Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 19 23/3/2562
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 19 23/3/2562  (อ่าน 9638 ครั้ง)

ออนไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #90 เมื่อ08-01-2019 15:25:54 »

9

ไฮด์เหลือบมองคนข้างๆ ที่นั่งนิ่งดวงตากลมมองหน้าผมนิ่งทั้งที่ตอนนี้โดนผมลากขึ้นรถแถมยังถูกกุมมือไว้ไม่ยอมปล่อยก็ยังไม่โวยวายแถมยังจ้องหน้าผมไม่เลิก เพราะไม่รู้ว่าจะพาไปที่ไหนเพราะตอนที่เห็นหน้าผมก็ลากเจ้าตัวออกมาสุดท้ายก็มาจบลงที่บ้านของผม

“อ่า ขอโทษที่ลากออกมากะทันหันนะ” พูดพร้อมกับมองคนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ข้างๆ เรื่องอะไรที่จะปล่อยให้ร่างบางนั่งห่างๆ ล่ะนี่บ้านผม

“ไม่เป็นไรครับ” แม้จะพูดแต่ธารก็ไม่ยอมเงยหน้าสักที ผมขยับเข้าไปใกล้ใช้มืออีกข้างที่ว่างจับคางบังคับให้เงยหน้าขึ้นมอง ทันทีที่สบตากลมพร้อมกับแก้มขาวที่แดงก่ำทำให้ผมแทบทนไม่ไหว กลืนน้ำลายรู้สึกลำคอแห้งผาก ร่างกายเกิดอาการแปลกๆ จนคิดว่าตัวเองจะเกิดอาการ Rut * แต่มันไม่ใช่ผมต้องอดกลั้นอดทนตัวเองเพราะไม่อยากที่จะทำให้ธารตกใจ มือหนาเลื่อนมาลูบแก้มเนียนแล้วพูดสิ่งที่คิดมาตั้งแต่เห็นหน้าธารอีกครั้ง

“ธาร...เราคบกันไหม” ดวงตากลมเบิกกว้างทันทีที่ผมพูดจบแก้มเนียนจากที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงก่ำเหมือนคนเอาสีมาทา ท่าทางตกใจที่ผมได้แต่คิดในหัวว่ามันน่ารักมาก คนเราต้องน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ ในใจตอนนี้มันไปเกินกว่าคำว่าถูกใจแล้ว ผมคิดไปไกลขนาดที่ว่าถ้าหากตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วมีธารนอนอยู่ข้างๆ หรือเข้านอนพร้อมกัน เวลากลับบ้านก็มีคนรอมันคงจะดีมาก

“คุณชอบผมเหรอ” ธารถามเองแล้วก็หน้าแดงเองทำท่าจะหลบหน้าหลบตาแต่ติดที่มือผมจับไว้อ่า ทำไมน่ารักจังเลยนะ ผมไม่ได้หลงอะไรเลยนะแต่ธารน่ารักน่า.......

“ใช่ พี่ชอบธาร” สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้รู้สึกถึงความสนิทสนมกันมากขึ้นและยังทำให้เรียวปากฉ่ำยกยิ้มบางที่ทำให้ใจผมละลายลงไปกองกับพื้นแล้ว ธารมีใบหน้าที่สวยตอนที่ไม่ยิ้มก็ดึงดูดสายตาผมมากแล้วแต่เมื่อใบหน้าสวยยกยิ้มบางทำให้ผมไม่ทนอีกต่อไป มือที่ยังกุมไว้ตั้งแต่พาเข้ามาเปลี่ยนเป็นดึงรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมแขนบดเบียดเรียวปากบางที่คอยมองตลอด บดเบียดแนบชิดเรียวปากบางขบเม้มริมฝีปากล่างอวบอิ่มจนร่างบางตกใจเปิดช่องให้ผมสอดลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากกวาดต้อนลิ้นเล็กที่หดหนี เสียงครางหวานที่เจ้าตัวคงทำไปโดยไม่รู้ตัวนั่นยิ่งปลุกเร้าให้เขาแนบชิดเข้าไปอีก

“อึก อือ....” แรงบีบที่ไหล่ทำให้เขาต้องผละออกห่างจูบหวานที่แทบทำให้เขาคุมตัวเองไม่อยู่ และอาจจะคิดผิดที่ก้มลงมอง ใบหน้าหวานแดงซ่านหอบหายใจรัวเรียวปากที่บวมเจ่อเคลือบไปด้วยน้ำใสที่มุมปากยังมีใยใสติดอยู่เลยยกนิ้วโป้งขึ้นเช็ดเบาๆ แล้วคลึงเรียวปากบางนัยน์ตาคมทอสีทองจางๆ

“พอแล้วครับ” มือเรียวรีบยกขึ้นมาจับมือหนาไว้แน่นเพราะดูเหมือนจะไม่ได้แค่เช็ดอย่างเดียวแล้ว และสายตาคมที่ทอดมองมาทำเอาธารไม่กล้าที่จะสบตา

“คบกับพี่นะธาร”

“.........” น้องเว้นว่างไปนานจนผมใจเสียก่อนที่จะใบหน้าหวานจะพยักหน้าลงพร้อมกับเสียงพูดเบาๆ ที่ได้ยิน “อืม”

“เยส!!! ขอบคุณมากนะครับ” รวบตัวธารเข้ามากอดแน่นในใจรู้สึกฟูฟ่องเหมือนตัวเองจะลอยติดเพดานแค่น้องตกลงก็ทำให้ผมมีความสุขขนาดนี้ ถ้าหากตกลงมาอยู่ด้วยกันเมื่อไหร่ผมคงต้องทำประกันไว้เพราะหัวใจคงทำงานหนักกว่านี้

“น้องจะต้องไปทำงานหรือเปล่า”

“วันนี้ไม่ต้องทำครับ คุณ..พี่ไฮด์มีอะไรหรือเปล่า” ได้ยินคำว่าพี่ออกจากปากน้องที่ยังซุกหน้าอยู่ตรงอกทำให้ผมยิ้มกว้างจนเหมือนคนบ้า

“เปล่าครับ ธารทำงานอะไรอยู่เหรอ”

“ผมเป็นครูที่เนอสเซอรี่ของป้าแอนครับ” อ้อเพราะอย่างนี้ถึงได้มาหาไคล์ได้สินะ ไม่คิดว่าจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ น้องยังนิ่งยอมให้ผมกอดอยู่นานจนต้องเหลือบมองนาฬิกาว่ามันจะเที่ยงแล้ว

“เราไปหาอะไรทานกันดีกว่านะ”

“พี่ไฮด์ไปส่งผมได้ไหมครับ” ยังไม่ทันที่จะได้ถามว่าอยากทานอะไรน้องก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ได้ครับ งั้นเราไปทานที่บ้านน้องไคล์กันดีไหม” ผมเสนอเพราะอยากจะทานข้าวด้วยกันซึ่งธารพยักหน้า พวกเราเลยพากันออกจากบ้านผมโทรสั่งอาหารจากร้านประจำที่ครอบครัวชอบไปกิน หลังจากไปเอาอาหารแล้วค่อยขับไปยังบ้านไคล์ ตลอดเวลาที่ขับรถมืออีกข้างก็ยังกุมมือเรียวไว้ และผมจะจับมือคู่นี้ตลอดไป ผมมั่นใจ

**************************

หลังจากค่ำคืนแสนหวานที่ทำให้ผมรู้สึกเต็มอิ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพอตื่นเช้าขึ้นมาผมก็ตรวจอาการของคนที่นอนในอ้อมแขนเพราะเมื่อคืนน้องหลับไปตอนที่เขากำลังอาบน้ำยังดีที่อุณหภูมิปกติไม่ได้ตัวร้อนแต่อย่างใด ผมยังนอนนิ่งเป็นหมอนข้างให้คนท้องขยับมาซุกยิ่งนับวันผมยิ่งคิดว่าน้องเหมือนแมวเข้าไปทุกที เหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่ามันสายแล้วและเด็กดื้อก็ควรตื่นได้แล้ว

“ไคล์ตื่นได้แล้วครับ” มีเพียงเสียงงึมงำประท้วงนับวันยิ่งปลุกยากขึ้นไปทุกทีเข้าใจว่าคงเป็นเพราะการตั้งท้องแต่จะให้นอนจนเลยมื้ออาหารก็คงไม่ดี เด็กดื้อพลิกตัวหันหลังให้ผมเพราะคงรำคาญที่ผมก่อกวนไม่เลิก กำลังคิดที่จะยอมปล่อยให้เด็กดื้อนอนต่ออีกนิดแต่ก็เห็นรอยกันที่หลังคอขาวมุมปากหนายกยิ้มร้าย

“อึก อ๊า....” ทันที่ที่ฟันคมกับทับรอยเดิมเบาๆ คนที่หลับใหลก็หวีดร้องตื่นขึ้นทันที ที่ร้องไม่ใช่เพราะรู้สึกเจ็บแต่เพราะมันให้ความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่าง

“อึก ทำบ้าอะไรของพี่” ดวงตากลมคลอไปด้วยน้ำตาทำเอาโนเอลรู้สึกผิดนิดๆ ที่ใช้วิธีนี้ปลุกแต่ยอมรับว่าสัญชาตญาณดิบถูกปลุกขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางสั่นกลัวเหมือนสัตว์ตัวน้อยๆ

“ขอโทษครับพี่กลัวว่าเราจะนอนเพลินไปอาบน้ำก่อนพี่เตรียมน้ำไว้ให้แล้ว” ถ้าหากทุกคนมาได้ยินคำพูดนี้คงจะต้องตกใจมากแน่ๆ เพราะขนาดเขาเป็นคนพูดเองยังรู้สึกแปลกใจกับตัวเองด้วยไม่เคยที่ต้องจะมาดูแลใครแบบนี้และใช้น้ำเสียงแบบนี้กับใครมาก่อน น้องทำหน้าบึ้งส่งค้อนให้วงโตเพราะเห็นท่าทางทุลักทุเลเลยก้าวเข้าไปอุ้มน้องพาเข้าไปในห้องน้ำ

“ผมอาบเองนะ” น้องช้อนตามองทันทีเมื่อผมเริ่มปลดกระดุมน้องก็รีบขอ

“ได้ ถ้าเสร็จแล้วเรียกเลยนะ” เจ้าตัวพยักหน้าอย่างแข็งขัน ผมเลยปล่อยให้น้องอาบน้ำไปส่วนตัวเองก็ลงไปด้านล่างก็เจอกับป้าแอนที่กำลังเดินเข้ามาพอดี ผมโค้งทักทายเพราะยังไงเสียป้าแอนก็เป็นญาติเพียงคนเดียวของน้องที่เหลืออยู่

“น้องไคล์ล่ะคะ”

“กำลังอาบน้ำอยู่ครับ”

“ป้าทำอาหารไว้แล้วนะยังไงก็บังคับให้น้องทานบ้างนะคะ ป้าไปทำงานก่อน” ผมรับคำเพราะยังไงก็ต้องบังคับกินอยู่ดี ขอบคุณป้าแอนที่ทำอาหารไว้เสร็จก็กลับขึ้นไปบนห้องเพราะไม่อยากทิ้งคนท้องไว้คนเดียว

“ไคล์ เสร็จรึยัง”

“เสร็จแล้วครับ” ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันตัวน้องแล้วอุ้มไปวางไว้ที่เตียงแล้วลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ พอจะแต่งตัวให้น้องก็บอกว่าจะทำเอง พอจ้องน้องก็ถลึงตาใส่จนผมต้องหันหลังปล่อยให้น้องใส่เสื้อผ้า เพราะกลัวว่าน้องจะเดินไม่ไหวผมเลยอุ้มน้องลงมาข้างล่างโดยไม่สนใจเสียเล็กๆ ที่ประท้วง

“ผมเดินเองก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไร” พอถึงข้างล่างเมื่อเห็นว่าน้องเดินเองได้โดยไม่เจ็บแล้วผมก็ปล่อยให้นั่งรอแล้วไปยกข้าวมาให้

“ผมยังไม่หิว” เรียวปากอิ่มแบะขึ้นท่าทางบ่งบอกว่าเด็กดื้อกลับมาแล้ว

“ต้องทาน พี่ไม่ใจดีเรื่องนี้หรอกนะ” เด็กดื้อทำท่าขัดใจแต่ก็ยอมที่จะทานข้าวพอเห็นว่าเด็กดื้อทำตามแล้วเขาก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่ตัวเพราะจะไปทำงาน พอลงมาก็เห็นเด็กดื้อก็ลงไปนั่งอ่านหนังสือที่พ้นพรมแล้วพอหันมาเห็นว่าผมจะออกไปทำงานตากลมก็แดงก่ำทันที

“ร้องไห้ทำไมครับ” รีบวางสูทแล้วเดินไปนั่งข้างๆ

“พี่จะทิ้งไคล์” ให้ตายเถอะงานอะไรผมไม่คิดถึงอีกแล้ว กอดคนที่ทำท่าซึมเข้ามาไว้แนบอกลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ ไม่นานเด็กดื้อก็เคลิ้มหลับและวันนี้ผมก็คงต้องเทงานแล้วซึ่งมันไม่ได้แย่ เมื่อเห็นว่านอนหลับสนิทแล้วเขาก็ลุกไปทานอาหารแล้วค่อยกลับมานั่งให้น้องกอดซุก ดวงตาคมมองท้องนูนใหญ่มีเจ้าตัวแสบอยู่ในนั้นอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะได้เจอหน้าสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นจากเรื่องบังเอิญและเป็นการพบเจอที่ย่ำแย่ ยังดีที่รู้ตัวทันไม่อย่างนั้นเขาคงจะเสียทั้งคู่ไป นอนเล่นเป็นหมอนข้างให้คุณแม่ไม่นาน ไอ้พี่ชายก็มาโวยวายแต่พอเห็นใครบางคนที่ไม่คุ้นหน้ามันก็ลากเขาออกไปทันที

สรุปมันมาทำไม

พอใกล้เที่ยงผมก็ต้องปลุกน้องเพราะไฮด์โทรมาบอกว่าจะมาทานข้าวกลางวันด้วยแม้จะงอแงแต่ก็ยอมลุกเมื่อบอกว่าไฮด์จะพาแฟนมาด้วย

“พี่ไฮด์ไปมีแฟนตอนไหนนะ ไม่เห็นบอกผมเลย” ร่างเล็กบ่นอุบอยากจะบอกน้องไปนะว่าได้แฟนเมื่อเช้านี้ ถ้าผมเดาไม่ผิดคนที่เป็นแฟนไฮด์ก็เป็นคนที่น้องรู้จัก

“พี่ธาร!!” น้องร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคนที่ไฮด์จูงมือเข้าบ้าน ท่าทางตกใจนั่นชวนหมั่นเขี้ยวมากจนอดใจไม่ไหวบีบแก้มป่องนั่นไปที

“น้องไคล์ครับนี่ธารแฟนพี่เอง”

“ไคล์ไปทานข้าวกันเถอะ” ไม่สนเสียงโวยวายจากไฮด์เพราะมันต้องการจะอวดแฟนตัวเองกับน้อง สงสัยจะทำงานมากไปคงต้องให้ลุงหมอมาตรวจบ้างแล้ว

หลังจากมื้อเที่ยงที่หนวกหูผ่านพ้นไปเขาก็แทบที่จะเตะไฮด์ให้กลับไปทำงานเพราะรำคาญกับการอวดแฟนของมันมาก ยังดีที่ธารเป็นคนดีบอกให้กลับไปทำงานก็ยอมทำตามแต่โดยดี แต่ก่อนกลับก็ไม่วายที่จะเอางานมากองไว้ให้เขา

“เฮ่อ..”

“ผมทำพี่เสียงานหรือเปล่าครับ” น้องพูดเสียงอ่อนคิ้วเรียวขมวดแน่นจนจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว หลังจากผ่านเรื่องเมื่อคืนผมก็ได้รู้อีกอย่างว่าน้องเป็นคนขี้อ้อนมาก และเป็นคนติดสัมผัสดูอย่างตอนนี้ที่เขานั่งทำงานน้องก็จะมานั่งใกล้ๆ พิงผมไว้

“ไม่หรอกงานแค่นี้เอง” ลูบหัวคนที่พิงเบาๆ แล้ว

“ผมนอนหนุนตักได้ไหมครับ”

อยากจะจับคนท้องฟัดอีกรอบ

คนเราจำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ แล้วผมจะทำอะไรได้ได้แต่เยียดขาออกข้างหนึ่งให้คุณแม่ล้มตัวลงนอนหนุนตักไปส่วนตัวเองก็ทำงานไป บอกแล้วไงว่าเด็กดื้อนั้นขี้อ้อนจนทำให้ผมแย่ คอยดูเถอะคลอดเจ้าตัวแสบออกมาจะเอาคืนทบต้นทบดอก

++++++++++++++++++++++++++

ตอนนี้เจ้าตัวแสบเข้าเดือนที่ 7แล้วครับ ดิ้นเก่งขึ้นทุกวันเลย ท้องจากที่นูนหน่อยๆ ตอนนี้โตขึ้นเยอะทำเอาผมปวดหลังและปวดขาบ่อยๆ พี่โนเอล อ่าเรียกแบบนี้แล้วเขินจัง ขนาดผ่านมาเดือนหนึ่งแล้วผมก็ยังรู้สึกอายทุกครั้งที่ต้องเรียกคุณโนเอลว่าพี่ ไม่เคยคิดว่าจะมาถึงขึ้นนี้ได้หลังจากผ่านคืนนั้นมาพี่โนเอลก็ไม่ได้ทำอะไรผมอีกแอบรู้มาว่าเพราะลุงหมอห้ามเพราะครั้งที่มาตรวจเมื่อหลังจากคืนนั้น........อ่าทำไมผมต้องมาพูดเรื่องคืนนั้นด้วยเนี้ย พี่โนเอลก็โดนคุณลุงหมอดุไป

แปลกที่ผมยอมรับพี่โนเอลในคืนนั้นและหลังจากนั้นผมก็ได้เจอกับมุมใหม่ๆ ของพี่โนเอลที่ทั้งคุณลุงหมอและพี่ไฮด์ต่างบอกว่าไม่เคยเห็นโนเอลเป็นแบบนี้มาก่อน พี่โนเอลไม่ได้เข้าบริษัทอีกเลยมีเพียงพี่เลขาที่คอยเอางานมาส่งจะมีเข้าบริษัทก็เพื่อประชุมแต่ก็พาเขาไปด้วยทั้งคอยดูแลเวลาที่ผมตื่นกลางดึกเพราะเป็นตะคริวพี่โนเอลก็ตื่นขึ้นมานวดขาให้ทั้งคอยดูแลเอาใจใส่ถึงแม้บางครั้งจะดุเขาแถมยังชอบเรียกว่าเด็กดื้อ ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย

วันนี้พี่โนเอลพาผมมาที่ทำงานด้วยตอนนี้ไม่มีใครมองผมด้วยสายตาแปลกๆ อีกแล้ว ผมกำลังรอให้พี่โนเอลประชุมเสร็จแล้วค่อยออกไปทานข้าวเที่ยง ไม่อยากจะเม้าท์นะครับตอนนี้พี่ไฮด์ไม่มางอแงกับผมเรื่องที่พวกผมชอบแอบหนีไปทานข้าวด้วยกันแล้วครับเพราะเป็นพี่ไฮด์ที่ชอบแอบหนีงานไปแถวบ้านผมบ่อยๆ นั่งเล่นในห้องทำงานรอพี่โนเอลไม่นานประตูห้องทำงานก็เปิดออก คนที่ผมรอก็เดินเข้ามาพอดี เพียงแต่สายตาและท่าทางของคนตัวสูงทำให้ผมเป็นห่วงลุกขึ้นไปจับมือหนาไว้แล้วบีบเบาๆ

“ไคล์พี่จะพาเราไปที่บ้าน”

“ผม...ผมไม่กล้า..ไม่ไปได้ไหมครับ” คราวนี้เป็นผมแล้วครับที่เครียดแม้พี่โนเอลจะเคยบอกว่าแม่ของพี่โนเอลรู้เรื่องแล้วแต่ท่านประธานหรือท่านย่าของพี่โนเอลนั้นทำให้ผมหวาดกลัว ตอนที่เป็นพนักงานผมก็ไม่เคยเห็นเพราะเป็นเพียงพนักงานระดับล่างและเป็นโอเมก้า

“ไม่ต้องคิดมาก ไปหาแม่ของพี่แล้วค่อยกลับบ้านเรากัน” คำว่าบ้านเราทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างส่งให้

“ครับ”

จุ๊บ

“อือ” พอเงยหน้าตอบตกลงริมฝีปากหยักได้รูปก็แนบชิดกับริมฝีปากเขาแรงๆ หนึ่งทีจนเกิดเสียงจุ๊บ ฮือออ ทำไมชอบแกล้งเขานัก

“น่ารัก” นี่ก็เป็นอีกอยางหนึ่งที่เปลี่ยนไป ร่างสูงมักจะพูดสิ่งที่ทำให้ผมหน้าแดงและเขินได้ทุกที และอาการชอบลวนลามผมตลอด พอเห็นว่าผมเขินจนพอใจแล้วก็โอบเอวผมเดินออกจากห้องทำงานอย่างอารมณ์ เพราะน้ำหนักที่ต้องอุ้มทำให้พี่ต้องช่วยประคองผมตลอด พอมาขึ้นรถผมก็อดไม่ได้ที่จะประหม่าและหวาดกลัวเพราะระหว่างผมกับพี่โนเอลถึงแม้ช่วงเวลานี้จะดีมากแต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าเราไม่ได้เหมือนคู่ปกติ ถ้าหากท่านประธานไม่ยอมรับล่ะ ผมจะทนได้ไหมถ้าไม่ได้มีคนๆ นี้อยู่ข้างกาย

หากเป็นเมื่อก่อนผมคงจะตอบได้โดยไม่คิดว่าถึงจะลำบากแต่ก็อยู่ได้ แต่ตอนนี้......ผมตัดใจไม่ลงจริงๆ

****************************************************

โถถถถถถถถ พี่ไฮด์คนหื่น นี่ขนาดยังไม่รู้ว่าน้องธารเป็นอะไรนะคะ

ส่วนพี่โนเอลนั้นปล่อยให้พี่แกหลงเมียไปวันๆก็พอค่ะ

อ่านแล้วเป็นไงบอกเราด้วยน้า

อย่าลืมคอมเม้นต์ กดถูกใจ ให้กำลังใจกันด้วยเด้อ

Billie   :mew1:
tasteurr พี่ไฮด์ตอนนี้ก็เริ่มไม่ต่างกันแล้วค่ะ น้องเราอ้อนอีพี่มันจะทนไม่ไหวเอาค่ะ
Chompoo reangkarn รอลุ้นค่ะ
PrimYJ พจมานจะเข้าบ้านทรายทองแล้วค่ะคุณ
Ti0590 อีกนิดค่ะจะได้เจอหน้าหลานแล้ววว
miikii เฮียแกเครียดเรืองงานฮ่าๆๆ ประเด็นคือรอบที่แล้วมัวแต่ง่าวลืมถามทุกอย่าง
ดาวโจร500 เอาใจช่วยพี่แกต่อไปนะคะ
 หลานเทียน แค่กๆ เปิดสำนักไหมคะ ฮ่าๆๆ ใกล้เคียงค่ะ
JokerGirl พี่โนเอลเราคาดโทษไว้แล้วค่ะ คลอดลูกเมื่อไหร่พี่เราจัดเต็มแน่ๆ
owlseason อดทนรออีกนิดนะคะ จะได้เจอหลานแล้ว ขอบคุณที่ชอบนะคะ
kawisara พี่ไฮด์เรารีบค่ะ ฮ่าๆๆๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-01-2019 09:07:32 โดย Letter123 »

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #91 เมื่อ08-01-2019 19:41:33 »

 :laugh: คนน้องลงเมีย คนพี่หลงเเฟน ตะกูลนนี้นี่ขี้เห่อจัง :hao3:

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #92 เมื่อ08-01-2019 20:08:42 »

ครอบครัวโนเอลจะหลงน้อง เหมือนที่โนเอลหลงไหม
 :m1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #93 เมื่อ09-01-2019 01:29:15 »

น้องขี้อ้อนที่สุด T_T
หวังว่าคุณแม่จะเอ็นดูน้องนะะ

ออฟไลน์ หลานเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #94 เมื่อ09-01-2019 06:25:30 »

อนาคตบ้านนี้คือไม่ไปบริษัททั้งพี่ทั้งน้อง อยู่บ้านกกคู่ มีอะไรส่งเมลมานะ 55555555

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9970
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-77
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #95 เมื่อ09-01-2019 10:38:49 »

 :pig4:

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 9 8/1/2562
«ตอบ #96 เมื่อ11-01-2019 11:15:32 »

ไคล์ดูกังวลมากที่ต้องไปเจอแม่สามี :katai1:

ออนไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #97 เมื่อ14-01-2019 16:12:25 »

10

ยิ่งขับรถไปเรื่อยๆ ไคล์ยิ่งรู้สึกเครียดฝ่ามือที่กุมกันไว้นั้นชื้นไปด้วยเหงื่อ ในหูได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้นแรง ความวิตกกังวนทำให้ใบหน้าหวานขาวซีดจนโนเอลที่ขับรถคอยหันมามองเป็นระยะเพราะเป็นห่วงพอเห็นท่าทางของไคล์แล้วโนเอลตัดสินใจตบไฟเลี้ยวจอดที่ข้างทาง

“ไคล์ เป็นอะไรรึเปล่า”

“ผะ..ผมกลัว” น้ำเสียงหวานสั่นรัวดวงตากลมสั่นระริกเพราะความวิตกกังวลต่างๆ ที่วนเวียนอยู่ในหัว

“ไม่ต้องกลัวไม่ต้องคิดมาก พี่จะดูแลน้องเอง” ไม่บ่อยที่โนเอลจะเรียกไคล์ว่าน้อง ปกติจะเรียกเพียงชื่อ พอได้ยินร่างสูงพูดแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเขินอายดูท่าจะเชี่ยวชาญกับการที่ทำให้ร่างบางเขินจริงๆ ว่าที่คุณแม่ขยับเข้าไปกอดคู่ของตัวเองแน่นสูดกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์เข้าเต็มปอดแล้วค่อยผละออก

“ขอบคุณนะครับ” ไคล์สบตาคมพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าดวงตากลมคู่นั้นสื่อความหมายแค่ไหนมันทั้งเปล่งประกายและบ่งบอกว่าเชื่อใจร่างสูงอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ นั่นทำให้โนเอลไม่อยากที่จะไปบ้านใหญ่แล้ว เลี้ยวรถพากลับบ้านแล้วฟัดให้จมเตียง อ่าคงต้องอดทนไปก่อนสินะ ร่างสูงคิดพร้อมกับจดลงบัญชีไว้ค่อยคิดทีเดียวและต้องคิดดอกเบี้ยด้วยสิ

เมื่อเห็นว่าน้องโอเคโนเอลก็ค่อยออกรถ ไม่นานนักรถหรูก็มาจอดหน้าประตูรั้วใหญ่เมื่อประตูเปิดออกโนเอลขับรถเข้าไปด้านใน ที่พอไคล์เห็นภายในรั้วสูงแล้วต้องตาโตมันไม่ได้เหมือนอย่างที่ไคล์คิดเท่าไหร่ ระหว่างทางที่จะเข้าไปในบ้านมีร่มเงาจากต้นไม้ที่ปลูกอยู่มากมายแต่ไม่ได้ดูรกเป็นป่าขับไม่ไกล ก็ผ่านวงเวียนน้ำพุก็เห็นบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่ โนเอลขับไปจอดยังโรงจอดรถดับเครื่องแล้วลงมาเปิดประตูรถให้กับไคล์

“พร้อมไหมครับ”

“อือ” ร่างเล็กตอบแล้วบีบมือที่กุมกันไว้แน่น โนเอลประคองว่าทีคุณแม่เข้าบ้าน ทั้งบ้านเงียบสนิทเหมือนไม่มีคนอยู่ โนเอลประคองไคล์ไปนั่งห้องนั่งเล่นเพียงแค่นั่งลงแม่บ้านก็เดินเอาน้ำผลไม้มาเสิร์ฟ

“ท่านยายล่ะ” โนเอลถามขึ้นแต่ยังไม่ทันที่แม่บ้านจะตอบเสียงดุๆ ก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ยายอยู่นี่” เป็นครั้งแรกที่ไคล์ได้เห็นท่านประธานหญิงแกร่งที่คุมบังเหียนบริษัทยักษ์ใหญ่ด้วยตัวคนเดียว

“สวัสดีครับ” ร่างบางรีบลุกขึ้นโค้งทำความเคารพทันที แม้พี่โนเอลจะเรียกว่ายายแต่ท่านประธานกลับยังดูอ่อนวัย เหมือนผู้หญิงวัย 40 เท่านั้นเอง ดวงตาที่เหมือนกับหลานกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าก่อนที่จะหยุดนิ่งที่ท้องนูน

“เจ้าหลานไม่รักดี” ไคล์ตาโตเมื่อท่านประธานตรงเข้ามาหาโนเอลแล้วยกมือขึ้นฟาดไหล่หนาแรงๆ หลายที่ก่อนที่จะตวัดสายตามามองเขาจนสะดุ้งก็ดวงตาสีฟ้านั้นดูดุน้อยเสียที่ไหน ท่านประธานเดินปรี่เข้ามาหาท่าทางยังเอาเรื่อง

“น้องไคล์ใช่ไหมคะ ยายขอโทษแทนเจ้าโนเอลด้วยนะลูก” แต่สิ่งที่ท่านประธานพูดทำให้ผมตกใจจนเผลอทำหน้าประหลาดๆ ออกไปแน่ๆ เพราะร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังหลุดขำออกมา

“ไม่เป็นไรครับ พี่โนเอล...ดีกับผมมากๆ เลยครับ” แม้จะเสียงเบาแต่ผมก็พูดอย่างมั่นใจ

“ดีแล้วลูกมานั่งเถอะ ยืนนานๆ จะปวดขา”

“ขอบคุณครับท่านประธาน” ผมรีบขอบคุณเมื่อท่านประธานประคองนั่งลงที่โซฟา

“ประธานอะไรเรียกเหมือนเจ้าโนเอลสิ เจ้าไฮด์บอกยายหมดแล้วว่าเราโดนไอ้หลานตัวแสบนี่ทำอะไรไปบ้าง ยังดีที่ตอนนี้ทำตัวดีไม่งั้นยายจะตัดออกจากกองมรดก” ผมหลุดยิ้มกับสิ่งที่ท่านประธานพูดแต่ดูเหมือนพี่โนเอลจะไม่ชอบใจเท่าไหร่

“ไฮด์มันก็แค่ใส่ร้ายผม เดี๋ยวนี้มันก็เกเรเหมือนกัน” ผมคิดว่าพี่โนเอลก็เริ่มที่จะใส่ไฟพี่ไฮด์แล้ว สองคนนี้เป็นพี่น้องกันจริงๆ ใช่ไหมครับ เรียวปากบางยกยิ้มกว้างก่อนที่จะหันไปบอกกับท่านประธาน

“พี่โนเอลดีมากๆ เลยครับ แม้ตอนแรกจะไม่เข้าใจกันแต่ตอนนี้ผม..ดีใจที่พี่โนเอลคอยดูแลครับ” พูดจบผมก็ไม่กล้าที่หันไปมองร่างสูงที่นั่งข้างๆ

“ดีแล้วงั้นรอทานข้าวเย็นกันนะ เจ้าไฮด์ก็จะพาแฟนมาด้วย อยู่แถวเดียวกันกับหนูใช่ไหม ยายไปทำงานก่อนรอเจอแม่เขาด้วยนะโนเอล” ท่านประธานพูดจบก็ลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่น ทิ้งผมนั่งอึ้งลืมกระทั่งโค้งให้ ท่านประธานรู้ทุกเรื่องหมดเลยเหรอเนี้ย

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นครับ” น้ำเสียงที่เคยเย็นชาเปลี่ยนกลับมาอบอุ่นเหมือนที่เคยได้ยิน

“ผมแค่ตกใจที่ท่านประธานรู้ทุกอย่าง” เอนตัวพิงร่างหนาตามแรงโอบที่ไหล่เป็นท่าทางปกติยามที่อยู่กันสองคน และผมก็ชอบมันมากๆ วงแขนแกร่งโอบรอบเอวไว้หลวมๆ ให้คุณแม่นอนพิงตัวใบหน้าหวานซุกกับอกเขาอาจจะไม่สบายตัวแต่ไคล์ก็ชอบนอนแบบนี้ไม่นานว่าที่ก็หลับไป เพราะได้เวลาและเหมือนเจ้าแสบจะหลับไปเหมือนกัน

ภายในห้องนั่งเล่นหรูร่างสองร่างที่อิงแอบซบพากันหลับใหลช่างเป็นภาพที่ดูน่ารักเสียจนประมุขของบ้านที่จะลงมาคุยต้องอมยิ้มแล้วสั่งแม่บ้านไม่ให้ไปรบกวนคู่ที่กำลังพักผ่อน

++++++++++++++++++++++

“น้องน่ารักดีนะโนเอล” ระหว่างทานอาหารมื้อเย็น คุณแม่ที่มองร่างเล็กอยู่นานเอ่ยปากคุยกับลูกชายที่เพียงพยักหน้าสนับสนุน “ดูแลกันดีๆ นะคะทั้งสองคนเลย แม่ดีใจที่ได้เจอหนูนะ” แววตาสีฟ้าหม่นทอประกายเศร้าอย่างที่ไคล์ไม่เข้าใจและเมื่อหันไปมองร่างสูงก็เห็นสีหน้าเครียดๆ เลยต้องกลืนคำพูดลงไป บรรยากาศเหมือนจะหนักอึ้งหากไม่เพราะไฮด์หันมากวนน้องชายตัวเอง

“แล้วนี่คืนนี้จะกลับบ้านไหม”

“คงไม่เดี๋ยวน้องจะเหนื่อยเกินไป”

“ดีงั้นพี่ยึดบ้านเรานะ” ไฮด์หันไปถามน้องที่กำลังคุยกับธารกันมุ้งมิ้งสองคน

“พี่ไฮด์คงจะไม่ทำอะไรแปลกๆ กับพี่ธารใช่ไหมครับ” ไคล์กอดแขนเรียวธารทันทีหันไปทำหน้าบึ้งแก้มพองใส่ไฮด์ที่นั่งตรงข้าม

“ถ้าพี่จะทำเราจะทำอะไรพี่ได้” ไฮด์หยักคิ้วกวนๆ ส่งให้

“ผมจะให้พี่ธารนอนด้วยคืนนี้”

“ไม่ได้/ไม่ได้” อัลฟ่าหนุ่มทั้งสองตะโกนลั่นพร้อมกันเรื่องอะไรต้องให้คู่และว่าที่คู่ของเขาไปนอนด้วยกันแล้วพวกเขาต้องนอนคนเดียวกันเล่า

“ฮ่าๆ ๆ ไว้เราหนีเที่ยวกันดีกว่านะครับพี่ธาร” อัลฟ่าสบตากันทันที่ พวกเขาจะไม่ปล่อยให้สองคนนี่อยู่ด้วยกันเด็ดขาด

แม้มื้ออาหารนั้นจะไม่ได้คุยกับทั้งคุณยายและคุณแม่เท่าไหร่นักพี่ไฮด์ลากพี่ธารกลับทันทีหลังจากร่ำลาไม่รู้ว่าจะรีบกลับไปไหนกลัวว่าเขาจะรั้งพี่ธารไว้สินะ หึ คนขี้หวง ตอนนี้อยู่เขาอยู่ในห้องของโนเอลห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ จนผมอยากจะอยู่ในห้องนี้ทั้งวันเลย

“ไคล์ไปอาบน้ำก่อน”

“งือ..นอนเลยไม่ได้เหรอครับ” เพราะบนเตียงนุ่มหลังใหญ่เต็มไปด้วยกลิ่นของโนเอลไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้ติดกลิ่นของคู่ตัวเองนัก ติดมากขนาดที่ลุงหมอยังแปลกใจที่ติดกลิ่นเหมือนจะสร้างรังอยู่ตลอดเวลาและผมก็ไม่รู้ตัวเพราะไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งตอนนี้รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นของโนเอลยิ่งทำให้ผมอยากจะซุกตลอดเวลา

“ไม่ได้เด็กดื้อลุกเร็วครับ พี่เปิดน้ำไว้ให้แล้ว” ยิ่งร่างสูงขึ้นเตียงมาแงะผมออกจากเตียงผมยิ่งมุดลงใต้ผ้าห่ม มันเหมือนการเล่นกันเสียมากกว่าจะจริงจัง

“ฮ่าๆ ๆ พอแล้วครับ ผมยอมแล้ว” สุดท้ายผมก็แพ้เมื่อพี่โนเอลสอดมือเข้ามาใต้ผ้าห่มจิ้เอวเขาเบาๆ แต่เพราะตั้งแต่ท้องมาผมกลายเป็นคนอ่อนไหวและเหมือนเจ้าตัวแสบจะจั๊กจี้ตามดิ้นแรงมาก

“พี่ครับเจ้าตัวแสบดิ้นแรงมากเลยครับ” ผมจับมือใหญ่มาทาบที่หน้าท้องพอเจ้าตัวแสบรู้ว่าพ่อมาจับยิ่งดิ้นหนักขึ้นไปอีก

“ไม่รู้ว่าคุณแม่หรือลูกจะดื้อกว่ากัน ไปอาบน้ำกันครับ” เพราะมัวว่าสนใจกับเจ้าตัวแสบดิ้นเลยไม่ทันฟังกับประโยคลงท้ายพอมาเข้าห้องน้ำมาผมถึงได้รู้ว่าคำพูดนั้นคืออะไร

“ฮืออ ผมถอดเอง”

“อ๊ะ...อย่า..อือ..ลูบ”

“ไคล์..ที่รัก”

+++++++++++++++

ให้ตายเถอะไม่น่าตามใจคนเอาแต่ใจนั่นเลยแม้จะไม่ได้ถึงขั้นกว่านั้นเพราะหมอห้ามแต่มันก็ชวนน่าอาย ทั้งมือหนาที่ลูบไล้ตามเนื้อตัว ทั้งที่ผมช่วยทำ...อะไรๆ แบบนั้นอีก อ๊า จะไปคิดถึงทำไมเนี้ย แม้จะคิดอย่างนั้นแต่ในหัวก็ยังรีรันภาพในห้องน้ำมาตลอด

“วันนี้พี่ต้องเข้าประชุมทั้งวัน” จู่ๆ พี่โนเอลก็พูดขึ้นตอนที่ผมกำลังผูกไทให้

“เดี๋ยวผมกลับบ้านนะครับ” เพราะที่นี่เป็นบ้านของโนเอลจะให้ผมอยู่ทั้งวันผมก็รู้สึกแปลกๆ

“ที่นี่ก็บ้านเรา อยู่ที่นี่มีคนดูแลพี่จะได้วางใจ” แม้อยากจะค้านแต่ก็พยักหน้า เพราะไม่อยากให้พี่โนเอลคอยระแวงกับผมเพราะพี่โนเอลเป็นห่วง

“ครับ แต่ผม..” เพราะยังดูแปลกที่ผมเลยกังวลนิดหน่อย

“ที่นี่ก็เป็นบ้านของเรา ไม่ต้องกลัว”

“ครับ ผมจะเชื่อพี่”

“เด็กดี” มืออุ่นยกขึ้นลูบแก้มผมเบาๆ พร้อมกับคำพูดนี้ อ่าแย่แล้วหัวใจผมเต้นแรงมากเลย ยังไม่พอยังหอมแมผมทั้งสองข้าง “เป็นเด็กดีกับแม่ด้วยนะเจ้าตัวแสบ” แล้วค่อยไปทำงาน ปล่อยให้ผมยืนเขินอยู่กลางห้อง

“คนบ้า” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่เรียวปากบางก็ระบายยิ้มกว้างหุบยิ้มไม่ลงจริงๆ หลังจากที่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วผมก็คิดว่าจะลงไปนั่งเล่นข้างล่างในมือมีตระกล้าผ้าที่คิดไว้จะเอามาทำเป็นผ้ากันเปื้อนให้เจ้าตัวแสบ แต่ก่อนที่จะได้ลงบันไดแม่บ้านก็รีบเดินเข้ามาหาดึงตระกล้าไปถือส่วนอีกคนก็มาประคองผม

“เอ่อ..เดี๋ยวผมถือเองก็ได้ครับ” ผมไม่รั้นเดินลงบันไดไปเองแต่ก็เกรงใจที่แม่บ้านอีกคนถือตระกล้าอุปกรณ์ของตัวเอง

“ไม่เป็นไรค่ะค่อยๆ เดินลงนะคะ” ผมค่อยๆ เดินลงบันไดออกไปนั่งที่สวนเพราะคุณแม่บ้านแนะนำให้ไปและก็ดีแล้วที่เชื่อคุณแม่บ้านที่สวนมันดีมากๆ เลย คุณแม่บ้านปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวแต่ผมก็รู้ว่าคงจะคอยดูแลอยู่ห่างไม่นานก็มีขนมกับน้ำผลไม้มาเสิร์ฟให้ผมต้องรีบลุกขึ้นขอบคุณ ผมนั่งตัดผ้าเพื่อทำผ้ากันเปื้อนไปเรื่อยๆ ถามว่าผมรู้วิธีทำได้ยังไงนะเหรอครับ พอรู้ว่าเป็นโอเมก้าแม่ก็สอนงานบ้านงานเรือนผมทุกอย่างผมเลยทำได้หมด

“หนูไคล์”

“คะ..ครับคุณแม่” ผมรีบวางกรรไกรแล้วลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่างระหงของคุณแม่ กำลังเดินเข้ามาในสวน คุณแม่เดินเข้ามานั่งโดยมาคุณแม่บ้านประคองมา

“กำลังทำอะไรอยู่” น้ำเสียงราบเรียบไม่ได้แสดงถึงความไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ให้ความสนิทสนมทำให้ผมรู้สึกเกร็ง

“กำลังเย็บผ้ากันเปื้อนครับ” นัยน์ตาสีฟ้าโศกเหลือบมองผ้าที่ตัดไว้แล้วถอนหายใจ ท่าทางเหม่อลอยและเศร้าโศกจนรู้สึกอึดอัด

“หากว่าโนเอลไม่ยอมรับหนู แม่คงต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต การเป็นโอเมก้าก็แย่แล้วแต่สิ่งที่โอเมก้าหวาดกลัวที่สุดคือการถูกทอดทิ้ง” คุณแม่เว้นวรรคไปชั่วครู่ท่าทางเหมือนจมอยู่ในความทรงจำ ใช่สิ่งพูดมามันเป็นสิ่งที่เขากลัว โอเมก้าเมื่อถูกกัดแล้วชีวิตก็ผูกติดกับคู่ชีวิตจากที่อ่อนแอยิ่งอ่อนแอกว่าเดิม ทั้งร่างกายและจิตใจ “ทั้งแม่และยายต่างเป็นโอเมก้าที่ถูกทอดทิ้ง” สิ่งที่ได้ยินทำให้ผมตกใจเพราะไม่คิดว่าท่านประธานผู้กุมอำนาจบริษัทมากมายในเครือและธุรกิจต่างๆ เป็นโอเมก้า

“ทั้งแม่และยายต่างเจ็บปวดกับการที่ถูกทิ้ง แม่ไม่ได้เข้มแข็งเหมือนยายชีวิตตอนนั้นมันน่ากลัวมาก” เพราะเห็นท่าทางเศร้าๆ ของคุณแม่เลยขยับเข้าไปชิดแล้วกุมมือผอมเรียวไว้

“พ่อของโนเอลเขาเป็นอัลฟ่าที่ดูดีเชียวล่ะจ๊ะ ครั้งแรกที่เจอกันแม่ก็รู้เลยว่าคนคนนี้คือคนที่แม่จะฝากทั้งชีวิต แรกๆ มันเหมือนดีทุกอย่าง.....เหมือนฝันเลยล่ะ แต่สุดท้ายก็ต้องตื่นจากฝันเพราะเขาไม่คิดจะจริงจังแม้จะเกิดการกัดแล้วแต่เขาก็ทิ้งแม่ไป โชคดีที่โนเอลเกิดมาอย่างปลอดภัยแต่มันก็แลกมาด้วยอะไรหลายๆ อย่าง” ผมไม่เคยรู้เลยว่าครอบครัวของโนเอลจะเจอเรื่องราวแบบนี้ การให้กำเนิดลูกโดยไม่มีอัลฟ่าคู่มันน่ากลัวขนาดไหนผมเข้าใจดี ผมลูบมือคุณแม่เบาๆ เพราะตอนนี้คุณแม่ร้องไห้ถ้าหากโนเอลไม่ยอมรับตัวผมแล้วล่ะก็ผมก็คงมีชะตากรรมไม่ต่างกัน

“ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วครับคุณแม่ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะครับ”

“จ๊ะ” ดวงตาสีฟ้าหม่นดูจะทอประกายจ้าขึ้นมาเพียงชั่วครู่หนึ่งแล้วหันมาถามเรื่องเจ้าตัวแสบผมเลยถามเรื่องที่โนเอลไม่เคยพูด

“ตอนพี่โนเอลเกิดเป็นยังไงบ้างครับ”

“ตัวโตทีเดียวล่ะ ได้พ่อเขามาทุกอย่างยกเว้นดวงตาที่ได้จากทางแม่ ตอนเกิดไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้งจนแม่แปลกใจรู้ไหมนิสัยเขาเคยเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้นไม่เคยเปลี่ยนเลยล่ะ” แสดงว่าเป็นคนนิสัยแบบนี้ตั้งแต่เด็กสินะ หลังจากนั้นคุณแม่ก็เล่าเรื่องวีรกรรมแสบๆ ของโนเอลให้ผมฟังหลายเรื่องผมก็ไม่คิดว่าคนตัวสูงจะทำ

อย่างเช่นการเข้าครัวครั้งแรกและครั้งเดียว เพราะทำครัวไฟไหม้

การโดนพี่ไฮด์แกล้งโดยปล่อยให้ค้างเติ่งอยู่บนต้นไม้ข้ามคืน (อันนี้คุณแม่บอกเป็นการเอาคืนของพี่ไฮด์ที่โดนขังในห้องใต้หลังคา)

“เผาอะไรผมอยู่ครับ” ผมไม่แปลกใจที่พี่โนเอลมายืนอยู่ด้านหลังเพราะได้กลิ่นมาตั้งนานแล้ว มีเพียงคุณแม่ที่ดูจะตกใจแล้วก็หันมาค้อนผม

“ทำไมกลับมาเร็วครับ” เพราะตอนนี้มันแค่ตอนบ่ายเอง หันไปถามพี่โนเอลที่เดินมานั่งข้างๆ แล้วโอบผมเอวผมรั้งให้เข้าไปใกล้ อย่าบอกนะว่าหวงกระทั่งคุณแม่ซึ่งผมก็เดาไม่ผิด

“พี่เป็นห่วงแล้วคุยอะไรอยู่ครับ”

“คุณแม่เล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆ พี่เป็นยังไง”

“คิกๆ แม่ไม่กวนแล้วจ๊ะ แม่ขึ้นไปพักก่อนนะ”

“ครับ” คุณแม่ลุกขึ้นพอดีคุณแม่บ้านก็เดินมาพยุงเดินเข้าบ้าน พออยู่กันสองคนผมก็ขยับเข้าไปพิงร่างสูงเต็มตัวอย่างที่ชอบทำ

“ทำงานเหนื่อยไหมครับ”

“หึๆ ไม่เหนื่อยหรอกแต่น่ารำคาญ” น้ำเสียงทุ้มเจืออารมณ์หงุดหงิดคงจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับการประชุมวันนี้ ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งแม้จะขยับลำบากเพราะท้องนูนแต่ผมก็โอบแขนรอบเอวหนาลูบแผ่นหลังกว้างๆ นั่นเบาๆ

“ไม่หงุดหงิดนะครับแดดดี้”

“ไม่หงุดหงิดแล้วเด็กดี พี่มีเรื่องจะคุยกับเรา” ผมขยับมานั่งดีๆ รอฟังว่าพี่โนเอลจะพูดอะไร “ย้ายมาอยู่ที่เถอะนะ”

“แล้วบ้านผมล่ะ”

“ให้ไฮด์กับธารอยู่ก็ได้ พี่ไม่อยากให้เราอยู่บ้านคนเดียว อยู่นี่พี่ก็ยังวางใจเพราะมีคนอยู่ด้วย” แม้จะห่วงบ้านแต่ถ้ามีพี่โนเอลกับลูกที่ไหนก็คือบ้านของผมจริงอย่างที่พี่บอกอยู่ที่นี่จะสะดวกหลายๆ อย่าง

“ครับ ผมจะอยู่ที่นี่”

“เด็กดี” มือหนายกขึ้นลูบผมเบาๆ พี่โนเอลโอบเอวให้นั่งพิงมือยาวเอื้อมไปหยิบตระกล้ามาวางตรงหน้าให้ผมทำงานเย็บผ้ากันเปื้อนต่อบรรยากาศเงียบสงบนาน จนผมเย็บผ้ากันเปื้อนได้สามสี่ผืนถึงได้หยุดเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ ที่นั่งไถมือถือ

“น่ารักไหมครับ”

“หึๆ เข้าบ้านกันดีกว่า” ผมยู่ปากขัดใจแต่คนที่เป็นเบาะก็ยังไม่สนใจพยุงผมเดินเข้าบ้านส่วนข้าวของก็มีแม่บ้านมาเก็บเข้าไปให้

“เจ้าแสบดื้อหรือเปล่า”

“ไม่ครับ ..พี่โนเอลวันนี้ลูกไม่ดิ้น!!” ผมกำต้นแขนแน่นแกร่งแน่นเพราะมัวคุยและจดจ่อกับเรื่องร่างสูงทำให้เขาละเลยลูก

“ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวพี่ให้ลุงหมอมาตรวจ....โทรหาลุงหมอ...ขึ้นไปรอลุงหมอด้านบนเถอะ” ผมรู้สึกกลัวถ้าผมสังเกตคงรู้ได้เร็วกว่านี้เอนหลังนอนบนเตียงโดยมีร่างสูงนั่งกุมมืออยู่ไม่ห่างไม่นานลุงหมอก็เดินเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาลกับเครื่องมือ

“ลุงหมอครับลูกผม” ผมแทบจะร้องไห้เมื่อคิดว่าลูกจะเป็นอะไร

“ไม่ต้องกังวลให้ลุงดูก่อนนะ” ลุงหมอนั่งลงข้างๆ เลิกเสื้อขึ้นพยาบาลก็ส่งสายรัดสีดำพร้อมกับเครื่องมือลุงหมอทาเจลลงที่หน้าท้องแล้ววางเครื่องอัลตราซาวด์ขนาดเล็กลงพร้อมกับเครื่องรัดที่วัดจังหวะการเต้นของเจ้าตัวแสบ

“ดูท่าเจ้าหลานตัวแสบจะขี้เซานะ ทุกอย่างปกติดีเหมือนว่าจะหลับวันนี้ไม่ดิ้นเลยเหรอ”

“ไม่เลยครับลุงหมอ”

“อืม ไม่เป็นไรหลานแค่ขี้เซาไปหน่อย”

“ครับ” พอได้ยินคำยืนยันจากลุงหมอผมก็ค่อยวางใจก่อนที่พี่โนเอลจะออกไปส่งลุงหมอ ผมลูบที่ท้องเบาๆ

“อย่าขี้เซานักสิตัวแสบ” แม้จะมีรอยยิ้มแต่ความรู้สึกกังวลที่ยังอยู่มันคืออะไรกัน

+++++++++++++++++++++++

นอกประตูบานหนาไม่ได้มีรอยยิ้มบนใบหน้ามีเพียงสีหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มสองวัย สิ่งที่บอกคนท้องนั้นไม่ได้เป็นความจริงเลยสักนิด

“เกิดอะไรขึ้นครับลุงหมอ”

“ลุงอยากให้เราสังเกตท้องของไคล์ด้วยนะ ลุงให้ยาทานแล้วถ้าเจ้าตัวเล็กยังไม่ดิ้นให้เรียกลุงทันทีคืนนี้ลุงจะพักที่นี่”

“มันร้ายแรงมากเหรอครับ” เมื่อได้ยินความจริงโนเอลรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแทบถล่มถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกและไคล์เขาคง..ทนไม่ไหว

“ลุงก็คิดไว้แล้วว่าไคล์จะมีอาการแบบนี้ เพราะตอนความเครียดและตอนตั้งท้องแรกๆ ก็มีอาการเสี่ยงแล้ว แต่อาการของน้องยังดีกว่าอาการของแม่เราตอนท้อง เข้าไปอยู่กับน้องดีกว่านะ อย่าพึ่งทำให้น้องเครียดนะ” ลุงหมอเดินจากไปแล้ว เหลือเพียงร่างสูงที่ต้องปรับสีหน้าจะทำให้คนท้องคิดมากไม่ได้
++++++++++++++++++++++++++++++++

ตัดฉับ 

ฮ่าๆๆ ช่วงนี้ก็จะเอื่อยๆหน่อยนะคะ น้องจะน่ารักไปไหน บีบน้อง

จริงๆว่าจะลงตั้งแต่เมื่อวานแต่มีเหตุการณ์ให้เฟลเลยเขียนต่อจนจบตอนไม่ได้

อ่านแล้วเป็นอย่างไรอย่าลืมบอกกันนะ 

กดถูกใจ ติดตามให้เราด้วยเน้อออออ

ขอบคุณค่ะ 
sailom_orn ฮ่าๆๆ ตระกูลนี้จะล่มไหม
 tasteurr  ตอนนี้แค่เอ็นดูเฉยๆค่ะ
miikii คุณแม่เราน่าสงสารค่ะ
 หลานเทียน  อีกหน่อยเลขาคงยึดตำแหน่งแล้วค่ะ
 mild-dy  :mew1:
azure ขึ้นชื่อว่าแม่สามีก็นะคะ

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #98 เมื่อ14-01-2019 16:26:29 »

ลูกของทั้งสองต้องปลอดภัยไม่อยากอ่านไปแล้วร้องไห้เลยชอบนิยายทีมีเด็กๆ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3087
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-6
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #99 เมื่อ14-01-2019 21:10:20 »

 :monkeysad:

+1

 :L2: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
« ตอบ #99 เมื่อ: 14-01-2019 21:10:20 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #100 เมื่อ14-01-2019 22:00:55 »

ทำใจให้สบายๆนะ อย่างเครียดเดี๋ยวกระทบถึงลูก :กอด1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #101 เมื่อ15-01-2019 00:38:06 »

คุณแม่ดูมีอไรในใจ
อย่าเป็นอะไรไปนะไคล์  :hao5:

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #102 เมื่อ15-01-2019 09:15:40 »

ไม่นะ ตัวเล็กต้องไม่เป็นอะไรนะลูก

ออฟไลน์ หลานเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #103 เมื่อ15-01-2019 12:44:55 »

คราวนี้โนเอลได้ติดหนูไคล์หนึบแน่ ๆ /ตัวจิ๋วอย่าเป็นอะไรนะ :hao5:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #104 เมื่อ15-01-2019 19:29:12 »

เด็กๆต้องปลอดภัย

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #105 เมื่อ16-01-2019 00:14:10 »

น้องไคล์อย่าเครียดเลยนะ ลูกต้องปลอดภัยแน่นอน

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +199/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #106 เมื่อ17-01-2019 10:53:05 »

ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 10 14/1/2562
«ตอบ #107 เมื่อ21-01-2019 01:16:45 »

อย่าใจร้ายกับน้องเลยนะคะ  :ling3:

 :pig4:

ออนไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
11

โนเอลเดินกลับเข้าห้องมาพร้อมกับการปรับอารมณ์และสีหน้า มองคู่ของตัวเองที่หลับไปแล้วเขาไม่ขออะไรมากขอเพียงทั้งไคล์และเจ้าตัวแสบปลอดภัยก็พอ พอที่จะรู้สาเหตุที่น้องเป็นอย่างนี้ มันเป็นเพราะเขาเองที่ทำให้น้องต้องเครียดตั้งแต่ตอนต้น ขยับเข้าไปโอบกอดร่างคุณแม่เข้ามาในอ้อมกอดเขาจะปกป้อง

โชคดีที่ไม่มีอาการอะไรแถมเจ้าตัวแสบก็ดิ้นเบาๆ ตั้งแต่เช้ามืดคงจะรู้ตัวว่าทำให้ทั้งพ่อและแม่ต่างกังวลเลยดิ้นตั้งแต่เช้าแต่ผมก็ยังไม่วางใจหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเขาก็ขึ้นไปขอท่านยายหยุดงานแล้วเล่าอาการของน้องให้ฟัง ซึ่งท่านยายก็อนุญาตให้เขาหยุดงานจนกว่าไคล์จะคลอด

“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอครับ”

“พี่จะอยู่กับเรา” แม้ว่าหลังจากน้องคลอดเขาคงต้องวุ่นวายแน่ๆ เพราะงานที่เขาต้องรับผิดชอบคงต้องกลับไปทำหลังน้องคลอด โอเมก้าตัวน้อยยิ้มกว้างเมื่อได้ยินว่าจะได้อยู่ด้วยไคล์ก็ขยับไปกอดเอวหนาเพราะรับรู้ถึงอาการไม่ปกติของตัวเองทำให้เขากังวลพอได้ยินว่าจะอยู่เขาก็ห้ามรอยยิ้มตัวเองไม่ได้เลย

ตลอดทั้งวันโนเอลก็ไม่ยอมห่างจากข้างกายโอเมก้าน้อยทั้งคอยอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ช่วงมื้อกลางวันก็นั่งทานด้วยกันที่สวนตอนบ่ายก็ไปปูเสือนอนพักใต้ร่มต้นไม้ใหญ่ร่างสูงนั่งอ่านหนังสือโดยมีร่าเล็กนอนหนุนตักหลับกลางวันทั้งแม่ทั้งลูก แม้จะมีเพียงความเงียบแต่ภาพที่เห็นก็ชวนให้ทุกคนในบ้านต้องแอบยิ้ม ไม่ต่างกับอัลฟ่าชั้นสูงที่ไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบนี้นั่งเล่นแบบนี้ตลอดชีวิตเขาถูกเลี้ยงมาด้วยมือท่านยายเพราะคุณแม่สุขภาพไม่แข็งแรงบวกกับสุขภาพจิตที่ไม่สู้ดีนั่นทำให้เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ได้เลยมีตอนโตขึ้นมาถึงได้อยู่ด้วยกัน ชีวิตของเขาถูกลิขิตมาเป็นอัลฟ่าชั้นสูงนั่นยิ่งทำให้เขาไม่สนใจแล้วไม่แคร์กับอะไรใช้ชีวิตอย่างอู้ฟู้และเขาก็ไม่คิดว่ามันผิดอะไร จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์คืนนั้นที่พลิกชีวิตของเขาไปตลอดกาล ดวงตาคมก้มมองร่างเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่บนตักจากที่เคยผอมบางแต่เมื่อตกลงไปอยู่ด้วยกันเขาก็บังคับให้น้องทานมื้อหนึ่งข้าวต้องหมดจานพยายามหาของที่น้องชอบมาให้ทานประจำแม้บางอย่างเขาจะไม่เคยทานเลยก็ตาม แก้มที่เคยซูบตอนนี้กลับนุ่มเต็มไม้เต็มมือและแดงระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี

“งือ”

“ตื่นแล้วเหรอ”

“เจ้าตัวแสบดิ้นใหญ่เลยครับ” คงเป็นเพราะเจ้าตัวแสบดิ้นน้องเลยตื่นขึ้นมา เลยเอื้อมมือไปวางที่หน้าท้องนูนใหญ่ สัมผัสได้ถึงแรงดิ้นของเจ้าตัวแสบ

“ดื้อ...ดื้อทั้งแม่และลูก” ก้มลงไปพูดกับน้องที่พอได้ยินก็ทำปากยู่จนอดใจไม่ไหวกดจูบริมฝีปากยู่น่ารักๆ นั่นไปหนึ่งที และก็เห็นผลทันทีเมื่อแก้มป่องๆ นั่นแดงก่ำน่ากินเหมือนสตอเบอรี่ จนอดใจไม่ไหวก้มลงไปฟัดแก้มนิ่มที่เขาขุนมาอย่างดี

“อ๊า...พี่พอแล้วแก้มผมช้ำหมดแล้ว” เด็กดื้อรีบยกมือมากันพร้อมกับร้องลั่นดวงตากลมโตนั่นที่มองมาทำให้เรียวปากหยักยกยิ้ม

“ก็พี่ชอบแก้มเรา”

“ชอบแค่แก้มผมเหรอ” ให้ตายเถอะถ้าไม่ติดว่ามีเจ้าตัวแสบ......จะฟัดให้ยับ ดวงตาคมก้มลงมองคู่แห่งโชคชะตาที่ยกมือปิดแก้มป่องด้วยสายตาลึกล้ำ

“ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตพี่” พอได้ยินคำพูดของเขาน้องก็ทำตาโตแล้วยกยิ้มกว้างพลิกตัวซุกหน้ากับหน้าท้องเขาซะอย่างนั้น จะเขินอะไรกันนักหนา

“หึๆ” เพราะดูท่าเจ้าตัวจะเขินจนจะหลับหนีเลยและเขาก็ไม่คิดที่จะเปิดโปงปล่อยให้น้องซุกอยู่อย่างนั้นไม่นานก็หลับไปจริงๆ อีกครั้ง และตื่นขึ้นมาตอนเย็น

“ปวดหัวไหม”

“ไม่ครับ ช่วงนี้ผมง่วงบ่อยมากเลย” ยกมือขึ้นลูบผมที่ชี้โด่เด่ไม่เป็นทรงให้เข้าที่แล้วค่อยประคองให้น้องลุกขึ้นเดินเข้าบ้านที่กำลังตั้งโต๊ะกันอยู่ วันนี้ทั้งคุณแม่และท่านยายต่างไม่ลงมาทานมื้อเย็นด้วย พอทานมื้อเย็นเสร็จก็พาน้องไปเดินเล่นเบาๆ เพื่อเป็นการออกกำลังกายเบาๆ สักครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยพาขึ้นห้อง เพราะลุงหมอบอกแล้วว่าให้สังเกตอาการน้องยังไงบ้าง

ช่วงเวลาวิตกกังวลของผมก็ผ่านพ้นไปเมื่อทั้งน้องและเจ้าตัวแสบต่างแข็งแรงจนกระทั่งใกล้ถึงวันคลอด ตอนนี้ผมกับน้องย้ายมานอนที่โรงพยาบาลในห้องพิเศษที่เขาจองไว้ และดูคุณแม่ตัวเล็กจะตื่นเต้นยิ่งกว่าใครอื่น ลุงหมอแวะเข้ามาตรวจดูทั้งเอาเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ มาตรวจ

“ใกล้แล้วล่ะ ดูจากแรงบีบตอนนี้ดูท่าเจ้าตัวแสบคงจะอยากออกมาจะแย่แล้ว”

“จะมีอันตรายไหมครับ” หันไปถามลุงหมอ เอื้อมมือไปกุมมือเล็กไว้แน่นยิ่งใกล้เวลาทั้งผมและน้องต่างกลัวไปหมดทุกอย่าง

“ไม่ต้องห่วงนั่นก็เป็นหลานลุงเหมือนกัน” ลุงหมอตบบ่าให้คำยืนยันแล้วขอตัวไปเตรียมห้องคลอดผมนั่งลงข้างๆ น้องที่ตอนนี้หน้าฝากเนียนเต็มไปด้วยเหงื่อ

“พี่โนเอล..ผมเจ็บ”

“ไม่เป็นไรครับเด็กดี พี่จะอยู่ด้วย” มือที่กุมกันไว้ถูกบีบแน่นน้องกัดริมฝีปากจนผมกลัวว่ามันจะเป็นแผล เสียงเตือนดังขึ้นจากสายรัดที่ติดอยู่ไม่นานพยาบาลก็รีบปรีเข้ามาตรวจดู

“จะพาไปห้องคลอดนะคะ คุณพ่อตามเข้าไปด้วยนะคะ” พยาบาลเข็นเตียงออกไปที่ห้องคลอดโดยที่ผมรีบเดินข้างๆ มือที่กุมกันไว้ยิ่งบีบแน่น

“อือ..โอ๊ย..” ยิ่งได้ยินเสียงร้องที่น้องกลั้นไม่ไหวยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด จนกระทั่งถึงห้องคลอดลุงหมอเตรียมการไว้เรียบร้อยผมถูกแยกให้ออกไปเพื่อทำการแต่งตัวในชุดฆ่าเชื้อแล้วกลับเข้ามา น้องก็โดนบล็อกหลังเรียบร้อยแล้ว ผมรีบปรี่เข้าไปคว้ามือน้องมากุมไว้ดวงตาคู่สวยมีน้ำใสเอ่อคลออยู่ตลอด เขาทำได้แต่กุมมือน้องคอยกระชิบคำปลอบใจให้น้องตลอดการผ่าคลอด

“ไม่เป็นไรนะพี่อยู่ตรงนี้แล้ว” ผมคอยลูบหัวลูบแก้มปลอบจนกระทั่งได้ยินเสียงร้องไห้จ้าดังขึ้น

“คลอดตอนสองทุ่มสิบนาที เป็นลูกชายแข็งแรกดีเชียวล่ะ” พอได้ยินลุงหมอบอกน้องก็ร้องไห้ออกมาไม่ต่างกันความรู้สึกตื้นตันที่จุกอยู่นี้ทำให้เขาพูดไม่ออก ไม่นานพยาบาลที่เช็ดตัวเจ้าตัวแสบก็อุ้มมาให้ ผมรับเด็กน้อยมาอุ้มอย่างเก้ๆ กังๆ ค่อยๆ ขยับหันลูกไปให้น้องดูด้วย

“ดูสิ ตาเหมือนไคล์เลย”

“น่ารักครับ” น้องยกนิ้วขึ้นลูบแก้มเด็กน้อยในอ้อมแขนแล้วค่อยๆ หลับตาลง พยาบาลมารับตัวลูกไปส่วนผมก็ถูกให้ออกไปรอน้องที่ห้องพัก

“น้องเป็นไงบ้าง”

“ปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก” ผมตอบไฮด์ที่พอเห็นผมก็ตรงเข้ามาถามทันที ในห้องตอนนี้เต็มไปด้วยคนในครอบครัวรวมทั้งธารที่นั่งคุยกับท่านยายที่โซฟา

“เราคิดชื่อลูกไว้หรือยัง”

“ผมอยากให้น้องตั้งครับ” เพราะความลำบากตลอดการตั้งท้องและก็คิดว่าน้องตั้งคงดีกว่า คุณแม่พยักหน้าไม่นานพยาบาลก็เข็นคุณแม่ที่ยังหลับสนิทเข้ามา

“เดี๋ยวคุณหนูน้อยพรุ่งนี้ถึงจะได้เจอนะคะ” ผมพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ กุมมือเล็กไว้เบาๆ

“พี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่”

“พักบ้างนะ ยายกลับก่อนแล้ว” ทุกคนเดินมาตบบ่าแล้วเดินออกไปเหลือเพียงผมกับน้อง แก้มที่เคยแดงระเรือตอนนี้ขาวซีด

“ขอบคุณ ขอบคุณมานะ” ผมเฝ้าอยู่ไม่นานก็ง่วงเลยเอนตัวหลับที่โซฟา วันนี้เป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตเขา ร่างสูงหลับไปด้วยรอยยิ้ม



+++++++++++++++



“อ๊ะ” ผมรู้สึกตัวขึ้นมาเพราะขยับเลยทำให้ปวดแผลเลยตื่นขึ้นมา ดวงตากลมกระพริบเบาๆ ความรู้สึกปวดหนึบที่หน้าท้องทำให้ผมน้ำตาคลอ

“เกิดอะไรเจ็บแผลเหรอ” คนที่เดินออกมาจากห้องน้ำรีบเดินเข้ามาถามทันที

“พี่โนเอล ลูกละครับ” พอเห็นหน้าผมก็ถามหาเจ้าตัวแสบทันที พี่โนเอลยกมือขึ้นลูบผมเบาๆ ก่อนที่จะพูดปลอบ

“อีกเดี๋ยวพยาบาลก็เอาลูกเข้ามา”

“ครับ ผมอยากเจอลูก”

“เดี๋ยวก็มาครับเด็กดี” ผมพยักหน้ารับ ปล่อยให้พี่โนเอลเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาแถมยังเช็ดตัวให้อีก ตอนเช็ดตัวผมแทบจะมุดหน้าลงกับหมอน อยากจะเอ่ยห้ามแต่เมื่อเห็นแววตาที่มองแผลที่ท้องผมก็ไม่พูดอะไรออกไปปล่อยให้พี่โนเอลทำตามใจ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูเบาๆ สองครั้งแล้วประตูก็เปิดออกรถเข็นที่มีเด็กน้อยกำลังแกว่งแขนกลางอากาศไปมา เมื่อเข็นเข้ามาใกล้ผมก็เห็นเจ้าตัวแสบแก้มยุ้ยที่ใช้มือป้อมๆ โบกไปมา ดวงตากลมกวาดมองรอบๆ

“คุณแม่อุ้มเลยไหมคะ” ผมรีบพยักหน้าทันที พี่โนเอลขยับเตียงให้ขึ้นมาอีกนิด พยาบาลอุ้มเจ้าตัวแสบขึ้นมาส่งให้ผม แม้จะรู้สึกเจ็บแผลแต่เมื่อได้โอบอุ้มร่างป้อมของลูกชายตัวน้อยที่พออยู่ในอ้อมแขนเขาก็ชูมือยิ้มร่าออกมา ให้ตายเถอะผมแทบกลั้นน้ำตาไม่ไหว

“คุณแม่จะให้เรียกน้องว่าอะไรคะ” เอ๋...ยังไม่ตั้งชื่อหรอกเหรอ ผมหันไปมองร่างสูงที่มองลูกอยู่พอเห็นเขาหันไปมองพี่โนเอลก็ยิ้ม

“พี่อยากให้เราตั้งชื่อลูก” ผมยิ้มกว้างขอบคุณพี่โนเอล

“ชื่อคีธ เนาะเจ้าตัวแสบ” เจ้าตัวแสบยิ้มร่าบ่งบอกว่าชอบอกชอบใจ “พี่โนเอลว่าดีไหมครับ” หันไปถามร่างสูงที่คอยเอานิ้วมือมาให้คีธกำ

“ดีสิ เราตั้งว่ายังไงก็ดีทั้งนั้น” ใครเอาอะไรให้พี่โนเอลทานเนี้ยปากหวานจริงๆ พยาบาลมองยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินเข้ามาอุ้มคีธไปวางที่เบาะเหมือนเดิม คีธดูเหมือนไม่พอใจที่จู่ก็ถูกแยกจากไออุ่นร้องไห้จ้าจนต้องให้อุ้มมาวางบนเตียงคนป่วยข้างๆ ผมถึงยอมหยุด

ตัวแสบเอ้ย

“คุณแม่จะลองให้นมน้องไหมคะ เห็นอาจารย์หมอบอกว่าคุณแม่น่าจะมีนมให้น้อง”

“ลองก็ได้ครับ”

“งั้นคุณพ่อช่วยคุณแม่ประคองน้องนะคะ” ให้ตายเถอะผมรู้อายคุณพยาบาลมากจริงๆ พี่โนเอลก็รีบปีนขึ้นเตียงขึ้นซ้อนด้านหลังเอื้อมมือมาช่วยประคองร่างป้อมที่ดูชอบใจเมื่อถูกอุ้ม เมื่ออยู่ในท่าทางที่ถูกต้องพยาบาลก็แนะนำก่อนที่จะปล่อยให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ช่วยกันดูแลลูก ขั้นตอนต่อมาที่พยาบาลบอกทำให้ผมต้องก้มหน้าลง มือดึงเชือกออกเผยให้เห็นแผ่นอกขาวที่มีเม็ดทับทิมประดับอยู่ที่ตอนนี้นูนขึ้นเล็กน้อย พอผมประคองให้คีธเอาปากมาใกล้หน้าอกเจ้าตัวแสบก็เหมือนจะรู้ตัวอ้าปากดูดนมด้วยความหิว

“อ๊ะ”

“เป็นอะไรเหรอ” เสียงทุ้มกระซิบถามที่ข้างหูพอหันไปมองก็ต้องผงะเมื่อพี่โนเอลวางคางที่ไหล่เขาก้มลงดูลูกที่กำลังดูดนมเขาอยู่ งือออทำไมผมรู้สึกหน้าร้อนๆ

“น้องคีธดูดแรงไปนะครับผมยังไม่ชิน” ไม่กล้าหันไปมองใบหน้าคมที่ผมรู้สึกได้เลยว่ายังคงมองเจ้าตัวแสบอยู่

“เอนหลังพิงพี่เลยเราจะได้ไม่เจ็บแผล พี่จะประคองให้เอง” ผมยกยิ้มกว้างกับความเอาใจใส่นั่งพิงอยู่นานเจ้าตัวแสบก็คงจะอิ่มปล่อยผมแล้วยิ้มกว้าง พี่โนเอลเอาหมอนมาหนุนหลังแล้วลงจากเตียงอุ้มคีธออกจากอกพอกินอิ่มคีธก็ดูเหมือนจะอารมณ์ดีปล่อยให้ผมจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พอดีกับนางพยาบาลเดินเข้ามา

“ทานเสร็จแล้วเหรอคะ คุณพ่ออุ้มน้องพาดบ่าด้วยนะคะ” ผมหลุดยิ้มขำเมื่อเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของพี่โนเอลตบหลังเบาๆ เจ้าตัวแสบก็เรอเสียงดัง พอเอาวางลงบนเบาะพยาบาลก็บอกว่าถ้ามีอะไรให้กดปุ่มเรียกได้เลย พอกินอิ่มเจ้าตัวแสบก็ดูทำท่าจะหลับ ไม่นานก็หลับตาพริ้ม

“พี่โนเอลห่มผ้าให้คีธด้วยครับ” เพราะขยับตัวมากไปผมเลยรู้สึกปวดแผล พี่โนเอลหลังจากที่ดูแลคีธก็หันมาถามผมว่าหิวรึยังเพราะมัวแต่ดูลูกต่างคนก็ต่างลืมไปว่ายังไม่ได้ทานข้าว

“พี่มาและ...ฟุบ” ยังไม่ทันที่พี่ไฮด์พูดจบหมอนใบเล็กที่อยู่บนเตียงก็ไปอยู่บนหน้าหล่อๆ นั่นแล้ว พอกำลังจะโวยวาย พี่โนเอลก็ทำหน้าเข้มแล้วชี้หน้าทันที พี่ไฮด์เห็นรถเข็นเด็กก็ยกมือปิดปากแล้วรีบเดินจูงมือพี่ธารเข้ามาดูหลาน

“น่ารักวะ ดีแล้วที่ไม่เหมือนแกไอ้โนเอล”

“นั่นลูกฉันไหมก็ต้องเหมือนฉันสิ” ผมยิ้มกับท่าทางเถียงกันแบบเด็กๆ ของสองพี่น้อง ใจจริงอยากจะขำแต่กลัวว่าเจ็บแผล พี่ธารไม่ได้ไปมุงดูหลานแต่เดินมาหาผม

“เจ็บแผลมากไหม พี่ทำซุปมาให้ ครูแอนฝากมาบอกว่าเดี๋ยวจะมาเยี่ยมนะเพราะตอนนี้กำลังติดคุยกับผู้ปกครองอยู่” กลิ่นหอมของซุปลอยเรียกน้ำย่อยผมได้ทันที

“เจ็บไม่มากครับ ผมหิวพอดีเลยครับพี่ธาร” พี่ธารเลยเดินไปเลื่อนโต๊ะมาแล้ววางปิ่นโตเถาใหญ่ ยังไม่ทันที่จะเปิดประตูห้องก็แง้มเข้ามาคุณยายกับคุณแม่เดินเข้ามาพร้อมกับคุณแม่บ้าน

“ไหนเหลนยาย” คุณยายจูงมือคุณแม่ไปดูน้องคีธ คุณแม่บ้านก็เอาปิ่นโตมาวางเพิ่มอีกเถา ผมเลยยกมือกวักพี่โนเอลที่มองหน้าผมอยู่แม้จะคุยกับคุณยายคุณแม่

“มาทานข้าวกันครับ”

“อืมให้พี่ป้อนดีกว่า” พี่โนเอลเดินมาเปิดปิ่นโตออกที่ละชั้นแล้วตักซุปคอยป้อนผมช้อนสลับกับทานเอง เป็นภาพที่ขัดกับลุคจริงๆ

“จ่ำม่ำนะคะ อ่ะ นี่ของขวัญนะเจ้าคีธ” คุณยายใส่กำไลข้อเท้าให้กับคีธที่ยังหลับอยู่

“โนเอลจะกลับไปพักที่บ้านก่อนไหม ยายจะให้แม่บ้านอยู่กับน้อง”

“ไม่เป็นไรครับผมจะอยู่กับน้อง” พี่โนเอลปฏิเสธทันที แต่ผมรีบพูดแย้ง

“กลับไปพักที่บ้านดีๆ เถอะครับ ผมอยู่ได้นะพี่ดูเหนื่อยๆ”

“ไม่เป็นไรครับ” ชอบว่าผมดื้อแต่ตอนนี้คนตัวสูงดื้อกว่าผมแล้วครับ

“ดื้อ กลับไปพักเถอะครับผมเป็นห่วง” พอผมอ้อนพี่โนเอลเลยยอมพยักหน้ายอมที่จะกลับไปพักที่บ้านดีๆ คุณแม่ก็เดินเข้ามากุมมือผมแล้วสวมกำไลเงินที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจงสวยงาม จนผมไม่อยากจะเดาราคาเลย

“ขอบคุณนะจ๊ะ” รอยยิ้มใจดีตรงหน้าทำให้ผมยิ้มตาม ทุกคนอวยพรให้คีธกับผมแล้วก็พากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ พี่โนเอลกำชับผมหลายค่อยกลับบ้านไปพร้อมกับคุณแม่และคุณยาย ผมเอนตัวลงนอนโดยมีคุณแม่บ้านประคองแม้จะดูแปลกๆ ที่ไม่มีพี่โนเอลอยู่ข้างๆ แต่ผมทนได้ เพราะไม่อยากให้ร่างสูงเหนื่อยเกินไป ดวงตากลมมองไปยังเด็กน้อยที่ยังนอนหลับบนกระบะ

ขอบคุณที่คลอดออกมาอย่างแข็งแรง

++++++++++++++++++++++++++++++++

หลานคลอดแล้วจ้าาาาาา  //จุดพลุต้อนรับ 

เอามาลงให้ก่อน 50 เปอร์ ตอนนี้เรากำลังเจอปัญหาเบื่อ 

เบื่อทุกส่ิงอย่าง น่ารำคาญตัวเองหนักมาก 555

และระหว่างนี้ก็เกิดพล็อตอีกล้านแปด //มองไหดอง

ฮ่าๆๆ หลังจากนี้จะกลับไปสลับกันสามเรื่องเหมือนเดิมนะคะ หลังจากจบทั้งสามเรื่อง

มีสามทางเลือ่กให้เขียนต่อ ฮ่าๆๆ มีแนวแอบรักหนึ่ง หน่วงๆอีกหนึ่ง แบบเทพนิยายอีกหนึ่ง(ปล.ตัวละครเอกเป็นนายเงือก) โปรดปลุกให้เราตื่นจากฝันทีฮ่าๆๆ 

อ่านแล้วเป็นไงอย่าลืมบอกเรานะ 

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะคะ

Chompoo reangkarn โอ๋ๆ นิยายเราไม่ดราม่าค่าาา หลานคลอดแล้ว ขอของรับขวัญหลานค่ะ ฮ่าๆๆๆ
Billie :L2: :L2:
JokerGirl หลานเราเป็นเด็กแสบค่ะ
 miikii คุณแม่เราโดนทำร้ายจิตใจจากอัลฟ่ามาค่ะ //ซับน้ำตา
Noname_memi หลานเราแข็งแรงดีค่ะ
หลานเทียน สองคนนี้ห่างกันไม่ได้ค่ะ 555
 kawisara  เจ้าตัวแสบแข็งแรงดี๊ด้าดีค่ะฮ่าๆๆ
PrimYJ รับขวัญหลานด้วยค่ะฮ่าๆๆ
กาแฟมั้ยฮะจ้าว ขอบคุณนะคะ
tasteurr เรารักน้องงงงงง

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
น้องคีธมาแบบไม่ทันตั้งตัว  :m1:
อย่างนี้พี่ไฮด์จะช้าไม่ได้แล้วนะ

 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Hide love : ซ่อนรัก (omegaverse) บท 11 50 เปอร์ 23/1/2562
« ตอบ #109 เมื่อ: 23-01-2019 18:27:28 »





ออฟไลน์ หลานเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เย้~ น้องคีธออกมาเจอป้า ๆ นักอ่านแล้วว

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
พี่ไฮด์ต้องรีบมีน้องกับธารได้แล้วน้องคีธจะได้มีลูกพี่ลูกน้องเป็นเพื่อน
ไม่ว่าคุณนักเขียนจะออกพล๊อตเรื่องไหนก็จะตามอ่านค่ะ

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
น้องคีธ :กอด1: ดีมากๆที่คลอดปลอดภัยและน้องแข็งแรง
อยากอ่านแนวแอบรักค่ะ รอเลยแต่อย่ามองไหดองบ่อยนะคะเรากลัว5555 ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
น้องคีธคลอดมาอย่างปลอดภัยแล้ว เป็นเด็กดีที่น่ารักของคุณพ่อคุณแม่นะครับ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
แข็งแรงนะหนูนะ  :hao5:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
เบบี๊คีธ เด็กดี

ออนไลน์ Letter123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ต่อค่ะ

หลังจากที่อยู่ไปเยี่ยมหลานผมก็ต้องขับรถกลับไปส่งธารที่โรงเรียนเหลือบมองแฟนที่นั่งเหม่อมองวิวข้างทางหลังจากกลับจากโรงพยาบาลธารดูแปลกไป แต่ไฮด์ก็ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน จนมาถึงโรงเรียนธารทำท่าว่าจะลงแต่มือใหญ่คว้าแขนไว้

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรครับ” ธารหลบสายคมแม้จะคบกันมาสามเดือนแล้วแต่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมากกว่าจูบแรกในวันที่ขอคบมีเพียงการจับมือและโอบกอดแต่ร่างสูงก็ไม่ได้ล่วงล้ำเกินกว่านี้

“พี่รู้ว่าเรามี พี่อยากให้เราพูดกันได้ทุกเรื่อง” ไฮด์พูดจริงจังเพราะระยะทางก็ไกลกันแล้วถ้าหากไม่คุยกันความสัมพันธ์จะยั่งยืนได้ยังไง และก็ไม่มีทางที่เขาจะไม่มีธารในอนาคต ร่างบางถอนหายใจยาวมือขาวบีบกันแน่นก่อนที่จะพูดความคิดที่รบกวนมาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล

“พี่ไฮด์ชอบเด็กเหรอครับ” เพียงเท่านี้ไฮด์ก็เดาได้แล้วว่าแฟนคนน่ารักของเขาคิดมากเรื่องอะไร

“พี่ยอมรับว่าพี่ชอบเด็กแต่พี่ยอมรับทุกอย่างได้ขอเพียงแค่ธารอยู่กับพี่ตลอดไป อยากเลี้ยงเด็กพี่ไปเลี้ยงเจ้าคีธก็ได้ หรือมาช่วยเราที่โรงเรียนก็ได้” น้ำเสียงจริงจังพร้อมกับแววตาคมที่สื่อความหมายตามที่พูดทุกอย่าง เขาไม่ได้คิดที่อยากจะมีลูกแต่เคยวาดฝันว่าอยากมีครอบครัวแต่ถ้าไม่ได้มีลูกเขาก็ไม่ได้เสียใจอะไร

“ขอโทษครับที่คิดมาก” ธารคว้ามือหนามากุมช้อนตามองคนตัวสูงออดอ้อนเพราะกลัวว่าจะโกรธ แต่คงไม่รู้ว่าร่างสูงอ่ะแพ้ แพ้ตั้งแต่เสียงหวานๆ และตายสนิทก็ตอนร่างบางช้อนตามอง ไฮด์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกมือที่ไม่ได้ถูกจับไว้ขึ้นลูบแก้มเนียนแววตาคมทอประกายที่ทำเอาดวงตากลมต้องรีบหลบสายตาแก้มที่ถูกกุมไว้นั้นร้อนฉ่า แววตาที่สือออกมาทำให้ธารต้องหลบสายตา

“พี่ไม่ได้โกรธเข้าไปทำงานเถอะตอนเย็นพี่จะมารับ”

“ครับ” ธารยกยิ้มหวานพยักหน้าหงึกหงักแต่ก่อนที่จะลงจากรถธารก็หยัดตัวขึ้นกดริมฝีปากที่แก้มหนาเพียงชั่วครู่แล้วผละออกทันที กว่าไฮด์จะรู้ตัวคนขโมยหอมแก้มก็โดนลงจากรถวิ่งหายเข้าไปในโรงเรียนซะแล้ว

เอาคืนตอนเย็นก็ไม่สาย

ไฮด์หมายมั่นปั้นมือว่าตอนเย็นเขาจะต้องลงโทษแฟนแน่ๆ ขับรถไปทำงานที่บริษัทช่วงนี้งานเขายุ่งมากแม้งานส่วนของไอ้น้องชายจะระงับแต่เรื่องเร่งด่วนเขาก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ โชคยังดีที่เลขาเขาและเลขาของโนเอลมาช่วยงานไม่อย่างนั้นเขาไม่มีเวลาแม้กระทั่งหายใจแน่ๆ

“คุณเอาเอกสารนี้ไปให้ฝ่ายบุคคล ผมเซ็นอนุมัติแล้ว ส่วนคุณเอานี่ไปให้ท่านประธาน” อยากจะมีคาถาแยกร่างให้ตายเถอะรู้สึกว่าตัวเองมีสองมือก็ไม่พอ แม้จะกินข้าวเที่ยงก็ยังต้องกินข้าวกล่องในห้องทำงาน นี่เหรอชีวิตรองประธานอยากจะร้องไห้

หลังจากที่เลิกงานเขาก็ขับรถกลับไปรับธารที่โรงเรียนเพื่อไปนอนที่บ้านของไคล์ตอนนี้บ้านน้องแทบจะกลายเป็นบ้านเขาแล้ว ข้าวของส่วนตัวของน้องถูกขนไปอยู่ที่บ้านใหญ่หมดแล้วเหลือเพียงแต่เขานี่ล่ะที่ยึดบ้านนี้ไปแล้ว รถหรูมาจอดที่หน้าโรงเรียนเป็นภาพคุ้นตาของเหล่าผู้ปกครองไปแล้วแถมหลายคนยังทักทายเขาอีกด้วย ก้าวยาวๆ ไปยังห้องเลี้ยงเด็ก เห็นว่าป้าแอนจะทำให้เป็นโรงเรียนใหญ่ที่รับระดับอนุบาลและประถมช่วงนี้เลยวุ่นวายกับการขยายพื้นที่แต่เห็นว่าจะไปเยี่ยมน้องไคล์พรุ่งนี้

ก๊อกๆ

“เสร็จรึยัง” ไฮด์ยืนพิงประตูมองแฟนคนสวยที่กำลังเก็บข้าวของลงกระเป๋าสะพายข้างๆ ตัวมีกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กวางอยู่ ไฮด์เลยเดินไปหยิบกระเป๋ายืนรอ

“เสร็จแล้วครับ” ไฮด์ยิ้มตอบคนรักที่หันกลับมายิ้มกว้างให้ รอยยิ้มที่ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานของเขาหายเป็นปลิดทิ้งขยับไปโอบเอวบางเดินออกไปขึ้นรถด้วยกัน เพราะบ่อยครั้งที่ธารมานอนค้างด้วย เอาจริงก็จากการบังคับของเขาที่ชอบลากให้ธารไปนอนที่บ้านไคล์ ตลอดสามเดือนเขาแทบไม่กลับบ้านตัวเองเลยด้วยซ้ำ

“ขึ้นไปอาบน้ำก่อนครับเดี๋ยวธารจะทำกับข้าวไว้รอ” เขาพยักหน้าแล้วหิ้วกระเป๋าขึ้นไปห้องตัวเองเพื่อที่จะอาบน้ำชำระล้างความเหน็ดเหนื่อยออกไป พอลงมาก็เห็นกับข้าวเต็มโต๊ะและธารก็กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออกพอดี

“หอมมากเลยครับ ขอบคุณมากนะ” เดินไปโอบเอวบางจากด้านหลังก้มลงกดจมูกที่ต้นคอขาว ต้องขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เขาได้เจอกับธาร

“ธารต้องขอบคุณพี่ไฮด์มากกว่าครับทั้งๆ ที่ทำงานหนักยังคอยรับส่งธารอีก”

“พี่เต็มใจเพราะรู้ดีว่าธารคงไม่ยอมลาออกจากงาน” ไฮด์กอดร่างบางแน่นเพราะรู้ดีว่าธารผูกพันกับโรงเรียนแห่งนี้และป้าแอนมาก ธารเล่าให้เขาฟังหมดแล้วเกี่ยวกับเรื่องของน้องและดูเหมือนว่าน้องจะมีแผลในใจ

“ทานข้าวดีกว่าครับ” ไฮด์ยิ้มแล้วนั่งลงตรงข้าม ต่างคนก็ต่างตักกับข้าวให้กัน หลังทานอาหารเสร็จไฮด์ก็ให้ธารขึ้นไปอาบน้ำส่วนเขาจะเป็นคนล้างจานเองซึ่งธารก็ยอมขึ้นไปอาบน้ำขึ้นไปอย่างเชื่อฟัง แม้ในบ้านจะยังเหลือห้องว่างแต่เรื่องอะไรจะให้แฟนแยกห้องนอน ไฮด์ขึ้นห้องมานั่งลงบนเตียงหยิบไอแพดขึ้นมาอ่านงานที่ยังเหลือค้างไว้ พอดีกับธารที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ในชุดนอนที่เขาอยากบอกว่าชอบมากกกกก ไอ้เสื้อยืดตัวใหญ่ๆ กับกางเกงขาสั้นกว้างๆ โชว์ต้นขาขาวน่าลูบไล้ ไม่ได้ๆ ดึงสติกลับมาก่อน

“มานั่งนี่สิพี่จะเช็ดให้” ธารเป็นพวกชอบสระผมก่อนนอนแต่ก่อนที่วันเว้นวันแต่พอผมห้ามถึงได้ยอมสระอาทิตย์ละสองครั้ง ผมสีดำยาวระต้นคอให้สัมผัสนิ่มมือผ้าขนหนูค่อยๆ ซับน้ำที่ผม

“งานวันนี้หนักไหมครับ”

“ไม่เท่าไหร่พอโนเอลกลับมาทำงานพี่ก็คงสบายแล้วล่ะ” ใช่เพราะงานจะกลับไปถมคอไอ้โนเอลแทน

“ยังไงพี่ไฮด์ต้องทานข้าวให้ครบนะครับ และก็อย่าหักโหมมากนะครับ” พระเจ้าทำไมถึงให้ธารเกิดมาน่ารักแบบนี้ครับ และผมคงเป็นคนโชคดีที่สุดในโลกแล้ว

“ครับพี่รับปากแต่ว่าหลังโนเอลกลับมาทำงานพี่คงต้องไปทำงานที่ต่างเมือง” เพราะหน้าที่ของเขาคือการตรวจสอบโครงการที่อนุมัติเสร็จแล้วว่าไปถึงไหนแม้จะมีคนรายงานแต่ยังไงเสียก็ต้องไปดูด้วยตาตัวเอง ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นจะได้แก้ไขทัน พอผมบอกว่าจะไปต่างเมืองธารก็รีบเงยหน้าขึ้นมามองทันที

“จะไปกี่วันครับ”

“คงหลายอาทิตย์” เพราะเขาเลื่อนมาหลายโครงการตลอดสองเดือน คงต้องทุ่มไปครั้งเดียว พอได้ยินว่าไปหลายอาทิตย์ใบหน้าหวานก็หมองลงทันทีธารหมุนตัวกลับมาผมเลยก้มลงมองธารวางมือไว้บนเข่าแล้วซบหน้าลงฝ่ามือ

“ธารต้องแย่แน่ๆ เลย” พอธารพูดแบบนี้ผมก็งงแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรธารก็พูดออกมาก่อน “พี่ไฮด์ทำให้ผมชินแล้วถ้าพี่ไม่อยู่แล้วผมต้องเหงามากแน่ๆ” เพราะคำพูดคำจาแสนน่ารักของคนรักทำให้ผมไม่ทนอีกต่อไปมือใหญ่คว้าต้นแขนเล็กแล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอดริมฝีปากหนากดเรียวปากนุ่มหยุ่นไล่เลียขบเม้มริมฝีปากล่างอวบอิ่มแล้วสอดลิ้นกวาดต้อนลิ้มรสหวานโดยที่ธารก็ไม่ยอมแพ้พยายามตอบโต้อย่างไร้เดียงสายิ่งทำให้เขาทนไม่ไหว

“อ๊ะ อืม..” ธารร้องประท้วงเสียงเบาเพราะแรงอารมณ์ที่เขาไม่อดกลั้นทำให้รีมฝีปากอวบอิ่มนั้นแตกจนได้รสเลือดจางๆ คลุ้งในปาก

“ฮ่า..แฮ่กๆ” ร่างบางเอนซบอกกว้างอย่างอ่อนแรง ริมฝีปากแดงก่ำและบวมเจ่อเคลือบด้วยน้ำใสที่พอก้มลงไปมองแล้วก็แทบอดใจไม่ไหว ยกนิ้วโป้งแตะคลึงที่ริมฝีปากบางแล้วพยายามสะกดกั้นอารมณ์ที่กำลังประทุ

“เจ็บมากไหม”

“ไม่เป็นไรครับ” ธารตอบแล้วก้มหน้าลงทันทีเห็นเพียงปลายหูแดงระเรื่อชวนให้ก้มลงไปกัดสักที

“อือเจ็บนะครับ” แม้จะบอกว่าเจ็บแต่ธารก็ยังนิ่งปล่อยให้ผมทำร้ายขบกัดไปทั่วและก็ดูเหมือนว่าจะชอบเสียด้วย อ่าถ้าถึงตอนนั้นธารจะรองรับอารมณ์ของเขาได้หมดไหมนะ

++++++++++++++++++++++++++++++

คุณตำรวจคะช่วยค่ะ มีคนหื่นมากๆหนึ่งอัตรา อย่างที่เคยบอกว่าคู่รองนี้แซ่บ

ที่จริงว่าจะลงตั้งแต่เมื่อวานแต่เค้าโรคกระเพรากำเริบ ขอให้ทุกคนทานข้าวให้ตรงเวลาด้วยค่ะ

ปวดแทบตายทรมานมากกกกกกก

เลยมาลงวันนี้แทน

สำหรับการเคลียร์อีกสองเรื่องจะให้จบเดือนหน้าเลยค่ะ ส่วนน้องไคล์คงไม่เกินมีนา ถ้าไม่ไหลนะคะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์และกำลังใจนะคะ


ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
เคยเป็นเหมือนกันเวลาปวดทรมานมากรักษาอยู่นานมากๆๆต้องปรับวินัยตัวเองใหม่งดอาหารบางประเภทที่ไม่ถูกกับโรคอีกปัจจุบันหายแล้วค่ะคุณเขียนก็ดูแลสุขภาพตามหมอแนะนำกินข้าวตรงเวลาระวังกรดไหลย้อยด้วยอันนี้เราก็เป็นด้วยโครตทรมานคือเจ็บทะลุหลังเลย อย่าปล่อยเรื้อรังจะเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารได้หมอบอกเราช่วงที่รักษาค่ะ :L1: :L1: :L1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-01-2019 14:29:10 โดย Chompoo reangkarn »

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
พี่ไฮด์คนหื่น :pig4:

ออฟไลน์ หลานเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คู่นี้จะมีเบบี๋มั้ยน้าา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด