► วันเปี่ยมรัก・*:.✿.:*・ by aoikyosuke 【หน้า 12 ตอนที่ 28】up 15/02/2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ► วันเปี่ยมรัก・*:.✿.:*・ by aoikyosuke 【หน้า 12 ตอนที่ 28】up 15/02/2019  (อ่าน 45389 ครั้ง)

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
เก็บกระทู้ไว้----โมดุฯ
 
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-07-2020 10:26:36 โดย BaoBao »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
◄✿ วันเปี่ยมรัก ✿► by aoikyosuke
«ตอบ #1 เมื่อ01-05-2018 01:33:35 »

วันเปี่ยมรัก by aoikyosuke








❤❤ ❤❤❤ ❤❤ ❤❤❤ ❤❤❤❤❤ ❤❤❤  ❤❤ ❤❤❤ ❤❤❤❤❤ ❤❤❤ 

สารบัญนิยายเรื่องอื่น ๆ






พูดคุยกัน ❤❤ Aoikyosuke Fanpage❤❤
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-02-2019 01:13:16 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.1

“จะมีเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้าน วันอาทิตย์นี้ กลับมาเลือกตั้งหน่อย”

“ไม่ว่างหรอก ศิต้องทำโอที”

“มาหน่อยไม่ได้เหรอ มาเลือกให้ปู่แค่นี้จะเป็นไรไป”

“ต้องปิดออเดอร์ลูกค้า ทำแผนประจำปี เยอะแยะไปหมดเลยปู่ ไปไม่ได้หรอก”

ปฏิเสธสิ่งที่ปู่ขอร้องและมองปฏิทินที่วางอยู่บนโต๊ะ
วันไหนก็ไปได้หมด ปู่อยากให้ทำอะไรก็จะพยายามทำให้ แต่ที่ไม่อยากไปก็เพราะ ถ้ากลับไปก็ต้องไปเจอหน้าผู้คนในหมู่บ้าน
ซึ่งไม่อยากเจอเลยสักนิดเดียว ไม่ว่าใครทั้งนั้น

“นี่เอ็งไม่คิดจะมาเจอหน้าปู่กับย่าบ้างเลยเหรอ”

“ศิ อกตัญญูไง”

พูดเพียงเท่านั้นและปู่ที่กำลังคุยด้วยก็นิ่งเงียบไป
 
“ไอ้ศิ พูดแบบนั้นปู่เสียใจนะลูก”

เสียงจากปลายสายหลังจากนั้นไม่ใช่เสียงปู่แต่เป็นเสียงของย่าและศิวัฒน์ก็ถอนหายใจยาวและนิ่งเงียบไป

“โตป่านนี้แล้ว ไม่มีใครกล้าล้อเอ็งแล้วล่ะ”

ไม่มีได้ยังไง จนป่านนี้แล้วก็เถอะ กลับบ้านทีไร ถ้ามีเหตุจำเป็นให้เดินไปนอกบ้านก็จะมีสายตาของคนในหมู่บ้านมองมาแล้วก็ซุบซิบนินทากันไม่เลิก

ตอนเด็ก ๆ โดนแกล้ง โดนล้อ โตมาดีหน่อยตรงที่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าอีกแต่ปมที่อยู่ในใจมันก็มากพอให้ไม่อยากจะกลับบ้าน ถึงไม่ออกไปไหนแต่ใจก็รู้อยู่เสมอว่าคนในหมู่บ้านพูดถึงยังไง

“แม่มันเมาเต้นอยู่ในงานบวช เหมือนอีลำยองไง ถ้าแม่มันเป็นอีลำยองมันก็ชื่อไอ้วันเฉลิมไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ใช่ ใช่ ไอ้วัน ไอ้วัน ไอ้วันเฉลิมลูกอีลำยอง”

โดนเรียกแบบนั้นมาตลอดทั้งที่ไม่ต้องการ บางทีคนที่ล้ออาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าคนที่ถูกเรียกว่าไอ้วันเฉลิมมาตลอด มีชื่อจริง ๆ ว่าอะไร ไม่มีใครรับเข้ากลุ่ม โดนแกล้งตั้งแต่เด็ก

เรื่องราวที่ทำให้เจ็บช้ำเสียใจและอับอายมาตลอด ทำยังไงก็ไม่สามารถจะลบเลือนได้

“จนป่านนี้แล้วนะ เอ็งลืมไปบ้างไม่ได้เลยเหรอ”

ใครจะลืมได้ ถึงอยากลืม แต่ความจริงที่มีแม่ขี้เมา ทำให้ต้องอับอายและโดนแกล้งโดนล้อมาตั้งแต่เล็กจนโตจะให้ลืมได้ยังไง

“ศิก็อยากจะลืมเหมือนกันนะย่า”

“แม่เอ็งมันน่าสงสารขนาดไหน เอ็งก็รู้”

“..........”

ใช่

รู้สิ รู้หมดทุกอย่าง รู้ว่าแม่น่าสงสารขนาดไหน ไม่ได้โกรธไม่ได้เคืองอะไรอีกแล้ว แต่ที่ยังไม่กล้ากลับไปให้คนในหมู่บ้านเห็นหน้าก็เพราะความกลัว เพราะความอายในใจลึก ๆ ที่จนถึงตอนนี้ก็ยังแก้ไม่ได้

“ย่าก็รู้ ถึงศิจะมีหน้าที่การงานดีขนาดไหน อยู่ที่นี่ใคร ๆ ก็เรียกว่าคุณศิวัฒน์แต่กลับไป เดินไปไหน คนก็เรียกว่าไอ้วันเฉลิมลูกอีลำยองอยู่ดี”

มันคือปมในใจ ปมที่ใหญ่มากและไม่เคยได้รับการแก้ไขจนถึงวันนี้ที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

“เออ ไม่มาก็ไม่มา ไม่เป็นไรย่าไม่ว่าอะไรเอ็งแล้ว”

ก็คงต้องเป็นแบบนั้น

“แล้วใครแข่งกับใครล่ะ มีใครสมัครบ้าง”

“โอฬาร กับ พงษ์เทพ”

โอฬารน่ะรู้ดี ไอ้ขี้เก็กที่ชอบทำเป็นเบ่งและไล่ตบหัวศิวัฒน์ตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก

พงษ์เทพนั่นก็ใช่ย่อย จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เรียนโรงเรียนประจำจังหวัด และไม่เคยสุงสิงกับใคร ทำตัวสูงส่งกว่าเด็กทุกคนในหมู่บ้านและคอยหัวเราะเยาะตอนที่ศิวัฒน์โดนแกล้งเสมอ

“ได้ใครก็ค่าเท่ากันนั่นแหละย่า”

“ไม่เท่านะ โอเดี๋ยวนี้มันอยู่กับพวกอาสามูลนิธิ มีเหตุอะไรในหมู่บ้านมันช่วยตลอด มีมันคนในหมู่บ้านก็อุ่นใจขึ้นเยอะ”

“งั้นก็เลือกโอฬารไปสิ”

“จะเลือกได้ยังไง พงษ์เทพมันก็พัฒนาหมู่บ้าน กล้าพูดกล้าคิดกล้าถาม ทางการมีอะไรมันก็ช่วยติดต่อให้หมด”

สรุปว่าเลือกยากมากเลยว่างั้น

“ศิไม่กลับมาเลือกหน่อยเหรอลูก”

สุดท้ายก็ย้อนวนกลับมาเรื่องเดิมจนได้

“ย่า!”

“เออ เออ ย่าไม่บังคับใจเอ็งแล้ว เอายังไงก็เอา มาได้ก็มา มาไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ”

“ก็คงไม่ได้กลับไปหรอก แค่นี้ก่อนนะย่า ศิทำงานก่อน”

วางสายจากการคุยกับปู่ย่าและศิวัฒน์ก็ถอนหายใจยาว ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปเจอใครทั้งนั้น ที่นั่นนอกจากปู่กับย่าแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ทำให้อยากกลับไปหา ไม่มีความทรงจำดี ๆ มีแต่เรื่องแย่ ๆ มาตลอด

ถ้าไม่ต้องกลับไปเยี่ยมปู่กับย่า ก็ไม่รู้จะกลับไปทำไมเหมือนกัน

TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-05-2018 01:41:03 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
กลับเถอะ ปู่กับย่า เขาคิดถึงนะ  :กอด1:

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.2

ไม่อยากมาเลือกตั้ง ไม่อยากเจอคนในหมู่บ้าน ไม่อยากเจอใครทั้งนั้น ไม่อยากตอบคำถาม ไม่อยากถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องมาเพราะไม่อยากเป็นหลานอกตัญญูที่ทำให้ปู่เสียใจที่ไม่ยอมทำตามที่ปู่ขอร้อง

“ย่าไปเลือกมาแล้วตั้งแต่เช้า ศิไปต่อแถวแล้วก็ไม่ต้องดูรายชื่อก็ได้เพราะย่าดูให้หมดแล้ว เข้าไปกาเบอร์ได้เลย”

เดินตามย่าเหมือนเด็ก ๆ และย่าก็จัดการดูแลให้หมดทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่เพียงมาเลือกตั้งให้ปู่สบายใจก็พอ
และทุกสายตาก็หันมามองและทักทายย่าของศิวัฒน์ตลอดเวลาตั้งแต่เดินเข้าในหน่วยเลือกตั้ง

“อ้าว ย่าแพง มากับใครวะนั่น”

“หลานข้าไง จำไม่ได้กันเหรอ”

“มีหลานมาด้วยเลยนะวันนี้ อ๋อ ไอ้วันใช่มั้ย ไอ้วันที่ตอนเล็ก ๆ มันวิ่งเล่นอยู่แถวนี้ไง ตอนเด็ก ๆ ป้ายังเคยให้ตังค์กินขนมเลยใช่มั้ยวะ ไอ้วัน”

“จำป้าได้หรือเปล่า ไม่เคยเจอเลย เห็นว่าไปทำงานอยู่กรุงเทพ ได้เมียหรือยังวะ”

“เงินเดือนเท่าไหร่แล้ววะไอ้วัน แต่งตัวหล่อเชียว”

“ไม่เคยเห็นออกจากบ้านเลย ไม่นึกว่าจะโตป่านนี้แล้วนะ ไอ้วัน”

“..........”

นี่มันเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้าน หรืองานเปิดตัวอะไร ทำไมถึงมีคนเข้ามารุมล้อมและทักทายอยู่ตลอดเวลา
ศิวัฒน์ได้แต่ยิ้ม เพราะไม่รู้จะพูดอะไร หลาย ๆ คำถามที่สอดรู้สอดเห็นอย่างชัดเจนนั่นยิ่งทำให้อยากจะรีบ ๆ ลงคะแนนแล้วกลับ
ไปซะ แต่ย่าก็ยังดึงแขนเอาไว้ และยิ้มหน้าบาน อธิบายและตอบทุกสิ่งที่ชาวบ้านถามโดยที่ศิวัฒน์ไม่ต้องพูดอะไร

“หลานข้าเอง เรียนเก่ง ตอนนี้มันทำงานได้เงินเดือนเป็นแสนแล้ว เมียยังไม่ให้มันมีหรอก ให้ทำงานก่อน ข้ายังไม่อยากให้มี มันก็ยังไม่มี มันตามใจย่า”

“ย่า!”

สิ่งที่ย่าพูดมากเกินความเป็นจริงไปไกล และย่าที่กอดแขนศิวัฒน์เอาไว้ก็หันมายิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“ใช่มั้ยลูก เอ็งตามใจย่าทุกอย่างแหละ ย่าอยากได้อะไรก็ซื้อให้หมดเลย”

นี่มันอะไร

แบบนี้เรียกว่าการคุยโม้โอ้อวดชัด ๆ และศิวัฒน์ที่กำลังต่อแถวเพื่อเข้าไปเลือกตั้งก็ถอนหายใจยาวด้วยความเบื่อหน่าย

เบื่อเรื่องแบบนี้

เบื่อสังคมแบบนี้

เบื่อความอยากรู้อยากเห็น เบื่อที่ชาวบ้านไม่เคยคำนึงเรื่องมารยาทอะไรทั้งนั้น นึกอยากจะพูดอยากจะถามอะไรก็ถามโดยไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

“มีหลานชายดี มันก็ดีอย่างนี้นะ ลูกหลานข้าไม่ได้อย่างใจแบบนี้บ้างเลย ไอ้วันนี่มันอภิชาติบุตรแท้ ๆ”

“ตอนเล็ก ๆ ยังเห็นมันวิ่งแก้ผ้าอยู่แถวนี้เลย เผลอแป๊บ ๆ เป็นหนุ่มแล้ว หล่อซะด้วย หน้าเหมือนอีลำยองแม่มันเลยนะ”

ได้ยินทุกคำพูด ไม่ว่าใครจะพูดหรือคุยกับย่าเรื่องอะไร ศิวัฒน์ก็ได้ยินทั้งหมด รีบ ๆ ลงคะแนนเสียงให้แล้วเสร็จ ที่ทำทั้งหมดไม่ได้อยากทำ แต่ต้องจำใจมาเพราะว่าไม่อยากทำให้ปู่เสียใจ

“อีลำยองสมัยมันยังอยู่ เมื่อก่อนตอนที่มันยังดี ๆ ไม่เป็นบ้าเป็นบอ มันเป็นเทพีประจำจังหวัดเลยนะ นึกแล้วก็ยังใจหาย เสียดายมันนะ”

มีอีกมั้ยที่อยากวิพากษ์วิจารณ์ อะไรอีกที่ไม่อยากได้ยินแต่ก็ต้องมาทนฟัง สิ่งที่ทำได้คือต้องเงียบ เพราะถ้าแสดงความรู้สึกไม่พอใจออกไป ย่ากับปู่ที่ยังต้องอยู่ที่นี่จะอยู่ลำบาก
 
อยากจะพูดสิ่งที่คิด อยากจะใช้คำพูดรุนแรงตอบโต้คนที่พูดเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตมาตลอด แต่ทำได้แค่เงียบและเก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ แค่พูดหรือต่อว่าคนที่ทำให้รู้สึกไม่พอใจไม่ใช่เรื่องยาก และมันจะง่ายกว่านี้ถ้าอยู่ในสังคมในเมืองที่ไม่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน ไม่จำเป็นต้องสนใจกัน พูดเสร็จแล้วก็จบ และไม่ต้องแคร์ใคร

แต่ในสังคมหมู่บ้านที่ปู่กับย่าอยู่ ทำอย่างที่อยากทำไม่ได้เพราะถ้าทำ ปู่กับย่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

“กลับกันเถอะย่า ศิลงคะแนนเรียบร้อยแล้ว”

พยายามชวนย่ากลับบ้าน แต่ดูเหมือนย่าจะยังคุยกับชาวบ้านไม่เลิก

“หล่อจริงพ่อคุณ ไม่นึกว่าโตมาจะหล่อขนาดนี้นะไอ้วัน”

ไม่ใช่แค่พูด แต่ป้าที่จำได้ว่าอยู่บ้านใกล้ ๆ กันยังลูบแขนศิวัฒน์และยังเอ่ยชมไม่เลิก

“ใครวะคนนี้ ไม่เคยเห็นหน้า”

“ไอ้วันไง ไอ้วันลูกอีลำยองที่ตอนเด็ก ๆ มันวิ่งเล่นอยู่แถวนี้ไง”

ดูเหมือนว่าเรื่องเดิม ๆ จะวนกลับไปกลับมาซ้ำ ๆ ไม่หยุดเมื่อมีชาวบ้านคนอื่นมาเพิ่มก็จะมีการพูดเรื่องเดิมและความอดทนของคนที่ต้องฟังเรื่องของตัวเองซ้ำ ๆ ก็ใกล้จะหมดลงทุกที

“ย่า”

เรียกอีกครั้งและย่าก็ยอมลุกขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของหลานชาย

“เออ ไป ๆ ข้ากลับก่อนนะ ไปลูกกลับบ้านกัน กลับบ้าน”

ย่ายอมกลับบ้านพร้อมศิวัฒน์แล้ว สองคนย่าหลานเดินกลับบ้านโดยที่ศิวัฒน์ประคองย่าให้เดินไปพร้อมกัน

“ใครวะ”

“ไอ้วันไง”

“วันไหนวะ”

“ก็ไอ้วันที่ตัวเล็ก ๆ ไง ไอ้วันที่ตอนเด็ก ๆ เราแกล้งมันอยู่บ่อย ๆ จนมันวิ่งร้องไห้กลับบ้านไปฟ้องย่ามันน่ะ”

หมายถึง...

“ไอ้วันลูกน้าลำยองขี้เมาน่ะเหรอ”

“เออ นั่นแหละ ไอ้วันเฉลิมไง”

แค่ได้ยินชื่อก็นึกเรื่องสมัยเด็กขึ้นมาได้ลาง ๆ

เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ใบหน้ามอมแมม และโดนล้อเลียนอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเข้าไปเล่นกับเด็กในวัยเดียวกันกลุ่มไหนก็โดนแกล้งโดนล้อจนในที่สุดไอ้วันก็ไม่เคยออกจากบ้านอีกเลย

ไม่สุงสิงกับใคร เป็นเด็กเงียบ ๆ ที่อยู่ในบ้านและไม่ออกไปเล่นกับเด็ก ๆ ในวัยเดียวกันที่อยู่บ้านใกล้กัน

ยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ จำได้ลาง ๆ ตอนที่เด็กคนนั้นถูกแกล้ง ไม่เคยออกปาก ไม่เคยช่วยเหลือ ยืนมองและไม่สามารถทำอะไรได้เวลาที่เด็กคนนั้นโดนล้อและโดนแกล้งจนวิ่งร้องไห้กลับบ้านไป

“โตแล้ว แม่งหยิ่งชิบหาย พี่เปี่ยมว่างั้นมั้ย”

จะบอกว่าหยิ่งก็คงไม่น่าจะใช่ เรียกว่าไม่อยากพูดไม่อยากคุยกับใครมากกว่าและเข้าใจได้ไม่ยากว่าเพราะอะไรถึงเป็นแบบนั้น

“ไม่รู้ว่ะ เราก็ไม่ได้รู้จักมันดีพอ กูเลยไม่รู้จะพูดยังไง”

แบ่งรับแบ่งสู้และมองนาฬิกาที่แขวนเอาไว้ที่หน้าหน่วยเลือกตั้ง
ใกล้จะหมดเวลาลงคะแนนแล้ว หลังจากปิดหีบลงคะแนนก็ได้เวลานับคะแนนในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

พงษ์เทพ เปี่ยมสุข

มองชื่อและหมายเลขผู้สมัครของตัวเองที่แขวนเอาไว้แล้วก็รู้สึกใจเต้นระทึกมากขึ้นเรื่อย ๆ
 
“ต้องเรียกว่าผู้ใหญ่เปี่ยมล่วงหน้ามั้ยวะเนี่ย”

“เกินไป ยังไม่ทันปิดหีบเลือกตั้งเลย”

หันมาบอกกับคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และส่งยิ้มบาง ๆ ให้

“ไม่ได้สิพี่ผู้ใหญ่เปี่ยม ต้องเรียกเอาฤกษ์เอาชัยไว้ก่อน”

โดนแซวจากคนในหมู่บ้าน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น
นอกจากเรื่องการสมัครเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านและการรอลุ้นผลคะแนนก็ยังมีเรื่องอื่นเพิ่มขึ้นมาให้คิดด้วยในตอนนี้

“กูไม่ได้ชื่อวันเฉลิม กูไม่ใช่ลูกอีลำยองด้วย กูจะไปฟ้องย่า ฮืออออ”

ภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กมอมแมมที่ร้องไห้งอแงเพราะโดนแกล้งยังติดอยู่ในความทรงจำ และรู้สึกเหมือนว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน

“ไอ้วันงั้นเหรอ...”

“ทำไมวะ มีอะไรเหรอพี่เปี่ยม ไอ้วันมันทำไม”

“เปล่าหรอก ไม่มีอะไร ก็แค่นึกเรื่องสมัยเด็ก ๆ ขึ้นมาได้แค่นั้นเอง”

TBC


ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
เรื่องเก่า ๆ ที่จำกันได้ จำกันดีไม่ลืมจริง ๆ  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
น้องวันกับพี่เปี่ยมมาแว้ววว

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.3

“ตกลงคนที่ได้เป็นผู้ใหญ่บ้านนี่ใครล่ะ”

“พงษ์เทพไง”

“พงษ์เทพเหรอ แล้วทำไมพงษ์เทพถึงได้ล่ะ”

“ก็โอฬาร มันหยิ่งแต่พงษ์เทพมันเข้ากับคนในหมู่บ้านได้มากกว่า”

แค่นั้นก็เพียงพอให้เป็นผู้ใหญ่บ้านได้แล้วสินะ ง่ายดายจริง ๆ

“แล้วย่าเลือกใคร”

“ก็เลือกผู้ใหญ่เปี่ยมไง”

“ผู้ใหญ่เปี่ยมนี่คือพงษ์เทพเหรอ”

“นั่นแหละ เขาเรียกกันว่าผู้ใหญ่เปี่ยม วันเสาร์นี้เขาจะมีฉลองได้ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ มีรำวงด้วย”

ดูเหมือนย่าจะถูกใจไม่น้อยกับการที่ได้ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ และศิวัฒน์ก็ได้แต่นิ่งฟัง จะผู้ใหญ่บ้านคนไหนจะเป็นใครก็เถอะ ไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิต

“ย่าจะไปงานรำวงกับเขาด้วยมั้ยล่ะ”

“เขามาเชิญถึงบ้าน ย่าก็ต้องไปสิ ก็ไปสนุกสนานดูผู้คนเขาบ้าง ศิมาเที่ยวสิลูก ไม่ได้ทำอะไรก็มาดูผู้คนเขาบ้าง มาดูบ้านว่าเป็นยังไง”

แค่กลับไปเลือกตั้ง และโดนผู้คนในหมู่บ้านพูดเรื่องที่ไม่อยากได้ยินก็แย่พอแล้ว ถ้าจะต้องกลับไปเพื่อไปให้ผู้คนในหมู่บ้านพูดเรื่องเดิมใส่หน้าอีกก็คงเป็นสิ่งที่ศิวัฒน์ไม่คิดจะทำ

“ศิ ต้องทำงานไงย่า”

“ย่าก็ลืมไปว่าลูกงานเยอะ”

“..........”

ชีวิตนี้มีแค่ปู่กับย่า ได้ยินแค่นั้นก็พอจะรู้แล้วว่าย่าคงเหงาและน้อยใจ และศิวัฒน์ก็ได้แต่ถอนหายใจยาวและนิ่งเงียบไป

“ปู่ก็อยากให้มานะลูก”

“แล้วถ้าศิกลับไป ย่าจะพูดแบบนั้นกับคนอื่นอีกมั้ย”

“ย่าไม่ได้อยากโม้โอ้อวดใครหรอกว่าหลานย่าดียังไง แต่พอศิเข้าไป พอเห็นหน้าศิก็พากันพูดแต่เรื่องเสีย ๆ หาย ๆ ย่าไม่อยากให้ศิเสียใจ”

“..........”

แค่นั้นเองจริง ๆ
ที่ย่าทำ ที่ย่าพูดโอ้อวดหลานเกินจริงก็เพราะกลัวว่าคนอื่นจะทำให้ศิวัฒน์เสียใจ

“ช่างมันเถอะย่า”

“แล้วศิช่างมันเถอะได้แล้วเหรอลูก”

“..........”

“หลานย่าทั้งเรียนเก่ง ทั้งทำงานดี เงินเดือนก็เยอะกว่าคนอื่น ๆ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าว่าศิอีกแล้วนะลูก”

“แต่ศิก็ยังเป็นลูกอีลำยองขี้เมาอยู่ดีใช่มั้ยล่ะ”

พูดออกไปแบบนั้นและหัวเราะเสียงเบา หัวเราะเยาะตัวเอง คนเราจะชุบตัวอีกกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถลบเลือนอดีตและที่มาของตัวเองได้

“ศิลูก”

“ไม่เป็นไรหรอกย่า ช่างมันเถอะ ถ้าศิกลับได้ก็จะกลับนะ เดี๋ยวศิทำงานก่อนนะย่า เย็น ๆ จะโทรไปหาใหม่”

วางสายแล้วและศิวัฒน์ก็ถอนใจยาว ไม่ใช่ไม่อยากกลับบ้าน แต่ที่ไม่ยอมกลับบ้านบ่อย ๆ เพราะเบื่อสายตาผู้คนในหมู่บ้านที่พยายามจะสอดรู้สอดเห็นอยู่เสมอ

เบื่อสังคมแบบนั้น เบื่อการใช้ชีวิตแบบนั้น ถ้าจะต้องกลับไปเพื่อเจอกับสายตาและคำพูดของคนพวกนั้น ไม่กลับไปซะยังดีกว่า

+++

“เขามีรำวง แล้วก็มีขนมจีนน้ำยาเลี้ยง เอ็งไม่ไปกินข้าวในงานหน่อยล่ะ”
 
“ศิไม่ไปหรอก ข้าวบ้านก็มีกิน”

ตอบสิ่งที่ปู่ถามและศิวัฒน์ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองไป
ย่าไปร่วมงานฉลองผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ เห็นว่ามีรำวงและมีอาหารเลี้ยง และเสียงดังอึกทึกของเครื่องขยายเสียงก็มากพอที่จะทำให้ได้ยินมาถึงบ้านของศิวัฒน์ด้วย

“เดี๋ยวเอ็งเดินไปรับย่าหน่อยนะไอ้ศิ มืด ๆ ค่ำ ๆ เดินกลับมาคนเดียวมันจะลำบาก”

ก็แปลว่าต้องไปเจอผู้คนในหมู่บ้านที่ไม่อยากเจอจริง ๆ สินะ
ถึงไม่อยากเจอใครแต่ก็ต้องไปรับย่าและคงเจอคำพูดและสายตาของคนในหมู่บ้านมองมาและซุบซิบนินทาอีกแน่ ๆ
แค่คิดก็เบื่อหน่ายแล้ว มีงานที่ต้องทำค้างอยู่ ศิวัฒน์มองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์และหยิบเอกสารในมือขึ้นมาพิจารณา ถึงยุ่งแค่ไหน ก็ต้องกลับบ้าน
 
ปู่กับย่ามีแต่จะแก่ลงทุกวัน ถ้าไม่มาดูแลใส่ใจ แล้วใครจะมาดูแล แค่โทรหากันบ่อย ๆ มันไม่มากพอ และศิวัฒน์ก็พยายามทำหน้าที่หลานให้ดีที่สุด ตอบแทนปู่กับย่าที่เลี้ยงมาจนโต

“ไม่คิดจะมาหางานทำแถวบ้านเราบ้างเหรอลูก”

ได้ยินที่ปู่ถามแล้วก็ได้แต่นิ่งเงียบไป

“ที่ย่าไปงานนั้นงานนี้ พยายามพาเอ็งไปเจอผู้คนก็เพราะว่าถ้าวันไหนเขาไม่อยู่ขึ้นมา คนก็ยังรู้จักเอ็งว่าเป็นหลานย่าแพง”

“..........”

“แต่ย่าเอ็งคงไม่รู้ ว่าเอ็งไม่ได้คิดจะกลับมาอยู่บ้านถ้าไม่มีปู่กับย่าแล้ว”

“ศิไม่ได้จะคิดแบบนั้นซะทีเดียวหรอกนะปู่”

“ปู่ไม่ว่าอะไรเอ็งหรอก อยู่ตรงไหนแล้วสบายใจก็อยู่นะ วันไหนถ้าปู่กับย่าไม่อยู่แล้ว เอ็งจะเอายังไงก็เอา ชีวิตเอ็งก็ต้องเป็นคนเลือกเอง”

ศิวัฒน์ได้แต่นิ่งเงียบไปเพราะไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก ปู่รู้ทุกเรื่องทุกอย่าง รู้ทั้งหมดที่ศิวัฒน์คิด

“ปู่เลี้ยงเอ็งมาก็เลี้ยงได้แต่ตัว ชีวิตทั้งหมดมันก็เป็นของเอ็งนะไอ้ศิ สุดแท้แต่จะเลือกเอาเอง”

ปู่ไม่เคยห้ามถ้าจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง และศิวัฒน์ก็ยิ้มออกมาได้บ้างแล้ว

“อย่าลืมไปรับย่าเอ็งด้วยนะ เดี๋ยวปู่จะนอนแล้ว”

ปู่เดินเข้าห้องไปแล้วและศิวัฒน์ก็มองไปที่นาฬิกา อีกสักพักต้องเดินไปรับย่าแต่ตอนนี้ยังต้องทำงาน ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองไปเรื่อย ๆ และเสียงบีบแตรรถที่หน้าบ้านก็ทำให้ขมวดคิ้วมุ่นจนต้องลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างดูว่าใครมาหา

“ปู่เชิด มาเอากับข้าวหน่อย”

คงเป็นใครสักคนในหมู่บ้านที่เอากับข้าวในงานมาให้ และศิวัฒน์ก็ตะโกนตอบกลับไป

“เดี๋ยวลงไป”

เดินลงบันไดบ้านไปเปิดประตูให้คนที่มาเรียกและคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดที่หน้าประตูบ้านก็หยิบถุงกับข้าวถุงใหญ่ส่งให้

“ปู่เชิดนอนแล้วเหรอ”

“นอนแล้ว”

พูดกันทั้งที่เห็นหน้ากันแค่ลาง ๆ และศิวัฒน์ที่รับถุงกับข้าวมาถือไว้ก็ขอบคุณคนที่เอากับข้าวมาให้

“แบ่งเป็นชุดมาให้แล้วนะสามชุด เดี๋ยวจะไปส่งที่บ้านอื่นต่อ”

“อืม ขอบคุณครับ”

“..........”

คนที่เอากับข้าวมาส่งกำลังจะสตาร์ทรถและหันมาพูดกับศิวัฒน์อีกครั้ง

“เออ วัน”

ชื่อที่ไม่ต้องการได้ยิน ชื่อที่ถูกเรียกจากคนที่ไม่เคยรู้จักกันทำให้ศิวัฒน์รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาเมื่อถูกเรียกแบบนั้น

“ย่าแพงบอกว่า ทำคอมได้ใช่หรือเปล่า”

“อือ”

“พรุ่งนี้พอมีเวลามั้ย อยากให้ไปดูคอมให้หน่อย”

พอจะรู้ว่าเป็นใครสักคนในหมู่บ้าน แต่เราไม่ได้รู้จักและไม่ได้สนิทกันจนสามารถพูดคุยหรือขอความช่วยเหลือกันได้ แล้วทำไมถึงได้กล้าพูดเรื่องนี้ออกมา แต่ก็ไม่แปลกหรอก ความเกรงใจสำหรับคนที่นี่คงไม่ใช่เรื่องจำเป็นอยู่แล้ว

“พรุ่งนี้ต้องกลับแล้ว คงไปดูให้ไม่ได้”

ปฏิเสธไปทันทีและคนที่มาส่งกับข้าวก็พยักหน้ารับ

“เออ งั้นก็ไม่เป็นไร ไปแล้วนะ”

ก็แค่นั้น ศิวัฒน์เดินเข้าบ้านและไม่ได้สนใจคนที่มาส่งกับข้าวอีก จะเป็นใครก็ช่างเถอะ คงเป็นคนในหมู่บ้านที่ถูกไหว้วานให้มาส่งกับข้าว ไม่ได้ถามชื่อคนที่มาส่งเพราะไม่ต้องการรู้จัก

อยู่ดี ๆ ก็มาขอให้ช่วยดูคอมพิวเตอร์ให้ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ความเกรงใจคงไม่มีถึงได้กล้าพูดแบบนี้ออกมา ศิวัฒน์ได้แต่ส่ายหน้าและพูดกับตัวเองเสียงเบา

“รู้จักกันหรือก็เปล่า คนแบบนี้ก็มี”

TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-05-2018 22:53:48 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ Kuayyai

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
สนุกมากกกกกกกก
ใครให้ไปดูคอมอ่ะ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
คอมส่วนรวมเปล่าหว่า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ใครอ่ะ ใครเอ่ย  :mew3:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
น้องศิสู้ ๆ

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
ผู้ใหญ่บ้านเปี่ยม จะได้หนุ่ม(หนีไปอยู่)กรุงมาช่วยงานไหมน้าาาา  :mc4:

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.4

“มารับย่าแพงเหรอวัน”

“ครับ”

“ย่าแพงอยู่ตรงโน้น”

ใครสักคนที่ศิวัฒน์ไม่รู้จัก ชี้มือไปที่ย่าที่กำลังนั่งอยู่กับชาวบ้านคนอื่น ๆ ดูเหมือนว่าถึงแม้จะไม่รู้จักใคร แต่ชาวบ้านรู้จักศิวัฒน์กันหมดทุกคน

“พี่เขาชื่อวันเหรอ ไม่เคยเห็นเลย หล่อเนอะ”

“แต่เขาดูเก็ก ๆ ไม่ค่อยพูดยังไงไม่รู้”

“ไม่เป็นไร หยิ่งแต่หล่อ”

ทำไมต้องมาได้ยินอะไรแบบนี้ด้วย ไม่รู้หรือไงว่ามันยิ่งทำให้ทำตัวไม่ถูก ไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น ศิวัฒน์เดินไปหาย่าที่นั่งรวมอยู่กับชาวบ้านคนอื่น ๆ แล้วก็เรียกให้ย่ากลับบ้าน

“ย่าครับ กลับหรือยัง”

และสายตาของชาวบ้านที่นั่งรวมอยู่กับย่าก็หันมามองทันที บางคนยิ้ม บางคนซุบซิบ บางคนเมินเฉยและศิวัฒน์ก็อยากจะรีบ ๆ กลับบ้านไม่อยากจะอยู่ให้นานไปกว่านี้

“นี่ไอ้วันเหรอ  โตขึ้นแล้วหล่อเลยนะย่าแพง เห็นมาตั้งแต่เล็ก ๆ โตเป็นหนุ่มแล้ว”

“ไอ้วันหลานย่าแพงเหรอเนี่ย”

“มารับย่าแพงเหรอจ๊ะ”

“กินอะไรมาหรือยัง มีหนมจีนน้ำยา นั่งก่อน นั่งก่อน เดี๋ยวป้าไปตักหนมจีนมาให้กิน”

ไม่อยากกิน ไม่อยากอยู่นาน อยากปฏิเสธแต่ไม่สามารถขัดได้

“กินซะหน่อยลูก มางานทั้งที เขามีเลี้ยง”

“ใช่ ๆ ขนมจีนอร่อยมาก กินก่อนแล้วค่อยกลับนะวัน”

“น้ำหวาน น้ำส้ม มีอะไร เอามาเผื่อหลานย่าแพงด้วยนะ”

“นั่งเก้าอี้สิวัน”

ไม่ใช่แค่น้ำ ไม่ใช่แค่ขนมจีน แต่ยังรวมถึงเก้าอี้ ที่ใครก็ไม่รู้ที่ศิวัฒน์ไม่รู้จัก รีบสละที่ให้นั่งและถ้าไม่ยอมนั่งก็ดูจะเป็นการปฏิเสธน้ำใจกันเกินไป

แค่มารับย่า ตั้งใจแค่นั้น แล้วทำไมถึงกลายเป็นผู้ร่วมงานฉลองผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ไปได้

“พี่วัน ไม่ไปคล้องพวงมาลัยหน่อยเหรอจ๊ะ”

“อร่อยมั้ย ขนมจีน”

“เอาน้ำส้มหรือน้ำแดงล่ะวัน”

“..........”

การถูกรุมล้อมโดยไม่ทันได้ตั้งตัวนี่มันคืออะไร มองไปที่ย่า อยากจะให้ย่ารีบกลับบ้านแต่ทั้งน้ำทั้งขนมก็ถูกยกมาวางเต็มโต๊ะไปหมด

“กินหน่อยลูก ป้าเขาอุตส่าห์ตักมาให้”

ต้องกินใช่มั้ย ต้องกินทั้งที่ไม่อยากกินใช่มั้ย

“โตขึ้นแล้วมันหล่อจริง ๆ นะเนี่ย”

“วันเรียนอยู่ชั้นอะไรแล้วลูก”

“ผมทำงานแล้วครับ”

“อ้าวเหรอ หน้ายังเด็ก ๆ อยู่เลย แต่ว่าทำงานสบายนะ ไม่ได้มาตากแดดตากลมก็เลยหล่อแบบนี้แหละ”

นี่คือคำชมหรืออะไรกันแน่ ฟังแล้วไม่เข้าใจเลยสักนิด ตักขนมจีนกินไปทีละนิดด้วยความจำใจ และสายตาก็เหลือบมองไปบนเวทีที่มีสาวรำวงมาให้ความสนุกสนานคนในหมู่บ้าน เสียงเพลงดังอึกทึก แสงไฟหลากสี เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และบรรยากาศกำลังสนุกสนาน เพราะชาวบ้านทุกคนที่มาร่วมงานกำลังฟ้อนรำกันอย่างเต็มที่ แต่ศิวัฒน์ไม่สนุกด้วยและอยากกลับบ้านเต็มที
 
“ผู้ใหญ่เขาไปคุยกับศิ เรื่องทำคอมอะไรแล้ว ศิไม่ว่างเหรอพรุ่งนี้”

เงยหน้าขึ้นมามองและก็ขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่รู้ว่าตัวเองไปคุยกับผู้ใหญ่บ้านที่ย่าพูดถึงตอนไหน

“ยังไม่ได้คุยกับใครเลยนะย่า”

“อ้าว ก็ผู้ใหญ่เขาบอกว่าคุยแล้วตอนไปส่งข้าวที่บ้าน”

หมายความว่า...

คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เอากับข้าวไปให้ที่หน้าบ้านก็คือผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งได้ตำแหน่งงั้นเหรอ

“พูดถึงผู้ใหญ่เปี่ยมกันเหรอ นั่นไงมานั่นแล้ว สงสัยไปส่งกับข้าวหมดทุกบ้านแล้ว”

ใครสักคนที่นั่งอยู่ข้างกัน ชี้มือไปที่คนที่เพิ่งจอดมอเตอร์ไซค์เอาไว้และกำลังเดินมาหา

“ไม่ขึ้นไปรำวงกันเหรอป้า กำลังสนุกกันเลย”

“คนแก่นั่งดูอย่างเดียวก็เพลินแล้วผู้ใหญ่”

“ไปสักหน่อยสิ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมรำด้วย”

ไม่ใช่แค่พูด แต่ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ยังชวนป้าที่นั่งข้างกันขึ้นไปรำวงบนเวทีด้วย
 
“ไม่เอา ป้าแก่แล้ว ดูอย่างเดียวก็สนุกแล้ว หนุ่ม ๆ สาว ๆ ไปรำกันเถอะ วันไม่ไปรำกับเขาด้วยล่ะลูก”

ทำไมต้องไปวะ กินขนมจีนอยู่ดี ๆ ทำไมถึงไปมีส่วนเกี่ยวข้องได้

“ไม่เอาครับ ผมจะกลับแล้ว”

รีบปฏิเสธทันทีและผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างศิวัฒน์และส่งยิ้มให้

“อร่อยมั้ย”

“..........”

ควรตอบว่าอะไรกับคนที่มานั่งข้างกัน วางช้อนลงแล้ว และแก้วน้ำพลาสติกที่มีน้ำอัดลมใส่น้ำแข็งอยู่ก็ถูกเลื่อนมาไว้ข้างจานใส่ขนมจีน

“อร่อย”

ตอบไปตามมารยาทและก็เห็นว่าคนที่ลากเก้าอี้มานั่งข้างกันยิ้มกว้างขึ้น

“เอาอีกจานมั้ย เดี๋ยวไปตักให้”

“ไม่เอาแล้ว อิ่มแล้ว”

รีบปฏิเสธทันทีและรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองจากสายตาของคนที่นั่งอยู่ใกล้กัน

“พรุ่งนี้ต้องรีบกลับเลยเหรอ พอมีเวลาสักนิด แวะมาดูคอมให้หน่อยได้มั้ย”

หันไปมองคนที่ขอความช่วยเหลือและนึกได้ทันทีว่าคนที่พูดเรื่องนี้คือคนที่เพิ่งเจอกันที่หน้าบ้าน

“มาดูให้ผู้ใหญ่เขาหน่อยสิลูก เช้า ๆ แวะมาแป๊บเดียว”

ย่าสนับสนุนให้มาดูคอมพิวเตอร์ให้ผู้ใหญ่บ้านอย่างเต็มที่และศิวัฒน์ที่อยากปฏิเสธแทบตายแต่ก็พูดอะไรไม่ออก

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เราขี่มอเตอร์ไซค์ไปรับที่หน้าบ้านก็ได้ มันต้องใช้คอมเอามาใช้ทำบัญชีรายชื่อคนที่จะสมัครเข้ารับการฝึกอบรมของอำเภอ ฝึกอบรมเสร็จก็จะได้เบี้ยเลี้ยงกันทุกคน ถ้ายื่นรายชื่อเร็วก็จะได้เบิกงบให้ทุกคนเร็ว ๆ”

ทำไมต้องมาฟังคำอธิบายอะไรยืดยาวขนาดนี้ด้วยไม่เข้าใจ

“นะ”

“..........”

“อือ”

ยอมพยักหน้ารับ และผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ก็ยิ้มกว้างทันที

“ขอบใจมากวัน งั้นเดี๋ยวไปตักขนมให้กิน”

อยากจะบอกว่าพอได้แล้ว ที่วางอยู่เต็มโต๊ะนี่ก็กินไม่หมดแล้ว แต่ก็ช้ากว่าคนที่ลุกขึ้นเดินไปตักขนมให้

“ผู้ใหญ่เปี่ยมนี่เขารู้จักพูด รู้จักเข้าหาชาวบ้าน มีอะไรก็บอกตลอด มีโครงการอะไรก็เอาเข้ามา ตั้งแต่สมัยยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่เขาก็เป็นแบบนี้อยู่ก่อนแล้ว”

ดูเหมือนจะมีเสียงชื่นชมจากชาวบ้านให้ได้ยินอยู่ตลอด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยากรู้เลยสักนิด

“ย่า”

เรียกให้ย่าที่กำลังนั่งมองเวทีรำวงแต่ย่าก็ไม่ได้ยินและศิวัฒน์ก็ได้แต่ถอนใจยาว

“ย่า จะกลับหรือยัง”

เรียกอีกครั้ง และคราวนี้คนที่ถือถ้วยขนมมาให้ก็พูดกับศิวัฒน์พอให้ได้ยินกันสองคน

“คนแก่ก็แบบนี้แหละ นาน ๆ ทีมีอะไรสนุกสนานในหมู่บ้านก็อยากมาดู ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ปล่อยแกไว้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราพาไปส่งให้ไม่ต้องห่วงหรอก”

ไม่ได้ต้องการรับความช่วยเหลือจากใคร ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งอยู่ข้างกันคือคนที่ศิวัฒน์จำได้ดีว่าสมัยเด็ก ๆ ทั้งหยิ่ง ทั้งชอบหัวเราะเยาะตอนที่ถูกเด็กคนอื่น ๆ แกล้ง จำได้ไม่ลืม แล้วอยู่ดี ๆ จะให้คนแบบนี้พาย่าไปส่งที่บ้าน ก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ

“ไม่ต้องหรอก กลับกันเองได้”

ปฏิเสธออกไปทันที และผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็พยักหน้ารับ

“กินขนมสิ แม่เราทำเอง อร่อยมาก”

ทำไมถึงต้องถูกยัดเยียดให้กินอะไรเต็มไปหมด อยากจะบอกว่าไม่อยากกิน อยากจะปฏิเสธแต่ก็ต้องกินทั้งที่ไม่อยากกิน

“วัน”

เงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกอีกครั้ง ไม่ชอบที่ถูกเรียกแบบนี้ แต่ก็ไม่เคยบอกกับใครว่าเกลียดชื่อนี้ขนาดไหน

“เรา...เปี่ยมนะ จำเราได้หรือเปล่า”

ทำไมจะจำไม่ได้ คนที่เคยยืนหัวเราะเยาะตอนที่โดนแกล้งสมัยเด็ก คนที่ทั้งหยิ่งทั้งหัวสูงกว่าเด็กในรุ่นเดียวกันทุกคน

“ทำไมจะจำไม่ได้”

“จำได้จริงเหรอ นึกว่าจำไม่ได้แล้ว ดีใจนะที่จำได้”

เห็นคนที่ยิ้มกว้างและพูดเรื่องที่ไม่เข้าท่าที่สุด ก็ทำให้ศิวัฒน์ยิ้มออกมาและหัวเราะเสียงเบา จ้องหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมนิ่ง ๆ และพูดสิ่งที่คิดออกมาตรง ๆ
 
“จำได้สิ คนที่แกล้งตอนสมัยเด็ก ๆ จำได้ทุกคน”

TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-05-2018 22:18:11 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
โถลูกศิ โกรธไปตัวเองก็ไม่มีความสุข คนอื่นเขาลืมหมดแล้วมั้ง

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
55555ศิจำได้เเม่นเลย

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2441
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
ศิเปิดใจหน่อยค่ะลูก

ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
น้องวัฒน์สายโหด  :hao6:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
คนที่ไม่เคยโดนแกล้ง ไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บในใจแค่ไหน ยิ่งพวกผู้ใหญ่นะ ฟังแล้วยิ่งเจ็บกว่าอีก  o7

ปอลอ   ผู้ใดเอา + เป็ด ไป รบกวนเอามาคืนด้วยจ้า   :m5:

ออฟไลน์ numberll

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
คนคงไม่รู้หลอกว่ามันฝังใจเด็กขนาดไหน
โดนล้อทั้งแม่โดนเปลี่ยนทั้งชื่อ ขนาดโตยังเรียกกันแต่ชื่อที่ล้อ เหมือนคอยตอกย้ำอยู่เสมอ
จะมีใครรู้ชื่อจิงๆ ศิบ้างไหมน้อ เสียใจแทน #อินมากกก  :o12:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
สงสารศินะเข้าใจศิด้วยสู้ๆนะ

ออฟไลน์ Kuayyai

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
มีแต่ศิสินะ ที่จำฝังใจคนเดียว
แต่ก็นะ ในวัยเด็กแบบนั้นก็เข้าใจ
ขนาดผู้ใหญ่เปี่ยยังจำได้เลยว่าวันโดนแกล้ง บลาๆๆ

ประโยคสุดท้ายทำให้อยากอ่านตอนต่อไปเลย
เปี่ยมจะว่ายังไง..


ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
เราก็เคยโดนแกล้งนะ แต่ๆๆๆเราสู้อ่ะ

รอฟังผู้ใหญ่เปี่ยมสักหน่อย จะว่าเยี่ยงไร

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.5

“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่าให้มาคีย์ข้อมูล”

“แต่แบบนี้มันก็เรียกว่าทำคอมไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เหมือนกัน คีย์รายละเอียดกับแบบที่บอกไปตอนแรกมันคนละอย่าง”

ผู้ใหญ่เปี่ยมไม่ได้พูดอะไรอีก แต่หันมามองหน้าศิวัฒน์ยิ้ม ๆ และกำลังดูข้อมูลของลูกบ้านที่มาลงรายละเอียดเอาไว้สำหรับให้บันทึกเป็นฐานข้อมูล แบบนี้ใครก็คีย์ได้ ไม่จำเป็นต้องให้มาทำหรอก เข้าใจว่าคอมพิวเตอร์มีปัญหา ให้มาดูว่าเสียตรงไหน จะทำอะไรได้บ้าง แต่กลายเป็นต้องมาคีย์รายละเอียดข้อมูลลูกบ้านเข้าโปรแกรมแบบนี้มันหมายความว่ายังไง

“ย่าแพงบอกว่าวันทำคอมเก่ง เราเห็นวันคีย์รายละเอียดเข้าไปเร็วขนาดนี้ เราก็ว่าวันเก่งจริง ๆ อย่างที่ย่าแพงพูด ไม่เสียแรงที่ไปจีบ”

“..........”

หมายความว่ายังไง คำพูดแบบแปลก ๆ นั่นมันคืออะไร

“ว่าไงนะ”

ถามออกไปด้วยความสงสัยและผู้ใหญ่เปี่ยมก็เงยหน้าขึ้นและส่งยิ้มให้

“อะไรเหรอ ไม่มีอะไรนี่”

ยังจะมาถามอีกว่าอะไร คำพูดแปลก ๆ ที่พูดออกมานั่น จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แกล้งทำเหมือนไม่รู้เรื่องได้ยังไง

“ก็ได้ยินอยู่ บอกว่าไม่เสียแรงที่อะไรนะ”

ต้องการความมั่นใจว่าไม่ได้ฟังผิด และผู้ใหญ่เปี่ยมก็คิดตามสิ่งที่ศิวัฒน์พูด

“ก็บอกว่าวันทำคอมเก่งไง”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น”

“อ้าว ไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ใช่แล้วเรื่องไหนล่ะ”

ยังจะยอกย้อนอีก น่าหงุดหงิดใจชะมัด ไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วยแล้ว ศิวัฒน์ขมวดคิ้วมุ่น แสดงท่าทีให้รู้ว่าไม่พอใจ แต่ก็ยังทำงานต่อไป

“อ่อ ที่บอกว่าจีบน่ะเหรอ”

เพิ่งจะนึกได้เหรอ ช้าไปหรือเปล่า

“แค่เรื่องคีย์รายละเอียดแค่นี้ ในหมู่บ้านมีคนเยอะแยะที่ทำได้ เด็กที่ไปเรียนในเมือง ก็เห็นมีอยู่ไม่ใช่เหรอ แค่ผู้ใหญ่เอ่ยปาก คงไม่มีใครไม่ทำให้หรอก”

คีย์รายละเอียดของลูกบ้านที่ถูกส่งให้และก็บอกสิ่งที่ควรจะทำ แบบนั้นน่าจะง่ายกว่าทำไมถึงไม่ทำ ไม่เข้าใจจริง ๆ

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก”

“ทำไมจะไม่ได้”

“จริง ๆ จะทำแบบนั้นก็ทำได้ แต่พวกที่คีย์ได้ มีแต่ผู้หญิงแล้วแต่ละคนก็วัยรุ่นกันทั้งนั้น”

“แล้วไง”

“ก็ไม่แล้วไง มันก็ไม่ดีไง”

แค่นี้เหรอ นี่มันเรื่องงานนะ ทำงานยังจะมีอะไรไม่ดีอีก

“แล้วคิดว่าเราต้องมานั่งคีย์รายละเอียดให้ผู้ใหญ่นี่มันเป็นหน้าที่เราหรือไง”

“แต่มันก็ดีกว่าให้เด็กวัยรุ่นผู้หญิงมาคีย์ให้มั้ย หรือคนทำงานแล้วมาคีย์ก็ได้ แต่ผัวเขาจะคิดยังไง”

ไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก ทำให้จบ ๆ ไปซะก็หมดเรื่องใช่มั้ย พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะคิดกันคนละอย่าง เถียงกันไปก็หาจุดสิ้นสุดไม่ได้

“วัน”

ศิวัฒน์หยุดมือที่กำลังคีย์ข้อมูล และหันมามองหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมและยังขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้าอารมณ์เหมือนกันนะเรา”

“..........”

พูดแบบนั้นแล้วผู้ใหญ่เปี่ยมก็ยิ้มกว้าง แต่คนฟังไม่พอใจสิ่งที่ได้ยินถ้าไม่เห็นแก่ย่า ไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้แน่ ๆ ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกและไม่คิดว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้แต่สุดท้ายก็ต้องมา

“มีอีกมั้ย จะได้รีบคีย์ให้เสร็จ ๆ ไป”

ไม่อยากจะพูดด้วย ไม่อยากเห็นหน้า ไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์อะไรด้วยทั้งนั้น จะรายชื่ออะไรของใครก็แล้วแต่เถอะไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจ ทำให้จบ ๆ แล้วจะได้รีบกลับบ้าน

“เฮ้ย หยุดก่อน หยุดก่อน”

อยู่ดี ๆ ผู้ใหญ่เปี่ยมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปโบกมือเรียกเด็กผู้ชายวัยรุ่นที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมา

“ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวที่ร้านสาวกิ่งให้หน่อยสองถุง เออ วัน เอาเส้นอะไร”

ทำไมเปลี่ยนเรื่องเร็วขนาดนี้ อยู่ดี ๆ ก็ลุกขึ้นไปโบกมือเรียกให้เด็กวัยรุ่นที่ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาไปซื้อก๋วยเตี๋ยวให้ และยังหันมาถามคนที่กำลังคีย์งานอยู่ด้วย

“ไม่เอา”

“ไม่เอาไม่ได้ ต้องเอา”

ทำไมต้องบังคับ ไม่ได้ยินหรือไง
 
“ไม่เอา”

ย้ำคำพูดของตัวเองอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นและผู้ใหญ่เปี่ยมก็เดินมาหยิบเงินค่าก๋วยเตี๋ยวไปส่งให้กับเด็กวัยรุ่นที่จอดมอเตอร์ไซค์รออยู่

“เอาเส้นเล็กกับเส้นหมี่ บอกของผู้ใหญ่เปี่ยม สาวกิ่งเขารู้”

แล้วคนที่สั่งก๋วยเตี๋ยวมาให้กิน ก็เดินกลับมาที่ศาลาที่ศิวัฒน์กำลังคีย์งานที่ได้รับมอบหมายให้ทำ

“ร้อนเนอะ”

พัดลมตั้งโต๊ะขนาดเล็ก ถูกดึงให้ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด และผู้ใหญ่เปี่ยมก็ใช้ทั้งปากกาและของที่หาได้จากแถวนั้นมาทับกระดาษเอาไว้ไม่ให้ปลิว

“ทำตั้งแต่เช้าแล้ว พักกินอะไรก่อนเดี๋ยวค่อยทำต่อ”

อยากจะพักก็พักกันง่าย ๆ แต่ศิวัฒน์ไม่คิดจะพักด้วย

“ไม่พัก”

ปฏิเสธสิ่งที่อีกฝ่ายบอกและผู้ใหญ่เปี่ยมก็เลิกคิ้วขึ้นสูงและมองหน้าของศิวัฒน์ด้วยความไม่เข้าใจ

“ทำไมไม่พักก่อนล่ะ หิวจัด ๆ ไม่ดีนะ เดี๋ยวจะกลายเป็นก่องข้าวน้อยฆ่าผู้ใหญ่บ้านนะ”

บางครั้งก็อยากจะถามว่าเราสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้นึกอยากจะพูดอะไรก็พูดแบบนี้

“จะรีบคีย์ให้เสร็จ จะได้รีบกลับ”

“คำก็กลับ สองคำก็กลับ ถามจริง ๆ เหอะ เกลียดเรามากเลยเหรอวัน”

แล้วผู้ใหญ่เปี่ยมก็มานั่งมองหน้าของคนที่ขมวดคิ้วมุ่นและคีย์รายละเอียดข้อมูลลูกบ้านไม่ยอมหยุดพักและถามสิ่งที่คาใจ
ศิวัฒน์ไม่ได้ตอบ แต่หยุดชะงักมือที่กำลังคีย์ข้อมูลเข้าไปในระบบ และหันมามองหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมตรง ๆ
 
“หน้าที่ของเราตอนนี้คือมาทำคอมให้เสร็จอย่างที่ผู้ใหญ่ไปขอกับย่าเราเอาไว้ ตอนนี้เราก็ทำให้อยู่ และถ้าทำเสร็จแล้ว เราก็จะกลับบ้าน ผู้ใหญ่ไม่ได้มีหน้าที่มาสัมภาษณ์เราและเราก็ไม่จำเป็นต้องตอบอะไรทั้งนั้น”

แบบนี้ก็ชัดเจนแล้ว แสดงว่าไม่ชอบหน้ากันจริง ๆ
 
“วันไม่ชอบเราก็พูดตรง ๆ เถอะ”

“ผู้ใหญ่ก็รู้อยู่แล้วนี่ ยังจะถามทำไม”

แบบนี้คงไม่ดี ทำงานด้วยกันแต่ไม่ถูกใจกันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

“ผู้ใหญ่ มีตะกร้อมั้ย”

ศาลากลางหมู่บ้านที่อยู่หน้าบ้านผู้ใหญ่เปี่ยม ไม่ว่าใครผ่านไปผ่านมาก็แวะทักทายเสมอ และเด็กในหมู่บ้านที่ปั่นจักรยานมาจอดก็ตะโกนถามผู้ใหญ่เปี่ยมเสียงดัง

“ไม่มี รอพรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้วันจันทร์ เข้าไปในเมืองจะแวะซื้อให้ ตอนเย็น ๆ เดี๋ยวจะกลับมารื้อลวดหนามออกด้วย จะได้ตั้งเสาได้”

ดูเหมือนภารกิจผู้ใหญ่บ้านจะเป็นเรื่องจุกจิกมากมาย เพราะตั้งแต่เริ่มทำงานจนถึงตอนนี้ มีคนแวะเวียนเข้ามาทักทายผู้ใหญ่เปี่ยมไม่รู้กี่คนแล้ว

“ผู้ใหญ่ไปในเมืองแล้วอย่าลืมนะ พรุ่งนี้เย็น ๆ เดี๋ยวมาใหม่”

“เออ ไม่ลืมหรอก จดไว้แล้ว”

เด็กที่ขี่จักรยานเข้ามาจอดปั่นจักรยานออกไปแล้ว และผู้ใหญ่เปี่ยมก็เดินกลับมาหาศิวัฒน์ที่กำลังทำงาน

“เออ เราคุยกันถึงตรงไหนแล้วนะ ลืม”

กว่าจะกลับมาต่อเรื่องที่คุยกัน อารมณ์หงุดหงิดของคนที่กำลังคีย์ข้อมูลก็ลดลงแล้วและศิวัฒน์ก็ถอนใจยาว ไม่อยากจะพูดอะไรกับผู้ใหญ่เปี่ยมอีก

“อ้าว ทำไมถอนใจแบบนั้นล่ะ”

ยังจะถามอีก

“ผู้ใหญ่อยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ อยากจะพูดอะไรก็พูดไป เราไม่อยากจะเสียเวลาคุยด้วย จะรีบ ๆ ทำงานให้เสร็จจะได้รีบกลับ”

“ก็เป็นซะแบบนี้ เจ้าอารมณ์แล้วก็ขี้หงุดหงิดด้วย”

ถ้าพูดอีกครั้งเดียว จะไม่ทำงานอีกเด็ดขาด หันไปมองหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมแล้วก็รู้สึกอยากจะโมโหขึ้นมาจริง ๆ แต่ยังไม่ได้ทันได้พูดอะไร เด็กที่ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวให้ก็มาส่งก๋วยเตี๋ยว

“ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหนึ่ง เส้นหมี่หนึ่ง พิเศษ”

ถุงก๋วยเตี๋ยวถูกยื่นส่งให้และผู้ใหญ่เปี่ยมก็เดินไปรับถุงก๋วยเตี๋ยว

“เออ ขอบใจ”

รถมอเตอร์ไซค์แล่นจากไปแล้วและผู้ใหญ่เปี่ยมก็หิ้วถุงก๋วยเตี๋ยวกลับมาที่ศาลาสองถุง

“วัน กินก๋วยเตี๋ยวกัน”

นี่จำไม่ได้จริง ๆ หรือไง บอกย้ำไปแล้วว่าไม่กิน ก็ยังจะยัดเยียดบังคับให้กินอยู่ได้

“ไม่กิน”

ตอบกลับไปแบบที่เคยพูด และผู้ใหญ่เปี่ยมก็เลิกคิ้วขึ้นสูง ชูถุงก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ในมือขึ้นและเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“อ้าว แล้วนี่จะให้ทำยังไง”

“จะทำยังไงก็เรื่องของผู้ใหญ่สิ”

“งั้น ก็กินพร้อมกันเลย วันเอาเส้นเล็กแล้วกัน เส้นหมี่นี่ของเรา”

จะบ้าตาย อยากจะเป็นบ้าตาย ผู้ใหญ่เปี่ยมนี่เป็นคนยังไง จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ทั้งหยิ่งทั้งชอบหัวเราะเยาะใส่ตอนที่โดนเด็กคนอื่นแกล้งและล้อเลียน แล้วผู้ใหญ่เปี่ยมคนที่โตแล้วที่กำลังเทก๋วยเตี๋ยวใส่ชามนี่มันอะไร

“เคยมีคนบอกผู้ใหญ่มั้ย”

“บอกว่าอะไรเหรอ”

“บอกว่าผู้ใหญ่ กวนตีน”

TBC.

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
นังผู้ใหญ่ต้องตอบว่า "เคย" แน่ ๆ  :laugh:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
ผู้ใหญตั้งใจจีบจริงๆใช่ไหม

ออฟไลน์ lune

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-2

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
น่ารักๆๆๆๆ

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
ผู้ใหญ่เปี่ยมไม่ได้กวน แต่เค้าจีบ อิอิอิ -.,-

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกนะผญ.เปี่ยม

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด