{ เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; แจ้งข่าวเปิดพรี 15 กุมภาพันธ์ - 21 มีนาคม
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; แจ้งข่าวเปิดพรี 15 กุมภาพันธ์ - 21 มีนาคม  (อ่าน 52999 ครั้ง)

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 1/5/62 p.3
«ตอบ #90 เมื่อ01-05-2019 20:37:18 »

น้องครูซลูกกกกก สอบให้ผ่านเร็วๆ นะ จะได้หนีออกไปเที่ยวเล่นได้สักทีเนอะ

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 1/5/62 p.3
«ตอบ #91 เมื่อ01-05-2019 22:00:33 »

โถถถ ค้างคาวน้อยย
 :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 1/5/62 p.3
«ตอบ #92 เมื่อ02-05-2019 21:39:06 »

เอ็นดูไปอีกกกกกก

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 5/5/62 p.4
«ตอบ #93 เมื่อ05-05-2019 03:51:06 »

VAMPIRE PEOBLEM ;w; #7

   
“ดิออน ดิออน!”
   
ผมตะโกนเรียกเจ้าของแผ่นหลังคุ้นตาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นล้านแปด เพราะนี่เป็นวันแรกที่ผมเป็นอิสระจากสมาคมอย่างถูกต้องตามแบบแผน การมาครั้งนี้ของผมนั้นจึงหายห่วงได้เลยว่าจะมีคนแอบตามมาอีก แต่ถ้ามีใครกล้าตามมาลากผมกลับไปอีก บอกเลยรอบนี้ว่าผมจะโวยวายให้สมาคมแตกเลยคอยดู
   
ให้ตายเหอะ ผมโคตรคิดถึงดิออนเลยอ่ะ
   
แล้วผมก็ไม่อยากจะอวดเลยว่ารอบนี้อ่ะ ถ้าดิออนคิดจะจับผมอีก มันก็ไม่ง่ายแบบรอบก่อนแล้ว เพราะผมเก่งขึ้นมากๆ แบบดิออนฟันมาทีนึงผมก็หลบแบบสวยๆ ได้พร้อมกับเยาะเย้ยใส่สักสามประโยค
   
ว่าไปนั่น ไม่ได้เจอกันนาน ถ้าดิออนยังทำตัวเป็นเด็กดีทำตัวว่าง่าย ผมจะยอมให้จับง่ายๆ เลยเอ้า ผมคิดถึงเลือดหวานๆ ของวาติกันจะแย่แล้ว
   
“ดิออน!”
   
ผมตะโกนซ้ำอีกรอบเมื่อไอ้คนที่โดนทักไม่ยอมหันสักที คือผมก็มั่นใจนะว่าเสียงตัวเองดังมาก เพราะไอ้คนที่อยู่รอบๆ กำลังจะเดินขึ้นคอนโดนี่หันมามองกันเป็นแถบ
   
แน่นอนว่าผมไม่สนและรีบกระโจนใส่หลังดิออนทันที
   
ทำไมผมถึงมั่นใจนักเหรอว่าถูกคน?
   
ก็เพราะผมจำกลิ่นหอมๆ ของมันได้ไงล่ะ!
   
กร็อบ
   
เดี๋ยว

เสียงอะไรวะ
   
ผมขมวดคิ้วมุ่นเริ่มรู้สึกแปลกๆ
   
“…ครูซ?”
   
เสียงดิออนมันก็เหมือนเดิมนะ แต่มันแบบ..
   
กร็อบ
   
เสียงนั้นดังอีกรอบซึ่งมันก็ทำให้ผมเริ่มรู้แล้วว่าเสียงอะไร
   
ผมรีบกระวีกระวาดลงจากหลังดิออนทันที ก่อนที่กระดูกของมันจะหักไปซะก่อน อะไรกัน ผมว่าผมผอมลงนะ เพราะช่วงหลังมานี้ผมไม่เจริญอาหารเท่าไหร่ ได้กินแต่เลือดมนุษย์ธรรมดาซึ่งรสชาติมันก็ธรรมดามากเลย
   
“…สอบผ่านแล้วเหรอ”
   
“!!!!!!!!!”
   
อย่างที่รู้มีไม่กี่ครั้งที่ผมตกใจสุดชีวิต
 
นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมตกใจจนเขี้ยวโผล่ คือถ้าผมกรี๊ดเป็นผมกรี๊ดไปแล้ว
   
ดิออนวาติกันสุดเท่ของผมตอนนี้กลายเป็นวาติกันแก่ๆ อายุเหมือนจะเฉียดแปดสิบไปแล้ว!!!!!!
   
ใบหน้าคมคายที่ผมคิดถึงบ่อยๆ ตอนนี้คือเต็มไปด้วยริ้วรอยของกาลเวลา นัยน์ตาสีสวยที่เคยมองผมไม่วางตาตอนนี้คล้ายกับจะฝ้าฟางแทบไม่สะท้อนภาพของผมด้วยซ้ำ ไหนจะร่างกายสมบูรณ์แบบที่ผมกะจะมาลูบเล่นอีก คือผมมั่นใจเลยว่าถ้าผมลองลูบแรงๆ ดู คืออาจจะดังกร็อบเดียวแล้วก็หักเลย
   
“ฮึก”
   
ผมน้ำตาคลอเบ้าก่อนที่จะปล่อยโฮเสียงดังลั่น
   
ไม่ได้อ่ะ! แบบนี้ผมยอมรับไม่ได้!!
   
นี่มันแย่กว่าโดนจับปิ้งอีก!!!!!

   

“ฮือออออออ”
   
“พี่ครูซ! เป็นอะไร!”
   
ผมที่ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังอยู่ๆ ก็โดนกระชากกลับมาสู่ความจริงด้วยแรงเขย่าที่มากพอจะทำให้คอหักได้เลย ถ้ากระดูกคอผมไม่ดีพอ
   
“ฮึก อะไร”
   
ผมปาดน้ำตาตัวเองป้อยๆ จนแขนเสื้อชุ่ม
   
“พี่ร้องไห้ทำไม”
   
แม็กซ์ถามผมด้วยสีหน้ากังวล ดูเคร่งเครียดราวกับว่าผมจะตายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ซึ่งผมตายจริงแน่ถ้าน้องรู้ว่าผมร้องไห้เรื่องอะไร
   
“เปล่า พี่ฝันร้ายนิดหน่อย”
   
ผมหัวเราะแห้งๆ และเปลี่ยนเรื่องคุยแทน
   
“ตอนนี้กี่โมงแล้วอ่ะ”
   
“ห้าทุ่ม”
   
น้องผมตอบด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำตอบของผมนัก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และกลับไปให้ความสนใจกับบ้านร้างหลังอีกครั้ง เพราะมันสำคัญกว่าการฝันไร้สาระของผมเยอะ
   
ใช่แล้วทุกคน ผมเผลอหลับตอนที่มาทำภารกิจกับน้องแหละ ดีหน่อยที่อยู่ในรถ ไม่งั้นเสียงแหกปากร้องไห้ของผมคงดังไปไหนถึงไหนละ ซึ่งวันนี้ผมกับน้องก็ได้รับภารกิจให้มาจับแวมไพร์นอกรีตที่กำลังล่ามนุษย์อย่างเป็นบ้าเป็นหลังในช่วงนี้ จนแวมไพร์คนอื่นๆ นี่เดือดร้อนกันไปหมด เพราะมันกินเลือดมนุษย์เสร็จแล้วก็ฆ่าเลย ป่าเถื่อนมาก
   
ซึ่งไอ้การกระทำของแวมไพร์ตัวนี้มันก็ขัดกับหลักจริยธรรมของสมาคมแวมไพร์ เพราะสมาคมแวมไพร์นั้นมองว่ามนุษย์เป็นเหยื่อ มิตร และอาหารชั้นดี ไม่มีความจำเป็นต้องฆ่าหรือทำร้ายโดยไม่จำเป็น
   
ฉะนั้นการมาทำตัวเปรี้ยวในอาณาเขตของสมาคมแวมไพร์นี้ก็เหมือนกับการมาเหยียบหน้าคนทั้งสมาคม พ่อจึงรีบสั่งการลูกชายสุดที่รักอย่างแม็กซ์มาจัดการเลยครับ ส่วนผมก็เป็นแค่ตัวแถมที่พ่อบังคับให้มาด้วยเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์
   
แน่นอนว่าผมไม่ได้เต็มใจมาสักนิด ที่ผมอยากทำมากกว่าคือการหนีไปหาดิออนต่างหาก ก็อย่างในฝันแหละครับ ตอนนี้ผมสอบผ่านแล้วได้ใบแล้ว พอได้ใบวันแรกผมก็หนีไปหาดิออนที่คอนโดเลยครับ ไม่รอทำเรื่องอะไรทั้งนั้น แต่พอไปถึงก็ต้องพบว่าห้องที่ผมเคยมาใช้บริการอาบน้ำนอนเล่นถูกขายต่อไปแล้วครับ กลายเป็นใครก็ไม่รู้มาเป็นเจ้าของห้องแทน
   
ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่ ว่าผมใช้เวลากี่ปีกับที่สมาคม คือสำหรับผมการนับอายุอะไรแบบนี้มันค่อนข้างเป็นอะไรที่รวนง่ายอ่ะ คือพวกมนุษย์อายุอย่างมากก็แค่ร้อยปีใช่ป่ะ ก็แบบสามารถทวนวันเกิดตัวเองด้วยการจัดงานวันเกิดทุกปี แต่สำหรับแวมไพร์คือเขาไม่จัดกันไง อายุขั้นต่ำห้าร้อยปีจัดกันห้าร้อยรอบก็เกินไป พวกเราเลยใช้ระบบความจำกันล้วนๆ ซึ่งแน่นอนว่าแวมไพร์สมองน้อยอย่างผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอายุเท่าไหร่ แต่เวลาคนถามผมก็ต้องตอบไปก่อนว่าอายุสองสามร้อย เพราะผมอยากเป็นเด็กตลอดไปไงล่ะ
   
แต่เอาเหอะนั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือผมหาดิออนไม่เจอ ผมโคตรเซ็งเลยที่ตัวเองไม่ได้ขอช่องทางการติดต่ออะไรดิออนไว้สักอย่างเลย ทั้งไลน์ทั้งเฟซ ถามว่าเสียดายขนาดไหน ก็ขนาดนั่งซึมเป็นอาทิตย์อ่ะ แล้วอีกอย่างเลยคือเจ้าน้องชั่วร้ายมันลบบัญชีผมทุกอย่างเลย จะทักไปถามเพื่อนมหาลัยก็ทักไม่ได้อีก ส่วนรหัสเหรอ ผมจำไม่ได้หรอก ใช้วิธีเข้าสู่ระบบตลอดเวลาเอา
   
คือจริงๆ ผมก็ไม่เข้าใจอ่ะว่าทำไมน้องต้องขัดขวางผมกับดิออนนัก ถึงดิออนจะเป็นวาติกัน แต่ก็เลือดอร่อยแล้วก็ใจดีกับผมนะ จะด่าว่าผมใจง่ายก็ได้ แต่ผมก็ยังอยากเจอเขาอีกอ่ะ อยู่ในสมาคมมันไม่มีใครตรงสเป็คอ่ะ
   
“เฮ้อ”
   
ผมถอนหายใจเหนื่อยๆ แนบหน้ากับกระจกรถ มองบ้านร้างช่วยน้องอีกแรง เพราะไม่มีอะไรทำและไม่อยากนอนต่อ กลัวว่าตัวเองจะฝันร้ายอีก
   
และในระหว่างที่ผมเริ่มง่วง น้องผมก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
   
“มาแล้ว”
   
น้องผมพูดเสียงเข้ม นัยน์ตาสีฟ้ากลายเป็นสีแดงก่ำเรืองรองอย่างดุร้ายจดจ้องไปยังบ้านร้างที่มีรถคันนึงขับมาจอด ก่อนที่ร่างของเป้าหมายที่เหมือนในไลน์เป๊ะๆ จะลงมาจากรถพร้อมกับหญิงสาวที่ดูมึนเมาอย่างเห็นได้ชัด หล่อนไม่ได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสถานที่ที่ตัวเองมานั้นอโคจรขนาดไหน
   
“บุกเลยไหม”
   
เห็นน้องคืนร่างเป็นแวมไพร์เต็มยศ ผมก็เอาบ้าง เพราะอยากเท่และมีซีนดีๆ ให้ตัวเองบ้าง จะได้ไม่เสียชาติเกิดแวมไพร์
   
“รอให้มันเข้าไปในบ้านก่อน”
   
“เดี๋ยวก็ช่วยเขาไม่ทันหรอก”
   
ผมแย้งด้วยความเป็นห่วงเหยื่อคนนั้น ถึงจะไม่ใช่คนที่ผมรู้จักก็เถอะ แต่ผมก็ห่วงอยู่ดี
   
น้องขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพักก่อนที่จะทำหน้าเหมือนตัดสินใจได้
   
“งั้นพี่รอบนรถ ผมไปคนเดียวพอ”
   
“ได้ไงอ่ะ พี่ได้ใบแล้วนะ แม็กซ์ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้พี่เก่งขนาดไหน!”
   
เคารพความตั้งใจกับเวลาที่ผมเสียไปหน่อยสิ ถึงผมจะยังสู้น้องไม่ได้ แต่ผมว่าตอนนี้ผมก็ระดับนึงอยู่นะ แบบโดนซัดมาผมก็ยังพอหลบแล้วซัดคืนได้บ้าง
   
“รอ-บน-รถ”
   
น้องผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมครับ ไม่รอให้ผมเปิดปากโวยวายก็บังคับให้ผมคืนร่างค้างคาวแล้วจับยัดใส่ในกรงที่ไม่รู้ว่าเอามาตอนไหนทันที
   
กี้!!!
   
ผมโวยวายแต่น้องก็ไม่สนใจ แล้วเอาทั้งผมทั้งกรงไปวางไว้หลังรถ ก่อนที่จะลงจากรถไปโดยที่ไม่เอาแวมไพร์คนเก่งอย่างผมไปด้วย
   
กี้!
   
ผมในร่างค้างคาวกอดอกบ่นเซ็งๆ
   
เอาจริงผมก็เข้าใจน้องแหละ ว่าน้องน่ะนอกจากจะหวงผมเป็นบ้าแล้วยังห่วงผมมากอีก ไม่รู้ว่าชดเชยช่วงเวลาสมัยก่อนหรือยังไง เพราะตั้งแต่โดนจับกลับมารอบนั้นแหละ น้องมันจับตาดูผมทุกฝีก้าวเลยจ้า ดีหน่อยที่ตอนอาบน้ำมันไม่เข้ามาแอบดูผมอาบด้วย
   
แต่ก็นะ ห่วงมากขนาดนี้ผมก็แอบเซ็งและรำคาญแหละ เพราะผมก็มีอะไรที่ผมอยากทำเหมือนกัน การที่มาจับตาดูผมตลอดเวลาขนาดนี้ มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปกับการติดคุกเลย
   
ผมในร่างค้างคาวห้อยหัวกับกรงเซ็งๆ  ขณะเดียวกันก็ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ด้วยการมองให้กำลังใจบ้านร้าง จริงๆ ก็อยากให้กำลังใจน้องนะ แต่ผมเห็นแต่บ้านร้างเลยให้กำลังใจบ้านไป เผื่อบ้านจะถล่มใส่แวมไพร์บ้านั่นให้ตายๆ ไปเลย
   
กี้..
   
ผมงึมงำเบื่อๆ ก่อนที่จะเบิกตากว้างตอนที่เห็นใครบางคนเดินผ่านหน้ารถไป และกำลังมุ่งตรงไปยังบ้านร้าง!
   
กี้ๆๆๆ
   
ผมแผดเสียงร้อง บินชนกรงให้ไปแนบกับกระจกหน้ารถแล้วทุบไม่หยุดเลยครับ
   
ดเวน!!! นั่นมันดเวน!!!
   
กี้!!!!!!
   
ผมร้องสุดเสียงอย่างหงุดหงิด เพราะมันไม่สนใจผมเลย ไม่รู้ว่าหูหนวกหรืออะไร ถึงเดินดุ่มๆ ไปเลย ทิ้งให้ผมนั่งกร่อยในรถต่อ
   
กี้!
   
ผมเตะซี่กรงเซ็งๆ ก่อนที่จะไปเกาะตรงประตูกรงและพยายามแงะแม่กุญแจออกด้วยมือเล็กจิ๋วของตัวเอง คือผมเคยดูหนังสายลับไง ผมเลยอยากลองสะเดาะกลอนดูบ้าง เผื่อว่าผมทำได้จะได้หนีไปเลย
   
กี้ๆๆๆ
   
ผมร้องลั่นเมื่อมือติด และแม่กุญแจก็ไม่มีท่าทีจะปลดล็อคเลยสักนิด 
   
ทำไมในหนังมันดูง่ายจังอ่ะ แล้วผมจะทำยังไงดีเนี่ย แงงงง ช่วยด้วยยยย  ถ้าน้องมาเห็นผมสภาพนี้ ผมต้องอายมากแน่เลยอ่ะ ถึงผมจะไม่ค่อยเหลืออะไรให้อายแล้วก็เถอะ
   
แกร๊ก
   
“ใจเย็นๆ น่า”
   
ผมตาโตเมื่ออยู่ๆ ประตูรถก็เปิดพร้อมกับร่างที่ผมเพิ่งแอบด่าในใจไปหลายประโยค ซึ่งถ้าเจ้าตัวได้ยินคงจะอยากจับผมปิ้งแทนช่วยผม
   
“เจอกันทีไรก็สภาพแบบนี้ตลอดเลยนะ”
   
ดเวนมันมองผมยิ้มๆ และใช้พลังของมันช่วยดึงมือผมออก ก่อนที่มันจะใช้พลังแวมไพร์ปลดสลักกลอนและหยิบผมมาวางมือมันอย่างง่ายดาย
   
เออ ทำไมผมไม่ใช้พลังแวมไพร์วะ มาโง่ใช้มือตัวเองแงะทำไม งง
   
ผมหน้ามุ่ยในความสมองน้อยของตัวเอง เรื่องไอคิวนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ นอกจากจะกินเลือดแล้วผมต้องกินปลาเพิ่มขึ้นสินะ เผื่อว่าผมจะฉลาดขึ้นบ้าง
   
“สรุปแล้วเรียกฉันมาทำไม ครูซ”
   
“ก็เรียกมาช่วยเนี่ยแหละ”
   
ผมที่กลับคืนร่างมนุษย์แล้วลูบมือตัวเองเซ็งๆ เพราะมันแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
   
นี่ผมโง่หรือโง่เนี่ย
   
“ให้ช่วยอะไร วันนี้นายมากับน้องชายนายนี่” ไม่พูดเปล่าดเวนมันก็พยักพเยิดไปยังบ้านร้างที่ตอนนี้เริ่มมีแสงต่อสู้กันวูบวาบไม่หยุด ดูทรงแล้วน่าจะกำลังตีกันได้ที่
   
“ก็ช่วยหนีจากน้องไง ผมเบื่อสมาคมจะแย่แล้ว”
   
ผมบ่นอย่างอดไม่ได้ เพราะเก็บกดมานาน คือก็อย่างที่รู้อ่ะ ผมได้ใบมาแล้วก็จริง แต่ถ้ามีคนรู้ว่าผมแอบไปหาวาติกันอีกผมก็อาจจะโดนยึดใบได้ และแน่นอนว่าการสอบใหม่มันยากกว่าแน่ๆ ขนาดสอบรอบนี้ผมยังแทบลากเลือดเลย
   
“ว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่ มาจับแวมไพร์นั่นเหรอ”
   
“อืม ไอ้หมอนี่มันฆ่าเหยื่อที่ฉันเล็งไว้อยู่น่ะ ก็เลยกะจะมาฆ่ามัน แต่ดูเหมือนว่ามีคนทำแทนแล้วล่ะ” ดเวนหัวเราะน้อยๆ ก่อนที่จะจ้องผมด้วยสายตาแปลกๆ จนผมเผลอกลืนน้ำลายเอือก
   
เอาจริงถึงผมจะโง่ แต่ผมก็ไม่ได้โง่จนมองไม่ออกว่าดเวนมันชอบผม
   
คือผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะว่าตัวไปตรงสเป็คมันตรงไหน แต่มันไม่ใช่สเป็คผมอ่ะ ผมเลยรู้สึกอึดอัดแกมประหม่านิดๆ เวลาที่มันชอบแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าอยากได้ผม
   
“หนีไปกับฉันไหมล่ะ ครูซ”
   
ดเวนพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ เปี่ยมไปด้วยสเน่ห์อันล้นเหลือ ผมมั่นใจมากว่าถ้าดเวนไปสมัครเป็นนายแบบ มันต้องดังมากแน่ๆ เพราะมันโคตรหล่อเลย
   
แต่ก็นะ หล่อให้ตายแต่ไม่ตรงสเป็คก็อด ถึงผมจะเป็นแบบนี้ ผมก็ช่างเลือกนะ และผมก็เลือกแล้วซึ่งก็คือวาติกันชื่อดิออนที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง
   
“ไม่ล่ะ ผมจะไปตามหาดิออน”
   
“ไอ้วาติกันเวรนั่นน่ะนะ!!!”
   
นี่ชื่อคนหรือน้ำมนต์ คือดเวนจากอารมณ์ดีๆ เมื่อกี้คือหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มองผมตาขวางราวกับผมเนี่ยแหละเป็นวาติกันตัวร้ายคนนั้นซะเอง
   
“ใช่ นายพอจะรู้รึเปล่าว่าดิออนอยู่ไหนตอนนี้”
   
แน่นอนว่าผมไม่สนใจอารมณ์หงุดหงิดของดเวน ดีใจซะอีกที่ดเวนรู้จักดิออนด้วย เพราะมันน่าจะทำให้ผมหาตัวอีกฝ่ายได้ง่ายขึ้น
   
“ครูซ ฉันพูดตามตรงนะว่านายเลิกยุ่งกับมันเถอะ”
   
ดเวนที่ปกติจะใจดีขี้เล่นกับผมมาตลอด อยู่ๆ ก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
   
“ทำไมล่ะ”
   
“ตอนนี้มันเป็นกลายเป็นผู้นำตระกูลไปแล้ว ฉันไม่รู้หรอกนะว่าที่นายเจอมันล่าสุด มันจะดีกับนายขนาดไหน แต่ที่ฉันรู้คืออาทิตย์ที่แล้วพวกวาติกันเพิ่งฆ่าเพื่อนฉันไป”
   
ดเวนมองผมนิ่ง
   
“ถ้าครั้งนี้นายไปเจอมัน นายก็อาจจะเป็นรายต่อไปก็ได้”
   
“…ไม่หรอกน่า” ผมกลืนน้ำลายเอือก เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ แต่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “แล้วตอนนี้ดิออนอยู่ไหนเหรอ”
   
“นายไม่ฟังฉันเลยใช่ไหมเนี่ย” ดเวนขมวดคิ้วดูไม่พอใจหนักกว่าเก่า “ฉันพูดจริงๆ นะ ครูซ ต่อให้ฉันจะเก่งขนาดไหนก็เถอะ แต่ถ้านายโดนจับในถิ่นพวกมัน ฉันก็ช่วยนายไม่ได้หรอกนะ”
   
“ตอบคำถามมาเถอะน่า”
   
ผมพร้อมรับความเสี่ยงอ่ะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ล่ะ ยังไงผมก็จะกินเลือดดิออนให้ได้ ผมทนกินเลือดมนุษย์ธรรมดาไม่ไหวแล้ว มันไม่อร่อยเลย
   
“บอกตามตรงว่าฉันไม่รู้ ไม่สิ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าพวกวาติกันสารเลวพวกนั้นมันไปอยู่ที่ไหน”
   
“งั้นก็บ๊ายบายแล้วกัน ดเวน เดี๋ยวถ้าเจอกันคราวหน้าแล้วผมว่างพอดี ผมจะพาไปเลี้ยงชาไข่มุกนะ”
   
ผมยิ้มให้ดเวนก่อนที่จะพยายามมุดออก เพราะดเวนยืนขวางประตูข้างคนขับและไม่คิดจะขยับให้ผมออกไปด้วย
   
“แต่ถึงฉันไม่รู้ คนอื่นก็อาจจะรู้ก็ได้นะ”
   
ดเวนจ้องหน้าผม
   
“นายหมายถึงพวกเพื่อนนายน่ะเหรอ”
   
“ใช่” ดเวนพยักหน้า “แต่นายต้องไปกับฉันนะ”
   
ผมขมวดคิ้ว เพราะเรื่องนี้ต้องคิดหนักนิดหน่อย เนื่องจากการไปเยือนถึงถิ่นพวกโกสต์นี่เป็นอะไรที่อันตรายพอๆ กับไปวาติกันนั่นแหละ คือจากข่าวลือและคนที่สมาคมพยายามกรอกหูผมตลอดคือพวกโกสต์อันตราย อย่าไปยุ่ง อะไรแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครรู้นะว่าผมรู้จักกับดเวนที่เป็นหนึ่งในพวกโกสต์ด้วย
   
ชั่งน้ำหนักความคุ้มค่าในใจสักพัก ผมก็เลือกได้
   
“โอเค ไปก็ไป”
   
ผมชะเง้อหน้ามองบ้านร้าง ก็ยังคงเห็นแสงวูบวาบนัวกันอยู่
   
“ไปเลยๆๆ ทางสะดวก เดี๋ยวไม่ทัน”
   
ผมเขย่าแขนดเวนก่อนจะที่หลุดร้องเสียงหลง เมื่อถูกพลังแวมไพร์บังคับให้กลับเป็นร่างค้างคาวอีกแล้ว!
   
กี้ๆๆๆ
   
ผมบ่นไม่หยุด หงุดหงิด เป็นอะไรกับผมกันมากป่ะ ให้เป็นค้างคาวอยู่ได้ คือผมจะไม่เป็นแวมไพร์แล้วนะ ผมจะไปอยู่ถ้ำรวมกับพวกค้างคาวจริงๆ แล้ว!
   
“อย่าเพิ่งหงุดหงิดน่า” ดเวนลูบหัวผมในร่างค้างคาว แน่นอนผมยังหงุดหงิดอยู่เลยงับนิ้วมันเลย แต่ก็ไม่ได้แรงจนเลือดออก
   
กี้!
   
ผมบ่นมันทั้งๆ ยังกัดนิ้วมันอยู่
   
“เข้าใจหน่อยสิว่าคนนอกไม่มีสิทธิ์รู้ที่อยู่ของพวกเรา”
   
ดเวนมันพูดยิ้มๆ ดูไม่หงุดหงิดสักนิดที่โดนผมกัดนิ้ว หนำซ้ำยังดูอารมณ์ดีขึ้นอีก
   
ผมคายนิ้วมันออกเพราะเริ่มเค็ม แต่ก็ยังหงุดหงิดอยู่ดี ผมเข้าใจมันนะกับกฎอะไรแบบนี้น่ะ เพราะที่สมาคมก็มีเหมือนกัน แต่เอาจริงนะ คือถ้ามันบอกผมดีๆ อ่ะ ผมยอมเอามือปิดตาตลอดทางเลย หรือไม่ก็เอาผ้ามาปิดตาผมก็ได้
   
กี้!
   
ผมเร่งมันให้ไปสักที ไม่รู้ว่าจะมองผมทำไมนักหนา ไหนจะรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจนั่นอีก
   
“ครับๆ ”
   
มันหัวเราะและยัดผมเข้ากระเป๋าเสื้อมัน แน่นอนว่ามันไม่ให้ความรู้สึกดีสักนิด ออกจะอึดอัดด้วยซ้ำแต่ผมก็พยายามอดทน ท่องไว้ครูซเพื่อดิออน น้องครูซต้องทำได้
   
ผมได้ยินเสียงเสื้อฉีกขาด ซึ่งถ้าให้เดาก็คงจะเป็นเพราะปีกค้างคาวที่แทงออกมาจากหลังของมัน และผมก็ได้รับการยืนยันคำตอบเป็นเสียงลมหวีดหวิวที่เกิดจากบินอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าอย่างที่ผมชอบทำบ่อยๆ
   
ให้ตายสิ ผมก็อยากบินมั้งนะ
   
ผมคิดเบื่อๆ ง่วงๆ

ก่อนที่จะผล็อยหลับไปอีกรอบโดยไม่รู้ตัว

=============

 อย่าว่าแต่ครูซง่วงเลย คนเขียนก็ง่วงเหมือนกัน 5555 :z13:   

#ห้ามปิ้งค้างคาว




ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 5/5/62 p.4
«ตอบ #94 เมื่อ05-05-2019 06:38:58 »

หนู หนูจะให้กำลังใจบ้านไม่ได้นะลูกกก หนูต้องให้กำลังใจน้อง
เอ็นดู

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 5/5/62 p.4
«ตอบ #95 เมื่อ05-05-2019 14:59:08 »

ต้องเป็นห่วงครูซไหมเนี่ย....  #ดิออนพระเอกค่าตัวแพง   :hao3: :hao3: :hao3:
 

ออฟไลน์ jazumine

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 5/5/62 p.4
«ตอบ #96 เมื่อ05-05-2019 15:04:16 »

จะโดนดเวนหลอกมั้ยเนี้ย

Sent from my BLL-L22 using Tapatalk


ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 5/5/62 p.4
«ตอบ #97 เมื่อ05-05-2019 16:54:24 »

ยัยน้อน โดนหลอกไปกินหรือป่าวว  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ re

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 6 5/5/62 p.4
«ตอบ #98 เมื่อ05-05-2019 19:33:22 »

โดนจับไปอีกแน่ๆ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #99 เมื่อ05-05-2019 21:05:15 »

ไหวไหมครูซ 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
« ตอบ #99 เมื่อ: 05-05-2019 21:05:15 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #100 เมื่อ05-05-2019 21:44:57 »

โดนหลอกจับไปขังอีกหรือเปล่าเนี่ย 5555555

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #101 เมื่อ06-05-2019 00:27:30 »

โดนดเวนหลอกชัวร์............

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #102 เมื่อ06-05-2019 09:48:41 »

น้องงงงงง โดนดเวนหลอกแล้ว

ออฟไลน์ Kimmoominn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #103 เมื่อ06-05-2019 19:34:55 »

เข้าใจแล้วว่าทำไมที่บ้านถึงเป็นห่วงเจ้าน้องขนาดนี้ ทำแต่ละอย่าง ปวดหะวแทนที่บ้านเขานะคะ 555555

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #104 เมื่อ11-05-2019 09:04:10 »

โดนหลอกแน่ๆ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #105 เมื่อ11-05-2019 21:33:18 »

ดูจากท่าทีก็คือโดนหลอกอีกแล้ว 55555555555555

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 969
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 7 5/5/62 p.4
«ตอบ #106 เมื่อ12-05-2019 21:29:59 »

สนุกอ่ะ แวมไพร์เจ้าปัญหาจริงๆ

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #107 เมื่อ12-05-2019 23:25:51 »

VAMPIRE PROBLEM ;w; #8

   
หลับๆ ตื่นๆ ไปพักใหญ่ในที่สุดผมก็มาเยือนสถานที่สุดแสนอันตรายอย่าง ‘ถิ่นของพวกโกสต์’
   
“บ้านพวกนายไม่น่าอยู่เลยอ่ะ”
   
ผมพูดอย่างผิดหวังขณะที่เงยหน้ามองบ้านร้างหลังที่สองของวันนี้ คือผมก็เข้าใจนะว่าไม่ชอบมนุษย์กัน ก็เลยไปอยู่ไกลๆ พวกมนุษย์อย่างบนเขาบนดอยงี้ แต่ใครมันจะไปคิดอ่ะ ว่าบ้านที่อยู่กันมันจะโทรมและน่ากลัวขนาดนี้!
   
คือถ้าไม่ติดว่าผมเป็นแวมไพร์นะ ผมจะกลัวผีแล้ว
   
ผมกลืนน้ำลายเอือกตอนที่เห็นอะไรแวบๆ ผ่านหน้าต่างชั้นสองไป ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่าคืออะไร แต่กลัวไว้ก่อน
   
“มันก็แค่ของหลอกตาน่า”
   
ดเวนหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะไขประตูบ้านดังแก๊งๆ อยู่สองสามที สลักกลอนก็คลายออก และเปิดประตูให้ผมเข้าไป
   
“!”
   
ผมตาโตด้วยความตกใจนิดๆ เนื่องจากสภาพภายในบ้านมันปกติมาก ออกจะสะอ้านสะอ้านด้วยซ้ำ สะอาดกว่าห้องผมอีก เอาจริงคือดูยังไงก็ไม่เหมือนบ้านหลังเดียวกันอ่ะ จนผมแอบคิดว่าประตูบ้านหลังนี้มันเป็นประตูไปที่ไหนก็ได้ของหุ่นยนต์แมวตัวฟ้าๆ รึเปล่า แบบให้เปิดไปเจอบ้านหรูๆ ไรงี้
   
“เข้าไปสิ”
   
ดเวนดันหลังผมที่มัวแต่ยืนบื้อไม่ไปไหนสักที
   
“!”
   
สัมผัสที่ร้อนผ่าวเล่นเอาผมสะดุ้งจนสุดตัว ผมรีบถลาเข้าไปในบ้านราวกับโดนน้ำร้อนสาด
   
มือมันโดนก้นผม!!!
   
ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่ที่รู้ๆ คือมันทำให้ผมโคตรตกใจเลย เพราะปกติดเวนมันให้เกียรติผมมาตลอดไง ถึงมันจะมองผมตาเยิ้มทุกครั้งที่เจอกันก็เหอะ แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่มันทำอะไรผม อย่างมากที่สุดที่มันทำก็คือหยอดให้ผมไปอยู่กับมันเนี่ยแหละ
   
ซึ่งมันก็ทำให้ผมเริ่มรู้สึกระแวงขึ้นมานิดๆ   
   
เอาจริงตอนจะมา ผมก็เผื่อใจถึงเหตุด่วนเหตุร้ายแล้วแหละ แต่ผมก็คิดว่าตัวเองน่าจะพอรับมือได้ก็เลยมา อย่าลืมสิ ผมตอนนู้นกับผมตอนนี้ต่างกันนะ ตอนนี้ผมเริ่มมีสกิลขึ้นมานิดๆ แล้วจริงๆ
   
ซึ่งไอ้ตัวต้นเหตุก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันพาผมเดินสำรวจบ้านมันที่ดูโคตรธรรมดา เหมือนบ้านสไตล์โมเดิรน์ทั่วไป มีห้องรับแขก ห้องครัว ห้องนอน ห้องน้ำ แล้วก็มีบันไดขึ้นชั้นสองที่ถูกติดป้ายไว้ตรงราวจับว่า ‘ห้ามรบกวน’ พร้อมกับเอาเทปสีเหลืองที่ผมเหมือนจะเคยเห็นพวกตำรวจชอบเอามาติดกั้นไม่ให้คนเข้ามายุ่มย่ามในที่เกิดเหตุมาพันๆ กั้นทางขึ้นเอาไว้
   
“นายอยู่กันกี่คนอ่ะ”
   
ผมถามอย่างอยากรู้ เพราะดูยังไงบ้านหลังนี้ก็สามารถรองรับคนได้มากกว่าห้าคนแน่ๆ 
   
“อยู่ติดบ้านจริงๆ ก็แค่คนเดียว ที่เหลือก็เทียวไปเทียวมา”
   
คำตอบของดเวนไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจเท่าไหร่ ยังไงพวกโกสต์ก็เป็นพวกที่เข้าใจยากอยู่แล้ว เหมือนอย่างดเวนเป็นต้นที่ผมคาดเดาอะไรมันไม่ได้เลยสักนิดว่าคิดอะไรอยู่ ดีไม่ดี ในใจมันตอนนี้อาจจะอยากจับผมปิ้งก็ได้ ใครจะไปรู้
   
ผมเดินต็อกแต็กตามหลังดเวนอย่างว่าง่าย แต่ก็แอบเว้นระยะห่างช่วงหนึ่งเอาไว้โดยที่พยายามไม่ให้มันผิดสังเกต
   
“น่ารำคาญชะมัด”
   
ดเวนขมวดคิ้วมองไอ้เทปที่กั้นๆ ไว้ ก่อนที่จะใช้พลังแวมไพร์ตัดมันในพริบตาด้วยเวลาที่ไม่ถึงสามวินาที และพาผมเดินขึ้นไปชั้นสองต่อโดยไม่แย่ไสป้ายที่แปะไว้เลยสักนิด
   
โชคดีที่ผมเป็นแวมไพร์ทำให้ความมืดสนิทของชั้นสองนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับผม ผมยังมองเห็นได้ชัดเจนราวกับเป็นช่วงเวลากลางวัน ผมเผลอขมวดคิ้วมุ่นตอนที่เห็นความรกและสกปรกของชั้นสองที่สกปรกในระดับที่น่าสะพรึงกลัวมาก
   
ฮัดชิ้ว!
   
ผมหลุดจามออกมาตอนที่ดเวนเปิดประตูออก ไม่รู้ว่าเพราะมวลอากาศมันต่างกันหรือยังไง ฝุ่นที่ขังไว้ในห้องถึงปะทะหน้าผมจนผมรู้สึกสกปรกและอยากอาบน้ำมาก
   
“ไอ้หมาสกปรก ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าให้แกทำความสะอาดห้องบ้าง!”
   
ดเวนหน้าหงิกเลยครับ พอเปิดไฟเสร็จก็เดินดุ่มๆ ไปเตะก้อนขนที่นอนขดตัวอยู่ใต้โต๊ะคอมที่ถูกเปิดทิ้งไว้
   
เอ๋ง!!!
   
ก้อนขนที่ดเวนเพิ่งเตะไปร้องลั่น ก่อนที่มันจะตะเกียกตะกายออกมาจากใต้โต๊ะคอมมายืนขู่กรรซๆ
   
ซึ่งมันจะน่ากลัวและน่าเกรงขามกว่านี้ถ้ามันหันมาทางถูกทาง..
   
“ทางนี้ต่างหาก ไอ้หมาโง่”
   
ผมเห็นดเวนนวดขมับตัวเองและเหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ตัวเองเตะก้อนขนนั้นอีกรอบ
   
ไม่สิ จะเรียกก้อนขนคงจะไม่ถูกเท่าไหร่ เพราะพอมันยืนดีๆ แล้ว ผมถึงค่อยดูออกว่าสิ่งๆ นี้คือหมาป่าสีเทาที่ตัวใหญ่เอามากๆ ตามเนื้อตัวของมันมีแต่รอยแผลเป็น มีแต่นัยน์ตาปรือปรอยดูไม่ตื่นดีเนี่ยแหละที่ทำให้มันดูไม่น่ากลัวสักนิด
   
“อย่างที่เห็น ไอ้หมานี่เป็นมนุษย์หมาป่า”
   
ดเวนกลอกตาเมื่อหมาที่ว่าล้มตัวนอนต่อ หนำซ้ำมันยังนอนหงายด้วยท่าทางกวนประสาทอีกต่างหาก
   
“แต่เห็นแบบนี้ไอ้หมานี่มันเป็นแหล่งข่าวชั้นดีเลยนะ ไม่รู้ว่าเพราะเป็นหมาด้วยรึเปล่า ถึงได้จมูกดี รู้ข่าวไปหมด ยิ่งเรื่องวาติกันสารเลวนั่น ไอ้หมานี่น่าจะรู้ดีเลยล่ะ”
   
“งั้นเราปลุกเขาขึ้นมาถามได้ไหมอ่ะ”
   
ผมพยายามที่จะไม่สนใจที่ดเวนด่าดิออน ยังไงซะสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมตอนนี้ก็คือข้อมูล เพราะถ้าไม่มีข้อมูลผมก็คงจะไปหาดิออนไม่ถูก
   
“ถ้ามันตื่นนะ”
   
ดเวนตอบผมด้วยสีหน้าเหม็นเบื่อ ก่อนที่จะเดินไปเตะมันอีกรอบ ซึ่งคราวนี้เหมือนจะเตะแรงไปหน่อย เพราะคราวนี้เล่นเอาตัวปลิวไปชนโต๊ะเลยทีเดียว
   
“นี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!!!”
   
เพียงชั่วพริบตาเจ้าหมาป่าขนปุยน่าฟัดก็กลายเป็นชายร่างยักษ์คำรามใส่ดเวนดังลั่น หูและหางสีเทาพวงใหญ่นั้นตั้งชันขึ้นด้วยความโกรธจัด มันจดจ้องดเวนนิ่งกำลังจะพุ่งเข้าใส่เพื่อเอาเรื่องอย่างเต็มที่ แต่ก็หยุดชะงักไปซะก่อนเมื่อเห็นผม
   
“หมอนี่ใคร?”
   
ไม่ว่าเปล่าเดินเข้ามาใกล้ผม และทำจมูกฟุดฟิด
   
“ครูซ”
   
“อ๋อ ไอ้แวมไพร์ที่นายเล็งไว้น่ะนะ”
   
ผมกลืนน้ำลายเอือกตอนที่ถูกอดีตเจ้าขนปุยมองด้วยตาที่ดูดุร้ายราวกับสัตว์ป่าจริงๆ
   
พูดตามตรงนะ ผมชอบเขาตอนร่างหมาป่ามากกว่าอ่ะ ละไอ้ที่ผมเคยโม้ว่าเคยสยบหมาป่า หมาป่าที่ว่าของผมคือลูกหมาป่าที่ใช้ลูกอมเม็ดละบาทหลอกได้นะ
   
ฉะนั้นการมารับมือหมาป่าที่น่าจะเป็นวัยฉกรรจ์แบบนี้ ผมไม่ถนัดสักนิด ออกจะกลัวซะด้วยซ้ำ
   
ผมตัวสั่นนิดๆ ตอนที่ถูกมันมองไม่วางตา
   
ให้ตายสิ ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงได้พยายามบอกว่าอย่าไปสุงสิงกับพวกโกสต์ให้มันมากนัก มันไม่ใช่แค่เรื่องที่พวกนี้เป็นพวกนอกรีตแล้ว เพราะเรื่องที่สำคัญกว่าคือพวกโกสต์พวกนี้มันโคตรอันตรายเลย
   
ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่านอกจากฝุ่นที่เยอะในห้องนี้แล้ว อีกมุมนึงของห้องคือมีโครงกระดูกที่ไม่แน่ใจว่าใช่ของมนุษย์ไหม กองอยู่เต็มไปหมด และมันก็ดูน่าขนลุกเป็นบ้า
   
“ใช่ น่ารักไหมล่ะ”
   
“ก็ดีกว่าที่คิด”
   
สองคนนี้พูดคุยกันอย่างลื่นไหล ราวกับว่าผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ แต่กำลังพูดถึงคนอื่นอยู่ที่ไม่ใช่ผม แต่ขอโทษเถอะ ตรงนี้มีแวมไพร์ชื่อครูซอยู่คนเดียว ไม่ใช่ผม ก็ไม่มีใครแล้ว
   
“แล้วนี่พาขึ้นมาทำไม? อย่าบอกนะว่าจะเอาแบ่งฉันกินด้วย”
   
“ไม่มีทาง” ดเวนหัวเราะและเหลือบมองผม “เขาอยากรู้อะไรนิดหน่อยน่ะ นายก็ตอบดีๆ หน่อยแล้วกัน”
   
อดีตเจ้าขนปุยจึงเดินเข้ามาหาผม และยื่นมือมาให้ผมจับพร้อมกับฉีกยิ้มเป็นมิตรที่ดูยังไงก็ไม่เป็นมิตรสักนิด
   
“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ครูซ ฉันนิโคลัส นายจะเรียกฉันว่านิคก็ได้”
   
“อื้อ ยินดีที่ได้รู้จัก”
   
ผมยิ้มก่อนที่จะหลุดเสียงร้องตอนที่ยื่นไปมือจับแล้วถูกบีบกลับมาแรงมาก จนผมต้องเสียมารยาทรีบชักมือออกมาเลยเพราะมันเจ็บมากๆ
   
“ขอโทษๆ พอดีฉันเผลอตัวไปหน่อย ฮะๆ” นิโคลัสขอโทษขอโพยผม แต่เชื่อผมเถอะ เด็กประถมก็ดูออกว่ามันจงใจแกล้งผมชัดๆ “ว่าแต่ นายอยากรู้อะไรงั้นเหรอ ครูซ”
   
ผมพยายามสกัดกลั้นอารมณ์ตัวเองที่เริ่มขุ่นมัว คือตอนนี้ผมเริ่มหงุดหงิดล่ะอ่ะ
   
เออผมรู้แหละว่าตัวเองกาก แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมเป็นสนามอารมณ์ให้ใครมาทำอะไรก็ได้อ่ะ มาแกล้งผมแบบนี้ผมก็ไม่พอใจเป็นนะ
   
ผมพยายามปั้นสีหน้าปกติตอนที่ถามเจ้าหมาบ้าที่ตอนนี้ผมอยากจับมันส่งเทศกิจมาก
   
“นิค นายพอจะรู้ไหมว่าดิออน ผู้นำตระกูลวาติกันคนปัจจุบันตอนนี้อยู่ที่ไหน”
   
จากอารมณ์ดีๆ ตอนนี้นิโคลัสมึนตึงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าผมได้พูดชื่อต้องห้ามออกมา
   
“ถ้านายยังไม่บ้าพอ ฉันก็ไม่แนะนำให้นายเอาตัวเองไปขึ้นเขียงให้พวกมันฆ่าเล่นนะ”
   
นิโคลัสจ้องหน้าผมนิ่ง
   
แต่แน่ล่ะ ถ้าผมไม่บ้าพอ ผมก็ไม่โง่มาอยู่ที่นี่หรอก
   
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”
   
ผมถามย้ำ ไม่สนใจคำเตือน ขนาดพ่อกับแม่ผมยังไม่ฟังเลย คิดเหรอว่ากับแค่หมาตัวเดียวผมจะฟัง
   
“อิตาลี”
   
“อิตาลี?” ผมทวนงงๆ แต่ก็เหมือนจะคุ้นๆ ว่าสำนักงานใหญ่ของพวกวาติกันก็น่าจะอยู่ที่นั่น 
   
“ใช่” นิโคลัสพยักหน้านัยน์ตาดุร้ายวาวโรจน์กว่าเดิม “พวกมันจะจัดเทศกาลล่าปีศาจ”
   
“..นายแน่ใจเหรอ”
   
ผมแทบหาคำพูดของตัวเองไม่เจอ รับรู้ถึงเนื้อตัวที่สั่นเทาไม่หยุด เพราะยังจดจำได้ดีถึงครั้งล่าสุดที่เกือบถูกวาติกันฆ่าเกือบตายในงานเทศกาลบ้านี่
   
“ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหก” นิโคลัสแค่นเสียงตอบผม “งานจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ และฉันก็มั่นใจมากว่าไอ้เวรพวกนั้นต้องกลับมาพร้อมหน้ากันแน่ๆ โดยเฉพาะไอ้พวกผู้นำตระกูลเศษสวะนั่น”
   
งั้นก็หมายความว่าดิออนอาจจะกลับไทยพรุ่งนี้สินะ
   
ผมพยายามคิดถึงถึงโลกในแง่ดี ถึงแม้ว่าจะตัวสั่นไม่หยุด
   
ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าผมกลัวเทศกาลนี้เป็นบ้า เพราะมันคือเทศกาลการฆ่าฟันกันระหว่างวาติกันกับพวกอมนุษย์ โดยฉวยโอกาสใช้วันฮาโลวีนที่พวกมนุษย์ชอบแต่งตัวเป็นผีมาใช้ในการล่า
   
ซึ่งเป้าหมายที่พวกวาติกันหมายหัวกันชัดๆ หลักๆ เลยก็คือพวกแวมไพร์อย่างผมเนี่ยแหละ
   
ก็อย่างที่รู้อ่ะ ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าไปโกรธแค้นกันมากันตั้งแต่ชาติปางไหน แต่ที่รู้คือทุกครั้งที่พวกวาติกันจัดงานล่าขึ้นมา ทุกอย่างจะวุ่นวายมาก พวกสมาคมแวมไพร์จะพยายามปิดบังกลิ่นอายของคฤหาสน์ให้ได้มากที่สุด เพราะวันฮาโลวีนนั้นคือวันที่พวกเราจะทรงพลังที่สุด การจะตามหาพวกเราจึงเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้นมากๆ
   
แน่นอนรอบที่ผมโดนคือรอบที่ผมออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกแล้วไม่รู้ข่าวงานเทศกาล ซึ่งในระหว่างที่ผมนั่งกินไวน์หงุงๆ พยายามตะล่อมเหยื่อเพื่อหลอกกินเลือด พวกวาติกันก็เปิดประตูผึงแล้วพุ่งเข้ามาจับผมเลยจ้า
   
ผมพยายามหนีสุดชีวิตแต่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายผมก็โดนจับมากองรวมกันในเขตของพวกวาติกันที่มีแวมไพร์คนอื่นที่ผมพอจะรู้จักถูกจับมาเหมือนกัน จริงๆ ผมก็อยากพูดทักทายหรือให้กำลังใจอะไรสักอย่างนะ แต่ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้
   
ผมกลัวมาก เพราะพวกวาติกันเหมือนจะมีการจัดอันดับด้วยว่าใครล่ามาได้เยอะที่สุด มีการนับคะแนนหัว พอนับเสร็จก็ฆ่าบ้าง เอาไปทรมานต่อบ้าง ซึ่งพอถึงคิวผม พวกมันเลือกที่จะฆ่าผม แต่พ่อก็มาช่วยผมได้ทันเวลาพอดี
   
จริงๆ ตอนนั้นผมก็จำอะไรไม่ค่อยได้หรอก รู้แค่ว่าผมกลัวแทบบ้า ถ้าแม่ไม่คอยปลอบผมตลอด ผมมั่นใจมากว่าผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ตอนนั้น
   
แต่ก็ดีหน่อยที่งานเทศกาลบ้านี้ไม่ได้จัดมาหลายร้อยปีแล้ว เพราะหลังจากครั้งนั้นก็ถูกพวกผมโต้กลับแบบชุดใหญ่ จนพวกวาติกันไม่กล้าเคลื่อนไหวไปยาวๆ เลย

ซึ่งการที่อยู่ๆ กลับมาจัดแบบนี้ ก็มีความหมายอยู่อย่างเดียวคือ พวกวาติกัน ‘มั่นใจ’ มากว่าครั้งนี้พวกมันจะเป็นฝ่ายชนะ

แน่นอนข่าวนี้ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับผมสักนิด
   
จากที่อยากเจอมากๆๆ ตอนนี้ผมเริ่มกลัวขึ้นมานิดๆ แล้วว่าผมอาจจะคิดผิด ยิ่งดเวนบอกว่าพวกแวมไพร์เพิ่งถูกฆ่าไป ยิ่งทำให้ผมลังเลไม่กล้าไปเจอดิออน ทั้งๆ ที่ลึกๆ แล้วยังอยากเจอมากๆ อยู่ดี
   
ให้ตายเหอะ ผมโคตรเกลียดตัวเองเลย
   
เพราะถึงจะยังไงผมก็ยังอยากเจอดิออนอยู่ดี
   
“นายรู้ข่าวนี่นานรึยัง นิค”
   
ผมสะบัดหัวเรียกสติตัวเอง ยังไงซะ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องสำคัญ ผมต้องรีบเตือนสมาคมแวมไพร์แล้ว ถึงจะมีการป้องกันทุกปีก็เถอะ แต่เชื่อผมเถอะว่าอะไรที่ไม่ได้เกิดขึ้นนานๆ ต้องทำให้มีคนเผลอประมาทไปแน่ๆ ซึ่งผมก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นสักนิด ให้แวมไพร์เป็นคฤหาสน์สวยๆ อยู่บ้างเหอะ คฤหาสน์ที่สมาคมแทบจะเป็นหลังสุดท้ายอยู่แล้ว
   
“เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว” นิโคลัสตอบพร้อมกับหาวหวอดใส่ผม “แต่นายไม่ต้องกลัวหรอก ครูซ อยู่ที่นี่นายปลอดภัยแน่นอน”
   
“ขอบคุณนะ นิค แต่ผมคงต้องขอตัวกลับสมาคมก่อน”
   
ครั้งนี้ผมจะไม่เป็นภาระให้ครอบครัวอีก ผมต้องรีบกลับไปที่สมาคมแล้วรอให้ผ่านเทศกาลนี่ไปก่อน ไม่อย่างนั้นผมมั่นใจมากกว่าน้องผมต้องออกมาตามหาผมแน่ๆ ซึ่งแน่นอนว่าการออกจากสมาคมก็คือการต้องแบกรับความเสี่ยงที่ถูกวาติกันจับได้
   
แต่มันต้องไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะผมจะไม่ยอมให้น้องผมต้องมาเจออะไรแย่ๆ แบบที่ผมเจอ
   
“ขอบคุณนะ ดเวน คราวหน้าถ้าเราได้เจอกัน ผมจะเลี้ยงชาไข่มุกสองแก้วเลย”
   
ผมเอ่ยลาลวกๆ รีบๆ กำลังจะเดินลง แต่กลับถูกดเวนมายืนขวางทางเอาไว้ซะก่อน
   
“ดเวน?”
   
ให้ตายสิ ถึงผมจะเดาๆ ไว้แล้วก็เหอะ แต่ผมก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นจริงสักหน่อย
   
ผมกลืนน้ำลายเอือก และเงยหน้าสบตาดเวน ก่อนที่จะพบว่าอีกฝ่ายมองผมอยู่แล้วด้วยรอยยิ้มนิดๆ
   
“คิดว่ามาแล้วจะได้กลับง่ายๆ เหรอ ครูซ!”
   
พูดจบดเวนก็กระชากแขนผมเข้าหาตัว
   
แต่แน่ล่ะ ผมไม่ใช่น้องครูซคนกากคนเดิมแล้ว ผมจึงสลัดแขนตัวเองออกได้แทบจะทันที ซึ่งมันก็ทำให้ดเวนชะงักไป เพราะคงไม่คิดว่าแวมไพร์ที่กากมาตลอดปีตลอดชาติอย่างผมจะสลัดหลุด
   
แน่นอนว่าผมรีบฉวยโอกาสนี้รีบวิ่งหนีไปลงข้างล่างทันที
   
“จัดการเองนะ ฉันจะนอน”
   
“เออ  นายไม่ต้องยุ่งหรอก”
   
ยุ่งบ้างก็ได้นะ เพราะผมโคตรต้องการความช่วยเหลือเลย!
   
ผมวิ่งหนีตายลงจากบันไดไปยังประตูบ้าน ก่อนที่จะพบว่าตัวเองไม่สามารถเปิดประตูได้ เพราะลูกบิดไม่ยอมเปิดให้ผม จนผมแทบจะกระชากมันออกมาทั้งประตูอยู่แล้ว
   
“นายอยู่กับฉัน นายจะปลอดภัยนะ ครูซ”
   
ในชั่วพริบตาที่ผมมัวแต่ให้ความสนใจกับประตู ไอ้ดเวนมันก็มาโผล่ข้างหลังผมพร้อมกับกระซิบข้างหูอย่างคุกคาม
   
ให้ตายสิๆๆ คุ้มบ้าอะไรล่ะ ไม่คุ้มเลยสักนิดต่างหาก!!!!
   
“ดเวน นายเป็นเพื่อนผมนะ”
   
ผมพยายามคุยกับดเวนอย่างสันติ แม้ว่ามือของมันจะไม่สันติก็ตาม เพราะมันล้วงเข้าในกางเกงแล้วยุ่งกับก้นผมแล้ว!
   
โอ๊ยย ทำไมเรื่องไม่เป็นเรื่องถึงต้องมาเกิดขึ้นกับผมตลอดเลยวะเนี่ย
   
ถึงผมจะใจง่าย แต่ดเวนไม่ได้อยู่ในลิสต์ที่ผมจะใจง่ายด้วยซะหน่อย!
   
“ฉันมั่นใจว่าฉันมีดีกว่าไอ้วาติกันนั่น”
   
ดเวนพูดพร้อมกับจูบหลังคอผมเบาๆ เล่นเอาผมสะดุ้งจนสุดตัว และยิ่งไปกว่านั้นมันยังพยายามถอดกางเกงผมออกด้วย
   
กี้!!!
   
ประตูบ้าเอ๊ย ไม่เปิดก็ได้!
   
ผมคืนร่างกลับเป็นค้างคาวจิ๋วแล้วรีบบินหนีอีกรอบทันที
   
ฟึ่บ!
   
ดเวนพยายามจะคว้าผมแต่ก็ไม่ทัน ผมเลยรีบบินหนีเข้าห้องครัว และบินไปหลบหลังตู้ โดยหวังลึกๆ ว่ามันจะไม่ยุ่มย่ามกับผมต่อ
   
“เปล่าประโยชน์น่า ครูซ”
   
ดเวนที่เดินตามผมมาแบบสบายๆ หัวเราะเสียงแผ่ว
   
“นายคิดจริงๆ เหรอว่านายจะออกไปจากที่นี่ได้”
   
เออ ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะออกไปได้ง่ายๆ หรอก แต่ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือก็ไม่ได้ลูกเสืออ่ะ ยังไงก็ตามในความโคตรเซ็งของผม อย่างน้อยๆ ผมก็ได้รู้ข่าวคราวของดิออนบ้าง แล้วที่สำคัญเลยคือข่าวเทศกาลการล่า ที่ผมไม่รู้ว่าทางสมาคมรู้ยัง ผมจึงต้องรีบกลับไปเตือนโดยด่วนเลย
   
ซึ่งผมก็หวังว่าผมจะออกไปได้โดยไม่โดนไอ้บ้าดเวนมันจับกินก่อนน่ะนะ
   
“ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้านายยอมออกมา ฉันอาจจะใจดีปล่อยนายกลับสมาคมก็ได้”
   
ผมที่เปลี่ยนที่หลบมาหลบหลังตู้เย็นแทนแทบจะหยุดหายใจตอนที่ดเวนเดินผ่าน เอาจริง ถ้ามันเผลอชำเลืองหันมามองทางผมสักนิดอ่ะ รับรองได้เลยว่าโป๊ะ และผมก็จะถูกมันปู้ยี้ปู้ยำแน่
   
แต่ก็นะ เอาเข้าจริงการที่มันไม่เจอผมทันทีเลยก็ไม่ใช่เพราะดวงหรอก แต่เป็นเพราะผมสามารถกลบร่องรอยของตัวเองได้อย่างแนบเนียนต่างหาก
   
ก็อย่างว่าแหละ ได้ใบมาผมก็ต้องมีอะไรดีขึ้นบ้าง
   
“หนึ่ง”
   
ถามจริงเหอะ ใครมันจะโง่ออกไปให้มันจับ แล้วอีกอย่างผมว่าไม่ต่างกันอ่ะ ระหว่างมอบกับไม่มอบ เพราะยังไงดเวนมันก็คิดจะจับผมกินอยู่ดี
   
“สอง”
   
ดเวนกดเสียงหนักขึ้น ฟังดูแล้วดูหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดที่ผมไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งมัน แต่จริงๆ มันควรจะชินนะ เพราะผมก็ไม่ค่อยฟังคำสั่งใครอยู่แล้ว
   
“สาม”
   
กี้!
   
เสียงแหลมๆ ดังลั่นก่อนที่ดเวนจะพูดออกมาอย่างพอใจ   
   
“น่ารักมาก ครูซ แบบนี้ถึงค่อยคุยกันง่ายหน่อย”
   
ระหว่างที่ดเวนกำลังสนใจกับสมุนของผมที่ผมเหมือนกับผมทุกประการ ผมก็แอบหนีออกจากห้องครัวอย่างเงียบเชียบโดยหวังสมุนของผมจะสามารถถ่วงเวลาให้ผมได้สักพัก ซึ่งผมว่ามันก็อาจจะโป๊ะแตกตอนที่ดเวนพยายามให้ร่างค้างคาวของผมกลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิม
   
แต่นี่ก็ไม่ใช่แผนสุดท้ายที่ผมมีหรอก ถ้าจวนตัวจริงๆ ผมก็คงต้องคืนร่างแวมไพร์เต็มตัวและสู้กับดเวนอย่างจริงจังอ่ะ ซึ่งถึงตอนนั้นผมต้องเสียเปรียบแน่ๆ
   
อย่าลืมสิ ดเวนมันเป็นหนึ่งในพวกโกสต์เชียวนะ แล้วพวกโกสต์ก็มีพลังเยอะเป็นบ้า ไม่อย่างนั้นก็คงถูกใครสักคนหรือวาติกันเก่งๆ กำจัดไปตั้งนานแล้ว
   
ผมกวาดตามองข้างล่างก็พบว่าทั้งหน้าตาและประตูชั้นล่างคือค่อนข้างแน่นหนามาก และถ้าให้เดาสิ่งที่เกิดขึ้นก็คงจะเป็นอีหรอบเดิมคือผมไม่สามารถเปิดอะไรได้เลยสักอย่าง หนำซ้ำอาจจะถูกจับได้เพราะเสียงดังด้วย
   
ผมคิดอยู่สักพักสุดท้ายก็ต้องตัดสินใจ   
   
ตายก็ตายวะ
   


ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #108 เมื่อ12-05-2019 23:27:16 »

ผมคิดอย่างหดหู่ขณะที่บินขึ้นไปชั้นสองเพื่อไปเสี่ยงดวงและเสี่ยงตาย โชคดีที่ประตูยังไม่ปิด ผมเลยบินเข้าไปได้เลย แต่ก็ต้องพบว่าหน้าต่างทุกบานนั้นถูกปิดแน่นหนาเหมือนข้างล่างเป๊ะ
   
แต่เดี๋ยวก่อนเหมือนจะมีบานนึงที่ดูร้าวๆ ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่
   
“ลืมของเหรอ?”
   
ผมแทบจะหลุดเสียงร้อง ถ้าไม่ถูกนิคใช้มืออุดปากเอาไว้ซะก่อน ผมเงยหน้ามองก็พบว่านิคยิ้มให้ผมนิดๆ และพาผมไปยังหน้าต่างบานที่ร้าวนั้น
   
หัวใจอกผมคือเต้นแรงมาก ลุ้นสุดๆ ว่าไอ้ดเวนมันจะรู้ตัวเมื่อไหร่ ไหนจะท่าทางเป็นมิตรแปลกๆ ของเจ้าขนปุยนี่อีก ทำไมพวกโกสต์ถึงได้เข้าใจยากแบบนี้เนี่ย ผมไม่น่าหลับตอนเรียนทฤษฎีเลยอ่ะ เหมือนมีคาบนึงที่สอนใช้จิตวิทยารับมือกับพวกโกสต์ด้วย
   
แต่ก็นะ อะไรๆ ก็คงไม่เท่าสู้เจอกับของจริง และผมก็คิดอะไรไม่ออก นอกจากตัวสั่นหงึกๆ ทำหน้าน่าสงสารที่สุดในชีวิตใส่นิโคลัส
   
เอาสิ จะฆ่าแวมไพร์ที่ทำหน้าตาเหมือนลูกหมาถูกทิ้งเป็นได้ลงคอเหรอ!
   
“หยุดทำหน้าแบบนั้นได้แล้วน่า” นิคหัวเราะใส่ผมและวางผมบนโต๊ะ ก่อนที่จะไปง่วนกับการเปิดหน้าต่าง “ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก”
   
สรุปคือนิคจะช่วยผมหนีสินะ?
   
กี้..
   
ผมบินไปไถหัวกับมือมันเชิงขอบคุณ เสียดายที่นิคน่าจะฟังภาษาค้างคาวไม่ออก ไม่งั้นผมคงจะขอบคุณและสรรเสริญมันด้วยความซาบซึ้งใจแล้ว
   
“ครูซ!!!!!”
   
เสียงคำรามอย่างกราดเกรี้ยวที่ดังมาจากข้างล่างเล่นเอาผมตกใจจนแทบกลับคืนร่างมนุษย์
   
โดนจับได้แล้ว!!! ซวยแล้วๆๆ
   
ผมสัมผัสได้ถึงพลังที่หายไปของสมุนผม ซึ่งถ้าให้เดาก็คงจะโดนดเวนเอามาบี้ทีเดียวแล้วเละเลย แต่ก็นะ ไส้ไม่แตกหรอก แต่พลังมันจะย้อนคืนสู่เจ้าของนี่สิ ที่อาจจะทำให้ดเวนตามรอยผมขึ้นมาได้
   
ฉะนั้นสถานการณ์ตอนนี้สำหรับผมคือรหัสแดงมาก
   
ผมมั่นใจได้เลยว่าถ้าผมโดนไอ้บ้าดเวนมันจับรอบนี้ ศพผมต้องไม่สวยแน่ๆ
   
กี้ๆๆๆๆ
   
ผมเร่งนิคอย่างลืมตัว แทบจะเป็นบ้าไปจริงๆ
   
ไม่เอานะ ไม่เอา ผมไม่อยากได้ดเวน!!
   
ผมอยากได้ดิออนต่างหาก!!!
   
แม่จ๋าช่วยครูซด้วย!!!

กี้!!!!!!!
   
“ออกไปได้แล้ว!”
   
ในที่สุดผมก็ออกไปได้แต่โดนโยนออกไปข้างนอกเหมือนเศษขยะที่ต้องทิ้ง โชคดีหน่อยที่สัญชาตญาณผมยังคงทำงานได้ดี ไม่อย่างนั้นผมคงตายเพราะคอหักตายไปแล้ว
   
ผมมองหน้านิคและผงกหัวนิดๆ เชิงขอบคุณ
   
ผมไม่รู้หรอกทำไมมันช่วยผม แต่ก็ดีและ ไม่อยากสงสัยมากเดี๋ยวมันเปลี่ยนใจ
   
“กลิ่นนายหอมดี มันก็แค่นั้นแหละ” นิคไหวไหล่ใส่ผมราวกับรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ ก่อนที่ร่างกายมันจะโตขึ้นไปอีกและกลายเป็นมนุษย์หมาป่าโดยสมบูรณ์

แต่ในสายตาผมก็คือเจ้าขนปุยร่างยักษ์ซึ่งมันก็น่ารักมาก จนผมมั่นใจเลยว่าถ้าอยู่ในสถานการณ์ปกติ ผมจะไม่ลังเลเลยที่จะบินไปเกาะบนขนฟูๆ นั่น
 
“ไสหัวไปสักที!”

มันคำรามไล่ผมที่มัวแต่คิดไร้สาระผิดเวลา ก่อนที่จะกระโจนไปสกัดร่างของคนที่กำลังโกรธจัดได้ที่
   
“ปล่อย!!!” ดเวนคำรามเสียงดังลั่นจนอากาศสั่นสะเทือน นัยน์ตาแดงฉานเรืองรองมองผมราวกับจะฆ่าผมให้ตายด้วยสายตา “ครูซ ถ้าฉันจับนายได้! ฉันเอานายตายแน่!!!”
   
แน่นอนว่าผมคงไม่อยู่ให้มันจับ ผมเลยรีบกลับคืนร่างแวมไพร์แล้วบินหนีตายต่อทันที
   
ผมบินขึ้นสูงมาก ซึ่งโชคดีหน่อยที่วันนี้เมฆค่อนข้างเยอะ การหนีตายของผมจึงไม่ค่อยโจ่งแจ้งนัก ผมบินต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังบินไปไหน เพราะป่ามันเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าไอ้บ้านบ้านี่มาตั้งอยู่อะไรไกลจากบ้านคนขนาดนี้
   
ผมขยี้ตา พยายามมองไกลๆ ถึงเห็นว่าบ้านคนที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน
   
ให้ตายเหอะ ผมไม่รู้สึกเป็นเกียรติเลยที่ได้รู้ที่อยู่พวกโกสต์เลยอ่ะ และอีกอย่างนะ แวมไพร์สมองน้อยอย่างผมจำไม่ได้หรอกว่าไอ้บ้านบ้านี่อยู่ไหน ให้มาอีกเป็นสิบรอบผมก็จำไม่ได้อยู่ดี
   
บินไปสักพักใหญ่ๆ จนผมแน่ใจแน่ๆ แล้วว่าดเวนตามมาไม่ถูก ผมก็กลับไปเดินบนดิน เพราะผมเริ่มล้าแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้ผมนึกเสียใจ และก่นด่าตัวเองที่เรื่องมากไม่ยอมกินเลือดมนุษย์เยอะๆ ตั้งแต่แรก
   
เอาจริงเรื่องนี้ผมไม่ผิดนะ ผิดที่เลือดดิออนอร่อยเกินไปต่างหาก ผ่านไปตั้งหลายปีแล้วผมยังอยากกินอยู่เลย คือผมไม่น่ากินเลือดดิออนเลยอ่ะ เพราะมันทำให้ผมกินเลือดมนุษย์ปกติไม่อร่อยอีกเลย
   
ผมคิดเรื่อยเปื่อย พยายามไม่สนใจร่างกายที่ตัวเองที่เริ่มล้าขึ้นเรื่อยๆ
   
วันนี้ผมใช้พลังเยอะเกินไปจริงๆ
   
สิ่งที่ผมต้องทำตอนนี้เลยคือรีบไปบ้านหลังนั้น และหลอกมนุษย์กินเลือดซะ ผมไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นใครอยู่นั้น เพราะผมหิวเป็นบ้าเลย
   
ผมเดินต่อทั้งๆ ที่ตาพร่ามัวแทบจะเป็นลม แต่ก็ยังพยายามประคับประคองตัวเองให้เดินไปตามกลิ่นของมนุษย์จางๆ ที่ลอยในอากาศและชัดขึ้นเรื่อยๆ
   
“!!!!”
   
ผมหยุดชะงักแทบจะทันทีเมื่อเห็นว่าไอ้เจ้าของกลิ่นคือใคร
   
พวกวาติกันอีกแล้ว!!!!
   
ผมคืนร่างกลับเป็นค้างคาวแล้วมุดหลบเข้าพงหญ้าทันทีก่อนที่จะถูกจับได้
   
“ได้ยินเสียงอะไรไหม?”
   
“ไม่นี่ นายหูฝาดรึเปล่า”
   
ผมพยายามขดตัวให้เล็กที่สุดแล้วแอบดูพวกวาติกันสองคนที่แต่งตัวกันเต็มยศไม่เกรงใจแดดประเทศไทยที่เริ่มกลับมาเลยสักนิด เพราะตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้ว
   
“นายแน่ใจใช่ไหม ว่าพวกโกสต์มันอยู่ในเขตนี้”
   
“แน่ใจสิ ก็สำนักงานใหญ่ยืนยันมาแล้ว แต่แค่ยังระบุตำแหน่งไม่ได้ก็เท่านั้นแหละ”
   
ระหว่างที่พวกวาติกันคุยกันเรื่อยเปื่อย ผมก็จ้องพวกมันตาแป๋วพร้อมกับกุมท้องจิ๋วๆ ของตัวเอง
   
ผมอยากกินเลือดพวกมันมากเลยอ่ะ ถึงจะไม่ใช่พวกเลือดบริสุทธิ์ก็เถอะ แต่ยังไงก็คงจะอร่อยกว่าเลือดมนุษย์ทั่วไปแหละ
   
ผมกัดปากแน่นลังเลอยู่สักพักว่าจะเสี่ยงหรือไม่เสี่ยงดี คือตอนนี้มีสองทางเลือก คือไปหาเหยื่อมนุษย์ทั่วไปที่ผมจะจัดการง่ายกว่าต่อ กับกินเลือดพวกนี้ไปเลยจะได้จบๆ
   
จ็อก
   
ระหว่างที่ผมคิดหนัก ท้องผมก็ร้องพอดี ไม่รู้ว่าจะเหมาะเจาะกับช่วงเวลาอะไรขนาดนี้
   
“เสียงอะไรอีกแล้ววะ!”
   
โอเค ไม่มีเวลามาลังเลแล้ว!
   
ผมคืนร่างกลับเป็นแวมไพร์ และใช้พลังที่เหลืออยู่ไม่มากเท่าไหร่ ในการสะกดเจ้าพวกมนุษย์งี่เง่าทั้งสองคนให้ตกอยู่ในภวังก์ ซึ่งผมก็ต้องมาลุ้นอีกทีว่าพลังของผมจะมากพอที่จะสะกดพวกมันรึเปล่า
   
เพราะถ้าผมสะกดไม่อยู่ ผมต้องเจองานหยาบแน่ๆ
   
“…”
   
ผมยืนลุ้นอยู่สักพักจนมั่นใจว่าพวกมันโดนผมสะกดแน่ๆ แล้ว ผมถึงค่อยออกจากที่ซ่อนแล้วเดินออกมาหาพวกมันที่ยืนตัวแข็งอยู่ และคิดในใจว่ากินเลือดคนไหนดีน้า
   
ผมเงยหน้ามองร่างที่สูงกว่าผมนิดหน่อยอย่างครุ่นคิดนิดๆ
   
คนนี้ก็น่ากินดีแฮะ
   
ผมคิดเพลินๆ และดูอีกคนก็พบว่าสูงกว่าคนแรกอีก แต่มีความพิเศษกว่าคือมีรอยสักของพวกวาติกันตรงคอ ซึ่งมันก็คล้ายกับของดิออน
   
แน่นอนว่าผมเลือกคนที่สองโดยไม่ต้องคิดเลยล่ะ
   
ผมไปหยุดยืนตรงหน้ามัน เขย่งเท้าแล้วใช้แขนโอบคอลงมาให้ผมกินง่ายๆ ผมจ้องรอยสักบนคอมันด้วยความคิดถึงนิดๆ ถึงแม้ว่ารอยสักนี่จะสวยไม่เท่าของดิออนก็ตาม
   
ให้ตายเหอะ ผมอยากกินเลือดดิออนเป็นบ้าเลย
   
ผมหลับตาฝังเขี้ยวไปบนคอของเหยื่อ และดื่มกินเลือดอย่างใจเย็น ถึงผมจะหิวมากก็เถอะ แต่คติกินเลือดแบบยุงของผมยังคงอยู่

ผมจะกินเลือดแค่พอให้ผมมีแรงเท่านั้น และผมจะไม่กินเลือดจนร่างกายของเหยื่อเป็นอันตรายด้วย
   
อึก..
   
รสชาติธรรมดามากเลยอ่ะ ไหนอ่ะความรื่นรมย์ของรสชาติ จานนี้เชฟไม่ให้ผ่านนะ
   
ผมบ่นในใจเซ็งๆ แต่ก็กินอยู่ดี ไม่มีทางเลือกอ่ะ อีกคนก็คงรสชาติไม่ต่างกันนักหรอก
   
กินไปสักพักจนเรี่ยวแรงผมเริ่มกลับมา ผมก็ผละจากคอมัน และใช้หลังมือเช็ดปากที่เลอะเลือดออก ช่วยไม่ได้ ก็เลือดมันไม่อร่อยขนาดนั้นอ่ะ ไม่ได้ทำให้ผมอยากกินจนหยดสุดท้ายเหมือนดิออนเลยสักนิด
   
ผมใช้พลังแวมไพร์รักษาแผลที่คอให้มันนิดหน่อยจนเนื้อกลับมาสมานเหมือนเดิม
   
“ขอบคุณสำหรับอาหารนะ”
   
ผมขอบคุณเหยื่อตามความเคยชิน ก่อนที่จะคืนร่างเป็นมนุษย์ละเดินต่อ ซึ่งผมก็เดินออกมาห่างจนมั่นใจแล้วว่าพวกนั้นจะหาผมไม่เจอ ผมก็คลายสะกดออกแล้วปล่อยให้พวกวาติกันหัวหมุนกันไปว่าเกิดอะไรขึ้น
   
ผมหัวเราะกับตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงโวยวายดังลั่น
   
อย่างน้อยๆ วันนี้ผมก็หนีเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเองได้ล่ะวะ

====

่ช่วงนี้พระเอกค่าตัวแพง  :z6:  ตอนหน้าน่าจะได้กลับมาแกรนด์โอเพนนิ่งแล้ว

#ห้ามปิ้งค้างคาว



ใครไม่น่ารัก น้องครูซน่ารัก  :o8:


   
   
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2019 23:35:20 โดย Foggy Time »

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #109 เมื่อ13-05-2019 00:36:28 »

เก่งขึ้นนิดหน่อยในขณะที่ดิออนเป็นหัวหน้าไปแล้ว 5555555555555555555  :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
« ตอบ #109 เมื่อ: 13-05-2019 00:36:28 »





ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #110 เมื่อ13-05-2019 02:56:33 »

น้องยังน่ารักเหมือนเดิม :mew1:

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #111 เมื่อ13-05-2019 07:23:46 »

เอ็นดูร่างค้างคาวของนางเหลือเกินนนน

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #112 เมื่อ13-05-2019 07:45:19 »

ผิดหวังในตัวดเวน   :เฮ้อ:

ออฟไลน์ oily06

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #113 เมื่อ13-05-2019 12:50:17 »

น้องครูซสะกดวาติกัน(ที่ไม่รู้ระดับไหน)และก็ได้ดูดเลือดด้วย! เก่งขนาดนี้แล้วช่างน่าภูมิใจจริงๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #114 เมื่อ13-05-2019 18:40:19 »

นี่ภูมิใจในความเก่งขึ้นนิดหน่อยของน้องอยู่นะเนี่ย (ถึงเกือบจะเอาตัวไม่รอดก็เถอะ 5555)

ออฟไลน์ kikie26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #115 เมื่อ13-05-2019 20:23:46 »

ครูซ หนูไม่กลัววาติกันละเหรอลูกกก แต่เก่งมากกก สะกดวาติกันได้ด้วย

ดิออนจะยังเหมือนเดิมไหม? ขอให้เหมือนเดิมม

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #116 เมื่อ15-05-2019 10:23:16 »

เห็นความเก่งขึ้นของนางมานิดนึง55555
ไปตามหาดิออนให้เจอแล้วจับกินแบบยั่วๆบดๆเลยรูกกกกก

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #117 เมื่อ16-05-2019 13:37:16 »

 ต้องชมกันหน่อยเพราะว่าน้องเก่งขึ้นนิดนึงแล้ว 55555

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #118 เมื่อ20-05-2019 02:28:42 »

ว่าแล้วต้องโดนจับกิน แต่ก็รอดมาได้นะ
รอดิออน

ออฟไลน์ piiya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
«ตอบ #119 เมื่อ25-05-2019 05:05:29 »

หมาป่าน่ารักจังแบบนี้ควรผูกมิตร ส่วนดิออนนั้นไม่เอาเเล้วค่าตัวแพงเล่นตัวเก่ง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด