไข้จนต้องฉีดยาให้ ร่างบางที่ดูผ่ายผอมลง

“พยายามให้ทานอาหารมากกว่านี้นะ และก็สังเกตอาการด้วย”

“ได้ค่ะ” หลังจากสั่งยาและกำชับกับการดูแลหลายอย่างคุณหมอก็กลับไป ไมร่ามองคุณหนูที่ตอนนี้ดูบอบบางเหลือเกิน เธอคิดถึงรอยยิ้มกว้างยามอารมณ์ดีนั่นเสียจริง

.

.

คล้อยบ่ายคนป่วยที่นอนหลับตลอดทั้งวันก็ได้สติ ดวงตากลมโตกระพริบสองสามครั้งก่อนที่สมองจะประมวลผลร่างบางก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งเพียงแต่อาการน่ามืดก็เล่นงานจนต้องล้มลงไปนอนเหมือนเดิม

“คีธ”

“คุณชายน้อยคุณผู้หญิงดูแลให้อยู่ค่ะลุกทานข้าวไหวไหมคะ” เสียงของคุณไมร่าทำให้รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องเลยพยักหน้าเพราะตอนนี้ในท้องเขาก็หิวเหลือเกินไม่นานกลิ่นหอมของข้าวต้มก็โชยมา ร่างบางตักข้าวเข้าปากได้ครึ่งชามก็วางลง คงเป็นมื้อแรกที่เจ้าตัวทานเยอะตั้งแต่คลอดมาแล้ว

“ยาค่ะ” ยาสามสี่เม็ดถูกส่งมาให้ซึ่งเขาก็โยนเข้าปากอย่างไม่อิดออดเมื่อรู้ว่าลูกชายอยู่กับคุณแม่ก็หมดความกังวลลงเพราะจะให้เจ้าตัวเล็กมาอยู่ด้วยคงจะติดไข้กันแน่ๆ ไม่นานคนป่วยก็หลับไป โชคดีที่เป็นคนหายป่วยง่ายเพียงข้ามคืนอาการป่วยก็ดีขึ้นแต่ใจกลับป่วยหนักกว่าเดิม เมื่อไม่มีแม้กระทั่งเงาของร่างสูง คนที่เป็นคู่แห่งโชคชะตาของเขา

“คุณไมร่า...พี่...คุณโนเอลได้กลับมารึเปล่าครับ” น้ำเสียงแผ่วเบากับสรรพนามที่คนกำลังจะตอบนึกใจหาย

“เอ่อไม่ค่ะ”

“งั้นเหรอครับ ผมคิดถึงคีธ” เพราะไม่อยากที่จะพูดถึงร่างสูงอีกแล้วเลยเปลี่ยนเรื่องที่จะพูด

“เดี๋ยวดิฉันให้เด็กไปรับมาให้นะคะ” ไมร่าบอกแล้วลุกออกไปเรียกพี่เลี้ยงซึ่งก็คือเบต้าเด็กคนนั้น ไม่นานเด็กสาวก็อุ้มลูกชายแก้มยุ้ยเขาเข้ามา

“มาแล้วค่ะคุณหนู”

“เป็นคนใหม่เหรอครับ” ไม่คุ้นหน้าแต่ท่าทางจะเป็นเด็กร่าเริง

“ใช่ค่ะดิฉัน มีนาค่ะ”

“ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหนูหรอกนะเรียกพี่ว่าพี่ไคล์ก็ได้” เพราะรู้สึกถูกชะตาเลยอยากจะผูกมิตรแม้เจ้าตัวจะปฏิเสธเสียงแข็งแต่เมื่อเขายืนยันเด็กสาวก็ต้องยอมรับ มองดูมีนาที่ช่วยดูแลเจ้าแก้มยุ้ยที่ดูยิ้มอารมณ์ดี ร่างบางขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วอุ้มลูกขึ้นแนบอกป้อนนมให้ เพราะยังเล็กหากถ้าผม...ไม่สิ แววตาเศร้ายามมองลูกชายตัวน้อย

ผมจะไม่ยอมเสียไปหรอกนะ

เมื่อกินอิ่มคีธก็นอนหลับไปทันทีผมเลยนอนลงข้างๆ พูดคุยกับมีนาคลายเหงาพอมีนาขอไปข้างนอกผมก็หยิบโทรศัพท์กดโทรออกเบอร์ที่กดค้างไว้ตลอด

“อ๊ะรับแล้ว”

“ (สวัสดีค่ะ พอดีตอนนี้โนเอลติดธุระไม่ทราบว่าใครโทรมาคะ) ” เพียงได้ยินเสียงหวานจากปลายสายก็เหมือนหัวใจหยุดเต้นคำพูดที่เตรียมจะพูดกลับพูดไม่ออกทั่วทั้งร่างชาไปหมด ไม่รับรู้ว่าปลายสายพูดอะไรอีก ไม่รู้ว่าไปกดตัดสายทิ้งตอนไหน มีเพียงหยาดน้ำตาพลั่งพลูจากนัยน์ตากลมโต

เขาไม่ควร ไม่ควรเชื่อใจเลยสักนิด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ไหนและเขาก็คงจะสลบไปอาการร้อนรุ่มหายไปแต่เขาก็ยังโหยหาอะไรบางอย่างอาการปวดท้องหายไปแล้ว ธารค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นหยิบมือถือกดโทรไปยังเบอร์ของผู้ที่น่าจะรู้ถึงอาการของเขา

“ครูแอน”

“ (หนูธารเป็นอะไรลูก) ” เพราะน้ำเสียงแหบพร่าทำให้ปลายสายเป็นห่วง ร่างบางอธิบายทั้งหมดให้ครูแอนฟัง พอได้ฟังหมดเธอก็รู้เลยว่าธารเป็นอะไร

อาการฮีทครั้งแรก

“ (เดี๋ยวครูไปหา) ” พอวางสายเจ้าตัวก็ทรุดนอนลงกับเตียงอีกครั้งอาการร้อนรุ่มเกิดขึ้นอีกครั้งใบหน้าขาวแดงก่ำนัยน์ตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ร่างบางบิดไปมา อาการปวดที่ท้องน้อยก็เกินขึ้นเป็นระยะๆ ไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

“หนูธาร”

“ครูแอน...อึก..เจ็บ”

“ตายล่ะ” ร่างท้วมผุดลุกขึ้นไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าดึงเอาเสื้อผ้าตัวใหญ่ของอัลฟ่าในตู้มาวางกองรอบๆ เตียงทันที นี่เป็นการฮีทครั้งแรกมันมักจะรุนแรงและยิ่งธารที่มาฮีทตอนอายุขนาดนี้ร่างกายจะต้องเจ็บปวดแค่ไหนกัน เธอรีบขนเสื้อผ้าอัลฟ่าในตู้มากองรอบๆ สร้างเป็นรังให้คนที่เกิดเพศที่สอง โอเมก้า เรื่องนี้หนูธารจะต้องผ่านไปด้วยตัวเองและยังดีที่ฮีทตอนที่อยู่บ้าน

“ทนอีกนิดนะจ๊ะ อีกไม่นานก็หายแล้วนะเด็กดี” เธอลูบหัวเบาๆ อย่างที่เคยทำเมื่อตอนเป็นเด็ก ใบหน้าหวานพยักหน้าเบาๆ

หลังจากที่นอนอยู่ภายในรังร่างกายเขาก็ผ่อนคลายลง ผ่านไปสองวันอาการผมก็ดีขึ้นจนสามารถลุกได้ พอได้ยินครูแอนอธิบายให้ฟังว่าเป็นเพราะอะไร

ผมฮีท

ผมเป็นโอเมก้า

แม้จะตกใจแต่ในใจกลับลิงโลด ถ้าเป็นโอเมก้าผมก็จะสามารถตั้งครรภ์ได้ หลังอาการฮีทจบลงผมก็หิวจนทานข้าวแทบหมดหม้อเพราะช่วงฮีทผมแทบทานอะไรไม่ได้ อีกไม่กี่วันพี่ไฮด์ก็กลับมาผมแทบอดใจรอไม่ไหว

อยากเจอ อยากเจอหน้าจริงๆ

ครูแอนห้ามให้ผมไปสอนเพราะบอกว่าตอนนี้แม้จะผ่านช่วงฮีทไปแต่ฟีโรโมนเขายังไม่หายขาด และต้องกินยาที่ให้ไว้ หลังจากที่ผ่านอาทิตย์นี้ไปก็จะทานเดือนละครั้งเพราะหลังจากฮีทครั้งแรก ต่อไปก็จะฮีททุกๆ รอบเดือนแถมครูแอนยังหาสายรัดหนังมาให้ด้วย เห็นบอกว่าเป็นของไคล์อันเก่าซึ่งพอดีกับลำคอระหงพอดี

วันนี้เป็นวันที่พี่ไฮด์จะกลับมาผมรีบไปซื้อของสดแล้วกลับมาจัดการปัดกวาดเช็ดถูบ้าน เพื่อรอร่างสูงกลับมา ข้อความล่าสุดที่ได้รับคือพี่ไฮด์กำลังเดินทางมา ผมเลยลงไปทำอาหารรอ ยังไม่ทันที่จะตั้งโต๊ะเสียงรถหรูก็มาจอดหน้าบ้าน ร่างบางได้แต่ยืนบีบมือจนขึ้นข้อขาวแถมยังโดดหนีไปหลบในครัวเสียอย่างนั้น

แกร๊ก

“อ่าวไม่มีคนอยู่เหรอ ธารครับ” เสียงที่คิดถึงพูดขึ้น ร่างขาวค่อยๆ ขยับโผล่หัวพ้นขอบประตูครัว

“พี่ไฮด์” เสียงหวานเรียกร่างสูงเบาๆ ไฮด์หันมามองคนที่คิดถึงทุกวันจนแทบอยากจะเทงานทิ้งแล้วกลับมาดูแลน้องธารของเขา เพียงแค่เห็นใบหน้าหวานที่แดงระเรือ

ตึกตักๆ

หัวใจเขาเต้นรัวยิ่งกว่าตอนที่สบสายตาหวานนั้นครั้งแรก ยังไม่เท่ากับกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ นั่นอีก

“พี่ไฮด์เป็นอะไรครับ”

“น้องธารเกิดอะไรขึ้น” แม้อยากจะเข้าไปกอดไปหอมแต่กลิ่นยั่วยวนที่ทำให้เขาแทบคลั่งนี่หยุดให้เขาให้ยืนตัวแข็งโดยมีเพียงโต๊ะอาหารกั้นระหว่างเราสองคน ธารที่ออกมายืนตรงหน้าเขายิ่งใกล้กลิ่นหอมนั้นยิ่งปลุกสัญชาตญาณของเขาให้ตื่นขึ้นมา สิ่งที่ประดับคอระหงคือสายหนังสีดำ

โอเมก้า!?

“ธาร...ธารเป็นโอเมก้าครับ”

“แล้วก่อนหน้านี้ทำไมพี่ถึงไม่รู้” ร่างสูงถามร่างบางทันทีเพราะคิดว่าร่างบางเป็นเบต้าโดยตลอด

“ธารก็ไม่รู้เมื่อสี่วันก่อนเกิดอาการฮีทครั้งแรกแต่ตอนนี้ธารหายแล้วนะ” ถึงน้องจะบอกแบบนั้นก็เถอะนะ แต่ทำไมกลิ่นหอมๆ นี่ยังอยู่กันเล่า แม้โอเมก้าจะมีกลิ่นแต่ไม่ได้ปลุกเร้าแบบนี้ยิ่งเขาเป็นอัลฟ่าชั้นสูงที่ถูกฝึกให้อดทนต่อกลิ่นยั่วยวนของโอเมก้าแต่กับกลิ่นของธารทำให้เขาอยากเข้าไปขย่ำและเหวี่ยงน้องลงเตียง ตีตราจองผิวขาวทุกตารางนิ้วทำให้น้องอ่อนแรงใต้ร่างเขา เพราะต้องอดทนหนักจนมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก

“พี่กำลังจะทนไม่ไหว กลิ่นของธารทำให้พี่แทบบ้า”

“อ๊ะ..อย่าเข้ามานะครับ” พูดจบน้องก็วิ่งหนีขึ้นห้องได้ยินเพียงเสียงปิดประตูดังปัง

ให้ตายเถอะ ผมอยากขย่ำกวางน้อยตัวนี้จริงๆ

***********************************+

ครึ่งแรกทำไมดราม่าจัง ครึ่งหลังนี่ความหื่นอีพี่ไฮด์ล้วนๆ

ขอโทษษษษษ ที่หายไปเกือบสองอาทิตย์

ฮ่าๆๆ ติดนิยายค่ะฮ่าๆๆ //น้อมรับคำผิด

อ่านแ้ลวเป็นไงอย่าลืมบอกเรานะคะ

kawisara น้องธารเราฮีทครั้งแรกค่ะ
tasteurr ปาเกิบใส่หัวพี่โนเอลได้เลยค่ะ
JokerGirl น้องยังไม่ท้องน้าาา อีพี่มันยังไม่ได้กินน้องเลย 555555555555555
Chompoo reangkarn น้องธารเราเป็นโอเมก้าค่ะ และน้องจะยิ่งเสี่ยงโดนขยำ่55
miikii  ตอนนี้อยากลูบหัวน้องมากก
PrimYJ ตบอีพี่มันเลยค่ะ
nofsnof แง้ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้นะคะ ดีใจที่ชอบค่ะ

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #132 เมื่อ09-02-2019 18:02:39 »

สงสารไคล์อ่ะ โนเอลหายไปไหน!!  :katai4:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #133 เมื่อ09-02-2019 19:02:54 »

 :o8:

ช่วงแรกเศร้า แต่จบตอนได้หื่นไปอีก55

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #134 เมื่อ09-02-2019 19:56:41 »

 :mew5: น้องงอนแน่ๆ ขอให้โดนงอนนอนๆไปเลยโนเอล

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #135 เมื่อ09-02-2019 21:21:20 »

ไคล์อย่าพึ่งเข้าใจผิดคิดไปก่อนโนเอลอาจงานยุ่งมากจริงด็ได้ สติๆ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1605
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #136 เมื่อ09-02-2019 22:29:36 »

โนเอลอยู่ใหน

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #137 เมื่อ10-02-2019 09:55:56 »

โนเอลหายไปไหน

ออนไลน์ Chakaimook

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #138 เมื่อ10-02-2019 14:33:24 »

โนเอลหายหัวไปทำอะร้ายยยย~  :hao5: :ling1: o22

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3045
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #139 เมื่อ10-02-2019 22:45:45 »

ไคล์เข้มแข็งนะเพื่อน้องคีธ :กอด1: โนเอลยุ่งอะไรขนาดนั้นถ้าเสียไคล์ไปแล้วจะเสียใจ :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
« ตอบ #139 เมื่อ: 10-02-2019 22:45:45 »





ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 13 9/2/2562
«ตอบ #140 เมื่อ11-02-2019 00:17:03 »

โนเอลหายไปไหน?
จะได้พาลูกหนีมั้ยนะ  :hao5:

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 13/2/2562
«ตอบ #141 เมื่อ13-02-2019 19:21:06 »

14

เมื่อไม่มีร่างบางและกลิ่นหอมๆ ทำให้อาการอยากขย้ำลดลง ร่างสูงทรุดลงนั่งลงที่โต๊ะ น้องเป็นโอเมก้า และยังเป็นโอเมก้าที่มีกลิ่นยั่วยวนเขามากจริงๆ จากที่คิดว่าจะบ่มเพ่าะความรู้สึกให้สึกงอมแตนี้เขาชักคิดแล้วว่าคงไม่ต้องรออะไรแล้วยิ่งรู้ว่าธารเป็นโอเมก้ายิ่งทำให้เขาอยากที่จะครอบครอง ยกมือขึ้นลูบหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนที่จะตัดสินใจทิ้งกระเป๋าแล้วเดินขึ้นชั้นสอง ขายาวๆ เดินมาหยุดที่หน้าห้องนอนแม้จะมีประตูปิดอยู่แต่กลิ่นหอมก็ยังโชยออกมา ให้ตายเถอะแค่ได้กลิ่นเลือดในตัวก็พลุกพล่านไปหมดแล้ว

“ธาร พี่เข้าไปได้ไหม” ถ้าหากน้องไม่ยอมให้เข้าเขาก็จะไม่ดันทุรันรั้นเข้าไปแต่ถ้าน้องเปิดประตูทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม ได้ยินเพียงเสียงกุกกักจากภายในห้อง

“พี่ไฮด์เกลียดธารไหมครับ ที่เป็นโอเมก้า” กลิ่นที่เข้มขึ้นทำให้รู้ว่าน้องกำลังยืนอยู่อีกฝั่ง

“ไม่มีทางพี่รักที่ธารเป็นธาร” ถึงน้องจะเป็นโอเมก้าหรืออะไรก็ตามน้องก็ทำให้เขาอยากขย้ำ เขารักที่น้องเป็นน้องคนที่เขาอยากครอบครอง

แกร๊ก

หมับ!

“ธารก็รักพี่ไฮด์” ร่างบางโผเข้ามากอดเอาหนาซบหน้าลงกับอกกว้างสูดกลิ่นอัลฟ่าที่อยู่ในห้วงคำนึงกลิ่นที่คอยช่วยเขาตอนที่เกิดการฮีท แต่คนที่แย่คืออัลฟ่าร่างสูงที่ไม่สามารถทนกับกลิ่นนี้ได้

ปึง

ดันร่างบางที่ยังคลอเคลียชิดผนังมือหนาจับใบหน้าหวานเงยขึ้นแล้วก้มลงแนบรีมฝีปากลงเรียวลิ้นไล่เลียตามรอยหยักมือหนาที่จับคางออกแรงบีบจนร่างบางที่ถูกกระทำอ้าปากเพราะความเจ็บเปิดช่องให้ลิ้นหนาแทรกกวาดต้อนความหวาน มืออีกข้างที่ว่างลูบไล้ตามเอวบาง เสียงจูบดังอย่างหยาบโลนเพราะอีกคนไม่คิดที่จะออมแรงทั้งบดเบียด ไล่ต้อนเกี่ยวกวัดลิ้นเรียวดูดดึงและขบเม้มริมฝีปากล่างจนได้รสเฝื่อนและกลิ่นของเลือด มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สัมผัสผิวเนียนลูบไล้ตามเอวบาง นิ้วเรียวจิกที่แผ่นหลังกว้างเพราะแทบขาดใจกับจูบมาราธอน

“อึก..อ่า..” เสียงหวานครางแหบพร่าเมื่อริมฝีปากหนาเริ่มขบเม้มตามลำคอขาว ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำสีแดง รอบสายรัดหนังสีดำ ไม่รู้ว่ากระดุมถูกปลดไปตอนไหนเปิดเผยแผ่นอกขาวราวกับน้ำนมมีตุ่มไตสีชมพูประดับอยู่ที่ชวนให้ก้มลงไปชิมรส

“หอม ที่รักหอมจริงๆ” จมูกโด่งได้รูปไล่สูดดมกลิ่นหอมจนมาหยุดที่กลางแผ่นอกขาว ตุ่มไตสีเชอร์รี่ช่างดึงดูดความสนใจและร่างสูงก็ไม่คิดที่จะอดกลั้นแล้ว

“อ๊า เจ็บ..อึก” แม้จะร้องบอกว่าเจ็บแต่กลับแอ่นหน้าอกมือที่สอดใต้เรือนผมกลับกดให้ร่างสูงให้แนบชิด ไฮด์กัดที่ยอดอกสีสวยแรงๆ พร้อมกับดึงมือหนาปลดกระดุมกางเกงแล้วดึงออกพร้อมทั้งชั้นในสีขาวรวดเดียว เนื้อผ้าเสียดสีกับผิวเนียนและแกนกายสีสวยที่ตื่นตัวเต็มที่เรียวขาขาวขึ้นรอยแดงเป็นปื้นจากการเสียดสี เมื่อไม่มีเนื้อผ้ามือหนาบีบเค้นที่เนินเนื้อนุ่ม เรียวปากไม่ผละออกจากผิวเนียน

“อึก..อ๊า..แรงอีก..” แม้จะถูกกัดทั่วทั้งแผ่นอกขาวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยกัดและรอยจูบจนแทบไม่มีพื้นที่สีขาวบนผิวเลย

“หึๆ ชอบไหม” ไฮด์กระซิบพร้อมกับกัดเบาๆ ที่ติ่งหูนิ่ม

“อ๊า..อีกครับ..พี่ไฮด์สัมผัสผมอีก ทำรอยบนตัวผม รักผม” เส้นความอดทนสุดท้ายของไฮด์ก็ขาดสะบั้นลง มือใหญ่ช้อนตัวคนช่างยั่วขึ้นซึ่งร่างบางก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีแขนเรียวคล้องลำคอแกร่งขาเรียวเกาะที่เอวสอบแน่นนั่นยิ่งทำให้ส่วนอ่อนไหวแนบไปกับเนื้อผ้า ไฮด์เริ่มทนไม่ไหวแล้วกับการยั่วอย่างเป็นธรรมชาติของน้อง ขายาวก้าวไปที่เตียงแต่ละก้าวเสียงหวานจะครางแผ่วมือเรียวสอดแทรกเรือนผมสีเทาบีบแล้วคลายเบาๆ เพราะอาการเสียวจนแทบทนไม่ไหว

ตุบ

“พี่จะไม่ทนแล้วนะ”

“อือ ธารรักพี่นะ” ว่าจบธารก็ปล่อยมือเอื้อมไปด้านหลังปลดสายหนังปล่อยทิ้งลงเรียวขายังคงเกี่ยวกับเอว ไฮด์ก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำดวงตากลมฉ่ำวาว เรียวปากบางแดงช้ำมีรอยแผลเล็กๆ ที่มุมปากไล่ลงไปที่ลำคอระหงที่เต็มไปด้วยรอยรัก แผ่นอกำขาวที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากการขบกัด

“พี่รักธาร” เพียงพูดจบเขาก็หยัดตัวขึ้นสลัดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วคงเป็นครั้งแรกที่เขาถอดเสื้อผ้าได้เร็วขนาดนี้ หลังจากนั้นในห้องมีเพียงสีจูบหยาบโลน จูบดูดดื่มที่ได้รับความร่วมมือจากธาร มือหนาฟอนเฟ้นไปทั่วผิวเนียน เขาพลิกธารให้อยู่ในท่าคลานเข่า เนินเนื้อนุ่มที่ทำให้เขาอดใจไม่ไหว

เพี๊ยะ

“อ๊า” เสียงหวานหวีดร้องเมื่อมือหนาฟาดลงที่ก้นเขาเต็มแรง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัว หัวใจเต้นแรง............เพราะตื่นเต้น

“อึก..อ๊า...แรงอีก..อ๊า” ธารเรียกร้องให้เขากระทำอีกหลายครั้ง น้องหยัดสะโพกให้รับแรงทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้นะ ริมฝีปาหนายกยิ้มร้ายกาจเลียริมฝีปากเบาเหมือนตอนที่จะได้ลิ้มรสอาหารอร่อย เนินเนื้อขาวตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแดงจากฝ่ามือ แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่เท่ากับรอยจีบสีหวานที่ชวนให้สัมผัส เพราะน้องเป็นโอเมก้าและพึ่งผ่านช่วงเวลาฮีทไป ช่องทางรักถึงได้ผลิตสารหล่อลื่นออกมาแถมยังขมิบเชิญชวน นิ้วเรียวสอดเข้าไปในช่องทางหวานรวดเดียวทั้งสามนิ้ว

“อ๊า” น้องฟุบลงกับหมอนแต่สะโพกยังคงส่ายไปมาเมื่อผมขยับนิ้ววนในช่องทางรักที่ตอดรัดเขาดีเหลือเกินเมื่อเห็นว่าน้องพร้อมแล้วเขาก็ถอนนิ้วออกมา

“อือพี่ไฮด์”

“หึๆ อย่าใจร้อนสิครับ” ขำเบาๆ กับการที่น้องส่งเสียงประท้วงเมื่อถอนนิ้วออก “ร้องให้ดังๆ นะที่รัก” แกนกายใหญ่ที่เตรียมพร้อมรบแต่เขาก็อดทนบางครั้งการทรมานมันก็ให้ความรู้สึกที่หอมหวาน

“อ่าห์ รัดพี่แน่นจริง” เมื่อสอดแท่งร้อนเข้าไปช่องทารักก็บีบรัดเขาทันที รั้งใบหน้าหวานขึ้นมากดจูบเพื่อให้น้องผ่อนคลายลง แก้มเนียนเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อเห็นว่าน้องผ่อนคลายเขาก็เริ่มขยับ

“อืม อ่าห์” น้องครางเสียงหวานเมื่อเขาเริ่มขยับช้าๆ แต่กดลึกเน้นย้ำทุกสัมผัส

กึด

“อ๊า” กัดแรงๆ ที่ไหล่ขาวจนเป็นรอยฟันแต่นั่นยิ่งทำให้น้องหยัดสะโพกรับ ภายในตอดรัดแน่น ยิ่งทำให้เขากัดตามแผ่นหลังจนเป็นรอยฟัน

“พี่ไฮด์ แรงอีกกัดธารอีก” ยิ่งกัดน้องยิ่งอ้อนวอนขอ จับแขนเรียวดึงมาด้านหลังในขณะที่เอวยังคงขยับกระแทกกระทั้น เรียวปากบางอ้าออกกว้าง

“อ๊า..อึก..ไม่ไหว..พี่ไฮด์..ธาร..ธาร..” น้องหวีดร้องก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำนมสีขุ่นเต็มที่นอน เขากระแทบกายเข้าไปในช่องทางหวานอีกสามสี่ทีจรดปลายจมูกที่หลังคอขาว กดจูบเบาๆ แล้วอ้าปากแล้วกัดที่หลังคอขาวแรงๆ และการผูกพันธะของเขาและน้องก็สำเร็จ

“อ๊า!!!!!!!!” เสียงหวานหวีดร้อง ผมกระแทกกายเข้าไปอีกสองสามครั้งก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาน้ำรักบางส่วนไหลทลักออกมาไหลตามเรียวขาขาว

“แฮ่กๆ”

“ไหวไหมครับ” ผมกระซิบถามโดยยังคลอเคลียอยู่ที่หลังคอที่ถูกกัดจนเลือดออกใช้ลิ้นเลียตามรอยกัด แต่แล้วแรงรัดเบาๆ ที่ผมยังไม่ถอดแกนกายออกกลิ่นกุหลาบที่ก่อนหน้านี้หอมแล้วแต่ตอนนี้มันหอมอบอวลไปทั่ว ดวงตาสีทองทอประกายแกนกายพองขยายตัวขึ้น

เขารัท (อาการติดสัดของอัลฟ่าเหมือนการฮีทของโอเมก้า)

“พี่ไฮด์” เสียงหวานและการตอดรัดรวมทั้งกลิ่นหอมฟุ้งนั่นทำให้พวกเราขาดสติ หลังจากนั้นก็จำไม่ได้เลยว่าผมปลดปล่อยไปกี่รอบ เวลาล่วงเลยไปกี่ชั่วโมงพวกเราลุ่มหลงกับความเร่าร้อนและหอมหวาน

“อ่าห์” เมื่อปลดปล่อยเป็นครั้งสุดท้ายรอจนแกนกายกลับคืนสภาพเดิมผมก็ถอนแกนกายออกมาทันทีที่ถอดออกมาน้ำขาวขุ่นที่ถูกปลดปล่อยภายในก็ไหลออกมามากมาย น้องหลับไปแล้วไม่สิเรียกว่าสลบไปจะดีกว่า ผิวกายขาวตอนนี้เต็มไปรอยจูบและรอยกัด หันไปมองนาฬิกาข้างเตียงต้องตกใจกับเวลาที่ผ่านไป เขามาถึงที่นี่ตอนเย็นแต่ตอนนี้มันจะเข้าวันใหม่แล้ว ดึงผ้าห่มคลุมร่างบางแล้วค่อยลุกลงจากเตียงเดินตัวเปล่าเข้าไปในห้องน้ำเปิดน้ำอุ่นให้เต็มอ่าง

แล้วเดินกลับไปที่เตียงช้อนร่างบางที่หลับสนิทเดินเข้าห้องน้ำวางน้องลงในอ่างแล้วค่อยนั่งลงซ้อนด้านหลังประคองน้องให้นั่งพิงอกท่าทางอ่อนแรงทำให้ผมรู้สึกผิด แม้กระทั่งตอนทำความสะอาดช่องทางรักนั้นน้องก็ยังไม่ได้สติ จนเห็นว่าแช่น้ำพอแล้วก็พาน้องขึ้นจากอ่าง เช็ดตัวน้องให้แห้งส่วนตัวผมก็พันผ้าเช็ดตัวหลวมๆ แล้วอุ้มน้องไปนอนพักที่กองเสื้อคงจะเป็นรังที่น้องทำช่วงที่ฮีท

เดินไปรื้อผ้าปูเตียงผ้าห่มและปลอกหมอนออกไปใส่ตระกล้าสภาพแบบนี้คงจะนอนกันไม่ได้แล้วไปหยิบเอาชุดเครื่องนอนสำรองมาจัดการปูที่นอนให้แม้จะดูไม่เรียบร้อยเท่ากับน้องทำแต่ก็พอนอนได้ แล้วค่อยไปอุ้มน้องวางลงที่เตียงห่มผ้าห่มให้เรียบร้อยผมค่อยลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า ปิดไฟ ล้มตัวลงนอนข้างๆ รั้งตัวน้องเข้ามากอดแม้กลิ่นหอมนั่นจะรบกวนผมหน่อยๆ ก็เถอะ

“ขอบคุณนะที่รัก” กดจูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียนแล้วค่อยหลับใหลไปพร้อมกัน

.

.

หลังจากการพักผ่อนตอนเช้าทำให้ผมตื่นขึ้นอีกครั้งก็มืดแล้วเหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลาทุ่มหนึ่งแล้ว นี่ไม่ได้ทานข้าวมาวันหนึ่งเต็มๆ สินะ มองคนนอนซบอกที่ยังหลับสนิทยกมือขึ้นแตะตามหน้าผากและลำคอพอรับรู้ว่าอุณหภูมิยังเป็นปกติผมก็ค่อยๆ ขยับตัวเขาๆ วางหัวทุยลงบนหมอนแล้วค่อยๆ ลงจากเตียงลงไปข้างล่าง บนโต๊ะทานข้าวยังคงมีมื้อเย็นจากเมื่อวานวางไว้แม้จะรู้สึกเสียดายอาหารฝีมือน้องแต่ก็ต้องทิ้ง ยังดีที่มีวัตถุดิบเหลือเลยสามารถทำข้าวต้มง่ายๆ

เห็นแบบนี้ผมก็ทำอาหารง่ายๆ ได้นะครับ ไม่เหมือนไอ้น้องชายนั่นหรอก ว่าไปแล้วก็คิดถึงหลานพรุ่งนี้ชวนธารไปเยี่ยมน้องไคล์ดีกว่า ยกถ้วยข้าวต้มขึ้นไปบนห้องพอเปิดประตูเข้าไปก็แทบจะปล่อยถาดข้าวเมื่อน้องนั่งน้ำตาร่วงพลู จนผมต้องรีบวางถาดลงแล้วรีบเข้าไปกอดคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กๆ

“คนดีเป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือบอกพี่มาครับ” ลูบหัวทุยเบาๆ พร้อมกับสำรวจว่าคนรักนั้นเจ็บตรงไหน

“อึกๆ พี่..อึก..ไฮด์..หาย” น้องพูดพร้อมกับสะอึกไปด้วยเสียงแหบแผ่วเบา แต่ทำไมผมถึงมองว่ามันน่ารักล่ะ ไม่ใช่สิ ผมโยกตัวเบาๆ เหมือนปลอบเด็กน้อย

“พี่ลงไปทำข้าวต้มให้ครับ เมื่อวานเราไม่ได้ทานอะไรกันเลย” พอพูดถึงเรื่อเมื่อวานก็เหมือนได้ยินเสียงบึ้ม น้องเลิกสะอึกทันทีแล้วซุกหน้าลงกับอกผม หึๆ อ่าแย่แล้วทำไมผมถึงอยากที่จะทำอะไรๆ กับน้องอีกแล้วนะ ทนไว้ไอ้ไฮด์ทนไว้เมื่อคืนก็น่าจะอิ่มแล้ว แต่ยอมรับเลยว่าน้องทำให้เขาเต็มอิ่มทั้งกายและใจ

“อือ ธารแค่ไม่เห็นพี่” อ่าน้องทำให้ผมยิ้มได้เหมือนคนบ้าจะว่าเห่อหรืออะไรก็ตาม แต่ธารคู่ของเขาน่ารักที่สุด

“ทานข้าวหน่อยนะครับ เดี๋ยวพี่จะหายามาให้” ประคองให้น้องนั่งพิงหมอนดีๆ แล้วลงไปยกถ้วยข้าวต้มมาเสิร์ฟถึงเตียง

“พี่ป้อนนะ พี่ทำเป็นแค่อย่างเดียวไม่รู้ว่าจะถูกปากไหม”

“ธารทานได้ครับ” ผมเป่าข้าวต้มแล้วคอยป้อนน้องจนกระทั่งมันพร่องไปครึ่งหนึ่งเมื่อเห็นว่าน้องทานไม่ไหวแล้วถึงได้วางชามลง

“ทานยานะครับ พรุ่งนี้เราไปเยี่ยมหลานด้วยกันนะแต่ถ้าธารอาการไม่ดีขึ้นเราค่อยไปทีหลังนะ”

“อือธารอยากไปเยี่ยมน้องเหมือนกันครับ” น้องล้มตัวลงนอนแม้จะดูชะงักเพราะอาการเจ็บแต่น้องก็บอกไม่เป็นไรแถมยังไล่ให้ผมไปทานข้าวทันทีเมื่อรู้ว่าผมยังไม่ได้ทาน ผมมองรอยฟันที่อยู่ใต้ร่มผ้า

“พี่ขอโทษนะที่ทำแบบนี้” ไล่นิ้วแตะเบาๆ ที่รอยแผล น้องสบตาผมแวบหนึ่งก่อนที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนเหลือแค่ดวงตากลมแล้วพูดอู้อี้เบาๆ ใต้ผ้าห่ม และคำพูดก็ชวนให้ผมอยากจะพุ่งเข้าไปขย่ำ

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ......ธารชอบ” น้องพูดจบก็มุดลงไปใต้ผ้าห่มทันทีทิ้งให้ผมเคว้งกับคำว่า

ธารชอบ

ธารชอบ

วนเนียนไปมา

ให้ตายเถอะคราวหน้าจะฟัดไปสามวันสามคืนเลย

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อีพี่คนหื่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

สามวันสามคืนน้องช้ำหมดพอดี

ทีแรกน่าจะได้ลงตั้งแต่เมื่อวานแต่ว่าพอแต่งเอ็นซีปุ๊บคนไข้มาแต่ไหนก็ไม่รู้ TT^TT

เป็นNC แรกที่เขียนยาวขนาดนี้ ไม่มั่นใจเลยค่ะอ่านแล้วเป็นยังไงรบกวนชี้แนะด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกๆกำลังใจค่ะ 

ปล.อย่าพึ่งก่นด่าอีพี่โนเอลนะคะ  ตอนหน้าอีพี่มันกลับมาแน่นอนค่ะ

nofsnof  เดี๋ยวพี่ก็จะกลับมาค่ะ
Billie ตอนนี้หื่นเต็มๆเลยค่ะ
sailom_orn งอนหนักแน่นอนค่ะ
Chompoo reangkarn น้องซึมเศร้าหลังคลอดแถมอีพี่ไม่โผล่หัวมา รับรองน้องได้เอาคืนแน่ๆค่ะ
kawisara ประกาศคนหายค่ะฮ่าๆๆ
PrimYJ เดี๋ยวเราจุดธูปเรียกให้ค่ะตอนหน้ากลับมาแน่นอน
Chakaimook รอลุ้นนะคะ
JokerGirl แช่งอีพี่มันเยอะๆเลยค่ะ
miikii กอดน้องแน่นๆเลยค่ะ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 3/2/2562
«ตอบ #142 เมื่อ13-02-2019 22:44:16 »

 :jul1:

คิดว่าพี่หื่น และคืออีพี่หื่นมากกกกก
น้องงงง เป็นซาดิส หรอออ55

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 3/2/2562
«ตอบ #143 เมื่อ13-02-2019 23:59:16 »

ช้ำแน่ๆธาร  :ling2:

ออฟไลน์ ข้าวสวย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 3/2/2562
«ตอบ #144 เมื่อ14-02-2019 04:48:30 »

 :-[ :o8: o22 กำลังสนุกเลย มาต่อเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 3/2/2562
«ตอบ #145 เมื่อ14-02-2019 15:08:15 »

คือตอนแรกคิดว่าพี่ไฮล์จะนุ่มนวลไม่หื่นผิดคาดกลับหืนออกSMเลย โนเอลนิธรรมดาไปเลย

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1605
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 3/2/2562
«ตอบ #146 เมื่อ14-02-2019 18:58:55 »

จน
ได้
นะ
อิ
พี่
ไฮด์
ฟัด
น้อง
จน
ได้

ออฟไลน์ Caramel Syrup

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 14 3/2/2562
«ตอบ #147 เมื่อ23-02-2019 09:20:08 »

มารอนน้องไคล์ค่ะ   :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 15 24/2/2562
«ตอบ #148 เมื่อ24-02-2019 17:01:18 »

บท 15​

15

ผมอยู่ที่นี่เพื่ออะไรกัน

ที่ทำอยู่นี่ผมทำเพื่อใคร

“แอ้..อ้า..”

“ว่าไงครับคีธ ปลอบใจแม่เหรอครับ” รอยยิ้มไร้เดียงสาของเจ้าแก้มยุ้ยทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม จิ้มแก้มยุ้ยนั่นสลับข้างไปมาและเหมือนเจ้าตัวจะชอบมากพอจิ้มก็หัวเราะคิกคัก พอยกนิ้วออกแกล้งไม่เล่นด้วยก็จะมองหน้าผมนิ่งนัยน์ตาสีฟ้าหรี่ลงเหมือนไม่พอใจจนต้องรีบเล่นด้วย ถึงได้อารมณ์ดีร้องเสียงดังกำปั้นน้อยๆ แกว่งไปมา เพราะแก้มยุ้ยๆ เวลายิ้มกว้างโชว์เหงือกสีชมพูนั้นน่ารักจนผมก้มลงไปฟัดแรงๆ เพราะมันเขี้ยว

“น่ารักจังเลยน้า” เพราะทุกความสนใจถูกมอบให้กับเจ้าตัวเล็กทำให้ผมไม่สนใจกับใครอีกคนที่ไม่ได้กลับมานอนด้วยสองวัน หากคู่ที่ห่างกันจะมีสายสัมพันธ์ที่รับรู้ถึงความรู้สึกของคู่ตัวเองแต่สองวันที่ผ่านมาผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นแม้กระทั่งกลิ่นของอัลฟ่าในห้องแล้วซึ่งนั่นก็ดีทำให้ผมไม่ต้องเหม่อร้องไห้ตลอดเวลา

ก๊อกๆ

“เข้ามาเลยครับ”

“น้องไคล์พี่กับธารมาเยี่ยม” เสียงที่มาพร้อมกับร่างสูงเปิดประตูเข้ามา แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือมือที่จับกันไว้แน่นของทั้งสองคนและท่าทางของทั้งสองคนอ่าคงจะBond กันแล้วสินะถึงจะแปลกใจที่พี่ธารเป็นโอเมก้าทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ผมรู้แค่ว่าพี่ธารเป็นเบต้า ดีจังที่พี่ชายทั้งสองคนของเขาลงเอยกันเสียที

“สวัสดีครับพี่ไฮด์พี่ธาร”

“เป็นไงบ้างสบายดีไหม ทำไมเราผอมลงแบบนี้” มือหนาที่ลูบหัวกับเสียงทุ้มที่เจือความห่วงใยทำให้น้ำตาที่คิดว่าแห้งไปแล้วร่วงกราว

“ไคล์เป็นอะไร”

“ฮึกพี่ไฮด์พี่ธาร.อึก...ฮืออ...” ก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะร้องไห้หนักขนาดนี้ยิ่งพี่ไฮด์พี่ธารปลอบผมก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น และเจ้าแก้มยุ้ยก็ร้องไห้แข่งกับผมด้วย พี่ธารอุ้มคีธไปปลอบส่วนพี่ไฮด์ก็ดึงผมเข้าไปกอดลูบหัวพร้อมกับโยกตัวเบาๆ

“ไม่ร้องแล้วคุณแม่เป็นอะไรบอกพี่สิ” เงยหน้าออกจากไหล่กว้างแล้วยกมือเช็ดน้ำตาแล้วเล่าความรู้สึกที่ผ่านมาตลอดเกือบเดือนให้พี่ไฮด์ฟังทั้งน้ำตา

“พี่จะจัดการเองไอ้น้องเวรนั่นมันทำบ้าอะไรของมัน”

“ไม่ต้องหรอกครับ ถ้า...ไคล์จะพาลูกออกไปจากบ้านหลังนี้”

เพี๊ยะ!!

“โอ๊ย!!” ยกมือขึ้นกุมหน้าผากแน่น ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบพี่ไฮด์ดีดหน้าผากผมแรงๆ ไปทีหนึ่ง เจ็บ เจ็บจนน้ำตาไหลหน้าผากผมคงช้ำแน่ๆ งือ คอยดูนะพอคีธโตจะยุให้หลานไม่รัก!!

“อย่าแม้แต่จะคิดเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน” พอพี่ไฮด์พูดแบบนี้ผมก็เตรียมจะเป่าปี่อีกรอบแต่ก็ต้องหยุดเมื่อสายตาของพี่ไฮด์ดูเจ้าเล่ห์อย่างน่ากลัว พออยู่ด้วยกับพี่ไฮด์และพี่ธารผมก็ลืมความเศร้าที่ถูกทอดทิ้งไปได้

“ธารที่รัก เก็บของหลานให้พี่นะ ส่งเจ้าตุ้ยนุ้ยนั้นมาสิ” ดูคำพูดคำจาที่เรียกหลานสิ คอยดูนะถ้าหลานโตมาแล้วไม่ชอบผมก็ไม่แปลกใจเลย พี่ไฮด์รับน้องคีธมาอุ้มแล้วก้มลงฟัดแก้มป่องนั่นแรงๆ

“เดี๋ยวผมช่วยนะครับพี่ธาร” ปล่อยให้คุณลุงนั่นฟัดหลานต่อ เก็บของให้คีธเสร็จพี่ไฮด์ก็บอกให้ผมเก็บเสื้อผ้าด้วย

“พี่ไฮด์จะพาผมไปไหนครับ”

“ไม่บอก” แง่ม อยากจะข่วนหน้าคุณลุงน้องคีธจังและลุงกับหลานก็เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย หลังจากเก็บข้าวของพี่ไฮด์ก็อุ้มน้องคีธเดินนำออกไป ทิ้งทั้งผมและคนรักของตัวเองเฉยเลย

“ไปกันเถอะครับน้องไคล์”

“เห็นหลานดีกว่าผมซะงั้นอ่ะพี่ธาร” พี่ธารหัวเราะเบาๆ แล้วจูงมือผมเดินลงไปข้างล่างข้าวของทุกอย่างถูกย้ายไปยังรถคันใหญ่ พี่ไฮด์ส่งผมให้อุ้มน้องคีธไว้พี่ธารก็ขึ้นมานั่งบนรถส่วนเจ้าตัวก็กลับเข้าไปในบ้านไม่นานก็ออกมา ขับรถพาผมไปยังอีกฝั่งของรั้วกั้นเตี้ยๆ ผมกวาดสายตามองรอบๆ ขับรถไม่ไกลเท่าไหร่ก็มาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่

“มานี่บ้านพี่เอง”

“จะให้ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ”

“ก็แลกกันกับบ้านเราไง ช่วงนี้ก็อยู่ที่นี่ไปก่อนเดี๋ยวเรื่องไอ้น้องชายเฮงซวย พี่จะจัดการให้เองที่นี่มีแม่บ้านคอยช่วยดูอยู่แล้วอย่าคิดมากทั้งเราและหลานพี่จะเครียดไปด้วย” ผมพยักหน้าหงึกหงักพี่ไฮด์ยกมือขึ้นลูบหัวผม พากันเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ยังดีที่บ้านพี่ไฮด์เป็นพื้นพรมผมเลยปูเบาะให้น้องคีธนอนเล่น พี่ธารก็ดูจะชอบเล่นกับน้องคีธจริงๆ

“พี่ธารก็มีสักคนสิครับ” ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อทันทีทำไมพี่ธารถึงน่ารักแบบนี้นะ

“พี่ก็อยากมีครับ”

“งั้นพี่ก็ต้องขยันกว่านี้สิ” พี่ไฮด์ที่จู่ๆ ก็กลับมาทรุดลงนั่งข้างหลังคว้าเอวเล็กของพี่ธารไปกอดแล้วก้มลงพูดกับพี่ธารแถมยังจูบแก้มพี่ธารอีก ผมนี่หน้าร้อนแข่งกันกับพี่ธาร หลังจากเล่นกับหลานครึ่งค่อนวันทั้งสองก็กลับ

“พี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวจะมาเล่นกับหลานใหม่ไม่ต้องคิดมาก”

“ครับ”

“ดูแลตัวเองนะน้องไคล์”

“ครับพี่ธาร” ขยับไปกอดพี่ธารตัวหอม จนร่างสูงที่ยืนข้างๆ อดทนไม่ไหว

“แยกๆ ป่ะที่รักกลับกันครับ” อดไม่ได้ที่จะขำกับท่าทางแยกเขี้ยวใส่ผมแถมยังรีบโบกมือโอบพี่ธารออกจากบ้านไป พอคล้อยหลังรถคันหรูรอยยิ้มกว้างก็ค่อยๆ หายไป เหม่อมองอยู่สักพักก็ค่อยหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน ตอนนี้คีธกำลังนอนกลางวันเพราะมีคนมาเล่นด้วยเลยหมดแรงข้าวต้ม

“พ่อจะรู้ไหมว่าเราออกมาแล้ว” พึมพำกับลูกแล้วค่อยล้มตัวนอนข้างๆ พี่ไฮด์บอกว่าจะให้คนเอาของมาส่งให้ หลังจากที่นอนกลางวันผมก็ตื่นขึ้นมาก่อนเจ้าแก้มยุ้ยที่ยังหลับอุตุ ดูท่าคืนนี้ผมจะต้องเจอศึกหนักแล้วล่ะถ้านอนกลางวันนานขนาดนี้ ขาเรียวก้าวไปยังห้องครัว บ้านหลังนี้แม้จะใหญ่แต่ก็ให้บรรยากาศเหมือนอยู่บ้านหลังเล็กของผม แม่บ้านเมื่อไม่ได้เรียกก็ไม่ได้ขึ้นมายุ่งวุ่นวาย ผมเลยทำกับข้าวง่ายๆ ทาน

น่าแปลกที่กับข้าวที่ทำออกมาเป็นของโปรดของใครอีกคน

ใครอีกคนที่ดูจะลืมเขาและลูกไปแล้ว

.

.

ร่างสูงที่กำลังดำเนินงานรู้สึกวูบโหวงในอก สิ่งที่สัมผัสและรู้สึกได้คือความว่างเปล่า ตอนนี้เขาอยากจะกลับบ้านใจแทบขาดอยากกลับไปกอดร่างนุ่ม หอมแก้มป่องของเจ้าตัวเล็ก แต่เพราะอยากจะจัดการให้เรียบร้อยเขาถึงต้องลงมือกำกับเองทุกอย่าง แล้วความรู้สึกนี้คืออะไร

“โนเอลนายไม่กลับบ้านเลยระวังน้า โอเมก้าน้อยๆ ของนายจะหนีไป” เพื่อนสนิทพูดเตือนก่อนที่จะบินกลับเมื่อช่วยงานในส่วนของตัวเองจบ เพราะรู้สึกกังวลทำให้ผมแอบทิ้งงานกลับมาบ้านทันที แต่ถึงแม้ผมจะรีบแค่ไหน

มันก็ไม่ทัน

ใจผมร้อนรนแทบบ้าเมื่อภายในห้องนอนว่างเปล่าสภาพเหมือนก่อนที่ผมจะพาน้องมาอยู่ด้วย ไม่มีคอกกั้น ทั้งห้องแทบจะไม่มีกลิ่นหอมดอกไม้ของไคล์เลยชักนิดขายาวรีบก้าวไปยังตู้เสื้อผ้า

ปึง

ว่างเปล่า

ในตู้เสื้อผ้ามีเพียงเสื้อผ้าของเขาและเสื้อผ้าของน้องมีเพียงไม่กี่ชุด พอเดินดูรอบห้องอย่างร้อนรน ผมก็ยืนนิ่งอยู่ตรงโต๊ะหัวเตียง กำไลเงินที่เขาออกแบบและสั่งทำวางอยู่ตรงนี้ น้องถอดมันออก

ก่อนที่ผมจะได้ออกตามหา ประตูห้องก็เปิดออกเสียก่อน ร่างสูงของลูกพี่ลูกน้องก็เข้ามาเสียก่อน

“มึงทำบ้าอะไรของมึงอยู่” ยังไม่ได้พูดอะไรมันก็ใส่ขึ้นมาเสียก่อน

“กูทำอะไรวะและน้องหายไปไหน”

“ในเมื่อมึงไม่สนใจน้องกูก็ไม่เห็นความจำเป็นที่น้องจะอยู่ที่นี่” เพราะคำพูดของมันทำให้ผมพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อ ความโกรธพุ่งสูงทำให้ผมแทบอยากจะต่อยหน้ามันที่กำลังลอยหน้าลอยตา

“ทำไมกูจะไม่สนใจน้อง!!”

“แล้วมึงทิ้งให้น้องเลี้ยงลูกคนเดียวได้ยังไง กูอยากจะถามมึงหลังจากที่มึงไปทำงานมึงได้คุยกับน้องกี่คำ มึงได้ดูแลน้องไหม ก่อนน้องจะคลอดมึงดูแลน้องแทบทุกอย่างแต่ตอนนี้มึงกลับไปทำงานมึงกับทิ้งน้อง” คำพูดของมันทำให้ผมหยุดนิ่ง หลังจากกลับไปทำงานก็แค่กอดน้องนอนและพอตอนเช้าก็ออกไปก่อนที่น้องจะตื่น

“กู..”

“มึงมันบ้า รู้ไหมน้องแย่แค่ไหนกูที่เพิ่งมาเยี่ยมน้องยังรู้ดีกว่ามึงที่อยู่กับน้องเสียอีก” ความจริงกระแทกใจเขาจนหมดแรงที่จะยืน ผมละเลยน้องไปจริงๆ เพราะคิดว่าน้องจะเข้าใจและสิ่งที่เขากำลังทำก็เพราะน้อง

“ฉันทำพลาดไปแล้ว” เมื่ออารมณ์โมโหหายไปความรู้สึกผิดก็โอบล้อมผมจมกับความรู้สึกผิด ไฮด์เดินมานั่งลงข้างๆ แล้วตบบ่าผมแรงๆ

“แกไม่ได้ทำพลาดแค่คิดไม่ถึง แต่ถ้าแกยังทำแบบนี้อีกน้องได้จากแกไปตลอดกาลแน่ๆ เห็นท่าทางหมาหงอยแล้วจะบอกให้น้องไปอยู่บ้านฉัน ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นเว้ย ทีแรกน้องจะหนีแล้วดีแค่ไหนพาน้องไปอยู่บ้านฉันและตอนนี้ถึงแม้น้องจะอยู่ที่ไหนก็ไม่ต่างกันแล้ว” ไฮด์ตบบ่าผมอีกทีแล้วเดินออกไปทิ้งให้ผมจมอยู่กับความรู้สึกผิด แล้วตัดสินใจไม่รออะไรแล้วลุกขึ้นหยิบกำไลข้อมือแล้ววิ่งลงไปขับรถไปยังบ้านไฮด์เพียงแต่จอดรถก่อนที่จะถึงบ้านไฮด์

เขาค่อยๆ ก้าวยาวๆ ไปยังบ้านที่ตอนนี้ไม่เงียบอย่างปกติ มีเสียงหัวเราะลั่นและเสียงโวยวายของคนที่เขารักทั้งสองคน ไคล์นั่งอยู่ที่พรมพร้อมกับเล่นกับลูก แผ่นหลังที่ดูผอมลงและห่อเหี่ยวนั่นทำให้ผมรู้สึกว่าที่ผ่านมาผมทำผิดจริงๆ

หมับ

“อ๊ะ”

“พี่ขอโทษ” กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของร่างบางในอ้อมกอดที่สะดุ้งทันทีน้องไม่รู้ว่าเขาเข้ามา

“คุณโนเอล” สรรพนามที่ชวนปวดใจกอดกระชับเอวบางให้ชิดใกล้ก้มลงสูดกลิ่นหอมที่ดูเหมือนว่าน้องคงจะเสียใจมากและพยายามปิดกั้นผมไปแล้ว

“พี่ขอโทษนะคนดี ยกโทษให้พี่นะ” คนในอ้อมกอดสั่นเทาก่อนที่จะได้ยินเสียงสะอื้นอย่างหนักเลยคลายอ้อมแขนหมุนร่างบางมาเผชิญหน้ากันเพียงแค่เห็นนัยน์ตากลมแดงกล่ำ แก้มเนียนเต็มไปด้วยรอยน้ำตาใจผมก็ปวดหนึบไปหมดแล้ว

“คนดีพี่ขอโทษ”

“อึก...พี่ทิ้งผม...พี่ไม่สนใจผมแล้ว” น้องสะอื้นจนตัวโยนลูบแผ่นหลังผอมที่ดูจะผอมลงกว่าเดิมมาก ถ้อยคำที่น้องพูดนั่นกรีดลงบนใจผม

“ชู่วคนดีพี่ไม่ได้ทิ้งน้อง ไม่ร้องแล้วนะครับ”

“ฮือ คนโกหก” น้องยังไม่หยุดร้องไห้ง่ายๆ ปลอบอยู่นานก็เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ พอเห็นว่าน้องเงียบแล้วผมเลยก้มลงไปหาเพื่อที่จะอธิบาย

“พี่ไม่ได้ทิ้งเราพี่ยอมรับผิดที่พี่ทำพลาดไป พี่คิดไปเองว่าเราจะเข้าใจเพราะก่อนหน้านี้พี่ใช้ชีวิตแบบนี้ แต่พี่ไม่คิดที่จะทิ้งน้องกับลูกเลยนะครับ” ดวงตากลมแดงก่ำช้อนขึ้นมามองแล้วสะบัดหน้าหนีทันที นี่น้องคงงอนผมหนักแน่ๆ ท่าทางแง่งอนที่ไม่ค่อยได้เห็นทำให้อดที่จะยิ้มไม่ได้

“ที่รักไม่งอนพี่นะ พี่รักเรานะครับ”

“หึ เชื่อไม่ได้” กระต่ายน้อยของผมงอนจนแทบจะกลายร่างแล้ว ผมเลยบอกว่าแต่ละวันที่หายไปทำอะไรบ้างทำงานเสร็จก็กลับมาบ้านแต่ส่วนที่หายไปสองวันผมยังไม่พูดถึง

“แล้วที่หายไปสองวันล่ะ”

“พี่อยากทำเซอร์ไพรส์แต่ทำให้เราคิดมากซะแล้ว” ลูบหัวปลอบน้องพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น น้องพยักหน้าเบาๆ กับอกผมดูท่าน้องคงไม่งอนผมไปมากกว่านี้แล้ว และโชคดีที่ผมยังกลับมาทัน

“ไคล์โกรธพี่มากเลยใช่ไหม”

“อือ..ก็พี่เปลี่ยนไป ไม่ยอมกลับบ้านด้วยแถมวันนั้น...ยังมีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้รับโทรศัพท์อีก” ยิ่งพูดเสียงน้องก็ยิ่งเบาลงเรื่อยๆ รู้สึกได้ว่ามีคนหึงแหะ แม้จะอยู่ในสถานการณ์นี้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง ยังดีที่น้องไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา แต่แน่นอนผมต้องไปคิดบัญชียัยเพื่อนสนิทที่ดูจะทิ้งระเบิดไว้ให้

“นั่นเพื่อนพี่เองครับ แค่เพื่อนจริงๆ” น้องก็ไม่พูดอะไรแต่ท่าทางที่เอนตัวมาพิงผมไว้อย่างที่เคยทำเป็นประจำผมเลยยอมเป็นเบาะให้น้องนั่งพิงไม่นานร่างบางก็หลับไปในอ้อมอกผม พอร่างเล็กหลับสนิทก็ค่อยประคองให้นอนส่วนผมก็ขยับไปดูลูกชายตัวอวบที่นอนตาแป๋วอยู่

“ว่าไงครับคนเก่ง” นี่คงบอกได้ว่าเป็นอีกครั้งที่ได้ดูลูกน้อยตอนตื่น ดวงตาสีฟ้านั้นเหมือนกันอย่างกับแกะ

“บู้” อ่า ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่เมียงอนแล้วล่ะ ตอนนี้ลูกชายก็ดูท่าจะงอนผมด้วยแล้วสิ

“พ่อขอโทษครับไม่โกรธพ่อนะ”

“บู้ บู้ บู้” ทำไมลูกชายถึงได้โกรธหนักกว่าคุณแม่ล่ะ ทำไมลูกชายอายุขวบกว่าถึงได้รู้เรื่องขนาดนี้นะ

“เลิกโกรธพ่อได้แล้วน่า” ผมจิ้มเบาๆ ที่แก้มป่อง ท่าทางจะกินเยอะน่าดู และดูเหมือนเจ้าตัวแสบจะเล่นผมแล้ว

บู้

“เลิกบ่นพ่อสักที”

“บู้ๆ ๆ”

“มาให้ฟัดแก้มมา!!”

“ฟูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เต็มๆ หน้าเลย...น้ำลายอ่ะเต็มหน้า ลูกใครทำไมแสบจังวะ

++++++++++++++++++++++++++

ก็ลูกแกไงอีพี่ อย่ามาทำเนียนน้องไม่หายงอนง่ายๆหรอกนะ

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ

ช่วงนี้เปลี่ยนพนักงานใหม่เลยเครียดๆนิดหน่อย แถมต้องสอนงานใหม่อีก

ร้องไห้หนักมากกกกกก

ขอบคุณที่คิดถึงน้องไคล์นะคะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ
ขอบคุณสำหรับการบวกเป็ดให้นะคะ
Billie รสนิยมใกล้กันคะ่สองคนนี้
miikii น้องช้ำไปหลายวันเลยค่ะ
ข้าวสวย ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
Chompoo reangkarn อย่าให้ภาพลักษณ์พี่ไฮด์หลอกค่ะฮ่าๆ
kawisara น้องนี่ช้ำไปเลยค่ะ
Caramel Syrup ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 15 24/2/2562
«ตอบ #149 เมื่อ24-02-2019 18:30:05 »

ไม่หายโกรธง่ายๆหรอก!!  :angry2: :angry2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด