Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 18 16/3/2562
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 18 16/3/2562  (อ่าน 9384 ครั้ง)

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #30 เมื่อ10-12-2018 23:22:25 »

อย่าดราม่ามากนะคะ สงสารน้องกับลูก โนเอลถ้าคิดได้แล้วก็ดูแลน้องกับลูกให้ดีๆนะ

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #31 เมื่อ11-12-2018 00:56:15 »

ชอบแนวนี้มากกก แต่หาอ่านยากมากเลย

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #32 เมื่อ11-12-2018 11:34:29 »

โอ๊ยยยยยยยยเจ้าตัวแสบไปฟังพ่อเฉยเลย

ออนไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #33 เมื่อ11-12-2018 12:01:48 »

แสบน้อยแข็งแรง

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #34 เมื่อ13-12-2018 00:22:39 »

ดีนะพระเอกเรากลับตัวทัน ไม่งั้นจะยกไฮด์ให้เป็นพระเอกแทน :katai4:

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 4 10/12/2561
«ตอบ #35 เมื่อ13-12-2018 00:53:08 »

เจ้าตัวแสบอย่าดื้อกับคุณแม่สิลูกกก

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #36 เมื่อ17-12-2018 13:33:29 »

5

“พี่ไฮด์ ผมไม่เป็นไรแล้วครับ” ผมได้แต่บอกคุณลุงผู้เป็นห่วงเป็นรอบที่ห้าแล้ว พี่ไฮด์หลังจากที่กลับไปส่งคุณหมอแวะเข้าบริษัทแล้วกลับมาที่บ้านก็ดึกแล้ว ส่วนคนที่บอกว่าจะมาอยู่กับผมนั่นหลังจากทานข้าวเสร็จก็หายไปเลย

“ดีแล้วล่ะ ไม่รู้สึกแปลกๆ อะไรใช่ไหม” ผมพยักหน้าตอนนี้ผมนั่งถักไหมพรมอยู่ตรงโซฟา พี่ไฮด์ที่พอรู้ว่าตัวเองเป็นลุงแท้ของเจ้าตัวแสบจากที่ห่วงอยู่แล้วยิ่งห่วงเข้าไปอีก

“ครับ พี่ไฮด์ค้างที่นี่เลยนะครับมันดึกแล้ว ผมเป็นห่วง” หันไปยิ้มกว้างให้พี่ไฮด์ซึ่งเจ้าตัวก็ยกมือมาลูบหัวผมอย่างที่ชอบทำ

“พี่ขึ้นไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวพี่ลงมาถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอนเลยนะ” ผมพยักหน้าพี่ไฮด์ก็เดินขึ้นห้องที่เป็นห้องรับแขกที่ตอนนี้แทบจะกลายเป็นห้องของพี่ไฮด์แล้ว บ่อยครั้งที่พี่ไฮด์มาค้างที่นี่เพราะเป็นห่วงผมเลยมีเสื้อผ้าส่วนหนึ่งอยู่ที่นี่และผมก็ยกห้องนั้นให้เป็นของพี่ไฮด์ไปเลย แปลกทั้งที่ปกติผมคงจะง่วงนอนไปแล้วแต่กลับรู้สึกตื่นตัวแทบไม่ง่วงเลย คงเป็นเพราะอาการเครียดของผมสินะ ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยแต่ผมห้ามไม่ได้ เจ้าตัวแสบจะโกรธผมไหมนะ พอลูบเบาๆ ที่ท้องเจ้าตัวแสบก็ดิ้นเบาๆ ปลอบใจผมสินะ

“ขอโทษนะเด็กดี” ผมนั่งลูบท้องไปเรื่อยไม่ทันได้ยินเสียงรถและเสียงปิดประตู มารู้สึกตัวอีกทีก็เพราะความรู้สึกอุ่นๆ ที่หางตา

“คุณร้องไห้ทำไม” น้ำเสียงนิ่งๆ นั่นไม่ได้เรียกให้ผมหันไปมองเพียงแต่ผมร้องไห้เหรอ ทำไมไม่รู้ตัวเลยนะ ผมก้มหน้าลงมองมือที่อยู่บนท้องนูนจ้องมองเงียบๆ ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย

“โนเอลแกทำอะไรน้อง” ไฮด์ที่อาบน้ำเสร็จว่าจะลงมาไล่ให้น้องชายไม่สิต้องเรียกน้องสะใภ้แต่ไอ้โนเอลมันก็ยังเฉยๆ งั้นต้องเรียกน้องชายดีกว่า

“ไม่ได้ทำมาถึงก็นั่งร้องไห้อยู่นี่ไม่ยอมพูดอะไร” อาการที่โนเอลบ่นออกมาทำให้ไฮด์เป็นห่วงยิ่งกว่าเดิม ขายาวๆ ก้าวไปนั่งข้างๆ ร่างโอเมก้าน้อย ยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ เมินสายตาที่เหมือนจะกินหัวเขาลงท้องจากโนเอลไป ไม่นานน้องก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นหันมามองผมแล้วยกยิ้มกว้างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆ ที่แก้มใสนั้นยังมีคาบน้ำตาอยู่

“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ พี่ไฮด์ขึ้นไปนอนก่อนก็ได้นะเดี๋ยวผมถักนี่เสร็จก็จะขึ้นไปนอนเหมือนกัน” น้องพูดเจื้อยแจ้วพร้อมกับรอยยิ้มกว้างแตกต่างจากผมและโนเอลที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

“ครับ เราไม่ได้กลิ่นโนเอลเหรอ” ผมถามไปตรงๆ น้องเพียงหลบตาหันกับไปถักไหมพรมไม่พูดอะไรอีก แต่ก็ยังถือว่ายังคงได้กลิ่นของกันและกันอยู่ ผมกับโนเอลสบตา พยักหน้าให้ออกไปคุยกันข้างนอกซึ่งเจ้าตัวก็ลุกออกไปทันที

“เดี๋ยวพี่มานะ”

“ครับ” ลุกเดินตามโนเอลออกไปข้างนอก น้องชายเขาดูหงุดหงิดเดินวนไปวนมาจนเขาต้องบอกให้หยุด

“อาการของน้องดูแย่ขึ้น” ผมเปิดประเด็นทันที โนเอลพยักหน้ารับ และต่างฝ่ายก็ต่างเงียบ “นายคิดจะทำยังไง เอาจริงๆ ถ้าหากนายไม่คิดจะรับผิดชอบ รับผิดชอบของฉันไม่ได้หมายถึงแค่ลูกนายควรจะกลับไปนะ” สิ้นคำพูดของผมแววตาสีฟ้าของโนเอลเปลี่ยนเป็นสีทองทันที ให้ตายเถอะ แค่พูดยังขนาดนี้ถ้าหากเกิดเรื่องที่ทำให้หมอนี่หึงมากๆ มีหวังได้สติแดกแน่ๆ

“ฉันไม่ปล่อยใครไปทั้งนั้น” พูดจบมันก็เดินเข้าบ้านทันที อ่า ผมกลับตอนนี้ทันไหมนะ ขืนมันหึงโหดแล้วลอบทำร้ายผมจะทำไงดี ก่อนที่ผมจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ผมควรไปนอน



********

โนเอลเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่นในอก เขารู้ดีว่าโอเมก้ารับรู้ว่าเขาอยู่ไหนกลิ่นของเขายังมีผลอยู่แต่อาการเหม่อของเจ้าตัวนั่นน่าเป็นห่วงมาก เมื่อเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มือเล็กนั่นก็ถักพลาดแต่ก็รีบแก้ไขได้ทันที ยังได้กลิ่นเขาอยู่สินะ

“ขึ้นไปนอนได้แล้ว” นิ่ง โอเมก้าตัวนี้ทำไมดื้อนักนะไม่แปลกที่ลูกจะแสบขนาดนั้น ผมพลูลมหายใจเข้าออกกดอารมณ์ร้อนไม่ให้ลงที่ร่างเล็กที่ดูเหมือนจะดื้อดึงกับเขาคนเดียว ผมดึงเอาไม้ถักและไหมพรมวางไว้ที่ตระกล้าแล้วช้อนคนท้องที่ดื้อแสนดื้อขึ้นแนบอก

“เหวอ” อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำนิ่งได้ตลอด เด็กดื้อร้องลั่นยกมือขึ้นกอดคอเขาทันที ขายาวก้าวขึ้นห้องนอนวางร่างเล็กลงบนเตียงดึงผ้าห่มปิดคอจนมิด

“นอน!!” ใบหน้าขาวบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินผมสั่งแถมยังพลิกตัวหันหลังให้เขาอีกต่างหาก เด็กดื้อ!! แม้จะคิดแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เมื่อเห็นว่ายอมนอนบนเตียงแล้วผมถึงเดินลงไปข้างล่างพอดีกับไฮด์ที่ถือกระเป๋าเสื้อผ้าของเขามาด้วย

“ขอบใจ”

“เออ ดูแลน้องฉันให้ดีๆ ล่ะ” บางทีก็แปลกใจตกลงใฝจกันแน่ที่เป็นน้องไฮด์ให้ตายเถอะ พอเห็นว่าผมจะว่าก็รีบเดินหนีเข้าห้องทันทีแถมยังล็อกประตูอีก คงต้องนอนกับเด็กดื้อสินะ พอเปิดประตูเข้าไปคนที่ควรนอนอยู่บนเตียงก็ไปนอนอยู่บนกองผ้าซะแล้ว เปิดกระเป๋าหยิบชุดและผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำ พออาบน้ำออกมาก็เดินไปยังกองผ้าที่มีร่างของโอเมก้านอนกระสับกระส่ายอยู่ ดูท่าจะนอนไม่สบายสินะ ผมเดินเข้าไปอุ้มคนที่อยู่ในรังออกมา

“อือ...” เสียงครางแผ่วเบาพร้อมกับอาการขยับเข้ามาซุกเขาเหมือนตอนที่กำลังซุกอยู่ในรังอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไม่ได้ ค่อยๆ วางร่างบางลงแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ ที่พอหัวเขาถึงหมอนร่างบางก็ขยับเข้ามาชิดลมหายใจร้อนอุ่นรดซอกคอแขนเรียวโอบกอดเขาแน่น เมื่อขยับจนพอใจแล้วก็นิ่งริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปาก มองคนที่หลับสนิทนิ่งก่อนที่จะกดจมูกลงกลุ่มผมนิ่มสูดกลิ่นหอมอ่อนนั่นแล้วหลับตามเด็กดื้อไป

.

แสงแดดจ้าที่ส่องลอดหน้าต่างปลุกให้ร่างสูงตื่นขึ้นมานัยน์ตาสีฟ้าง่วงงุนก่อนที่จะคิดได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน มองข้างๆ ก็ไม่มีร่างบางอยู่แล้วไออุ่นข้างๆ ยังเหลือน่าจะลุกไปได้ไม่นาน วันนี้เขาต้องเข้าบริษัทจึงลุกขึ้นเข้าห้องน้ำพอออกมาเสื้อที่ควรอยู่ในกระเป๋ากลับแขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแถมยังรีดให้เรียบร้อย

“หึๆ” ร่างสูงแต่งตัวไม่รู้เลยว่าใบหน้าคมที่เคยนิ่งเฉยกลับมีรอยยิ้มมุมปากประดับอยู่ เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยเขาก็เดินลงไปข้างล่างบนโต๊ะอาหารอยู่กันพร้อมหน้าทั้งเด็กดื้อและพี่ชายของเขา

“ฝันดีมากเหรอวะ”

“หือ” ไฮด์ทักแปลกๆ

“ก็เห็นยิ้มตลอดอารมณ์ดีขนาดนี้ฝันดีหรือไง” เขาไม่ได้เพียงแต่ยกยิ้มบางให้คนที่จ้องพวกเขา และพอสบตากลมนั่นเด็กดื้อก็หลบตาทันที หลังจากทานมื้อเช้าไฮด์ก็เดินออกไปรอข้างนอกปล่อยให้ผมอยู่กับเด็กดื้อ

“ฉันไปทำงานก่อนนะ ตอนเย็นอยากกินอะไรไหม” เพราะเห็นเจริญอาหารเขาเลยเลือกถามสิ่งที่ไคล์จะยอมตอบ

“ผมอยากกินขนม” ตากลมนั่นเปล่งประกายเมื่อเอ่ยถึงของที่อยากกิน

“ได้ฉันจะซื้อมาให้” หยิบสูทที่พาดไว้พนักเก้าอี้มาถือกำลังจะเดินแต่ก็ต้องหยุดเมื่อมือขาวจับชายเสื้อเชิ้ตเขาไว้ พอหันไปมองก็เห็นไคล์ทำท่าอ้ำๆ อึ้งๆ เรียวปากบางอ้าแล้วหุบหลายครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงพูดออกมา พอถามว่ามีอะไรเจ้าตัวก็ก้มหน้างุด

“ขะ...ขอบคุณ” เสียงหวานพูดเบาก่อนที่จะปล่อยมือแล้วเดินหนีหายไปในครัว ให้ตายเถอะเด็กน้อยจริงๆ ถึงจะนึกอย่างนั้นแต่กลับมีรอยยิ้มกว้าง จนไฮด์พูดแซวเพราะขี้เกียจขับรถเลยให้ไฮด์ขับ รถหรูเล่นเข้ามาจอดที่ประจำตำแหน่ง ร่างสูงของอัลฟ่าชั้นสูงสองคนลงจากรถเดินเข้าลิฟต์ส่วนตัว ไฮด์แยกลงแผนกตัวเอง ส่วนโนเอลขึ้นไปยังชั้นบนสุดเมื่อร่างสูงก้าวออกมาจากลิฟต์ก็ดึงดูดสายตาของทั้งโอเมก้าและเบต้า ร่างสูงไม่สนใจสายตาทอดสะพานขายาวก้าวเข้าห้องทำงาน นั่งจัดการเอกสารทั้งหมดเพราะคำสั่งของท่านย่า

กว่าจะหมดส่วนที่ให้อ่านก็เกือบเที่ยงแต่ยังวางใจไม่ได้เพราะถ้าหากไปกินข้าวกลับขึ้นมาแฟ้มใหม่ก็จะมากองบนโต๊ะในจำนวนเท่าเดิม พักสายตาสักครู่ก่อนที่จะเดินลงไปหาไฮด์เพื่อชวนไปกินข้าว และก็ต้องตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน

ก๊อกๆ

“ไปกินข้าวกัน”

“เออ” ร่างอัลฟ่าชั้นสูงนั้นต้องเรียกได้ว่าดึงดูดสายตาจากเหล่าเบต้าและโอเมก้ายิ่งยืนเคียงข้างกันนั่นยิ่งสะกดสายตาของทุกคน หลังจากที่ทานข้าวเที่ยงเสร็จก็แยกย้ายกลับเข้าไปทำงาน เลิกงานแล้วสายตาคมอ่อนล้าจนต้องปิดพักสายตา แต่พอถึงเวลาก็ต้องลุกลงไปหาไฮด์ที่โทรตามยิกๆ

“แวะห้างก่อน”

“หือจะซื้ออะไร”

“ของฝากเด็กดื้อ” ไฮด์ทำหน้างงแต่ก็ยอมขับรถไปห้างตามที่น้องชายบังเกิดเกล้าสั่ง

**************

สายๆ ร่างเล็กคุณแม่ของเจ้าแสบกำลังเดินกางร่มไปตามถนนในหมูบ้าน หลังจากที่เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาให้อ้อมแขนแกร่งที่ทำให้เขาหลับสบายดีทั้งคืนเลยตอบแทนด้วยการรีดชุดทำงานให้ แถมเมื่อเช้าเขายังเผลอทำท่าทีใจกับการที่คุณโนเอลบอกว่าจะซื้อของกลับมาให้ แค่คิดก็รู้สึกอายแล้ว เสียงจอแจดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผมรีบเดินเข้าไปในเนอสเซอรี่ของป้าแอน

“เอ่อ มาหาใครเหรอครับ” ครั้งแรกที่เห็นคนถามไคล์รู้สึกตาพร่า ผู้ชายตรงหน้านี้เหมือนนางฟ้าเลยจริงๆ ใบหน้าเรียวรับกับทรงผมยาวซอยระกรอบหน้าดวงตาเรียวรับจมูกโด่งเรียวปากบางสีชมพูรูปกระจับผิวสีขาว อ่า คนคนนี้นางฟ้าชัดๆ

“เอ่อ...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“อ๊ะ ผมมาหาป้าแอนครับ” กว่าจะได้ตอบผมก็เรียกสติกลับมาแทบไม่ทัน พอบอกว่าจะหาป้าแอนคุณนางฟ้าก็เดินพาผมไปหาป้าแอนที่ห้องพัก

“ขอบคุณนะครับพี่..”

“พี่ธารครับ น้องไคล์สินะครับ” ผมพยักหน้า ทำไมคนตรงหน้าถึงได้สวยแบบนี้นะ

“มาทำอะไรตรงนี้ล่ะไคล์ เดินมาได้ยังไงกันถ้าเกิดเป็นลมเป็นแล้งมาจะทำยังไง” ป้าแอนที่เห็นผมยืนคุยกับพี่ธารก็บ่นรัวจนพี่ธารต้องรีบห้าม

“มาหาป้าแอนครับ จริงๆ อยากเล่นกับเด็กๆ ด้วยครับ” ป้าแอนถอนหายใจยาว เธอรู้สึกว่าตั้งแต่ท้องมาไคล์ดูเหมือนจะดื้อตาใสจริงๆ แต่ก็ยอมอณุญาตให้ไคล์ไปดูแลเด็กๆ กับธาร

“ป้าฝากดูน้องด้วยนะคะ รายนั้นไม่ค่อยดูแลตัวเอง”

“ครับครูแอน” ธารรับคำ แล้วเดินนำน้องไคล์ที่เพิ่งได้เจอหน้ากันครั้งแรกจากที่ครูแอนเล่าให้ฟัง ตัวจริงน่ารักว่าที่คิด อดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนแรกที่น้องเจอหน้าเขาแล้วยืนนิ่งค้างไปเลย ท่าทางน่ารักจนน่าบีบแก้มเนียนนั่นแรงๆ เดินนำมาถึงห้องเด็กเล็กที่ตอนนี้ยังคงเงียบอยู่เพราะเป็นช่วงพักกลางวัน ธารพาน้องเข้าไปนั่งในห้อง

“กี่เดือนแล้วครับ” เพราะเห็นว่าเงียบๆ เลยชวนน้องคุย

“ก็ห้าเดือนแล้วครับ” ท่าทางน้องดูมีความสุขเมื่อพูดถึงตัวเล็กในท้อง อ่า ชักอิจฉาแล้วสิ เห็นรอยกัดที่คอแล้วคงจะมีคู่แล้วสินะ เขาเกิดมา 27 ปี ยังไม่เคยเจอคู่เลยคงจะได้อยู่เป็นโสดเลี้ยงเด็กๆ ตลอดไป ไม่ไดล่ะเผลอคิดอะไรบ้าๆ อีกแล้ว

“พี่ธารสวยมากเลยครับ” เรียวปากกระจับยกยิ้มหวานยิ่งทำให้ไคล์หน้าแดง

“ขอบคุณครับ อีกเดี๋ยวเด็กๆ ก็ตื่นแล้ว ถ้าน้องไคล์เหนื่อยก็นั่งพักนะครับอย่าฝืน” เมื่อเห็นร่างเล็กพยักหน้ารับคำธารก็วางใจไม่นานก็ถึงเวลาตื่นของเด็กๆ เนอสเซอรี่ที่นี่มีเด็กที่ฝากไว้จากพ่อแม่หกคนซึ่งรับไว้ช่วงเวลาก่อนเข้าโรงเรียน เพราะพ่อแม่ไม่ว่างดูแลเพราะเด็กๆ ยังไม่มีเกิดอาการแบ่งแยกลำดับเลยสามารถอยู่ด้วยกันได้

“อือ”

“อึกแง้ๆ” เมื่อได้เวลาเด็กๆ ก็เริ่มตื่นบางคนก็ยังงัวเงียแต่คนตื่นขึ้นพร้อมกับร้องไห้ หนูเอลล่าตื่นพร้อมกับร้องไห้ ธารรีบเดินเข้าไปใกล้ อุ้มสาวน้อยผมบลอนขึ้นแนบอก

“เอ๊ะ พี่ไคล์!!” เสียงของซีนอลปลุกให้เพื่อนๆ หลายคนตื่น

“เอาล่ะครับเด็กๆ เดี๋ยวพับที่นอนแล้วตามครูธารไปล้างหน้านะครับ” พอธารบอกเด็กๆ ก็เริ่มพับผ้าห่มแม้จะไม่ได้ดูดีเท่าไหร่แต่ก็เป็นการสอนให้เด็กทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วฝูงลูกเป็ดก็เดินเตาะแตะตามธารที่อุ้มเอลล่าเข้าห้องน้ำจะมีก็เป็ดหลงฝูงที่มาลูบท้องนูนของไคล์อยู่

“น้องเมื่อไหร่จะออกมา น้องของนีออนก็ยังไม่ออกมา” ไคล์ขำกับคำพูดของซีนอลเด็กน้อยแต่ถ้ายังมานั่งคุยกับผม

“อีกไม่นานครับเราไปล้างหน้ากันดีกว่านะ” ผมลุกขึ้นจูงมือซีนอลไปยังห้องน้ำช่วยพี่ธารดูแลเด็กๆ ผมเลยอยู่ช่วยพี่ธารจนถึงบ่าย การได้คุยกับเด็กๆ ช่วยผมได้มากตอนกลับพี่ธารอาสาไปส่งผมที่บ้านโดยรถสกู๊ตเตอร์เล็กๆ ป้าแอนช่วงนี้ไม่ค่อยได้กลับเพราะที่โรงเรียนต้องปรับปรุงอีกส่วน เรื่องอาหารไม่ต้องห่วงเพราะอยู่คนเดียวมานานแถมยังเป็นโอเมก้า เรื่องทำอาหารเป็นเรื่องพื้นฐานที่เขาต้องทำให้เป็น แม้จะท้องโตและต้องระมัดระวังเรื่องการเดินแต่อาหารมื้อใหญ่ก็เสร็จแม้จะใช้เวลานานกว่าปกติ พี่ไฮด์ส่งข้อความมาบอกว่าจะกลับมาทานข้าวด้วย ผมวางจานที่สามบนโต๊ะทานข้าวพอดีกับเสียงรถที่มาจอดหน้าบ้านไม่นาน

“กลับมาแล้วเหรอครับ” ผมหันไปทักพี่ไฮด์ที่เดินเข้าบ้านมา

“ทำไมเหงื่อออกขนาดนั้นไคล์” ผมสดุ้งเหมือนเด็กที่โดนจับได้ว่าทำผิดมาเพราะมัวแต่ทำกับข้าวและจัดโต๊ะเลยลืมที่จะเช็ดหน้าเช็ดตา

“อ่า..”

“นี่ทำอาหารเองใช่ไหม แถมทำเยอะด้วย” พี่ไฮด์กำลังจะบ่นต่อแต่กลิ่นของคนที่กำลังเข้ามาทำให้ชะโงกหน้าไปดูก็เห็นคุณโนเอลเดินเข้ามา แต่สิ่งที่ดึงดูดผมกลับเป็นถุงกระดาษที่มีตราขนมแบรนด์ดังที่ถึงแม้ไม่เคยกินแต่ก็เคยเห็น

ขนม!!!

“มารับไปสิ” เสียงทุ้มบอกผมก็เดินเข้าไปใกล้รับถุงกระดาษนั่นไว้ แต่มือพอเห็นมือใหญ่ที่กำลังจะถอดสูทผมเลยวางถุงขนมบนโต๊ะขยับเข้าไปชิดแม้จะดูแปลกใจแต่ร่างสูงก็ปล่อยให้ผมปลดกระดุมสูทและถอดไท พอถอดสูทออกผมก็รับสูทไปวางพาดที่เก้าอี้ และต่างฝ่ายก็ต่างเงียบ

“เอ่อ..ขอบคุณสำหรับขนมนะครับ” อัลฟ่าตรงหน้าไม่ได้ว่าอะไรเพียงเดินผ่านไปนั่งลงข้างๆ พี่ไฮด์ผมคว้าถุงกระดาษวางลงข้างๆ เก้าอี้ตัวเอง

“จะหวงอะไรขนาดนั้นหือ”

“ไม่ต้องแซวผมเลยครับ” มองค้อนพี่ไฮด์ไปทีแล้วเริ่มทานอาหาร ผมรู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อไม่ต้องอยู่คนเดียวและกลิ่นจากคนที่นั่งตรงข้างผมก็ต้องยอมรับว่ามันช่วยผมได้จริง

“ไปทำอะไรมา” จู่ๆ คนตรงข้ามก็ถามขึ้น

“เปล่าครับ”

“กลิ่นนายไม่เหมือนเดิม” อ้อ ผมยกยิ้มแล้วบอกไปว่าผมไปที่เนอสเซอรี่มา “แล้วเดินไปนี่นะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง” น้ำเสียงเข้มทำให้ผมสะดุ้งแล้วน้ำตาก็ร่วงเผาะ

“อึก ก็ไม่เป็นไรนี่น่า พี่ธารก็ขับรถมาส่งผมไม่ได้กลับคนเดียวสักหน่อย อึก” แล้วสองอัลฟ่าผู้นั่งร่วมโต๊ะต้องเหงื่อตกเมื่อจู่คุณแม่ก็นั่งร้องไห้โฮ โนเอลไม่รู้เลยว่าแค่เขาดุไปแค่นั้นร่างเล็กถึงกับร้องไห้โฮหันไปสบตากับไฮด์และก็เป็นผมที่ลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ

“ร้องทำไมไม่ได้ดุสักหน่อย”

“คุณดุ คุณดุผมอึก” ร่างสูงถอนหายใจก่อนที่จะรวบเด็กดื้อมากอดปลอบมือใหญ่โอบรอบร่างบางพร้อมกับลูบหลังบางนั่นเบาๆ เกิดมาก็เพิ่งเคยปลอบใครจนกระทั่งร่างในอ้อมแขนคลายอาการสะอึก

“หิว”

“ทานข้าวต่อเถอะ” โนเอลชักอยากจะตีใครสักคนถ้าหากลุงหมอไม่ได้แนะนำเรื่องการอยู่ร่วมกับคนท้องให้เขา ซึ่งการที่มีอาการอ่อนไหวนั่นก็เป็นเรื่องดีกว่าที่โอเมก้านั้นเหม่อเป็นไหนๆ ไคล์หันกลับไปทานข้าวทั้งๆ หน้ายังมีแต่คาบน้ำตา ผมให้ไฮด์ส่งจานมาให้ฝั่งนี้แล้วยกนิ้วเกลี่ยคาบน้ำตานั่นออก พอทานข้าวเสร็จคนท้องก็ยกถุงขนมขึ้นมาเปิด ใบหน้าขาวนั่นระบายด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นของหวานที่เขาลงไปซื้อให้เองทั้งๆ ที่สั่งให้ใครไปซื้อให้ก็ได้

“คุณทานด้วยไหม” ใบหน้าน่ารักที่มีรอยยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกทำให้ใจเขากระตุก

“ป้อนฉันสิ” ทั้งโอเมก้าตัวน้อยและอัลฟ่ามี่กำลังสวาปามกับข้าวแสนอร่อยต้องหยุดค้างเมื่อคำพูดของร่างสูงที่หันไปยิ้มบางให้กับคู่ตัวเอง

OMG

โนเอลอ่อนโยนเป็นด้วยเหรอเนี้ย ไฮด์อยากจะอัดวิดีโอไปให้คุณย่าดูจริงๆ
***********************************************

ฮืออออออออ ขอโทษที่ช้านะคะ ทีแรกว่าจะป่ันเสาร์อาทิตย์

แต่ว่างานยุ่งมากเลย ขออภัยที่ช้าน่อวันนี้ก็จะลงทีเดียวทั้งสามเรื่องเลย

อ่านแล้วเป็นไงอย่าลืมบอกเราด้วยนะคะ 

ขอบคุณที่รักเรื่องนี้กันนะคะ เราอ่านทุกคอมเม้นต์ขอบคุณมากจริงๆค่ะ

รัก

oilzaza001   :mew1:
Billie ตัวแสบสมกับฉายาค่ะ
Chompoo reangkarn ไม่มีมาม่าค่ะ รับรองเรือ่งนี้ฟิลกู๊ดค่ะ
tasteurr เราจะเห็นโนเอลเราเป็นพระเอกสมกับตำแหน่งแน่ๆค่ะ
PrimYJ  เอร๊ยยเราสุขนิยมค่ะ ไม่มีมาม่า
Ti0590 อุ๊ยเราสายเดียวกันค่ะ
miikii ตัวแสบเลือกคนที่จะตามใจค่ะฮ่าๆ
kawisara มาติดตามน้องแสบของเรากันค่ะ
azure เอ๊ะ ให้พี่ไฮด์ไปเป็นพระเอกของคนอื่นดีกว่าค่ะเดี๋ยวโดนโนเอลกินหัว
papapoope ไม่รู้ว่าแม่หรือลูกดื้อกว่ากันค่ะ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3096
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #37 เมื่อ17-12-2018 15:08:56 »

 :L2: :pig4:

การเขวี้ยงเกิบ ทำให้คนอ่อนโยนได้นิดนุง55 :-[
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-12-2018 23:05:05 โดย Billie »

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #38 เมื่อ17-12-2018 15:31:55 »

ค่อยๆปรับตัวไปนะโนเอล
 :katai2-1:

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #39 เมื่อ17-12-2018 17:38:54 »

น้องไคล์น่ารัก น่าเอ็นดูมากกกกกก
ดูแลพี่เค้าด้วย งื้อออ อยากบีบแก้ม
อยากซื้อขนมให้น้องเยอะๆ

ธารจะคู่กับพี่ไฮด์ไหมนะ

 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
« ตอบ #39 เมื่อ: 17-12-2018 17:38:54 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #40 เมื่อ17-12-2018 18:59:24 »

ตอนนี้อบอุ่นมาก โนเอลดีขึ้นสุดๆ โอเคฉันยังไม่ปลดนายออกจากต่ำแหน่งพระเอกก็ได้ 5555

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1047
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #41 เมื่อ17-12-2018 20:07:27 »

ยิ้มตามเลยกับความใส่ใจของโนเอล :-[

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 5 17/12/2561
«ตอบ #42 เมื่อ18-12-2018 23:40:39 »

ถือว่าโนเอลเริ่มมีการพัฒนาความอ่อนโยนขึ้นมาบ้างแล้ว :katai2-1:

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #43 เมื่อ23-12-2018 19:07:57 »

6

ปัญหาเรื่องการนอนก็เป็นปัญหาใหญ่เมื่อโอเมก้าตัวน้อยไม่ยอมที่จะให้อัลฟ่านอนด้วยบนเตียง ตอนนี้ก็ดึกแล้วแต่ทั้งสองคนก็ยังตกลงกันไม่ได้ ทั้งๆ ที่ร่างบางก็รู้ดีว่าตัวเองนอนหลับสบายเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ แต่ด้วยความดื้อรั้นเขาก็ไม่อยากที่จะอยู่ใกล้ใครอีกคนมากไป

“นี่มันดึกแล้วนะ”

“คุณก็ไปนอนอีกห้องสิ” ผมรีบไล่ เมื่อคืนเพราะเขาหลับก่อนถึงได้มีโอกาสมานอนบนเตียงร่วมกันกับเขาแถมยังอุ้มเขาออกจากรังอีก ใบหน้าขาวบูดบึ้งอย่างขัดใจเมื่ออัลฟ่าไม่ยอมฟังเดินขึ้นเตียงแล้วล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงให้ร่างเล็กเอนตัวลงนอนตวัดอ้อมแขนกอดเบาๆ

“นอนได้แล้ว”

“หึย” แม้จะหงุดหงิดแต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ขยับตัวหาที่สบายก่อนที่จะหลับตาลงปฏิเสธไม่ได้ว่ากลิ่นหอมๆ นั่นชวนให้เขาง่วงจริงๆ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะไม่หลับแต่เพียงไม่นานสติเขาก็ดับไป

“ดื้อจริง” โนเอลบ่นเบาๆ คนที่พูดว่าไม่นอนๆ เพียงเขากอดได้ไม่นานก็หลับไป ไหนจะท่าทางเหมือนเด็กๆ นั่นอีกกระชับอ้อมกอดแน่นแล้วหลับไปด้วยกัน

.

ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเจ้าตัวแสบนึกคึกดิ้นจนผมรู้สึกจุกนี่แค่ห้าเดือนยังแข็งแรงตื่นมากวนผมได้กลางดึกไม่แน่ว่าคลอดออกมาคงจะป่วนผมแน่ๆ

“อึก” ยกมือขึ้นลูบท้องเบาๆ เหมือนปลอบประโลมให้ลูกนิ่งแต่ยิ่งลูบเจ้าตัวแสบยิ่งดิ้นจนผมต้องครางเบาๆ

“เป็นอะไร”

“ลูกดิ้นจนผมตื่นครับ” เงยหน้าบอกใบหน้าหล่อเหลาที่คิ้วขมวดแน่นเมื่อได้ยินที่ผมบอก แต่เจ้าตัวแสบเหมือนรู้ว่าทั้งพ่อและแม่ตื่นยิ่งดิ้นเข้าไปใหญ่ ผมประคองท้องนูนไว้

“อย่าดื้อทั้งแม่ทั้งลูก” อ่าวอยู่ดีๆ ผมก็โดนดุไปด้วยแต่เหมือนจะได้ผลเมื่อมือหนาวางทับที่หน้าท้องเจ้าตัวแสบยอมนิ่ง ที่ผมล่ะไม่ยอมฟังทำไมลูกลำเอียงอย่างนี้ล่ะครับ คุณโนเอลประคองให้ผมนอนส่วนมือใหญ่ก็ยังวางทาบทับบนท้องนูนกระซิบบอกให้ผมนอนต่อได้แล้ว

“อือ” ผมหลับลงอีกครั้ง รุ่งเช้าผมตื่นขึ้นก่อนร่างสูงที่ยังหลับสนิทแต่ก็ไม่ยอมปล่อยผมจากอ้อมแขนเรียวปากบางยกยิ้มหวานมองใบหน้าหล่อเหลาสักพักก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วค่อยประคองท้องน้อยๆ ลงไปด้านล่างที่ตอนนี้ป้าแอนกำลังอยู่ในครัวผมเลยเดินเข้าไปช่วย

“คิดถึงอาหารของป้าแอนจังเลยครับ”

“เราก็ทำอร่อย” ป้าแอนว่าพร้อมกับคนซุปใสในหม้อกลิ่นหอมๆ นั่นเรียกน้ำย่อยผมเหลือเกิน และเหมือนไม่ใช่ผมคนเดียวที่หิวเจ้าตัวแสบเริ่มดิ้นเบาๆ ผมขยับไปต้มกาแฟให้กับสองคนที่ต้องออกไปทำงานเช้านี้

“หอมจังครับ” หลังจากที่ต้มกาแฟผมก็ขยับไปช่วยป้าแอนคนซุป

“คิก ขึ้นไปปลุกพวกคุณๆ เถอะจ๊ะ เดี๋ยวตื่นสายไปทำงานไม่ทันเราก็ขึ้นไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อย” แม้อยากจะประท้วงว่าโตๆ กันแล้วทำไมเขาต้องไปปลุกแต่ก็ยอมเชื่อฟังเพราะกลิ่นหอมของซุป ผมไม่ได้เห็นแก่กินนะ ขาเล็กๆ ค่อยๆ เดินขึ้นไปยังชั้นสองเดินไปเคาะประตูห้องพี่ไฮด์เมื่อได้ยินเสียงข้างในห้องผมก็เดินไปปลุกอีกคน

“คุณ..ตื่นได้แล้วครับ” เขย่าตัวเบาๆ ร่างสูงที่นอนอยู่ก็ตื่นขึ้นและเดินเข้าห้องน้ำแต่ก่อนจะปิดประตูเสียงทุ้มก็ตะโกนออกมาเสียก่อน

“รอก่อน” ผมจะทำไงได้ ถ้าขืนลงไปก่อนมีหวังโดนดุแน่ๆ ผมเลยหันไปหยิบเอาเสื้อผ้าของอีกคนในตู้มาแขวนไว้ข้างนอกแล้วเดินไปนั่งที่เตียงพร้อมกับผ้าขนหนูในมือ ไม่นานโนเอลก็เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าขนหนูพันเอวต่ำๆ รูปร่างของคนตรงหน้าสมแล้วที่เป็นอัลฟ่าชั้นสูงทั้งรูปร่างและหน้าตาต่างดึงดูดผู้คนให้เข้าหา เพราะเห็นว่าอีกคนกำลังจะแต่งตัวผมเลยลุกเข้าห้องน้ำออกมาอีกคนก็แต่งตัวเสร็จแล้วเลยพากันเดินลงไปข้างล่าง

“ขอบคุณสำหรับกาแฟนะไคล์”

“ครับ” เมื่อครบต่างคนก็ต่างนั่งทานเงียบๆ ส่วนผมนั้นเพราะซุปมันอร่อยมากๆ ผมเลยเบิ้ลไปสองชามหลังจากที่ทานอาหารเสร็จต่างคนก็ยกชามของตัวเองไปเก็บส่วนผมเป็นคนท้องคนข้างๆ ก็ยกไปเก็บให้แล้วก็เหมือนเดิมเมื่อคุณโนเอลจะออกไปทำงานก็หันมาหาผม

“อย่าไปดื้อไปซนที่ไหน อยากได้อะไรไหมตอนเย็น” ประโยคแรกผมหน้าบึ้งแต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายผมตาโต

“ขนม..ผมอยากกินขนม” เสียงแผ่วลงตอนท้ายเมื่อสายตาคมมองนิ่งๆ

“ถ้าอยากได้..ห้ามไปซน” ทำไมพูดเหมือนผมเป็นเด็กอย่างนี้ล่ะ แต่ในหัวกำลังถกเถียงกันระหว่างขนมกับการไปเล่นกับเด็กๆ ดูเหมือนความอยากกินนั้น...จะชนะ

“อือ ผมจะอยู่บ้าน” พอเห็นผมยืนยันมุมปากหนาก็ยกยิ้มพอใจมือหนาวางบนหัวแล้วโยกเบาๆ พูดคำพูดที่ระเบิดตัวเขาแล้วเดินออกจากบ้านไป

“เด็กดี”

บึ้ม

เหมือนร่างกายผมระเบิดไปแล้ว กับคำว่าเด็กดี ทั้งๆ ที่ควรโกรธแต่ผมกลับยืนนิ่งยกมือขึ้นแตะตรงที่มือใหญ่เคยวางไว้

“ว้าว นี่เป็นหนึ่งในสิ่งมหัสจรรย์ พี่มีเรื่องจะล้อมันไปอีกนานเลย พี่จะไม่ได้มานอนบ้านนะประมาณสิบวันนะ”

“พี่ไฮด์จะไปไหน” เมื่อได้ยินว่าพี่ไฮด์จะไม่อยู่ผมก็รีบเงยหน้าขึ้นถามทันที จะให้เขาอยู่กับโนเอลสองคนนะเหรอไม่มีทางหรอก คนคนนั้นน่ากลัวจะตาย

“พี่ต้องเคลียร์งานนะ โนเอลไม่ทำอะไรเราหรอกถ้าทำโทรหาพี่ได้เลย”

“ครับ” ผมอยาดจะเถียงเหลือเกินว่าหมอนั่นต้องทำอะไรผมแน่ๆ พี่ไฮด์โบกมือลา ป้าแอนก็บอกว่าจะไปดูแลการก่อสร้างต่อ ทั้งบ้านเหลือเพียงผมคนเดียว เงียบจังเลยแม้อยากจะออกไปที่โรงเรียนแต่เมื่อสัญญาไว้แล้วผมก็ต้องทำตาม นั่งถักไหมพรมได้ถุงเท้าถุงมือและหมวกอีกหลายใบ พอใกล้ได้เวลาที่ทั้งสองคนจะกลับผมก็เดินไปที่ห้องครัว ตอนนี้พี่ไฮด์ไม่ให้ผมช่วยทำงานแล้วเพราะกลัวว่าผมจะเครียด เปิดประตูตู้เย็นมาก็เห็นแค่ผักนิดหน่อยกับเนื้อสัตว์อย่างละนิด แย่แล้วผมลืมโทรบอกพี่ไฮด์ให้ซื้อของเข้ามา ที่หมู่บ้านมีตลาดครับแต่ว่าของที่จะทำให้คุณชายทั้งสองนั้นมันไม่ค่อยจะมี

“พี่ไฮด์”

“ (มีอะไรรึเปล่า) ” พี่ไฮด์ทำน้ำเสียงตกอกตกใจเมื่อเห็นผมโทรไป

“ผมลืมฝากพี่ไฮด์ซื้อของเข้าบ้านของสดหมดแล้วครับ”

“ (อ่าพี่คงไม่ได้กลับ เราอยากได้อะไรบ้างล่ะโทรไปหาโนเอลสิ) ” ผมนี่ส่ายหน้ารัวๆ เพราะลืมคิดไปว่าอีกคนไม่เห็น

“ผมไม่มีเบอร์เขา”

“ (หึๆ งั้นเดี๋ยวพี่โทรให้ล่ะกัน) ”

“ขอบคุณครับ” พี่ไฮด์วางสายไปไม่นานมือถือผมก็ดังอีกรอบพอหยิบขึ้นมาดู เบอร์ไม่คุ้นแต่ผมก็กดรับ

“ครับ”

“ (แต่งตัวฉันจะพาไปซื้อของ) ” น้ำเสียงทุ้มที่ติดจะหงุดหงิดหน่อยๆ

“คุณโนเอล”

“ (เดี๋ยวฉันเข้าไปรับ) ” พูดจบก็วางสาย ทำไมเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้นะ แต่ผมก็ยอมที่จะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมที่จะออกไปข้างนอก ผมไม่ได้เชื่อฟังนะ แค่เวลาหมอนั่นโมโหน่ากลัวจะตาย นั่งรอไม่นานก็มีรถมาจอดหน้าบ้าน ผมเลยเดินออกไปหาคนที่ยังอยู่ในชุดสูทเต็มตัว

“คุณเลิกงานแล้วเหรอครับ” เพราะตอนนี้ถ้าจะว่าไปก็ยังเป็นช่วงเวลาทำงานอยู่

“ฉันมารับไปกันเถอะ” คนตัวสูงเดินมาประคองผมแม้มันจะดูเงอะๆ งะๆ เหมือนไม่เคยทำ ผมก้มหน้าลงแอบยิ้ม แต่พอเดินออกมาเห็นรถผมก็ไม่อยากจะขึ้นรถเลย คุณโนเอลเปิดประตูรถแล้วประคองให้ผมนั่งลงพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาในรถดึงสายเบลท์มาคาดให้ความใกล้ชิดที่หากผมขยับจมูกของผมจะต้องแนบกับแก้มตอบนั่นแน่ๆ

“กะ..ใกล้เกินไปแล้ว” กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอผมก็เผลอมองเสี้ยวหน้านั้นอยู่นาน

“หึ เราเคยใกล้ชิดกันยิ่งกว่านี้นะ” เมื่อคิดถึงความใกล้ชิดในคืนนั้นเหมือนมีใครเอาเตาไฟมาอังที่หน้า

โนเอลมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำดวงตากลมเบิกกว้างเรียวปากสีชมพูที่อ้าออกน้อยๆ นั่นดึงดูดสายตาเขามากจริงๆ ไหนจะกลิ่นกายหอมๆ ที่ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้เขาไม่ทน

“อือ”

เสียงร้องหวานๆ นั่นยิ่งทำให้เขาบดเบียดแนบชิดตวัดเรียวลิ้นกวาดชิมความหวานอย่างตะกละ หวาน ความหวานยิ่งชิมเขายิ่งหยุดไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะแรงบีบที่ไหล่ทำให้เขาต้องผละออกอยากเสียดาย เส้นด้ายสีใสขาดออกเมื่อเขาขยับออก นัยน์ตาสีทองค่อยๆ เปลี่ยนกลับเป็นเหมือนเดิมหากแต่ยังคงจ้องใบหน้าหวานที่หอบแดงก่ำปากแดงบวมเจ่อเคลือบวาวอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วโป้งเช็ดแล้วนวดคลึงเบาๆ แววตาทอประกายล้ำลึก

“พะ..พอแล้วครับ” เสียงห้ามปรามเบาๆ นั่นเรียกสติเขาไม่ให้เผลอทำอะไรลงไปอีก ร่างสูงยัดตัวขึ้นปิดประตูเดินอ้อมขึ้นไปประจำที่นั่งแต่ก่อนที่จะออกรถ เขากันหันไปหาร่างบางก่อนที่จะพูดสิ่งที่ทำให้ โอเมก้าน้อยก้มหน้าจนคางแทบชิดอก

“ตอนนั้นฉันจำไม่ได้แต่ฉันจำรสชาติหวานๆ นี่ได้นะ” ผมยกยิ้มมุมปากก่อนที่จะออกรถกลับเข้าเมือง ที่ออกมาก่อนก็เพราะว่าไอ้พี่ชายตัวดีของผมโทรมาบอกว่าไคล์ไทรมาหาบอกว่าอยากได้ของเท่านั้นการประชุมของเขาก็ล่มไป ลืมไปได้ยังไงว่าเขายังไม่ได้มีเบอร์โทรของคนข้างๆ เลย แถมมีอะไรยังโทรไปหาไฮด์ก่อนเสมอจนเขาอยากจะบีบคอพี่ชยตัวเอง

“คุณ...คุณอยากทานอะไรไหม” ผมที่ถอดสูทออกมีเพียงเสื้อเชิ๊ตปลดกระดุมเดินเข็นรถเข็นตามร่างเล็กที่เดินเลือกของสดอยู่

“อะไรก็ได้ที่นายทำ”

“ดีๆ สิครับ” มองคนท้องที่โดนผมกวนแล้วหันมาค้อนแรงใส่แล้วหันกลับไปเลือกผักต่อ ไอ้ผักสีเขียวๆ ที่เขามองยังไงก็เหมือนกันหมด

“วันนี้ทานข้าวที่นี่ก็แล้วกัน”

“ผมไม่อยาก.....”

“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเหนื่อย” แก้มป่องๆ นั่นแดงระเรื่อจนผมอยากจะโน้มตัวกัดสักทีแต่ต้องอดใจไว้ แปลกที่ตอนนี้เขารู้สึกอยากเข้าไปฟัด หลังจากเลือกซื้อของสดเสร็จฝากของไว้พวกเราก็เดินไปที่ร้านอาหาร แต่แทนที่จะนั่งตรงกันข้ามแต่ผมนั่งลงข้างๆ ร่างเล็ก

“ปวดเท้าเหรอ”

“นิดหน่อยครับ” เพราะเดินนานเกินไปสินะ มือเล็กๆ นั่นบีบที่ต้นขาตัวเอง เลยหันไปสั่งอาหารให้ทั้งตัวเองและคนท้องข้างๆ

“ยกขาขึ้นมานี่” เพราะเป็นที่นั่งโซฟายาวเลยยกขาเล็กๆ นั่นขึ้นมาพาดต้นขาก่อนที่จะลงมือนวดให้เบาๆ

“คุณไม่เอาผมทำเองก็ได้” ไม่สนเสียงโวยวายเล็กๆ นั่นบีบเบาๆ ไปเรื่อยๆ จนอาหารมาเสิร์ฟถึงได้ปล่อย

“ขอบคุณครับ” คงเป็นครั้งแรกที่ร่างเล็กเงยหน้ามองผมตรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

อ่า

ทำไงดี

ผมอยากจูบอีกแล้ว

“อร่อยจังเลยครับ” คงเป็นเรื่องนี้ที่ไคล์คุยกับเขาปกตีแก้มที่ป่องอยู่แล้วนั่นยิ่งกลมกว่าเดิมเมื่อเต็มไปด้วยอาหารที่ดูจะถูกปากคนท้องจริงๆ

“งั้นทานเยอะๆ ยังอยากกินขนมไหม”

“ครับ”

พอทานเสร็จเลยพาคนท้องไปร้านขนมชื่อดังที่เคยซื้อไปฝากเจ้าตัวดูดีใจยืนเกาะตู้เหมือนเด็กๆ แต่เขาก็ตามใจคนท้องซึ่งมันคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

“ครับลุงหมอ”

“ (ว่าไงหลานลุงเป็นยังไงบ้าง) ”

“กำลังซื้อขนมครับ” ลุงหมอเป็นคนเลี้ยงดูผมพร้อมกับท่านย่า แม้จะบอกว่าเป็นการเลี้ยงดูแต่ผมก็อยู่กับพวกพี่เลี้ยงเสียมากกว่า

“ (อย่าให้ทานเยอะนะลุงจะนัดให้มาตรวจวันเสาร์นะ) ”

“ครับลุงหมอ แค่นี้ก่อนนะครับ” รีบตัดสายเพราะไคล์ที่กำลังเลือกขนมหันมามองทางเขาบ่อยๆ

“มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าครับ” น้ำเสียงหงอยๆ นั่นทำให้เขาหรี่ตามองร่างเล็กที่ขยับเข้ามาใกล้ผิดปกติแถมยังกำชายเสื้อผมแน่น กวาดสายตามองรอบๆ ก่อนที่จะสังเกตเห็นกลุ่มคนที่คอยมองแล้วหันกลับไปซุบซิบกัน คนรู้จักของไคล์??

“กลับกันเถอะ” รับถุงขนมมาถือแล้วประคองไคล์ไปที่รถส่วนของที่ซื้อก็ให้มาส่งที่รถ เก็บของเรียบร้อยผมก็หันไปมองไคล์ที่ยังคงนั่นก้มหน้ามือขาวบีบกันแน่นจนขึ้นข้อขาว

“เป็นอะไร” ไคล์ยังคงส่ายหน้าและไม่ยอมสบตาผม

“ไคล์ มองหน้าฉัน” ยกมือขึ้นแตะแก้มเนียนนั่นบังคับให้หันมา ดวงตากลมที่เคยสดใสกลับเต็มไปด้วยความเศร้าที่พยายามซ่อนจากสายตาผม

“มีอะไรบอกฉันได้ไหม” นี่คงเป็นประโยคขอร้องที่สุดที่นึกออกแล้วไม่เคยขอร้องใครแบบนี้มาก่อน

“อึก ทำไมผมต้องโดนแบบนี้ทุกครั้ง” เพียงผมถามจบไคล์ก็ร้องไห้โฮ หนึ่งในสิ่งที่ผมรับมือได้ยากคือการที่ไคล์ร้องไห้

“ชู่ว..ไม่เป็นไรไม่ร้อง” ดึงคนที่ร้องไห้เข้ามากอดแนบอก

“ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ผมไม่ได้อยากเกิดมาเป็นแบบนี้” ไคล์พึมพำอยู่กับอกไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงเลยได้แต่โอบกอดไว้แน่นนานจนคนในอ้อมแขนนิ่งไปผมถึงรู้ว่าไคล์หลับไปแล้วประคองให้นอนบนเบาะที่ปรับเอนเอาสูทคลุมไว้ เช็ดน้ำตาบนแก้มใสออกอย่างเบามือ

“อ่อนแอจริงๆ” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่แววตากลับอ่อนโยนจนถ้าหากไฮด์ได้เห็นคงต้องถ่ายรูปไปฝากท่านย่า กดโทรศัพท์โทรหาเบอร์ที่คุ้นเคยเชื่อมต่อกับบูลทูธไม่นานไฮด์ก็รับสายเขาถามอะไรหลายอย่างก่อนที่จะวางสาย มาถึงบ้านหลังเล็กนี่ก็มืดพอดี เพราะไม่อยากปลุกเลยอุ้มไคล์ขึ้นไปนอนแล้วค่อยไปขนของมาเก็บ พอขึ้นมาก็เห็นคนท้องนั่งอยู่บนเตียงแถมยังปากคว่ำน้ำตาคลอเตรียมที่จะร้องไห้อยู่แล้ว

“เป็นอะไรไป”

“คะ..คุณไม่อยู่” ซะอย่างนั้นรีบขึ้นไปหาคนที่กำลังจะเป่าปี่ที่พอนั่งลงข้างๆ ไคล์ก็ขยับมากอดเขาไว้ทันที ถึงจะแปลกใจแต่ในใจกับรู้สึกยินดี

“ฉันต้องไปอาบน้ำนะ”

“งือ อีกนิดนะครับ” ให้ตายเถอะ ใครเอาอะไรให้ไคล์กินตอนที่เขาไม่เห็นรึเปล่า น้ำเสียงออดอ้อนกับสายตาที่ช้อนมองนี่อีก

“งั้นรอก่อนได้ไหม”

“คุณจะไม่ตามใจผมเหรอ” Fu*k ไม่ได้อยากจะสบถหรอกนะแต่ตอนนี้ผมกำลังต่อสู้กับความต้องการอย่างหนักหน่วงท่าทางตอนนี้ไคล์เหมือนลูกกวางที่ชวนให้ผู้ล่าอย่างเขาขย่ำ

“ให้ตายเถอะ เธอกำลังให้ฉันแย่” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ก็ยังกอดร่างบางอยู่ปล่อยให้ไคล์ซุกดมกลิ่นจนพอใจไคล์ถึงปล่อยให้ผมไปอาบน้ำ พอกลับมาบนเตียงไคล์ก็พลิกตัวมาซุกผมเอง กลิ่นดอกไม้ของไคล์ดูเหมือนจะเข้มขึ้น

จะฮีทก็คงไม่ใช่แต่คงเกี่ยวกับการที่ไคล์อยากอยู่ใกล้

.

Hide Part

ชีวิตหนุ่มโสดมาเกือบจะสามสิบปี มีลูกพี่ลูกน้องที่ใช้งานอย่างกับทาสที่อยากได้อะไรอยากให้ทำอะไรให้ก็สั่งๆ แต่จู่ๆ ก็มีน้องสะใภ้ที่น่ารักแถมยังมีหลานชายที่อีกไม่นานก็จะลืมตามองดูโลกอีก แถมยังโชคดีที่ได้ต่อยหน้าไอ้น้องชายนั่นแรงๆ หนึ่งที นั่นถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตจริง

พอเห็นน้องชายดูท่าทางมีความสุขผมยิ่งรู้สึกว่างเปล่า หรือจะออกไปเที่ยวแล้วคว้าเบต้าชักคนมานอนด้วยดีไหมนะ ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่กองงานก็ตบให้เขาเผชิญความจริงที่ว่ายังทำงานไม่เสร็จ หนีงานได้ไหม กลับไปนอนเล่นสักเดือนได้ไหม

“คุณไฮด์คะเอกสารค่ะ”

“เอาเข้ามา” เอาไปโยนทิ้งข้างนอกเลยโว้ยยยยยยยย แม้จะคิดในใจแบบนี้แต่ภายนอกก็ยังคิพลุคไว้ รับเอกสารมาไว้อ่านแล้วเซ็นให้เบต้าสาวถือออกไป

ครืดๆ

“ไง”

“ (ที่แผนกนายมีเบต้าที่อยู่ด้วนกันสามคนบ่อยๆ ไหม) ” มันไม่ได้ถามไถอะไรผมสักนิด สมเป็นน้องชายบังเกิดเกล้าจริงๆ

“มี”

“ (โอเคงั้นฉันจะจัดการเอง) ” ไอ้น้ำเสียงแบบนั้นแผนกผมคงจะได้รับสมัครพนักงานใหม่แน่ๆ

“เกิดอะไรขึ้น”

“ (ไคล์ร้องไห้และฉันจะจัดการ) ” ให้ตายเถอะใครไปทำอะไรวะเนี้ย อยากจะร้องกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่เป็นเว้ย เอาเถอะเดี๋ยวมันก็จัดการทุกอย่างเองแต่ทำไมมันต้องสองมาตรฐานจังเลยวะ กับน้องอีกอย่างกับผมนี่อีกอย่าง

“ทำตามสบาย” แล้วมันก็ตัดสายให้ตายเถอะ มีค่าแค่นี้ล่ะคำว่าพี่ชาย เพราะจะไม่กลับไปบ้านน้องปล่อยให้ทั้งสองคนนั่นปรับตัวกันแต่ถ้าผมไปอยู่ ไม่เป็นกขคก็คงจะโดนโนเอลขย้ำคอเอาสักวัน ใครจะคิดว่ามันจะเป็นคนขี้หวงอย่างนี้

หลังจากที่เคลียร์งานจนค่อนคืนเลยคิดที่จะไปพักผ่อนในคลับประจำสักหน่อย อัลฟ่าที่โสดสนิทอย่างเขาแถมยังไม่มีโอกาสพบเจอใครนอกจากพนักงานแต่ก็บอกเลยว่าจะไม่กินเพื่อนร่วมงานหรอกนะปัญหาที่ตามมาจะน่ารำคาญมาก เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ด ผมสีเทาที่เป็นเอกลักษณ์ของตระกูลถูกขยี้ลวกๆ ให้คลายทรงเดินเข้ามาในคลับหรู

หลังจากที่สั่งเครื่องดื่มโปรด เขาก็นั่งชมบรรยากาศของคลับสายตามองไปเรื่อยจนกระทั่งสะดุดกับร่างๆ หนึ่งสูงโปร่งเส้นผมสีดำขลับที่ซอยละต้นคอระหงที่ไม่มีสายรัดหนัง เบต้าสินะ และเมื่อได้สบตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้น เขาก็เหมือนตกหลุมลึกและเขาก็คงไม่คิดที่จะปีนขึ้นอีกด้วย
***************************************

อยากจะกรี๊ดให้กับการทวงคืนบังลังพระเอกของโนเอล

นางทำตัวดีแล้วนะอย่าว่านางฮ่าๆๆ นิยายเรื่องนี้ไม่มาม่าแน่นอนขอย้ำอีกครั้งค่ะ

555

ส่วนพี่ไฮด์นั้นไปตกหลุมใครค้าาาา แถมยังไม่ยอมปีนขึ้นอีกถถถถถ 

อ่านแล้วเป็นไงบอกเราด้วยนะคะ

อย่าลืมกดถูกใจ ติดตามด้วยนคะ 

ปล.คู่รองมาแล้วรับรองว่า....แซ่บ แค่กๆ 

Billie  โดนเกิบไปหลายคู่ไม่อ่อนก็น่วมไปแล้วค่ะ
miikii แล้วจะรู้ว่าพี่โนเอลนั้นปรับตัวได้ดีมาก ดีเกินไปด้วยซ้ำ 5555
 tasteurr คู่รองนั้นต้องรอลุ้นค่ะ แต่รับรองว่าแซ่บ
azure ขอบคุณที่ยังคงตำแหน่งให้อีพี่โนเอลนะคะ
Chompoo reangkarn พี่แกก็จะเก๊กๆหน่อย
PrimYJ พี่มาเวอร์ชั่นพัฒนาแล้วไม่งั้นจะน่วมไปก่อน
 

ออฟไลน์ Cyclopbee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #44 เมื่อ23-12-2018 19:37:36 »

 :pig4: :L1:

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #45 เมื่อ23-12-2018 23:30:01 »

โนเอลจัดการเบต้าพวกนั้นเลย มาทำเด็กน้อยร้องไห้ :katai1:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1047
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #46 เมื่อ23-12-2018 23:34:43 »

เดาว่าคนที่ไฮด์เจอน่าจะเป็นธารพี่เลี้ยงเด็กที่บ้านป้าแอน ตอนธารออกฉากมานิดน้อยเราก็จิ้นให้คู่ไฮด์ไว้แล้ว :z1: :z1:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #47 เมื่อ24-12-2018 02:09:03 »

จัดไปหนักๆเลยโนเอล บังอาจมาทำน้องร้องไห้ ส่วนพี่ไฮด์เจอเนื้อคู่แล้วใช่ไหม ว่าแต่เบต้าคนนั้นจะเป็นใครกันหนอ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #48 เมื่อ24-12-2018 10:38:54 »

ยังเกร็งๆกับน้องอยู่เลย 5555555555555555
จะจัดการกับแก๊งนั้นให้น้องยังไงนะะะะะ
พี่ไฮด์เจอใครๆๆ

ออนไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #49 เมื่อ24-12-2018 19:52:14 »

พี่ไฮด์จะมีเนื้อคู่แว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
« ตอบ #49 เมื่อ: 24-12-2018 19:52:14 »





ออฟไลน์ ma-prang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 548
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #50 เมื่อ25-12-2018 02:59:09 »

จะรอดูว่าจะดีแบบนี้ไปตลอดมั้ย ถ้าดีแตกขึ้นมารองเท้าก็พร้อมเสมอนะ เหอๆ
เอ็นดูน้องงงงงงงง ขี้อ้อนนะเร่

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3096
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #51 เมื่อ25-12-2018 06:42:39 »

มีลุ้นไปกับพี่ไฮด์
Merry Christmas

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #52 เมื่อ25-12-2018 12:02:42 »

 :z1: พี่ไฮด์จะมีคู่แล้ว

ออฟไลน์ tawanna

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 6 23/12/2561
«ตอบ #53 เมื่อ25-12-2018 20:37:45 »

เอ..พี่ไฮด์เจอพี่ธารหรือเปล่านะ :hao4:

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 7 29/12/2561
«ตอบ #54 เมื่อ29-12-2018 09:14:44 »



7

ธารรู้สึกแย่เมื่อตื่นขึ้นมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเพื่อนเพียงคนเดียวไปรับเขามาจากโรงเรียน ผมพักที่โรงเรียนเพราะครูแอนเป็นผู้ปกครองของผมเมื่อครั้งยังเด็กผมก็เคยเป็นนักเรียนของโรงเรียนครูแอนเพียงแต่ว่าพ่อแม่ไม่มารับผมกลับตอนเลิกเรียนเท่านั้นเอง

“ฉันอยากกลับ” หันไปกระซิบกับเพื่อนเพียงคนเดียวที่ผมรู้จักในโต๊ะนี้ทุกคนแปลกหน้าสำหรับผมหมด

“เอาน่านิดเดียว นายเป็นเบต้าที่เรียบร้อยเกินไปแล้ว” ผมไม่รู้ว่ามาตรฐานของเบต้าคืออะไรแต่ผมก็มีความลับที่มีเพียงป้าแอนที่รู้ ผมไม่มีชนชั้นเพียงแต่ไม่ใช่อัลฟ่า เบต้าก็ไม่ใช่โอเมก้าก็ไม่ใช่ หมอก็บอกเพียงแค่ว่าเคสผมเป็นเคสที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ไม่มีคนต้องการ หลุมที่อยู่ในใจของผมมันลึกจนแม้จะพยายามปิดแค่ไหนผมก็ไม่มีทางปิดมันได้

“ฉันจะกลับ” อาจจะต้องหาที่พักในเมืองก่อนเพราะคงกลับไปโรงเรียนไม่ได้แล้ว

“เดี๋ยวถ้าจะกลับกินแก้วนี้ให้หมดก่อนธาร” แก้วเหล้าสีเข้มถูกเลื่อนมาตรงหน้าบรรดาเบต้าในโต๊ะต่างเชียร์ให้เขาดื่ม เสียงคึกคักทำให้ผมตัดสินใจไม่ยาก มือเรียวยกแก้วสีเข้มนั้นขึ้นดื่มรวดเดียว รสขมปร่ากับความร้อนที่แผดเผาลำคอลงไปถึงท้อง เพียงแค่แก้วเดียวก็ทำให้ผมหัวหมุนแล้ว

“กลับได้เลย” ผมหันไปมองคนที่ได้ชื่อว่าเพื่อนสนิทที่ไม่แม้จะมองดูผมเลยหันไปคุยกับเพื่อนที่เขาไม่รู้จัก คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผมจะมา เรียวขาขยับก้าวเดินพยายามที่จะออกจากที่บ้าๆ แต่สติผมก็เริ่มหายตอนนี้หัวหมุนไปหมดแล้ว

“อ๊ะ” ผมร้องเมื่อถูกชนจากคนที่เดินสวน

“ระวังหน่อยสิครับ” เสียงทุ้มพร้อมกับแรงกอดรัดที่เอวเรียกให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นไปมองคนช่วยรับผมไว้ แต่ว่าเพราะเหล้าแก้วเดียวทำให้เขามึนจนมองเห็นไม่ชัดรับรู้เพียงแค่คนที่กอดเขาอยู่รูปร่างสูงใหญ่

“ไหวรึเปล่าคุณ”

“อือ..ไม่หวาย” พยายามที่จะเกาะแขนใหญ่ที่ช่วยพยุงผมไว้ สติที่กำลังจะหายไปรับรู้ได้อย่างเดียวคือกลิ่นมิ้นต์เย็นๆ

ไฮด์ก้มมองคนที่จู่ๆ ก็หลับไปทีแรกที่เขาเดินเข้ามาก็เพราะอยากทำความรู้จักแต่พอเห็นร่างบางดื่มเหล้าเพียวๆ จากเพื่อนและจู่ๆ ก็ทำหน้าเศร้าลุกขึ้นเดินออกมาจากโต๊ะโดยที่เพื่อนไม่สนใจเลยสักนิด จนกระทั่งเดินชนแล้วเขาเข้าไปรับไว้ทัน กลิ่นหอมจางนั่นทำให้ผมแปลกใจถ้าหากเป็นเบต้าคงไม่มีกลิ่นที่ทำเขารู้สึกแปลกๆ แบบนี้ กลิ่นมิ้นต์เย็นๆ ดูทำให้ผมไม่เย็นตามไปด้วย

ไม่ใช่เบต้า!!

แต่ทำไมถึงไม่ใส่สายรัดล่ะ ผมรีบอุ้มคนที่หลับกลางอากาศขึ้นแนบอก ขายาวๆ ก้าวเร็วไปยังรถที่จอดไว้ เมื่อวางคนหลับลงบนเบาะก็รีบขับรถกลับบ้านแม้จะต้องทนกับกลิ่นหอมจางๆ นี่ ขับรถผ่านประตูใหญ่เลี้ยวตามทางไปยังบ้านหลังตัวเอง บ้านพวกผมสร้างในอาณาเขตรั้วเดียวกันเพียงแต่แยกหลังออกมา เมื่อจอดรถเรียบร้อยผมก็รีบลงจากรถเดินอ้อมไปอุ้มร่างที่ยังหลับไม่รู้เรื่องขึ้นบนห้อนอนเล็ก ค่อยวางบนเตียงแล้วให้แม่บ้านคอยดูแลส่วนตัวเองก็กลับห้องไปอาบน้ำพอเสร็จก็เดินมาที่ห้องนอนเล็ก

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“ป้าเช็ดตัวให้เรียบร้อยแล้วค่ะตื่นขึ้นมาคงจะแฮ็งค์น่าดูพรุ่งนี้ป้าจะเตรียมชาไว้ให้นะคะ”

“ขอบคุณครับ” ป้าแม่บ้านออกไปแล้วผมเดินไปนั่งลงบนเตียง มองใบหน้าหวาน ดวงตาหลับใหลที่ซ่อนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดึงดูดสายตาของผมไว้ตั้งตาคราแรกที่เห็น สักพักร่างบางก็พลิกตัวม้วนผ้าห่มเป็นหมอนข้างแล้วกอดแน่นใบหน้าเรียงขยับหาที่สบายจนผมยาวระต้นคอนั้นกระจายทั่วหมอนเมื่อพอใจแล้วเรียวปากบางยกยิ้มพอใจแล้วหลับสนิทอีกครั้ง

“ให้ตายเถอะ” ผมนั่งพึมพำกับตัวเอง แค่นั่งมองคนน่ารักหลับก็ช่วยให้ผมผ่อนคลายได้

จับขังไว้ที่นี่เลยดีไหมน้า

+++++++++++++++++++++++

“อือ ปวดหัวจัง” เสียงหวานติดแหบเมื่อพยายามลืมตาขึ้นแต่แค่ขยับอาการปวดหัวก็จี๊ดขึ้นมาจนต้องนอนนิ่งๆ หลับตาลง รู้อย่างเดียวก็คือเขาอยู่บนที่นอนนุ่มแถมยังกลิ่นหอมด้วย ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้รู้สึกดีขึ้นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองรอบๆ ห้องกว้างไม่คุ้นตา นี่ผมมาอยู่ที่ไหนกัน แล้วไหนจะชุดนอนที่ผมใส่อยู่อีก

“อ่า..ปวดเหมือนหัวจะระเบิดเลย” ผมจะไม่เชื่ออีกแล้ว อยู่กับครูแอนเท่านั้นก็เพียงพอแล้วไม่อยากรู้อยากเห็นอะไรอีกแล้วและผมก็คงไม่กลับไปเจอกับเพื่อนคนนั้นอีกแล้ว ผมที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนเตียงไม่ได้รู้ตัวเลยว่าถูกมองตั้งแต่ตื่นขึ้นและพอเห็นท่าทางซึมๆ ร่างสูงที่ยืนมองอยู่นานเลยยกมือขึ้นเคาะประตูเรียกให้คนเหม่อรีบหันมามอง

ตึกตักๆ แต่สบตากลมโตสีน้ำตาลนั่นก็ทำให้หัวใจของร่างสูงเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเกิดกับใคร

ร่างบางที่นั่งบนเตียงสะดุ้งขยับตัวเมื่อเห็นร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลหลุบต่ำไม่กล้าสบตาแม้จะไม่รู้จักแต่ดูจากรูปการน่าจะเป็นผมที่เป็นฝ่ายรบกวนคนตัวสูงตรงหน้าเสียมากกว่า

“ปวดหัวไหม” เสียงทุ้มของคนตัวสูงที่ยืนพิงโต๊ะอยู่ ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่จะทำใจกล้าเงยหน้าสำรวจคนที่ผมมารบกวน ผมสีเทานัยน์ตาคมสีฟ้านั่นทำให้เขาไม่กล้าสบตาคมนั่น

“ผมขอโทษที่มารบกวนนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไฮด์นะ”

“อ่าผมธารครับ” เงยหน้ายกยิ้มขอบคุณคุณไฮด์ด้วยความจริงใจ อย่างน้อยๆ เมื่อคืนนี้ผมก็ได้เจอคนดีๆ

“ไม่เป็นไรครับ คุณไปอาบน้ำเถอะจะได้ลงไปทานข้าวจะได้ดีขึ้น” ทำไมใจดีอย่างนี้นะ

“ขอบคุณมากๆ นะครับ”

“เสื้อผ้าในตู้คุณใช้ได้ตามสบายเลยนะครับ ผมลงไปรอข้างล่างนะ” คุณไฮด์เดินออกไปแถมยังปิดประตูให้อีก อาการปวดหัวยังเต้นตุบๆ ก้าวลงจากเตียงแม้จะมีอาการมึนๆ อยู่บ้างแต่ผมก็เดินไปที่ตู้หยิบเสื้อผ้าและผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำที่มีอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำเตรียมให้พร้อมอาจจะพร้อมเกินไปด้วยซ้ำ ใช้เวลาอาบน้ำล้างกลิ่นเหล้าอยู่นานผมก็ค่อยๆ แง้มประตูออกมาดูภายนอกห้อง ดวงตากลมกวาดมองรอบๆ แล้วก็ต้องทึ่งกับการตกแต่งและขนาดของบ้าน ใหญ่มากเดินเกาะราวบันไดลงมาข้างล่างได้ยินเสียงโทรทัศน์แว่วๆ ผมเลยเดินตามเสียงไป

“เอ่อ...ขอบคุณสำหรับเสื้อนะครับ” พอคุณไฮด์หันมาผมก็เหมือนจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ มือใหญ่กวักให้ผมเดินเข้าไปหาและผมก็ดันเชื่อฟังเดินไปนั่งข้างๆ น่าแปลกที่ไม่ได้รู้สึกขัดแย้งอะไร พอผมนั่งลงข้างๆ คุณไฮด์ก็หันมามองแล้วก้มหน้าลงปลายจมูกโด่งได้รูปฝังลงที่ซอกคอผมจนรับรู้ถึงลมหายใจร้อน

“อ๊ะ” ผมร้องเพราะตกใจแต่ก็ไม่ได้ขยับตัวออกห่างถ้าจะให้พูดตรงๆ คือตกใจจนตัวแข็งไปแล้ว

“ยังมีกลิ่น โอเมก้าเหรอ” ไฮด์พิสูจน์กลิ่นหอมอีกครั้งเพราะเมื่อคืนอาจจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์แต่พอสูดกลิ่นหอมจางๆ ที่ได้กลิ่นพร้อมกับแชมพูที่เขาชอบใช้ทำให้มั่นใจ

“เปล่าครับ” ดวงตากลมโตหลบสายตาผม ท่าทางหลุกหลิกอย่างปิดไม่มิดนั้นทำให้ผมรู้เลยว่าธารโกหกไม่เก่ง

“งั้นเหรอ ไปทานข้าวกันเถอะ” แม้จะไม่ได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นก็ตามแต่ผมก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้ร่างบางที่มีกลิ่นเชิญชวนแบบนี้ไปแน่ๆ ต้องเป็นธาร เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลที่กระชากหัวใจเขาไปตั้งแต่แรก มองแผ่นหลังบางกับท่าทางสนใจบ้านทำให้ผมเลียริมฝีปาก

อ่า

อยากกัดให้จมเขี้ยว

++++++++++++++++++++++++++

“ผมไปด้วยได้ไหม” จับชายเสื้อเชิ้ตของคนตรงหน้าที่หันมามองอย่างแปลกใจ ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไรไม่อยากห่างจากคุณโนเอล อยากเข้าไปคลอเคลีย เข้าไปกอดซุกดมกลิ่นหอมๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกดี ทั้งๆ ที่บางส่วนในใจบอกว่าผมไม่ควรที่จะอยู่ใกล้แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

“ฉันไปทำงานนะ”

“ผมอยากอยู่ใกล้ๆ คุณ ผะ..ผมไม่รู้ถ้าคุณรำคาญผมอยู่ที่นี่ก็ได้” ผมปล่อยมือพร้อมกับลุกเดินออกจากห้องตอนนี้แค่เพียงกลิ่นจากเสื้อผ้ามันไม่พอสำหรับผม เดินยังไม่พ้นประตูแขนผมก็ถูกคว้าไว้เสียก่อน

“ทำไมแสนงอน ไม่ได้บอกว่าไปไม่ได้” ผมไม่ได้ขี้งอนสักหน่อย กำลังจะเถียงแต่คนตัวสูงก็ดึงผมเข้าไปกอดพอได้สูดกลิ่นกายหอมๆ ทำให้อารมณ์เสียๆ นั่นหายวับไปทันที แถมผมยังยกมือกอดเอวฝังหน้าลงกับอกกว้าง

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะจะได้ลงไปทานข้าว” พยักหน้ากับอกกว้างสูดกลิ่นหอมๆ นั่นแล้วค่อยผละออกเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็เดินลงไปข้างล่างพร้อมกับคุณโนเอล เพราะกลัวคนตัวสูงจะเปลี่ยนใจตลอดการทานอาหารเช้าผมก็คอยดูแลเทคแคร์ตักโน่นตักนี่ให้

“ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอกน่าทานเองเถอะ”

“ก็..แค่กลัว” ผมตอบกลับเสียงอ่อย ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ พร้อมกับมือใหญ่ที่ว่างบนหัวแล้วลูบเบาๆ แค่นี้ก็ทำให้ผมรู้สึกเขิน

งือ

หน้าร้อนไปหมดแล้ว

.

ตอนนี้ผมนั่งนิ่งอยู่บนรถเมื่อรถหรูมาจอดยังบริษัทเก่ามือผมก็สั่นขึ้นมาเสียอย่างนั้นแต่อาการนั้นก็หายไปทันทีเมื่อมือใหญ่เอื้อมมากุมมือผมไว้ผมหันไปยิ้มกว้างให้ พวกเราลงจากรถโดยที่คุณโนเอลประคองขึ้นลิฟท์บริหาร ตรงขึ้นไปยังชั้นบริหาร พอออกมาจากลิฟท์ผมก็ตกเป็นเป้าสายตาจากผู้ช่วยของคุณโนเอลทันทีและผมก็เผลอตัวขยับเข้าไปชิดคนตัวสูงทันที

“เข้าไปในห้องทำงานเถอะ” ผมรีบพยักหน้ารัวๆ พอเข้ามาในห้องทำงานของคุณโนเอลผมมองไปรอบๆ กระจกใสที่เห็นวิวได้รอบๆ ผมอยากจะเดินไปดูนะแต่เพราะคุ้นผมเลยยืนเป็นลิงเกาะแขนร่างสูงอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหน

โนเอลแปลกใจที่วันนี้ไคล์ทำตัวเป็นลูกลิงเกาะผมไม่ยอมห่างไปไหนทีแรกว่าจะไม่ให้มาด้วยเพราะวันนี้จะต้องไปจัดการคนที่ทำให้ไคล์ต้องร้องไห้และคงเป็นผลเรื่องเมื่อวานที่ทำให้ไคล์ตามติดผมแบบนี้ ไม่ได้รำคาญเลยด้วยซ้ำผมดีใจมากกว่าที่ไคล์ยอมเปิดใจให้กับผม มันอาจจะยังไม่ใช่ความรักแต่ความผูกพันในช่วงเวลาสั้นๆ นั้นกลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้บ้านหลังเล็กนั่นเตียงที่แค่ผมนอนลงไปก็แทบจะเต็มแล้วแต่มันกลับทำให้ผมอยากกลับไปนอนกอดร่างเล็กแม้จะต้องขับรถไกลแค่ไหนผมก็อยากกลับไป

ปล่อยให้คนท้องนั่งเล่นที่โซฟาส่วนผมก็นั่งทำงานโชคยังดีที่คนท้องขอเพียงแค่ผมนั่งอยู่ในสายตา ผมรู้ได้ยังไงนะเหรอก็สายตากลมโตที่คอยมองไม่กระพริบเหมือนอย่างตอนนี้แม้จะนั่งตาปรือก็ยังจะฝืนนั่งมองอยู่อีก เซ็นเอกสารในแฟ้มเสร็จก็ลุกขึ้นไปนั่งลงข้างๆ

“ง่วงแล้วก็นอน”

“ไม่ง่วงสักหน่อย” ยังจะโกหกอีกตาแทบลืมไม่ขึ้นแล้ว เพราะไม่อยากเถียงกับเด็กดื้อเลยรวบตัวคนท้องขึ้นนั่งตักโอบเอวไว้เบาๆ มืออีกข้างกดลงที่หัวทุยให้ซบลงตรงบ่าซึ่งเจ้าตัวก็ให้ความร่วมมือขยับตัวเล็กน้อยแถมยังยกมือกอดเอวผมไว้ใบหน้าฝังลงที่ซอกคอไม่นานก็หลับไป แม้จะขาชาไปนิดแต่ความสนิทสนมแบบนี้ก็หาไม่ได้ง่ายๆ

พอเห็นว่าคนท้องหลับสนิทผมก็ค่อยประคองให้น้องนอนตรงโซฟาหยิบเสื้อสูทมาคลุมร่างเล็กที่หลับสนิท มีรอยยิ้มมุมปากดูท่าคงจะฝันดี นิ้วหนายกขึ้นเกลี่ยแก้มใสอยู่นานก่อนที่จะตั้งสติได้ ลุกเดินออกจากห้องเพื่อที่จะสะสางเรื่องให้เสร็จเรียบร้อย

“เฝ้าหน้าห้องไว้อย่าให้ใครเข้าไป” สั่งเลขาหน้าห้องเพราะกลัวว่าจะมีคนไปรบกวนคนตัวเล็กที่กำลังหลับสบาย

“ครับ ไม่ทราบว่า..” ดวงตาคมหรี่มองเลขาที่เป็นคนสนิทแถมยังเป็นเพื่อนวัยเด็กอีก

“นั่นคู่ของฉัน อย่าเข้าไปยุ่มย่าม” แม้จะเป็นเบต้าแต่ผมก็ไม่อยากให้ร่างบางมีกลิ่นอื่นติดตัว พอบอกไปมันก็รับปากอย่างกระตือรือร้น กดลิฟต์ลงไปยังชั้นของไฮด์ เพียงแค่ร่างสูงของรองประธานเดินออกมาจากลิฟต์ก็เรียกสายตาจากคนทั้งแผนกเพราะไม่บ่อยนักจะได้เห็นหน้าอัลฟ่ารองประธานสุดหล่อคนนี้ ผมเดินตรงเข้าไปห้องของไฮด์เปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะก็เห็นเจ้าของห้องมันนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ได้น่าหมั่นไส้ เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหัวเราะ

นี่ไปโดนตัวไหนมา

“เฮ้”

“อ่าวมาแล้วเหรอ” ให้ตายเถอะนี่ผมมายืนอยู่ในห้องตั้งนาน

“เออ เรื่องที่คุยกันไว้ว่าไง”

“เชิญเอาที่นายสบายใจ แล้วน้องไคล์เป็นยังไงบ้าง..เฮ้ยๆ แค่ถามเว้ย”

“นอนอยู่ข้างบน” เพราะไฮด์ทำท่าอยากจะคุยต่อยาวเลยเดินออกจากห้อง รายชื่อคนที่ผมบอกลักษณะให้ไฮด์ก็ได้รายชื่อมาทันที เมื่อทุกคนเห็นร่างสูงยืนอยู่หน้าห้องของหัวหน้าแผนก นัยน์ตาสีฟ้าหรี่มองเบต้าสามคนที่เคยเห็นเมื่อวาน

“คุณ...คุณ...และคุณ เข้าไปรับของจากไฮด์แล้วออกจากบริษัทผม”

“ดะ..เดี๋ยวสิคะ พวกเราทำอะไรผิด” ทั้งสามคนลุกขึ้นโวยวายแต่เมื่อโดนสายตามองก็เกิดอาการพูดไม่ออก ทั้งชั้นเหมือนโดนแช่แข็ง ถ้าเข็มตกพื้นก็คงได้ยินกันทุกคนแต่ก่อนที่ห้องจะเย็นยะเยือกกว่านี้ เสียงลิฟต์ที่ดังขึ้นพร้อมกับเลขาของผมที่เดินออกมาแต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจกว่าคือน้องที่น้ำตาร่วงเดินเตาะแตะเป็นเป็ดตามหลังเลขามา

“ไคล์ เป็นอะไร”

“อึก คุณทิ้งผมอีกแล้ว” พอเดินเข้าไปใกล้ไคล์ก็ขยับมากอดผมไว้ ทั้งๆ ที่ปกติจะไม่ยอมทำแต่แบบนี้ผมชอบนะ

ชอบมากเลยทีเดียวล่ะ

“ชู่ว ฉันลงมาจัดการอะไรนิดหน่อย”

“อือ ผมอยากอยู่ใกล้คุณ” น้ำเสียงหวานๆ กับแววตาที่คลอด้วยน้ำตา

ให้ตายเถอะ

อยากอุ้มกลับบ้านตอนนี้เลยได้ไหม

“เกิดอะไรขึ้น โนเอลแกทำอะไรน้อง” อยากจะกลอกตามองบนเมื่อไอ้พี่ชายตัวดีเปิดประตูออกมาแล้วเห็นไคล์ที่ซุกหน้าร้องไห้ตรงอกผม

“ไม่ได้ทำน้องแค่ไม่เห็นฉันอยู่ด้วย” ท่ามกลางสายตาแทบถลนของเหล่าพนักงานเมื่อเห็นสองอัลฟ่ารุมล้อมถามไถ่โอเมก้าอดีตพนักงานที่ลาออกไป

“จัดการเสร็จรึยังจะได้พาน้องไปทานข้าว”

“อืม”

“เดี๋ยวสิคะ คุณโนเอล คุณทำแบบนี้กับพวกดิฉันไม่ได้นะคะ พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดแล้วมากอดกับโอเมก้าชั้นต่ำแบบนั้นกลางที่ทำงานแบบนี้มันสมควรแล้วเหรอคะ” หนึ่งในเบต้าพูดขึ้นผมรู้แล้วว่าทำไมน้องถึงได้เป็นแบบนี้ อ่า แล้วก็อาจจะเกี่ยวกับผมที่เคยพูดกับน้องด้วยอีกส่วนหนึ่ง แต่สำหรับไคล์คนที่จะว่าน้องมีแค่ผมได้คนเดียว

“หุบปากชั้นต่ำของเธอซะแล้วไสหัวออกไปจากบริษัทฉัน ส่วนคนที่เธอว่าคือคู่แห่งโชคชะตาของฉัน” สิ้นคำพูดผมทุกอย่างก็เงียบลง คนของผมแค่คำพูดก็ทำร้ายเขาไม่ได้

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบคนหลงเมีย 1 ea ค่ะ อยากจะแหมใส่หน้าโนเอลยาวๆ

น้องไคล์น่ารักมากเลยลูก //คนอวยลูกฮ่าๆๆๆ

ส่วนคู่พี่ไฮด์เราไม่พลิกโผค่ะ คู่นี้จะนอลมอลแต่รับรองว่าแซ่บแน่นอน

(ขอเวลาไปอ่านการ์ตูนเพิ่มความแซ่บก่อนนะคะ) แต่ยังไม่ได้กันเร็วๆนี้นะคะ ฮ่าๆๆ

ต้องขอโทษด้วยนะคะ เค้าต้องเคลียร์งานฉลองปีใหม่ฮือออออ ร้องงง ได้หยุด 31กับวันที่ 1

เลยปั่นลงได้เท่านี้   เที่ยวปีใหม่ด้วยความปลอดภัยนะคะ

ขอให้อยู่ด้วยกันทุกๆปี ขอบคุณที่ติดตามนิยายที่เราเขียน ขอบคุณสำหรับกำลังใจในทุกๆคอมเม้นต์

เค้าจะพยายามเขียนนิยายให้ดีขึ้น หากผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและชื่นชอบลูกๆของเราค่ะ

ปล. มีโครงการที่จะทำเล่มเรื่อง love diary อันนี้คือทำสนองนีทตัวเองค่ะ เลยอยากจะสอบถามความสนใจค่ะ

Cyclopbee   :mew1:
azure พี่เราจัดการแน่ๆค่ะ
Chompoo reangkarn คู่นี้ไม่พลิกโผค่ะ เดาได้ถูกฮ่าๆๆ
PrimYJ  พี่โนเอลเราเป็นพวกขี้หวงค่ะ ส่วนเบต้านั้นคือพี่ธารเองค่ะ
miikii น้องจะน่ารักและน่าฟัดขึ้นเรื่อยๆ
 kawisara จุดพลุให้นางด้วยค่ะ
ma-prang อู้ยยยยเก็บรองเท้าไว้ก่อนค่ะ
 Billie พี่ไฮด์เราตรงๆค่ะ เมอรี่คริสมาสและสวัสดีปีใหม่ค่ะ
sailom_orn เห็นนางจมกับงานแล้วสงสารค่ะ
tawanna ถูกต้องนะคร๊าบบบบ

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1047
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 7 29/12/2561
«ตอบ #55 เมื่อ29-12-2018 11:32:17 »

อยากให้คู่ธารไฮด์มีลูกด้วยค่ะ

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 7 29/12/2561
«ตอบ #56 เมื่อ30-12-2018 00:35:40 »

ลุงไฮด์จะมีคู่แล้วววว :mew1:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 7 29/12/2561
«ตอบ #57 เมื่อ30-12-2018 00:35:51 »

 :z1: :z1: หลงเมียรึเปล่าไม่รู้ แต่ตามใจเมียมากกก

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3096
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 7 29/12/2561
«ตอบ #58 เมื่อ30-12-2018 19:40:36 »

ดีใจกับพี่ไฮด์ น้องเรารอดูว่าน้องกับลูกใครจะอ้อนกว่ากัน55

 :L2: :L1: :pig4:

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 7 29/12/2561
«ตอบ #59 เมื่อ30-12-2018 21:05:55 »

น้องไคล์ติดโนเอลแจเลย
เข้าทางคนพี่เลยสินะ
อยากเห็นน้องตอนเลี้ยงลูกแล้ว

 :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด