► วันเปี่ยมรัก・*:.✿.:*・ by aoikyosuke 【หน้า 12 ตอนที่ 28】up 15/02/2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ► วันเปี่ยมรัก・*:.✿.:*・ by aoikyosuke 【หน้า 12 ตอนที่ 28】up 15/02/2019  (อ่าน 45401 ครั้ง)

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.8

“นี่เราเอง”

เราไหนวะ

“ใคร?”

“ผู้ใหญ่เปี่ยมไง”

แทบอยากจะโยนโทรศัพท์ทิ้งทันที เมื่อรู้ว่าปลายสายที่โทรมาเป็นใคร

“นี่ไปได้เบอร์เรามาจากไหน”

“เราขอจากย่าแพง พอดีเรามีธุระด่วน”

นั่นไง ว่าแล้ว นี่คงไปอ้างเหตุผลร้อยแปดกับย่าเพื่อให้ได้เบอร์โทรมาแน่ ๆ คิดแล้วมันน่าหงุดหงิดใจจริง ๆ
 
“แล้วเกี่ยวอะไรกับเรา ไม่เห็นจำได้ว่าเคยมีเรื่องต้องเกี่ยวข้องกับผู้ใหญ่สักเรื่อง”

“ไม่เกี่ยวได้ยังไงล่ะ วันนี่แหละเกี่ยวเต็ม ๆ เลย”

แม่ง…ถ้าพูดขนาดนี้ก็คงต้องเกี่ยวแล้วล่ะ

“ผู้ใหญ่รีบ ๆ พูดธุระมา เราต้องทำงานอีกหลายอย่าง”

“เราไม่รบกวนเวลานานหรอก คุยธุระแค่แป๊บเดียว”

แค่อารัมภบท ก็ปาเข้าไปหลายนาทีแล้ว น่าเบื่อจริง ๆ

“รีบพูดมาเร็ว ๆ ไม่ต้องโยกโย้ ลีลามากเราจะทำงาน”

ถ้าตัดสายได้ก็คงตัดไปแล้ว แต่ที่ยังจำใจต้องพูดด้วยก็เพราะไม่อยากให้ย่าเสียหน้า

“เรื่องที่หนึ่ง วันหยุดนี้ วันช่วยมาเซ็นรับเงินค่าจ้างของวันด้วยเราทำเบิกให้แล้ว”

“กี่บาท”

“350 บาท”

“เงินแค่นั้น ผู้ใหญ่เซ็นไปเองเลย เราไม่เอา ไม่ว่างกลับไปรับเงินหรอก”

ปฏิเสธแบบไม่สนใจไยดี และผู้ใหญ่เปี่ยมก็พยักหน้ารับสิ่งที่ได้ยิน

“ถึงจะเงินแค่ไม่กี่บาทแต่มันก็เป็นค่าแรงของวันที่ทำงานให้หมู่บ้านยังไงก็ช่วยมาเซ็นรับหน่อยเถอะ”

“น่ารำคาญนะผู้ใหญ่ เราบอกว่าไม่เอาก็คือไม่เอาไง อย่ามาเซ้าซี้ได้มั้ย ถ้าอยากให้มากนักก็ฝากย่าหรือปู่เราไว้ก็ได้ เรื่องลายเซ็นคงไม่ยากเกินไปหรอก ผู้ใหญ่จัดการเองได้ จริงมั้ย”
 
บางทีเราอาจจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องแล้วก็ได้ และเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ปลายสายไม่ได้สนใจไยดีกับจำนวนเงินแค่เล็กน้อย ผู้ใหญ่เปี่ยมก็เลยต้องพูดเรื่องถัดไป

“อีกอย่างก็คือ ตะกร้อที่เราซื้อมาจากในเมือง ไม่ได้เรื่องเลย เด็กเล่นกันไม่กี่วัน พังหมดแล้ว ถ้าเราจะฝากให้วันช่วยเป็นธุระจัดการให้หน่อยได้มั้ย ซื้อจากในร้านอุปกรณ์กีฬาที่ขายของแบบดี ๆ แพง ๆ เลยก็ได้ เราอยากให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเอาไว้เล่นกัน ของราคาไม่กี่บาท แป๊บ ๆ พังหมด วันพอจะช่วยดู ๆ ให้หน่อยได้มั้ย”

ทำไมถึงกลายมาเป็นเรื่องที่ศิวัฒน์ต้องจัดการ ไม่ใช่หน้าที่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำ แต่อยู่ดี ๆ ก็ถูกขอร้องให้ช่วยเหลือในเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองเลยสักนิด

“เราไม่ว่าง”

ปฏิเสธเรื่องที่ถูกขอร้อง โดยไม่ต้องคิดและก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของผู้ใหญ่เปี่ยมที่อยู่ปลายสาย

“งั้นก็...ไม่เป็นไร ขอโทษด้วยที่รบกวน”

“..........”

หรือแบบนี้จะใจร้ายเกินไป ปฏิเสธไปแล้วค่อยรู้สึกผิด และศิวัฒน์ก็ขมวดคิ้วมุ่นและถอนหายใจยาว

“มีงบมั้ยล่ะ”

“เต็มที่เลย เราอยากได้สักประมาณ 3 ลูก เอาไว้เล่นกันทั้งปี แล้วก็อยากได้เน็ตด้วย”

ได้ทีก็เลยขอมากกว่าให้ซื้อตะกร้อให้ และศิวัฒน์ก็ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอให้รู้ว่าหงุดหงิดไม่พอใจทันที

“งั้นเอาตามที่วันเห็นสมควรก็ได้”

ถอยกลับมาตั้งหลักแทบไม่ทัน และคนที่ทำเสียงไม่พอใจใส่ก็ตอบกลับมา

“จะเอาอะไรก็จดรายการมาแล้วกัน จะได้ไปทีเดียว ไม่ต้องใช้คำว่าเกรงใจนะ เพราะขนาดนี้แล้วไม่น่าจะเรียกว่าเกรงใจ”

พูดสิ่งที่คิดอย่างตรงไปตรงมา และก็โดนคนที่อยู่ปลายสายต่อว่าเพราะคำพูดร้าย ๆ ของคนที่ยอมไปซื้ออุปกรณ์กีฬาให้

“วัน ทำไมถึงได้ปากร้ายนักนะ”

“ผู้ใหญ่ ไม่มีสิทธิ์มาว่าเรา ผู้ใหญ่เงียบไปเลย”

ต้องสนิทกันขนาดไหนถึงได้พูดจากันแบบนี้ได้ ทั้งที่ความจริงเราไม่ได้สนิทกันเลย น่าแปลกที่ถึงแม้จะถูกต่อว่าแต่คนฟังก็ไม่ได้นึกโกรธกับคำพูดร้าย ๆ ที่ได้ยิน

“วันนี่นะ”

“ผู้ใหญ่อย่าพูดมากได้มั้ย แค่นี้แล้วกัน จะเอาอะไรก็เขียนรายการแล้วก็ส่งรูปมา เรามีเวลาจะไปซื้อให้ แล้วมีอะไรอีกมั้ย เราจะได้วางสาย”

ดูเหมือนว่าทุกวินาทีที่คุยกัน จะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจจนเหมือนจะทนไม่ไหว ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้โกรธแล้วก็ไม่ชอบหน้ากันขนาดนั้น ถ้าเป็นเพราะเรื่องสมัยเด็กก็ขอโทษแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทำให้พอใจ

“วัน”

“มีอะไร”

“ขอบคุณมากที่วันมาช่วยทำฐานข้อมูลให้ ถ้าไม่ได้วันช่วยเราคงลำบากแย่”

ถึงจะเป็นคำพูดขอบคุณ แต่คนฟังไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลยสักนิด

“ผู้ใหญ่ก็รู้ ว่าเราทำเพราะย่าเราขอร้อง ไม่ได้เต็มใจทำ ไม่ต้องมาขอบคุณเราหรอก มันไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น”

“ถึงจะทำตามหน้าที่ แต่เราก็ขอบคุณที่วันอุตส่าห์ยอมมาทำให้”

ถ้าอยากจะขอบคุณขนาดนั้นก็ตามใจ

“ก็แล้วแต่เลย ตามสบาย แค่นี้ใช่มั้ย เราจะได้วาง”

“เดี๋ยวก่อน วัน”

“มีอะไรอีกล่ะผู้ใหญ่ นี่เรายุ่งอยู่นะ เราก็บอกผู้ใหญ่แล้วไม่ใช่หรือไง”

“ใช่ วันบอกเราแล้ว”

“งั้นก็แค่นี้แหละ”

“งั้นเจอกันวันศุกร์นะ”

ผู้ใหญ่เปี่ยมวางสายไปแล้ว และก็มีข้อความขึ้นมาทันทีที่วางสาย

...วัน นี่เราเองนะ......อันนี้รายการของ...

มีรูปภาพแนบมาด้วยเป็นลิสต์รายการอุปกรณ์กีฬาที่ต้องซื้อและศิวัฒน์ก็อ่านข้อความจนถึงบรรทัดสุดท้าย

...ขอบคุณนะ วันดี...

ไม่ใช่วันเฉลิมแต่เป็นวันดี และศิวัฒน์ก็ขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจข้อความลงท้ายที่ผู้ใหญ่เปี่ยมส่งมา ถ้าเป็นการล้อเลียนกันแบบสมัยเด็ก ก็อาจจะลงท้ายด้วยชื่อที่ไม่ชอบ แต่การลงท้ายด้วยชื่อที่แปลกออกไป ทำให้นึกสงสัยจนต้องพิมพ์ข้อความกลับไปถาม

“เราไม่ได้ชื่อวันดี”

“แล้วทำไมวันที่เราได้เจอกัน สำหรับเรามันเป็น วันดี ๆ ทุกครั้งเลยล่ะ”

คงจะพูดแบบนี้กับคนอื่นไปทั่วสินะ อย่ามาพูดจาแปลก ๆ แบบนี้หน่อยเลย ขนลุกชะมัด

“ลูกบ้านน่าจะได้รู้บ้างนะ ว่าผู้ใหญ่คนใหม่ที่เลือกมาสติไม่ค่อยดี”

“นั่นสิ สงสัยสติคงไม่ค่อยดีจริง ๆ โดนด่าทุกครั้งที่เจอกัน และถึงไม่เจอกันวันก็ยังพิมพ์ข้อความมาด่าเราด้วย เราควรโมโห แต่อ่านแล้วเรายิ้มนี่สิ ไม่รู้ทำไม”

ไม่ใช่แค่ข้อความที่ส่งมา แต่ผู้ใหญ่เปี่ยมยังส่งรูปของตัวเองที่กำลังยิ้มและชูสองนิ้วมาให้ด้วย โดยมีภาพแบ็คกราวด์ข้างหลังเป็นทุ่งนาและพระอาทิตย์กำลังตกดิน

“แม่ง บ้าจริงด้วย”

แค่เห็นรูปของคนที่แสดงสีหน้าท่าทางว่ากำลังร่าเริงมีความสุข ก็ทำให้ไม่พอใจแล้ว รีบถ่ายรูปของตัวเองส่งกลับไปให้ เป็นรูปชูนิ้วกลาง และผู้ใหญ่เปี่ยมก็ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความขำ ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ถูกเกลียดขนาดนี้ แต่นอกจากไม่รู้สึกโกรธแล้วยังอารมณ์ดีอีกด้วย

“ปากร้ายแล้วยังชอบแสดงพฤติกรรมไม่เหมาะสมอีก”

“แล้วไง ถึงผู้ใหญ่ไม่พอใจเราก็ไม่แคร์”

ตอบโต้กันไปมาด้วยข้อความ ส่งสติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนโมโหไป และก็ได้สติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนส่งหัวใจกลับมา วางโทรศัพท์ทิ้งเอาไว้บนโต๊ะและศิวัฒน์ก็ทำหน้ายุ่งด้วยความไม่พอใจ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเป็นฝ่ายบอกว่ายุ่งมากและไม่อยากคุยด้วย แต่ก็เผลอคุยกับผู้ใหญ่เปี่ยมอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

TBC.

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ lune

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-2

ออฟไลน์ หนึ่งธิดา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
ผู้ใหญ่ตีเนียนไปเรื่อยๆ

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
น้องวันดี เจอผู้ใหญ่เปี่ยมใช้จิตวิทยา เผลอตัวโต้ตอบไปตั้งเยอะ
ทีแรกเรานึกว่าต้องเป็นโอฬาร แต่เป็นผู้ใหญ่เปี่ยมก็น่ารักไม่หยอกนะ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
น้องศิติดกับผู้ใหญ่เปี่ยมเต็ม ๆ เลย ช่างไม่รู้ตัว

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
อ้าวน้องวัน(ดี)คนไม่ว่าง ยังมีเวลาส่งสติ้กเกอร์ตามไปด่าอีกตั้งหลายตัวแหน่ะ น่าเอ็นดู๊

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Meen2495

  • is allergic to drama.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-4
ผู้ใหญ่ค่อย ๆ แทรกซึม
เท่อะ
อีกสักยกสองยก รับรองวัน(ดี)...ดิ้นไม่หลุด

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
นี่งานยุ่งนะ ไม่มีเวลาคุย ล่อไปเกือบ ๆ ชั่วโมง  o18

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +175/-9
ทำไมฉันเขินล่ะ เราอย่างนั่นอย่างนี้ ไม่ไหวแล้ววววว
ชอบความตีเนียนของผู้ใหญ่เปี่ยม มันเป็นวิธีจีบทางอ้อมดีๆนี่เอง ตลกความส่งรูปให้กัน ความเผลอของศิด้วย 5555 หลงกลคุยเพลินสินะ

น่ารักมากๆ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
เด็กน้อยดีกัน

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2720
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
คนเียนกลับมาอัพเรื่องนี้แล้วเหรอ !!

ออฟไลน์ rotedump

  • รถดั้มพ์ถังซัมจั๋ง
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ว่าที่คุณนายผู้ใหญ่บ้าน

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.9

“อ้าว วัน มาหาผู้ใหญ่เปี่ยมเหรอ นั่งก่อน รอแป๊บเดียว เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ”

ไม่ได้อยากมา แต่เพราะอุปกรณ์กีฬา ทั้งไม้ตีปิงปอง ลูกตะกร้อแล้วก็ของอีกสองสามอย่างที่อยู่ในถุงที่หิ้วมาด้วยทำให้ต้องมา
คิดว่าจะรอไม่นาน ถ้าผู้ใหญ่เปี่ยมกลับมาช้าก็จะไม่รอ ก็แค่เดินเอาของมาให้จะได้จบ ๆ เรื่องแค่นั้น

“ไม่คิดจะหาลูกหาเมียมาให้แม่ชื่นชมเลยหรือไงก็ไม่รู้ แฟนก็ไม่ยอมมี พูดไปก็เท่านั้นพูดยาก ไม่รู้มันคิดอะไรของมัน”

“หนุ่ม ๆ สาว ๆ สมัยนี้ก็แบบนี้แหละ เราก็ไม่รู้ว่าไปแอบมีแต่ปิดบังไม่บอกพ่อบอกแม่หรือเปล่า”

“หรือมันจะมี อีพวกสาว ๆ ในหมู่บ้านก็มาด้อม ๆ มอง ๆ มาหาเรื่องอ่อยอยู่เรื่อย มันไม่เอาใครสักคน ก็ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีกันแน่แบบนี้”

ไม่ได้อยากฟัง แต่นั่งอยู่ตรงนี้ พยายามทำเป็นหูทวนลมขนาดไหนก็ทำไม่ได้ แม่ของผู้ใหญ่เปี่ยมคุยกับป้าอีกคนที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน การปรับทุกข์กันระหว่างป้า ๆ ที่ศิวัฒน์พยายามเมินเฉยให้มากที่สุดเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย

“วันล่ะ มีแฟนกับเขาหรือยัง หาให้ผู้ใหญ่สักคนสิ เพื่อน ๆ วันมีที่พอจะแนะนำได้บ้างมั้ย”

มันใช่เรื่องหรือไงวะเนี่ย ไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่ก และแม่ของผู้ใหญ่เปี่ยมก็ยังถามสิ่งที่ศิวัฒน์ตอบไม่ได้เข้าไปใหญ่

“เอ่อ คือ...ผมยังไม่คิดเรื่องนี้”

“มันยังไงกัน หนุ่ม ๆ สาว ๆ สมัยนี้ ป้าก็คนโบราณ สมัยก่อนสิบสี่สิบห้าก็ออกเรือนมาอยู่กับพ่อของผู้ใหญ่เปี่ยมแล้ว แต่ดูตอนนี้สิ ผู้ใหญ่เปี่ยมปีนี้ก็สามสิบกว่าแล้ว ไม่เคยพาใครมาให้ป้าดูเลยสักคน แล้ววันจะให้ป้าทำยังไง”

จะทำยังไงก็ทำเถอะครับ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับ แล้วต้องตอบยังไง ไม่อยากอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดใจแบบนี้เลย
 
“เอ่อ เดี๋ยวผมจะกลับแล้ว ฝากของไว้ให้ผู้ใหญ่ด้วยแล้วกันนะครับ”

ไม่อยากรับรู้เรื่องของใครอีกแล้ว ตั้งใจจะกลับแต่ยังไม่ทันลุกจากเก้าอี้ก็เห็นคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาที่ศาลากลางหมู่บ้าน

“คงไม่ต้องฝากแล้วล่ะ มานั่นแล้ว มีอะไรก็คุยกันนะ ป้าจะไปทำกับข้าวแล้ว”

แม่ของผู้ใหญ่เปี่ยมลุกขึ้นเดินเข้าบ้านแล้วและป้าอีกคนก็แยกย้ายไปแล้ว และศิวัฒน์ก็มองคนที่เดินเข้ามาที่ศาลา

“วัน”

ไม่ต้องเรียกแล้วยิ้มหน้าระรื่นขนาดนั้นก็ได้ ไม่ชอบท่าทางดีใจเกินเหตุของผู้ใหญ่เปี่ยมแบบนี้เลย

“ที่สั่งไปซื้อมาให้แล้ว เช็กดูเอาเองแล้วกัน เรากำลังจะกลับพอดี”

เห็นหน้ากันแค่ไม่ถึงสิบวินาทีก็เกินพอแล้ว ไม่อยากอยู่นานไปมากกว่านี้

“เดี๋ยวก่อนสิวัน จะรีบไปไหน เราเพิ่งกลับมาเอง มีเรื่องให้ช่วยหน่อย”

อีกแล้วเหรอวะ ทำไมถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้

“เราไม่ช่วยอะไรทั้งนั้นแหละ ของก็ซื้อให้แล้ว ยังจะเอาอะไรอีก จ่ายเงินมา จ่าย ๆ แล้วก็จบ เราจะได้กลับบ้าน”

ไม่ชอบแบบนี้เลย ไม่ชอบโดนต่อรองแบบนี้ มันทั้งน่าหงุดหงิดและน่ารำคาญใจ

“วันจันทร์เราต้องไปประชุมที่อำเภอ ผมเรายาวมาก จะไปตัดผมที่ร้าน ช่างก็ไม่อยู่เห็นว่าไปเฝ้าเมียที่โรงพยาบาล”

แล้วยังไง...

“แม่เราก็ตาไม่ค่อยดี บอกให้ตัดให้ก็ไม่ยอมตัด กลัวจะตัดผมเราเบี้ยว ผมข้างหน้าเดี๋ยวเราตัดเองก็ได้ ดูผมหน้าเราสิทิ่มตาหมดแล้ว”

แล้วยังไงอีก

“แค่ใช้กรรไกรเล็ม ๆ ผมข้างหลังให้หน่อยได้มั้ย เรามองไม่เห็นจริง ๆ ถ้าเรามองเห็นเราก็คงตัดเองไปแล้ว เอาแค่ว่าไม่น่าเกลียดพอจะช่วยหน่อยได้มั้ยวัน”

ทำไมมันยุ่งวุ่นวายขนาดนี้วะ

“เราไม่ใช่ช่างตัดผมนะผู้ใหญ่”

“เราก็ไม่ใช่เหมือนกัน”

“คนมีเยอะแยะทั้งหมู่บ้าน ผู้ใหญ่ก็ไปให้คนอื่นตัดให้สิ”

“เราไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับหัวของเรา”

“เราก็ไม่ชอบยุ่งกับหัวผู้ใหญ่เหมือนกัน”

“แต่เราให้วันยุ่งกับหัวเราได้ไง”

“..........”

ไม่เถียงด้วย แต่ไม่ทำตาม และศิวัฒน์ก็ลุกขึ้นเดินออกจากศาลากลางหมู่บ้านทันที โดยไม่หันกลับมามองผู้ใหญ่เปี่ยมอีกเลย

“ทำให้โมโหซะแล้วเหรอ แบบนี้ก็แย่สิ”

มองคนที่เดินกลับบ้านไปด้วยท่าทางโมโหกระฟัดกระเฟียดแล้วผู้ใหญ่เปี่ยมก็ถอนใจยาว ทำให้โกรธขนาดนี้คงจะไม่ดี รอให้อีกฝ่ายอารมณ์เย็นลงกว่านี้ก่อน ค่อยตามไปง้อแล้วกัน

+++

“ผู้ใหญ่!”

มองหน้าของคนที่แวะมาหาที่บ้านแล้วก็อยากจะโมโหให้ตาย
ผมหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมดูเว้า ๆ แหว่ง ๆ  พิกล จนทำให้คนมองต้องขมวดคิ้วมุ่น

“ย่าแพงบอกว่า วันนอนเล่นอยู่”

“แล้วผู้ใหญ่ก็เอาหน้าตัวเองในสภาพนี้มาให้ย่าเราเห็นเนี่ยนะ”

“แล้วจะให้เราเอาหน้าสภาพไหนมาล่ะ เราก็มีหน้าอยู่สภาพเดียว”

ผู้ใหญ่เปี่ยมยกมือขึ้นขยี้ผมข้างหน้า และพยายามเสยผมขึ้นไปไม่ให้ปรกลงมาแต่ก็พอดูออกได้ไม่ยากว่าผมไม่เท่ากัน
 
“เราก็แค่ผู้ใหญ่บ้านผมแหว่ง ตลกดีออก ใครเห็นจะได้หัวเราะมีความสุข ปล่อยให้เราป้ำ ๆ เป๋อ ๆ แบบนี้ไปก็ได้ ไม่เป็นไร”

ทำไมรู้สึกผิดขึ้นมา

“เราเอาตังค์ค่าของที่ฝากซื้อมาให้วัน เดี๋ยวจะลืม”

มีธนบัตรสองสามใบส่งมาให้ และศิวัฒน์ก็รับมาถือเอาไว้และมองเลยไปที่เส้นผมด้านหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมที่สั้น ๆ ยาว ๆ ไม่เท่ากัน

“ผู้ใหญ่จะเอาแบบนี้จริง ๆ ใช่มั้ย”

“เราเลือกอะไรได้ด้วยเหรอ”

อย่างน้อยก็ควรเลือกหาคนมาตัดผมให้ไง ไม่ใช่ตัดเองแล้วผมเป็นแบบนี้ มันน่าอาย แล้วยังต้องไปประชุมที่อำเภออีก จะไปในสภาพนี้จริง ๆ หรือไง

“ก็วันไม่ตัดให้ เราก็ต้องตัดเอง”

โดนโยนความผิดให้ซึ่งหน้าและศิวัฒน์ก็อยากจะทึ้งผมตัวเองด้วยความกลุ้มใจ

“โธ่โว้ย มันอะไรกันนักหนาวะ”

ได้แต่บ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดใจและก็โดนต่อว่าทันที

“วัน ทำไมพูดไม่เพราะ”

ขนาดนี้แล้ว ยังต้องให้พูดเพราะอีกเหรอ

“มันก็ปากเราไงวะ จะพูดยังไงมันก็ปากของเรา มันใช่เรื่องของผู้ใหญ่มั้ย”

“ไม่ใช่เรื่องของเราก็จริง แต่ถ้าวันพูดไม่เพราะอีก เราจะฟ้องย่าแพง”

นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว การเอาเรื่องแบบนี้ไปฟ้องย่ามันคือสิ่งที่คนที่โตแล้วและเป็นถึงผู้ใหญ่บ้านสมควรทำหรือไง

“ผู้ใหญ่เปี่ยม!”

“หนูวัน”

“ไม่ได้ชื่อหนูวันโว้ย”

“งั้นก็ วันดี”

“ไม่ได้ชื่อวันดี จะบ้าหรือไง”

“วันสิริ”

“พอกันที เลิกตั้งชื่อให้ได้แล้ว เราไม่ชอบ”

“วัน เปี่ยม สุข”

“..........”

ได้แต่อ้าปากค้าง เพราะชื่อที่ถูกเรียกไปเรื่อย ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด และศิวัฒน์ก็นึกอยากจะทึ้งผมตัวเองด้วยความหงุดหงดใจและอยากจะตะโกนใส่หน้าผู้ใหญ่เปี่ยมให้หยุดตั้งชื่อได้แล้ว

“เรามีกรรไกร แล้วก็มีหวีมาด้วย”

ทั้งกรรไกรและหวีที่ผู้ใหญ่เปี่ยมถือมาด้วย ถูกหยิบขึ้นมาโชว์ให้ดู

“ตัดผมให้เราหน่อย”

ยังมีอะไรสุดได้มากกว่านี้อีกมั้ย รู้สึกเหมือนอยากร้องไห้ รู้สึกว่าตัวเองบ้าบอมาก ไม่รู้ว่ารับกรรไกรกับหวีจากผู้ใหญ่เปี่ยมมาถือตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่ผู้ใหญ่เปี่ยมนั่งลงมองหน้าศิวัฒน์นิ่ง ๆ และบอกให้ตัดผมให้

“ไม่เป็นไร ถ้ามันแหว่งไปมากกว่านี้ เดี๋ยวเราโกนทิ้งทั้งหัวเลยก็ได้ ผมเกรียน ๆ ก็เข้าท่าดี เย็นสบายหัวดีด้วย วันไม่ต้องเกร็ง ค่อย ๆ ตัดไป อย่าให้มันน่าเกลียดแบบตอนนี้ก็พอ”

แล้วจะไปทำอะไรได้ กลายเป็นช่างตัดผมจำเป็นไปแบบไม่รู้ตัว และศิวัฒน์ก็จำใจต้องตัดผมให้ผู้ใหญ่เปี่ยมไปทั้งแบบนั้น ก็เล่นพกทั้งหวีทั้งกรรไกรมาหาถึงบ้าน ถ้ายังไม่ยอมตัดผมให้อีกก็ดูจะใจดำเกินไป

TBC.

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
อยากจะแหมให้ถึงดาวพลูโต

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ลูกล่อลูกชนเพียบ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4910
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ศิ ถามหามีดโกนจากผญ. ซิมีไหม  o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
 หวานจังน้าผู้ใหญ่

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
อีกไม่นานวันต้องตกหลุมที่พ่อผู้ใหญ่ขุดไว้แน่นอน

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ร้ายกาจมากนะผู้ใหญ่ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก สงสัยท่าจะจริง
 :z2: :z2:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
อ่านตอนนี้แล้มอมยิ้มแก้มตุ่ยเลยเรา

โสดรอวัน เปี่ยม สุข เหรอผู้ใหญ่ผมแหว่ง

ออฟไลน์ Patsz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 172
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ร้ายมากพ่อผู้ใหญ่

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +175/-9
ร้ายกาจมากกกกกกกกก

ยอมใจผู้ใหญ่เปี่ยม

ออฟไลน์ Kuayyai

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
แหม ผู้ใหญ่ อยากรู้จังตอนเด็กๆ
ผู้ใหญ่นิสัยแบบไหน
คือที่ฟังจากวันเล่าตอนเด็กกับโตนี่แตกต่างกันมาก
ฮ่าๆๆ

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
วันเปี่ยมรัก.10
“คนในหมู่บ้านมีเป็นร้อย ทำไมถึงต้องเป็นเรา”

“คนในหมู่บ้านมีเป็นร้อย แต่เวลาเราต้องการความช่วยเหลือเรื่องส่วนตัวเราก็ไม่รู้จะไปขอให้ใครช่วย บางทีมันก็พูดไม่ออก”

แบบนี้มันไม่น่าใช่นะ

“ผู้ใหญ่ก็แค่เอ่ยปากบอกไป ว่าช่วยตัดผมให้หน่อย มันยากตรงไหน"

“มันก็ยากตรงเอ่ยปากนี่แหละ”

แปลก...แปลกมาก ทั้งที่เป็นผู้ใหญ่บ้าน มีหน้าที่ดูแลลูกบ้าน แต่เรื่องของตัวเองกลับไม่กล้าขอให้ใครช่วย แบบนี้มันไม่แปลกเกินไปหรือไง

“ผู้ใหญ่นี่ท่าจะเพี้ยนนะ”

“อืม นั่นสิ สงสัยจะเพี้ยนจริง ๆ นั่นแหละ”

ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เอากรรไกร มาให้ตัดผมถึงที่บ้าน ถึงไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากใคร ระหว่างที่ใช้กรรไกรเล็มผมของผู้ใหญ่เปี่ยมให้เท่ากันก็มีโอกาสพูดคุยกันบ้างและศิวัฒน์ก็ได้รู้เรื่องที่ไม่เข้าใจเพิ่มขึ้นอีกหลายเรื่อง

“บางที เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่รู้จะพูดกับคนอื่นยังไง”

“เราก็คนอื่นเหมือนกัน ทำไมผู้ใหญ่ถึงกล้าพูดกับเราล่ะ”

นั่นสิ ทำไมถึงกล้าล่ะ

“ก็วันไม่เหมือนคนอื่น ไม่พอใจหรือไม่ชอบอะไรก็พูดกับเราตรง ๆ คนอื่นเห็นเราเป็นผู้ใหญ่บ้าน แต่วันเห็นเราเป็นอะไรก็ไม่รู้”

“นี่ชมหรือด่า”

“ไม่ได้ชมหรือด่าแค่จะบอกว่า เวลาคุยกับวันเราไม่ต้องเป็นผู้ใหญ่เปี่ยมก็ได้ เราไม่ต้องวางฟอร์ม ไม่ต้องสวมหัวโขน เพราะถึงเราจะพยายามวางฟอร์มใส่วันยังไง วันก็ด่าเราว่ากวนตีนได้ โดยไม่สนใจความรู้สึกของเราเลย”

แบบนั้นเรียกว่าหลอกด่านะ

“หูนี่จะเอาไว้มั้ยผู้ใหญ่ ดูแล้วน่าตัดทิ้งมาก”

โดนพูดใส่แบบนั้น แล้วผู้ใหญ่เปี่ยมก็หัวเราะออกมาด้วยความขำกับสิ่งที่ได้ยิน

“นี่ไง แบบนี้แหละที่เรากำลังบอก รู้มั้ย วันเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่พูดกับเราแบบนี้”

อ่อ สงสัยจะชอบให้ร้ายด้วย แล้วก็ไม่บอก ว่าชอบให้ใช้ความรุนแรง

“ผู้ใหญ่นี่ท่าจะบ้า”

“บางทีเราก็ไม่ได้อยากเป็นผู้ใหญ่บ้านตลอดเวลาหรอกนะ เราก็อยากเป็นเราแบบตอนนี้บ้างแค่นั้น”

ส่ายหน้าให้กับสิ่งที่ผู้ใหญ่เปี่ยมพูด และมองไปที่ผมด้านหน้าที่ดูดีขึ้นบ้าง แล้วศิวัฒน์ก็ใช้มือปัดเศษผมที่อยู่บนใบหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมออก

“หลับตา”

ทำตามที่คนที่ตัดผมให้บอก และผู้ใหญ่เปี่ยมก็จับเอวของศิวัฒน์เอาไว้

“จะจับทำไมเนี่ย”

“ก็วันปัดซะแรง จมูกเราหลุดติดมือไปแล้วมั้ง”

“อย่าพูดมากได้มั้ย บอกให้หลับตาจะลืมตาขึ้นมาทำไม”

โดนเอ็ดอีกครั้ง และต้องยอมอยู่นิ่งให้คนที่อยู่ตรงหน้าปัดเศษผมออกจากใบหน้าให้จนหมด

“เสร็จแล้ว”

เพราะว่าไม่เหลือเศษเส้นผมที่ใบหน้าแล้วถึงลืมตาขึ้นและมองหน้าของคนที่ช่วยตัดผมให้

“ขอบใจมากนะวัน”

พูดคำขอบคุณจากความรู้สึกจริง ๆ และศิวัฒน์ก็เบะหน้าใส่

“ไม่ต้องขอบใจ เพราะเราไม่ได้อยากทำ”

“เป็นแบบนี้ตลอดเลยนะวัน ทำไมถึงเป็นคนขวางโลกนักนะ”

ตัดผมให้แล้ว แต่โดนว่าเป็นคนขวางโลก แบบนี้มันเกินไปหน่อยแล้ว ไม่รู้จะเอาคืนคำพูดแบบนั้นของผู้ใหญ่เปี่ยมยังไง ก็เลยจับผมด้านหน้าของผู้ใหญ่เปี่ยมและยีแรง ๆ จนผมเสียทรง

“วัน ทำไมทำแบบนี้”

“ก็ผู้ใหญ่เป็นคนบอกเองว่าให้เรายุ่งกับหัวของผู้ใหญ่ได้ เราก็ทำแล้วไง”

หมดปัญญาจะเถียงด้วย และผู้ใหญ่เปี่ยมก็ทำได้แค่ส่ายหน้ากับพฤติกรรมไม่ดีที่คนที่อยู่ตรงหน้าทำ

“แม่เรางอนเรามาสองสามวันแล้ว”

“แล้วจะบอกเราทำไม เราไม่อยากรู้”

“งั้นเราไปกินผัดไทกันมั้ย แต่ต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไปนะ ไปกินร้านไกล ๆ”

“มันเกี่ยวกันตรงไหน แม่ผู้ใหญ่งอนกับไปกินผัดไท”

เอ่ยถามด้วยความสงสัย และศิวัฒน์ก็เห็นผู้ใหญ่เปี่ยมทำหน้ายุ่ง และพยายามจะเสยผมให้เข้าที่ตอนที่กำลังอธิบาย

“ก็แม่เราบ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง แล้วเราก็ไม่ยอมทำตาม เขาก็เลยไม่ยอมพูดกับเรา ข้าวก็ไม่ทำให้เรากิน วันเห็นตอนที่เรากลับมามั้ยล่ะ แม่เราเดินหนีเข้าบ้านไปเฉยเลย”

นอกจากตัดผมให้แล้วยังต้องมาฟังเรื่องปัญหาชีวิตครอบครัวของผู้ใหญ่เปี่ยมกับแม่อีกเหรอ มันใช่เรื่องมั้ย

“เราต้องไปซื้อบะหมี่มาต้มกินเอง ตอนไปซื้อที่ร้านค้า เขาก็ทักว่า กับข้าวที่บ้านไม่อร่อยเหรอ เราก็ไม่กล้าพูดว่าแม่เราไม่ทำกับข้าวให้เรากิน”

บางทีเรื่องราวชีวิตของคนเป็นผู้ใหญ่บ้านก็ดูรันทดจนเกินไป
 
“แล้วเรื่องแบบนี้ เราจะกล้าพูดกับใครได้ล่ะวัน”

“ผู้ใหญ่ก็เลยต้องพูดกับเรางั้นเหรอ”

“อือ”

อย่ารับคำง่าย ๆ แบบนั้น อย่าทำหน้าแบบนั้นด้วย นี่ลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่บ้านที่น่าเคารพสำหรับลูกบ้าน

“เรากินบะหมี่ต้มอีกวันไม่ไหวแล้วนะ เอียนมาก จะอ้วก”

ได้ยินสิ่งที่ผู้ใหญ่เปี่ยมบ่นแล้วก็นึกขำจนต้องหัวเราะออกมาและก็โดนมองหน้า

“ไม่มีกับข้าวกิน มันไม่ใช่เรื่องน่าขำนะวัน”

โดนต่อว่าอีกแล้ว ผู้ใหญ่เปี่ยมเป็นคนน่าสงสารมาก ทะเลาะกับแม่และไม่มีข้าวกิน บางทีเรื่องแบบนี้คงไม่กล้าไปพูดกับใครจริง ๆ
 
“ตกลงจะไปกินผัดไทเป็นเพื่อนเรามั้ย”

โดนถามย้ำอีกครั้ง และศิวัฒน์ก็กอดอกและเลิกคิ้วขึ้นสูง กำลังคิดหาคำตอบและผู้ใหญ่เปี่ยมก็ได้แต่นั่งหน้าจ๋อยรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

“แล้วถ้าเราไม่ไปล่ะ”

“ถ้าวันไม่ไป เราก็จะไปขุดเผือกขุดมันกิน ถ้าต้องต้มบะหมี่กินอีกเราคงขาดสารอาหารจนหัวโต”

ได้ฟังคำตอบแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมา

“ผู้ใหญ่ไปง้อแม่ง่ายกว่ามั้ย”

“จะให้ง้อยังไง เขาให้เราหาเมียเข้าบ้าน แล้วเราจะไปหามาจากที่ไหน ไม่ใช่ขุดได้เหมือนเผือกมันนะ”

เรื่องนี้ยิ่งแล้วใหญ่ และศิวัฒน์ก็เงยหน้าขึ้นและระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอ้ย ขำ”

“วัน มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ”

เออ ก็ไม่ได้ตลกหรอกนะ พอจะนึกออกว่าแม่ของผู้ใหญ่เปี่ยมพูดเรื่องนี้ยังไง เพราะตอนที่ไปนั่งรอผู้ใหญ่เปี่ยมที่บ้าน ก็เห็นแม่ของผู้ใหญ่เปี่ยมกำลังนั่งปรับทุกข์กับป้าอีกคนเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

“ผู้ใหญ่ก็หาให้แม่สักคนสิ จะไปยากอะไร”

“วันก็หาให้ย่าแพงบ้างสิ จะไปยากอะไร”

โดนย้อนกลับด้วยคำพูดแบบเดียวกัน และศิวัฒน์ก็หุบปากเงียบทันที

“ไงล่ะ เราเห็นย่าแพงพูดอยู่เหมือนกันว่าวันไม่ยอมหาหลานสะใภ้เข้าบ้านสักที”

เห็นรอยยิ้มและสายตาของผู้ใหญ่เปี่ยมที่มองมาก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดโมโหขึ้นมาทันที

“ไม่ต้องกินแล้วแหละผัดไทอะไรนั่น”

“ไปเถอะนะ ถ้าเราไปกินคนเดียว ก็โดนถามอีกว่าทำไมมาคนเดียว เราขี้เกียจตอบ”

แบบนี้มันไม่น่าใช่เรื่องที่ควรทำ แต่เห็นคนที่ยกมือขึ้นลูบท้องแล้วทำหน้าเศร้าก็อดสงสารไม่ได้

“เออ ก็ได้”

“เย่”

“..........”

บางทีผู้ใหญ่เปี่ยมควรรักษามาดบ้าง ไม่ต้องยกมือขึ้นสองข้างและทำท่าเหมือนได้รับชัยชนะขนาดนั้นก็ได้

“เคยมีคนบอกผู้ใหญ่มั้ย”

“บอกว่า?”

“ก็บอกว่าผู้ใหญ่เหมือนเด็กสามขวบ”

“ไม่มีนะ  คำพูดพวกนี้เราก็เพิ่งจะได้ยินจากปากวันคนแรกนี่แหละ”

นี่ชมหรือด่า อยากจะถาม แต่ก็เท่านั้น ไม่ถามดีกว่า เพราะผู้ใหญ่เปี่ยมลุกขึ้นเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่แล้ว เห็นแก่ความอดอยากของผู้ใหญ่เปี่ยมที่น่าสงสาร จะยอมไปกินผัดไทเป็นเพื่อนก็ได้ ถึงจะไม่ค่อยอยากเจอหน้าผู้คนในหมู่บ้านสักเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าช่วยผู้ใหญ่เปี่ยมที่ทะเลาะกับแม่ให้ได้กินอิ่มหนึ่งมื้อ คงจะได้กุศลแรง

TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-05-2018 20:39:17 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
ผู้ใหญ่เนียนได้โล่ห์

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด