สุนัขรับใช้ - ***ADMIN อย่าเพิ่งลบนะคะ เรากำลังจะต่อค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: สุนัขรับใช้ - ***ADMIN อย่าเพิ่งลบนะคะ เรากำลังจะต่อค่ะ  (อ่าน 67266 ครั้ง)

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1898
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +793/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #60 เมื่อ07-10-2017 21:09:36 »

บทที่ 4 เพื่อนเก่า


[หลายปีก่อนหน้านั้น]

“เฮ้ยยยย อย่าแกล้งมัน ใครแกล้งมันกูต่อย”


เด็กผู้ชายตัวโตเกินวัยที่มีแววความร้ายกาจฉายชัดอยู่บนใบหน้าประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัด

พ่อหนูยืนประจันหน้ากับเด็กเกเรห้าคน ที่ถึงแม้จะมีจำนวนมากกว่าแต่ทุกคนล้วนสูงไม่ถึงอกของเขา แผ่นหลังของพ่อหนูบังเด็กผู้ขายอีกคนหนึ่งเอาไว้ ราวกับว่าจะใช้ตัวเองเป็นโล่กำบังให้อีกฝ่าย ขณะที่เด็กผู้ชายที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังนั้น แม้ว่าจะตัวสั่นและยืนหอบด้วยความตกใจกลัว แต่กลับไม่มีรอยน้ำตาอยู่ในแววตาเย็นชาคู่นั้น ใบหน้าของพ่อหนูน้อยทั้งฟกช้ำ และเปรอะเปื้อน เขาเพิ่งถูกพวกเด็กเกเรหมาหมู่รุมชกต่อยมาหมาด ๆ แต่ก็ดิ้นสะบัดจนหลุดและวิ่งหนีมาได้จนถึงตรงนี้

เด็กเกเรคนที่หนึ่ง : “ส่งไอ้หมาก้านมาให้พวกกู ไม่งั้นมึงเจ็บตัวไปด้วยนะไอ้มาร์ค ไอ้เชี่ยก้านออกมาให้พวกกูอัดต่อซะดีดี”

เด็กเกเรคนที่สอง : “วันนั้นมึงให้พี่ชายมาตบกบาลพวกกู วันนี้พวกกูจะเอาคืน มึงมันก็แค่ไอ้หมารับใช้ ไม่ใช่น้องไอ้เหี้ยรุณจริง ๆ ซะหน่อย คิดว่าใหญ่นักหรือไง”

เด็กเกเรคนที่สาม : “กูจะให้มึงคาบรองเท้าแล้วคลานรอบโรงเรียนเลย ไอ้ลูกหมา”

“คำก็หมา สองคำก็หมา แดกตีนกูซะเถอะไอ้พวกหมัดหมา” เด็กชายชยุตย์ หรือเจ้าเด็กโข่งมาร์ค ออกหมัดออกไม้ใส่เด็กเกเรคนหนึ่งที่อยู่ใกล้มือที่สุด ซัดใส่ไม่ยั้งจนเด็กคนนั้นล้มทั้งยืน

เท่านั้นแหละ....จราจลย่อม ๆ หลังโรงเรียนก็เกิดขึ้นอย่างชุลมุน

“เฮ้ย....รุมเว้ย อัดแม่งงงง”

มาร์คปัดมือน้อย ๆ ที่ขยำชายเสื้อของตนออก ก่อนจะสั่งให้เจ้าหมาก้านนั้นถอยฉากออกไปยืนให้ไกลจากลูกหลงดงตีนมรณะ



“เจ็บไหมมาร์ค....เราทำแผลให้นะ”

“เจ็บห่าไร ไม่เจ็บเว้ย มึงอ่ะ...ห่วงตัวเองเหอะ ใคร ๆ เขาก็หมั่นไส้พี่มึง แล้วไหงวันนี้เค้าไม่มาช่วยมึงวะ”

“พี่ฟ้า....ไปหานายท่านที่โรงพยาบาล นายท่าน...เอ่อ...พ่อพี่ฟ้า ป่วยหนักมาก”

“แต่ก็โชคดีที่วันนี้มึงมีกูนะไอ้เตี้ย....ยิ้มหวาน ๆ ให้พี่ได้ชื่นใจหน่อยสิครับ ไอ้เด็กดอย”

“ฮี่”

เด็กชายสองคนส่งยิ้มให้กัน ในห้องพยาบาลที่ไม่มีใครอื่น ยิ้มฝืน ๆ ของเด็กชายก้าน มันทำให้มาร์คอดหัวเราะออกมาไม่ได้จริง ๆ

น่ารักน่าเอ็นดูเสียไม่มีแหละ ก็เป็นเด็กซื่อ ๆ ที่ไม่เห็นจะมีพิษมีภัยกับใครเลย ไม่สมควรถูกรังแกเลยสักนิด

“งั้นระหว่างที่พี่มึงไม่อยู่คุ้มครอง มึงก็อยู่ใกล้ ๆ กูไว้นะ เข้าใจมั้ยไอ้หมาตาตี่...หึหึหึ”

“อื่อ”



[กลับมาที่ปัจจุบัน]

“..........มาร์ค”

“อ้าวเฮ้ย......ไอ้เด็กดอย เป็นไงมาไงวะเนี่ย”


กรุณละสายตาจากกวินหันมาทางไอ้ก้าน จ้องมองลึกลงไปในตาของสุนัขรับใช้โดยไม่แสดงความคาดครั้นจนเกินพอดีนัก เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อยอย่างต้องการคำตอบ ท่าทีที่ดูสบายๆ แต่กลับก่อให้เกิดบรรยากาศกดดันชวนอึดอัด

ชยุตย์ไม่ปล่อยให้เกิดความเงียบนานเนิ่นไปกว่านี้ เขาวางมือลงบนไหล่ของก้าน โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบคำถามที่ไร้ซึ่งเสียงของกรุณ

“เพื่อนเก่าผมเอง เคยเรียนด้วยกันตอน ม.ต้น”

“สนิทกันเหรอ”

คำถามนั้นกรุณหันไปเอ่ยกับไอ้ก้านที่ยังคงนั่งเงียบอย่างทำอะไรไม่ถูก

และก็ยังคงไม่มีคำตอบจากไอ้ก้านอีกเช่นเคย

“ก็เรียนห้องเดียวกัน คอยช่วยเวลามันถูกแกล้ง แต่มันคงไม่อยากสนิทกับผมหรอก ใช่มั้ยไอ้เด็กดอย”

“เอ่อ.....” ไอ้ก้านหันไปยิ้มแหยใส่เพื่อนเก่า “เปล่าสักหน่อย มาร์คก็เพื่อนเยอะอยู่แล้ว”

“ก็มึงมันโลกส่วนตัวสูงไง หึ.....แล้วพอย้ายโรงเรียนก็ไม่ติดต่อกูเลย ทั้งเบอร์ ทั้งไลน์ทั้งอีเมล์ที่แลกกัน สงสัยทิ้งไปหมดแล้วมั้ง”

“เฮ้ย....เปล่าทิ้ง ที่จริงเบอร์กับเมล์ที่มาร์คจดให้เราก็ยังเก็บเอาไว้.....แต่.....ขอโทษนะที่ไม่เคยติดต่อกลับไป”

“เล่นเฟสเล่นไลน์บ้างสิมึงน่ะ หรือว่ายังเป็นพวกโลว์เทคเหมือนแต่ก่อน....เอ่อ....ไอ้วิน มึงไปนั่งกับพี่รุณของมึงสิ กูจะนั่งกับเพื่อนกู ผมนั่งด้วยนะครับรุ่นพี่” มาร์คถือวิสาสะลากเก้าอี้ลงนั่งข้างก้าน ส่วนกวินยืนรอให้รุ่นพี่พยักหน้าอนุญาต ถึงจะยอมเดินไปนั่งข้างกรุณอย่างเกรงใจ

“สัดมาร์ค ทำตัวแบบนี้อีกแล้วนะ ห่า...พี่เค้ายังไม่ทันชวนเลย” กวินแยกเขี้ยวขู่เพื่อน เด็กหนุ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวดที่ดูออกยากว่ากำลังโมโหเพื่อนตัวดี หรือว่าเป็นผลข้างเคียงจากอาการเมาค้างกันแน่ หรือไม่ก็อาจจะทั้งสองอย่าง

“ไม่เป็นไรหรอก....พี่กินข้าวกับไอ้ก้านสองคน เบื่อจะตายห่าอยู่แล้ว ดูมันทำหน้าเข้าสิ อ่อ....สั่งอาหารสิวิน อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย”

แล้วกรุณก็เลิกสนใจไอ้ก้าน แล้วหันมาคุยเล่นหัวกับกวินแทน



เหตุการณ์หลังจากวันนั้น ดีกว่าที่คิด อยู่ ๆ กรุณก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

นายของไอ้ก้าน อ่อนโยนกับไอ้ก้านขึ้นมาก

มีเพียงคำถามคาดครั้นหลังจากกลับมาจากกินข้าว มีเพียงวันนั้นที่ไอ้ก้านรู้สึกว่านายของมันทำตัวแปลก ๆ นายบีบแขนของมันแน่น บังคับให้มันเล่าเรื่องทุกอย่างให้หมดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ไอ้ก้านแปลกใจไม่น้อยที่อยู่ ๆ กรุณก็เกิดจะสนใจเรื่องของมันทั้งที่ร้อยวันพันปี นายไม่เคยมองมันอยู่ในสายตา

“มึงกับไอ้เด็กเหี้ยนั่น....เคยเรียนด้วยกันเหรอ”

“ครับนาย”

“ที่ไหน”

“ที่โรงเรียนเก่าที่ผมเคยเรียน...โรงเรียนเดียวกับนายน่ะครับ”

“อ่อ.....แล้วทำไมถึงไม่ได้ติดต่อกันอีก กูไม่เคยห้ามมึงมีเพื่อนนะไอ้ก้าน”

แล้วพอมันเล่าทุกอย่างให้นายของมันฟัง ท่าทีของนายก็เปลี่ยนไป

“สรุปคือไอ้มาร์คเคยเรียน ม.ต้นกับมึง พอขึ้น ม.3 มึงก็ย้ายโรงเรียน ส่วนมันเองก็คงจะย้ายไปเรียนต่อ ม.ปลายที่อื่น มิน่าเล่า ถึงว่าไม่คุ้นหน้า เพราะถ้ามันเรียนต่อที่เดิม กูก็คงจะจำหน้ามันได้อยู่หรอก มันเองก็ทำเป็นไม่รู้จักกู....คงจำกูไม่ได้....หรือไม่ก็ทำเป็นจำไม่ได้ แต่กูคิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า ใครวะแม่งจะไม่รู้จักกู พ่อกูเป็นใคร รวยแค่ไหน ใหญ่โตแค่ไหน ถามใคร ๆ ก็รู้....เหอะ เผลอ ๆ รู้จักกูดีกว่าตัวกูเองอีกมั้ง”

นายมองมันอย่างครุ่นคิด แต่ไอ้ก้านไม่ทันได้มองเห็นสีหน้าของผู้เป็นนาย มันนั่งก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยม รอการลงโทษ ที่ตัวมันเองก็ไม่รู้ว่าได้ทำผิดอะไรลงไป

“เห็นกวินบอกว่ามันซิ่วมาจากที่อื่นด้วยนี่ เท่ากับว่าตอนนี้มันปีหนึ่ง มึงปีสอง.....มันเป็นรุ่นน้องมึงปีนึง หึหึหึ...น่าเสียดายนะที่มึงไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกับกู ไม่อย่างนั้นคงได้สนิทกันแน่ ๆ แต่เอาเถอะ อย่างน้อยมึงกับมันก็เจอกันแล้ว เพื่อนเก่ามาเจอหน้ากันอีกครั้งก็ถือว่าเป็นเรื่องดีล่ะนะ ไปอาบน้ำเถอะ คืนนี้กูไม่ได้ไปเที่ยวไหน กูจะนอนกับมึง ไปจัดการตัวเองให้สะอาดซะไอ้ลูกหมา”

“ครับนาย”

เซ็กส์คืนนั้นดิบเถื่อนน้อยลง เหมือนกับนายของมันพยายามยั้งใจไม่ให้เผลอทำรุนแรงใส่ แล้วหลังจากคืนนั้น จนกระทั่งถึงวันนี้ นายก็ดีกับมันมากขึ้นเรื่อย ๆ

เย็นวันหนึ่ง หลังจากการร่วมรัก กรุณก็นอนแช่อ่างอาบน้ำร่วมกับไอ้ก้าน มือไม้ของชายหนุ่มอยู่ไม่สุข ลูบคลำโน่นนี่ไปเรื่อย ตาก็คอยสังเกตเด็กรับใช้ที่หายใจติดขัด การที่ไอ้ก้านพยายามที่จะข่มอารมณ์ความต้องการต่อหน้าเขา เป็นสิ่งที่กรุณมองว่า ‘น่าขัน’ อยู่ไม่น้อย

“ก้าน”

“ครับนาย”

“มึงลำบากมากไหม ตอนที่เรียนโดยไม่มีกู โดนแกล้งหนักหรือเปล่า”

“ไม่ครับนาย”

“อย่าโกหกกูเลยก้าน คนบื้อ ๆ แบบมึงมันน่ารังแกจะตายห่าไป ยิ่งย้ายไปอยู่โรงเรียนรัฐ เจอแต่พวกเด็กเหลือขอ จะไม่โดนแกล้งเลยเป็นไปได้เหรอวะ”

“ผมชินแล้วครับนาย โดนแกล้งจนชินแล้ว พอผมเฉยๆ ไม่ตอบโต้ พวกเค้าก็เลิกไปเอง เค้าว่ามันไม่สนุกคับนาย”

ไอ้ก้านไม่ได้โกหก สังคมเด็กโรงเรียนรัฐอาจจะดูต่ำต้อยป่าเถื่อนในสายตาของกรุณ แต่คนที่นั่นกลับเป็นมิตรกว่าที่คิด และคนที่เป็นนักเลง...ก็ทำตัวสมกับเป็นนักเลงจริง ๆ คือไม่แกล้งคนที่ดูไม่มีพิษมีภัย เด็กพวกนั้นมีกลุ่มก้อนมีสังคมเป็นของตัวเอง และชอบไปตีกับเด็กต่างโรงเรียนเสียมากกว่า มันโดนแกล้ง โดนล้อบ้างนิดหน่อย แต่พอมันนิ่งเฉยเสีย คนพวกนั้นก็ค่อย ๆ เลิกวอแว เลิกสนใจมันไปเอง บวกกับความที่มันเป็นเด็กที่หัวปานกลาง ไม่ถึงกับโง่ มันจึงถูกจัดอยู่ในกลุ่มเด็กห้องกลาง....ที่เด็กในห้องส่วนใหญ่ไม่ได้มีนิสัยห่าม...ห้าว...หัวรุนแรงเท่าเด็กห้องท้าย

“มึงเป็นคนที่อดทนเก่งนะ”

“.....”

“อะไร....เมื่อกี้มึงยิ้มเหรอ.....นี่กูตาฝาดไปหรือเปล่าวะ ยิ้มเป็นด้วยเหรอมึง....อ่อจริงสิ.....ปกติมึงก็ยิ้มให้คนอื่นอยู่บ่อยไปนี่นะ เช่นไอ้ยามหน้าคอนโด”

“โธ่นายครับ.....ไม่ใช่อย่างนั้น”

“เพราะอยู่กับกูมันทรมานใจมากเลยสินะ เอาเถอะ....มึงก็เห็นใช่ไหม ว่าพักนี้กูอ่อนให้มึงลงไปเยอะจริง ๆ”

ไอ้ก้านครางกระเส่า เมื่อผู้เป็นนายซุกไซร้ซอกคอขาว ๆ ของมัน

“มึงว่ากวินเป็นยังไง....”

“ครับนาย?”

“กวินน่ะ....เด็กคนนั้น ที่กินข้าวกับเราน่ะ มึงลืมแล้วเหรอ”

“ผมไม่ทราบครับนาย”

“ตอบกูมาเถอะ กูไม่ว่าหรอก กูอยากฟังความคิดของมึง”

“เขา....เอ่อ.....น้องเขา”

“คุณกวิน.....เรียกคุณกวินสิก้าน”

“ครับนาย.....เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากเลยครับ ผิวเขาก็สวย โครงหน้าเขา ปาก ดวงตา มัน.....งดงามมากครับนาย”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า....เวลามึงพูดคำว่างดงาม ดูไม่เหมาะกับมึงเลยว่ะ มึงจะบอกว่ากวินเป็นผู้ชายที่สวยล่ะสิ แต่เกรงใจกู”

“ครับนาย คุณกวินสวย ผมขอโทษที่คิดแบบนั้น แต่คุณเขาเป็นผู้ชายที่สวยมากเลยครับ”

พูดถึงกวิน ไอ้ก้านก็อดนึกถึงตัวมันเองไม่ได้

รูปร่างของมันไม่โปร่งบาง น่าทะนุถนอม ใบหน้าหรือก็ดู.....มันเคยคิดว่าใบหน้าของมันนั้นธรรมดา แต่กรุณผู้เป็นนายมักทำให้มันรู้สึกว่าตัวเองอัปลักษณ์ น่าเกลียด และด้อยค่าอยู่เสมอมา

“คิดอะไรอยู่.....หืม”

“ผม.....เอ่อ....เปล่าครับนาย ขอโทษที่เหม่ออีกแล้ว”

กรุณสั่งให้มันหมอบคว่ำไปกับพื้นอ่างอาบน้ำ เขาเหยียดกายขึ้นจากอ่างเพื่อสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปในตัวของมันอย่างช้า ๆ เสียงน้ำกระฉอกดังเป็นจังหวะทุกครั้งที่กรุณเคลื่อนไหว ชายหนุ่มมองแก้มก้นของไอ้ก้านที่สั่นกระเพื่อมรับแรงกระแทก มันยิ่งทำให้อยากจะกระแทกกระทั้นมันแรงกว่านี้ แต่กรุณก็อดใจเอาไว้

เขาดีกับมันพอแล้วหรือยัง

ใจดีกับมันมากพอแล้ว....หรือต้องดีกับมันมากกว่านี้อีก

“อา....ก้าน....มึงแม่งเซ็กส์ซี่มากเลยนะ”

“นายครับ....ผม....รู้สึกดีมากเลย....ก้านรู้สึกดีมากเลยครับนาย”

ไอ้ก้านเองก็ดูจะชอบเซ็กส์ในแบบที่อ่อนโยน ช่วงหลังมานี่ดูมันมีอารมณ์ร่วมไปกับเขา ไม่ได้เอาแต่นอนทื่อรอฟังคำสั่งเพียงอย่างเดียว



“กวินเป็นคนดี กูชอบเด็กคนนี้ และกูมั่นใจว่ามึงจะต้องชอบ....”

คืนนี้กรุณก็อนุญาตให้มันมานอนร่วมเตียง จะว่าไปแล้วพักหลังมานี้ เขาให้มันนอนกับเขาทุกคืน ยังไม่มีวันไหนที่เขาไล่มันกับห้องของมัน แต่ถึงกระนั้นไอ้ก้านก็ยังรอฟังคำเชิญของผู้เป็นนาย มันไม่เคยถือวิสาสะนอนหลับบนเตียงเขา ทุกครั้งที่ร่วมรักจบ มันจะลงไปนั่งที่พื้น รอฟังว่าเขาจะสั่งให้มันทำอะไร

ยังดีที่หมาตัวนี้ไม่เคยลืมตัว ไม่ลืมกำพรืดเดิมว่ามาจากไหน ต่ำต้อยเพียงใด

“ต่อไปถ้ากูได้เป็นแฟนกับกวิน กูคงต้องเลิกนิสัยกินเรี่ยราด มันคงดูไม่ดี แต่มึงรู้ใช่ไหม ว่ากูเป็นคนขี้เบื่อ เพราะฉะนั้น กูยังต้องการ ‘ตัว’ มึง มึงเองก็หัดฝึกเรื่องบนเตียงให้เก่งกว่านี้นะก้าน นอนทื่อ ๆ อ่ะ....ไม่เอานะ กูจะได้มีแค่กวิน.....กับมึง แค่สองคนก็พอแล้ว”

“ผมไม่กล้าทำครับนาย ถ้านายไม่ได้สั่ง ผมกลัวว่าจะทำให้นายไม่พอใจ”

“โอ้ย...หึหึหึหึ มึงนี่ขี้กลัวกูจะโกรธจริงนะ ไม่อยากเป็นคนโปรดของกูหรือก้าน จะให้กูถูกใจ มึงก็ต้องกล้าหน่อย ว่าง ๆ ก็หาหนังอย่างว่าดู ศึกษาเอา”

“ครับนาย”

“ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกนายแล้ว.....”

“นาย....”

“เรียกพี่ว่าพี่ฟ้าเหมือนเมื่อก่อนก็ได้ ดีไหม เราจะได้หายเกร็งน่ะ...หืม?”

“เอ่อ....ผมไม่กล้าครับนาย”

“เรียกตัวเองว่าก้าน แล้วเรียกพี่ว่าพี่ฟ้าสิครับ อย่าดื้อสิ....น้องก้านของพี่ ต่อไปนี้ไม่มีคำว่านายกับเด็กรับใช้อีกแล้วนะ เป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมไงครับ”

“ครับ....พี่ฟ้า”

“ทีนี้ก้านลองทำให้พี่ฟ้าพอใจสิ”

กรุณเหวี่ยงผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างเขากับมันออกไป เผยให้เห็นความเป็นชายที่ผงาดง้ำ ไอ้ก้านค่อยขยับตัวเข้าหาสิ่งนั้นของกรุณที่สั่นกระตุกรออยู่ มันประคองสิ่งนั้นด้วยมือทั้งสองก่อนจะค่อย ๆ ครอบปากของมันลงไป

“อืมมมมมม.....ดีมากครับก้าน”

หัวใจของไอ้ก้านพองโต พี่ฟ้าอนุญาตให้มันเรียกว่าพี่ เหมือนอย่างแต่ก่อน มันนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุข ช่วงสั้น ๆ ในชีวิตอันน่าสมเพชของมัน


นาย....

พี่ฟ้า.....


จะด้วยสาเหตุใดก็ตามแต่ แต่มันจะไม่ยอมปล่อยให้ช่วงเวลานี้หลุดลอยไป

แม้ว่าคน ๆ นี้จะหลอกใช้

แม้ว่าต่อจากนี้ไป หัวใจของมันจะต้องพบกับจุดจบที่อาจทำให้มันเจ็บเจียนตาย

“ก้าน....ต้องช่วยพี่นะครับ เราสองคนต้องช่วยกัน ไอ้มาร์คเพื่อนของก้าน มันคือศัตรูหัวใจของพี่ ก้านจะอยู่ข้างพี่ใช่ไหมครับ”

“ครับ.....ผมจะอยู่ข้างเดียวกับพี่ฟ้า”

“เด็กดี....พี่สัญญาว่าจะตามใจก้านทุกอย่าง อยากได้อะไรขอให้บอกมา”

สิ่งที่ก้านอยากได้....คือความรัก แต่มันก็รู้ดี ว่าเป็นสิ่งที่พี่ฟ้าไม่มีวันมอบให้สุนัขรับใช้เช่นมัน

มันจึงเลือกบอกอีกสิ่งหนึ่งที่มันต้องการเช่นเดียวกัน

“ผมไม่อยากได้อะไร....นอกจากอยากให้พี่ฟ้า.....นายของผมมีความสุข อะไรที่ทำให้พี่มีความสุข ผมจะทำครับ ผมสัญญา”

กรุณกระหยิ่มยิ้ม เขาปล่อยให้มันจัดการกับความเป็นชายของเขาด้วยปากของมันต่อ ใบหน้าของไอ้มาร์คศัตรูหัวใจฉายแวบขึ้นมาในมโนความคิด


เขาจะใช้หมาตัวนี้แหละ กันไอ้มาร์คให้ออกห่างกวิน


To be con


************
EDIT 17.02.2021
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-02-2021 23:02:52 โดย mutyamania »

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #61 เมื่อ07-10-2017 21:26:42 »

ทำไมยิ่งทำดีกับก้านเราถึงคิดว่าโหดร้ายกว่าเดิม สงสารก้าน  :ling1:

ออฟไลน์ Piima

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #62 เมื่อ07-10-2017 21:49:45 »

โอ้ยยยยยยยยย

สงสารก้าน

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #63 เมื่อ08-10-2017 00:42:07 »

สงสารก้าน อนาคตก้านคงมีที่ยืนเป็นของตัวเอง ปล่อยให้พี่ฟ้าไปตามทางซะ อย่าสนใจคนพรรค์นี้

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #64 เมื่อ08-10-2017 03:25:13 »

สงสารก้านต่อไปยาวๆ พี่ฟ้าทำมาให้เรียกพี่ ไม่ต้องหลอกให้ตายใจก้านก็เต็มใจทำให้อยู่แล้ว หวังว่าแค่กันมาร์คออกไปเฉยๆนะคงไม่ได้ให้ก้านไปนอนกับมาร์คนะ หวังว่าจะหวงสุนัขรับใช้ตัวนี้นะ

ออฟไลน์ MeWeaw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #65 เมื่อ08-10-2017 08:44:29 »

ไม่ว่าน้องก้านจะตัดสินใจยังไง พี่ก็จะอยู่ข้างน้องก้าน โอบกอดด้วยรัก :hao5:

ออฟไลน์ pawara123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #66 เมื่อ08-10-2017 09:02:18 »

จะรอคอยวันที่ฟ้าถูกเอาคืนบ้าง จัดหนักๆเลย

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #67 เมื่อ08-10-2017 10:09:06 »

เดี๋ยวฟ้าได้ตกหลุมที่ตัวเองขุด จะหัวเราะให้ฟันหัก  :m16: :angry2:
อ่านแล้วเจ็บจี๊ด พระเอกเลวมาก สงสารน้องก้าน  :sad4:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #68 เมื่อ08-10-2017 10:11:00 »

ก้านต้องช้ำใจอีกแค่ไหนหนอ รอออออออออ
มาร์คน่าจะเป็นตัวช่วยได้น่ะ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #69 เมื่อ08-10-2017 10:28:55 »

เลวยันเงาจริงๆ คนอะไร

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
« ตอบ #69 เมื่อ: 08-10-2017 10:28:55 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ singalone

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #70 เมื่อ08-10-2017 13:21:04 »

ต้องรอให้ก้านไปยิ้มให้มาร์ค ถึงเนื้อถึงตัวกับมาร์คก่อนใช่มั้ย พระเอกถึงจะรู้ตัว

ออฟไลน์ shoky_9

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #71 เมื่อ08-10-2017 13:29:39 »

วางแผนร้ายอะไรเนียย  o22

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #72 เมื่อ08-10-2017 13:36:56 »

รอวันที่กรุณรักก้านจริงๆ แล้วก้านเมิน(หมาเมิน)
รอวันที่ก้านเข้มแข็ง กลับมามีศักดิ์ศรี เป็นผู้เป็นคนกับเค้าสักที

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #73 เมื่อ08-10-2017 20:20:40 »

การกระทำที่โดนมาตลอดทำให้เรากลัวว่าก้านจะกลายเป็นเด็กซึมเศร้า ด้านชาไปซะหมด แต่ในฉากคุยกับพี่ยามทำให้รู้ว่าน้องยังมีมุมสดใส เป็นเด็กธรรมดาอยู่ เราชอบเวลาน้องอยู่กับคนอื่นมาก ดังนั้นเชียร์ให้ออกมาจากวังวนนี้เร็วๆ นะคะ ไม่เชียร์ให้ลงเอยกับกรุณแน่นอน พฤติกรรมและจิตใต้สำนึกเกินเยียวยา ตอนน้องถูกกระทำแล้วคิดถึงยอดดอย คิดถึงการเป็นอิสระนี่กลัวใจมากว่าจะลงเอยด้วยการที่น้องคิดสั้น (ฮือ เราคิดมาก) ไม่เอานะ ก้านต้องสู้นะ ผ่านมันไปให้ได้นะคะ 

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-16
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #74 เมื่อ10-10-2017 22:51:12 »

กว่าเจ้าของหมาจะรู้ใจตัวเอง
เจ้าหมาก็คงจะนอนจมกองเลือดตัวเอง..ตายไปซะก่อน

เฮ้อออออออ..หมาน้อย

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่ห้า (07/10/60)
«ตอบ #75 เมื่อ11-10-2017 10:49:09 »

ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดกรุณ ก้านหนูช่วยทิ้งไอ้เหี้ยนี่แล้วไปมีความสุขซะทีเถอะลูก ถือว่าขอร้อง มาร์คคะ จะขึ้นพระเอกไหมคะ นี่เชียร์สุดใจไง

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1898
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +793/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #76 เมื่อ13-10-2017 19:23:28 »

บทที่ 5 คำสั่งจากนายถือเป็นสิ่งสำคัญ



“พี่!!! .....ผมโดนไอ้เชี่ยมาร์คเทว่ะ พี่ว่างป่ะวะ.....ไปเที่ยวกันม๊ะ”


ในน้ำเสียงของผู้พูดนั้น มีทั้งอารมณ์เกรี้ยวกราดและความกระเง้ากระงอดออดอ้อนออเซาะอยู่ในที กรุณอดยิ้มให้คนตรงหน้าไม่ได้ กวินแม้จะตัวผอมบางสักแค่ไหน แต่ท่าทีที่ใช้ออดอ้อนของเด็กคนนี้ก็ยังเป็นสไตล์แข็ง ๆ แบบผู้ชายขี้อ้อนอยู่ดี ไม่ได้อ่อนหวานแบบหญิงสาวหรือพวกเบี่ยงเบนที่มีใจไปทางผู้หญิง

จะว่าไปก็เหมือนลูกแมวตัวผู้ที่กำลังขู่ฟ่อดีดีนี่เองแหละ

“ตอนไหน?....แล้วที่ไหน?”

“ก็สักสองทุ่ม...ข้าวสาร....เข้าบริคบาร์ก็ได้”

“คนเยอะนะ....ไม่อึดอัดเหรอ”

“ก็อยากเมา.....อยากเต้นอ่ะพี่.....เบื่ออยู่ห้อง...ไปนะ....สัญญาว่าจะไม่เรื้อนแบบคราวก่อนอีก”

“อืมมมมม......ขอพี่คิดเดี๋ยวนะ....วันนี้.....พี่ไม่มีนัดไปไหนกับใคร สรุปก็คือว่าง งั้นเป็นอันตกลงครับ”

“เหย...พี่แม่งมาแปลกว่ะวันนี้ ดูสุภาพผิดปกติ ขนลุกเลยเนี่ย”

“แสดงว่ากวินชอบโดนพี่ด่าเหรอครับ”

“แหะ ๆ ก็ไม่ใช่อย่างน้าน พี่ใจดีแบบนี้แหละ ดีแล้ว ผมชอบ”

“ให้มันจริงเถอะ งั้นไปรถพี่ละกันนะ เดี๋ยวพี่ไปรับเราที่คอนโด”

“แล้วเจอกันครับ งั้นผมกลับล่ะ บุย”

โอกาสงาม ๆ แบบนี้ ใช่จะหาได้บ่อย ๆ ต้องยกความดีความชอบส่วนหนึ่งให้เจ้าสุนัขรับใช้ อีกส่วนหนึ่งเป็นของเขาในฐานะคนต้นคิด




“ไง......เพื่อน นัดกูมา คือคิดถึง หรือว่า.....ยังไง?”


ไอ้ก้านไม่เคยมีเพื่อน ก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรต่อหน้าเพื่อนเก่า หรือจะพูดให้ถูกก็คืออดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียน ที่ไม่ได้ติดต่อกันเสียนาน จนมันคิดว่าอีกฝ่ายหนึ่งคงจะลืมคนจืด ๆ ไร้ตัวตนอย่างมันไปเสียแล้ว

“ใช่.....คิดถึง”

“ก็ทื่อไปนะ ให้มันมีฟีลลิ่งหน่อยเหอะว๊า”

ชยุตย์เลิกคิ้วมองเพื่อนเก่า ที่ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เคยเห็นเขาเป็นเพื่อน อย่างที่เขารู้สึกกับมัน จะด้วยความเจียมตัวหรืออะไรก็แล้วแต่ ใบหน้าที่พยายามจะร่าเริงของเจ้าหมาน้อย ไม่อาจปกปิดร่องรอยหมองเศร้าในแววตาคู่นั้นได้

“อ่ะ ๆ...ถ้ามึงว่าอย่างนั้น กูก็โอเค กูเองก็คิดถึงมึงเหมือนกัน บางคืนนอน ๆ อยู่ฝันถึงมึงยังเคยเลยวะ”

“'งั้นสั่งอาหารกันเลยเนอะ หิว”

“ตัดบทเก่งจ้าพ่อ!!!”

“มาร์คกินเนื้อวัวได้ใช่ไหม”

“นี่ถ้าชวนมาขายตรงกูถีบนะ เอาดี ๆ”

“ฮะฮะฮะ....ไม่ใช่สักหน่อย อย่างเราขายไปก็ไม่มีคนซื้อหรอก เราพูดไม่เก่ง”

“แน๊.....หัวเราะแล้วนี่ ดีแล้ว หัวเราะเยอะ ๆ ถึงมุขตลกกูจะฝืด มึงก็ช่วยขำทีจักเป็นพระคุณอย่างสูงขอรับ”

“ตลกอยู่ ๆ เล่นมาเลย เราขำให้...ฮ่าฮ่าฮ่า”

น่าแปลกดีเหมือนกันแหละ กับการที่คน ๆ หนึ่งซึ่งไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นอะไร มิหนำซ้ำยังมีสีหน้าอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา กลับยิ่งฉุดให้ดูไม่ชวนมองเข้าไปอีก แต่เมื่อคน ๆ นี้ได้ยิ้มหรือหัวเราะออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ จากหัวใจ กลับเป็นภาพที่ดูแล้วรู้สึก.....น่ารัก......น่าเอ็นดู

น่ารักจนอยากจะเห็นคน ๆ นี้ยิ้มออกมาอีกครั้ง...ยิ้มออกมาบ่อย ๆ

เพราะคนอย่างไอ้ก้านนั้น ไม่เหมาะกับความหมองเศร้าเอาเสียเลย

“มาร์คเป็นไงมั่ง สบายดีนะ ไม่ได้เจอกัน....ตั้งห้าปี”

“ก็โอเค....หลังมึงย้ายไป กูก็เรียนที่นั่นอีกปีหนึ่ง แล้วก็ย้ายไปเรียนต่อที่ระยอง”

“แล้วนึกไงมากรุงเทพอีกอ่ะ”

“สัมภาษณ์กูเหรอครับ?”

“เอ้า....ก็ถามดู ไม่ได้หรือไง”

“ก็พอดีว่ากูสอบติดที่นี่ไงเลยซิ่วมา จริง ๆ ตั้งใจจะเข้าเรียนตั้งแต่ปีที่แล้วละ แต่มันดันสอบไม่ติด ก็เลยเรียนมอแถวบ้านไปก่อน แต่ทีนี้หัวใจมันเรียกร้อง เลยลองดูอีกสักครั้งน่ะ ก็กะว่าถ้ายังไม่ติดอีกก็คงตัดใจ ไป ๆ มา ๆ ติดเฉย”

“สบายดีเนอะ”

“ไอ้คำถามว่า 'สบายดีไหม ?' นี่มึงถามกูไปแล้วหรือเปล่าวะ.....ไอ้ห่า ไม่เจอตั้งหลายปี ก็ยังมึนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเล้ยยย เอางี้นะ มึงไม่ต้องชวนกูคุยละ กูชวนมึงคุยบ้างดีกว่า”

“ห่ะ.....”

“พี่ชายมึง.....ยังขี้เก๊กเหมือนเดิมเลย”

“อ้าว!!!....นี่มาร์คจำนายได้เหรอ”

นาย? .....ทำไมมึงเรียกเขาแบบนั้น นี่เขาไม่ให้มึงเป็นน้องเขาแล้วเหรอวะ?”

“ที่จริงเราก็....ไม่เคยได้เป็นอยู่แล้ว เราเป็นแค่คนใช้น่ะมาร์ค ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่ ที่ได้อยู่คอนโดเดียวกับนาย เพราะต้องตามมารับใช้เขาตามคำสั่งของนายแม่”

“แต่ที่กูจำได้ คือมึงเรียกมันว่าพี่ฟ้า.....พี่อย่างอย่างนั้น พี่ฟ้าอย่างนี้ พี่มึงทั้งป๊อป ทั้งเหี้ย แต่ก็โคตรใจดีกับมึงเลย ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วเหรอวะ”

“ตอนนั้นนายยังเด็กด้วยมั้ง ก็เลยใจดีแบบเด็ก ๆ น่ะ แต่ถึงยังไง เราก็เป็นแค่คนใช้อยู่ดี คนใช้จะตีตนเสมอเจ้านาย เป็นเพื่อน เป็นน้องชายไม่ได้หรอก เพราะแบบนี้ไง เราถึงได้ไม่กล้าเป็นเพื่อนกับใครที่โรงเรียนเก่า เพราะมันไม่ใช่ที่ของเรา สังคมที่นั่นมันคนละระดับกับคนอย่างเรา”

“รวมถึงกูด้วยเหรอ ทั้ง ๆ ที่กูเห็นมึงเป็นเพื่อนคนนึงเลยนะ เสียใจว่ะก้าน”

มาร์คแกล้งตีหน้าเศร้า ยิ่งทำให้ไอ้ก้านรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก สีหน้าที่แสนเป็นกังวลของเจ้าสุนัขรับใช้นั้น ถึงแม้ว่าจะเชิญชวนให้อยากแกล้งต่อไปอีกเรื่อย ๆ แต่ก็ทั้งน่าเอ็นดูและน่าสงสารในคราวเดียวกัน แล้วใครเล่าจะใจไม้ไส้ระกำกับมันได้ลงคอน่ะ

“จริงจังไปได้น่า กูหยอกมึงเล่นเฉย ๆ คือกูก็ไม่รู้นะ....ว่ามึงนัดกูมาทำไม แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว อย่าดราม่าเลยว่ะ”

“นั่นสิเนอะ”

“ไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย มึงไม่ต้องรู้สึกผิดกับสิ่งที่จำใจทำ”

“ระ....เราไม่เข้าใจ”

“โอเคกูเชื่อแล้วว่ามึงไม่เข้าใจ ถ้าอยากให้เชื่อมากกว่านี้ มึงก็ยิ้มให้กูหน่อยสิ”

รอยยิ้มแข็ง ๆ ฝืน ๆ ของไอ้ก้าน ทำให้มาร์คนึกถึงอดีต ถึงอย่างไรเสีย ก้านก็เป็นเพื่อนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุด แม้กาลเวลาจะทำให้พวกเขาห่างหายและลืมเลือนกันไปบ้าง

แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว

และหวังว่าคงจะไม่สายเกินไปสำหรับความเป็นเพื่อนระหว่างเขากับมัน

“มาร์คชอบคุณกวินหรอ”

“เฮ้ยยยยยย”

คำถามตรง ๆ จากปากของไอ้ก้าน ทำเอามาร์คแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่ม เขาเหลือบมองใบหน้าพาซื่อของคนถาม ซึ่งบัดนี้จ้องเขานิ่งอย่างจะเอาคำตอบ

มาร์คเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง....

“แดกๆ ได้แล้ว....เดี๋ยวพาไปซื้อเสื้อผ้า แต่งตัวอะไรของมึง เชิ๊ตดำติดกระดุมยันคอ กางเกงแสลค รองเท้าคัทชู ทางการไปเปล่า ทำตัวให้สมวัยหน่อยสิ ไอ้ห่า”

“แหะ ๆ”

เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับกวินกันแน่





[LINE MESSENGER]


กรุณ : เป็นยังไงบ้างก้าน
ก้าน  : มาซื้อของกับมาร์คครับ
กรุณ : ตอนนี้พี่มาเที่ยวกับกวินนะ
กรุณ : อ้าว ยังอยู่กับมันอีกเหรอ จะสามทุ่มแล้วนะ
กรุณ : ก้านก็กลับคอนโดได้แล้ว อย่าไปคุยกับมันเยอะ
ก้าน  : ยังกลับไม่ได้ครับ
กรุณ : ทำไม????
ก้าน  : มาร์คชวนเดินตลาดกลางคืน
ก้าน  : เดี๋ยวมาร์คสงสัย
กรุณ : พี่แค่อยากให้ชวนมันไปกินข้าว หรือแค่ดูหนัง พอเป็นพิธี ไม่ได้ให้ไปเถลไถลจนติดลมนะ
ก้าน  : นายกลัวผมทำเสียเรื่องใช่ไหมครับ
ก้าน  : ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมไม่ได้พูดอะไรเลย
ก้าน  : แต่ถ้ากลับเลยตอนนี้มันจะดูแปลก ๆ คงต้องทำเป็นเดินดูของอีกสักพักน่ะครับ
กรุณ : พี่บอกเราแล้วไง ว่าให้เรียกพี่ฟ้าเหมือนเดิม
ก้าน  : ผมขอโทษครับ
ก้าน  : ยังไม่ชิน
ก้าน  : ขอโทษนะครับ
กรุณ : หยุดขอโทษได้แล้ว พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น
กรุณ : ไม่ได้หวังจะให้ช่วยอะไรมากอยู่แล้ว
กรุณ : ไม่อยากให้ไปสนิทกับศัตรู
กรุณ : แล้วอย่ากลับเกินสี่ทุ่ม
กรุณ : อยู่รอพี่ด้วย อย่าเพิ่งนอน
ก้าน  : คงเลทหน่อยนะครับ อาจจะถึงประมาณสี่ทุ่มครึ่ง
ก้าน  : จะพยายามปลีกตัวกลับนะครับ
กรุณ : พอพี่ใจดีด้วย ก้านก็เริ่มดื้อ
กรุณ : อย่าให้พี่โมโหนะ
ก้าน  : ขอตัวก่อนนะครับ
กรุณ : ก้าน
กรุณ : ก้าน


“ไอ้ก้าน เลิกแชทได้แล้ว ไปลองเสื้อกัน”

มาร์คชี้ไปยังร้านขายเสื้อทรงแขนกุดริมทาง สีหน้าดูสนุกอย่างเห็นได้ชัด

“มะ....ไม่เอา”

“ร้อนตายห่า เหงื่อมึงแตกขนาดนี้ เปลี่ยนเสื้อเถอะ หุ่นหมี ๆ แบบมึงต้องเสื้อโชว์ของหน่อย”

“เราเอาเงินมาน้อย มีแค่ไม่กี่ร้อยเอง”

“กูซื้อให้ ตามใจกูหน่อยสิ คิดถึงกูไม่ใช่เหรอ คิดถึงก็คุยกับกูบ้าง เลิกคุยกับไอ้พี่ฟ้าได้แล้ว”

“เออ....ก็ได้...ระ....เรา...ไม่คุยแล้ว ไปดูเสื้อกัน”

ไอ้ก้านนั้นคิดแค่เพียงไม่อยากถูกจับได้ ว่าที่มันชวนมาร์คออกมาในวันนี้ เพียงเพื่อต้องการดึงมาร์คออกมาจากกวินเท่านั้น เจ้าหมาเด็กนั้นแสนซื่อตรง โกหกคนก็ไม่เก่งเอาเสียเลย ไอ้ก้านไม่รู้ตัวหรอกว่าทุกอย่างที่มันพยายามปกปิดเอาไว้ ได้ถูกแสดงออกมาจนหมดสิ้น ผ่านทางสีหน้าแววตาและท่าทาง ซึ่งอีกฝ่ายสามารถเดาอาการของมันได้ไม่ยากเย็นเลย

แต่ว่าเมื่อกี้นี้...ในแชทของมันกับกรุณ ไอ้ก้านเองก็แอบดื้อตาใส กล้าขัดคำสั่งของนายอยู่เหมือนกัน

คงเพราะนาน ๆ ทีกระมังที่ได้หลุดจากกรอบ...ออกจากกรงขัง ถือโอกาสนี้เก็บเกี่ยวความสุขอันน้อยนิดเอาไว้ โอกาสดีดีแบบนี้ไม่รู้จะผ่านมาอีกตอนไหนกัน

“ง....งั้นซื้อให้เราตัวเดียวก็พอนะ”

“ขี้เกรงใจจังเลยนะมึง”

“เมื่อกี้มาร์คก็เลี้ยงข้าวเราไปแล้ว หมดไปตั้งเยอะ เปลืองเงินมาร์คเปล่า ๆ”

“ตัวนี้เหมาะกับผิวมึงนะกูว่า...เอ้าถอดเสื้อสิ”

“ลองได้เหรอ...เหงื่อเราออกเยอะนะ เดี๋ยวเสื้อเขาจะเลอะเอา”

“ไม่ได้หรอก แต่กูจะซื้อแล้วให้มึงใส่เลย กูรู้ว่ามึงอาย สีชมพูคงแรงไปเนอะ เอาสีขาวละกัน เบอร์ L ก็พอ ไม่ต้องฟิตนมมาก”

“ตามใจมาร์คแล้วกัน เรายังไงก็ได้อ่ะ”

โชคดีที่ช่วงหลังมานี้ กรุณไม่ค่อยรุนแรงกับไอ้ก้านเหมือนแต่ก่อน รอยช้ำและร่องรอยแผลเก่า ๆ ก็จางลงไปเยอะ เหลือเพียงแผลเป็นบางจุดซึ่งดูไม่น่าเกลียดอะไร ที่ยังชัดอยู่เห็นจะเป็นรอยจูบ รอยดูดที่ถูกทำทิ้งเอาไว้ทั่วแผ่นอก ซอกคอ อันเกิดจากบทรักเมื่อสามคืนก่อน แต่ก็จางลงไปมากแล้ว ไม่ได้เป็นจ้ำแดงน่ากลัวเหมือนตอนแรก ๆ

“เฮ้ยหันหลังทำไม อายนมเหรอ”

“มาร์คอย่าแกล้งดิวะ เราไม่ชอบโชว์ หุ่นเราไม่ดีแบบมาร์คนี่”

“เออๆ กูไม่มอง กูไปดูของกูบ้างสักตัวดีกว่า”

ไอ้ก้านเดินไปด้านในสุดของร้าน มันหันมองอีกฝ่ายอย่างระแวง แต่เมื่อเห็นว่ามาร์คกำลังเลือกเสื้ออย่างที่บอกอยู่จริง ๆ มันจึงรีบถอดรีบเปลี่ยน ดวงตาหรี่เล็กไร้อารมณ์เหลือบส่องกระจกดูรอยที่คออย่างเป็นกังวล ถ้าบอกว่าเป็นผดผื่น จะดูโกหกไปไหม คนแบบมาร์คไม่ใช่เด็กน้อยใสซื่อไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าอะไรนั้นเป็นอะไร ไอ้ก้านจึงตัดสินใจเกาคอแรงๆ ให้ดูเหมือนกับว่ามันแพ้เหงื่อจนคันไปทั้งตัว

หวังว่าคงจะเนียนนะ

“โอเคป่ะ”

“โหยยยย....ยั่วเยสมากเพื่อน ใส่หลวมหน่อยแล้วเซ็กส์ซี่ฉิบ”

“เบาๆ สิ เราอาย”

“โอเค ๆ ขี้อายจังวะมึงน่ะ งั้นมาถ่ายรูปกับกูแก้อายสักรูปมา!!!”

มาร์คโอบกอดไอ้ก้านเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างยกโทรศัพท์ขึ้นสูงในมุมเสย ไอ้ก้านนั้นไม่เคยถ่ายรูปคู่กับใครในระยะประชิดแบบนี้มาก่อนในชีวิต มันจึงทำได้เพียงแค่ยืนตัวเกร็ง หน้าตาเคร่งเครียด

“พอใจละ กูลงไอจีนะ รูปนี้มึงหล่อ ผ่าน ลงได้”

“เออ เรื่องของมึง”

“แน๊....พูดกูมึงก็ได้ด้วย”

“ก็มาร์คกวนตีนเราอ่ะ”

“ไอจีมึงอะไร...บอกมา กูจะแท็กหามึง”

“ไม่มี....เล่นไม่เป็น”

“อะไรวะ ไม่เล่นไอจีเหรอ เฮ้อ....ว่าง ๆ มาเจอกันอีกบ่อย ๆ เลยนะ มีอะไรต้องสอนมึงอีกเยอะเลยว่ะ”

สอนงั้นเหรอ?

ไอ้ก้านเองก็แอบคาดหวังว่าจะมีครั้งหน้าอยู่ลึก ๆ เหมือนกัน



[ห้าทุ่มเศษ]

สุดท้ายแล้วก้านก็ถูกจับเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อแขนกุดสีขาว กางเกงยีนส์ขาสั้น ใส่กับผ้าใบมือสองให้ลุคสปอร์ตนิด ๆ แถมกินของหวานต่ออีกมื้อก่อนกลับ

มาร์คขับรถพาก้านมาส่งยังคอนโดของกรุณ ซึ่งถือเป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกเขาขับรถมาส่งกรุณเพราะถูกอีกฝ่ายบังคับขู่เข็ญ ด้วยความระแวง ไม่อยากให้เขากับกวินนั้นอยู่ด้วยกันตามลำพัง ทั้งที่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย ที่เขาต้องแบกไอ้ตัวแสบนั่นกลับห้องในสภาพเมามายไร้สติ

หวงไม่เข้าท่า!!!

“กูส่งแค่นี้นะ วันนี้สนุกมาก ตอนแรกฝืด ๆ หน่อย แต่ตอนหลังสนุกดี”

“ขอบคุณสำหรับเสื้อแล้วก็ข้าวเย็นนะ ขนมด้วย คราวหน้าให้เราเลี้ยงบ้างนะ”

“ไม่ต้องหรอก....คิดมาก เพื่อนกัน คราวหน้าก็หารครึ่งไป”

“แหะ ๆ งั้นเรา.....ไปแล้วนะ”

“เดี๋ยวก่อน”

“หืม?”

“ก้าน.....มึงจำไว้นะ.....คนเราทุกคนมีค่า ทุกคนมีศักดิ์ศรี ไม่ว่าจะอยู่ในจุดไหน ความเป็นคนของเราก็เท่ากัน”

“ไม่ใช่ทุกคนหรอกมาร์ค”

“แต่สำหรับกู....มึงมีค่านะ”

“อื่อ....แต่ก็ไม่มากไง”

“นั่นเพราะมึงลดค่าตัวเอง.....เอาเถอะ ที่ผ่านมาจะยังไงก็ช่าง แต่ต่อไปนี้....มึงต้องคิดใหม่ มันต้องใช้เวลาหน่อย วันนี้เหนื่อยกันแล้ว พูดไปก็เท่านั้น มึงไปพักผ่อนเถอะ”

“ครับ”

“นัดเจอกับกูอีกนะ....เจอกันบ่อย ๆ จะสอนใช้ชีวิต”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

ระหว่างทางขึ้นห้องพัก ไอ้ก้านไม่วายถูกพี่เทิดศักดิ์ตะโกนแซว ยามหนุ่มหล่อเข้มผิวปากแซวลุคใหม่อย่างพี่ชายแซวน้อง ไอ้ก้านยกมือไหว้ขอบคุณไปทีหนึ่ง ก่อนจะวิ่งเข้าไปด้านในอาคารอย่างรีบร้อน



“กลับมาได้แล้วเหรอ???”

“นาย......เอ่อ.....พี่ฟ้า”

“ห้าทุ่มกว่าแล้ว แล้วนี่แต่งตัวอะไร”

เจ้านายของไอ้ก้านกลับมาถึงก่อนจนได้ กรุณยืนจ้องหน้ามันด้วยแววตาที่แสนนิ่งเฉย และมีสีหน้าที่เรียบสงบปราศจากอารมณ์ขุ่นเคืองปรากฏอยู่บนใบหน้าอันแสนหล่อเหลานั้น

แต่ไอ้ก้านนั้นก็รู้ดีแก่ใจ ว่านายของมันยิ่งนิ่งเท่าไหร่ ก็คือโกรธมากเท่านั้น

ก้านไม่ได้คิดขัดคำสั่งนาย เพราะรู้ดีว่าคนอย่างนาย คำไหนต้องเป็นคำนั้น เพียงแต่วันนี้ก้านรู้สึกอิ่มเอมไปกับการใช้ชีวิตในแบบใหม่ ๆ และเวลาก็ผ่านไปเร็วเหลือเชื่อ เมื่อรู้ว่าดึกมากแล้ว ก้านก็รบเร้าให้มาร์คพากลับทันที โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะจับพิรุธได้หรือไม่

ไม่ทันคิดว่านายจะกลับมาก่อน เพราะปกติเวลาที่กรุณออกไปเที่ยว กว่าจะกลับมาก็ปาเข้าไปตีสองตีสาม มีครั้งก่อนที่กลับเร็วหน่อยก็เที่ยงคืนกว่า แต่ถึงกระนั้นคำสั่งของนายสำคัญกับก้านเสมอ ต่อให้นายจะใจดีกับเขามากกว่าเดิม หรือยอมให้เขาเรียกว่าพี่ฟ้า แต่คนอย่างก้านก็ไม่เคยคิดเหลิงหรือได้ใจ

สุนัขรับใช้ตัวนี้ระลึกอยู่เสมอว่ามันเป็นใคร และเป็นได้แค่ไหน

ก้านเพิ่งสังเกตว่ากรุณนั้นอยู่ในสภาพกึ่งเปลือย และบนโซฟาก็มีร่างของใครคนหนึ่งนอนทอดตัวอยู่ กวิน....เด็กหนุ่มที่นายรัก นอนหลับใหลไม่ได้สติ ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นผิวกายขาว กับเรือนร่างผอมบางแต่ดูแข็งแรงไม่อ้อนแอ้น

“กวินเมามาก เค้าอ้วกรดพี่ อ้วกรดตัวเอง เลอะเทอะไปหมด มันไม่ใช่อย่างที่ก้านคิดหรอก”

“ผมไม่ได้คิดอะไรเลยนะครับ”

“เลิกจ้องกวินของพี่ได้แล้ว พี่ไม่ชอบเวลาที่ก้านมองกวินแบบนั้น”

“ผมไม่ได้ตั้งใจครับ...ขอโทษ”

“พี่จะจัดการก้านทีหลังนะ แต่ตอนนี้พี่จะพากวินไปนอนก่อน ฝากก้านเตรียมน้ำอุ่นให้พี่ด้วย พี่จะเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อให้เขา ให้เขานอนห้องเล็กของก้านนั่นแหละ”

“ครับ...ได้ครับ”

“ฝากซักเสื้อของพี่ แล้วก็เสื้อของกวินด้วย ซักคืนนี้เลยนะ”

“ครับ”

“เช็ดรองเท้าให้พี่ด้วย มีแต่อ้วกไอ้เด็กนี่ทั้งนั้น บ้าชิบ”

“ครับ”

กรุณเงียบไปพักหนึ่ง หากไม่เพราะจะใช้ประโยชน์จากมันไปอีกสักระยะหนึ่ง ป่านนี้เขาคงได้บีบเคล้นเนื้อแน่น ๆ กระแทกกระทั้นอารมณ์โกรธใส่สองแขนอวบล่ำมันไปแล้ว แล้วดูมันแต่งตัวสิ แต่งตัวราวกับพวกนักท่องเที่ยวเกย์ต่างชาติก็ไม่ปาน โชว์แขน โชว์ไหล่ อวดสีข้าง มันน่าลงโทษนัก

แต่เขาก็หาวิธีลงโทษคนแบบมันได้เสมอ แม้ว่าคำพูดของเขาจะหวานหูไม่กรรโชก

ก็ไม่ได้แปลว่าความรุนแรงในถ้อยคำจะลดน้อยลงไป

ตรงกันข้าม....กลับกรีดแทงใจผู้ฟังให้รู้สึกด้อยค่ามากขึ้นด้วยซ้ำ

“เดี๋ยว....อย่าเพิ่งไป”

“ครับพี่ฟ้า”

“ก้านครับ พี่รบกวนขัดรองเท้าให้กวินอีกคู่ได้ไหม ขัดให้สะอาด เหมือนที่ขัดให้พี่เลยนะครับ”

คำพูดที่หวานหู และสรรพนามที่เป็นกันเองนั้น ยิ่งทำให้ไอ้ก้านรู้สึกชัดเจนในความต้อยต่ำของตนเองยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ


To be con

********************
EDIT 18.02.2021
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-02-2021 21:24:16 โดย mutyamania »

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #77 เมื่อ13-10-2017 20:13:01 »

มาร์คช่วยฉุดก้านไปจากอิคุณกรุณที หมั่นไส้  o18
เพิ่งนึกได้ที่มาร์คเรียกชื่อเล่นกรุณถูกเพราะเป็นเพื่อนก้านมาก่อนนี่เอง
รอวันที่ก้านจะเอาคืน เห้อม

ออฟไลน์ W2P5

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #78 เมื่อ13-10-2017 20:28:17 »

นังกรุณณณณณ ร้ายมากเชียร์ก้านให้มาร์ค  :hao3:

ออฟไลน์ MeWeaw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #79 เมื่อ13-10-2017 22:46:46 »

ก้านดีเกินกว่าจะมาเจอคนอย่างเหินฟ้า
นุ้งมาร์คฉุดนุ้งก้านจากขุมเหินฟ้าที
ส่วนแกอิพี่ฟ้าจมปรักกวินต่อไป..โดยที่เค้าก็ไม่ได้สนใจแกไปกว่ารุ่นพี่
แหละนี่คือบทลงโทษที่ทำร้ายจิตใจนุ้งก้าน :z6:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
« ตอบ #79 เมื่อ: 13-10-2017 22:46:46 »





ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #80 เมื่อ13-10-2017 23:23:28 »

ขอบคุณมาร์คที่เข้ามาในชีวิตก้าน ขอให้ฟ้าได้รับบทเรียนอย่างสาสมที อยากให้ก้านปันใจไปให้มาร์คสักนิดนึงแต่ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องคงจบ ฟ้าจะกลายเป็นคนไม่มีค่าทันที อยากให้มาร์คมาเติมเต็มความเป็นคนให้ก้านเยอะๆในฐานะเพื่อนก็ยังดี

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #81 เมื่อ14-10-2017 01:41:25 »

ก้านต้องเหนื่อยอีกเยอะ

ออฟไลน์ pawara123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #82 เมื่อ14-10-2017 07:57:06 »

วันใดที่ฟ้ารักก้านหมดใจ  อยากให้ก้านหนีไปให้ไกลๆเลย

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #83 เมื่อ14-10-2017 10:52:34 »

หน่วงใจ อ่านแล้วมันจี๊ดในอก เศร้า รอตอนต่อไปอยู่นะคะ :katai4:

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-16
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #84 เมื่อ14-10-2017 13:12:31 »

ฉันพอจะมีค่าบ้างไหม
คนจัญไรช่วยบอกที

แน่น..หน่วง..หนึบ
ใจจะแตก

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #85 เมื่อ14-10-2017 15:57:24 »

จะรอวันที่โดนก้านทิ้ง สงสารก้านอ่ะฮือออ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #86 เมื่อ14-10-2017 18:29:09 »

มาร์คน่าจะเป็นตัวกระตุ้นให้ก้านคิดได้ ออกมาจากกรุณ รอวันเอาคืน

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #87 เมื่อ14-10-2017 18:54:21 »

ขอให้กวินเข้าไปเห็นก้านกับอิฟ้ามีอะไรกัน เพี้ยงๆๆๆ
มันจะรู้สึกสะใจเจ้มากๆ :laugh:

ออฟไลน์ ผู้เสพติดความร้าวราน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #88 เมื่อ14-10-2017 20:26:59 »

โอยย เรื่องนี้โดนใจมากค่ะคุณมัส ชอบๆ เดาเรื่องเองไปไม่ถูกเลยว่าจะเป็นไปทางไหนยังไง ติดตามอยู่นะคะ มารอเชียร์น้องก้านด้วย o13

ออฟไลน์ shoky_9

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: สุนัขรับใช้ - บทที่หก (13/10/60)
«ตอบ #89 เมื่อ15-10-2017 11:56:37 »

ก้าน หนูใสซื่อมากกก พี่ฟ้าประเคนหนูก้านให้เค้าแล้วอย่ามาเอาคืนทีหลังนะ  :katai3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด