┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.14]=[P.7]==[09/03/19]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.14]=[P.7]==[09/03/19]  (อ่าน 20725 ครั้ง)

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #120 เมื่อ01-01-2019 01:46:07 »

ดูซิ นางชะนีมารจะทำอะไรแกะมุขได้บ้าง  :hao3:

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #121 เมื่อ01-01-2019 17:55:34 »

ลูกทั้งคนนะ ทำกันได้เนาะคนเรา
ตอนนี้คิงคงไม่รออะไรแล้ว

เอ็นดูประมุข คิดบวกมาก อารมณ์ดีมาไวมาก
นอยด์แปบๆ ก็หาย ดีจัง อย่างน้อยน้องก็ไม่ต้องระแวง
แล้วคืออะไร บอกน่ากลัว แต่อมยิ้ม ให้เกรย์ได้ฟัด

เกรย์กลายเป็นคนอบอุ่นไปเลย ตอนอยู่กับประมุข
และเปิดเผยมากขึ้นด้วย ไม่อยากให้น้องรู้สึกแปลกแยก ดีจัง

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #122 เมื่อ01-01-2019 23:32:21 »

กำลังสนุกเลย อย่างที่ลูกแกะบอก จะตายวันตายพรุ่งแล้วยังไม่รู้ตัว :hao3:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #123 เมื่อ02-01-2019 01:00:16 »

เก่งมากๆแล้วเจ้าลูกแกะ

ออฟไลน์ WilpeR

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #124 เมื่อ02-01-2019 11:51:03 »

ลูกแกะพูดได้ดีมาก 5555

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #125 เมื่อ02-01-2019 16:31:36 »

ลูกแกะเข้มแข็งมาก ตอกหน้ายัยแม่มดหงายไปเลย o13

ออฟไลน์ lcortsess

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #126 เมื่อ06-01-2019 17:23:28 »

รอค้าบบบบ :katai4:

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +219/-1
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #127 เมื่อ07-01-2019 18:53:41 »

-9-


นับเป็นเวลากว่าสองอาทิตย์ที่ประมุขได้เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วในอาณาเขตภาคใต้ เขากับเกรย์ไปค้างแรมกันหนึ่งถึงสองวัน จากนั้นก็เปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขอย่างแท้จริง หากไม่นับช่วงดึกที่เกรย์ต้องโทรคุยงาน พวกเขาก็แทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา และพูดคุยแต่เรื่องทั่วไปเหมือนคนอื่นๆ

แต่ถึงอย่างนั้นประมุขก็ไม่ได้ลืมเลือนความเป็นจริงที่ต้องกลับไปเผชิญ...

การหยุดทำงานทั้งวันของคนระดับเกรย์ย่อมส่งผลมากมายเป็นวงกว้าง แม้จะเคลียร์ไว้ก่อนแล้ว หรือมีคนช่วยอยู่อีกทาง แต่ก็ยังมีภาระมากมายรอให้สะสาง ช่วงเวลาที่คนสำคัญต้องกลับไปลุยงานหนักในอีกไม่กี่วัน เขาเองก็ใกล้จะเปิดเทอมขึ้นปีสี่เต็มที หากเกรย์ต้องกลับไปจัดการงานที่ฝรั่งเศสสักพักตามที่เคยบอก พวกเขาก็จะต้องห่างกัน...ครั้งนี้อาจนานหลายเดือน

“ลูกแกะ... ถึงเวลาแล้วนะ”

“อือ” ประมุขขยับขยุกขยิกเมื่อคนข้างกายส่งมือมาลูบศีรษะกันเป็นเชิงปลุก กว่าจะแคะขี้ตา ยอมเกาะเกรย์เดินลงจากรถได้ก็กินเวลาไปเกือบสิบนาที “ถึงแล้วเหรอ”

“ถึงแล้ว” คนตัวสูงเพิ่มแรงโอบกระชับไหล่ผอมให้แน่นขึ้นเมื่อรู้สึกคล้ายลูกแกะจะยังทำตัวเป็นของเหลว พร้อมจะไหลลงไปกองอยู่กับพื้นได้ทุกเมื่อ แต่หากจะโทษก็คงต้องโทษตัวเขาเอง เพราะเมื่อวานเพิ่งไปเที่ยวกันมา พอได้รับข่าวเกี่ยวกับเรื่องบางเรื่องก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อนั่งเครื่องกลับมาเหนืออีกรอบ ทำเอาคนขี้เซาไม่มีแรงแม้แต่จะถามว่าทำไมต้องมาเหนืออีก ขึ้นเครื่องบินยันมาขึ้นรถก็เอาแต่หลับตลอดทาง

“ง่วงอยู่เลย...”

“แบบนี้ในอนาคตจะบินไปไหนมาไหนพร้อมกันได้เหรอ บางวันฉันต้องเดินทางไปหลายที่เลยนะ ทั้งเครื่องบิน รถ หรือเรือก็ต้องไปหมด” เกรย์แสร้งพูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ เพียงเท่านั้นคนง่วงนอนก็ตาโต ตั้งตัวตรงโดยอัตโนมัติ ขณะหันมาตอบด้วยความมุ่งมั่น

“ได้แน่นอน ผมแค่ง่วงเฉยๆ แต่ไม่ได้บอกว่าไม่ไหวนะ”

“หึหึ”

ลูกแกะตัวน้อยถูกขยี้หัวขยี้ตัวจนขนฟูก็ยังไม่รู้ว่าลืมอะไรไป กระทั่งได้หันไปมองบรรยากาศรอบกายถึงได้ทำหน้าเหมือนนึกขึ้นมาได้เสียที

“เรามาเหนือกันทำไมเหรอครับ”

“ถ้าบอกว่าตอนแรกสัญญาจะพาเที่ยวแล้วดันผิดสัญญาเลยพามาแก้ตัวอีกรอบ ลูกแกะจะเชื่อหรือเปล่า” เกรย์ลองถามด้วยความอยากรู้ ทั้งที่รูปประโยคบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น ทว่าเมื่อได้เห็นใบหน้าใสซื่อของคนที่กำลังตั้งใจฟังคำถาม เขาก็ต้องหลุดยิ้มออกมา เพราะดูเหมือนจะได้รับคำตอบมาเรียบร้อยแล้ว

“ถ้าคุณอยากให้เชื่อแบบนั้น ผมก็จะเชื่อ”

“เด็กดี” เขาให้รางวัลด้วยการโอบคนน่ารักเข้ามากอดหนึ่งครั้ง โดยที่อีกฝ่ายก็ยกมือกอดตอบคล้ายเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เมื่อผละออกจากกัน เกรย์จึงอธิบายความจริงให้ฟังโดยไม่คิดปิดบัง “คนของฉันที่คอยจับตาดูแม่มดส่งข่าวมาบอกว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรบางอย่าง และเพราะอยากให้เรื่องนี้จบไวๆ ฉันถึงต้องมาเตรียมพร้อมตลอดเวลา ถ้าแม่นั่นคิดดึงคนของคิงเข้าไปยุ่งเกี่ยว ยังไงคิงก็ต้องขอให้ฉันช่วยแน่”

“และถ้าเราอยู่ไกลอาจจะมาช่วยไม่ทัน”

“เก่งมาก”

“แบบนี้นี่เอง” คนฟังยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบแทบทุกซี่ ดูมีความสุขที่รู้ว่าเกรย์ต้องการมาช่วยพี่ชายตัวเองเอามากๆ จนคนอธิบายต้องหยุดพูดเพียงเท่านั้น ไม่ได้บอกต่อว่าอันที่จริงที่แม่มดรีบเร่งถึงขั้นนี้เป็นเพราะใคร และให้ลูกแกะเข้าใจแบบนี้ น่าจะดีกว่ารู้ความจริงว่าเขาต้องการผลักเรื่องที่ชักจะน่าเบื่อขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งไปจึงตัดสินใจรีบมาที่นี่

ตอนที่เขาคุยโทรศัพท์สั่งงานจิมก็นั่งอยู่ข้างๆ แท้ๆ ท่าทางคงเที่ยวเพลินจนเอาเรื่องต่างๆ มาผูกกันไม่ถูกแล้ว แต่ก็ดีเหมือนกัน... ให้ลูกแกะร่าเริงแบบนี้ดีกว่าต้องมานั่งเครียดเพราะเรื่องราวน่ารำคาญพวกนั้น

“แต่เรื่องที่บอกจะพามาแก้ตัวอีกรอบก็ไม่ได้โกหกนะ” เกรย์เปลี่ยนกลับไปยิ้มเหมือนเดิม ขณะพาลูกแกะน้อยเดินเข้าไปในตัวโรงแรมซึ่งมีพนักงานยืนรอต้อนรับอยู่ด้านหน้า “ถือว่าเป็นผลพลอยได้ อันที่จริงฉันอยากพาขึ้นดอย ไปที่ที่ไม่มีสัญญาณ แต่ว่าสองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็...”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ” ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงหรือหน้าตาคนพูดล้วนบ่งบอกชัดเจนว่าคิดตามนั้นจริงๆ ไม่ได้ประชดประชันหรือไม่พอใจอะไรเลยแม้แต่น้อย “สองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เที่ยวมาเยอะแล้ว ถึงส่วนใหญ่จะนอนเล่นในที่พักมากกว่า แต่ผมก็ยังดีใจที่ได้ใช้เวลาร่วมกับคุณ”

เกรย์ได้แต่จ้องมองคนข้างกายด้วยแววตาลึกซึ้ง สุดท้ายเมื่อก้าวไปถึงห้องพัก เขาก็ดันประตูปิดอย่างรวดเร็ว และดึงแขนของลูกแกะเข้ามากอดไว้ทั้งตัว ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกในเวลานี้ออกมาอย่างไรดี เพราะเจ้าตัวขยันทำดาเมจใส่กันเสียเหลือเกิน

ช่วงเวลาสองอาทิตย์ที่พวกเขาไปพักผ่อนตามสถานที่ต่างๆ โดยไม่ได้ออกไปเดินเล่นเที่ยวชมพื้นที่เหมือนคนอื่น ลูกแกะไม่เคยบ่นอะไรออกมา หรือทำให้เกรย์รู้สึกลำบากใจเลยสักนิด ต่อให้ไม่พูดอธิบายอะไรออกไป แต่พอเป็นเรื่องที่มีความสำคัญ คนซื่อแสนซื่อก็ยังเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

‘คุณเคยบอกว่าที่นี่ไม่ใช่ถิ่นคุณ เพราะแบบนั้นมันถึงอันตรายมาก ยังไงเราก็คงเดินล่อนไปล่อนมาทั้งวันไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก...แค่เห็นวิวจากที่พักผมก็มีความสุขมากแล้ว’

เพราะแบบนั้นเขาจึงย้ายสถานที่ไปเรื่อยๆ แม้ไม่อาจพาลูกแกะไปเดินบริเวณที่โล่งในช่วงเวลาที่กำลังโดนใครก็ไม่รู้จ้องเล่นงานอยู่ แต่หากเปลี่ยนสถานที่ พาลูกแกะไปเจอบรรยากาศใหม่ๆ ไม่ว่าจะทะเลหรือภูเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่นัก

ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เขาก็ไม่อยากให้ลูกแกะเบื่ออยู่ดี

“เกรย์...” คนที่อยู่นิ่งได้ไม่นานเริ่มส่งเสียงถามด้วยความเป็นห่วง เหมือนเห็นว่าเขาเงียบไปจึงทักขึ้นมาเพื่อถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

“แค่อยากกอด”

“ไปกอดที่โซฟากันนะ ยืนแบบนี้ผมเมื่อยมากเลย คุณตัวสูงเกินไป” ว่าจบคนเมื่อยคอเพราะต้องเงยหน้านิดๆ เวลากอดตลอดก็เป็นฝ่ายดึงแขนเกรย์ให้เดินตามไปที่โซฟาด้วยตัวเอง ปล่อยให้เขามองตามไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนเคย แม้ยามถูกกดให้นั่งลง จัดท่าจัดทางให้อ้าแขนออก ก่อนลูกแกะขนฟูจะมุดมาซุกอกในท่าประจำก็ยังไม่อาจหุบยิ้มได้

ดูเหมือนตั้งแต่ได้เจอกัน คุณเกรย์ผู้น่ากลัวจะกลายเป็นคนยิ้มง่ายไปแล้ว อีกทั้งรอยยิ้มของเขายังเป็นรอยยิ้มจากใจทั้งปากทั้งตาที่ไม่เคยมีใครได้รับมาก่อนอีกต่างหาก

“เก่งจริงๆ นะ ตัวแค่นี้”

“หือ” ประมุขเงยหน้ามองคนพูด เมื่อจู่ๆ ก็ถูกชมโดยไม่รู้ตัว แต่พอเห็นรอยยิ้มของคนที่ต้องเหนื่อยล้ากับการทำงานตลอดเวลา เขาก็ยิ้มเอ๋อๆ ส่งไปให้แล้วกอดเอวคนตัวสูงเอาไว้เหมือนเดิม

นับเป็นเวลานานหลายนาทีที่พวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย เพียงแค่นอนกอดกันนิ่งๆ บนโซฟาเหมือนทุกวันที่ผ่านมาเท่านั้น เกรย์มีความสุขอยู่กับการลูบหัวลูกแกะในอ้อมกอด ขณะที่ประมุขซุกตัวเข้าหาความอบอุ่น พอได้ที่ได้ทางที่ถูกใจตาก็เริ่มปรือเหมือนทุกครั้ง ทว่าคราวนี้แตกต่างจากวันก่อนๆ ตรงที่เกรย์ไม่ได้ปล่อยให้เขาหลับแล้วอุ้มกลับไปนอนบนเตียง รอจนถึงเวลากินข้าวถึงจะปลุก แต่อีกฝ่ายค่อยๆ แกะมือเขาออกจากเอว เพียงเท่านั้นประมุขก็ตาโต เงยหน้าจ้องเขม็งคล้ายจะถามว่าจะไปไหน

“ลูกแกะ... อยากไปน้ำตกหรือเปล่า”

“น้ำตกเหรอ” คนว่าง่ายทวนถามซ้ำคล้ายไม่แน่ใจ แต่ตาเปล่งประกายเป็นคำตอบตั้งแต่ได้ยินคำว่าน้ำตกแล้ว

“ใช่ ไปเตรียมของแล้วไปกันเถอะ”

“โอเค... เดี๋ยวก่อนนะ”

“มีอะไรหรือเปล่า” เกรย์เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เมื่อคนร่าเริงหยุดเท้าที่กำลังจะวิ่งไปยังห้องนอน และหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยแววตาเคร่งเครียดอีกครั้ง

“เราไปได้เหรอครับ ไม่ใช่ว่าต้องระวังตัวเหรอ” สีหน้าและท่าทางทุกอย่างของประมุขล้วนบ่งบอกว่าเขากังวลมากจริงๆ เพราะมันไม่ใช่เพียงความปลอดภัยของตัวเขา แต่ยังรวมไปถึงความปลอดภัยของบุคคลที่มีความสำคัญอย่างเกรย์ด้วย ถ้าความต้องการส่วนตัวทำให้เกรย์ต้องลำบาก เขาคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองแน่

“ลูกแกะ เลิกทำหน้าคิดมากแล้วมานี่” น้ำเสียงที่ดูดุดันแบบไม่จริงจังนักทำให้ประมุขหลุดจากภวังค์ เผลอเดินดุกดิกเข้าไปหาคนเรียกโดยไม่ทันคิด หลังจากนั้นทั้งตัวก็ถูกจับกดลงบนโซฟา มีร่างสูงใหญ่ของชาวต่างชาติตาสีฟ้าคร่อมทับอยู่ด้านบน

“คุณจะกินผมเหรอ”

“อยากจับปั้นแล้วกลืนลงท้องอยู่เหมือนกัน” ดวงตาสีฟ้าคู่สวยฉายประกายวาววับ คล้ายจะย้ำให้รู้ว่าอยากทำอย่างที่พูดมากขนาดไหน เพียงเท่านั้นลูกแกะที่หวุดหวิดจะโดนกินก็ทำหน้ายู่ สองแขนโอบรอบคอแกร่ง รั้งให้คนด้านบนโน้มลงมากอดเขาเอาไว้ตามที่ใจอยาก

“ผมเป็นห่วงนี่นา ไม่อยากให้คุณลำบาก พี่การ์ดทุกคนก็คงลำบากเหมือนกันที่ต้องคอยดูแลความเรียบร้อยในที่โล่งกว้างแบบนั้น”

“การที่ลูกแกะดูหนังเยอะนี่...จะบอกว่าเป็นประโยชน์หรือเป็นโทษดีนะ” บางอย่างก็รู้ดีรู้ลึกจนน่ากลัว ส่วนบางอย่างก็ดูจะเหนือจินตนาการตามหนังไปด้วย ถึงจะพูดได้ว่าคิดระวังอะไรเอาไว้เยอะๆ ก็ดีเหมือนกัน แต่บางครั้งระวังมากไปก็ดูจะเป็นผลเสียอยู่ไม่น้อย อย่างการโดนดักฟังที่ร้านข้าวมันไก่อาจจะเกินจริง แต่สำหรับเรื่องนี้... “จริงอย่างที่ลูกแกะคิดนั่นแหละ ออกไปเล่นน้ำตกแบบนี้ก็ดูจะอันตรายอยู่ไม่น้อย"

“นั่นไง ผมว่าแล้ว”

“แต่ว่า...” เกรย์พลิกตัวลงไปนอนคว่ำเท้าคางมองประมุขจากทางด้านข้าง ก่อนจะแสร้งกดมุมปากลงเล็กน้อยให้หน้าดูเศร้า นี่อาจจะนับเป็นครั้งแรกที่เขาสวมหน้ากากให้ลูกแกะเห็น แต่หากไม่ใช้วิธีนี้คนขี้เป็นห่วงคงไม่ยอมไปไหนแน่ “ฉันอยากไปเที่ยวน้ำตกมากๆ เลย... เมื่อสามสี่ปีก่อนก็เคยบอกลูกแกะไม่ใช่เหรอ”

“บะ...บอกผมเหรอ” คนฟังหน้าซีด ดวงตาหลุกหลิกไปมาเพราะนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

“ลูกแกะจำไม่ได้เหรอ”

“คือว่า...”

“มิน่าถึงได้พยายามขัดฉัน” คราวนี้นักธุรกิจหนุ่มผู้มีหน้ากากนับร้อยพยุงตัวลุกขึ้นนั่งทำสีหน้าเศร้าสร้อย ท่าทางดูผิดหวังมากจนคนมองเริ่มอยู่ไม่สุข ต้องรีบผุดลุกขึ้นตามแล้วตรงเข้าไปจับมือไว้แน่น

“ผมขอโทษครับ งั้นเราไปเที่ยวน้ำตกกันนะ ขอโทษจริงๆ ที่จำไม่ได้ ผม...ผมจำไม่ได้จริงๆ” ลูกแกะตัวน้อยที่ถูกหลอกทำหน้าตาน่าสงสาร เหมือนพร้อมจะร้องไห้อยู่ลอมล่อหากถูกโกรธจริงๆ เพียงเท่านั้นเกรย์ก็แกล้งต่อไม่ลง รีบรั้งคนน่ามันเขี้ยวเข้ามากอดเอาไว้แน่นเพื่อปิดบังรอยยิ้มที่ไม่อาจควบคุมได้

“ไม่เป็นไร แค่ไปเที่ยวกับฉันก็พอ เราเล่นแค่แป๊บเดียวแล้วรีบกลับ พวกการ์ดจะได้ไม่เหนื่อยที่ต้องคอยดูแลด้วย แบบนี้ดีไหม”

“อื้อ”

เมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ประมุขที่ฝากกระเป๋ากลับไปกับฮ่องเต้หนึ่งใบได้เสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับใส่เที่ยวมาหลายชุดตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อน ส่วนเกรย์ที่ไม่มีชุดไปรเวทเองก็ได้เสื้อผ้าสำหรับเที่ยวเมืองไทยโดยเฉพาะเช่นกัน พอได้เห็นคนหน้าตาดีตัวสูงใหญ่ในชุดเสื้อฮาวายกับกางเกงขาสั้น ประมุขก็ยิ้มออกมาจนแก้มบวม ช่วยเดินเข้าไปติดกระดุมให้อย่างอารมณ์ดี นึกดีใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ หลังจากได้เห็นเกรย์ในรูปแบบที่คนอื่นไม่เคยเห็น

“อารมณ์ดีมากเลยเหรอ”

“มากกกกก” คนอารมณ์ดีพยักหน้าไปด้วยหัวเราะไปด้วย นี่ถ้าดีดี้อยู่ข้างๆ คงจะตบหัวแล้วด่าว่าบ้า แต่เพราะคนที่อยู่ตรงนี้คือเกรย์ที่หลงลูกแกะยิ่งกว่าอะไร เขาจึงยกมือลูบหัวทุยเบาๆ แล้วยิ้มตามโดยไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น

วันนี้การ์ดทุกคนยังคงอยู่ในชุดไปรเวทเช่นเดิมตามที่ประมุขเคยออกความเห็น พอให้เหตุผลดีๆ แล้วทิ้งท้ายว่าเห็นในหนังเขาชอบทำกันแล้วมันดูเนียนพอควร เกรย์จึงออกคำสั่งให้ทุกคนทำตามความต้องการนั้น แม้เหตุผลหลักๆ จะไม่ใช่เพราะมันเนียนตามที่เจ้าตัวว่า แต่เป็นเพราะเขาอยากเห็นลูกแกะอารมณ์ดีก็ตาม

“นี่มันแก๊งฝรั่งใส่เสื้อฮาวายนี่นา” พอเดินกันเป็นกลุ่มกลายเป็นโดดเด่นเหมือนเดิมแบบช่วยไม่ได้ แต่ในเมื่อคนที่ตัวเล็กที่สุดเพราะเป็นชาวเอเชียอยู่คนเดียวบอกว่ามันเนียน ทุกคนจึงต้องเชื่อตามนั้นโดยไม่อาจขัดข้อง

“เรื่องแบบนี้ก็ตลกเหรอ” เกรย์ก้มลงถามคนที่หัวเราะเป็นเด็กๆ ด้วยความเอ็นดู แต่พอเห็นว่านอกจากจะขำแล้ว ลูกแกะยังยิ้มจนตาปิด เขาจึงได้แต่ส่ายหน้าหน่าย เดินจูงมือเจ้าตัวไปขึ้นรถโดยไม่ได้ถามอะไรต่อ

ประมุขเป็นคนอารมณ์ดีที่เหมือนพกพาความสดใสเอาไว้กับตัวตลอดเวลา ไม่ว่าใครเห็นต่างก็รู้สึกเอ็นดูไปหมด ไม่เว้นแม้แต่บรรดาบอดี้การ์ดหน้าเข้มผู้แสดงความรู้สึกไม่เก่ง นับตั้งแต่ที่ได้ติดสอยห้อยตามไปพักผ่อนตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ มากว่าสองอาทิตย์ นายคนที่สองมักจะหาของกินประหลาดๆ มาเสิร์ฟให้ถึงที่ตลอด หากทำท่าจะปฏิเสธ เจ้าของใบหน้าร่าเริงก็จะห่อไหล่ ทำท่าเศร้าหมองจนใครก็ไม่ปฏิเสธไม่ลง ไหนจะมีเจ้านายที่คอยมองด้วยแววตาเย็นเยียบที่ไม่รู้ว่าจะบังคับให้ทำตามความต้องการของคนสำคัญ หรือจะไล่ให้ไสหัวไปไกลๆ อย่ามาแย่งความสนใจของตัวเองอีก

ยิ่งวิคเตอร์ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะสนิทสนมและพูดคุยตักเตือนกันบ่อยที่สุด ประมุขเลยดูจะให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษจนต้องเหงื่อตกเพราะถูกนายมองด้วยแววตาเชือดเฉือนไม่รู้วันละกี่รอบ หากไม่มีลูคัสที่ถือเป็นเพื่อนของนายคอยหัวเราะแกมห้ามปรามอยู่ด้านข้าง เห็นทีรองหัวหน้าทีมเอจะได้เหลือแต่ชื่อก็งานนี้

“จากจุดนี้เราต้องเดินเข้าไปครับนาย”

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงที่หมาย วิคเตอร์ในชุดเสื้อฮาวายสีเขียวที่ประมุขเลือกให้หันไปบอกนายทั้งสองที่นั่งจู๋จี๋กันอยู่ด้านหลัง แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกนายคนที่สองมองด้วยแววตาประเมิน สัญญาณเตือนในร่างกายร้องบอกให้รีบชิ่งลงจากรถ หากเพียงแค่เอื้อมมือไปเปิดประตู...

“ผมบอกแล้วว่าวิคเตอร์เหมาะกับเสื้อสีนี้ ใส่แล้วดูดีมากๆ เลย”


(ต่อด้านล่าง)
.
.

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +219/-1
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.8]=[P.4]==[31/12/18]
«ตอบ #128 เมื่อ07-01-2019 18:54:19 »

“…”

“…”

“นายครับ...”

“วิคเตอร์ นายไปหาซื้อตุ๊กตาหมาป่าสีชมพูขนาดเท่าคนจริงมาให้ฉัน ถ้าหาไม่ได้ไม่ต้องกลับมา”

“คุณจะเอาไปทำอะไรเหรอ” ประมุขกระตุกเสื้อคนที่ออกคำสั่งเสียงเย็นให้หันกลับมามองด้วยความสงสัย “เราเพิ่งถึงน้ำตกเองนะครับ ให้วิคเตอร์ไปเล่นด้วยกันก่อนไม่ได้เหรอ”

“หาตุ๊กตาแกะแบบเดียวกันมาด้วย”

“ครับนาย” วิคเตอร์รับคำเสียงเข้ม ก่อนจะรีบชิ่งออกจากรถไปก่อนจะได้หาตุ๊กตาสีชมพูเพิ่มเป็นตัวที่สาม ทิ้งให้คนไม่รู้เรื่องรู้ราวมองตามหลังไปด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่เป็นไรหรอก” เมื่อตัวน่ารำคาญหายไปแล้ว เกรย์ก็หันกลับมาลูบหัวลูบหน้าลูกแกะอย่างอ่อนโยน “วิคเตอร์ไม่อยากเล่นน้ำอยู่แล้ว เราไปกันเถอะ”

คนว่าง่ายกะพริบตาปริบๆ แต่ก็ยังตามออกไปโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม หันไปอีกทีก็เห็นวิคเตอร์ขึ้นรถอีกคันขับออกไปเพียงลำพังแล้ว แม้แต่ลูคัสกับคนอื่นๆ ก็ดูจะงุนงงไม่แพ้กัน

“วิคไปไหนน่ะ” ลูคัสเดินเข้ามาหาประมุข เมื่อเจ้านายยกมือขอแยกไปคุยโทรศัพท์อีกทาง

“เกรย์บอกให้ไปซื้อตุ๊กตาหมาป่ากับแกะสีชมพูตัวเท่าคนครับ แล้วบอกด้วยว่าถ้าหาไม่ได้ไม่ต้องกลับมา... เขามีปัญหากันหรือเปล่าลูคัส”

“อา…” หัวหน้าทีมเอส่ายหน้าหน่าย เข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ในทันทีโดยไม่ต้องถามอะไร ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้คนที่อยู่ในสถานการณ์แต่ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างฟังเหมือนกัน “ไม่เป็นไรหรอก นายคงสั่งไว้นานแล้วแต่วิคลืมเลยต้องรีบไปจัดการมั้ง”

“อ๋อ... แบบนี้นี่เอง”

ว่าง่ายจนน่าหลอกพาไปซ่อนให้นายหัวร้อนเล่นจริงๆ...

บอดี้การ์ดหนุ่มหัวเราะในลำคอ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าที่วิคเตอร์โดนไล่ไปไกลๆ เห็นทีคงหนีไม่พ้นไปทำอะไรให้นายขัดอกขัดใจเกี่ยวกับเรื่องคนสำคัญเข้า หรือบางทีอาจจะโชคร้ายโดนเล่นงานเองโดยไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ยังไงก็โดนเขม่นทุกครั้งที่ประมุขเดินเข้าไปคุยด้วยอยู่แล้วนี่นะ

“ลูกแกะ มาเถอะ” เสียงของคนที่ถูกนินทาอยู่นานดังขึ้น พร้อมกันกับที่ผู้พูดอ้าแขนออก รอให้ลูกแกะวิ่งเข้าไปหาแล้วจึงโอบไหล่ไว้ พาเดินตามหลังการ์ดคนอื่นๆ เข้าไปตามทางของป่ารกที่มีคนคุ้มกันทุกทิศทาง เหลือเพียงลูคัสที่ยังยืนกดส่งข้อความให้กำลังใจวิคเตอร์อยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าขำขันเพียงลำพัง

น้ำตกที่เกรย์ส่งคนมาดูและสำรวจเป็นน้ำตกธรรมชาติที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่นัก เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลและลึกพอสมควร ตอนที่พวกเขาเดินเข้าไปด้านในก็มีกลุ่มนักท่องเที่ยวเดินสวนออกไปแค่สองกลุ่ม พอเข้าไปถึงก็กลายเป็นที่โล่งว่างเปล่าที่ไม่มีคนไปแล้ว

คนที่โกหกว่าอยากมาเที่ยวน้ำตกมองภาพบรรยากาศรอบด้านด้วยความเฉยชาเช่นเดียวกันกับการ์ดคนอื่นๆ ที่เดินตามหลัง แต่แล้วใบหน้ามึนตึงดุดันของทุกคนก็ต้องแปรเปลี่ยนไป ยามเมื่อคนร่าเริงเพียงหนึ่งเดียวร้องโอ้โหออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะวิ่งไปสำรวจตามจุดต่างๆ อย่างสนุกสนาน

“ทุกคน มาปูผ้าเร็ว!” เมื่อนายคนที่สองหันมาตะโกนเรียก บรรดาการ์ดที่ถือผ้า ถือตะกร้าอาหารมาด้วยก็รีบตรงเข้าไปจัดที่จัดทางเป็นพื้นที่นั่งสะอาดริมน้ำตกแทบจะทันที

เกรย์ที่ถูกดึงแขนเดินตามแรงจูงของลูกแกะน้อยไปนั่งลงบนผืนผ้านิ่ม ก่อนจะรับแซนด์วิชที่ถูกยื่นมาตรงหน้าเอาไว้ แล้วมองตามหลังลูกแกะที่เดินถือตะกร้าไปแจกแซนด์วิชให้การ์ดคนอื่นๆ อย่างพูดไม่ออก ตอนแวะไปซื้อของกินก็อุตส่าห์บอกว่าไม่ต้องซื้อให้คนอื่น แต่พูดยังไงก็ไม่ฟัง จะซื้อให้ครบคนให้ได้ สุดท้ายเขาเลยได้แต่ตามใจ แม้จะหงุดหงิดที่การ์ดของตนดูจะเอ็นดูลูกแกะตัวน้อยมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม

เอาเถอะ... แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้คอยดูแลด้วยใจน่าจะดีกว่าการทำตามคำสั่งแบบหุ่นยนต์ไปวันๆ

“ลูกแกะ มากินส่วนของตัวเองได้แล้ว” เกรย์รีบส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าลูกแกะชักจะพูดคุยกับบรรดาการ์ดมากเกินไป ขนาดเขากินแซนด์วิชหมดชิ้นแล้วยังไม่ยอมเดินกลับมา

“ขอโทษด้วยครับ ผมกำลังคุยกับอเล็กซ์เรื่อง...”

ผู้ที่ถูกดึงเข้าไปในการสนทนาสูดหายใจเฮือก ตัวหมุนร้อยแปดสิบองศา หันหลังให้เจ้านายทั้งสองคนโดยอัตโนมัติ ไม่อย่างนั้นคงได้โดนสั่งทางสายตาให้ไปหาตุ๊กตาเหมือนวิคเตอร์แน่นอน

“รีบกินแล้วลงไปเล่นน้ำเถอะ จะได้ไม่เสียเวลามากเกินไป ลูกแกะไม่อยากอยู่นานไม่ใช่เหรอ”

“จริงด้วย” ประมุขพยักหน้าหงึกหงักพลางหันไปมองรอบกาย นอกจากเขากับเกรย์ที่นั่งอยู่แล้ว ด้านข้างยังมีลูคัสกับอเล็กซ์ยืนอยู่ไม่ไกลด้วย ส่วนคนอื่นๆ ก็กระจัดกระจายกันอยู่ตามจุดต่างๆ มองผ่านๆ เหมือนนักท่องเที่ยวแยกกันอยู่ แต่หากสังเกตอย่างตั้งใจก็รู้ได้ไม่ยากว่าพวกเขาทั้งหมดกำลังล้อมใครไว้

การมาเที่ยวแบบนี้ทำให้ประมุขรู้สึกกดดันไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอะไรมากมาย อาจเป็นเพราะเขาเริ่มเคยชินกับการถูกตามเหมือนกับเกรย์แล้ว อีกทั้งยังมีคนข้างกายมองมาด้วยความเป็นห่วงอยู่ตลอด ความรู้สึกแย่ๆ จึงไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง

หลังจากนั่งรอจนประมุขกินแซนด์วิชหมดอัน หนุ่มฝรั่งเศสตาฟ้าก็เดินนำลงไปในน้ำ ตั้งท่าจะหันกลับไปรับลูกแกะลงมายืนอยู่ข้างกัน แต่เพียงแค่หันไปก็เห็นเจ้าเด็กซนกางแขนกางขา ท่าทางเตรียมพร้อมเต็มที่รออยู่ก่อนแล้ว

“เดี๋ยว...”

ตูม!

“…”

“…”

จู่ๆ ก็เหมืือนเวลาถูกหยุดเอาไว้ ไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวหรือขยับตัวแม้แต่คนเดียว บรรดาบอดี้การ์ดที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างต่างพากันสูดหายใจเข้าจนเต็มปอด ในขณะที่คนร่าเริงเพียงหนึ่งเดียวซึ่งเพิ่งกระโดดลงมาในน้ำคล้ายจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“น้ำตื้นนี่นา... ทุกคน เป็นอะไรกันครับ” ประมุขกะพริบตามองคนรอบด้านด้วยสีหน้างุนงง ทว่าเมื่อไม่ได้รับคำตอบจึงต้องหันกลับไปด้านหลัง ตั้งใจจะถามคนที่น่าจะตอบได้ทุกเรื่อง แต่ว่า...

“ลูกแกะ...” ชายหนุ่มผมเทาซึ่งล้มลงไปนั่งกองอยู่ในน้ำยกมือขึ้นลูบใบหน้าเปียกโชกช้าๆ ดวงตาคมที่ดูดุดันกว่าทุกครั้งค่อยๆ เลื่อนไปมองคนที่กระโดดลงมาในสระตื้นๆ กะทันหันจนเขาเผลออ้าแขนรับแล้วโดนชนล้มลงมากองกับพื้นนิ่งงัน

“ผม...ทำเหรอ”

“ยังจะยิ้มอีก มานี่เดี๋ยวนี้” เกรย์กวักมือเรียกคนที่ไม่เคยกลัวเขาเลยสักนิดโดยยังไม่คลายสีหน้า กระทั่งลูกแกะที่โดนดุหุบยิ้มแล้วเดินตัวลีบเข้ามาหา เขาก็คว้าข้อมือผอมแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างนั้นล้มลงมากองอยู่ด้วยกัน

“แค่กๆ”

“สมน้ำหน้า ชอบทำให้ห่วงดีนัก ไม่ดูเลยว่าน้ำมันตื้น กระโดดลงมาแล้วบาดเจ็บจะทำยังไง” ว่าจบคนเป็นห่วงก็บีบจมูกของลูกแกะน้อยที่สำลักจนหน้าแดงเพราะกลืนน้ำลงไปอึกใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว ทำเอาคนรอบข้างที่แอบมองอยู่เพราะกลัวเจ้านายโกรธถึงขนาดถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ขอโทษก็ได้”

“ทำไมพอมาเที่ยวแล้วเหมือนเด็กนักนะ”

“ก็ผมไม่ค่อยได้เที่ยวนี่ อันที่จริงตั้งแต่แยกกับพี่จักรตอนเด็กๆ ก็แทบไม่ได้ไปไหนเลย” ประมุขตอบตามความจริง ขณะพลิกตัวขยับไปนั่งอยู่ข้างๆ เกรย์แทน

เวลาที่มหา’ลัยมีกิจกรรมก็แทบไม่ได้ไปไหนไกลเท่าไหร่ เนื่องจากตอนแรกมีพี่จักรอยู่ด้วย วันไหนทั้งเขาทั้งเต้ไม่ว่างพร้อมกันคงแย่ ถ้าเป็นไปได้เลยไม่ค่อยอยากทิ้งพี่ไว้ที่บ้านคนเดียว หากเป็นกิจกรรมที่เลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องคุยกับเต้ นัดแนะกันให้ดี เพราะหากต้องไปทำกิจกรรม ไปเที่ยวกับเพื่อนโดยที่ต้องห่วงเรื่องทางบ้านอยู่ตลอด ยังไงเขาก็คงสนุกไม่ลงอยู่แล้ว มีแต่จะภาวนาให้เวลาผ่านไปไวๆ เสียมากกว่า

“สบายไหม”

“ฮือ มากๆ เลย” ประมุขร้องฮือในลำคอ ก่อนจะเอนตัวให้คนด้านหลังลูบหัวนวดไหล่ให้อย่างสบายอกสบายใจ มองยังไงก็เหมือนจะเป็นนายใหญ่มากกว่าเกรย์ เพราะดูจะได้รับการดูแลดีกว่าใคร

“จะหลับไหมเนี่ย”

“ไม่หลับ...มานี่ดีกว่า ผมทำให้คุณบ้าง”

เกรย์ชะงักเมื่อคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าสบายๆ หันกลับมามองเขาด้วยแววตามุ่งมั่นตั้งใจ แต่ผ่านไปไม่นานเขาก็หัวเราะออกมา ยินยอมให้ลูกแกะขยับไปซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วออกแรงบีบนวดให้ตามที่ต้องการ

“ไปเรียนนวดมาจากไหน”

“ทำบ่อยตอนที่พี่จักรยังอยู่บ้านครับ แต่ตอนนั้นนวดขานะ”

“หืม... เก่งเหมือนกันนี่”

“จริงเหรอ” น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจจากทางด้านหลังทำให้เกรย์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้ตอบออกไปว่าจริงหรือเปล่า เพราะความจริงเขาแทบไม่รู้สึกถึงแรงบีบนวดของเจ้าตัวเลยด้วยซ้ำ ลูกแกะคงจะเกร็งจนไม่กล้าออกแรงเยอะ จะให้พูดก็กลัวจะเกร็งหนักกว่าเดิม เพราะงั้นปล่อยให้เข้าใจไปแบบนี้น่าจะดีกว่า

“ลูกแกะ วันนี้อยากไป...”

“นายครับ!” เสียงเรียกแทรกของอเล็กซ์ที่อยู่ใกล้ขอบน้ำตกที่สุดทำให้คนทั้งคู่หลุดจากภวังค์ เกรย์ลืมตาขึ้นช้าๆ ขณะมองไปยังอเล็กซ์เป็นเชิงถามว่าจากใคร “โทรศัพท์จากคุณคิงครับ”

“คิงไม่เคยโทรมาเวลานี้...” เขาขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะผุดลุกเดินขึ้นจากน้ำตก มือรับผ้าขนหนูจากการ์ดมาห่มตัวเองไว้พร้อมหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย “ไง”

[ส่งคนของนายมา]

เกรย์เลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิด...ว่าจะได้ยินไวขนาดนี้ แต่ฟังจากน้ำเสียง ท่าทางจักรพรรดิคนนั้นคงใกล้ถึงจุดเดือดเต็มทน

“…เกิดอะไรขึ้นสินะ”

[มันเอาตัวภีมไป]

“จะเอายังไง” คนฟังถามเสียงเรียบ ไม่ได้ดูตื่นเต้นอะไร เพราะคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าแม่มดคงทำอะไรสักอย่าง แต่ลักพาตัวคนนอกไปแบบนี้ก็ดูจะน่าประหลาดใจอยู่เหมือนกัน

แต่ก็นะ... คนสกปรกย่อมกล้าทำอะไรสกปรกๆ อยู่แล้ว

[เอาตัวภีมคืนมา ไปล่ามัน แล้วส่งคนมาคุ้มกัน]

“เข้าใจแล้ว”

เมื่อสายถูกตัด เกรย์จึงหันกลับไปหาคนที่เพิ่งเดินขึ้นมาจากน้ำตก เขาอ้าปาก คิดจะอธิบายทุกอย่างให้ลูกแกะที่ถูกผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อตัวไว้ฟัง แต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้ายิ้มๆ และเดินเข้ามาเกี่ยวนิ้วกันไว้ราวกับต้องการให้กำลังใจ

“คุณไปจัดการธุระก่อนเถอะครับ เอาไว้กลับมาค่อยเล่าให้ผมฟังก็ได้ สัญญาว่าจะเป็นลูกแกะที่ดี รออยู่ในห้องไม่ไปไหนจนกว่าคุณจะกลับมา”

เกรย์ยกมือเกลี่ยแก้มใสอย่างอ่อนโยน แม้แต่ดวงตาก็ทอประกายรักใคร่อย่างไม่ปิดบัง ไม่รู้ว่าคนคนนี้จะทำให้เขาหลงมากขนาดไหนถึงจะพอ ทว่าสุดท้ายเมื่อได้ยินเสียงกระแอมเตือนจากลูคัส มือที่เกาะเกี่ยวกันไว้ก็จำเป็นต้องละออก

“ฉันจะรีบกลับไปหา นอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ”

“ครับ”

หากยังไม่ทันได้ก้าวเดินไปไหน คนที่ทำท่าจะผละจากไปก็ต้องชะงักเท้า ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวกลั่นกรองออกมาเป็นคำถามง่ายๆ ที่เขาควรตอบได้ด้วยตัวเอง

การพาลูกแกะกลับไปที่ห้อง...เป็นการปกป้องเจ้าตัวจริงๆ หรือเปล่า

ดวงตาคมมองใบหน้าเป็นห่วงเป็นใยปนสงสัยของลูกแกะน้อยนิ่งงัน กระทั่งเห็นอีกฝ่ายตั้งท่าจะเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง เขาจึงยื่นมือไปหาพร้อมส่งยิ้มไปให้อีกครั้ง

“อยากไปด้วยกันไหม ฉันจะเล่าให้ฟังระหว่างทาง”

“คุณ…”

“ฉันมั่นใจว่าที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับลูกแกะไม่ใช่ในห้องพัก...แต่เป็นข้างกายฉัน เราคิดเหมือนกันหรือเปล่า”

ประมุขมองมือที่ยื่นมาหาด้วยความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรตอบอะไรจึงจะพูดแทนความรู้สึกในใจของเขาได้ชัดเจนที่สุด สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงการยื่นมือออกไปหา จับมือนั้นไว้แน่นแล้วพยักหน้าให้เป็นคำตอบ

“ครับ”

พื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขา...คือข้างกายเกรย์เท่านั้น




--------------------


TALK: น้องแกะน่ารักขนาดนี้ ใครจะไม่รักได้เล่าาา

ออฟไลน์ WilpeR

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #129 เมื่อ07-01-2019 19:49:08 »

น้องแกะทำพี่ๆบอร์ดี้การ์ดหวาดผวากันเลยทีเดียว 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
« ตอบ #129 เมื่อ: 07-01-2019 19:49:08 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #130 เมื่อ07-01-2019 22:05:00 »

แล้วไม่รู้ป่านนี้วิคเตอร์จะหาตุ๊กตาขนาดเท่าคนได้ยังไม่รู้ จะต้องไปช่วยภีมแล้ว ลูกแกะน่ารัก

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #131 เมื่อ08-01-2019 01:23:37 »

สงสารวิคเตอร์ จะหาได้ไหมตัวเท่าคนนะ ให้หาชุดมาสคอสต์จะง่ายกว่าไหม  o18

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #132 เมื่อ08-01-2019 16:21:05 »

จะหาแบบลูกแกะได้อีกที่ไหน TT
น่ารักมากๆ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-5
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #133 เมื่อ08-01-2019 17:05:06 »

สงสารวิคเตอร์จะหาได้ไหมเนี่ยไอ้ตุ๊กตาสีชมพูเนี่ย

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1947
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #134 เมื่อ09-01-2019 00:18:24 »

วิคเตอร์จะหาตุ๊กตาได้มั้ย :laugh:

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #135 เมื่อ09-01-2019 00:25:11 »

คุณเกรย์และลูกแกะ น่ารักมากกกกกก  :-[


ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9970
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-77
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #136 เมื่อ09-01-2019 02:35:30 »

 :pig4:

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #137 เมื่อ12-01-2019 13:58:56 »

ถึงเกรย์จะเหี้ยมกับใครก็แล้วแต่ แต่กับน้อง แม้แต่ดุยังไม่อยากทำ
เอ็นดูประมุขมาก น้องรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรอยู่ และดีใจที่ได้อยู่ด้วยกัน

ว้าววว เกรย์พัฒนานะ ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าอยู่ด้วยกัน ในอ้อมอกนี้

วิคเตอร์จะเจอไหม หรือไง จะรอดกลับมาไหม 55555

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #138 เมื่อ14-01-2019 23:30:28 »

มาปักไว้ก่อน

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +219/-1
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #139 เมื่อ15-01-2019 18:37:36 »

-10-


คนของเกรย์ทำงานได้เร็วมากจนน่ากลัว ยังไม่ทันพ้นวันที่จักรพรรดิโทรมาบอกเรื่องคนสำคัญถูกพาตัวไป ข่าวคร่าวต่างๆ ก็ตามมาอย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่ไวยิ่งกว่ากลับเป็นภีมภัทรที่หลบหนีการจับกุมออกมาด้วยตัวเอง ทำเอาแม้แต่เกรย์ยังเผลอทำสีหน้าถูกอกถูกใจออกมา ขณะที่ประมุขในเวลานั้นเบิกตากว้างจนแทบถลน

คนคนนั้นเหมาะกับพี่ชายของเขามากจริงๆ... ไม่รู้ว่าถ้าเป็นตัวเอง เขาจะเข้มแข็งได้เท่าภีมหรือเปล่า

หลังจากนั่งรอฟังข่าวจากบรรดาทีมเอที่ออกไปลงพื้นที่ได้พักหนึ่ง ในที่สุดเกรย์ก็ได้รับคำตอบที่ต้องการ จักรพรรดิให้จัดการส่งหลักฐานการทำผิดทั้งหมดของมินตราไปให้ตำรวจก่อนได้เลย เมื่อได้พูดคุยกับเธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจะส่งตัวตามไปทีหลัง ทั้งยังย้ำให้จัดข้อหาที่หนักที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ไม่นานหลังจากนั้นคนที่กำลังรอก็เป็นฝ่ายติดต่อมาด้วยตัวเอง พวกเขายกโขยงไปที่ไร่อาชาวินซึ่งเป็นไร่ที่ช่วยเหลือภีมภัทรเอาไว้ ประมุขที่ไม่ได้เดินเข้าไปด้านในจ้องมองภาพพี่ชายกับภีมที่กำลังกอดกันด้วยดวงตาร้อนผ่าว กระทั่งถูกดึงตัวเข้าไปโอบไว้หลวมๆ เขาจึงกะพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำตาออกไป ก่อนจะเงยมองคนข้างกายพร้อมรอยยิ้ม

“พี่จักรจะมีความสุขจริงๆ แล้วใช่ไหมครับ”

เกรย์ไม่ได้ตอบรับในทันที แต่ยกมือขึ้นเช็ดหน้าเช็ดตาที่ยู่ยี่ยิ่งกว่าสองคนด้านในให้อย่างอ่อนโยน รอจนถูกจ้องด้วยดวงตาน่าเอ็นดูมากเข้า เขาจึงพยักหน้าแล้วหมุนตัวพาลูกแกะเดินไปอีกทาง

“แน่นอน”

กลางดึกคืนนั้น ประมุขรู้สึกเหมือนคนที่นอนอยู่ข้างกายขยับลุกขึ้นจากเตียง ด้วยความที่นอนต่อไม่หลับเขาจึงเดินงัวเงียตามเกรย์ออกไปด้วย แต่แล้วก็ต้องไปหยุดยืนอยู่ตรงมุมเสา เมื่อพบว่าพี่จักรกับเกรย์นั่งคุยกันอยู่ตามลำพังที่ห้องรับแขกของไร่อาชาวินที่ยินยอมให้พวกเขาค้างคืนกันที่นี่

ประมุขไม่เข้าใจว่าพวกเขาคุยอะไรกัน เพราะมันเป็นภาษาฝรั่งเศสล้วนๆ ซึ่งเขาเข้าใจแค่บางคำ แต่ดูเหมือนเกรย์จะให้พี่จักรยืมคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่การ์ดที่ถูกเรียกว่าทีมเอ แต่เป็นการ์ดอีกทีมที่คอยดูแลอยู่ห่างๆ พวกเขาเหล่านั้นหันไปพูดคุยกับพี่จักรสักพัก จากนั้นก็แยกตัวเดินออกจากบ้านไป

คืนนั้นประมุขกลับไปนอนต่อด้วยความสงสัย ทว่าเมื่อคนสำคัญกลับมากอดกันไว้ เขาก็หลับต่ออย่างง่ายดาย และได้รับคำตอบในวันถัดไป... เมื่อต้องตามเข้าไปในตัวป่า ตรงไปยังสถานที่ที่ภีมภัทรถูกจับไปเมื่อคืน

“ถ้าลูกแกะไม่อยากลง นั่งรออยู่บนรถก็ได้นะ”

“ไม่ครับ ผมจะไปกับคุณ” เขาส่ายหน้าปฏิเสธในทันที แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

ภาพของชายชาวต่างชาติตัวใหญ่ที่ถูกมัดห้อยหัวไว้กับต้นไม้ในสภาพยับเยินหลายคนทำให้ผู้ที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนสั่นไปหมดทั้งตัว ทว่าอ้อมแขนที่โอบรัดกายไว้กลับทำให้รู้สึกปลอดภัยโดยไร้เหตุผล ยิ่งยามได้หันไปเห็นดวงตาห่วงใยที่ฉายแววไม่มั่นใจของเกรย์เข้า เขาก็ยิ่งไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกไปให้เห็น

ประมุขพยายามทำท่าทีให้เป็นปกติ เมื่อเห็นภีมเข็นวีลแชร์พาพี่จักรออกมาจากบ้านไม้หลังเล็ก ซึ่งเกรย์บอกว่าเป็นที่ที่แม่ของเขาถูกจับมัดเอาไว้ นั่นเป็นเวลาเดียวกันกับที่บรรดาการ์ดของเกรย์เก็บกวาดคนที่ถูกห้อยหัว จัดการเอามามัดไว้บนพื้นเสร็จเรียบร้อยพอดี

“เดี๋ยวจัดการต่อให้เอง” คนที่มีอำนาจสั่งการได้ทุกอย่างบอกเสียงเรียบ ไม่ได้คาดหวังจะเอาอะไรจากเพื่อนผู้แสนเย็นชา ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป...

“ขอบคุณ” จักรพรรดิตอบแค่นั้นแล้วส่งสัญญาณให้คนด้านหลังพาไปที่รถโดยไม่สนใจใบหน้าแปลกใจสุดขีดของเกรย์กับประมุขที่มองตามหลัง

พื้นที่บริเวณนั้นถูกส่งต่อให้อเล็กซ์จัดการ เมื่อเกรย์รู้สึกเหมือนลูกแกะเริ่มหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเห็นเลือดมากเกินไป หรือเพราะเห็นความโหดร้ายของบรรดาพี่การ์ดคนสนิทที่ลากคนของแม่มดไปทางนั้นทางนี้แบบไม่ยั้งแรง

“ลูกแกะคงไม่มีอะไรอยากพูดกับแม่เป็นครั้งสุดท้ายใช่ไหม”

คนฟังชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ เมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิดจากปากของเกรย์ แต่พอได้นิ่งคิดไปสักพัก เขาก็ต้องส่ายหน้าออกมา เพราะถ้าไม่ได้ยินคำว่า ‘แม่’ บางทีอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าคนที่กำลังจะถูกจับเข้าตาราง ไม่มีโอกาสได้ออกมาข้างนอกอีกตลอดชีวิตคือแม่แท้ๆ ของตัวเอง

“เรากลับกันเถอะครับ”

ตลอดระยะเวลากลับที่พัก ประมุขเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงเรื่องราวที่ได้พบเจอมาและจบลงไปของพี่ชายด้วยความโล่งอก ในที่สุดครั้งนี้พี่จักรก็จะได้มีความสุขจริงๆ เสียที แต่ดูเหมือนคนที่นั่งด้านข้างจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ

“กลัวเหรอ” เกรย์เผยสีหน้าหวั่นไหวออกมาเมื่อเห็นท่าทีของลูกแกะ ใจนึกกังวลไปสารพัดว่าอีกคนอาจจะกลัวภาพที่เห็นจนอยากถอยห่าง ทว่ายังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เจ้าของดวงตาใสซื่อก็หันกลับมามองกันด้วยใบหน้างุนงงจนถึงขีดสุด

“กลัวอะไรเหรอ”

กลายเป็นแทบไม่ได้สนใจเลยเสียอย่างนั้น...

“ฉันคิดว่าลูกแกะจะกลัวจนไม่อยากอยู่ใกล้แล้ว” เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็ดึงคนน่าฟัดเข้ามาโอบไว้หลวมๆ เพื่อสร้างความมั่นใจให้ตัวเองอีกครั้ง

“กลัว... อ๋อ ที่เห็นเมื่อกี้เหรอครับ” ประมุขพยักหน้าเข้าอกเข้าใจเมื่อนึกได้ว่าเมื่อครู่เพิ่งเจอเหตุการณ์อะไรมา แต่คงเป็นเพราะเขาลืมง่ายเอามากๆ หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ ทั้งยังมีภูมิต้านทานไม่จำในเรื่องที่ไม่อยากจำ พอขึ้นรถมาเลยแทบไม่ได้นึกถึงอะไรพวกนั้นเลย “ผมลืมหมดแล้ว”

“หืม ง่ายขนาดนั้นเชียว” เกรย์เอียงคอถามยิ้มๆ

“อื้อ ง่ายแบบนี้แหละ ผมเป็นคนง่ายๆ อยู่แล้ว คุณก็รู้”

“หึหึ”

สุดท้ายคนง่ายๆ ก็โดนขยี้จนขนฟูฟ่องไปหมดทั้งตัวด้วยความมันเขี้ยว ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่บ่นไม่ว่าอะไรออกมาสักคำ ยังคงเงยหน้าหลับตาพริ้ม รอให้เกรย์ลูบหัวลูบหางให้เข้าที่เหมือนเดิมด้วยความสบายอกสบายใจ มองยังไงก็เป็นลูกแกะที่น่าเอ็นดูที่สุดในโลกเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“เกรย์... แล้วหลังจากนี้ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นยังไงเหรอครับ”

“ไม่ได้ออกมาข้างนอกอีกแน่ๆ” คนตอบว่าเสียงเรียบไร้ความรู้สึก “แต่คิงอาจจะต้องกลับไปเคลียร์ธุระต่างๆ ที่ฝรั่งเศสให้เรียบร้อยก่อนถึงจะย้ายมาที่นี่ได้ถาวร อย่างน้อยก็ควรไปรับรู้เรื่องพินัยกรรมของพ่อเลี้ยง ถึงจะรู้แต่แรกว่าคงไม่ได้อะไรเลยก็ตาม”

“พี่ไม่ได้อะไรเลยเหรอ”

“อ่า... ถึงได้ก็คงไม่เอาหรอก เรื่องนี้ลูกแกะไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะคอยช่วยพี่ชายของนายเอง อีกไม่กี่วันก็คงจะเดินทางแล้ว” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้คนทั้งคู่ก็นิ่งค้างไปนาน

ประมุขค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะส่งยิ้มไปให้คนที่น่าจะเพิ่งนึกออกว่ายังไม่ได้บอกเขาเรื่องที่ต้องกลับฝรั่งเศสโดยไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกทีเมื่อไหร่

“ผมเองก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้วเหมือนกัน คุณกลับไปทำธุระให้เรียบร้อยเถอะครับ ถ้าว่างค่อยมาหาใหม่ก็ได้ อีกปีเดียวผมก็เรียนจบแล้ว”

“จริงๆ ฉันน่าจะมาเจอลูกแกะตอนเรียนจบมากกว่า” เกรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แอบยอมรับในใจว่าตั้งแต่จำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดกับการตัดสินใจของตัวเอง “ถ้าเจอตอนเรียนจบแล้ว เวลาต้องไปไหนก็พาไปด้วยกันได้ ไม่ต้องแยกจากกันแม้แต่วินาทีเดียว”

ที่สำคัญคือลูกแกะยังเป็นเป้าหมายของคนไม่หวังดีที่เก็บตัวได้เงียบจนน่าประหลาดใจนั่นด้วย...

ตั้งแต่ที่เริ่มมีคนเข้ามาขู่ เกรย์ก็ให้คนติดตามดูเรื่องนี้อย่างเข้มงวด ทั้งทางฝั่งไทยและฝั่งฝรั่งเศส โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบรรดาคู่ค้าที่มีเรื่องของผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องหลายอย่าง ซึ่งเขาเองก็จำไม่ได้ว่าไปมีเรื่องกับใครมาบ้าง เพราะมันเยอะมากจนต้องมีทีมบอดี้การ์ดหลายทีมเป็นของตัวเอง ทว่าจนถึงตอนนี้ คำตอบที่ได้รับจากจิม คนสนิทที่มีความสามารถรอบด้านกลับมีเพียงความว่างเปล่า

‘เป็นเพราะฝ่ายนั้นไม่ได้ลงมือต่อเนื่อง แล้วยังรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรเราถึงจะจับไม่ได้ ตอนนี้เราเลยไม่มีเบาะแสอะไรเพิ่มเติมเลยครับ’

ทั้งจิมทั้งลูคัสที่ถูกสั่งให้ติดตามเรื่องนี้ตอบเป็นเสียงเดียวกันจนน่าแปลกใจ ตัวเขาเองก็รู้ดีอยู่ว่าเหตุการณ์ที่เจอมันเป็นเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่เข้ามาแล้วเงียบหายไป แต่เกรย์กลับไม่ไว้วางใจว่าถ้าหากเขากลับฝรั่งเศสไปแล้วทิ้งลูกแกะอยู่ที่นี่ ทุกอย่างจะยังเงียบเหมือนเดิม

“แต่ผมดีใจนะที่เราได้เจอกันตั้งแต่ตอนนี้”​ น้ำเสียงร่าเริงไม่ต่างจากสีหน้าของคนพูดทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ เกรย์หันกลับมามองหน้าลูกแกะขี้อ้อนอีกครั้ง แล้วก็ถูกคำพูดกับการกระทำของเจ้าตัวทำให้ความคิดตีรวนกันจนวุ่นวายไปหมดเหมือนเช่นทุกที “ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วผมก็ต้องมายืนข้างคุณอยู่ดี เพราะงั้นต่อให้เจอเหตุการณ์น่าหวาดกลัวแค่ไหนก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงคุณก็ต้องหาทางปกป้องผมอยู่แล้วนี่นา”

“ไปหัดพูดจาแบบนี้มาจากไหนหืม” เกรย์บีบจมูกอีกคนด้วยความหมั่นไส้ แล้วก็ได้รอยยิ้มกว้างตอบกลับมาตามคาด

“จากคุณนั่นแหละ”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“คุณคนเดียวเลย”

“เหรอ...”

ลูกแกะตัวน้อยถูกดึงจมูกจนยืดยาว แต่ก็ไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายเดียว เพราะพอเกรย์เผลอ เขาก็ถูกลูกแกะบีบแก้มกลับแบบไม่เกรงใจ ทำเอาการ์ดที่ขับรถอยู่หน้าซีดเหมือนกลัวระเบิดลงอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวเกิดขึ้น เมื่อคนที่ถูกแกล้งเพียงแค่จับหัวลูกแกะมาซุกอยู่กับอกเพื่อห้ามปรามเท่านั้น

“คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ ระหว่างที่คุณกลับฝรั่งเศส ผมจะไปกลับระหว่างมหา’ลัยกับห้องพักอย่างเดียว สัญญาจะไม่ออกนอกลู่นอกทางเด็ดขาด”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี” เกรย์ลูบแก้มลูกแกะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะพาเดินลงจากรถเข้าไปในตัวโรงแรมพร้อมกัน “ถ้าไม่ได้อยู่ในสายตา ยังไงก็วางใจไม่ได้หรอก”

“อย่าเพิ่งคิดมากเลย ผมจะระวังตัวนะ คุณเองก็ต้องระวังตัวด้วยเหมือนกัน”

เกรย์ยิ้มโดยไม่ได้ตอบอะไร และไม่ได้บอกให้ลูกแกะตื่นกลัว ว่าสถานที่ที่อันตรายสำหรับเขาคือนอกประเทศแบบนี้นี่แหละ เพราะยามอยู่ในอาณาเขตของตัวเอง ตัวเขามีแขนขาและหูตากว้างไกลกว่านี้หลายเท่า หากใครคิดจะหาเรื่องคุณเกรย์ที่มีอำนาจมากจนน่ากลัว เห็นทีเรื่องคงไม่มีทางจบได้ด้วยดีแน่นอน

เพราะงั้นคนที่ถูกพบว่าเป็นคนสำคัญสำหรับเขาและอยู่ในพื้นที่ห่างไกลแบบนี้จึงอันตรายกว่ามากนัก

“ฉันก็จะระวังตัว ไม่ทำให้ลูกแกะเป็นห่วง” ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงรับคำทั้งรอยยิ้ม

“ดีมาก”

“หัดพูดจาเป็นผู้ใหญ่เหรอ” เกรย์หยิกแก้มลูกแกะเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ ก่อนจะโอบไหล่ผอมเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะพาขึ้นลิฟต์ไปพร้อมกัน หากยังไม่ทันได้ทำอย่างนั้น ลูคัสก็ส่งเสียงเรียกมาจากทางด้านหลัง

“นาย”

“ว่าไง”

“สายสำคัญ”

เกรย์หรี่ตาขณะรับโทรศัพท์มาจากลูคัส ทว่าเมื่อได้เห็นชื่อบนหน้าจอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากที่จะก้าวเท้าขึ้นลิฟต์กลายเป็นหยุดกะทันหัน ซึ่งคนที่อยู่ด้านข้างอย่างประมุขก็ได้แต่หยุดเดินตามแล้วหันไปมองแบบงงๆ

“ลูกแกะ ขึ้นไปรอข้างบนก่อนนะ แม่ฉันโทรมาน่ะ”

“เดี๋ยวผมไปรอที่ร้านเค้กก็ได้” ลูกแกะน้อยยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่ พอเกรย์เห็นหน้าตาอยากกินขนมจนเต็มแก่นั่นก็เถียงอะไรไม่ลง ได้แต่พยักหน้า ส่งสัญญาณให้การ์ดชุดหนึ่งเดินตามไป แล้วก็เดินแยกเข้าไปในห้องรับรองแขก VIP ของโรงแรมแทน

[รับช้านะ] เสียงเยือกเย็นที่ดังมาตามสายทำให้คนที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีเสมอมาเผลอชักสีหน้าอยู่วูบหนึ่ง ทว่าเมื่อเขายกมือขึ้นลูบหน้า ความผิดปกติทุกอย่างก็ถูกลบหายไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่ได้ว่าง” เกรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้กัน

[ไม่ได้ว่าง...แต่ก็ยังบินไปไกลถึงไทย]

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

[นี่แม่นะเกรย์]

“ก็เพราะเป็นแม่ ผมถึงยอมคุยไร้สาระด้วยนานขนาดนี้”

[แล้วตอนอยู่กับเด็กคนนั้นไม่ได้คุยไร้สาระกันหรือไง]

ดวงตาคมของคนฟังวาววาบด้วยความไม่พอใจ แม้แต่มือที่กำโทรศัพท์เอาไว้ก็ออกแรงมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจนต้องหลับตาลงและสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อไม่ให้เผลอดิ้นไปตามเกมของนักธุรกิจสาวผู้สั่งสมประสบการณ์มานานหลายสิบปี

“ผมจะคุยอะไรกับเขาก็ไม่ได้เกี่ยวกับคุณ”

[หวงน่าดูเลยนะ ไม่พามาให้พ่อกับแม่เจอหน่อยเหรอ]

“ไม่ใช่ตอนนี้”

[แม่ไม่ได้มีความอดทนมากนักหรอกนะ] แว่วเสียงหัวเราะในลำคอดังเล็ดลอดเข้ามาอย่างจงใจ เพียงเท่านั้นดวงตาสีฟ้าของคนฟังก็ขุ่นมัวขึ้นหลายระดับ ใจนึกกังวลเกี่ยวกับคนที่น่าจะเลือกเค้กอยู่ที่ร้านด้านข้างขึ้นมากะทันหัน

“ห้ามแตะต้องเขา”

[ถ้าลูกยังอยากต่อเวลาออกไปสักหน่อย อีกสามวันกลับมากินข้าวพร้อมพ่อกับแม่ที่บ้าน]

“…”

[แล้วแม่จะรอ อย่าลืมดูแลคนของตัวเองให้ดีก็แล้วกัน]

จบคำพูดนั้น สายก็ถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว หากคนที่รู้จักคาร่าดีกว่าใคร มีหรือจะไม่รู้ว่ามันหมายความว่าเธอ ‘ไม่รับปาก’ หากถามว่าในโลกนี้มีอะไรที่เกรย์อ่านไม่ออก คาดเดาไม่ได้อยู่บ้าง นอกเหนือไปจากลูกแกะที่ขยันทำให้เขายิ้มได้โดยไม่รู้ตัว ก็คงมีเพียงพ่อกับแม่แท้ๆ ที่รู้จักกันดีจนเหมือนไม่รู้จักเท่านั้น

ปัง! 

“นาย!”

(ต่อด้านล่าง)
.
.

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
« ตอบ #139 เมื่อ: 15-01-2019 18:37:36 »





ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +219/-1
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.9]=[P.5]==[07/01/19]
«ตอบ #140 เมื่อ15-01-2019 18:37:54 »

“มีอะไร” เกรย์ผุดลุกขึ้นยืนเมื่อลูคัสที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าเปิดประตูเข้ามาเรียกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และเมื่อได้เห็นท่าทีจริงจังของหัวหน้าทีมเอ เขาก็รีบเดินออกไปด้านนอกโดยไม่รอคำตอบ

ภาพความวุ่นวายด้านนอกที่มีทั้งการ์ดโรงแรมซึ่งกำลังจับกุมตัวผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้และบรรดาแขกกับพนักงานที่มุงดูเหตุการณ์อยู่รอบด้านด้วยสีหน้าตกใจ ไม่ได้ทำให้เกรย์สนใจได้มากเท่าการได้เห็นลูกแกะยืนหน้าซีดอยู่ด้านหลังการ์ดของเขาเกือบสิบคน

“ลูกแกะ!” เกรย์ส่งเสียงเรียกดังก้อง กดดันจนทุกสรรพเสียงรอบด้านเงียบกริบราวสั่งได้ เขาอ้าแขนออกรับลูกแกะที่ทำหน้าตื่นวิ่งเข้ามาหา ก่อนจะรวบคนตัวสั่นเข้ามากอดเอาไว้แน่น

“เกรย์...”

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่ครับ... ผมอยากขึ้นห้องแล้ว” คนเสียงสั่นตอบเบาๆ แล้วเอาแต่ซุกหน้าเข้าหาอกเขา ไม่ยอมให้ดันตัวออกเพื่อมองสำรวจว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

อาการหวาดกลัวที่พยายามไม่แสดงออกของลูกแกะทำให้เกรย์ใจหายวาบ เขารับเสื้อนอกมาจากลูคัส ก่อนจะเอามาคลุมหัวคนในอ้อมแขนเอาไว้แล้วพาเดินขึ้นหนีสายตาน่ารำคาญไปที่ลิฟต์ โดยไม่ลืมส่งสัญญาณให้ลูคัสคอยจัดการสถานการณ์ด้านล่างต่อ

เมื่อเดินขึ้นมาถึงห้องส่วนตัวด้านบนเรียบร้อยแล้ว เกรย์ก็รีบพาลูกแกะเข้าไปในห้อง โดยไม่ลืมส่งสายตาให้อเล็กซ์ตามเข้าไปด้านในอีกคน พอพ้นจุดที่คนพลุกพล่าน เข้ามาอยู่ในสถานที่ส่วนตัว ลูกแกะน้อยก็มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่สั่นเทาเริ่มกลายเป็นปกติ ทว่าก็ยังไม่หยุดซุกหน้ากอดเขาไว้ จนเกรย์ต้องอ้าขาออกให้อีกคนนั่งอยู่ตรงกลางบริเวณช่องว่าง ขณะลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมไม่หยุด

“เกิดอะไรขึ้น” เขาหันไปถามอเล็กซ์ที่ทำหน้าเครียดเป็นการเป็นงานยืนอย่างสงบอยู่ข้างโซฟา

“ผู้หญิงคนนั้นพยายามจะใช้มีดทำร้ายคุณประมุขครับ”

“พูดต่อ”

“ตอนคุณประมุขเลือกเค้กอยู่หน้าตู้ จู่ๆ เธอก็พุ่งเข้าไปหา แต่ผมกับคนอื่นๆ สังเกตเห็นความผิดปกติตั้งแต่แรกเลยกันเอาไว้ได้ทัน จากนั้นพนักงานรักษาความปลอดภัยจึงเข้ามารวบตัวเธอไว้”

คนฟังก้มหน้าลงอย่างควบคุมอารมณ์ โชคยังดีที่ตอนนี้เขากอดลูกแกะเอาไว้ ไม่อย่างนั้นต่อให้ไอ้คนที่ถูกจ้างให้มาทำร้ายลูกแกะเป็นใคร มันก็ไม่มีวันได้เข้าไปอยู่ในคุกเพียงวันสองวันแน่นอน

“เกรย์...” เสียงเรียกเบาๆ จากคนที่เอาแต่เงียบมาโดยตลอดทำให้เกรย์หลุดจากภวังค์ เขาหันไปส่งสัญญาณบอกให้อเล็กซ์ออกไปด้านนอก ก่อนจะก้มลงเชยคางคนหน้าซีดให้เงยขึ้นสบตากันอย่างอ่อนโยน

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไร”

“แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้หืม”

“ผมอยากกินเค้ก” ว่าแล้วก็ทำหน้าบูดเบี้ยวจนเกรย์หลุดยิ้มจางออกมา พอเห็นเขายิ้มได้ เจ้าลูกแกะตัวน้อยก็อมยิ้มตาม ท่าทางดูดีขึ้นเร็วมากสมเป็นคนที่มีพลังบวกอยู่ในตัวตลอดเวลา หากเกรย์ก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดี เพราะไม่อยากให้ลูกแกะแสดงท่าทีเป็นปกติเพื่อให้เขาสบายใจ แล้วเก็บเอาเหตุการณ์ทั้งหมดไปคิดอยู่เพียงลำพัง

“เดี๋ยวจะให้ลูคัสซื้อขึ้นมา”

“อื้อ”

เกรย์มองสบตาคนที่พยายามทำตัวเป็นปกติโดยไม่พูดอะไรอยู่นานหลายนาที แต่สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหว ต้องวางหน้าผากลงบนบ่าของลูกแกะอย่างหมดแรง

“กลัวมากหรือเปล่า”

“ตกใจมากกว่า... ผมรู้สึกเหมือนเขาอยากเข้ามาฆ่ากันจริงๆ เลย” ประมุขถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถึงจะทำเหมือนไม่คิดอะไรแล้ว แต่ช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนถูกหมายหัวก็ยังติดอยู่ในความทรงจำ แน่นอนว่าเขาคาดเดาไว้แล้วว่าอาจจะมีอะไรพวกนี้เกิดขึ้น ทว่าก็คงต้องยอมรับ ว่าในความคิดกับในความเป็นจริงมันแตกต่างกันมาก

“ฉันน่าจะพานายขึ้นมาก่อน”

“คุณมีสายสำคัญนี่ครับ” แม้จะยังใจสั่นไม่หาย แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่เหมือนจะโทษตัวเองของคนสำคัญ ประมุขก็ยังตอบกลับพร้อมรอยยิ้มโดยอัตโนมัติ “ไม่รับสายครอบครัวไม่ได้นะ ถ้าเป็นครอบครัวโทรมา ผมก็ต้องไปรับเหมือนกัน”

เกรย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ตามองใบหน้ายิ้มแย้มที่ไม่ได้ซีดเซียวเหมือนตอนแรกของลูกแกะด้วยความพอใจ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องพูดต่อไป ร่างกายก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมากะทันหัน

“แล้วถ้าฉันบอกว่าแม่โทรมาบอกให้กลับบ้านภายในสามวัน ลูกแกะจะยังอยากให้ฉันรับโทรศัพท์อีกหรือเปล่า”

“สามวันเหรอ...” คนฟังใจหายวาบ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าแทบจะทันทีที่ได้ยิน ต่อให้ทำใจไว้แล้วว่าเดี๋ยวช่วงเปิดเทอมต้องแยกกันสักพัก แต่พอเวลามาถึงไวกว่าที่คิดก็อดตกใจไม่ได้

“ใช่ แต่ว่าถ้า...”

“งั้นก็ต้องรีบกลับสิครับ”

“ว่าไงนะ” เกรย์จ้องมองใบหน้าของลูกแกะที่ดูตื่นตระหนกด้วยแววตาประหลาดใจ

“ถ้าแม่คุณโทรมาเร่งแบบนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญมากไม่ใช่เหรอ รีบกลับไปพบท่านเถอะ”

“…ฉันจะทำยังไงกับลูกแกะตัวนี้ดีนะ”

ไม่ว่านานแค่ไหนก็ชินกับนิสัยของเจ้าตัวไม่ได้เสียที...

“แค่คุณส่งข้อความมาหาทุกวันก็พอแล้ว อันนี้ห้ามลืมเลยนะ” ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่คนถูกปลอบกลายเป็นคนให้กำลังใจเสียเอง เพราะเพียงแค่เห็นใบหน้าลังเลและเป็นกังวลอันหาได้ยากของเกรย์ เขาก็ลืมเรื่องราวร้ายๆ ก่อนหน้าไปได้จนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความรู้สึกอยากทำให้อีกฝ่ายหายเครียดเท่านั้น

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกันกับที่ลูคัสเดินเข้ามาด้านใน เกรย์มองจนแน่ใจว่าลูกแกะไม่เป็นไรแล้วจึงหันไปหาลูกน้องด้วยใบหน้านิ่งสนิท ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้รายงานสถานการณ์ทั้งหมดมาได้

“ตามที่คาด เหมือนเดิมทุกอย่าง”

“งั้นเหรอ...” หน้าตาของคนฟังดูเย็นชาขึ้นสองระดับ บรรยากาศรอบกายก็คล้ายจะติดลบจนประมุขที่เพิ่งคิดตามทันต้องยื่นมือไปสะกิดให้รู้ว่าเขานั่งอยู่ด้วย

“พวกคุณหมายถึงมีคนสั่งการเธอคนนั้นเหมือนตอนที่ให้เข้ามาขู่ผมหรือตอนที่จงใจขับรถชนใช่ไหมครับ”

“เก่งมาก” เกรย์ให้รางวัลคนฉลาดโดยการยกมือลูบหัวทุยสองสามรอบ พอเรียบร้อยแล้วก็หันกลับไปหาลูคัส พยักพเยิดให้พูดต่ออีกครั้ง

“ถ้าใช้วิธีเดิมแบบนี้คงเป็นพวกเดิมแน่นอน แต่ถ้าอิงจากครั้งก่อนจิมที่ไปสืบค้นต่อรู้แค่ว่าต้นทางมาจากฝรั่งเศส นอกเหนือจากนั้นไม่เจออะไรอีกเลย”

“แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้” ผู้เป็นนายพูดต่อประโยคด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “พรุ่งนี้ฉันจะบินกลับฝรั่งเศส สั่งทีมเอกับการ์ดคนอื่นๆ ทั้งหมดให้คอยดูแลลูกแกะอยู่ทางนี้ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามคลาดสายตาเด็ดขาด นายกลับไปกับฉันแค่คนเดียวพอ”

เมื่อได้ยินคำสั่งปิดการสนทนา ลูคัสก็พยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทว่าคนที่อยู่ไม่สุขกลับกลายเป็นลูกแกะตัวน้อยที่นั่งฟังด้วยความเคร่งเครียดมาโดยตลอด

“คุณไปกับลูคัสสองคนจะดีเหรอครับ” ประมุขท้วงด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก เพราะยังไงเกรย์ก็ควรมีคนดูแลมากกว่านั้น ไม่ใช่แค่ลูคัสคนเดียว

“ไม่ต้องห่วง เราจะเดินทางไปสนามบินพร้อมกันอยู่แล้ว ถึงฝรั่งเศสเมื่อไหร่จะมีการ์ดอีกชุดมารอรับฉัน ลูกแกะอยู่ทางนี้ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ฉันจัดการธุระเรื่องคิงกับธุระของแม่เสร็จจะรีบมาหา”

“งั้นเหรอ...”

“ลูกแกะไม่ต้องเป็นห่วง ลูคัสคือการ์ดที่เก่งที่สุดของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นคนสนิทที่เข้าขาที่สุด ฉันก็อยากจะให้เป็นคนดูแลลูกแกะอยู่เหมือนกัน”

หลังจากได้รับการยืนยันซ้ำ ประมุขก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ในขณะที่เกรย์ทำได้เพียงลอบถอนหายใจ เพราะอันที่จริงระยะเวลาที่เหลืออยู่ เขาจะให้ลูกแกะบินไปด้วยกันก็ได้ ทว่าตอนนี้เขากลับไม่มั่นใจว่าต้นเหตุของเรื่องราวพวกนี้เป็นศัตรูทางธุรกิจ หรือเป็น ‘คนใน’ กันแน่ เพราะถ้าเป็นประเภทแรก พาลูกแกะกลับถิ่นอาจเป็นทางเลือกที่ดี แต่หากเป็นประเภทหลัง...

“ลูกแกะรู้ไหมว่าฉันทำลายชีวิตของคนคนหนึ่งได้ง่ายๆ โดยที่คนคนนั้นไม่จำเป็นต้องทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ” ถ้อยคำที่ดูคล้ายกำลังพูดเรื่องธรรมดา แต่กลับไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่งทำเอาคนฟังตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ ซึ่งเกรย์ก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร เขาเพียงแค่ยิ้มเยือกเย็น อธิบายต่อตามความจริงเท่านั้น “คงเป็นเพราะความดีในตัวยังหลงเหลืออยู่บ้าง ฉันถึงไม่เคยยกหลักฐานเท็จอะไรขึ้นมาใช้เลย อย่างเรื่องของแม่มดที่ทำกับคิงก็ใช้เวลายาวนานเพื่อทำตามแผนการอย่าง ‘ใสสะอาด’ ไม่ได้ใช้อำนาจอะไร ทั้งที่จริงๆ แค่กระดิกนิ้วฉันก็สร้างเรื่องให้เธอโดนประหารได้แล้ว”

“…”

“แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากจะทำตัวเลวๆ โดยการลากไอ้พวกชั่วที่มันคิดจะทำร้ายนายออกมาให้หมด แล้วฆ่ามันให้ตายด้วยมือตัวเอง ไม่ใช่แค่นั้น เพราะฉันจะส่งคนที่เกี่ยวข้องกับมันทั้งหมดเข้าไปอยู่ในตารางด้วย ไม่ว่าจะทำผิดหรือไม่ก็ตาม” ยิ่งพูดท่าทางของเกรย์ก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคู่คมแข็งกร้าวจนน่ากลัว ทำราวกับคนที่เขาพูดคุยด้วยไม่ใช่ประมุข แต่เป็นใครบางคนที่คิดจะมาทำร้ายคนสำคัญ และสิ่งเหล่านั้นก็จางหายไป เมื่อฝ่ามืออุ่นของคนข้างกายวางทาบลงบนแขนของเขา

“เกรย์” ประมุขเริ่มเครียด แม้แต่น้ำเสียงก็ไม่ได้ดูงุนงงเหมือนเคย เขาเข้าใจแทบจะทุกเรื่องที่เกรย์พูดออกมา และสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายก็บ่งบอกชัดเจนว่าคิดแบบนั้นจริงๆ

“ฉันก็แค่คิดน่ะ” แม้คนพูดจะเพิ่งรู้สึกตัวจนมายิ้มเอาตอนนี้ก็เหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะลูกแกะของเขาเอาแต่ขมวดคิ้วทำหน้าเครียด ไม่มีรอยยิ้มให้กันเหมือนเคย “อย่าทำหน้าแบบนั้นเลย”

“ทำไมคุณถึงพูดเรื่องนั้นขึ้นมา...”

“ดูเหมือนลูกแกะจะตามฉันทันไวขึ้นทุกวันแล้วนะ”

“ไม่ตลก” ลูกแกะที่ถูกชมทำหน้ายุ่ง มือพยายามปัดนิ้วที่ยื่นมาจิ้มแก้มออกเป็นพัลวัน ทั้งยังต้องพยายามหลบสายตาของคนที่เอาแต่เคลื่อนหน้าตาม เพราะอยากให้เขาหันไปสบตา จะได้หลุดยิ้มออกมาอีกต่างหาก

“ไม่ตลกแล้วยิ้มทำไม”

“หยุดแกล้งผมเลย” สุดท้ายก็จบลงด้วยการถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วก็ยอมยิ้มออกมาจนได้ “ตอบมาได้แล้ว สรุปว่าทำไมถึงพูดเรื่องนั้นขึ้นมากันแน่”

เกรย์ยกยิ้มตาม รู้สึกราวกับทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ เขาหยิบมือของลูกแกะมากุมไว้ที่ตัก ในใจครุ่นคิดว่าควรจะพูดอย่างไรดีจึงจะเหมาะสมมากที่สุด

“ฉันพูด...เพราะอยากขอโทษที่ทำตามที่คิดไม่ได้”

“ก็ดี...” ประมุขเม้มปาก กลืนคำพูดลงคอเมื่อเห็นเกรย์ส่ายหน้าน้อยๆ เป็นเชิงบอกให้ฟังต่อให้จบก่อน

“ฉันยังบอกว่าใช่ไม่ได้ร้อยเปอร์เซนต์ แต่อยากให้ลูกแกะเตรียมใจไว้ เพราะบางที...คนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี่อาจจะเป็นคนใน”

“คุณหมายถึง...”

“หมายถึงพ่อแม่ฉันเอง”

เกรย์มั่นใจว่าหากเป็นพ่อแม่ของเขาจริงๆ เจตนาที่มีคงเป็นเพียงการขู่ ไม่ได้คิดจะทำร้ายกันจริงจัง ถึงอย่างนั้นการให้คนตั้งท่าจะเข้ามาทำร้ายลูกแกะของเขาก็ไม่ใช่อะไรที่น่าไว้วางใจ แม้จะเดาได้ว่าฝ่ายนั้นคงรู้อยู่แล้วว่าการ์ดของเขาจะปกป้องได้ แต่คนที่เกือบถูกทำร้ายคงไม่คิดเช่นนั้น และถ้าหากเป็นแบบที่คิดจริงๆ เขาก็จะตอบคำถามทั้งหมดที่ค้างคาใจได้ในทันที รวมถึงเรื่องที่ไม่อาจสืบหาที่มาของคนสั่งการได้ด้วย

“พ่อแม่คุณ...ท่านไม่ชอบผมเหรอ” คนที่สับสนจนหัวตื้อแต่ก็ยังพยายามควบคุมสติเอาไว้เอ่ยถามเสียงสั่น

“ฉันยังไม่แน่ใจ แต่กลับไปครั้งนี้จะเอาคำตอบมาให้ได้ และเพราะไม่อยากปิดบังลูกแกะ ฉันถึงบอกทุกสิ่งที่คิดให้ฟังตั้งแต่ตอนนี้” เกรย์มองลูกแกะที่ยังดูตกใจด้วยแววตาอ่อนโยนปนรู้สึกผิด “ฉันยัดเยียดทุกอย่างให้ลูกแกะมากเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่ครับ” คนหน้าซีดส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ผมดีใจที่คุณไม่ปิดบัง ผมแค่...ตกใจนิดหน่อย”

เกรย์ไม่ได้พูดอะไรเมื่อได้ฟังคำตอบแบบเดิมซ้ำเป็นรอบที่สองของวัน เพราะเขารู้ดีที่สุดว่าลูกแกะในเวลานี้หวาดกลัวและเป็นกังวลมากขนาดไหน แต่ที่ไม่ยอมพูดออกมา ก็เพราะไม่ต้องการให้เขาเป็นห่วงหรือคิดมากตามเท่านั้น

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้ว ลูกแกะไม่อยากกอดกันนานๆ เหรอ”

คล้ายเป็นปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติ เพราะเมื่อเกรย์อ้าแขนออก ประมุขก็ตรงเข้าไปซุกหน้ากอดอย่างออดอ้อนแบบไม่เสียเวลาคิด แม้ในหัวจะยังเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย แต่สุดท้ายเขาก็แค่หลับตาลง และเชื่อใจเกรย์เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

นับตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันเมื่อนานมาแล้ว...

นับตั้งแต่ที่เขาได้รับจดหมายฉบับแรก...

ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาไม่เชื่อคำพูดของเกรย์



----------------------------



ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +214/-6
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #141 เมื่อ15-01-2019 19:10:34 »

อันตรายรอบด้านจริงๆ ลูกแกะเอ้ยย

ออฟไลน์ Chucream.nabi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #142 เมื่อ15-01-2019 20:52:20 »

 :hao5: เห้อออออ....เป็นคนสำคัญของคนอันตรายต้องระวังตัวนะหนูมุข

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #143 เมื่อ15-01-2019 22:27:13 »

เกร์ยเคลียร์กับพ่อแม่ให้เรียบร้อยนะ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #144 เมื่อ15-01-2019 23:27:37 »

อัตรายรอบตัวเลยลูกแกะ  :hao5:

ออฟไลน์ WilpeR

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-2
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #145 เมื่อ16-01-2019 01:18:03 »

ปัญหาเรื่องคนในก็จะแก้ยุ่งยากหน่อยนะ ขอให้ไม่เป็นคนใกล้ตัวมากละกัน

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #146 เมื่อ16-01-2019 01:32:46 »

อุปสรรคความรักของคุณเกรย์กับลูกแกะเพิ่งเริ่มสินะ ฮืออออ :katai1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #147 เมื่อ16-01-2019 02:22:02 »

ส่งแกะมุขไปเรียนศิลปป้องกันตัวดีป่ะ  :hao3:

ออฟไลน์ lcortsess

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #148 เมื่อ16-01-2019 20:59:47 »

เอายาวเลยยยยย พี่ไรต์   ลูกแกะๆ ลูกแกะๆ!!!!

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-0
Re: ┌▼3KINGS▲┘==ประมุข==[CH.10]=[P.5]==[15/01/19]
«ตอบ #149 เมื่อ16-01-2019 23:24:28 »

ประมุขไม่ใช่คนเด๋ออะไร แต่น้องแค่เลือกสนใจ
จะต้องห่างกันอีกแล้ว หงอยกันไปอีก

เกรย์บอกว่าประมุขคาดเดาไม่ได้ คือจริง
กลัวแต่ก็ห่วงขนม หงอยแต่ก็ไม่อยากยื้อไว้

ประมุขคือทุกอย่างของเกรย์จริง
ชอบตอนประมุขอ้อน ตอนทำตัวสั่นและกอดแน่น
เห็นโมเมนท์แบบนี้แล้วคือต่อให้อันตราย ก็ยอมล่ะ

ทีมแม่จะร้ายกันแบบนี้ทุกคนไม่ได้นะคะ
ทำไมใจร้ายกับลูกกันแบบนี้ล่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด