{ เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 8 12/5/62 p.4  (อ่าน 16441 ครั้ง)

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
ภข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


VAMPIRE PROBLEM


เรื่องของแวมไพร์เด๋อที่ปัญหาชีวิตเยอะ จนไม่แน่ใจว่ารอดมาถึงตอนนี้ได้ยังไง

twitter : https://twitter.com/foggytimenaja
FB : https://www.facebook.com/FoggyTime/

#ห้ามปิ้งค้างคาว
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2019 23:12:57 โดย Foggy Time »

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #1 เมื่อ04-06-2018 00:44:21 »

### CHAPTER ONE ###

   

ทุกความรักย่อมมีอุปสรรค
   
นั่นเป็นสิ่งที่ผมสังเคราะห์ได้หลังจากนิยายประโลมโลกของพวกมนุษย์แก้เบื่อไปพลางๆ เพราะอายุของพวกแวมไพร์อย่างพวกผมอย่างต่ำคือห้าร้อยปี เราจึงว่างมาก ว่างแบบว้างว่าง ว่างจนไม่รู้จะทำอะไร
   
แล้วผมก็ได้กระทำการปัญญาอ่อนอย่างการมาลงเรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศไทย ทั้งๆ ที่ผมเคยเรียนแล้วรอบนึงเมื่อตอนอายุร้อยกว่าแต่ตอนนี้ผมอายุสามร้อยปีแล้ว มันน่าเบื่อมากกับการนั่งหาเหยื่อแล้วก็กินเลือดแล้วก็จบวัน เป็นลูปชีวิตที่ช่างไม่เร้าใจเอาซะเลย
   
“เฮ้ย น้องหัวทองคนนั้นอ่ะ ลุกขึ้นมาเต้นเพลงเมียงูหน่อยเร็ว!”
   
ผมที่นั่งสัปหงกอยู่เงยหน้ามองคนเรียก พบว่าเป็นหญิงสาววัยละอ่อนที่ไม่พรหมจรรย์และไม่ใช่สเป็คของผม เธอแต่งตัวเปรี้ยวจ๋าจนผู้ชายที่นั่งข้างหลังผมนั่งมองตาเยิ้มกันเป็นแถบ
   
“อย่านิ่งน้อง โชว์หน่อย!”
   
อายุสามร้อยยี่สิบเอ็ดปีนี่เรียกน้องได้เหรอวะ
   
ผมโคลงหัวอืมๆ กับความคิดตัวเอง ต้องขอบคุณที่แวมไพร์ส่วนใหญ่หน้าเด็กและหน้าผมก็หยุดที่ประอายุยี่สิบปีจวบมาจนปัจจุบัน ประมาณหกร้อยปีรอยตีนการอยแรกถึงจะขึ้นหน้าผม
   
ผมลุกขึ้นยืนอย่างไม่อิดออดและเดินออกไปข้างหน้าตามที่พวกพี่ๆ (นับตามศักดิ์ตอนนี้) ต้องการ ผมยืนด้วยหน้านิ่งสงบไม่ดีดเท่าไหร่เพราะนี่คือเวลากลางวัน ท่ามกลางอากาศร้อนตับแตก รู้ไหมว่าเมื่อเช้าผมต้องโบกครีมกันแดดเป็นชั่วโมงกว่าจะออกมาจากบ้านได้ ไม่งั้นผมคงจะโดนแดดประเทศไทยเผาเป็นจุล
   
“ในฐานะที่น้องเป็นผู้โชคดีคนแรก พี่อยากให้น้องแนะนำตัวเองให้เพื่อนๆ ฟังหน่อย”
   
สาวคนเดิมพูดเจื้อยแจ้ว ดูเธอชอบผมไม่น้อยเพราะมองผมด้วยสายตาเอ็นดูสุดๆ
   
ฮ่า อย่าว่าอย่างงู้นอย่างงี้เลย ผมมั่นใจว่าตัวเองหน้าตาดีอยู่นะ
   
“ผมชื่อเล่นว่า ครูซ ครับ เป็นลูกครึ่งไทยอังกฤษ ไม่ชอบกินกะเทียมครับ”
   
ไม่รู้จะพูดอะไร แต่ที่แน่ๆ ผมอยากให้ทุกคนรับรู้ไว้ว่าผมโคตรของโคตรเกลียดกะเทียม ไม่ต้องถามเหตุผล ผมเป็นแวมไพร์จบนะ
   
ระหว่างที่ยืนผมก็กวาดตามมองเหยื่อ ไม่สิ เพื่อนๆ ที่น่ารักของผม เฟ้นหาว่ามีใครเข้าตาสมควรจะเป็นเหยื่อของผมบ้าง แต่ก็เหมือนๆ กันไปหมด มีคนหน้าตาดีที่เป็นสเป็คผม แต่ผมก็เบื่ออ่ะ พวกนี้บางทีก็ขี้เก๊กเข้าหายาก ผมแค่อยากกินเลือดไม่ได้อยากได้เป็นรักนิรันดร์ซะหน่อย น่าเบื่อจริงๆ
   
ผมเอาลิ้นดุนแก้มไม่สบอารมณ์ ไม่มีใครเข้าตาเลยอ่ะ รุ่นเดียวกัน สงสัยต้องไปสอยพวกรุ่นพี่สินะ
   
แต่ยังไม่ทันสำรวจเพลงก็มา ทำให้ผมต้องเต้นอย่างอดไม่ได้ จริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากเต้นหรอกแต่มันช่วยไม่ได้
   
มีเสียงผิวปากทันทีที่ผมเริ่มออกลวดลาย แน่ล่ะ ผมไปนั่งหาเหยื่อตามบาร์ตามผับเป็นร้อยๆ ปี คิดเหรอว่าสเต็ปผมจะน้อยกว่าชาวบ้าน บอกเลยผมนี่ไปเป็นหางเครื่องหมอลำไม่ก็แดนเซอร์ได้สบายๆ แต่ผมไม่ทำหรอก เสียชาติเกิดแวมไพร์ตายเลย
   
ผมหลับตาเต้นยิ่งมีคนกรี๊ดกร๊าดเพราะผมเต้นเกินเบอร์ไปมากสำหรับเพลงนี้ จากเพลงที่เต้นในวันกีฬาสีผมทำให้มันเป็นเพลงที่สามารถเต้นแบบฟูลเทิรน์ได้
   
แต่พอผมกำลังจะหยุดเต้นเพราะเพลงจบ เพลงอื่นๆ แม่งก็มา
   
โอ้โฮ ผมเริ่มคิดถึงชีวิตสงบสุขล่ะ อายุปูนนี้ (เทียบกับอายุพวกมนุษย์) ทำไมผมต้องมาเต้นแด่วๆ เรียกเสียงกรี๊ดด้วยวะเนี่ย โอ๊ย ถึงมันจะเพิ่มเปอร์เซ็นในการตกเหยื่อให้ผม แต่ผมก็ขี้เกียจเต้นนี่นา แดดก็ร้อน ง่วงก็ง่วง ผมคิดถึงตอนกลางคืนนน อย่าลืมสิว่าแวมไพร์เป็นสัตว์กลางคืนนะ
   
ผมเต้นไปอีกสองสามเพลงในที่สุดวิบากกรรมก็จบลง
   
ผมหอบแฮ่กเพราะแม่งร้อนมาก ครีมกันแดดที่ใช้กันในหมู่แวมไพร์เริ่มระเหยจนผมต้องรีบทาใหม่ก่อนที่ผิวจะไหม้และผมก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านนน
   
ว่าไปนั่น
   
แวมไพร์ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นครับ พวกผมก็แค่ไม่ชอบแดดเท่านั้นเอง มันทำให้พลังเราถดถอยและแสบตา ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นฆ่าแกงกันได้หรอก ไม่งั้นพวกผมคงจะสูญพันธุ์กันไปนานละ
   
“เต้นเก่งนะเนี่ย สนใจเป็นหลีดไหมคะน้อง”
   
ผมส่ายหัวหัวเราะแห้งๆ ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจโบกครีมกันแดด
   
หลังจากโดนชวนคุยอีกสองสามประโยคผมก็เป็นไท ได้รับการปล่อยตัวกลับไปนั่งที่เดิมและนั่งดูเพื่อนๆ ที่ซวยเป็นรายต่อไปออกไปเต้น ก่อนจะได้ทำกิจกรรมร่วมกันอีกสองสามอย่างที่สำหรับผมแล้วไม่น่าสนใจเท่าไหร่ ผมไม่ได้อยากรู้จักคนอื่นมากขนาดนั้นนี่นา ถึงผมจะยิ้มโง่ๆ เหมือนเป็นมิตรกับทุกคนบนโลกก็เถอะ
   
“ต่อไป กิจกรรมกระชับสัมพันธ์พี่น้องครับ!”
   
ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่นั่งหาวถึงจะแอบหลับไปสองสามรอบก็เถอะ ผมกลอกตามองรุ่นพี่ปีสองไม่กี่คนที่ดูไม่น่าสนใจเท่าไหร่เบื่อๆ ขนาดผมสำรวจครบทุกคนในนี้ ยังไม่มีใครโดนใจเลยอ่ะ
   
อยากได้แบบตรงสเป็ค แปลกใหม่ น่าอร่อย อะไรงี้อ่ะ โลตัสมีป่ะ ผมจะไปช็อปตอนเย็น
   
“น้องครูซออกมาเลยครับ!”
   
อืม แจ็กพอตแตก
   
ผมออกไปยืนที่เดิมอย่างไม่อิดออด สานสัมพันธุ์ทวดของทวดกับหลานน่าจะถูกต้องกว่า เพราะอายุผมเกินคำว่าน้องไปเยอะละ
   
“พี่จะให้น้องเต้นแมงมุมกับพวกพี่คนใดคนนึงนะครับ น้องเลือกมาเลย”
   
มีเสียงฮือฮาเพราะเพลงแมงมุมนี่ท่าค่อนข้างล่อแหลมพอตัว แต่ผมไม่ตื่นเต้น ก็เหตุผลเดิมอีกแหละ คนที่นี่มันไม่เข้าตา ไม่เร้าใจ ไม่ใช่สเป็ค ไม่อยากเลือกใครสักคนเลยอ่ะ
   
ผมกลอกตามองรุ่นพี่ผู้ชายที่แต่ละคนดูสนอกสนใจผมไม่น้อย แน่ล่ะ ผมรู้ตัวว่าหน้าตัวเองไม่ได้เหมาะกับเป็นพวกเดือนคณะหรอกเหมาะกับอย่างอื่นมากกว่า
   
ผมพยายามหาคนที่เข้าตาที่สุด คนที่ผมอยากเต้นด้วยที่สุด แง ไม่มีเลยอ่ะครับ โดนแต๊งอั๋งทั้งทีขอคนที่อยากได้หน่อยสิ
   
ระหว่างที่ผมอับจนหนทางในชีวิต
   
ในที่สุดก็มีคนที่เข้าตาผม
   
ตาผมลุกวาว เขี้ยวแทบโผล่
   
โอ๊ยยยย น่ากินนนน
   
ผมชี้เลยครับ ไม่สนอะไรทั้งนั้น กูต้องได้
   
“ผมอยากเต้นกับพี่คนนั้น”
   
พี่ปีสองมองหน้ากันเลิกลั่กเลยครับเพราะผมก็รู้เหมือนกันว่านั่นคือปีสี่ ผู้เข้าใกล้ปริญญาตรีเต็มทนและอดหลับอดนอนมามาก
   
“เอาคนอื่นได้ไหมน้อง พี่คนนี้ พี่ไม่แนะนำ” พี่ปีสองป้องปากกระซิบกับผม
   
ผมส่ายหัวดิก ไม่ ผมจะเอาคนนั้น จะเล่นแมงมุม จะเล่นแมงมุม เล่นแวมไพร์ก็ได้
   
เหมือนเป้าหมายผมสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาของผม จากที่จะเดินไปไหนก็ไม่รู้เบี่ยงเส้นทางตรงมาหาผมครับ
   
เปล่าหรอก ผมแอบสะกดพี่เขานิดหน่อยน่ะ แค่กระซิบนิดหน่อยว่ามาทางนี้เถอะน้า มีคนรออยู่
   
“…”
   
ผมว่าผมน่าจะเล็งมาผิดคนเพราะตอนนี้แม่งเงียบมาก เหมือนทุกคนหยุดหายใจโดยเฉพาะพี่ปีสองที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้กับอยากมุดลงท่อใกล้ๆ
   
อะไรกันเล่า ผมผิดเหรอที่อยากสานสัมพันธ์กับรุ่นพี่อ่ะ
   
“จะให้ทำอะไร”
   
แม้แต่น้ำเสียงที่พูดก็เย็นชามาก ทั้งๆ ที่ใส่แว่น ผมนึกว่าเป็นพวกเด็กเนิร์ดซื่อๆ ซ่อนความแซ่บซะอีก เฮ้อ แม่งไม่ใช่อ่ะ เหมือนผมจะเอาตัวปัญหาเข้ามาตัวเองซะแล้ว
   
เสียดายหน้าชะมัด ออกจะหล่อสันกรามใบหน้าชัดเหมือนพวกนายแบบฝรั่ง เห็นได้ชัดว่าเขาได้ชาติพันธุ์ยุโรปมากกว่าผม เพราะร่างกายก็สูงใหญ่ยืนเต็มความสูงผมยังต้องเงยหน้า แต่ผมบินได้ ฉะนั้นไม่นับ
   
“พี่เขาให้เต้นแมงมุม” ผมยิ้มโง่ๆ ให้พี่เขา “ผมเลยชวนพี่มาเต้นกับผม”
   
อย่าลืม อายุไม่ใช่ตัวเลข ผมแก่กว่าคนตรงหน้าสามสี่รอบและผมสามารถเขมือบคนตรงหน้าได้ถ้าต้องการ
   
ใบหน้านั่นก็ยังนิ่งไร้อารมณ์แต่แบบดูออกว่าแววตานั่นสนใจผมไม่น้อยที่กล้าต่อกรกับเขา
   
โห ก็นี่มันมหาลัย คิดว่าตัวเองเป็นใครยิ่งใหญ่มาจากไหนกันเล่า ขนาดผมเป็นแวมไพร์ยังไม่วางท่าใส่ใครขนาดนี้เลย ถ้าให้เดาอย่างมากคนตรงหน้าก็เป็นลูกอธิบดีอะไรทำนองนั้นแหละ ไม่ก็ลูกดารา หรือถ้าไม่ใช่อีกก็ลูกนายก สักลูกแหละที่ไม่ใช่ลูกแวมไพร์เพราะผมสัมผัสกลิ่นอายอะไรไม่ได้เลย
   
“ได้”
   
อีกฝ่ายถอดแว่นตัวเองออกเสียบกับกระเป๋าเสื้อ
   
“ชื่ออะไร”
   
“ครูซ”
   
ผมยิ้มจนตาหยี แม่งน่ากินอ่ะ นิสัยดิบเถื่อนมาก บอกเลย ตอนเคยกำราบหมาป่ามาแล้ว กับแค่มนุษย์คนเดียวโดยเฉพาะคนตรงหน้าผมน่ะเหรอ ไม่คณามือหรอก
   
ไม่เกินสัปดาห์..
   
ไม่สิ ไม่เกินวันนี้
   
บอกเลยว่าเขาอยู่ในสเป็คอันดับหนึ่งของผม
   
“ดิออน”
   
เขายิ้มมุมปากให้ผม
   
“เอ่อ พี่ดิออนจะร่วมกิจกรรมใช่ไหมครับ”
   
ผมว่าดิออนอะไรนี่คงใหญ่น่าดู พวกปีสองหงอไปเลย ถึงพวกสาวๆ จะมองกันตาเยิ้มก็เถอะ แต่ใครจะกล้าเข้าไปหาสิงโตที่ดุชิบหายตัวนี้เล่า ถ้าเป็นผมตอนอายุเท่าคนพวกนี้ก็คงกลัวจนหงอเหมือนกัน
   
แต่สำหรับผมมันท้าทาย มีอะไรสนุกๆ ฆ่าเวลาในช่วงอายุที่ยาวนานนี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดละ
   
ผมอาจจะยอมเสียเวลาเล่นด้วยสักอาทิตย์หนึ่ง ถ้าผมเบื่อไปก่อน ก็แค่หายตัวไปซะ จบ ยังไงซะเอกสารทั้งหมดที่ผมสมัครเรียนที่นี่มันก็ของปลอมทั้งนั้น ผมเอาข้อมูลคนในนี้มาผสมๆๆ กันจนมั่ว แล้วผมก็ไปล่อลวงพวกเจ้าหน้าที่ธุรการให้ยัดชื่อผมใส่ในรายชื่อซะพร้อมทั้งแจ้งด้วยว่าผมจ่ายค่าเทอมหมดแล้ว
   
ช่วงชีวิตที่ยาวนานคือสิ่งที่มนุษย์ร้องขอและใฝ่หา
   
แต่สำหรับพวกผมแล้ว มันก็แค่เวลาที่ยืดยาวกว่าคนอื่นๆ เท่านั้น
   
ซึ่งเราก็ค่อนข้างชอบมันมากทีเดียว ใช้ชีวิตในสนุกกว่าพวกมนุษย์เป็นไหนๆ
   
“เต้นสิ”
   
ผมกระพริบตาปริบเมื่อพบว่าอีกฝ่ายลงไปตั้งท่ารอแล้ว
   
เอาจริงดิ
   
ผมช็อคแต่ก็ลงไปตั้งท่าเหมือนกัน แน่นอนว่าผมต้องเป็นแมงมุมตัวเมีย
   
เสียงกรี๊ดดังดื้ออึงตอนที่ดิออนยอมเต้นตามเพลงจริงๆ โดยเฉพาะท่อนขยุ้มๆ นี่ใส่เต็มรุนแรงจนน่ากลัว
   
ผมกลืนน้ำลายเอือก เริ่มกลัวๆ ขึ้นมาบ้าง โอเคผมเข้าใจความกลัวของพวกมนุษย์แล้ว
   
“แมงมุมมันมีแปดขา ขยุ้มๆ!”
   
กรี๊ดดด
   
หึ ผมก็ไม่ยอมน้อยหน้าหรอก อย่าลืมนี่ใคร น้องครูซซอยสี่ สก็อยเถื่อน ขามีรอยท่อ แค่ก ไม่ใช่ ผมไม่เคยเป็นสก็อยสักหน่อย เป็นแค่แวมไพร์เรียบร้อยคนนึงเท่านั่นแหละ
   
ยิ่งเราขยับเข้ามาใกล้กันเสียงกรี๊ดก็ยิ่งดัง ผมสัมผัสได้ถึงไทยมุงเหมือนมาดูของแปลก เออ เป็นผมก็ดูเหมือนกันแหละ ถ้าไอ้ของดีประจำคณะยอมลดตัวมาเต้นกับน้องเฟรชชี่สุดน่ารักอย่างผม
   
“ขยุ้มๆๆๆ!”
   
โอ มาย แวมไพร์
   
ฮือออ สุดว่ะ สุดจริง โอ๊ยยย
   
ทำไมต้องเน้นท่อนขยุ้มว่ะ ไอ้มนุษย์บ้านี่แม่งขยุ้มใส่ผมจนผมหน้าแดงก่ำไปหมด ผมสู้แรงมันไม่ได้โดยเฉพาะท่ามกลางอากาศร้อนระดับองศาไม่เป็นมิตรกับแวมไพร์แบบนี้
   
“เอาขาเกี่ยวเอวสิ”
   
มันกระซิบข้างหูจนผม
   
“เล่นแรงไปนะ”
   
ผมบ่นอุบเอาขาเกี่ยวแล้วแทบร้องลั่นเพราะขยุ้มอีกแล้ว!
   
กรี๊ดดด
   
นี่ถ้าผมเป็นแมงมุมคงบี้แบนตายแม่งตรงนี้แหละ
   
ผมโอบคอเจ้ามนุษย์งี่เง่านี้ไว้และพบว่าตัวเองไปแตะอะไรที่แสบร้อนเข้าจนเผลอปล่อยมือเกือบล้มกระแทกพื้นถ้าไม่ได้แขนโอบหลังเอาไว้ทัน
   
“อย่างที่คิด”
   
เสียงทุ้มพูดพร้อมหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีเทานั่นวาวโรจน์
   
ผมหน้ายู่เพราะเริ่มรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายเป็นตัวอะไร
   
“แมงมุมมันมีแปดขา ขยุ้มๆๆ”
   
โอ๊ย ขยุ้มอยู่ได้ ทนไม่ไหวแล้วนะ
   
ผมเกาะมันทั้งตัวราวกับเป็นแมงมุม ขาตวัดใส่เอว แขนโอบรอบคอโดยพยายามเลี่ยงสร้อยเงินแบบสุดๆ เอาสิ หนักขนาดนี้ยังมีแรงขยุ้มอีกไหม

ไอ้พวกวาติกัน!
   
ฮือ ทำไมผมต้องซวยมาเจอพวกล่าแวมไพร์ด้วยนะ อุตสาห์เลือกประเทศที่วาติกันน้อยๆ แล้ว ก็ยังจะเจออีก แผนการกินไอ้ดิออน ล่มแล้ว ผมไม่เอาแล้ว เต้นเสร็จผมต้องหนีไป ไม่งั้นผมคงจะโดนพวกมันจับไปสับๆๆๆ ต้มกินแน่ แง แม่จ๋า ครูซ กลัวแล้ว
   
ใจจริงผมอยากเปลี่ยนร่างเป็นค้างคาวและบินหนีมาก แต่กฎสำหรับชาวเราในตอนนี้หรือก็คือโลกใหม่คือไม่ทำให้พวกมนุษย์ปัจจุบันล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเรา
   
ผมเลยต้องทนและทน ไอ้ดิออนนี่มันไม่กล้าฆ่าผมท่ามกลางคนเยอะขนาดนี้หรอก
   
แม่งทำไมผมโง่ขนาดนี้ ไปเรียกเพรชฆาตมาฆ่าตัวเองซะงั้น แงๆๆ ตอนนี้อยากกระซิบใส่หัวมันว่าไปซะ ชิ่วๆ ผมไม่น่ากินหรอก ไปไกลๆ ไป้
   
“กลัวเหรอ”
   
มันกระซิบผมตอนที่ขยุ้มใส่จนผมตัวแทบหลุดจากการเกาะกุม
   
“เออ”
   
ผมยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ยางอายของน้องครูซหมดไปตั้งแต่ร้อยปีแรกแล้ว ที่เหลือผมอาศัยความหน้าด้านในการอยู่กินล้วนๆ ผมเคยไปนั่งขอทานด้วยล่ะ (ผมขโมยเสื้อที่ตากมาใส่แล้วก็ไปนอนตามสะพานลอย ตื่นมาเงินเต็มเลย อาชีพนี้ดีมาก แต่ผมกลัวเจ้าถิ่นปาดคอจับย่างเป็นค้างคาวแดดเดียว)
   
ต้องขอบคุณที่สมัยนี้มีสมาพันธ์แวมไพร์ให้พึ่งพา เวลาผมตกทุกข์ได้ยากก็ไปขอพึ่งพิงได้เป็นพักๆ โดยแลกกับการทำภารกิจของสมาพันธ์อย่างการออกไปหาเลือดให้อะไรทำนองนั้น ไม่ยากหรอก ที่ใช้ก็มีแค่สมองอันชาญฉลาดของน้องครูซแล้วก็กำลังนิดหน่อยเท่านั้น
   
เอ้ เหมือนผมลืมอะไรไป
   
“ขยุ้มๆๆ”
   
โอเค ผมรู้ละ
   
“พี่ดิออนน หนูเขินนนน แงงง”
   
ผมกำลังโดนขยุ้ม อ้ากกกก
   
คือถ้ามันไม่เป็นวาติกันจะดีใจมาก แต่พอมันเป็นวาติกันแล้วเสียวสันหลับวาบๆ เลยอ่ะ
   
โดยเฉพาะตอนนี้ที่เปลี่ยนเป็นท่ายืน มันอุ้มผมแล้วขยุ้ม ผมก็เห็นสร้อยเงินเป็นรูปไม้กางเขนและรอยสักของพวกวาติกันที่คอมันได้อย่างชัดเจน
   
ซวยซ้วยซวย ทำไมกูซวยอย่างนี้
   
ผมน้ำตาแทบไหล ตัดพ้อชีวิต ฮึก ทำไมกูโง่ขนาดนี้นะ แม่จ๋า ช่วยครูซด้วย โดนปิ้งแน่
   
ผมรู้เลยว่าหน้าตัวเองตอนนี้ปลงโลกมาก เหมือนมนุษย์อายุมากที่ชอบออกมาพูดคำคมว่า ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ แต่ผมเป็นแวมไพร์ ผมยังไม่อยากปลงโลกโว้ย
   
“ผม ผมไม่เคยกินเลือดคนนะ”
   
ผมโกหกคำโต ไม่เคยก็บ้าแล้ว อยู่ยังไงมาถึงสามร้อยปี
   
“ฉันไม่สน”
   
แง มันฉลาดอ่ะ เออ เป็นผมก็ไม่เชื่อหรอก แวมไพร์ที่ไหนไม่กินเลือดคน บอกเลยว่าเลือดคนอร่อยที่สุดแล้วโดยเฉพาะเลือดบริสุทธิ์ของพวกวาติกันที่เขาเล่ากันว่าหวานอร่อยมาก ผมไม่รู้จริงเปล่าเพราะไอ้คนเล่ามันตายแล้วอ่ะ โดนวาติกันจัดการไปแล้ว
   
และผมก็ศพต่อไปไง แงๆๆ
   
ในที่สุดเวลาของผมก็หมดลง เพลงแมงมุมจบแล้ว ทุกคนปรบมือเกรียวกราวตอนที่ผมลงไปยืนข้างมัน
   
“พี่ขอตัวน้องแปปนึงนะครับ”
   
ผมกำลังจะเดินหนีเพื่อชีวิตน้อยๆ ของตัวเองก็โดนดึงคอเสื้อเอาไว้
   
ฮึก นี่สินะ ความรู้สึกของเหยื่อที่กำลังจะถูกกระทำ อะไรกัน ปกติผมก็กินเลือดมนุษย์แบบยุงนะ กินตอนหลับแล้วก็ไป เนี่ย สันติ ไม่มีใครตาย ทำไมต้องใจร้ายกับผมด้วยย
   
ทำไมมมม
   
แงงงง
   
ผมจะร้องไห้แล้ว แก่แล้วก็ช่าง ผมไม่สน ผมกำลังจะตายยย ม่ายยย
   
“อย่าปิ้งผมนะ ฮึก ผมยอมแล้ว”
   
ผมน้ำตาแตกตอนที่โดนลากคอออกมา แม่จ๋า ผมขอโทษที่ดื้อ ที่ผมไม่เชื่อฟังตอนที่แม่สอนว่าอย่าเก็บผู้ชายทุกคนที่หล่อ แง มันอันตรายมากจริงๆ ผมกำลังจะตายแล้ว
   
“มาที่นี่ทำไม”
   
“มาหาความรู้”
   
ปากไวไปหน่อย เจ้ามนุษย์นี่ทำหน้าเหมือนจะฆ่าผมเลย
   
แง ก็มันเป็นคำตอบปกติของพวกมนุษย์นี่นา
   
“ก็ได้ๆ มาหาอะไรกิน”
   
ผมนั่งตัวลีบทำหน้าเจี๋ยมเจี๊ยม
   
“มันหิวอ่ะ ยังไม่ได้กินอะไรเลยมาสองสามวันแล้ว ที่นี้เบื่อๆ เห็นมหาลัยพวกมนุษย์กำลังเปิด ก็เลยมาสมัครเรียนแล้วก็หาเหยื่อน่ากินๆ สักคน แต่อย่าเข้าใจผิดนะ! นายไม่รู้เหรอว่าชาวแวมไพร์กินเลือดกันแต่พอดีกันมาเกือบห้าร้อยปีแล้ว ไม่มีข่าวมนุษย์ขาดเลือดตายตั้งนานแล้วนะ!”
   
ผมพยายามหาเรื่องต่อชีวิตให้ตัวเอง ถ้ามันจะฆ่าผมจริงๆ ผมก็จะบินหนีตอนนี้เลยล่ะ ไม่สนกฎแล้ว ผมไม่อยากโดนปิ้ง ฮึก ผมยังอยากอยู่ต่อนะ
   
“นายสนใจฉัน?”
   
ผมหลับตาหยีพยักหน้าหงึกๆ ทั้งน้ำตา
   
“ก็ ก็นายน่ากินอ่ะ กลิ่นหอมด้วย”
   
“อายุเท่าไหร่แล้ว”
   
“สามร้อย! สามร้อย อย่าฆ่าฉันเลย ฉันยังอยากอายุยืนมากกว่านี้นะ”
   
ผมหดคอหนีเมื่อได้กลิ่นหอมเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
   
“ก็ได้”
   
ผมกำลังจะดีใจแต่ก็ไม่กล้าดีใจ อย่าลืมสิ พวกวาติกันเชียวนะ พวกนี้มันไว้ใจไม่ได้หรอก
   
“แต่ฉันมีข้อแลกเปลี่ยน”
   
ผมมองหน้าดิออนที่กำลังยิ้มน่ากลัวใส่ผม
   
“นายต้องมาอยู่กับฉัน”
   
ผมอ้าปากค้าง
   
ข้อเสนอบ้าๆ ! เหมือนให้เนื้อสเต็กนอนกับหมาอ่ะ ตื่นมาหมดเกลี้ยง ไม่สิ ผมเปรียบเทียบแปลกๆ แฮะ แต่ที่แน่ๆ ผมไม่นอนกับมันแน่ ผมยังรักชีวิตน้อยๆ ของผมอยู่ ที่ผ่านมาผมไม่เคยทำใครตายเลยนะ
   
“ไม่เอาได้ไหม”
   
ผมทำตาปิ้งๆ หวังว่ามันจะสงสารแวมไพร์ตัวน้อยๆ นี้บ้าง
   
“งั้นฉันจะฆ่าแกตอนนี้เลย”
   
ไม่ว่าเปล่ามันหยิบมีดเงินที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมออกมาควงให้ผมเห็น
   
ผมกลืนน้ำลายเอือกเหมือนมีน้ำตารวมอยู่ด้วย
   
“ก็ได้ นายชนะ เอาเลยๆๆ ฮึก ฮือออ”
   
ชีวิต.

   

แท่นแท้น
   
ตอนนี้ผมกำลังกลิ้งอยู่บนเตียงดิออนครับ นุ่มมาก จนเผลอหลับไปสามรอบ ลืมไปเลยว่าจะหนี โอเค ตอนนี้คิดออกแล้ว งั้นหนีเลยละกัน
   
พรึ่บ
   
ผมกลับร่างค้างคาวเพื่อสะดวกแก่การหลบหนี ตัวขนาดเท่าฝ่ามือ ผมบินพึ่บพั่บไปยังหน้าต่างที่เปิดออก ถึงตอนนี้จะยังเป็นเวลากลางวันแต่ใครสนล่ะ ผมจะไม่มีวันโดนปิ้งที่นี่แน่ๆ
   
บ๊ายบายยยย
   
เปรี๊ยะ
   
ผมกระเด้งกลับไปกองบนพื้น มีกลิ่นเหม็นไหม้
   
ใช่ ผมโดนช็อต ผมโง่เองที่ไม่ดูว่ามันคงไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ หรอก แม่งร่ายอาคมไว้ โอเค ตอนนี้ผมกลายเป็นค้างคาวปิ้ง แหง่กๆ อยู่บนพื้นละ
   
เออ กูมันโง่ เยาะเย้ยสิ นอกจากแก่แล้วยังโง่อีก ฮืออออ
   
ผมร้องไห้ทั้งร่างค้างคาว เสียงออกมาเป็นกี้ๆๆ นอนแปะอยู่พื้น ถ้าไอ้ดิออนเดินแบบไม่ดู ผมคงโดนแม่งเหยียบตายแบบโง่ๆ เลยล่ะ
   
แงงงง   
   
“เป็นอะไร”
   
พูดถึงก็มา มันหยิบผมที่สภาพเหมือนผ้าขี้ริ้วมาวางบนมือมันด้วยสายตาสมเพชเวทนา
   
“ฮึก”
   
ผมร้องไห้ใส่มัน เอาเมนูอะไร ค้างคาวแดดเดียวหรือค้างคาวย่างเกลือ
   
“ขอร่างมนุษย์”
   
ฮือออ ผมงอแง กลัวแล้วว ยอมแล้ววว ทำไมในกลุ่มไลน์แวมไพร์ประเทศไทยไม่เห็นบอกว่ามีวาติกันอยู่มหาลัยนี้ ทำมายยยย
   
“ฮึก อย่าฆ่าฉันเลย”
   
ร้องไห้ไม่แคร์อายุเลย ผม แต่แบบโฮ ผมเข้าถ้ำเสือแล้วอ่ะรอสับแล้วหั่นกินอย่างเดียว
   
ผมตัวสั่นงึกๆ ผมเคยโดนพวกวาติกันจับไปรอบนึง เกือบตาย มันปลอมตัวเป็นเสี่ยขี้เมาแล้วหลอกผมว่าจะให้ตังค์ ผมก็เลยเออออตามมัน สรุปผมโดนมอมเหล้าแล้วตื่นมาก็โดนขึงอยู่บนไม้กำลังจะโดนเผา โชคดีมีแวมไพร์ใจบุญมาช่วยผมก่อน ผมเลยรอด
   
“แก่แล้วนะ ร้องไห้ก็ไม่น่ารักขึ้นหรอก”
   
“ฮึก”
   
ผมตัวสั่นยกมือขึ้นปิดหน้า
   
ตายแน่ ตายแหง๋ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต
   
“…?”
   
ผมเบิกตากว้างเมื่อโดนดึงมือออกแล้วถูกอุ้มเหมือนลูกแมว คือช้อนใต้รักแร้ผมแล้วมันก็พาผมไปห้องน้ำซึ่งมีอ่างอาบน้ำที่ถูกเปิดน้ำใส่จนเต็ม มันลอกคราบผมภายในพริบตาแล้วจับผมลงน้ำ
   
คือยังไม่ทันขัดขืน รู้ตัวอีกทีก็ฟองเต็มหัว
   
มันทำเหมือนผมเป็นเด็กอาบน้ำไม่เป็นอ่ะ ตอนนี้ผมกำลังนั่งงงโดยที่มันดึงแขนผมไปขัดให้พร้อมพิจารณาตัวผมไปพลางๆ เหมือนแม่ครัวที่กำลังพิจารณาปลาสดว่าปลาตัวนี้เหมาะสำหรับทำอาหารหรือไม่ แน่นอนว่าผมไม่ใช่ปลา ผมเลยร้องแว้กเมื่อได้สติ
   
“ฮือออ อย่าฆ่านะ ขอโทษ ฉันจะอดเลือดเดือนนึงเลย เอ้า! แต่ แต่สองสามวัน ก็หิวแล้วอ่ะ อะลุ้มอล่วยหน่อยนะ ขอวันเดียวพอ”
   
แปลกที่มันไม่ตอบแต่ยื่นแขนของมันให้ผมแทน
   
“จะทำอะไร!”
   
ผมผวาเฮือกถอยกรูดหลังชนอ่างพยายามหนี มันจะบีบคอผม ช่วยด้วยๆๆ ผมเป็นแวมไพร์รักสันติ ต่อสู้ไม่เป็น เผ่นเป็นอย่างเดียว ที่ผมภูมิใจที่สุดในฐานะแวมไพร์คือผมหาเหยื่อเก่งมาก แค่นั้นแหละ ผมเลยไม่อดตายซะก่อน
   
“จะกินไหม”
   
มันทำหน้าเหนื่อยใส่ผม เฮ้ๆ ผมแก่กว่ามันตั้งสี่ห้ารอบเลยนะ!!! เคารพกันหน่อย
   
“อยากกินตรงคอ”
   
ผมช้อนตามอง จากการเป็นแวมไพร์สามร้อยปีจากคอคือมุมดีสุด
   
“ถ้าเยอะมากนักก็ไม่ต้องกิน”
   
“กินๆๆๆ”
   
ผมคว้าแขนที่ตอนนี้เป็นมื้อเที่ยงของผมไว้อย่างหิวโหย
   
“ให้กินแน่นะ”
   
ผมมองมันอย่างไม่ไว้ใจนัก แม่ผมสอนว่าอย่าไว้ใจคนง่ายโดยเฉพาะพวกวาติกัน แต่ท้องผมมันก็ร้องจ็อกๆ อ่ะ
   
“จะกินก็รีบกิน”
   
มันมองผมแบบเหนื่อยใจมาก จนผมรู้สึกผิดอ่ะ อะไรวะ
   
ผมหน้ามุ่ยคว้าแขนมันขึ้นมางับ
   
“!!!!”
   
นี่ถ้าเป็นพวกการ์ตูนของมนุษย์ คงมีสายรุ้งพุ่งออกจากปากผม
   
อร่อย! อร่อยมาก ผมว่าเจ้ามนุษย์นี่ตัวหอมแล้วนะ เลือดหอมกว่าแล้วยังอร่อยมาก
   
ผมดูดกินอย่างตะกละตะกลามก่อนจะโดนดีดหน้าผากจนต้องร้องโอดโอย ยอมอ้าปากปล่อยแขนออกจากปากไป เลือดที่เปรอะอยู่ตามปาก ผมใช้ลิ้นเลียจนหมดแล้วมองคอเจ้าดิออนนี่ตาวาว
   
อยากกินอ่ะ ยังไม่อิ่มเลย
   
“อย่าเยอะ”
   
“ทำไมถึงให้กินเลือดล่ะ ทำไมไม่ฆ่า”
   
อันนี้ผมสงสัยจริงเพราะดิออนอะไรนี่ ผมสัมผัสได้เลยว่าเลือดมันบริสุทธิ์มาก น่าจะมาจากพวกตระกูลนักบวชของพวกวาติกันเลยล่ะ มันสามารถข้าผมที่เป็นแวมไพร์ไร้สาระไปวันๆ ได้ง่ายมาก ง่ายเหมือนปลอกกล้วยเลยล่ะเพราะผมไม่มีพิษภัยอะไร เป็นมิตรกับโลกใบนี้ที่สุด
   
“ก็แค่อยากลองเลี้ยงสัตว์เลี้ยงดูบ้าง”
   
มันตอบสบายๆ แต่หางคิ้วผมกระตุก
   
“เฮ้ๆ ฉันอายุสามร้อยปีนะ เป็นทวดของทวดนาย เคารพกันหน่อยสิ”
   
ผมเท้าเอวโวยวายทั้งๆ อยู่ในอ่างเนี่ยแหละแต่พอเหลือบไปเห็นปืนที่เหน็บตรงเอวดิออน ก็หดคอนั่งเจี๋ยมเจี๊ยมเหมือนเดิม
   
โถ ครูซ แกนี่มันกากจริงๆ
   
ผมน้ำตาตกใน ถ้าออกไปได้ผมจะไปฝึกต่อสู้อย่างจริงจังแล้ว!!!


===================

จริงๆ เรื่องนี้เคยเขียนเป็นแนวโรงเรียนแต่เอามาปรับใหม่  :z2:   


ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #2 เมื่อ04-06-2018 14:50:28 »

ยังไม่จบใช่ไหม........ :mew1:
ติดตามตอนต่อไปปปปปปป

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #3 เมื่อ04-06-2018 16:35:02 »

ครูซตลกดีอ่ะ..ชอบ รอตอนต่อไปจ้า  :pig4: :L2: :pig4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #4 เมื่อ06-06-2018 02:15:06 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Meen2495

  • is allergic to drama.
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-3
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #5 เมื่อ06-06-2018 10:16:55 »

แปลกดีค่ะ ..
แต่ก็ดูว่าจะน่ารักนะเรื่องนี้

งั้นรอค่ะ o18

ออฟไลน์ ρℓuto

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #6 เมื่อ09-07-2018 10:27:39 »

นุ้งครูซน่ารักมากกก
มาต่อน้าๆๆ

ออฟไลน์ patompong888

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #7 เมื่อ09-07-2018 17:15:31 »



  o18 o18   :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ M_mA

  • เด้กน้อยที่จมอยู่กับความฝัน....
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #8 เมื่อ09-07-2018 18:07:54 »

ติดตามจร้า รอตอนต่อไป

ออฟไลน์ kedtawan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #9 เมื่อ13-07-2018 23:22:49 »

ครูซ ตลกอ่ะ น่ารักด้วยย รอตอนต่อไป  :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
« ตอบ #9 เมื่อ: 13-07-2018 23:22:49 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +268/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #10 เมื่อ15-07-2018 20:51:21 »

ครูซดูไม่เต็มเท่าไหร่ เหมือนเด็กน้อยเลย 5555555

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #11 เมื่อ16-07-2018 23:50:05 »

น้องอายุสามร้อยหรือสามขวบคะ น่ารักม๊ากมากกกกก  :mew1:

ออฟไลน์ 19august

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
    • https://twitter.com/19august___
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #12 เมื่อ17-07-2018 18:39:05 »

โอ๊ยยเอ็นดูครูซ จะไปกินเขาหรือจะโดนเขาจับกินล่ะเนี่ยยย

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #13 เมื่อ17-07-2018 19:02:43 »

รออยู่น้าา เฮียครูซเกรียนมาก555 :hao7:  ดิออนก็กร๊าวใจเฟอร์ :impress2: :o8:

ออฟไลน์ Stmmltww

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 73
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #14 เมื่อ12-08-2018 23:42:35 »

น้องงงงงน่ารัก :hao5: :hao5: :hao5:
แม้จะอายุสามร้อย แต่น้องงงงงงงมากๆเลยค่ะ :ling1:

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #15 เมื่อ13-08-2018 00:21:48 »

โง้ยย ติดตามค่ะ น่าสนุกๆ  o13

ออฟไลน์ Kumamon_Kung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #16 เมื่อ13-08-2018 03:11:14 »

น้องน่าเอ็นดูมากเลย แงๆๆๆๆ  ยังมีต่อใช่ไหมคะ  รอนะค่าาาาาา

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #17 เมื่อ13-08-2018 14:16:22 »

อีตาดิออนนี่ก็เอ็นดูทวดครูซใช่ไม๊พูดดด

ออฟไลน์ CRP_N

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #18 เมื่อ18-08-2018 09:50:50 »

รอๆๆๆ รอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #19 เมื่อ20-08-2018 09:52:08 »

เอ็นดูคุณปู่ครูซอ่ะ ทำอะไรเขาไม่ได้ก็ร้องไห้ใส่ซะเลย เอ็นดูววววว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
« ตอบ #19 เมื่อ: 20-08-2018 09:52:08 »





ออฟไลน์ MinorMa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #20 เมื่อ13-10-2018 08:22:58 »

น่ารักอ่ะะ ครูซจะมารักยังไงเนี่ย กลัวขนาดนี้

ออฟไลน์ will1234

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #21 เมื่อ14-10-2018 07:53:32 »

สนุก :3123:

ออฟไลน์ Mayana

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #22 เมื่อ16-10-2018 19:31:55 »

น้องงง จะมาสายน่ารักหรือสายฮา  :m20:

ออฟไลน์ Quatree

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #23 เมื่อ18-10-2018 10:29:05 »

 :pig4:

ออฟไลน์ ืnpht

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #24 เมื่อ07-01-2019 21:48:15 »

ชอบ. รอติดตาม


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ skies

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 1
«ตอบ #25 เมื่อ16-01-2019 15:32:12 »

น้องอยู่มาถึงสามร้อยปีได้ไงอะ 55555 รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 2 15/3/62
«ตอบ #26 เมื่อ15-03-2019 01:24:21 »

VAMPIRE PROBLEM ;w; #2


ตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา ผมมักจะพาตัวไปอยู่ในสถานการณ์ซวยๆ เสมอ และผมก็สามารถเอาตัวรอดออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจมาตลอด บางทีก็มีแวมไพร์คนอื่นมาช่วยพอดี บางทีผมก็สามารถใช้ความสามารถอันน้อยนิดของตัวเองหนีออกไปได้
แต่การซวยรอบนี้ของผม แม่งเป็นการซวยที่ซวยที่สุดในชีวิตผมเลย ซวยในขนาดที่ว่าผมมืดแปดด้าน คิดหาหนทางหนีไม่ได้สักทาง ทำได้แต่นั่งน้ำตาซึม จินตนาการถึงโลกหลังความตายว่าผมจะได้ไปไหน

สวรรค์เหรอ? ผมไม่ได้ไปแน่ๆ เพราะเป็นแวมไพร์ อาจจะได้ไปนรกแทน แต่ผมก็ไม่เคยฆ่ามนุษย์สักคนนะ แล้วแวมไพร์ที่เป็นมิตรกับโลกใบนี้ที่สุดอย่างผมจะได้ไปอยู่ไหนเนี่ย

คิดไปคิดมา ผมก็เริ่มเครียดอยู่ไม่สุข

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

ก็เพราะผมยังไม่อยากตายยังไงเล่า!

“นั่งดีๆ ”
   
“หึ”
   
ผมหน้ายู่ใส่พวกวาติกันตัวร้ายที่บังคับให้ผมไปมหาลัยด้วย ทั้งๆ ที่ผมกะจะใช้เวลาที่มันไปเรียนในการหากลวิธีในการหลบหนีออกจากคอนโดที่มีแต่อาคมซะหน่อย
   
“ต่อให้นายอยู่ห้องฉันอีกปี นายก็ไม่มีปัญญาหนีออกมาจากห้องฉันหรอก”
   
นี่มันจะดูถูกกันเกินไปแล้ว! ถึงผมจะโดนจับอันดับว่าเป็นแวมไพร์ที่มีพลังของแวมไพร์น้อยเป็นอันดับท้ายๆ แต่ผมก็ได้รับการโหวตว่าหน้าตาดีที่สุดนะ!
   
“ไม่จริงสักหน่อย”
   
ผมบ่นอุบ พยายามทำตัวใจกล้าแม้ว่าขาจะสั่นผั่บๆ ก็ตาม อย่าลืมสิว่าผมกำลังอยู่กับตัวอะไร ผมอยู่กับพวกวาติกันเชียวนะ ถึงผมจะเก๊กทำเป็นไม่กลัวแต่ความจริงผมกลัวมาก เพราะแม่เคยเล่าให้ผมฟังตอนผมอายุไม่กี่ขวบว่าพวกวาติกันอันตรายมาก พวกมันชอบจับแวมไพร์ไปปิ้งแล้วก็หั่นแบ่งกันเหมือนเป็นหมูหันเลย!
   
แน่นอนว่าผมยังไม่อยากเป็นหมูหัน ค้างคาวแดดเดียว ค้างคาวย่างเกลือ หรืออีกสารพัดเมนูอร่อยของพวกวาติกัน ผมจึงต้องหาทางหนีไปจากไอ้ดิออนนี้ให้ได้!!!
   
“หิวไหม”
   
ความคิดที่จะหนีของผมชะงักไปทันทีเมื่อนึกถึงรสชาติเลือดของดิออนที่อร่อยมาก อร่อยแบบอร่อยเวอร์ จนวงในของแวมแพร์ต้องจารึกอ่ะ ซึ่งผมก็อยากจะไปเขียนรีวิวเหมือนกันนะ ถ้าผมไม่ตายก่อน
   
“..หิว”
   
ผมตอบเสียงเบา เพราะเมื่อวานผมกินไปนิดเดียวเอง ยังไม่อิ่มเลย
   
“เดี๋ยวให้กินก่อนขึ้นไปเรียน”
   
“อือ”
   
อืม ผมเชื่องมาก เชื่องจนผมงงตัวเองว่าเชื่องอะไรขนาดนั้น แต่เลือดของวาติกันก็อร่อยจริงๆ อ่ะ ผมอยากกินอีกเยอะๆ เลย คือมันเป็นเลือดที่อร่อยที่สุดในรอบสามร้อยปีเลยอ่ะ
   
“มาอยู่ที่นี่นานรึยัง”
   
“ก็ประมาณอาทิตย์นึง”
   
ผมงึมงำตอบ เพราะกำลังทะเลาะกับตัวเองในหัวว่าจะหนีหรือไม่หนีดี  จะหนีก็กลัวมันตามตัวผมไปถึงสมาคม ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริง สมาคมแวมไพร์แห่งประเทศไทยต้องไล่ผมออกจากสมาคมแน่
   
แต่ถ้าไม่ให้ผมหนีไปสมาคมแวมไพร์ ผมก็ไม่รู้จะไปที่ไหนอ่ะ คือวันๆ ที่ผ่านมาชีวิตผมเรื่อยเปื่อยมาก ทักษะการต่อสู้ก็ต่ำต้อย พลังวิเศษผมก็ใช้ไม่ค่อยเก่ง นอกจากหาเหยื่อเก่ง ผมก็ทำอะไรไม่เป็นเลยเอาจริง
   
ทำไมชีวิตผมถึงได้อับจนหนทางขนาดนี้นะ
   
ผมต้องตายแน่ๆ เลยอ่ะ ไม่แน่นะ หลังจากที่ให้ผมกินเลือดเป็นอาหารมื้อสุดท้ายเสร็จมันก็อาจจะมีดเงินแทงผมเลย หรือไม่ก็อาจจะบังคับให้ผมกลับร่างเป็นค้างคาวแล้วเสียบไม้ปิ้งแถวนี้!
   
ยิ่งคิดผมก็ยิ่งกลัว ผมเลยแอบมองหน้าดิออนที่กำลังขับรถอยู่ ก่อนที่จะสะดุ้งจนสุดตัวเมื่อเห็นใบหน้าหล่อๆ นั่นใช้หางตามองผมแล้วเลียริมฝีปาก
   
น่ากลัวมาก!!! แม่จ๋า!!!
   
ครูซกำลังจะโดนกินแล้ว!!!!
   
จากที่ตัวสั่นอยู่แล้วผมสั่นหนักกว่าเดิม ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพวกวาติกันน่ากลัวขนาดนี้ ขนาดตอนที่กำลังจะโดนเผาผมยังไม่กลัวขนาดนี้เลย
   
ผมคู้ตัวปิดหน้าตัวเองไม่กล้ามองหน้าดิออนอีก กลัวจนไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงร้องไห้กับเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง
   
“เป็นอะไร”
   
ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกจับแขน ก่อนที่จะน้ำตาแตกออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
   
“ฮืออ ผมสัญญาจริงๆ เลยว่าจะไม่กินเลือดมนุษย์ไปอีกปีนึงเลย ฮึก อย่าฆ่าผมเลย”
   
“…”
   
“จะปิ้งผมหลังจากให้ผมกินเลือดใช่ไหม ฮึก เนื้อค้างคาวไม่อร่อยหรอก!”
   
ผมไม่กล้ามองหน้าดิออนด้วยซ้ำ ตัวสั่นงึกๆ นึกเสียใจเหลือเกินที่หน้ามืดตามัวเลือกเหยื่อเมื่อวาน ผมสาบานเลยว่าถ้ารอดจากวันนี้ไปได้ ผมจะไม่เลือกเหยื่อจากหน้าตาแล้วเพราะมันอันตรายมาก
   
“ฮือออ”
   
“อย่าร้อง”
   
“จะไม่ร้องได้ไง ฮึก ผมกำลังจะตายแล้วนะ!”
   
ผมเงยหน้าตะโกนใส่ดิออนอย่างขวัญเสีย ฮึก ทำไมผมต้องมาจบชีวิตวันนี้ด้วยนะ มีอะไรอีกตั้งเยอะแยะที่ผมอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำเลย แงงงง
   
ทำไมต้องเป็นผมด้วย!
   
“…ใครบอกฉันจะฆ่านาย”
   
ผมกำลังจะงอแงต่อกลับถูกมือใหญ่ๆ เช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าให้
   
ฮึก ผมรู้นะว่านี่คือการทำให้เหยื่อตายใจ เพราะผมก็เคยทำเหมือนกัน ตอนที่หลอกกินเลือดพวกเด็กๆ ตามคำท้าของเพื่อนแวมไพร์สมัยเรียนของผม
   
“พวกวาติกันไง! นายเป็นวาติกัน แล้วพวกวาติกันก็ชอบกินค้างคาว!”
   
ผมสะอื้นกอดตัวเองแน่น รู้สึกเสียใจเหลือเกินที่วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้อยู่บนโลกสวยๆ ใบนี้
   
ฮึก แม่จ๋า ครูซขอโทษนะที่ดื้อมาตลอด
   
ป็อก!
   
“โอ๊ย!”
   
ผมกุมหน้าผากตัวเองที่ถูกดีดอย่างแรงด้วยความเจ็บ มองมนุษย์โรคจิตที่ดูจะเพลิดเพลินกับการรังแกแวมไพร์ที่น่ารักอย่างผมซะเหลือเกิน ฮึก รู้ไหม นอกจากแม่ก็ไม่เคยมีใครกล้าแกล้งผมเลยนะ!
   
ผมเผลอมองมันอย่างตัดพ้อโดยไม่รู้ตัว
   
“แล้วฉันจะบอกอะไรอย่างนะ”
   
“…”
   
ผมเผลอกลืนน้ำลายเอือกเมื่อมันขยับตัวเข้ามาใกล้ผม
   
หอมมากเลยอ่ะ..
   
“ไม่มีวาติกันที่ไหนเขากินแวมไพร์”
   
ป็อก!
   
“โอ๊ย!!!”
   
ผมร้องเสียงหลงอีกรอบเมื่อโดนซ้ำแผลเดิม น้ำตารื้นกว่าเดิมเพราะมันโคตรเจ็บ แต่พอจะโวยวายใส่ก็โดนรอยยิ้มมุมปากของมันมอมเมาจนงุนงง
   
แม่ง.. ผมเริ่มเข้าใจพวกผีเสื้อกลางคืนที่บินเข้ากองไฟเลยอ่ะ..
   
เพราะถึงไฟมันจะโคตรจะอันตรายและทำให้ตาย
   
แต่ผมก็ต้องยอบรับจริงๆ เลยว่าผมก็แอบอยากบินเข้าไปเหมือนกัน
   
ไม่สิ ไม่ๆๆๆ ผมฟุ้งซ่านบ้าอะไรของผมเนี่ย ผมกำลังใช้อากาศหายใจร่วมกับคนที่ล่าพวกพ้องของผมเป็นว่าเล่นอยู่นะ สิ่งที่ผมควรที่สุดคือต้องหนีไปจากไอ้มนุษย์บ้านี้ให้ได้!
   
“หายกลัวรึยัง”
   
“..ก็นิดหน่อย” ผมอ้อมแอ้มตอบ แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าพอรู้ว่าพวกวาติกันไม่กินค้างคาวย่างกันจริงๆ ก็ทำให้ผมโล่งใจขึ้นมาเปราะนึง แต่อย่างไรก็ตามผมก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าผมยังอยู่ในถิ่นศัตรู และผมก็มีโอกาสโดนฆ่าได้ทุกเมื่อ
   
และทุกคนอย่าลืมนะว่าเมื่อกี้มันมองผมแล้วก็เลียปากด้วย!!!
   
ฮึก มันต้องอยากกินผมแน่เลยอ่ะ ใช่ มันต้องอยากกินผมแน่ๆ!! คนอื่นไม่กินแต่มันกินอะไรแบบนี้แน่เลย แบบเป็นพวกชอบเปิบพิสดารอะไรแบบนี้ แต่ผมขอเหอะ ไปเปิบกับสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่แวมไพร์ได้ไหมมม
   
“นาย นายหิวใช่ไหม”
   
ผมถามเสียงสั่น พยายามประนีประนอมเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง ในหัวผมนึกถึงนิทานที่แม่เล่าให้ฟังเรื่องหนูกับราชสีห์ เอาจริงๆ แม่เปรียบพวกแวมไพร์เป็นสิงโตนะ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าตัวเองถึงได้ตกต่ำจนถึงขั้นเป็นหนูจี๊ดๆ ก็ไม่รู้
   
มันมองหน้าผมงงๆ แต่ก็พยักหน้า
   
ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมตัวสั่นกึกๆๆ หนักกว่าเดิม
   
“นาย นายก็รู้ใช่ไหมว่าผมอายุสามร้อยปีกว่าๆ แล้ว”
   
“ทำไม”
   
ผมมองหน้ามันพยายามมองด้วยสายตัดพ้อน่าสงสาร ความจริงผมอยากแกล้งตายไปเลยนะ แต่ผมกลัวมันไม่เชื่อแล้วทำให้ผมตายจริงๆ อ่ะ
   
“ความจริงแล้วผมเป็นพวกแวมไพร์เผ่าพันธุ์ใหม่ล่ะ กลายพันธุ์อะไรแบบนี้น่ะ” ผมพยายามแถ โดยงัดความรู้ชีววิทยาสมัยม.ปลายขึ้นมามั่ว ซึ่งมันก็ผ่านมาเกือบสองร้อยปีแล้ว “ผมน่ะ ถึงจะอายุแค่สามร้อยแต่เนื้อเหนียวมากๆ เลยล่ะ ไม่น่ากินหรอก”
   
ไม่ว่าเปล่าผมยกแขนตัวเองขึ้นมาให้มันดูและดึงให้ดูด้วย
   
“เห็นไหม มันเหนียวมากๆ เลย!”
   
“แต่เมื่อวานฉันจับมันก็นุ่มนะ”
   
มันขมวดคิ้วมองผม เริ่มงงว่าผมพล่ามอะไร
   
แต่นี่แหละ สิ่งที่ผมต้องการ!
   
“ร่างกายพวกกลายพันธุ์ก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวนุ่มเดี๋ยวเหนียว ไม่น่ากินเลยเนอะ ว่าไหม”

ผมหัวเราะแห้งๆ ประกอบแต่มันขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“สรุปคือยังคิดว่าฉันอยากกินนายอยู่?”

“เปล่า เปล่า ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลย นายไม่ใช่พวกเปิบพิสดารหรอก ฮะๆ ไม่ใช่พวกโรคจิตที่จับแวมไพร์ปิ้งกินเป็นบาร์บีคิวหรอก!”

“…”

“…”

อย่าว่าแต่มันช็อคเลย ผมก็ช็อคตัวเองเหมือนกัน ปฏิเสธยังไงให้เป็นคำตอบของคำถามวะ

ฮึก ยิ่งผมตอบแบบนี้ยิ่งเข้าทางมันแน่เลยอ่ะ ลาก่อนโลกใบนี้ที่แสนสวยงาม ลาก่อนแดดประเทศไทยที่ผมสาปแช่งทุกวันที่ตื่น ลาก่อนทุกๆ คน โลกนี้กำลังจะสูญเสียแวมไพร์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมที่สุดคนนึงไปแล้ว

ผมหลับตาหยี เตรียมรับการโจมตี การแทง การเสียบไม้ย่าง หรืออะไรสักอย่าง ที่ผมคงไม่มีปัญญาหลบ เพราะถ้ามีผมคงไม่โดนไอ้มนุษย์บ้านี้จับมาตั้งแต่แรกหรอก

จุ๊บ

เดี๋ยวนะ ผมว่ามันมีอะไรผิดพลาด

จุ๊บ

เดี๋ยว!!!!

ผมเบิกตากว้างเมื่อไอ้คนที่ควรจะอยู่ตำแหน่งคนขับรถดีๆ กลับมาบดเบียดปากกับริมฝิปากน้อยๆ ของผม หนำซ้ำผมยังเผลอตอบรับมันตามความเคยชินด้วยอ่ะ

“เดี๋ยวๆๆ ”

ผมดันอกมันออกอย่างตื่นตระหนก ตกใจยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าตัวเองได้ตำแหน่งแวมไพร์ที่หน้าตาดีที่สุดในสมาคมอีก

“จูบผมทำไม!”

ผมตกใจมากถอยหนีจนหลังชนบานประตูอีกฝั่งดังปั่ก ตัวสั่นไปทั้งตัวโดยเฉพาะขานี่สั่นผั่บๆ ไม่หยุด

คือผมยอมรับนะ ว่าผมอ่ะ ก็มีความสัมพันธ์กับเหยื่อบางคนบ้าง แต่ก็นานๆ ที ซึ่งถ้าไอ้วาติกันบ้านี้เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆ ผมจะยินดีสานสัมพันธ์ด้วยมาก เพราะมันตรงกับเสป็คผมแทบทุกอย่างเลย

ผมชอบคนแบบมันมาก

แต่มันก็มีคำว่าแต่ใหญ่ๆ อ่ะว่ามันเป็นพวกวาติกัน

ผมไม่โอเคกับการต้องมานั่งระแวงว่าตัวเองจะโดนพวกนี้จับไปเผาตอนไหน เชื่อผมเหอะ ผมเกือบเคยนอนกับพวกวาติกันแล้วแต่บังเอิญผมรู้ตัวก่อน เพราะผมชอบมอมเหยื่อของผมให้เมาและใช้พลังสะกดจิตให้พวกนี้พูดความจริงออกมา

ซึ่งปกติเวลาที่ผมเลือกเหยื่อ ผมก็จะพยายามเซฟตัวเองให้มากที่สุดอ่ะ ก็อย่างที่รู้พลังผมมันอ่อนด๋อยเกินไป และความหน้าตาดีของผมก็ไม่ได้ช่วยให้รอด ผมเลยไม่ค่อยได้นอนกับใคร เลือกแต่เหยื่อที่ดูหลอกง่ายๆ มากินเลือดพอหอมปากหอมคอแล้วค่อยหาเหยื่อรายใหม่ในคืนต่อไป

และยิ่งช่วงนี้ที่ผมมาเข้าเรียนมหาลัย ผมก็จะยุ่งๆ หน่อย เลยไม่ค่อยได้เถลไถลไปหาเลือดกินที่ไหน ทำให้พลังแวมไพร์ของผมยิ่งอ่อนกว่าเดิมมากขึ้นไปอีก จนถ้าแม่รู้ว่าผมปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอขนาดนี้ คงจับผมขึงกับราวตากผ้าให้แดดเผาไปผมไปสักสองสามวันเป็นการลงโทษ

“ก็ไม่ทำไม”

“ดิ ดิออน ถ้านายจะกินผมจริงๆ ก็ฆ่าผมเลยก็ได้ แค่เอาน้ำมนต์สาดผมร่างค้างคาว ผมก็ตายแล้วจริงๆ ”

ความจริงโดนน้ำมนต์สาดมันก็แค่แสบแต่ผมโม้ไปงั้น เผื่อมันคิดจะฆ่าผมจริงๆ ผมจะได้แกล้งตายแล้วหาจังหวะบินหนี เนี่ย แม่ชอบว่าผมโง่ แต่ความจริงผมก็แอบฉลาดนะ

“อะไรที่ทำให้นายคิดว่าฉันอยากกินนายแบบนั้นวะ”

ดูเหมือนผมจะพูดไม่เข้าหูดิออนเท่าไหร่ เพราะมันดูหงุดหงิดมาก อะไรวะ ถึงผมจะเป็นแบบนี้ ผมว่าถ้าผมตายเนื้อผมก็น่าจะอร่อยอยู่นะเว้ย

“ก็ ก็นายเลียปากตอนมองผมอ่ะ ผม ผมก็ต้องคิดดิว่านายน่าจะอยากกินผม”

“ฉันปากแห้งเฉยๆ ไหมล่ะ”

“……”

โอ้โฮ เพราะปากแห้งเลยเลียปาก แล้วที่ผ่านมาผมกลัวอะไรวะ กลัวจนจะเป็นบ้าบนรถแล้วเนี่ย แต่เอาเหอะ ถือว่าผมทำใจรอละกัน เผื่อมันอยากฆ่าผมขึ้นมาตอนไหนจริงๆ ผมจะได้ไม่ต้องมาคิดมาก

“เลิกกลัวฉันสักที ก็บอกอยู่ว่าฉันไม่ฆ่านายหรอก”

ผมมองหน้าคนพูดอย่างไม่ไว้วางใจนัก เมื่อวานใครมันพูดขู่ผมวะ ว่าจะฆ่าตอนนี้เลย หึ พวกมนุษย์นี้มีความจำสั้นจริงๆ เลย! แต่ถ้าถามว่าผมกล้าด่ามันไหม ก็ไม่ เดี๋ยวเกิดมันเปลี่ยนใจฆ่าผมทำไง ผมไม่แย่เลยเรอะ

ฉะนั้นเพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของน้องครูซ แวมไพร์ที่เป็นมิตรกับทุกคนอย่างผม ผมก็ต้องปรับตัว ทำตัวเจี๋ยมเจี๊ยมตามที่ไอ้มนุษย์บ้านี้ต้องการ

คอยดูเหอะ ถ้าเผลอเมื่อไหร่ ผมหนีไปแน่!!

“ผมไม่ได้กลัวสักหน่อย”

ตอนนี้ผมไม่กลัวจริงๆ นะ ขาเลิกสั่นแล้ว เหลือแต่มือที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อที่ยังสั่นอยู่ ทำไงได้อ่ะ ผมไม่กลัวมันกินแล้วก็จริง แต่ผมกลัวสายตาที่มันมองผมอ่ะ ดูดุมากเลย

“วันนี้มีเรียนไหม?”

“มีช่วงเช้า วิชาเดียว”

ผมเผลอตอบอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะงงตัวเองว่าทำไมไม่โกหกวะ

“ดี เดี๋ยวตอนบ่ายพาไปทำธุระ”

มันพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนที่จะยื่นแขนมาให้ผมอีกแล้ว ผมมองมันอย่างไม่ไว้ใจนัก ทำไมอยู่ดีๆ ใจดีจะให้ผมกินเลือดเนี่ย

“จะกินไหม”

ดูเหมือนผมจะนิ่งไปนาน เลยโดนมันถามเสียงดุเลย

ผมหน้าบูด ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาดุ แต่ผมก็ยอมอ้าปากงับแขนมันอยู่ดี ทำไงได้ ก็ท้องผมหิวอ่ะ แล้วผมก็เพลียมากด้วย อีกอย่างผมก็ไม่ได้กินเลือดมนุษย์แบบอิ่มๆ มาสักพักแล้ว

ซึ่งระหว่างที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศ (?) อยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีเสียงกริ๊กดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดที่ข้อมือข้างซ้ายของผม

ผมเลยจำต้องปล่อยแขนของมันออกก่อนเพื่อโวยวายพอเป็นพิธีเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของการแวมไพร์ที่เหลืออยู่น้อยนิดของผม ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วผมยังอยากกินต่อไปอีกยาวๆ เลย

ฮึก ยังไม่ครึ่งท้องเลยอ่ะ

ผมพยายามสกัดกลั้นความเสียใจไร้สาระ และมองอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนเป็นกำไลข้อมือที่สร้างจากเงินที่อยู่บนข้อมือของตัวเอง แต่มันก็ไม่ใช่เงินหรอก ไม่งั้นผมต้องแสบข้อมือละ

“มันคืออะไรอ่ะ”

อย่าว่าผมโง่เลย ผมไม่รู้จริงๆ พวกนวัตกรรมของพวกวาติกันเนี่ย ซึ่งก็ไม่ได้มีแค่ผมหรอกที่ไม่รู้ แวมไพร์คนอื่นๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ เพราะส่วนใหญ่ถ้าโดนพวกวาติกันจับไปได้ก็คือตายเลย หรือถ้าพวกแวมไพร์ไม่ตาย วาติกันมันก็จะฆ่าตัวตายเพื่อที่ได้ไม่เผยแพร่ความลับของฝ่ายตัวเองให้ฝ่ายแวมไพร์รู้

สรุปก็คือพวกแวมไพร์ไม่ค่อยรู้หรอกว่าพวกวาติกันแอบซุ่มทำอะไรกันมั้ง แค่ผมเล่นโทรศัพท์เป็นก็บุญโขแค่ไหนละ บอกตามตรงเลยว่าถ้าผมไม่สะกดคนขายโทรศัพท์มาสอนผมเล่นเกือบอาทิตย์ ผมก็คงไม่มีวันเล่นเป็นเพราะมันงงมาก ช่วยไม่ได้ ผมเกิดในช่วงที่ไม่มีเทคโนโลยีทันสมัยขนาดนี้นี่นา

“กำไลติดตามตัว”

บอกตามตรงว่าผมไม่ไว้ใจรอยยิ้มของมันสักนิด รู้สึกเสียวสันหลังวูบๆ เลยอ่ะ ตอนที่มันมอง คือถ้ามันบอกว่าตัวเองเป็นพวกหมาป่าหรือตัวอะไรสักอย่าง ผมก็เชื่อนะ ถ้ามันจะน่ากลัวกว่าแวมไพร์ขนาดนี้

“ผมไม่หนีหรอกน่า สบายใจได้”

ผมยกมือสองข้างเชิงยอมแพ้ แต่ก็แอบหัวเราะในใจ ยังไงซะ ถ้าผมคืนร่างค้างคาวไอ้กำไลนี้มันก็รัดผมไม่ได้ละ เพราะร่างค้างคาวผมตัวเล็กมาก

“ต่อให้นายเปลี่ยนเป็นค้างคาว มันก็สามารถปรับขนาดตัวเองให้พอดีกับร่างค้างคาวของนายอยู่ดี”

รู้ดี รู้เยอะ รู้เหมือนนั่งอยู่กลางใจผมอ่ะ นี่มันเทคโนโลยีอะไรกันเนี่ย ทำไมพวกวาติกันถึงยังไม่ได้โนเบลอีก ถ้าจะเก่งกันเวอร์ๆ ขนาดนี้ เอาจริงนะ ถ้าพวกวาติกันเอาเวลาที่มาล่าแวมไพร์อย่างพวกผมไปทำอื่น คงจะเจริญกว่านี้กันมาก

ทำไมถึงไม่เลิกล่าแวมไพร์กันสักทีวะ ผมงง หรือผมควรจะชวนแม่และสมาคมแวมไพร์แกล้งตายหมู่ดีเผื่อว่าพวกผมจะได้มีชีวิตที่สบายๆ กันบ้าง นี่มัน 2019 แล้วนะ หมดยุคล่าแม่มดตั้งนานแล้ว ก็ควรจะหมดยุคล่าแวมไพร์บ้างสิ ถึงแวมไพร์มันจะมีจริงๆ ก็เหอะ

“ผมไม่เข้าใจวาติกันอย่างพวกคุณเลย”

สุดท้ายผมก็อดตัดพ้อไม่ได้

“พวกแวมไพร์ไม่ได้ฆ่าคนกันมาตั้งนานแล้วนะ ทำไมถึงยังล่าพวกเราอยู่อีก”

“มันเป็นหน้าที่”

ผมไม่รู้ว่าหน้าตัวเองน่าสงสารมากหรือยังไง ดิออนมันถึงมีสีหน้าอ่อนลงแล้วลูบหัวผม เหมือนพยายามปลอบไม่ให้ผมกลัว ทั้งๆ ที่มันนั่นแหละ ทำผมกลัวแทบตายมาสองวันละ

“หน้าที่ในการฆ่าแวมไพร์อย่างชอบธรรมเหรอ จริงๆ แวมไพร์ก็ไม่ได้อยากฆ่าพวกวาติกันหรอก ถ้าพวกคุณไม่มาฆ่าพวกเราก่อน”

มันเหมือนการแก้แค้นกันไปกันมาที่ไม่มีวันจบสิ้น ตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา ผมเป็นทั้งฝ่ายล่าและถูกล่ามาตลอด ซึ่งผมก็โคตรเบื่อเลย จริงๆ ผมก็แค่อยากมีชีวิตไปกับการกินเลือดมนุษย์ไปวันๆ เท่านั้นเอง

“อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ทำร้ายนายนะ”

ไม่ได้ทำร้ายร่างกายแต่ทำร้ายจิตใจผม แต่เอาเหอะ เลือดมันอร่อยมาก ให้อภัยได้

“ผมก็ไม่ได้ว่านายซะหน่อย”

ผมไหวไหล่และยิ้มให้มันจนตาหยี

แต่ก็ต้องยอมรับแหละ ว่าดิออนมันคงไม่ฆ่าผมหรอก ไม่งั้นผมคงจะตายไปตั้งนานละ

จุ๊บ

“!!!”   

ผมโดนแต๊ะอั๋งอีกแล้ว!!! นี่ถ้าผมยังอายุสิบเจ็ด ผมจะฟ้องข้อหาพรากผู้เยาว์เลย! แต่อายุผมตอนนี้คือเยอะจนน่ากลัวมาก เกรงว่าคนที่โดนพรากผู้เยาว์แทนจะเป็นดิออนเองเนี่ยแหละ

ผมคิดไปเรื่อยเปื่อยแต่ก็ยอมรับว่าผมเองก็ไม่ได้ขัดขืนมันด้วยแหละ

ก็มันตรงกับสเป็คผมจริงๆ อ่ะ

“สรุปแล้วนายจับผมมาทำอะไรกันแน่เนี่ย”

คือบอกว่าจับมาเป็นสัตว์เลี้ยง ผมก็งงว่าผมเหมาะกับการเป็นสัตว์เลี้ยงตรงไหน

“ก็แค่จับมาดูเล่นเฉยๆ ”

มันตอบแบบหน้านิ่งมากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อกี้ ซึ่งมันก็ทำให้ผมเดานิสัยมันไม่ออกเลย แต่เอาเหอะ ยังไงซะ ผมก็ว่างอยู่แล้วอ่ะ ผมยังมีเวลาอีกหลายร้อยปีให้หายใจเล่น

ฉะนั้นตอนนี้ผมก็จะยอมเล่นกับวาติกันคนเก่งคนนี้หน่อยแล้วกัน

“งั้นผมไปเรียนก่อนนะ เจอกันตอนบ่ายแล้วกัน”

จริงๆ ผมก็แอบตกใจนะ ที่มองออกนอกหน้าต่างอีกทีถึงที่เรียนแล้ว ผมว่านะ ถ้าดิออนมันเบื่อการเป็นวาติกันแล้วไปขับแกร็บก็น่าจะรุ่งเหมือนกัน เพราะมันขับนิ่มและขับไวมาก แค่ผมกระพริบตาก็ถึงมหาลัยแล้วอ่ะ

“ตอนเที่ยงเจอกันตรงโรงอาหารบริหาร”

ผมกำลังจะลงจากรถก็ชะงักเลยครับ

“แต่พี่ปีสอง เขานัดทำกิจกรรมนะ”

จริงๆ ผมก็ไม่ได้สนใจกิจกรรมของมนุษย์อะไรมากมายหรอก แต่ผมนึกออกพอดีและเพื่อนมนุษย์ที่ผมผูกมิตรด้วยก็ทักมากำชับ
ผมว่าอย่าลืมมาเข้าร่วมกิจกรรมล่ะ

“อยากทำ?”

มันถามผม

แน่นอนว่าผมส่ายหัวทันที ผมแก่แล้ว ไม่อินอ่ะ อะไรแบบนี้ จุดประสงค์ของการมาเรียนคือหาเหยื่อ ซึ่งผมก็ได้แล้ว แต่คนที่กลายเป็นเหยื่ออ่ะ ผม ไม่ใช่มัน

“งั้นก็รีบมาแล้วกัน ส่วนเรื่องกิจกรรมด้วยคุยให้”

“อื้อ!”

ผมรับคำลวกๆ ไม่สนใจเท่าไหร่ ก่อนที่จะกระโดดลงจากรถและพบว่าตัวเองกำลังจะตาย

วันนี้แดดแรงมาก!!!!

ผมไม่รู้ว่านรกให้ความรู้สึกแบบไหน แต่ความรู้สึกผมตอนนี้คงเหมือนอยู่ในนรก เพราะแสบไปทั้งตัว แล้วยิ่งคอนโดไอ้ดิออนไม่มีครีมกันแดดสูตรแวมไพร์ ยิ่งทำให้ผิวผมไหม้ง่ายกว่าเดิม

แน่นอนว่าผมยังไม่อยากโดนแดดเผาตาย ผมเลยรีบวิ่งเข้าที่ร่มทันที ซึ่งผมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าถ้ามีคนหมั่นไส้ผมเดินอยู่ที่แถวนี้คงด่าผมว่าดัดจริต ตากแดดนิดตากแดดหน่อยไม่ได้ ใช่ ผมตากแดดไม่ได้ เพราะถ้าตากแดดมาก ผมจะแห้งตายโว้ย

ผมลูบผิวตัวเองที่แดงก่ำจากความร้อนเซ็งๆ  และเซ็งกว่าตรงที่ข้อมือของผมยังคงถูกสวมกำไลไว้

ให้ตายเหอะ ผมต้องหาทางเอามันออกให้ได้เลย ก่อนที่จะไอ้ดิออนจะเปลี่ยนใจมาฆ่าผมแทน ซึ่งผมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองคงศพไม่สวยแน่ๆ

สเป็คก็สเป็คเหอะ

ถ้าต้องกลายเป็นค้างคาวปิ้งผมก็ไม่เอาด้วยหรอก!

===============
 :z10:  น้องครูซตอนนี้ก็คืออายุสี่ร้อยปีแล้วนะคะ 555555555555 แง

มี #ห้ามปิ้งค้างคาว   สามารถไปเล่นไปทวงกันได้นะคะ  :กอด1:



ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 2 15/3/62
«ตอบ #27 เมื่อ15-03-2019 15:16:21 »

โดนจับกินแน่นอน แต่กินในความหมายอื่น หึหึ  :hao7:

ออฟไลน์ sasunaru_all27

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 2 15/3/62
«ตอบ #28 เมื่อ15-03-2019 15:49:30 »

น้องน่ารักกก ดูซื่อกว่าอายุอีก 555

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: { เรื่องสั้น } VAMPIRE PROBLEM ;w; ### 2 15/3/62
«ตอบ #29 เมื่อ15-03-2019 16:06:36 »

ฮืออ น้องครูซน่ารักมากเลยค่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด