{ เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; แจ้งข่าวเปิดพรี 15 กุมภาพันธ์ - 21 มีนาคม
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; แจ้งข่าวเปิดพรี 15 กุมภาพันธ์ - 21 มีนาคม  (อ่าน 52431 ครั้ง)

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #120 เมื่อ28-05-2019 23:14:00 »

ติดตามจ้า~

ออฟไลน์ prisana96

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #121 เมื่อ29-05-2019 20:43:13 »

รอค่ะ

ออฟไลน์ LadyYuly

  • สวัสดีค่าา เลดี้ยูลี่นะคะ LadyYuly เรียกยูก็ได้จ้า
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
    • www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=44045.0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #122 เมื่อ08-06-2019 00:17:33 »

คิดถึงเจ้าครูซ~~

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #123 เมื่อ10-06-2019 18:31:15 »

VAMPIRE PROBLEM ;w; #9
   
   

หลังจากกินเลือดแล้วพลังผมก็กลับมา ผมก็เลยกลับบ้านได้แบบชิวๆ ทางเทิงอะไรจำไม่ได้หรอก โบกแท็กซี่เอาแล้วหลับเลย ตื่นมาอีกทีคือราคาแพงยับ ไม่รู้ว่าโดนโกงมิเตอร์หรือพาขับอ้อมโลก แต่เอาเหอะกลับมาสถานแห่งบ้านน้องครูซได้ ผมก็โอเคแล้ว
   
“นี่ครับ”
   
ผมยื่นแบงค์พันให้แท็กซี่แล้วยกตังทอนสิบบาทให้เป็นทิป แล้วลงจากรถ และเดินเข้าสมาคมที่ภายนอกเหมือนเป็นแค่บ้านชั้นเดียวทั่วไป แต่จริงๆ มันเป็นคฤหาสน์หลังยักษ์ที่ถูกพลังของเหล่าแวมไพร์ร่ายทับเอาไว้ ซึ่งไอ้พลังนี้ก็ทำงานเหมือนอาคมบ้านดิออน แบบพอมีมนุษย์เข้ามาในเขตปุ๊ป พวกมันก็จะถูกพลังพุ่งเข้าไปทำร้ายทันที ป่าเถื่อนสุดๆ
   
“นายน้อย!!!”
   
ลูกน้องคนสนิทพ่อตะโกนเสียงดังลั่นตอนที่เห็นผมโผล่หัวเข้าไปในคฤหาสน์
   
แน่นอนว่าด้วยเสียงระดับนี้ และปกติแวมไพร์โตๆ บางส่วนก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว จึงพากันมามุงกลางคฤหาสน์กันอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าผมนั้นเป็นของเซลล์ลดราคาห้าสิบเปอร์เซ็น
   
ผมเผลอหดคอตอนที่เห็นพ่อเดินมา ก่อนที่จะพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด
   
คือเอาจริง ถ้าผมเป็นพ่อ ผมจะตีตัวเองให้ตูดลายไปเลย หนีเที่ยวเก่งเหลือเกิน
   
แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ อ่ะ ก็ผมคิดถึงดิออนนี่นา
   
“หายไปไหนมา” พ่อผมถามเสียงเย็น
   
“เที่ยวนิดหน่อยครับ” ผมตอบเสียงเบาหวิวแล้วรีบพูดต่อ ก่อนที่พ่อจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ “แล้ว แล้วผมก็ไปได้ยินมาว่าพวกวาติกันมันจะจัดเทศกาลล่าปีศาจ”
   
“ลูกแน่ใจ?”
   
พ่อผมถามย้ำด้วยสีหน้าน่ากลัวกว่าเดิม จนผมอยากแปลงเป็นค้างคาวแล้วไปหลบใต้พรมที่เหยียบอยู่ตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด    
   
ฮือ น่ากลัวอ่ะ ทำไมพ่อต้องน่ากลัวขนาดนี้ด้วยนะ แงงงง
   
แน่นอนว่าหลังจากเปิดโหมดกลัวจนปากสั่นแล้ว ผมก็คงตอบพ่อดีๆ ไม่ได้นอกจากพยักหน้าหงึกๆ ถึงคนที่บอกจะเป็นพวกโกสต์ก็เถอะ แต่พวกนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องโกหกผมอยู่ดี
   
ผมตัวสั่นงึกๆ ตอนที่เผลอไปสบตากับพ่อ ผ่านไปหลายวินาทีกว่าพ่อจะตอบผมและลูบหัวผม
   
“พ่อเชื่อลูกนะ”
   
“…”
   
ผมเงยหน้ามองพ่ออย่างไม่เชื่อสายตา เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีเลยมั้ง ที่พ่อลูบหัวผม นับตั้งแต่ที่ผมเริ่มโตจนหนีไปเถลไถลข้างนอก
   
ลูบได้ไม่นาน พ่อผมก็กลับสู่คนโหดคนเดิม และสั่งเหล่าแวมไพร์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาโดยใช้พลังแวมไพร์ในการออกคำสั่ง ซึ่งพลังนี้ก็เป็นพลังที่ค่อนข้างเวอร์สำหรับผมมาก เพราะทุกคนที่อยู่ภายใต้การบัญชาของพ่อจะได้ยินสิ่งคำสั่งของพ่ออย่างชัดเจน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนบนโลกก็ตาม
   
ก็อย่างว่าแหละนะ หัวหน้าสมาคมพลังมันก็ต้องเวอร์ๆ หน่อย ตัดภาพมาที่ผมที่อ่อนด๋อยอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ถึงจะเก่งขึ้นมานิดหน่อย แต่ถ้าให้ผมไปซัดกับคนอื่นจริงๆ คนที่น่าจะแพ้ก็น่าจะเป็นผมอยู่ดี
   
“ผู้ใดที่อยู่ใต้การบัญชาของข้า โปรดจงฟังให้ดี”
   
ไม่รู้ว่าด้วยเพราะความเก่าแก่ของพลังหรือยังไง ผมถึงรู้สึกว่ามันขลังเป็นบ้าเลย จริงๆ ผมก็เคยเรียนนะ แต่แบบ ใช้ไม่ค่อยเก่ง เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ใช้ ผมเลยไม่สนใจมันเท่าไหร่
   
พ่อโคตรเท่เลย แต่ถ้าดุน้อยลงกว่านี้จะดีมาก ผมไม่ใช่ลูกสาวกำนันซะหน่อย ปล่อยให้ผมไปหาเหยื่อที่ตัวเองอยากกินบ้างเถอะ
   
ผมคิดเรื่อยเปื่อยระหว่างที่มองพ่อออกคำสั่ง และมองรอบๆ หาน้องสุดรักของตัวเองทั้งสองคน ซึ่งคนนึงก็ยืนโบกไม้โบกมืออยู่ชั้นสอง ส่วนอีกคนที่หวงผมเกินไป ตอนนี้คือหายไปไหนก็ไม่รู้
   
ผมพยายามชะเง้อหา แต่พอหันไปเจอแม่ ผมก็วิ่งแจ้นไปหาเลย
   
อย่าลืมสิ คนที่โอ๋ผมที่สุดในสมาคมก็คือแม่เนี่ยแหละ!
   
“แม่!!!”
   
ผมกระโดดกอดแม่ ไม่แคร์ว่าตัวเองอายุสี่ร้อยเพราะหน้าเด็ก และผมจะแอ็บว่าอายุสองสามร้อยตลอดไป จนกว่ารอยตีนกาตีนแรกจะขึ้นหน้าผม
   
แน่นอนว่าคนในสมาคมที่เห็นผมตั้งแต่เด็กจนโตย่อมชินกับนิสัยเด็กๆ ของผม ก็เลยไม่มีใครบ่นอะไร นอกจาก..
   
“โตแล้วนะ ครูซ ยังจะมาทำตัวเด็กๆ อีก”
   
“โอ๊ย ผมเจ็บนะ”
   
ผมน้ำตาเล็ดเลยตอนโดนแม่ดึงแก้ม
   
“แล้วนี่ไปเที่ยวไหนมาอีก รู้ไหมว่าพ่อแกห่วงแกแทบแย่”
   
“ก็แถวๆ นี่แหละ แม่ แต่ผมได้ใบแล้วนะ ผมก็ต้องไปเที่ยวได้สิ”
   
ผมมองหน้าสวยๆ ของแม่ แล้วก็แอบภูมิใจ เพราะผมหน้าเหมือนแม่มากกว่าพ่อ ที่ผมหาเหยื่อเก่งก็เพราะได้หน้าแม่มาด้วยเนี่ยแหละ
   
“แล้วแม็กซ์อ่ะ แม่ น้องหายไปไหน”
   
ผมที่ถึงแม้จะตัวสูงกว่าแม่นิดๆ ก็ยังทำตัวเล็กตัวน้อยดึงแขนแม่ซบ ออดอ้อนสุดๆ  บอกเลยในบรรดาสามพี่น้อง ผมลูกรักมากที่สุด! ห้ามใครมาแย่งตำแหน่งนี้ ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธ
   
“ก็ออกไปตามหาแกนั่นแหละ ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย”
   
ผมยิ้มเจื่อนเลย ชิบหายแล้ว น้องจะเป็นอะไรไหมเนี่ย
   
“แล้วพ่อติดต่อกับน้องได้ไหมอ่ะ”
   
“ไปถามพ่อแกสิ”
   
“ฮือ”
   
ผมร้องฮือๆ ใส่แม่เพราะไม่อยากเดินไปถาม จนโดนหยิกเอว ผมเลยยอมเดินไปหาพ่อที่เหมือนจะสั่งเสร็จแล้ว แต่ยังยืนหน้าเครียดอยู่
   
“..พ่อแล้วแม็กซ์อ่ะ”
   
ผมถามด้วยความเจี๋ยมเจี๊ยมสุดๆ มากกว่านี้คือลงไปกราบแล้ว ดีหน่อยที่ผมมีใบหนีเที่ยวแล้ว ไม่งั้นผมคงจะโดนจับเข้าคุกอีกแน่ ซึ่งรอบล่าสุดมันก็แย่มาก นอกจากผมจะนอนไม่หลับแล้ว ผมยังเจอแมลงสาบด้วย น่ากลัวมาก ผมกลัวแมลงสาบมากกว่าโดนจับปิ้งอีก จะให้ผมมีชีวีตร่วมกับไอ้ตัวดำๆ หนวดๆ นี่ จับผมจิ้มน้ำจิ้มซีฟู๊ดแล้วกินเถอะ ผมยอม
   
“แม็กซ์ไม่ตอบรับพ่อ พ่อไม่รู้ว่าไปเจอพวกวาติกันแล้วรึเปล่า”
   
พอพูดถึงวาติกันแล้วหน้าผมซีดเลย
   
แม็กซ์มันไปตามหาผมกับพวกวาติกันป่ะวะ ซึ่งมันก็หาถูกที่แล้วแหละ แต่ผมยังไม่ได้ไปไง ยังอยู่ตรงนี้อย่างเปลี่ยวๆ เอาจริง ถ้าน้องโดนพวกวาติกันจับไปจริง ผมจะรู้สึกแย่มาก
   
น้องผมจะโดนปิ้งเพราะผมไม่ได้!
   
“..พ่อ”
   
ผมเงยหน้ามองพ่อด้วยความกล้าทั้งหมดในชีวิตที่พยายามเค้นออกมา ทั้งๆ ที่ตัวสั่นงึกๆ คือกลัวจนคนอื่นมาเห็นผมคนงงว่าพ่อลูกกันจริงเปล่า กลัวอะไรขนาดนั้น แต่ผมกลัวจริงอ่ะ ถึงพ่อจะใจดีด้วยเมื่อกี้ ผมก็ยังกลัวความโหดของพ่ออยู่ดี สามสี่ร้อยปีที่ผ่านมาคือผมก็กลัวพ่อขึ้นสมองเบอร์นี้เนี่ยแหละ
   
“…?”
   
พ่อก้มหน้ามองผม รอฟังผมอย่างตั้งใจ
   
“..เดี๋ยวผมออกไปหาน้องเอง ผมว่าผมรู้ว่าน้องอยู่ไหน”
   
ผมพยายามแสดงความหนักแน่นของตัวเองออกมาด้วยการจ้องตาพ่อตรงๆ
   
“พ่อปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมนะ ไม่ต้องห่วงผม ผมดูแลตัวเองได้จริงๆ ”
   
ถ้าน้องโดนพวกวาติกันจับไป มันก็ต้องเป็นความผิดผม ซึ่งถ้ามันเกิดอะไรขึ้นกับน้องจริงๆ ผมก็จะให้อภัยตัวเองไม่ได้ ฉะนั้นถ้าคนที่จะเป็นอะไร ให้เป็นผมเองดีกว่าที่โดน
   
พ่อขมวดคิ้วซึ่งมันก็ทำให้หน้าพ่อดุกว่าเดิม จนผมเผลอกลืนน้ำลายเอือก แต่ผมก็ไม่ได้หลบตา
   
“อืม”
   
พ่อพยักหน้าให้ผม ซึ่งมันก็ทำให้ผมใจชื้นขึ้นเยอะ เพราะผมกลัวว่าพ่อจะมองว่าผมอ่อนด๋อยเกิน แล้วให้คนอื่นไปช่วยแทน และความที่ผมเคยแอบคุยกับดิออนก็จะแตก
   
ว่าไปนั่น
   
ผมก็แค่อยากไปช่วยน้องเองต่างหาก
   
“งั้นผมไปเลยนะ!”
   
ผมยิ้มจนตาหยีให้พ่อแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากคฤหาสน์ แต่แน่นอนว่าผมไม่ลืมที่จะไปกอดแม่เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้ตัวเองก่อนแปปนึง
   
“แน่ใจเหรอว่าจะไปหาน้องเอง”
   
แม่ผมพูดด้วยสีหน้าโคตรเป็นห่วง เหมือนตอนผมเด็กๆ ที่เริ่มหัดบินด้วยการโดนพ่อโยนลงจากหน้าต่างชั้นบนสุด แม่ก็มีสีหน้าแบบนี้แหละ
   
“แน่ใจสิ ผมเก่งแล้วนะ”
   
เก่งไม่เก่งไม่รู้ แต่ปากเก่งไว้ก่อน
   
ผมกอดแม่แรงๆ อีกรอบ แล้วก็เดินหนีออกมา เพื่อไม่ให้แม่รู้ว่า จริงๆ แล้วลูกแม่ใจกากมาก จะรอดจริงไหมไม่รู้ แต่ที่รู้คือน้องผมต้องได้กลับบ้าน
   
ผมสูดหายใจลึกตอนที่ออกมาแล้วพบว่าท้องฟ้าเริ่มมืด และมันก็เป็นเวลาที่พวกวาติกันน่าจะเริ่มออกตามล่าปีศาจแล้ว ซึ่งผมก็ได้แต่หวังว่าวันนี้พวกที่ไม่ใช่มนุษย์จะออกมาเปรี้ยวกันเยอะมาก ไม่งั้นคงจะได้สูญพันธุ์กันเป็นแถว
   
ส่วนคนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คงจะเป็นตัวผมเอง
   
เพราะไอ้ที่ผมจะไปมันก็คือไอ้บ้านหลังใหญ่ๆ ของดิออนมันนั่นแหละ!


   

แน่นอนว่าในความสมองน้อยของผม ผมก็พอจะมีอะไรอยู่ในหัวบ้าง อย่างทางไปบ้านดิออน จริงๆ มันก็จำไม่ค่อยยากหรอก เพราะไอ้พวกวาติกันมันไม่ค่อยมาทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบพวกผม และโลเคชั่นบ้านพวกมันคือดีมาก อยู่กลางเมืองท่ามกลางแสงสี แต่ก็ยังมีพวกป่าเล็กๆ ล้อมรอบเพื่อไม่ให้มนุษย์ทั่วไปยุ่มย่ามมาก
   
ซึ่งขาไปผมก็เหมือนเดิม
   
สนับสนุนการขนส่งสาธารณะด้วยการโบกวินหน้าปากซอย
   
“ลุงๆ ไปแถวxxx นะ”
   
ผมในตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงโง่ๆ แต่เสื้อผมสกรีนคำว่า ‘I LOVE VATICAN’ มันเป็นเสื้อที่ผมซื้อมาเล่นๆ แล้วแอบไว้ในตู้ ซึ่งตอนนี้ก็ได้ฤกษ์มาใส่  และผมก็หวังว่าพวกวาติกันมันจะบ้าพอที่จะคิดว่าผมเป็นพวกเดียวกันมัน เพราะคงไม่มีแวมไพร์บ้าที่ไหนมาใส่เสื้อไร้สาระแบบที่ผมใส่หรอก
   
พวกแวมไพร์ศักดิ์ศรีเยอะจะตาย แบบฆ่าได้ หยามไม่ได้ แน่นอนว่าผมเป็นกรณียกเว้น เพราะผมเป็นแวมไพร์ที่นิสัยดีและน่ารักที่สุดในสมาคม
   
“โห ไกลอยู่นะ ไอ้หนู ทำไมไม่นั่งแท็กซี่ไปวะ”
   
พี่วินวัยดึกที่อายุประมาณสี่สิบขมวดคิ้วใส่ผม
   
“ก็นั่งวินมันไวกว่านี่ลุง หรือจะให้ผมเรียกแกร๊บ”
   
ผมคุ้นๆ ว่าอะไรแกร๊บๆ ไม่ค่อยถูกกับพี่วินเท่าไหร่ เหมือนจะเคยเห็นข่าวตีกันอยู่
   
“ขึ้นมาเลย! ใส่หมวกด้วย!”
   
มาถูกทางแฮะ
   
ผมหัวเราะคิกคักในใจแล้วใส่หมวกพี่วินแล้วขึ้นซ้อนเลย ซึ่งเหมือนผมจะไปพูดแทงใจดำอะไรพี่วินเขา พี่เขาเลยขับไวมาก จนผมกลัวว่าจะรถคว่ำตายก่อนถึงที่นู่น
   
ทำไมผมไม่บินไปเอง? ก็ต้องบอกเลยว่าพวกวาติกันมันมีปืนที่สามารถสอยพวกบินๆ เนี่ยแหละ ผมเลยไม่กล้าบิน ไปแบบปุถุชนคนธรรมดาดีกว่า เนียนกว่าด้วย และผมก็ไม่เหนื่อยด้วย
   
ผมคิดเรื่อยเปื่อยเล่นฆ่าเวลา แต่พอเห็นพวกวาติกันที่สวมเครื่องแบบกันเต็มยศเดินกันตามทางก็เริ่มรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมานิดๆ ซึ่งก็ไม่นิดหรอก เพราะมือผมนี่เหงื่อชุ่มเลย
   
โอย แม่จ๋า ครูซจะรอดไหมนะ
   
ผมอยากร้องไห้มาก เพราะยิ่งเข้าไปใกล้ พวกวาติกันก็เดินกันเกลื่อนเมืองมาก ไม่รู้ว่าพวกวาติกันไปสรรหาสมาชิกจากไหนนักหนา คิดดูสิ ประชากรแวมไพร์เพิ่มช้าจะตาย ต่อให้อายุยืนก็เหอะ แต่พวกเรามีลูกค่อนข้างยาก และพวกเราก็ไม่ใช่พวกที่จะดึงมนุษย์มาเปลี่ยนเป็นแวมไพร์เพื่อเพิ่มสมาชิกด้วย
   
“..ไอ้หนู ไอ้พวกนี้มันแต่งตัวอะไรกันวะ”
   
และอยู่ๆ พี่วินที่ขับด้วยความโกรธระดับสิบก็หันมาถามผม แม่ง โคตรอันตรายเลยลุง!
   
“ก็ ก็แต่งเล่นไงลุง งานของพวกฝรั่งแบบวันผีออก ก็เลยแต่งเป็นอัศวินมาไล่ผี”
   
ทำไมผมต้องมาอธิบายอะไรแบบนี้ด้วยวะ ไม่เข้าใจ หรือจริงๆ ผมควรจะบินมาเองตั้งแต่แรก
   
“แล้วเอ็งไม่แต่งเหรอวะ หน้าฝรั่งขนาดนี้”
   
เดี๋ยวกัดคอโชว์เลย สงสัยอะไรเยอะแยะวะเนี่ย
   
“ช่างผมเหอะน่า ลุง ขับๆ ไปเหอะ”
   
“เอ้อ คนแก่ก็สงสัยเป็นป่ะวะ ก็ตอนเด็กๆ กูไม่เคยเห็นนี่หว่า”
   
เวร ทำพี่วินน้อยใจอีก น้องครูซนี่ต้องเป็นทุกอย่างให้ทุกคนเลยใช่ป่ะ คำถาม
   
แน่นอนถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ผมจะคุยเล่นกับลุงต่อ แต่นี่ไม่ไง ไม่ใช่เวลาที่มาจะเป็นสนามอารมณ์ให้ใคร เพราะผมก็มีปัญหาของตัวเองมากพอแล้วตอนนี้
   
ผมพยายามชะเง้อหาน้องไปพลางๆ แต่ไม่รู้ทำไมสัญชาตญาณลึกๆ ของผมกลับบอกว่าน้องนั้นอยู่กับดิออน ซึ่งผมก็ไม่รู้นะว่าดิออนอยู่ไหน
   
แต่พอลุงขับผ่านสวนสาธาณะร้างที่ตอนนี้แปลงสภาพเป็นป่ารกไปแล้ว ผมกลับสัมผัสได้ถึงพลังแวมไพร์ที่โคตรจะคุ้นเคย กับกลิ่นเลือดหอมหวานที่ผมเฝ้าฝันถึงแทบทุกวัน!
   
“ลุงจอด!! จอดเลย จอดตรงไหนก็ได้ จอดๆๆ”
   
บทจะเจอก็เจอ แต่เอาเหอะ เจอตอนไหนก็เหมือนกัน เพราะผมก็คงจะซวยเหมือนเดิมนั่นแหละ
   
“ยังไม่ถึงเลย ไอ้หนู อะไรของเอ็งเนี่ย”
   
ลุงแกบ่นผมแต่ก็ยอมจอด
   
“เท่าไหร่อ่ะ ลุง”
   
ผมล้วงหยิบเงินในกระเป๋าออกมารอ ซึ่งก็กะๆ ไว้ว่าคงจะไม่เกินห้าร้อย
   
“แปดร้อย”
   
“ลุงคิดแพงกว่าแท็กซี่อีก! ผมเคยนั่งมาแถวนี้สี่ร้อยเอง!”
   
ผมโวยวายไม่พอใจ ลืมไปหมดว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ คือเรื่องเงินผมไม่ซีเรียสหรอก แต่ผมซีเรียสเรื่องการโก่งราคามาก ไม่ชอบ
   
“ก็นั่นมันแท็กซี่ ไอ้หนูจะจ่ายไม่จ่าย!!!”
   
“ไม่จ่ายโว้ย!!”
   
ในที่สุดผมก็หมดความอดทน สะกดให้ลุงมันคิดว่าผมยอมจ่ายให้มันแปดร้อยแต่จริงๆ คือผมจ่ายแค่ห้าร้อย ผมยัดเงินใส่มือลุงแล้วเดินหนีออกมา ดีหน่อยที่แถวนี้ไม่มีพวกวาติกัน ไม่งั้นผมคงไม่กล้าใช้พลังแวมไพร์
   
ผลั่ก
   
“โอ๊ย!”
   
ระหว่างที่ผมยุ่งกับการยัดเงินใส่กระเป๋าคืน อยู่ๆ ก็เผลอไปชนใครเข้าก็ไม่รู้จนเกือบล้ม แต่ดีหน่อยที่ไอ้คนที่โดนผมชนช่วยจับตัวผมไว้ได้ทัน
   
“เป็นอะไรไหมครับ”
   
ผมกำลังจะขอบคุณ แต่พอเห็นหน้าและคอสตูมก็ช็อคไปเลย
   
วาติกัน!!!!!
   
คือเมื่อกี้ผมมั่นใจนะว่าไม่มีพวกวาติกันอ่ะ แล้วไอ้หมอนี่มันโผล่มาจากไหนวะเนี่ย!
   
ถ้าไม่ติดว่ากลัวโดนจับได้ ผมจะร้องไห้ใส่มันแล้วแต่เพราะกลัว ผมเลยต้องคีพคาแร็คเตอร์เอาไว้
   
“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณนะครับ”
   
ผมพึมพำตอบด้วยรอยยิ้มนิดๆ และแอบรู้สึกคุ้นๆ หน้าไอ้คนที่จับ แต่คิดไม่ออกว่าเหมือนใคร แบบหน้าคมๆ หน่อยๆ ตาสีเทา ซึ่งตาสีเทาแล้วเป็นพวกวาติกัน ผมก็นึกออกอยู่คนเดียว
   
ผมเบิกตากว้าง
   
หรือนี่คือดิออนที่ผมตามหา!!!!!
   
“นาย นายคือดิออนเหรอ”
   
ถึงไอ้หมอนี่จะดูหน้าเด็กไปหน่อยก็เหอะ แล้วกลิ่นก็ไม่เหมือนดิออนเท่าไหร่แล้ว แต่เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน ยกเว้นผมตอนอายุหนึ่งร้อยปีเป็นไง ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น
   
“คุณรู้จักพี่ผมด้วยเหรอ?”
   
ซวยอีกแล้ว ครูซ ทำไมความซวยต้องเลือกน้องครูซเสมอเลยวะ
   
“ก็ ก็รู้จักอ่ะ นาย นายเป็นน้องชายของดิออนเหรอ”
   
ผมพยายามถามแม้ว่าตัวจะสั่นงึกๆ เพราะขืนเป็นน้องดิออนจริง พลังก็คงพอๆ กันอ่ะ แล้วยิ่งตอนนี้ดิออนมันเป็นหัวหน้าตระกูลไปแล้ว น้องมันจะขนาดไหนอ่ะ ผมไม่คิดว่าน้องดิออนมันจะอ่อนด๋อยเหมือนผมหรอก
   
แล้วดูรอยสักไม้กางเขนตรงแขนซ้ายมันสิ ดีนะที่มันใช้ข้างขวาจับผม ไม่อย่างนั้นผมคงจะแสบน่าดู
   
“อือ ผมชื่อเซน เป็นน้องชายดิออน คุณเคยได้ยินรึเปล่า?”
   
ผมที่แอบแกะแขนน้องดิออนออกแล้ว มายืนหน้าเครียดต่อ
   
อย่าว่าแต่พวกวาติกันเลย แวมไพร์ด้วยกันเองผมยังจำชื่อไม่ได้เลย ถ้าไม่สนิทกันจริงๆ อ่ะ และวาติกันที่ผมรู้จักคนแรก และคนเดียวก็คือดิออนนั่นแหละ
   
ผมพยายามปั้นหน้าปกติ แม้ว่าจะหลังจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตอนที่น้องดิออนมันก้มมองเสื้อผมแล้วเลิกคิ้ว
   
“คุณเป็นแฟนคลับวาติกันเหรอ?”
   
“ใช่ ผมชอบวาติกันมาก”
   
ชอบก็บ้าแล้วจ้า วาติกันคนเดียวคือผมชอบคือดิออนโว้ย ถ้ามีเสื้อ I LOVE ดิออน ผมจะซื้อมาใส่แทนไอ้เสื้อบ้านี่เลย
   
“แปลกจัง ที่คุณไม่รู้จักผม”
   
“ก็ชอบแค่ดิออนอ่ะ เลยรู้จักคนเดียว”
   
แถได้สุดยอดมาก น้องครูซจะรอดไหมนะ   
   
“แล้วถ้าคุณชอบพี่ผมจริง ทำไมคุณถึงจำหน้าพี่ผมไม่ได้ล่ะครับ”
   
อิน้องที่ตอนแรกยังยิ้มดีๆ ตอนนี้คือยิ้มเหี้ยมใส่ผมเลยครับ
   
แม่งจมูกดีกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยโว้ย ถามจริงเหอะ ว่าผมเป็นแวมไพร์ที่ดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ ผมว่าผมก็ปกปิดตัวตนดีแล้วนะ ก็ยังจะโป๊ะแตกอีก
   
ผมขมวดคิ้วแล้วหลบดาบของเซนที่ชักออกมาจ้วงผมในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ซึ่งไอ้น้องนี่ก็ดุเหลือเกิน พอเห็นผมหนีหน่อยมันก็ไล่แทงยับเหมือนโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน
   
“หยุดแทงได้แล้ว! ผมชอบดิออนจริงๆ นะ แล้วผมก็มาอย่างสันติด้วย!!!”
   
ผมรีบคืนร่างเป็นแวมไพร์แล้วบินหนีวิถีดาบมัน แล้วเท้าเอวบ่นมันจากข้างบน น้องครูซไม่เข้าใจ ทำไมวาติกันต้องโหดร้ายกับแวมไพร์นิสัยดีอย่างผมด้วย
   
“มันก็เรื่องของแกสิวะ!”
   
ไอ้น้องมันดูหงุดหงิดทันทีพอเห็นดาบแทงไม่โดนผม สักพักพอมันได้สติมันก็ห้อยดาบไว้ที่เอว แล้วหยิบปืนที่ห้อยอยู่ข้างเอวมาไล่ยิงผมแทน!
   
ปัง! ปัง! ปัง!
   
กี้!!!!!!!!
   
ผมรีบกลับร่างค้างคาวเลยพอเจอปืน หัวใจแทบวายตอนที่ลูกกระสุนเฉี่ยวไปเฉี่ยวมา โกรธอะไรขนาดนั้นวะ คำถาม นี้ถ้าผมไม่ผ่านหลักสูตรพ่อมา ผมคงตายตั้งแต่นานแล้ว!
   
กี้ๆๆๆ
   
ผมด่ามันภาษาค้างคาวแล้วบินหนี คุยไม่รู้เรื่องก็ไม่คุย รำคาญ
   
ปัง!
   
“อย่าหนีสิวะ!”
   
แล้วใครมันจะไปอยู่ให้โดนฆ่าวะ!

ผมคืนร่างกลับเป็นแวมไพร์ตอนที่เจอกลุ่มวาติกันกลุ่มหนึ่งที่น่าจะเป็นลูกกระจ็อกของน้องดิออนมัน ผมอาศัยจังหวะในช่วงก่อนที่มันจะยิงผมในการสะกดพวกมันให้ทิ้งปืน แล้วไปถ่วงเวลาเซนเอาไว้

“ปล่อย!!”

น้องเซนโวยวายทันทีที่ถูกพวกเดียวกันเองจับตัวเอาไว้ ซึ่งผมก่อนจะบินไปหาดิออนก็อดไม่ได้จะทิ้งท้ายให้น้องมัน

“ก็บอกแล้วไงว่ามาอย่างสันติ!”

ผมหัวเราะตอนเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของเซน คือเอาจริง ผมสามารถสะกดให้พวกวาติกันพวกนี้มันยิงเซนได้เลยนะ แต่ผมทำไม่ลงหรอก ผมไม่ใช่พวกโกสต์ที่สามารถฆ่าคนหรือวาติกันได้แบบไม่รู้สึกอะไร ถึงผมจะเคยเกือบโดนพวกวาติกันปิ้งกินก็เถอะนะ

“..!”

ผมสะดุ้งทันทีเมื่อได้กลิ่นเลือดของดิออนชัดเจนกว่าเดิม พร้อมๆ กับพลังแวมไพร์แกร่งกล้าของน้องชายที่ปะทุออกมาจนผมรู้สึกได้

ไม่มีเวลาเล่นแล้วสินะ

ผมรีบบินไปตามกลิ่นของดิออนทันที แน่นอนว่าเพื่อความปลอดภัยในชีวิต ผมคืนร่างกลับเป็นค้างคาวตัวจิ๋ว จะได้ไม่เตะตามาก ผมบินไปได้สักพักก็เห็นคนตีกันไม่หยุดสองคนตรงกลางป่า ซึ่งก็แปลกมากที่แถวนี้ไม่มีพวกวาติกันคนอื่นๆ มาช่วยรุมน้องชายผม

เคร้ง!!

“แกเอาพี่ครูซไปไว้ไหน!!!”

ผมที่ยังอยู่ในร่างค้างคาวสะดุ้งตอนได้ยินชื่อตัวเอง และตกใจยิ่งกว่าตอนที่น้องแทงมีดสั้นไปที่คอของดิออน แล้วดิออนใช้ดาบสกัดเอาไว้ทัน ก่อนที่จะโยนขวดน้ำมนต์ใส่น้องผมแล้วใช้ปืนยิงให้มันแตกราดตัว

ซ่า!!

น้ำมนต์ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้พัฒนาสูตรไปถึงสูตรไหนแล้ว อาบตัวน้องผมจนเปียกซึ่งน้องผมก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาอย่างเห็นได้ชัด และเผลอหยุดชะงักการเคลื่อนไหวไป

จนเปิดโอกาสให้ดิออนใช้ดาบแทงน้องผม!

“ไม่!!!!!!”

ผมร้องลั่น ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองพุ่งเข้าไปหาน้องในพริบตาได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็คือผมเอาทั้งตัวบังน้องเอาไว้ แต่ก็ดูเหมือนว่าผมจะหยุดมันได้ไม่ทันอยู่ดี

ฉึก..

ผมมองใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดของดิออนอย่างไม่เชื่อสายตา

ดิออนแทงผม..?

=======

 :m29:

#ห้ามปิ้งค้างคาว



   

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #124 เมื่อ10-06-2019 21:27:17 »

 :a5: :a5: :a5:

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #125 เมื่อ10-06-2019 21:30:58 »

จะเอาตอนต่อไปๆๆๆ

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #126 เมื่อ10-06-2019 21:46:16 »

ปิ้งคนเขียนแทนน้องครูซได้ไหมคะ หยอกๆ

ดิออนค่าตัวแพงจังเลย >___<

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #127 เมื่อ10-06-2019 22:54:18 »

เป็นการกลับมาเจอกันอีกที่ไม่ดีเท่าไหร่เลย

ออฟไลน์ NormalVee

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #128 เมื่อ10-06-2019 23:14:47 »

อย่ามีดราม่าอะไรเลยน้าาา :hao5:

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #129 เมื่อ10-06-2019 23:35:05 »

 o22 o22

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
« ตอบ #129 เมื่อ: 10-06-2019 23:35:05 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #130 เมื่อ11-06-2019 23:14:59 »

มาต่อแบบให้ค้างมากอ่ะ!

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #131 เมื่อ12-06-2019 02:12:55 »

แม่จ๋า ค้างมาก น้องครูซซซซซซซซซซ  :sad4:

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #132 เมื่อ14-06-2019 03:04:16 »

ค้างอ่ะ ต้องการตอนต่อไปอย่างด่วน.........

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #133 เมื่อ14-06-2019 13:03:19 »

น้องงงงงง อยากเป็นอะไรน้าาาา
 :sad4:

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #134 เมื่อ14-06-2019 19:48:59 »

โอยยยย เป็นการกลับมาเจอกันที่น่าตกใจไปนิดนะเนี่ย
หวังว่าน้องครูซจะไม่เป็นอะไรมากนะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #135 เมื่อ14-06-2019 21:34:12 »

โดนแทงหรอครูซ ไม่น๊าาา

ออฟไลน์ NaunaeZaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #136 เมื่อ14-06-2019 22:56:13 »

ไม่นะ น้องครูซซซ :hao5:

ออฟไลน์ kikie26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #137 เมื่อ19-06-2019 18:10:17 »

ดิออน!!! จพครูซไม่ได้หรอ?

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #138 เมื่อ19-06-2019 20:17:32 »

 :a5: :a5:ม๊ายยยยย

ออฟไลน์ chompoo1997

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #139 เมื่อ25-06-2019 04:56:59 »

ยังคงรอแบบใจจดใจจ่อฮือออ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
« ตอบ #139 เมื่อ: 25-06-2019 04:56:59 »





ออฟไลน์ tonyongw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 10/6/62 p.5
«ตอบ #140 เมื่อ01-07-2019 14:49:06 »

แงงงง ดิออนจำครูซได้ไหมมมมมม แล้วเป็นผู้นำตระกูลแถมยังออกจัดเทศกาลอีกกกก น้องครูซจะปลอดภัยไหมเนี่ยยย

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #141 เมื่อ03-07-2019 18:26:12 »

VAMPIRE PROBLEM ;w; #10
   
   
“..ดิออน”
   
ผมเรียกดิออนเสียงเครือ รู้สึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้าก่อนจะเจ็บท้องซะอีก
   
“พี่ครูซ!!!”
   
แต่ดูเหมือนคนที่ตกใจกว่าผมก็คือน้องชายผมเนี่ยแหละ ร้องลั่นจนหูผมแทบแตก
   
ส่วนผมเหรอ
   
“…อึก”
   
จะร้องไห้ยังร้องไม่ออกเลย แงงงง
   
ผมน้ำตาแตกตอนที่เห็นเลือดพุ่งจากท้องตัวเองยังกับน้ำพุ เพราะไม่คิดไม่ฝันมาก่อนจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับน้องครูซ แวมไพร์ที่รักโลกและโลกรักอย่างผม เจ็บตัวมากสุดที่เคยโดนคือประตูหนีบตอนร่างค้างคาวนะ!   
   
ผมเอามือกุมท้องตัวเอง แต่ก็เหมือนจะไม่ช่วยอะไร เลือดยังทะลักอาบมือผม จนผมอดคิดไม่ได้ว่า ผมต้องกินเลือดเหยื่ออีกกี่คนถึงจะพอ
   
“..บ้าเอ๊ย”
   
ผมได้ยินดิออนสบถ ก่อนที่มันจะดึงมีดออกให้เลือดผมทะลักมากกว่าเดิม
   
“แก!!!”
   
น้องชายผมคำรามเสียงดังลั่น ทำท่าจะพุ่งเข้าไปฟัดกับดิออนอีก แน่นอนว่าผมไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นแน่ๆ จึงใช้แรงทั้งหมดของตัวเองที่เหลืออยู่น้อยนิดในการกระชากคอเสื้อแม็กซ์เอาไว้
   
“ไม่เอา แม็กซ์” ผมพูดเสียงสั่น พยายามประคองสติตัวเอง “กลับบ้านไปซะ”
   
“ไม่มีทาง!” แม็กซ์ตะคอกใส่ผม ตาแดงก่ำกว่าเดิมด้วยความโกรธ “มันทำพี่ขนาดนี้ ผมจะยอมได้ยังไง!!”
   
“ฟังพี่”
   
ผมพูดเสียงเข้ม จ้องตาน้องชายตัวเองนิ่งด้วยสีหน้าเย็นชา
   
นี่อาจจะเป็นครั้งแรกเลยก็ได้มั้ง ที่ผมทำตัวแบบพี่ชายจริงๆ ให้น้องเห็น
   
“กลับบ้านซะ”
   
“…”
   
แม็กซ์ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรอีก แต่ก็ไม่กล้าพูด เพราะผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
   
“ตามหาพี่ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ก็เจอแล้ว ตอนนี้นายก็กลับบ้านไปซะ”
   
“..แต่”
   
“ไป!!!”
   
ผมตะคอกใส่น้อง แล้วใช้พลังแวมไพร์บังคับให้น้องกลับร่างค้างคาว ซึ่งปกติพลังผมก็ไม่สามารถบังคับน้องได้หรอก แต่ดูเหมือนว่าน้ำมนต์บ้าๆ ของพวกวาติกันทำน้องผมเจ็บตัวพอตัว เพราะน้องผมคงร่างแวมไพร์ไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
   
แม็กซ์ในร่างค้างคาวพยายามจะโวยวาย แต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับพลังแวมไพร์ของผมที่ผมสะกดให้น้องกลับบ้านโดยมีสมุนค้างคาวตัวจิ๋วของผมทั้งสามตัวช่วยประคองกลับไป
   
กี้ๆๆ
   
น้องด่าผมไม่หยุด แต่ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เพราะแค่ยืนตอนนี้ผมยังยืนแทบไม่ไหวเลย
   
“..ใจร้ายจังนะ”
   
ผมหัวเราะแผ่วๆ ตอนที่เห็นดิออนเดินเข้ามาใกล้ และเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เคยเตะตาผมในระยะตั้งแต่สามร้อยเมตรด้วยความชื่นชม
   
ยังหล่อเหมือนเดิมแฮะ แต่มันดูโตขึ้นมากๆ ดูโตกว่าผมที่อายุสามสี่ร้อยปีอีก แต่ที่โดดเด่นไปกว่านั้นคือชุดนักบวชวาติกันสีดำของมันใส่แล้วหล่อมาก
   
“..จะบังน้องนายทำไม”
   
ดิออนก้มมองผม สีหน้าดูเฉยชาจนผมอดรู้สึกเจ็บลึกๆ ไม่ได้
   
มันหลอกผมเหรอ?
   
“ถ้าจะมีใครสักคนในสมาคมตาย ให้ผมตายเองยังดีกว่า”
   
ผมหัวเราะเสียงแผ่ว หลับตายอมจำนนต่อหัวหน้าวาติกันร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาใกล้
   
มันจบแล้วสินะ ชีวิตค้างคาวไร้สาระไปวันๆ ของผม
   
จุ๊บ
   
“…?”
   
ผมลืมตามองมันอย่างงุนงง ตอนที่ถูกจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก ก่อนที่จะตกใจกว่านั้นไปอีกก็ตอนที่ดิออนรวบเอวผมขึ้นอุ้ม แล้วพาผมหนีไปที่ไหนสักที่
   
“จะพาผมไปฆ่าหมกป่าเหรอ”
   
ผมน้ำตาแตกตอนที่ดิออนพาเข้าไปหลบในกระท่อมอะไรไม่รู้ ถึงมันจะจุ๊บให้ผมตายใจ แต่ผมก็ไม่ตายใจหรอกนะ! ผมร้องไห้งอแงไม่หยุดตอนที่ถูกมันวางบนแคร่ แล้วบนพื้นมีขวานเก่าๆ ที่น่ากลัวมากวางอยู่
   
ฮึก ถึงมันจะเหมือนจะฉากลูกสาวกำนันโดนโจรลักพาตัวมา แต่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกดิออนทำมิดิมิร้ายหรอก มันต้องเอาผมมาสับกินแล้วปิ้งกินแน่ๆ เลยอ่ะ แงงงง
   
“แงงง ไหนบอกว่าวาติกันไม่กินค้างคาวไง”
   
ผมยกมือขึ้นปิดตา ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว ทำไมทุกคนต้องใจร้ายกับน้องครูซด้วย!
   
“กินบ้าอะไร ลืมตาได้แล้ว”
   
ดิออนแงะมือผมออก แล้วรวบตัวผมมานั่งบนตักมัน ก่อนที่ใช้แรงมหาศาลของมันรั้งคอผม จนหน้าผมแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับคอมัน
   
“กินซะ”
   
“เอ๋?”
   
ผมครางในลำคองงๆ แต่สัญชาตญาณแวมไพร์ของผมก็ทำให้ผมงับคอมันไปแล้วเรียบร้อย
   
อร่อย.. นี่แหละเลือดที่ผมตามหามานาน!
   
ผมหลับพริ้ม เผลอฝังเขี้ยวลงไปในคอดิออนลึกกว่าเดิม กลืนเลือดอุ่นๆ ของมันไม่หยุด ซึ่งผมก็ไม่รู้ตัวสักนิดว่าตัวเองถูกดิออนลูบหัวเบาๆ อยู่
   
กินไปสักพักใหญ่ๆ จนอาการเจ็บแผลที่ท้องผมทุเลาลง ผมก็ผละออกโดยไม่ลืมที่จะเลียเก็บเลือดที่เลอะเทอะตามคอดิออนให้อย่างมีมารยาท
   
จากที่เจ็บเหมือนจะตาย ตอนนี้คือผมสดชื่นมาก บอกตามตรงว่าเลือดของพวกสายเลือดบริสุทธิ์นี่ควรจะเป็นโอท็อปของพวกวาติกันส่งขายให้แวมไพร์อ่ะ รับรองว่ารวยเละ
   
“หายเจ็บรึยัง”
   
“อื้อ”
   
ผมหน้าแดงนิดๆ ตอนที่ได้ยินดิออนถามผมเสียงนุ่ม คือไม่ได้เจอมันนาน ผมก็คิดถึงอ่ะ ผมซุกตัวกับตัวของมันที่ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นกว่ารอบล่าสุดที่เจอกันมาก จนผมไม่แน่ใจว่ามันได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลหรือนักเพาะกายระดับชาติกันแน่ ถึงได้ตัวบึ๊กขนาดนี้
   
หรือจริงๆ เป็นผมเองที่ตัวเล็กเกินไปก็ไม่รู้
   
“ว่าแต่ นายอายุเท่าไหร่แล้วอ่ะ”
   
ผมถามดิออนด้วยความอยากรู้ เรื่องนี้คาใจผมมานานแล้ว
   
“สามสิบห้า”
   
ผมตาโตทันที เพราะล่าสุดที่เจอกันดิออนอายุประมาณยี่สิบเอ็ดยี่สิบสอง นี่ผมไม่ได้เจอมันมาเป็นสิบปีเลยเหรอ! นี่มันจะไวเกินไปแล้ว ทั้งๆ ที่ผมรู้สึกว่าผ่านไปไม่กี่ปีเองตอนอยู่ในสมาคม
   
ก็อย่างว่าละนะ พวกแวมไพร์อย่างผมมันอายุยืนเกิน เวลาเลยไม่ค่อยเป็นเรื่องสำคัญกับชีวิตสักเท่าไหร่
   
“..นายเพิ่งหนีออกมาได้ปีนี้เหรอ”
   
ผมครางฮื่อตอนที่ดิออนมาจูบต้นคอผมบ้าง อีกทั้งยังแกล้งกัดเบาๆ ให้ผมสะดุ้งเล่นอีก และแน่นอน แวมไพร์ใจง่ายอย่างผมไม่คิดจะขัดขืนหรอก อย่าลืมสิว่าผมคิดถึงดิออนจะตายชัก
   
ผมขยับตัวเอาแขนคล้องคอกับดิออน แล้วประคองหน้ามันขึ้นมาจูบ ซึ่งมันก็ตอบรับผมอย่างดี จูบผมแรงจนผมรู้สึกเจ็บปาก
   
“..อื้อ ผมเพิ่งได้ใบอนุญาตน่ะ”
   
ผมขยำเสื้อนักบวชสีดำของมันจนยับยู่ยี่และหอบแฮ่ก ให้ตายเหอะ ถ้าพ่อมาเห็นผมสภาพนี้ ผมต้องโดนพ่อปิ้งแน่ๆ เลย ก่อนที่ผมจะสะดุ้งตอนที่ถูกมืออุ่นๆ ของดิออนลูบหน้าท้องผมที่ตอนนี้กลับมาเนียนเหมือนเดิมแล้ว
   
“ยังเจ็บอยู่ไหม”
   
“นิดหน่อย”
   
ถึงการเป็นแวมไพร์จะมีข้อเสียมากมาย แต่ก็มีข้อดีมากมายเหมือนกัน เพราะพวกแวมไพร์อย่างผมถ้าได้เลือดดีๆ อย่างดิออนมากิน ร่างกายจะฟื้นฟูไวมาก หน้าท้องผมตอนนี้เลยเรียบเนียนสุดๆ
   
“จริงๆ นายไม่ต้องบังน้องนายด้วยซ้ำ”
   
ดิออนใช้นิ้วเช็ดเบ้าตาผมที่ยังมีน้ำตาคลออยู่นิดๆ
   
“ไม่บังได้ไง นั้นน้องผมนะ!”
   
ผมโวยวายใส่ดิออนที่ขมวดคิ้วใส่ผม
   
“ก็ฉันไม่ได้จะแทงน้องนายจริงๆ ซะหน่อย”
   
“ไม่แทงบ้าอะไร ท้องผมเป็นรูเลย!”
   
ให้เกียรติเลือดผมที่ทะลักออกมาหน่อยเถอะ
   
“ก็ไม่ได้จะแทงจริงๆ ฉันแค่จะใช้จังหวะที่น้องนายหลบ สาดน้ำมนต์ใส่อีกรอบ ก็แค่นั้นแหละ”
   
ถามจริงนี่น้ำมนต์หรือน้ำวันสงกรานต์ ถึงได้สาดเอาๆ แบบนี้
   
ผมขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจนัก แต่ก็เอาเหอะ ถ้าดิออนไม่ได้คิดจะฆ่าน้องชายผมก็แล้วไป ค่อยคุยกันได้หน่อย
   
“อื้อ เดี๋ยวก่อน ดิออน คุย คุยกันก่อน!”
   
ผมดันหน้าดิออนที่เข้ามาไซร้คอออกมา เพื่อพูดคุยเจรจาไกล่เกลี่ยกันก่อน จริงๆ ผมก็ไม่มีปัญหากับการที่มันจะนอนกับผมหรอก แต่ที่ผมมีปัญหาคือผมต้องเคลียร์เรื่อง ‘เทศกาลล่าปีศาจ’ ที่มันจัดก่อน!
   
ขืนไม่รีบคุยเรื่องนี้ พ่อผมคงได้แห่แวมไพร์ในสมาคมมาช่วยผมกันพอดี เพราะน้องผมก็คงจะถึงสมาคมเร็วๆ นี้
   
“อะไร”
   
มันพูดเสียงขุ่น สีหน้าหงุดหงิดสุดๆ แต่ที่หงุดหงิดกว่าคงจะเป็นอะไรแข็งๆ ที่แทงก้นผมเนี่ยแหละ
   
“นายจัดเทศกาลนี่ทำไมอ่ะ รู้ไหมว่าผมเคยเกือบโดนปิ้งด้วย!”
   
เทศกาลป่าเถื่อนนี่สมควรยกเลิกไปได้แล้วบอกตามตรง ขนาดเทศกาลล่ามนุษย์ที่พวกแวมไพร์เคยจัดกันมาเป็นร้อยๆ ปี ยังถูกสมาคมยกเลิกให้เข้ากับยุคสมัยเลยนะ!
   
“เขาสั่งให้จัดก็ต้องจัดสิ”
   
ดิออนมันกัดนิ้วผมเบาๆ ก่อนที่จะผลักผมให้ไปนอนบนแคร่ ส่วนมันก็ตามมาขึ้นคร่อมผม ซึ่งตัวของมันก็ใหญ่มากจนผมมองอะไรแทบไม่เห็นเลย
   
“ไม่จัดไม่ได้เหรอ ผมไม่อยากให้มีใครตายนะ”
   
ผมซึ่งเป็นแวมไพร์ที่รักสันติที่สุด พยายามไกล่เกลี่ยให้กับชาวไม่ใช่มนุษย์ทุกคน
   
“มันเป็นมติของตระกูล ฉันจะไปทำอะไรได้”
   
ดิออนหัวเราะเสียงแผ่ว แววตาดูเศร้าลงนิดๆ
   
“ต่อให้ฉันเป็นผู้นำแล้วก็จริง แต่คนที่คุมจริงๆ ก็คือพวกผู้อาวุโสในตระกูลอยู่ดี”
   
“แย่จัง ผมกะว่าจะให้ดิออนเป็นคนเซ็นสัญญาสงบศึกให้กับสมาคมสักหน่อย” ผมหัวเราะแล้วลูบหน้าดิออนที่ถึงจะดูอายุมากขึ้น แต่ก็ยังดูดีอยู่ดี หนำซ้ำยังทำให้มันดูสุขุมขึ้นด้วย
   
ผมขมวดคิ้วตอนที่นึกถึงคำว่าอายุมากขึ้น
   
จริงสิ ผมลืมไปเลยว่าดิออนเป็นมนุษย์นี่นา งั้นก็แปลว่าดิออนก็อาจจะหัวล้านแล้วก็รอยตีนกาขึ้นก่อนผมน่ะสิ แล้วไอ้ฝันร้ายบ้าๆ แบบวันนั้นก็จะเกิดขึ้นจริง
   
ถึงตอนนั้นผมคงได้กอดดิออนพร้อมกับเสียงกร็อบๆๆ แน่เลยอ่ะ
   
แค่คิดผมก็รับไม่ได้แล้วอ่ะ แงงงงงงง
   
“เป็นอะไร”
   
ดิออนถามผมงงๆ เพราะอยู่ดีๆ ผมก็หงอย ไม่ดี้ด้าเหมือนปกติ
   
“นายเป็นมนุษย์อ่ะ” พอนึกถึงเรื่องนี้ผมก็ซึมเลย “อีกไม่นาน นายก็คงจะแก่แล้วก็ตาย”
   
ให้ตายสิ ผมชักจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคนในสมาคมถึงได้จริงจังกับกฎสามข้อของเหลือเกิน
   
ถึงผมจะยังไม่ถึงกับรักดิออนก็เถอะ แต่ผมก็โคตรชอบดิออนเลย แค่คิดว่าอีกไม่นานจะไม่มีดิออนให้ผมเล่นด้วย ผมก็จะร้องไห้แล้ว
   
ชีวิตแวมไพร์มันยาวนานจนน่าเบื่ออ่ะ
   
ไม่งั้นผมจะออกมาเล่นนอกสมาคมบ่อยๆ ทำไม เพราะในนั้นก็ไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากทำภารกิจ ติดต่อนู่นนี่นั่น กับสืบทอดพิธีกรรมโบราณๆ ของพวกแวมไพร์ แต่ที่โดดเด่นที่สุดในช่วงนี้คงจะเป็นการลงทุนเรื่องทำครีมกันแดดที่จริงจังมาก จนผมไม่แน่ใจว่าจริงๆ แล้วเป็นสมาคมแวมไพร์ หรือบริษัทครีมกันแดดกันแน่
   
“ก็จริง”   
   
ดิออนมันพยักหน้ายอมรับง่ายๆ
   
“งั้นเป็นแวมไพร์ไหม” ผมยิ้มเผล่ใส่ดิออน พยายามขายสุดๆ “นอกจากจะหน้าเด็กแล้ว ยังบินได้ด้วยนะ!”
   
“สำหรับนาย แวมไพร์คืออะไรกันแน่เนี่ย” ดิออนหลุดขำ แล้วลูบหัวผม
   
ผมหน้ายู่ “เป็นแวมไพร์สนุกนะ ไม่อยากใช้บ้างหรอ พลังแวมไพร์อ่ะ ตอนเด็กๆ ตอนที่ผมรู้ว่าตัวเองแปลงร่างเป็นค้างคาวได้ ผมตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย!”
   
ถึงการแปลงเป็นค้างคาวครั้งแรกของผมจะทำให้ผมโดนประตูหนีบก็เถอะ แต่ยังไงซะ มันก็มีเรื่องสนุกๆ ให้ทำเยอะแยะเต็มไปหมด เสียแต่ว่าผมทำเรื่องสนุกพวกนั้นไปหมดแล้วเนี่ยแหละ หลังๆ เลยว่างเกินไม่รู้จะทำอะไร
   
“ฉันเป็นวาติกันนะ ถ้านายยังไม่ลืม”
   
ดิออนมองหน้าผม แล้วรั้งมือผมไปถอดชุดมัน ผมพยายามดึงมือตัวเองออก เพราะจำได้ว่ามันห้อยไม้กางเขนเงินเอาไว้ และผมก็ยังไม่อยากแสบมือด้วย
   
“นายเลิกห้อยไม้กางเขนแล้วเหรอ”
   
ผมถามมันตอนที่ถอดเสื้อมันสำเร็จแล้ว แต่ไม่เจออะไรเลยนอกจากรอยสักของพวกวาติกันที่อยู่บนหน้าอกมัน ซึ่งผมก็เคยเห็นรอยสักอันเก่ามันมาก่อน และตอนนี้ก็ดูเหมือนจะมีเพิ่มขึ้นอีกอันตรงไหปลาร้ามันที่คุ้นตาเอามากๆ เพราะมันเป็นรอยสักที่ผมเคยเจอในพวกบทเรียนของสมาคมแวมไพร์มาก่อน
   
รอยสักของพวกหัวหน้าตระกูลวาติกัน
   
ผมตอนนั้นตื่นเต้นมาก เพราะชอบลายนี้มาก เคยอยากไปลองสักดูด้วย แต่กลัวเจ็บบวกกับกลัวโดนพ่อตีเลยไม่ได้สัก
   
ตอนนี้ผมเลยห้ามมือตัวเองให้ลูบรอยสักดิออนไม่ได้เลย ถึงมันจะทำให้ผมรู้สึกแสบๆ เจ็บๆ ก็เถอะ แต่ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าผมโคตรอยากฝังเขี้ยวทับรอยสักนี้มาก
   
ให้ตายเหอะ ถ้าผมทำจริง คงจะเป็นการหยามหน้าพวกวาติกันมาก
   
“อืม ก็เลิกห้อยตั้งแต่รู้จักแวมไพร์”
   
ดิออนมันจับมือผมที่ถูรอยสักมันจนหวยแทบจะขึ้นมาสามตัวมาจูบเบาๆ จนผมอดรู้สึกเขินไม่ได้
   
ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมยังมีวาติกันใจดีๆ แบบดิออนหลงเหลืออยู่บนโลกนี้ด้วย คือตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ผมค่อนข้างชินกับการโดนไล่ล่าอย่างเอาเป็นเอาตายของพวกวาติกันอ่ะ ไม่ว่าวาติกันรุ่นไหนก็ป่าเถื่อนใจร้ายกับแวมไพร์รักสันติอย่างผมกันทั้งนั้น
   
“..ดิออน ผมจริงจังนะ”
   
ผมสบตากับมัน
   
“เป็นแวมไพร์เถอะ เดี๋ยวผมคุยกับพ่อเอง ถ้าพ่อไม่ยอม นายก็พาผมหนีแค่นั้นแหละ”
   
ดิออนมันกระพริบตาปริบงงๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
   
“ห้ามขำ! ไม่งั้นผมจะงอนจริงๆ ด้วย!”
   
มันน่าตลกตรงไหนอ่ะ ก็ผมจริงจังจริงๆ นี่นา เพราะถ้าดิออนเป็นแวมไพร์ ทุกอย่างมันจะง่ายกว่านี้มาก
   
“ก็นายพูดเหมือนฉันเป็นพวกฉุดลูกสาวกำนัลไปทำเมียเลย”
   
“ก็พ่อผมดุจริงๆ นี่นา”
   
Rrrrrrrr
   
ผมบ่นก่อนที่จะสะดุ้งเฮือกตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง ผมรีบลนลานหยิบขึ้นมาดูเลย และตกใจกว่าเดิมตอนที่รู้ว่าใครโทรมา
   
‘พ่อ’
   
โทรศัพท์รุ่นใหม่ที่น้องเพิ่งให้ผมมาพร้อมเมมเบอร์ให้สั่นไม่หยุด พร้อมกับขึ้นรูปหน้าดุๆ ที่ผมเพิ่งนินทาไป
   
“แย่แล้ว ดิออน พ่อโทรมา!!!”
   
คือพ่อกลัวติดต่อผมผ่านพลังแวมไพร์ไม่ได้ไง เลยให้เอามือถือมาด้วย สรุปคือก็ได้ติดต่อกันจริงนะ แล้วผมก็ลืมปิดเสียงโทรศัพท์ด้วย ให้ตายเหอะ
   
แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือพ่อจะเฟสไทม์มา!!! แล้วดิออนมันอยู่ตรงนี้อ่ะ!!! อีกอย่างคือผมก็อยู่ในกระต็อบอะไรไม่รู้ด้วย สรุปแล้วคือนิยายเรื่องนี้มันคือจำเลยรักจริงๆ ใช่ไหม!
   
ส่วนผมก็เป็นลูกสาวกำนันที่แอบหนีพ่อมาหาผู้ชายแน่ๆ !
   
จากบรรยากาศดีๆ ตอนนี้คือหายไปหมด ผมลนลานไม่หยุด จะไม่รับก็ไม่ได้ เดี๋ยวพ่อตามมาถึงที่ แต่ถ้ารับก็อาจจะเห็นดิออนอีก ทำยังไงดีวะเนี่ย
   
ผมผลักดิออนออก แล้วเดินวนรอบห้อง คือในกระต็อบไม่มีอะไรเลยนอกจากแคร่บ้าๆ นี่กับขวาน จะออกไปคุยข้างนอกก็เสี่ยงโดนพวกวาติกันคนอื่นจับได้อีก มีทางเดียวก็คือคุยในนี้ แต่ผมไม่รู้จะเอาดิออนไปซ่อนไว้ไหนเนี่ยแหละ
   
จะให้มันยืนอยู่หลังโทรศัพท์ก็ไม่ได้ เพราะผมรู้เลยว่าพ่อชอบรู้ทัน น่าจะให้ผมถ่ายให้ดูรอบๆ แล้วเห็นมันพอดีแน่นอน
   
ผมกลอกตาไปมาจนในที่สุดผมก็คิดออก
   
“ดิออน นายไปอยู่ใต้แคร่ก่อนไป!”
   
ผมดึงแขนดิออนที่ยังนั่งงงๆ มองหน้าผม แล้วพยายามยัดตัวใหญ่ๆ ของมันไปซ่อนใต้แคร่ จริงๆ ดิออนก็ดูเหมือนจะไม่อยากทำเท่าไหร่ แต่ก็ยอมมุดไปซ่อนใต้แคร่ตามคำขอของผม
   
จริงๆ ผมก็สงสารมันนะ แต่สถานการณ์มันฉุกเฉินจริงๆ
   
ให้ตายเหอะ เหมือนผมซ่อนชู้เลยอ่ะ
   
“ฮัลโหล พ่อ อ้าว แม็กซ์ ถึงสมาคมแล้วเหรอ”
   
ผมยิ้มจนตาหยีให้กับพ่อที่หน้าเครียดใส่โทรศัพท์ บนไหล่พ่อมีแม็กซ์ในร่างค้างคาวเกาะอยู่ด้วย
   
[ ลูกอยู่ไหน? ]
   
“ผมยังอยู่ในเขตของพวกวาติกัน แต่พ่อไม่ต้องห่วงผมนะ ผมแอบมาซ่อนตัวอยู่ รับรองพวกนั้นหาผมไม่เจอแน่นอน”
   
คือพ่อไม่ต้องห่วงผมจริงๆ อ่ะ เพราะต่อให้พวกวาติกันหาผมเจอจริง ผมก็จะซุกอยู่ในเสื้อดิออนจนกว่าจะปลอดภัย
   
[ ถ่ายรอบๆ มาหน่อย กล้องหลังนะ ]
   
นั่นไง ผมเดาผิดซะที่ไหน ถ้าผมซ่อนดิออนไว้หลังโทรศัพท์คือมีโป๊ะ จะให้มันเดินหนีกล้องเรื่อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องอีก
   
“ก็ไม่มีอะไรอ่ะ พ่อ มันเป็นกระท่อมอะไรไม่รู้เฉยๆ แต่ผมว่าพวกวาติกันไม่น่าสนใจที่นี่ ก็เลยมาหลบ”
   
ผมพยายามทำตัวดี้ด้าให้พ่อเห็น ให้พ่อสบายใจว่าผมปลอดภัยจริงๆ ไม่โดนจับปิ้งแน่นอน จะว่าไปผมก็อยากให้พ่อเห็นตอนผมสู้กับพวกวาติกันเมื่อกี้นี้มาก คือพ่อมาเห็นต้องน้ำตาไหลด้วยความภูมิใจในตัวผมอย่างแน่นอน
   
พอเห็นว่าพ่อดูไม่เอะใจ ผมก็นั่งบนแคร่เหมือนเดิมเพราะเริ่มเมื่อยจากยืนนานๆ
   
“..!”
   
ผมสะดุ้งนิดๆ ตอนที่อยู่ดีๆ ถูกมือปริศนาจับข้อเท้าผมไปจูบ
   
[ ตกใจอะไร ]
   
ให้ตายเหอะ เกือบจะรอดแล้วเชียว
   
“เปล่าครับ เมื่อกี้นั่งผิดท่านิดหน่อยเลยเจ็บ”
   
ผมหัวเราะแหะๆ พยายามดึงขาตัวเองออก แต่ก็ไม่วายถูกกัดอีก จนเผลอกลืนน้ำลายเอือกกับอารมณ์ที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ
   
คือผมรู้แหละ มันไม่ใช่เวลาเลย
   
แต่ผมโคตรอยากจะนอนกับมันเลย
   
[ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็รีบกลับมา ]
   
พ่อผมพูดเสียงอ่อนลง
   
[ หรือจะให้พ่อส่งคนไปรับ ]
   
“ไม่เป็นไร พ่อ เดี๋ยวผมกลับเอง”
   
ผมรีบเบรกเลย แน่นอน ผมยังไม่กลับง่ายๆ หรอก อุตส่าห์ได้ออกมาแล้ว ก็ต้องเล่นก่อนสิ!
   
[ งั้นถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมานะ แม็กซ์บอกว่าในเขตพวกวาติกันใช้พลังแวมไพร์ติดต่อกันไม่ได้ ]
   
“ครับ”
   
ผมพยักหน้าหงึกๆ รอให้พ่อวางสายไป ทุกอย่างก็กลับมาสงบสุขอีกครั้งอย่างน่าเหลือเชื่อ ให้ตายสิ ถ้ารู้ว่าได้ใบแล้วพ่อปล่อยผมขนาดนี้ ผมตั้งใจสอบไปตั้งนานแล้ว!
   
“ออกมาได้แล้ว ดิออน พ่อไปแล้วๆ ”
   
ผมขยับตัวมานั่งกลางแคร่ และหลุดหัวเราะตอนที่เห็นสภาพของดิออนที่ยับเยินมาก
   
ซึ่งมันก็ตลกมากจนผมหัวเราะไม่หยุด คือสภาพหล่อๆ ของมันหายไปหมดแล้ว หน้ามันคลุกฝุ่นมาก ตามหัวมันก็มีทั้งฝุ่นทั้งหยากไย่เต็มไปหมด ถ้าผมมองไม่ผิดเหมือนจะมีแมงมุมกระโดดอกจากตัวมันด้วย ส่วนชุดนักบวชมันยิ่งน่าสงสาร ฝุ่นเกาะทั้งแถบจนหมดราคาไปเลย
   
ให้ตายเหอะ นี่ผู้นำตระกูลวาติกันจริงอ่ะ
   
ผมขำจนปวดท้อง เพราะที่แย่ที่สุดคือสีหน้าของดิออนที่ดูปลงตกกับชีวิตมาก
   
“ถึงบอกไง ว่าให้เป็นแวมไพร์”
   
เพราะถ้ายอมตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องมาหลบแบบนี้หรอก!

=========

น้อนมาแร้ว

#ห้ามปิ้งค้างคาว

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #142 เมื่อ03-07-2019 20:38:12 »

 :m20: :m20: :m20:

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #143 เมื่อ03-07-2019 20:43:51 »

น้องคือความสดใสของโลกใบนี้
 :katai2-1:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #144 เมื่อ05-07-2019 01:00:38 »

ผ่านไปสิบปีแต่น้องครูซยังน่ารักเหมือนเดิมใช่ไหมดิออน

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #145 เมื่อ05-07-2019 20:02:59 »

55555 หายไปสิบกว่าปี ก็ยังมาป่วนดิออนเหมือนเดิม นั่นท่านผู้นำตระกูลนะ! ฮาาา เอ็นดู

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #146 เมื่อ05-07-2019 23:14:56 »

สงสารดิออนเลยอ่ะ

ออฟไลน์ kikie26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #147 เมื่อ06-07-2019 07:13:52 »

คิดถึงครูซ ยังแสบซนเหมือนเดิม

ดิออน ก็ยังหลงน้องเหมือนเดิม น่าเอ็นดูวว

รอติดตามค่าา

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #148 เมื่อ06-07-2019 21:49:53 »

จะมาเป็นลูกเขยกำนัน คงต้องยอมแล้วหล่ะดิออน

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 9 3/7/62 p.5
«ตอบ #149 เมื่อ07-07-2019 12:15:31 »

 :katai2-1: :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด