สุนัขรับใช้ - ***ADMIN อย่าเพิ่งลบนะคะ เรากำลังจะต่อค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: สุนัขรับใช้ - ***ADMIN อย่าเพิ่งลบนะคะ เรากำลังจะต่อค่ะ  (อ่าน 59495 ครั้ง)

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +793/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
เก็บกระทู้ไว้  ------โมดุฯ

**********************************************************************

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ
                                                     

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*********************************************************************
เปิดเรื่องใหม่ จะไปรอดไหม ถามใจเธอดู 5555+


สุนัขรับใช้



บทนำ - สุนัขของกรุณ



กรุณได้สุนัขตัวนี้มา เมื่อครั้งที่ติดตามบิดาไปเชียงใหม่ พ่อของกรุณไปคุยเรื่องธุรกิจกับผู้ใหญ่ที่นั่น ส่วนตัวเขาในตอนนั้นมีอายุเพียง 9 ขวบ

หนึ่งหมื่นบาท.....สำหรับกรุณในตอนนั้น รู้สึกว่าราคาของมันช่างแพงเหลือเกิน หากเทียบกับของเล่นที่เขาเคยได้แล้ว มันยังไม่ใช่ของที่แพงที่สุด แต่มันก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง ที่ได้เห็นพ่อนับเงินหมื่นแล้วส่งให้แม่ค้า ต่อหน้าต่อตาเขา

หนึ่งหมื่นบาท.....สำหรับตัวเขาในตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันช่างแสนถูก

ต่ำต้อย ด้อยค่า หน้าโง่ ไร้ประโยชน์
มันเป็นแค่สิ่งระบายอารมณ์ของเขา รองรับความกระหายใคร่อยาก โดยมีสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงมันเพียงแค่สิ่งเดียว

สิ่งนั้นคือบุญคุณ

เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว สำหรับสุนัขอย่างมัน





ร่างของมันถูกจับกดราบไปกับเตียง เด็กหนุ่มเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรุนแรงบ้าคลั่ง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย

ใบหน้าที่แสนดื้อรั้น ดวงตาแข็งกร้าว ไม่ยอมคน ของเด็กหนุ่มคนนั้น มันช่างน่าโมโหและท้าทายให้เอาชนะเสียจริง

กรุณนึกถึงเด็กหนุ่มหน้าหวานปนดื้อที่เขาได้พบเจอในวันนี้ รุ่นน้องคณะเดียวกันกับเขาที่มีชื่อไพเราะว่ากวิน

กวินกับกรุณ ช่างเหมาะสมกันดีชะมัด

ถ้าหากได้ครอบครองเจ้าเด็กปากดีนั่น เขาจะกำราบให้กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ที่คอยมาคลอเคลียอยู่แทบเท้า

หน้ารั้น ๆ แบบนั้น ถ้าถูกทำให้คราง จะมีสีหน้าแบบไหนกันนะ เพียงแค่จินตนาการถึง อารมณ์ของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

“ซี๊ดดดดดดดดด”

หากเป็นคู่นอนคนอื่น เขาคงฟุ่บตัวลงสู่แผ่นหลัง ทิ้งตัวเองให้คลายความเหนื่อยบนผิวเนื้อเนียนนุ่มที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เคล้าคลอสักพักพอเป็นพิธี ก่อนจะพลิกตัวไปยังที่ว่างข้าง ๆ หลับเป็นตายบนเตียงนุ่ม ๆ แล้วค่อยแยกย้ายทางใครทางมันในตอนเช้า

แต่ไม่ใช่กับสุนัขรับใช้

กรุณเหวี่ยงร่างมันออกอย่างไม่ใยดีหลังเสร็จกิจ หมาอย่างมันไม่ได้รับอนุญาตให้นอนร่วมเตียงกับเขา สิ่งที่มันต้องทำคือรีบแต่งตัวแล้วออกไปให้พ้นหูพ้นตา ท่าทีเงอะงะโง่เง่า มันทำให้เขาหงุดหงิด และเขาเบื่อที่จะดุด่ามันด้วยถ้อยคำรุนแรงหยาบคาย

“เดี๋ยวก่อนก้าน.....”

“อ่า.....ครับนาย”

“เจ็บหรือเปล่า”

“ไม่ครับ ไม่เจ็บแล้ว”

“ดี......ของน้ำเย็น ๆ ให้กูแก้วนึง.....ล้างมือให้สะอาดด้วยล่ะ”

“ครับ”

ระหว่างเขากับกวิน มันเป็นรักแรกพบหรือเปล่า

เขาเรียนอยู่ปีสอง และได้รับหน้าที่ให้เป็นพี่ว้าก ด้วยเหตุผลที่ว่าลุคของเขามันดูเหี้ย ๆ ดี

และกวินคือเด็กปีหนึ่งที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่หวั่นเกรง

ถ้ามันคือความรัก เขาจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ดี คนที่ไม่เคยมีความรักให้ใคร นอกเสียจากตัวเองอย่างเขา จะหัดรักคนจากไหนกันเล่า

คนที่โตมากับครอบครัวที่ประกอบธุรกิจสีเทา สูญเสียพ่อตอนอายุสิบห้า และมีแม่ที่ร่านนอนกับใครต่อใครไปทั่ว ก่อนจะจบลงด้วยการหาพ่อใหม่ให้เขา โดยเลือกเอาผู้ชายที่เลวและชั่ว ปลิ้นปล้อนเจ้าเล่ห์มาเป็นสามี คนที่ชั่วช้ากว่าพ่อของเขา อย่างน้อยพ่อบังเกิดเกล้าของกรุณก็ยังมีความเป็นนักเลง และสอนให้เขารู้จักรักพวกพ้อง อย่างน้อยพ่อก็รักเขา แต่รักของพ่อก็จบลง เมื่อความตายมาพรากดวงวิญญาณของพ่อไป

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว....คนอย่างเขาจะรักใครเป็นได้อย่างไร

“น้ำครับ”

“มานั่งตรงนี้ก่อนสิ”

กรุณตบที่ว่างข้างตัวเขา ไอ้ก้านมองเจ้านายของมันด้วยสายตาใสซื่อปนโง่ จนกรุณต้องกระชากแขนมันให้ลงมานั่งด้วยตัวเอง

“เรียนเป็นยังไงบ้าง”

“ก็......ไม่ค่อยดีครับ”

“หืม?”

“ผมหัวไม่ดีน่ะครับ”

“เกรดเฉลี่ยไม่ต่ำกว่าสองจุดห้าใช่ไหม”

“สองจุดเจ็ดครับ”

“ก็ยังดี....ตั้งใจเรียน อย่าให้เกินสี่ปี จบแล้วจะได้มาช่วยกูทำงาน”

“ครับ”

มันดูประหม่า เพราะท่าทีที่แปลกไปของเขา กรุณเพ่งมองมันอย่างพินิจ ไอ้ก้านช่างแตกต่างกับกวินราวฟ้ากับเหว กวินมีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวมีเลือดฝาด ไม่ได้ดูสวยแบบพวกกะเทย แต่ก็จัดว่าเป็นเด็กผู้ชายที่มีรูปร่างงดงาม ส่วนไอ้ก้านนั้นตัวเตี้ย หน้าตาประหลาด ตาตี่เล็กดูคล้ายกับสุนัขพันธุ์บลูเทอเรีย สามอย่างในตัวมันที่ทำให้เขาพอใจมีเพียง ความเงียบ ความถึกทน กับเนื้อหนังอวบแน่นเต็มไม้เต็มมือ

“ถอดเสื้อออกสิ”

“อ่า....ครับ”

“ลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวช้า ๆ”

มันทำตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่าย เนื้อตัวของมันดูสะอาดสะอ้านหมดจรด ผิวพรรณดีเนื่องจากสัตว์เลี้ยงไม่ต้องทำงานหนักเหมือนกับคนรับใช้คนอื่น ผิวของมันขาว ทำให้มองเห็นรอยแดงเป็นจ้ำที่เขาฝากไว้ แขนอวบของมันมองเห็นเป็นรอยนิ้วที่เขาบีบขย้ำ หน้าอกเต็มไปด้วยรอยฟัน และแก้มก้นของมันที่แดงเป็นรอยมือ

ฝีมือของเขาทั้งนั้น

และเขาจะไม่มีวันทำกับกวินเช่นนั้นเป็นอันขาด

ต่อจากนี้เขาจะลองอ่อนโยนกับมันดู ถ้าหากอ่อนโยนกับสัตว์เลี้ยงได้ กับคนที่เขาตกหลุมรักอย่างกวิน เขาต้องทำได้ดีกว่านี้แน่ ๆ

“มานั่งตรงนี้.....แค่นั่งเฉย ๆ”

“ครับ”

กรุณจ้องมองริมฝีปากของมันที่บวมช้ำ อันเกิดจากการบดจูบและขบกัดอย่างมันเขี้ยว ปลายนิ้วของเขาสัมผัสบาดแผลของมันอย่างแผ่วเบา ดวงตาหวาดหวั่นของมันค่อย ๆ หลับลงอย่างเคลิบเคลิ้ม ลมหายใจของมันถี่กระชั้น

ปลายนิ้วของกรุณลากผ่านลำคอของมันช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่กลางอกที่มีรอยกล้ามเนื้อจาง ๆ ของมันที่กระเพื่อมตามจังหวะหายใจ เขาสัมผัสหัวนมของมันอย่างแผ่วเบา อ้อยอิ่ง เขี่ยวนอยู่อย่างนั้นจนแข็งเป็นไต ดวงตาคมดุจับจ้องมันไม่วางตา เขาพึงพอใจที่ได้เห็นมันมีอารมณ์ร่วมยิ่งกว่าทุกครั้ง

“มึงรักกูไหม”

เขาถามมันด้วยน้ำเสียงเปี่ยมอำนาจอย่างผู้เป็นนาย

“เจ้านายคือผู้มีพระคุณครับ”

“ตอบกูให้ตรงคำถามไอ้ก้าน”

“ผมไม่บังอาจรู้สึกอย่างนั้นครับ อย่างเดียวที่ผมมีคือความจงรักภักดี”

“ดี.......ดีแล้ว จำไว้นะก้าน นอกจากพ่อของกู ก็มีแค่กูเท่านั้นที่เป็นเจ้าของชีวิตมึง เพราะกูต้องการมึง พ่อกูถึงได้ซื้อมึงมา ได้เรียนหนังสือ ได้มีที่ซุกหัวนอน ได้มีอาหารกินครบสามมื้อ เพราะฉะนั้นมึงต้องรักกู....อย่างหมาที่รักเจ้าของ อย่าคิดอะไรที่มันเกินฐานะของมึง เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ”

มันตอบรับอย่างหนักแน่น

กรุณยิ้มกว้างอย่างพอใจ เขาโน้มตัวลงจูบมันอย่างอ่อนโยนกว่าครั้งไหน ๆ





รสจูบของผู้เป็นนายในครานี้...หอมหวานซ่านลิ้นเกินกว่าครั้งไหน ๆ

ความอ่อนโยนที่นายมอบให้ ทำให้ไอ้ก้านรู้สึกว่าตัวมันเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อ

สัมผัสเร่าร้อนดั่งเปลวไฟแทบทำให้มันหลอมละลาย



.......คืนนี้กูอนุญาตให้มึงนอนร่วมเตียงกับกูได้.......

.......กูให้มึงนอน...เฉพาะเวลาที่กูสั่งให้นอน....เข้าใจใช่ไหม........

.......ถ้ากูไม่เอ่ยปาก มึงก็ทำอย่างที่มึงเคยทำ อย่าให้กูดีด้วยแล้วทำให้มึงลืมตัว.......




เสียงนุ่มนวลของนาย ช่างฟังไพเราะจับใจหมาอย่างมันเหลือเกิน



.......อา....กวิน.....กวินจ๋า......เด็กดี....

.......ชอบไหมครับ ที่รักของพี่......




แม้ว่านายจะไม่ได้พูดกับมันก็ตามที



To be con



เป็นเรื่องสั้นๆที่อาจจะยาว เลยขอลงห้องนิยายปกติก่อน เอาแน่เอานอนไม่ได้ 55555+

******************************************************************
Edit 26.12.2020
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-12-2020 23:13:39 โดย mutyamania »

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #1 เมื่อ03-09-2017 08:53:17 »

กรุณทำกับก้านเหมือนไม่ใช่คนเลยอ่ะ ตอนที่อ่านจบบทคิดอยู่ทำไมดาร์คจัง พอเห็นชื่อคนแต่งเท่านั้นแหละ โอเค เก็ทเลยค่ะ ติดตามนะคะ จมีวันที่หมาเป็นอิสระมั้ย? ถ้าไม่ชีวิตก้านคงน่าสงสารมากเลย

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3651
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #2 เมื่อ03-09-2017 09:46:18 »

จิ้มๆๆๆๆ

ตามอ่านจ้า

ออฟไลน์ lovenine

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #3 เมื่อ03-09-2017 09:59:12 »

ติดตาม ๆ รอๆ

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #4 เมื่อ03-09-2017 11:31:03 »

ชอบแนวนี้ :o8: :o8: :o8:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #5 เมื่อ03-09-2017 12:11:30 »

ชักจะสงสารก้าน

ออฟไลน์ shoky_9

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 530
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #6 เมื่อ03-09-2017 14:03:46 »

เรื่องใหม่มาแล้ว ตามค่ะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: สุนัขรับใช้ - บทแรก (2/9/60)
«ตอบ #7 เมื่อ03-09-2017 14:33:11 »

ติดตามค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +793/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #8 เมื่อ06-09-2017 23:59:39 »

บทที่ 1 ไอ้หมาก้าน



ภาพในความฝันของกรุณเกี่ยวกับมัน มักปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งคราว

เด็กผู้ชายมอมแมมหน้าตาซื่อบื้อ รูปร่างผอมเล็ก แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีเนื้อแก้มอิ่มเอิบเป็นจุดเด่น ยืนอยู่กับหญิงชราแต่งตัวซอมซ่อ

และที่คอของเจ้าลูกหมาตัวนั้นแขวนป้ายราคา

บางครั้งกรุณก็หวนคำนึงถึงคำพูดของผู้เป็นแม่ ที่ยังคงฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของเขา



“กรุณ.....ลูกกับมัน จะนอนห้องเดียวกันไม่ได้แล้วนะ”

“กรุณ.....ลูกกับมันอยู่คนละชนชั้น ต่อไปนี้จะทำตัวสนิทกันเหมือนเด็ก ๆ ไม่ได้แล้ว คุณอาชัชเองก็ไม่ชอบใจเอามาก ๆ ที่ลูกไปเกลือกกลั้วกับไอ้เด็กนั่น”

“แม่กับคุณพ่อ.....เอ่อ.....คุณอา เราคุยกันแล้ว ว่าเราจะให้มันได้เรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย แต่ต้องไม่ใช่ที่เดียวกับลูก กรุณ....ลูกต้องเริ่มเข้าสังคมได้แล้วนะจ๊ะ เด็กคนนั้นไม่จำเป็นต้องได้เรียนโรงเรียนดีดี แค่ได้เรียนแล้วก็มีที่ซุกหัวนอนก็พอแล้ว”




ผู้หญิงชั่ว.....ชั่วแล้วก็โง่ คนที่น่าจะตายไปเสียควรจะเป็นหล่อน ไม่ใช่พ่อ!!!!!

กรุณตื่นจากความฝัน และมันก็ยังนอนหลับอยู่ข้างตัวเขา

มึงก็อีกตัว....ไอ้ก้าน....ไอ้หมาหน้าโง่ จะทนอยู่แบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน







“อ่ะวิน.....มอคค่า หวานน้อย”

“โอ้....ขอบคุณครับ....เลี้ยงผมอีกแล้วเหรอ เกรงใจพี่จัง”

“พี่ก็อยากเลี้ยงไถ่โทษ ที่ตอนรับน้องว้ากใส่เราแรงไปหน่อย เราเองก็ชอบกินกาแฟไม่ใช่หรือไง”

“จบรับน้องไปเป็นเดือนละพี่ ผมอ่ะ....ไม่โกรธอะไรพี่แล้ว ผมเข้าใจว่ามันเป็นหน้าที่พี่ว้าก ตอนนั้นผมแม่งก็หัวร้อนกับพวกพี่เกินไปด้วยแหละ พี่เล่นซื้อกาแฟให้ผมกินแทบทุกวัน นี่ก็แก้วที่ยี่สิบเจ็ดละ เปลืองเงินพี่เปล่า ๆ น่า”

“นับด้วยเหรอ”

“นับสิจ๊ะ.....แก้วละร้อยแปดสิบ คูณยี่สิบเจ็ด....สี่พันแปดร้อยหกสิบ”

“เป็นคนใส่ใจเหมือนกันนะเรา....แต่ช่วงนี้ซื้อสองแก้วมันลดไง ก็เราแก้วนึง...พี่แก้วนึง”

“มันก็ยังแพงอยู่ดีอ่ะ.....รวยอ่อเรา????”

“ก็รวยพอจะเลี้ยงกาแฟเราได้.....ตลอดปี”

“น่ะ....มันก็เป็นซะอย่างนี้....ผมก็ไปต่อไม่ถูกเลย”

“อย่าคิดมากน่า เลี้ยงเพื่อนทีพี่หมดเยอะกว่านี้อีก”

“แหม่....เชื่อแล้วว่ารวยจริง....งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะพี่...ไม่ดิ รวยงี้ต้องเรียกป๋าละม้าง วันหลังผมเลี้ยงคืนมั่ง แต่เป็นกาแฟกดนะ งบน้อย”

กรุณตีสนิทกวินได้แล้ว นับตั้งแต่กินเหล้ากันนอกรอบหลังรับน้อง ได้เปิดใจคุยกัน ท่ามกลางหมู่เพื่อนของทั้งสองรุ่น บรรยากาศเฮฮาในยามค่ำคืนเป็นใจให้รุ่นพี่กับรุ่นน้องสนิทแน่นแฟ้นกันมากขึ้น

แต่เขาไม่ได้ต้องการมิตรภาพ

กรุณต้องการกวิน

เรือนกายบอบบางแต่ไม่อ่อนแอ ใบหน้าดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นตาทรงทันสมัย ผิวขาวเนียนน่าสัมผัส กลิ่นหอมหวานบางเบาที่โชยออกมาจากอีกฝ่าย มันทำให้กรุณรุ่มหลง แม้แต่ท่าทางตอนที่ดื่มกาแฟระหว่างอ่านหนังสือก็ช่างน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียทุกอิริยาบถ

“เรื่องเรียนถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามพวกพี่ได้นะ....ยังไงพวกเราพี่น้องกัน มีอะไรก็คุยกันได้ทุกเรื่อง ไว้เจอกันไอ้ตูด”

“เจอกันครับพี่....ขอบคุณอีกครั้งสำหรับกาแฟ....บายครับ”

กรุณเลือกใช้คำว่า “พวกเรา” ที่ไม่ได้หมายถึงแค่ตัวเขา แต่หมายรวมถึงรุ่นพี่ในเซคทุกคน เพราะว่าเขานั้นยังไม่อยากจู่โจมอีกฝ่ายมากเกินไปในตอนนี้

กรุณกำลังสนุกกับเกมส์เดี๋ยวจับ....เดี๋ยวปล่อย

แต่อีกไม่นาน....เขาจะเริ่มทำการ 'จับ' อย่างจริงจัง







“ดูดแรงกว่านี้หน่อยสิ”

ต่อหน้ากวิน...เขาก็เป็นแบบหนึ่ง แต่พออยู่กับสุนัขรับใช้.....เขาก็เปลี่ยนเป็นอีกแบบหนึ่ง

ต่อหน้ากวิน เขาเป็นรุ่นพี่ที่ปากร้าย ดุดัน ดิบเถื่อน แต่ทว่าใจดี มันไม่ใช่ตัวเขาทั้งหมด แต่มันคือการแสดงไปตามแผนการณ์ที่วางไว้ เขาไม่ได้เสแสร้งเป็นคนอื่น แค่เลือกปิดอีกด้านที่เลวร้ายของตัวเองก็เท่านั้น 

ขณะที่ตัวตนที่แท้จริงของเขา ก็คือตอนที่อยู่กับไอ้หมาหน้าโง่ เขาคนนี้ร้ายแสนร้าย ปากร้าย ใจร้าย เอาแต่ใจ ไม่สนใจความรู้สึกของใคร

กรุณไม่รีบ...เขาไม่รีบร้อนที่จะครอบครองกวินในเวลานี้ อย่างไรเสีย เขากับเด็กหนุ่มก็ยังมีโอกาสได้เจอกันอีกหลายครั้ง นอกเหนือจากในมหาวิทยาลัย พวกเขายังได้เจอกันบ้างตามงานสังคม เพราะครอบครัวของกวินก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา

อีกอย่าง เขายังมีที่ปลดปล่อย

ช่วงนี้เขาต้องทำตัวเป็นเด็กดี คงเที่ยวไปนอนกับใครต่อใครแบบแต่ก่อนเห็นจะไม่ได้

“อา......กวิน........พี่.....ซี๊ดดดดดดดด.....เด็กดี”

มันคงสงสัย ว่าใครคือกวิน

คนที่เขาครางชื่อทุกครั้ง ที่ปลดปล่อยความใคร่อยากบนตัวมัน

แต่หน้าที่ของสุนัขรับใช้ คือการทำตามความต้องการของนายโดยไม่มีสิทธิ์ปริปาก

มันรู้หน้าที่ดี

ระหว่างนาย กับ หมารับใช้ ไม่อาจหวนกลับไปสู่วันวานได้อีกต่อไปแล้ว





“ถ้าก้านอยากตัวโตแบบพี่....ก้านต้องกินเยอะๆ นะ ก้านกินผักด้วย กินให้พี่ทีนะ”

“ครับ”

“เดี๋ยวตอนบ่ายพี่จะสอนก้านว่ายน้ำ รับรองว่าคราวนี้ไม่จมแน่ๆ จะให้พวกคนใช้อยู่ดูด้วย ปลอดภัยแน่”

“ขอบคุณครับนาย”

“เรียกพี่สิก้าน ก้านเป็นน้องพี่นะ”

“นายแม่ไม่อนุญาตครับนาย”

“แต่พี่สั่งไง....เรียกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นก็ไม่ต้องมาเล่นกัน”

“...........ค.....ครับ.....พี่รุณ”

“ดีมาก”




สองมือของกรุณจิกขยำหัวของมันแรงขึ้นตามไฟปรารถนาที่ลุกโชติ กดหัวของเจ้าหมาต่ำต้อยลงไปให้แนบชิดเสียยิ่งกว่าเดิม เขาไม่สนใจเสียงสำลักกับท่าทีแข็งขืน ยิ่งมันฝืนเกร็ง เขากลับยิ่งใช้กำลังบังคับ ริมฝีปากของมันแทบจะแนบสนิทกับส่วนโคน ขณะที่ส่วนปลายของอาวุธนั้นแทงกระทุ้งลงไปในลำคอของมัน

ชายหนุ่มเขย่าหัวมันแรงขึ้น ถี่กระชั้นมากขึ้น และเมื่อเสร็จสมอารมณ์หมาย เขาก็กระชากหัวของมันออกจากแกนกาย เหวี่ยงมันลงไปนอนหงาย ตาแดงก่ำ ไอโขลกอย่างน่าเวทนา กรุณเอื้อมมือไปข้างหน้าหมายจะปลอบ แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจและชักมือกลับ

“อย่าคายน้ำกู แดกให้หมด กลืนลงไปซะ แล้วมาเลียทำความสะอาดที่เหลือด้วย”

“ครับนาย”

ชีวิตของไอ้ก้านก็เท่านี้แหละ ที่ระบายความใคร่ ถังเก็บน้ำเชื้อของผู้เป็นนาย ชื่อเล่นที่กรุณตั้งให้ขำ ๆ อีกชื่อหนึ่ง นอกเหนือไปจากชื่อ “ไอ้หมาก้าน”

ครั้งหนึ่งหมาตัวนี้เคยแว้งกัด ในระหว่างการฝึก มันกัดเขาจนเป็นแผล กัดตามสัญชาติญาณ และผลที่ได้คือถูกลงโทษให้ไปนอนหนาวตรงระเบียงคอนโด โดยที่ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น หนาวสั่นแต่ก็อ่อนล้าจนเผลอหลับ พอสักตีสองกรุณก็อุ้มมันกลับมานอนกอดที่เตียง

หลังจากนั้นมันก็เป็นไข้ อาการหนักไปเป็นอาทิตย์ เขารู้สึกผิด และไม่ลงโทษมันด้วยวิธีนี้อีก แค่ตบหน้ามันแรง ๆ ก็เพียงพอแล้ว สำหรับการฝึกมันให้เชื่อง

เขาใจร้าย ใจร้ายกับมันมาก เขารู้ตัวดี

ทุกครั้งที่ทุกข์ใจ เขาก็จะมาระบายออกกับมันเสียทุกครั้ง

ต่อจากนี้จะเป็นแบบนี้ไม่ได้แล้วนะกรุณ

กรุณเอ๋ย......มึงตกหลุมรักคนแล้ว.....เริ่มรู้จัก.....เริ่มเรียนรู้คำว่ารัก มึงควรทำดีกับหมาของมึงบ้างนะ

ชายหนุ่มพร่ำบอกกลับตัวเอง เขาเหมือนจะทำได้ แต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จ ความใคร่อยากเอาชนะเขาได้เสมอ

เนื้อตัวของมัน....น่าทำรุนแรงด้วยจะตายไป หน้าโง่ ๆ ของมัน เห็นแล้วคันมือคันไม้ อยากจะตบลงไปหลาย ๆ ฉาดให้แดงเป็นรอยมือ

บางครั้งเขาก็ขนลุก กับอารมณ์ที่ตัดสลับกันไปมาของตัวเอง ประเดี๋ยวเป็นบ้า ประเดี๋ยวสงบนิ่ง

“เจ็บไหมก้าน”

“ไม่ครับ”

“จริงเหรอ.....ตามึงแดงมากเลยนะก้าน อย่าโกหกกู”

“ผมทนได้ครับ......ผมไม่เป็นอะไรเลย ขอแค่นายสบายใจ ผมก็ดีใจแล้วครับ”

“ไอ้หมาโง่......กูมีมึงแค่คนเดียวนะ อย่าทิ้งกูไปไหนนะเข้าใจไหม”

“ผมไม่ทิ้งนายหรอกครับ ก้านจะอยู่ จนกว่านายจะไม่ต้องการ นายไล่เมื่อไล่ ก้านค่อยไปครับ”

“คืนนี้กูให้นอนด้วย แต่เดี๋ยวเราไปอาบน้ำกันก่อน”

อีกไม่นานหรอกก้านเอ๋ย.....กูจะคืนอิสรภาพให้แก่มึง

หากกูรักใครเป็นแล้ว.....กูจะดีกับเขา

จะเลิกนิสัยเจ้าอารมณ์ เจ้าคิดเจ้าแค้น

จะให้กวินมาเห็นเขาในมุมนี้ไม่ได้เป็นอันขาด





เจ้าหมาน้อย......มึงช่วยนายของมึงอีกหน่อยได้ไหม

อยู่เป็นที่ระบายให้คนเหี้ยๆ อย่างกู

ความโกรธ เกลียด ผิดหวัง ช่วยแบกรับแทนกูสักหน่อยได้ไหมเล่า

กูอ่อนแอเหลือเกิน......กูต้องการมึง......เพราะเมื่ออยู่กับมึง กูไม่ใช่คนอ่อนแอคนนั้น

กรุณคว้าตัวมันมากอดแน่น

“ก้าน.......เย็นวันพรุ่งนี้กูพามึงไปกินข้าวนะ ไปหาร้านเงียบ ๆ กินของอร่อยกัน ดีมั้ย”

“ตามใจนายครับ”

“กูจะพยายามนะก้าน จะอ่อนโยนกับมึง จะไม่รุนแรงแบบวันนี้อีก มึงก็เห็นว่ากูเพลาลงไปเยอะแล้ว”

“.......”

“กูมีความรักน่ะก้าน กูอยากเลิกเป็นแบบนี้ ไม่อยากทำแบบนี้กับเขา ไม่อยากเลยจริง ๆ”

“มาทำกับผมเถอะครับนาย เอามาลงที่ผม แรงแค่ไหนก็ได้.....ผมทนไหว”

“ขอบใจมึงมากนะ”



รอยยิ้มอ่อนโยนของนาย......นาน ๆ ถึงจะมีให้หมาอย่างมันสักครั้ง.....นับตั้งแต่วันที่สถานะของมันกับนายเปลี่ยนไป

ยิ้มอบอุ่นของนาย......ไม่มีโอกาสได้เห็นมานานเท่าไรแล้วหนอ

มันจึงยิ้มตอบ และนายก็ลูบหัวมันอย่างเอ็นดู




To be con

นิยายบ้าๆ แต่งเองปวดหัวเอง 55555 เป็นหนักละนะมัสยา....

**************************************************************
EDIT 03.01.2021
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-01-2021 22:41:35 โดย mutyamania »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #9 เมื่อ07-09-2017 00:11:27 »

 :hao5: :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
« ตอบ #9 เมื่อ: 07-09-2017 00:11:27 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-5
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #10 เมื่อ07-09-2017 01:17:33 »

นิยายบ้า อ่านแล้วถูกใจ กำลังพอดี ความโหดผสมความนุ่มนวล

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #11 เมื่อ07-09-2017 01:32:08 »

เหมือนจะดราม่าหนักๆ อีกแล้ว ฮือออ

ออฟไลน์ oki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #12 เมื่อ07-09-2017 02:01:41 »

ก้านไม่มีทางเลือกเลยอ่ะสงน้อง

ออฟไลน์ J029

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #13 เมื่อ07-09-2017 10:34:40 »

เจ็บข่ะ

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #14 เมื่อ07-09-2017 12:36:15 »

ก้านนนนน

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #15 เมื่อ07-09-2017 12:38:29 »

อ่านแล้วร้าวรานใจแปลกๆค่ะ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3651
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #16 เมื่อ07-09-2017 18:54:51 »

อยากเห็นวันที่ก้านเดินไป กรุณจะรู้สึกยังไง
รอๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 814
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #17 เมื่อ07-09-2017 20:02:33 »

งงใจพระเอก เป็นโรคจิตเหรอ ทำไมย้อนแย้ง  :hao4:

ออฟไลน์ MimoreQ

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #18 เมื่อ08-09-2017 09:50:45 »

หูยยยย ชอบในความดราม่าาาา กรี้ดดดด ปักกก

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #19 เมื่อ08-09-2017 15:45:34 »

 :o8: :o8: :o8: รอ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
« ตอบ #19 เมื่อ: 08-09-2017 15:45:34 »





ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #20 เมื่อ10-09-2017 16:19:14 »

รอนะคะ~

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #21 เมื่อ10-09-2017 21:58:35 »

ดาร์ค นะ พระเอกดูจิตๆ  ติดตามคับ

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #22 เมื่อ10-09-2017 22:02:48 »

ก้านเอ่ยยยยย

ออฟไลน์ NonG_RaI

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สอง (7/9/60)
«ตอบ #23 เมื่อ11-09-2017 21:22:38 »

ผลงานเรื่องใหม่ เห็นชื่อคนแต่งก็รู้เลย ต้องดาร์กแน่นอน ติดตามอยู่น้า  :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +793/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สาม (16/9/60)
«ตอบ #24 เมื่อ16-09-2017 20:45:54 »

บทที่ 2 เด็กที่หวงของเล่น





“พี่ฟ้าครับ.....ผมไม่เข้าใจการบ้านเลขของวันนี้เลย....พี่ฟ้าสอนผมหน่อยได้ไหม”



เจ้าหมาหน้าโง่ จะโดนเฉดหัวออกจากบ้านหลังนี้อยู่แล้ว ยังมัวทำหน้าระรื่นอยู่ได้

กรุณ....หรือพี่ฟ้าของไอ้ก้าน ปัดหนังสือเรียนในมือของมันร่วงหล่น ก่อนจะผลักมันจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองไม่เป็นท่า

ไอ้ลูกหมาไม่ใช่เด็กขี้แย และมันค่อนข้างจะเจียมตัว สิ่งที่มันทำคือเพียงแค่มองหน้าคนที่ทำร้ายมัน สายตานั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

กี่ปีแล้วนะ ที่มันมีพี่ฟ้าอยู่เคียงข้าง

จากเด็กที่ขี้ระแวง เก็บตัว ไม่พูดจา พี่ฟ้าทำให้มันกลับมายิ้มเหมือนกับเด็กคนอื่นได้อีกครั้ง



“อย่ามาเรียกแบบนี้ กูเกลียดชื่อนี้ กูขอสั่งห้าม ต่อไปอย่าเรียกอีก”

“มึงจำไว้นะ ต่อไปนี้มึงไม่ใช่น้องของกูอีกแล้ว มึงเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยง เป็นแค่หมา มึงต้องเจียมตัวแล้วก็เชื่อฟังเจ้านายอย่างกู แค่กูเท่านั้น ไม่อย่างนั้นมึงได้ไปนอนข้างถนนแน่”

“ตอบสิ!!!! มึงจะเงียบทำไม”



พี่ฟ้า....ชื่อของเขานั้นมาจากคำว่าเหินฟ้า....แต่สำหรับมันพี่ฟ้าก็คือท้องฟ้า

พี่ฟ้าตะคอกใส่มัน จับตัวของมันเขย่าไปมาอย่างบ้าคลั่ง



“ครับนาย....ผมเข้าใจแล้ว”



เจ้าลูกหมาตัวน้อยพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย หัวใจของมันแหลกสลายลงในวันนั้น แต่มันกลับไม่มีน้ำตาเลยสักหยด

ไม่มีอีกแล้วสินะ

พี่ฟ้าคนนั้น

มีแต่คุณกรุณ เจ้านายของมัน คนที่มันจะต้องเชื่อฟังคำสั่งและรับใช้อย่างถวายหัว คนที่มีบุญคุณกับมัน

นับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา





หวง.....

กรุณเป็นคนที่ขี้หวงอย่างร้ายกาจมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ไอ้เด็กปีหนึ่งหน้าละอ่อนอ้อนตีนอย่างไอ้ชยุตม์....หรือไอ้เหี้ยมาร์ค กล้าดีอย่างไรมาวุ่นวายกับคนของเขา

“แล้วของผมล่ะพี่ฟ้า”

ไอ้เด็กเหลือขอดัดเสียงแหลมเล็กขัดกับขนาดตัวโต ๆ ของมัน เอ่ยแซวเขาอย่างไม่กลัวเกรง ขณะที่เขานั้นเพิ่งจะวางกาแฟมอคค่าเย็นลงตรงหน้าของกวิน อันเป็นกิจวัตรประจำวันของชายหนุ่มไปเสียแล้ว กรุณหันไปมองใบหน้าทะเล้นกวนอารมณ์ของมัน เขาแสร้งยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยสั้น ๆ

“อยากแดกก็ไปซื้อเอง”

ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ไม่รู้สึกรู้สานั่นแล้ว เขาก็อยากจะกระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะ แล้วเตะเข้าไปที่สันกรามของมันแรงๆ สักครั้งหนึ่ง กรุณไม่ชอบใจที่มันเรียกเขาด้วยชื่อเล่น แทนที่จะเรียกเขาว่าพี่รุณ เหมือนรุ่นน้องคนอื่น ๆ ซึ่งนอกจากเพื่อนเพียงไม่กี่คนที่สนิทกันมานาน เรียกกันจนกระทั่งกลายเป็นติดปาก เขาก็ไม่ปล่อยให้ใครได้เข้ามาเนียนตีสนิทหรือเรียกชื่อเล่นของเขาอีกเป็นครั้งที่สอง และถ้าหากมันคนนั้นยังขืนดื้อด้าน เขาจะต่อยมันคนนั้นให้คว่ำลงไปกองกับพื้น

หากตรงนี้ไม่มีกวิน เขาคงจะสั่งสอนมันได้เต็มที่มากกว่านี้ แต่คนที่ดุชยุตม์กลับเป็นกวินเสียเอง

“มึงไปเรียกชื่อเขาแบบนั้นมึงสนิทกับพี่เขาเหรอ”

“อะไรวะไอ้วิน..ก็แค่เรียกชื่อเล่นเอง ก็เป็นปกติของมนุษย์ป่ะวะ กูไม่ได้ลามปามพี่เขานี่”

“นี่มึงโง่หรือมึงเหี้ยวะไอ้มาร์ค”

กวินฟาดสันมือลงไปบนกลางกระหม่อมของเพื่อนซี้ ก่อนจะหันมาก้มหัวขอโทษรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยความเกรงใจ มันไม่ใช่แค่การเรียกชื่อเล่นของรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงล้อเลียนอย่างปีนเกลียวธรรมดา กวินนั้นเข้าใจเรื่องนี้ดี ว่าการที่ผู้ชายหน้าโหดตัวโต ไว้หนวดเคราเสริมความเหี้ยม แต่กลับมีชื่อเล่นเหมือนผู้หญิงว่า....ฟ้า มันคงเป็นเรื่องที่ขบขันพอสมควร แม้ว่าที่มาของชื่อนั้นจะมาจากคำว่าเหินฟ้าก็ตามที

และบุคลิกของกรุณก็ไม่ใช่คนขี้เล่นหรือใจดีพอที่จะไม่ถือสา เพียงแค่เก็บอาการ ข่มความโกรธเอาไว้ในอกเท่านั้น

“ชื่อนั้นให้เพื่อนพี่เรียกดีกว่านะ คุณชยุตม์ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น และผมก็ไม่เคยบอกชื่อนี้กับคุณ คุณคงได้ยินเพื่อน ๆ ผมเรียกกัน แต่คุณช่วยเคารพผมในฐานะรุ่นพี่ด้วย”

“คร้าบ....คร้าบ....คร้าบ แล้วแต่พี่เลย ผมก็ไม่รู้ว่าพี่ถือเรื่องพวกนี้ด้วย ผมว่าเราก็โต ๆ กันแล้ว โตเกินกว่าจะมานั่งล้อชื่อเล่นกัน ยังไงผมก็ขอโทษพี่ด้วยละกัน” แม้จะเอ่ยขอโทษ แต่สีหน้าและน้ำเสียงของมาร์คนั้น ก็หาได้มีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย จนกวินต้องช่วยพูดเสริมขึ้นอีกครั้ง เพื่อให้สถานการณ์นั้นตึงเครียดน้อยลง

“พี่รุณ....ผมขอโทษแทนไอ้เหี้ยนี่ด้วย มันชอบเล่นอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้แหละ จะโดนส้นตีนรุมยำเข้าสักวัน”

“อืม....ช่างเถอะ....เออนี่...วิน...วันนี้เลิกเรียนแล้วไปดูหนังกับพี่ไหม” กรุณทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุ ชายหนุ่มหันไปหารุ่นน้องที่กำลังส่งหลอดดูดกาแฟเข้าปาก โทนเสียงที่ปรับให้อ่อนลงแต่ก็ไม่ทุ้มนุ่มจนผิดวิสัยเอ่ยถาม ขณะที่ดวงตากำลังจับจ้องไปยังจากกระจับสีชมพูน่าจุมพิตของไอ้หนุ่มตัวขาว ลิ้นเล็ก ๆ เลียไปรอบ ๆ ช่างเป็นภาพที่อันตรายต่อหัวใจ และไอ้ชยุตม์ก็กำลังจ้องภาพนั้นไม่วางตาเช่นเดียวกัน

“ผมมีนัดกับไอ้มาร์คแล้วอ่ะ....แต่พี่จะไปด้วยก็ได้ พี่จะดูเรื่องอะไรอ่ะ ผมกับไอ้มาร์คกะไปตัดสินใจกันหน้าโรงเลย”

“งั้นก็....แล้วแต่มาร์คเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ดูหนังเสร็จจะได้ไปต่อกันเลย พี่นัดเพื่อนไว้ละ ไปกับพี่นะ...ทั้งสองคนเลย”

“เหยด.....พี่แม่งเสี่ย”

ในคำพูดกวน ๆ และน้ำเสียงทะเล้น กลับมีความไม่พอใจซุกซ่อนอยู่ในแววตาคมของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง และกรุณก็ทันสังเกตเห็นแววตาคู่นั้นในชั่วเสี้ยววินาที เขาพอรู้ว่าสองคนนี้สนิทกันมานานตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย และดูจากท่าทีของมันแล้ว ไอ้มาร์คดูจะคิดอะไรเกินเลยกับกวินของเขา จากการลอบสังเกตในหลาย ๆ ครั้ง ความรู้สึกของของกรุณกำลังบอกเช่นนั้น

ว่ามาร์คนั้นกำลัง....หวงเพื่อนของตนอย่างออกนอกหน้า

เอาเถอะ ถึงจะมีไอ้เห็บตัวโตนี่คอยขวางอยู่ แต่ก็ถือโอกาสนี้ทำให้มันได้เห็นไปเลย ว่าคนอย่างเขานั้นเหนือกว่ามันทุกอย่าง

และคนอย่างมันไม่ใช่คู่แข่งของเขาเลยสักนิดเดียว





“เอ้านี่น้ำ....วันนี้ก็ลืมกุญแจอีกแล้วหรือ”

“ครับ”


ก้านหัวเราะเขิน ๆ ก่อนจะรับแก้วน้ำซึ่งเป็นเพียงแค่กาแฟเย็นร้านรถเข็นราคาถูกมาจากมือกร้านของยามคอนโดกะกลางคืน

พี่เทิดศักดิ์เป็นหนุ่มอีสานที่มีใบหน้าค่อนข้างคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน รูปร่างสูงล่ำ ผิวเข้มคล้ำจนดูเหมือนคนใต้เสียด้วยซ้ำ ทว่าใบหน้าก็ยังคงมีความเป็นเหลี่ยมและเห็นสันกรามได้ชัดตามแบบฉบับหนุ่มมหาสารคราม ซึ่งอาจดูไม่ค่อยเตะตาสาวไทยส่วนใหญ่มากนัก แต่กลับดูเท่ห์และหล่อเหลาในสายตาของชาวต่างชาติเสียมากกว่า

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอ้ก้านลืมกุญแจและคีย์การ์ดห้อง จนต้องมานั่งแก่วอยู่ตรงล็อบบี้ของคอนโด เพื่อรอเจ้านายของมันกลับมา เด็กหนุ่มจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับพี่ชายคนนี้บ่อยครั้ง แรก ๆ ก็ถามไถ่ปกติตามประสาเจ้าหน้าที่กับลูกบ้าน จนคุ้นหน้ากันมากขึ้นก็เริ่มมีของฝากติดไม้ติดมือให้รปภ.หนุ่ม แม้ว่าทุกครั้งจะต้องแอบเจ้านายของมันให้ก็ตามที จนกระทั่งเทิดศักดิ์ได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว ก้านเป็นเพียงเด็กรับใช้ของนาย และก้านเองก็เป็นฝ่ายคะยั้นคะยอให้เทิดศักดิ์คุยกับเขาด้วยภาษาพื้น ๆ ไม่ต้องใช้คำสุภาพอะไรมากนัก คิดเสียว่าเป็นพี่น้องกัน

เทิดศักดิ์เองก็รู้เอ็นดูเจ้าเด็กหน้าเศร้าคนนี้อยู่ไม่น้อย ท่าทางของก้านดูเจียมตัว แม้แต่กับยามอย่างเขา

“หวานอ่ะพี่”

“ไม่อร่อยเหรอวะ โทษ ๆ ลืมบอกให้เขาใส่น้ำตาลน้อย ๆ หน่อย เจ้านี้ถ้าไม่คอยบอกกันนะ...ชงทีนี่หวานแสบคอ”

“รอให้มันละลายก็ได้พี่ กว่าคุณกรุณจะมา ก็คงอร่อยพอดี”

“หึหึ....ไปนั่งคุยที่ป้อมยามข้างหน้ากับพี่ไหมเล่า”

“ผมจะกวนพี่ทำงานรึเปล่า กลัวพี่โดนดุอ่ะ”

“เฮ้ยยย ไม่เป็นไร ไปเถอะ นั่งเป็นเพื่อนพี่หน่อยเว้ย พี่แม่งจะหลับแล้ว วันนี้ง่วงจริง”

ช่างเถิด ไม่ว่าจะนั่งรอตรงไหน ก็ไม่เห็นจะต่างกัน สุดท้ายมันก็ต้องถูกเจ้านายด่าว่าไอ้หน้าโง่ เหมือนอย่างทุกครั้ง

ก็คนมันโง่นี่

ไอ้ก้านรู้ตัวเองว่ามันเป็นคนสมองช้า หลง ๆ ลืม ๆ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง แม้แต่เรื่องอย่างว่า ก็เงอะงะ แข็งทื่อ จนในที่สุดก็เป็นได้แค่ที่ระบาย เมื่อนายหาที่ลงไม่ได้จริง ๆ

ชีวิตของมันก็แค่นี้ แค่อยู่ไปวัน ๆ เพื่อสนองความต้องการของนาย อยู่เพื่อตอบแทนพระคุณของคนที่ชุบเลี้ยง ชีวิตของพี่เทิดศักดิ์ที่พวกคนมีเงินในคอนโดหรูหราแห่งนี้ ต่างก็คอยมองกดมองเหยียดในความต่ำต้อยของอาชีพยามนั้น ยังดูมีค่าและมีเกียรติมากกว่าหมาอย่างมันหลายเท่านัก





[เที่ยงคืนครึ่ง]

“ป่านนี้แล้วก้านเอ้ย นายเอ็งยังไม่มาอีก จะเข้าไปนอนรอตรงโซฟาไหม”

“ไม่เป็นไรพี่ ผมซัดกาแฟไปสองแก้วละ ตาแข็งปั๋งเลย”

“โห่.....อะไรแข็งกันแน่วะ ตานี่ตี่จนจะปิดแล้ว ไอ้ตี๋”

“ผมไม่ใช่ตี๋พี่ ผมเด็กดอย เคยเป็นชาวดอยมาก่อนเน้อปี้”

“งี้ก็พูดเหนือได้สิวะ”

“ไม่ได้หรอก....พ่อของนายเอาผมลงมาจากดอยมาอยู่กรุงเทพตั้งแต่เด็กแล้ว ผมลืมไปหมดแล้ว ปกติผมก็ไม่ค่อยได้พูดกับใครด้วยแหละ....ฮะฮะ”

“แปลกคนนะเอ็ง”

“อ่า....ครับ”

“แล้วนี่นายเอ็งเขาใจดีกับเอ็งไหมเล่า”

“ดีสิพี่....ผมได้เรียนมหาลัยก็เพราะบ้านนายส่งให้”

“ชีวิตเอ็งคงมีความสุขล่ะสิ แต่ไหงชอบทำหน้าเศร้าแบบนั้นวะ นี่...บ้านพี่นาไอ้น้องนา ยังมีคนรออยู่อีกหกชีวิต ที่นาก็ติดจำนองเค้า ตากับยายก็แก่ เจ็บออด ๆ แอด ๆ แถมยังต้องส่งน้อง ๆ เรียนอีก พี่ลูกคนโตก็เลยต้องขึ้นมาหางานที่กรุงเทพ ส่งเงินกลับไปให้ยายกับน้อง พ่อแม่ก็หนีหายไปตั้งแต่พี่ยังเป็นเด็กน้อย เอาลูกมาทิ้งไว้อีกสาม แล้วก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย” เทิดศักดิ์เอ่ยกับเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด ด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า และแววตาท้อแท้ แต่เพียงชั่วครู่ชายหนุ่มก็รวบรวมกำลังขึ้นมาได้อีกครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นฮึดสู้และแน่วแน่

“เอาน่ะ....ผมก็ไม่ได้สบายนักหรอก....เค้าก็ไม่ได้เห็นผมเป็นลูกเป็นหลานเขาสักหน่อย ให้เรียนก็เพราะอยากให้จบมาช่วยเขาทำงาน แต่ผมก็เรียนไม่เก่งอ่ะพี่ ถ้าทำประโยชน์ให้เขาไม่ได้....เขาก็คงไม่เอาผมอีกแล้ว” ประโยคหลังคล้ายกับจะบอกตัวเองกลาย ๆ นอกจากเป็นที่ระบายให้นายไปวัน ๆ แล้ว หากวันใดนายของมันเจอกับคนที่เขารักจริง ๆ สุนัขรับใช้อย่างมันคงถูกตัดหางปล่อยวัด สีหน้าของก้านดูเศร้าจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น เทิดศักดิ์จึงโอบไหล่ของเด็กหนุ่มมากอดเอาไว้ บีบขยำต้นแขนของมันเบา ๆ เป็นการปลอบใจ

“อย่างน้อยพอเอ็งจบปริญญา ชีวิตเอ็งก็คงจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะวะ”

“งั้นพี่กับผมก็มาสู้ไปด้วยกันเถอะนะ เอากระทิงแดงไหม เดี๋ยววิ่งไปซื้อมาให้”

“เฮ้ย...ไม่ต้อง”

ไอ้ก้านไม่รอให้อีกฝ่ายชิงปฏิเสธ มันรีบวิ่งออกมาจากป้อมยาม โดยที่หน้าก็ยังคอยหันไปยิ้มพยักเพยิดกับเทิดศักดิ์ ครั้นพอจะหันกลับไปมองทางข้างหน้าต่อ มันก็ดันวิ่งไปชนกับใครคนหนึ่งอย่างแรง ถึงจะไม่เสียหลักล้ม แต่ใบหน้าก็กระแทกเต็ม ๆ เข้าที่ตรงกลางอกของอีกฝ่าย ไอ้ก้านรู้สึกเจ็บที่จมูกจนต้องรีบเอามือกุมไว้ แต่มือของมันกลับถูกกระชากขึ้นมาอย่างแรง

“ทำไมมึงถึงยังอยู่ตรงนี้ ไม่รอกูที่ห้อง”

“เอ่อ....นายครับ”

กลิ่นแอลกอฮอล์โชยออกมาจากลมหายใจของผู้เป็นนาย แต่ทว่านายของมันกลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะเมาเลยแม้แต่น้อย นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการเมาจนสิ้นสติ คือการที่นายของมันยังมีสติเกือบครบถ้วนแต่ถูกเติมเชื้อไฟด้วยฤทธิ์ของสุรา สีหน้าและแววตาของกรุณที่มองมาที่มัน ดูราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เหมือนกับว่ามันได้ทำความผิดร้ายแรงเกินให้อภัย

“ผมลืมกุญแจครับนาย”

“เหรอ....ลืมงั้นเหรอ ลืมหรือว่าตั้งใจกันแน่วะ”

“ผมลืมจริง ๆ ครับนาย ผมถือกระเป๋าให้นะครับ” มันกุลีกุจอคว้าข้าวของพะรุงพะรังในมือของนายอย่างประจบ แต่กรุณกลับเบี่ยงตัวหลบ

“อย่าเอามือสกปรกของมึงมาแตะของกู....” กรุณไม่ได้ตวาด แต่กลับกดเสียงลงต่ำจนน่าใจหาย นั่นหมายถึงนายกำลังโกรธจัด อาจจะโกรธมาจากที่อื่นเป็นทุนเดิม และตอนนี้อารมณ์โกรธทั้งหลายก็พร้อมที่จะระเบิดลงใส่สุนัขรับใช้ตัวนี้ หากมันยังขืนแสดงความโง่เง่าออกมาอีกเพียงนิดเดียว

“แล้วทำไมมึงไม่โทรหากู”

“ผม.....เอ่อ....โทรได้เหรอครับ”

“ไอ้ก้าน....”

“ผมขอโทษครับนาย ผมกลัวรบกวนนาย ก็เลย....อยู่รอเหมือนทุกที”

“แล้วทุกทีมึงรอกูที่ไหน....หืม”

“ต.....ต.....ตรง....ตรงโซฟาครับนาย”

“แต่ที่กูเห็นคือมึงกำลังคุยกับไอ้ยามนั่น คุยเล่น หัวเราะกัน มึงไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะก้าน คงคุยกันถูกคอเลยล่ะสิ”

“.......ผมขอโทษครับนาย”

เทิดศักดิ์ทำได้แค่มองอย่างเป็นห่วง ด้วยฐานะทางสังคมที่ต่ำกว่า ทำให้คนเช่นเขาไม่อาจมีปากเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับลูกบ้าน เพราะนั่นหมายถึงเขาอาจจะต้องตกงาน และที่บ้านของเขาก็พลอยจะต้องลำบากมากไปกว่านี้

แม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียง แต่เทิดศักดิ์ก็รู้โดยทันทีว่าเด็กหนุ่มคนที่ชอบซื้อกระทิงแดงให้เขากำลังถูกตำหนิ และถ้อยคำที่ออกมาจากปากยโสของไอ้เด็กหนุ่มลูกคุณหนูนั่นก็น่าจะรุนแรงพอตัว

“ขอโทษนะ...พี่ช่วยเอ็งไม่ได้จริงๆ ....เฮ้อ....ก้านเอ๊ย”

แต่นอกเหนือไปจากนั้น ทั้งก้านและเทิดศักดิ์กลับไม่อาจหยั่งรู้ถึงจิตใจในตอนนี้ของกรุณได้





กรุณเป็นคนขี้หวง

เขาเป็นคนที่หวงของมาก ไม่ว่าของสิ่งนั้นที่มีราคาหรือไม่ แต่หากได้ชื่อว่าเป็นของ ๆ เขา และเขายังไม่ได้โยนมันทิ้ง ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง

กรุณยืนมองอยู่นานแล้ว นานพอที่จะได้เห็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็น ไอ้ลูกหมากำลังคุยอย่างสนิทสนมกับรปภ.หน้าคอนโด แถมยังกอดกันอีก

ไปสนิทกันตอนไหนนี่สิ ไม่ยักรู้

“นาย....แล้วรถของนายล่ะครับ”

“กูจอดตรงทิ้งเอาไว้ที่ร้านเหล้า มีคนขับมาส่งกู จะขึ้นห้องกันได้หรือยัง ไอ้ลูกหมา”

“เอ่อ.....ถ้าอย่างงั้น...ผมขอไปเอากระเป๋าของผม...”

“เร็ว ๆ สิวะ!!!!”

และคืนนี้เขาคงต้องลงโทษมันให้หลาบจำ



To be con

ตอนที่สามเด้อ ไม่ได้แต่งนิยายนาน ฝีมือก็จะตกๆหน่อย แต่มันต้องดีขึ้นในตอนต่อๆไปแน่นอนค่ะ

************************************
EDIT 03.01.2021
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-01-2021 23:31:27 โดย mutyamania »

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-5
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สาม (16/9/60)
«ตอบ #25 เมื่อ16-09-2017 22:26:51 »

เข้มข้นในความโหดซะจริง คุณท้องฟ้า ของก้าน

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สาม (16/9/60)
«ตอบ #26 เมื่อ17-09-2017 00:59:40 »

หมาหวงก้างจริงๆเลย น้องก้านยังคงน่าสงสารต่อไปจะโดนอะไรอีกก็ไม่รู้

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สาม (16/9/60)
«ตอบ #27 เมื่อ17-09-2017 02:02:57 »

มารอ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3651
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สาม (16/9/60)
«ตอบ #28 เมื่อ17-09-2017 08:28:54 »

ขี้หวงขนาดนี้อยากให้หลุดมือไวๆๆๆจัง จะมีปฎิกิริยายังไงน่ะ อิอิ

ออฟไลน์ beedy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่สาม (16/9/60)
«ตอบ #29 เมื่อ17-09-2017 09:50:35 »

ตั้งแต่อยู่ในเล้ามาหลายปี นี่เป็นนิยายที่ถูกใจมากที่สุด   รออ่านนะคับ :katai5: :katai5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด