Home * Mate ll ต้นไม้...นายหน้า ตอนที่ 21 (111221)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Home * Mate ll ต้นไม้...นายหน้า ตอนที่ 21 (111221)  (อ่าน 20259 ครั้ง)

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +231/-3
อารายกันนนนนนนนนนนนนนนนนน

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
นางงอนแล้ว1

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
โอ้ยค้ำจุน อะไรกันเนี่ย แค่เขาไม่ยอมเอาเสื้อมาห่ม ก็จะไปฟ้องแม่เลยหรือ อิอิอิ
คิดถึงไรท์มากมาย ช่วงโควิด รักษาสุขภาพด้วยนะจ๊ะ
 :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
อย่างอนกันอีกนะ อ่านแล้วใจไม่ดี ค้างด้วยกันที่บ้านจุนนั่นแหละเปล

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
เอ๋าวววว !!! จุนเอ้ยยยย เดี๋ยวเปก็คิดไปไกลอีก

 :กอด1:  :กอด1: / รออ่านเสมอค่า  :L1:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

และ

 :call: :call: :call:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1770
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3
HomeMate
Casting : Jun x Pae
Writer : Kajidrid

Home*Mate [21]


นายค้ำจุนพูดคำไหนคำนั้นเสมอครับ เขาบอกว่าจะทำอะไร เขาก็จะทำตามนั้น แต่นายค้ำจุนไม่รู้หรอกครับว่าในโลกนี้มีอะไรอีกมากมายหลายสิ่งนักที่อยู่เหนือการควบคุมของเขา

แม่ เขา จัด ห้อง นอน รอ ผม
ฮ่าๆๆๆ ผมล่ะอยากระเบิดเสียงหัวเราะแห่งความสะใจให้ดังก้องโลก แต่พอดีเป็นคนมีมารยาทครับ เลยเก็บไว้หัวเราะทีหลัง มันจะได้เสียงดังกว่านี้

ลูกชายเจ้าของบ้านหน้าเป็นตูดตอนที่แม่เขากวักมือเรียกผมไปทักทายอย่างเอ็นดู พลางชี้ชวนอวดโอ่ห้องนอนที่แม่จัดเตรียมไว้ให้ จริงๆ ห้องนี้มันก็มีตัวตนอยู่นานแล้วแหละครับ แต่ไม่มีใครใช้งานเลย ตอนที่จุนพาผมมาค้างรอบที่แล้ว แม่ก็นึกสงสารแขกบ้านแขกเมืองอย่างผมที่ต้องจำใจนอนที่คับแคบกับคนใจจืดชื่อว่าค้ำจุน แม่ก็เลยสั่งฟูกนอนมาสำรองไว้ให้ แล้วก็แถ่นแท้นนนนนนนน! ติดแอร์

ผมตื่นเต้นมากที่จู่ๆ ก็มีห้องนอนเป็นของตัวเอง ก็เลยประกาศเจตนารมตัวเองออกไป แม้ว่ามันจะขัดกับแผนหลักของนายค้ำจุนก็ตาม

“ผมค้างนะ ต้นกลับไปก่อนได้เลย
หรือถ้าต้นไม่กลับ ก็นอนห้องนี้กับผม” พูดจบก็อุ้มกระเป๋ามาจัดแจงวางของกองไว้ตรงนั้นหย่อม ตรงนี้หย่อม ทำให้ห้องมันดูรกๆ เข้าไว้ เพื่อให้เหมาะกับการใช้งาน

โรงเรือนแคคตัสของนายค้ำจุนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจนผิดหูผิดตาครับ แต่พื้นที่ข้างรั้วมีต้นมีกลุ่มต้นไม้เล็กๆ ที่ใบถูกแต่งแต้มด้วยสีแดง ชมพู ขาว เหลือง ชวนให้สนใจและดึงดูดให้เดินไปทิ่มหน้ามอง

“ต้นอะไรอ่ะคุณ”  ผมถามคนที่ผมเชื่อในความเชี่ยวชาญของเขาที่สุด รายนี้ก็เหมือนมีสัมผัสกลิ่นเสือก ถึงได้มายืนรอให้ผมเอ่ยถาม

“บอนสี”

“อ่อ....”

“เคยรู้จักหรอ”

“จริงๆ ก็ไม่ แต่ชื่อฟังดูคุ้นๆ หน้าตามันก็คุ้นๆ นะ”

“ก็ควรจะคุ้นนะ ที่บ้านคุณก็มี”

“จริงดิ! แพงป่ะ? ขโมยพ่อไปขายดีกว่า” ผมหยอกเล่นแล้วก็ชวนเขาหัวเราะ แต่คำตอบจริงจังของเขาทำเอาไม่อยากแค่หยอกเล่นเลยครับ เขาบอกผมว่า

“ถ้าสีด่างสวย พันธุ์หายากหน่อยก็หลักแสน”

โอ้!
พี่พ่อผมเลี้ยงไว้ที่บ้านน่าจะโคตรธรรมดาแหละครับ จำไม่ได้เลยว่ามันมีสีชมพูพาสเทลแซมซะดูหรูหราเหมือนพวกนี้

ผมพยักหน้ารับรู้แล้วถอยหลังออกห่างจากกลุ่มบอนสี ด้วยกลัวตัวเองเอาสารเคมีใดๆ มาทำให้น้องปนเปื้อนจนกลายพันธุ์ไป อีกอย่างคือกลัวตัวเองซุ่มซ่ามไปทำต้นไม้เสียหายแล้วจะไม่มีปัญญาชดใช้ครับ

“แล้ว....นี่อ่ะคุณ” ผมถามเขาอีกรอบระหว่างทางที่พยายามเดินให้ทันยาดาที่ไปไกลสุดโรงเรือนแล้ว แต่ตาเจ้ากรรมก็โดนเตะเป็นว่าเล่น

“Black cardinal ชื่อไทยก็กุมารดำเรียกทรัพย์
กอนี้สวยนะคุณ 3,000 เอง”

พูดตัวเลขหลักพันแต่ใช้คำว่าเอง ... อวดรวยหรอวะเฮ้ย!

ผมเหล่มองเขาแล้วก็มองต้นไม้ที่มือยังชี้อยู่อีกรอบ อือออ สวยว่ะ ชอบ แต่สามพันแหนะ   
ผมเหล่มองเขาแล้วก็มองต้นไม้อีกรอบ สวยว่ะ ชอบ อยากได้

“คุณลดให้ผมได้เท่าไหร่” ผมโพล่งสิ่งที่ผุดขึ้นในหัวออกไปแล้วก็มองเขาเต็มตา

“คุณจะซื้อหรอ?” นายค้ำจุนถาม น้ำเสียงดูตกใจมากครับ

“อื้อ ลดให้หน่อยสิ ลูกค้าคนอื่นคุณยังลดให้เลย
ขอสัก... ครึ่งนึงอ่ะ พันห้า”

นายค้ำจุนหัวเราะเย้ยฟ้าเลยครับ เขามองหน้าผมทิ้งท้ายแล้วก็เดินไปหารวมกลุ่มกับยาดา วงสนทนาทางนั้นเสียงดังขึ้นนิดหน่อย หากตั้งใจฟังผมก็คงพอจับใจความได้ว่าเขาคุยกันเรื่องอะไร แต่ตอนนี้ผมสนใจอยู่แต่ไอ้เจ้ากุมารนี่แหละครับ

กิจกรรมฟูใจของยาดาผ่านไปด้วยดีครับ ดูเหมือนเจ้าตัวได้เลือกได้ในที่สุดว่าจะใช้ไม้พันธุ์ไหน ไซส์ไหนสำหรับทำเป็นของชำร่วยงานแต่งบ้าง นายค้ำจุนเป็นผู้ช่วยที่ดีมากครับ สาสามารถบอกข้อดีข้อเสียของแต่ละสายพันธุ์ได้เป็นอย่างดี  ผมเองก็โล่งใจไปด้วยที่ยาดาไม่เลือกเอาเจ้ามิกกี้เมาส์มาเป็นหนึ่งในต้นไม้ของชำร่วย แม้จะมันดูน่ารักทั้งรูปลักษณ์และชื่อ แต่หนามมันละเอียดและปักคานิ้วได้ลึก ทำให้เจ็บๆ คันๆ ได้นาน บางคนที่โดนหนามมันตำก็ถึงขั้นกลัดหนองก็มีครับ

ตอนแรกผมก็เหมือนกับยาดาที่หลงความน่ารักของมันหลอกเอา แต่นายค้ำจุนเป็นคนเบรกไว้และให้ข้อมูลเพิ่ม เสริมด้วยประสบการณ์ลูกค้ารายอื่น

“ฮาโวเทียกับกุหลาบหินนี่แหละเหมาะสุดแล้ว
เคยมีลูกค้าสนใจตระกูลแมม ทางนี้ก็คัดให้แต่ต้นที่เลี้ยงมาเกิน 1 ปีเตรียมไว้ สรุปก็มาเท เนอะจุนเนอะ เค้าบอกว่าหาซื้อตามตลาดนัดไหนๆ ก็มี”  นายต้นสนเล่าเรื่องราวของตัวเองและเพื่อนรักขึ้นมาระหว่างที่มือก็คัดกลุ่มกุหลาบหินไว้สำหรับจับลงกระถางสำหรับงานแต่งยาดา

“ตอนนั้นโคตรโกรธอ่ะ เนอะจุนเนอะ” ต้นสุนขอเสียงสนับสนุนจากเพื่อนรัก แต่ก็ได้แค่อาการพยักหน้าเนือยๆ ส่งกลับมาครับ  นายค้ำจุนขยับมือคล่องกว่าปาก ส่วนต้นสนก็คือขั้วตรงข้าม

“ผมนะ อยากยึดมัดจำด้วยซ้ำ แต่ไอ้นี่มันเสือกใจดีไม่เลือก ก็เลยไม่เอาเรื่องอะไร ไอ้จุนมันบอกว่าแมมทรงสวย เค้าไม่เอาเราก็เลี้ยงต่อให้สวยกว่าเดิมแล้วก็ขึ้นค่าตัว”

อื้อมมม นับว่าเป็นวิธีที่ชาญฉลาดครับ ผมมองเจ้าของไอเดียบรรเจิด แล้วก็มองหันไปฟังไอ้ต้นต่อ

“แล้วแม่งก็เสือกเป็นตามนั้น แมมจนนกล็อตนั้นหมดไปนานแล้ว เนอะจุนเนอะ”

“เหลือต้นนึง พอดีมันติดดอกสีชมพูจากแม่พันธุ์มันมาด้วยเลยเก็บไว้ ดีนะที่ออกดอกให้เห็น ไม่งั้นก็ขายหมูเหมือนกัน” ครั้งนี้นายค้ำจุนเป็นคนเล่าบ้างครับ ยาดาหันขวับไปฟังจนคอแทบหัก ส่วนวราห์ดูเหมือนจะแค่ฟังสร้างบรรยากาศเฉยๆ มือยังไม่พักจากการถ่ายรูปต้นไม้รอบๆ ตัวเลย

“หือ อยากเห็นเลย ว่าแมมที่จุนกับต้นบอกว่าฟอร์มสวยนี่จะหน้าตายังไง” ยาดาไม่น่าจะแค่อยากเห็นหรอกครับ ผมว่าอยากได้ รายนี้ถวายหัวให้นายค้ำจุนไปหมดแล้วถ้าเป็นเรื่องแคคตัส

“อ่อ อยู่ที่คอนโดน่ะ เอาไปอยู่ด้วยเพราะรักมาก  ให้ดอกสวยมาก สีชมพูมีสีขาวแซมเล็กๆ  จริงๆ ผมผสมจนได้เมล็ดแล้วนะ กำลังจะเตรียมเพาะเมล็ดแต่ก็โดนกินไปซะก่อน เสียดายมาก”

“โหยยย นกกินหรอ แย่มาก กินไม่รู้จักเลือกเลย เอ๊ะ หรือว่ามันรู้จักเลือก ก็เลยกินแรร์ไอเท็มกันนะ?” ยาดาส่งมุก แน่นอนว่าว่าที่สามีเขาช่วยขำครับ ไอ้ต้นก็ขำตามประสาคนมีเซนส์เข้าสังคม คนที่ไม่ขำคือผม เพราะกูเองแหละที่เป็นคนแดกเมล็ดแมมที่คุณค้ำจุนเขารักมากกกกก

ส่วนคนเปิดเผยความลับที่ควรจะรู้กันแค่ 2 คนแม่งก็นั่งยกมุมปากเย้ยหยันใส่ผมอย่างยียวน

Home*Mate

ว่าที่บ่าวสาวกลับไปพร้อมกับบะหมี่ทำมือเจ้าเด็ดของจังหวัดที่แม่นายค้ำจุนไปซื้อมาให้ บอกว่าในชีวิตนี้ต้องได้ลองกินสักครั้ง แล้วจะกินจริงจังอีกกี่ครั้งก็แล้วแต่จะตัดสินใจ ยาดากับวราห์ดูอารมณ์ดีกันมากเพราะภารกิจเลือกสายพันธุ์ต้นไม้สำหรับเป็นของชำร่วยแล้วเสร็จ ไหนจะของกินร้านท้องถิ่นติดมือกลับไปอีก

ค่ำนี้ ผมเองก็ได้กินเส้นบะหมี่ทำมือที่แม่นายค้ำจุนภูมิใจนำเสนอเหมือนกัน เด็ดจริงครับ นุ่มหนึบและเส้นกลมเล็กแบบที่ชอบด้วย

เมื่อกินเสร็จ การแย่งกันเก็บล้างก็เกิดขึ้นเป็นศึกระหว่างพวกผม 3 คนครับ คนชนะครั้งนี้ก็คือเจ้าของบ้านอย่างนายค้ำจุนนั่นเอง ผมกับไอ้ต้นก็เลยขึ้นมาจัดเตรียมที่นอนกัน แต่สุดท้ายก็เหมือนผมทำอยู่คนเดียวแหละครับ เพราะไอ้ต้นบอกว่าจะไปหาอะไรสักอย่างที่ห้องนอนนายค้ำจุน

ไม่นานเขาก็โผล่หน้ามา พร้อมกับโน้ตบุ้คและกล้องดิจิทัล จะว่าไป วันนี้นายต้นสนดูง่วนกับกล้องตลอดทั้งวันเลยหว่า

“ทำอะไรอ่ะ อัพเพจหรอ”

“อื้อ ลงรูปไม้ใหม่ด้วย เรียกกระแสหน่อย ให้จองไว้ก่อน ยังไม่ขาย”

“มีงี้ด้วยหรอ มีแต่คนเค้าอยากรีบๆ ขาย เอาเงินไว้ก่อนกันทั้งนั้น” ผมบอกตามที่คิด นอนคว่ำระนาบเดียวกับนายต้นสนเพื่อดูรูปที่เขาถ่าย

ฝืมือดีนี่หว่า ผมไม่ได้ชมแค่ในความคิดหรอกนะครับ ผมเอ่ยปากชมนายต้นสนไปตรงๆ หมอนี่ก็ทำเป็นหัวเราะเขินอยู่แป๊บนึง ผ่านไปสักพักก็รำแพนหางโชว์ผมซะเลย

เขาอวดต้นนั้นต้นนี้ เล่าที่มาได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ทุกอย่างที่นายต้นสนเล่ามักจะเรื่องนายค้ำจุนปนมาเกินครี่งเสมอ

ดูเหมือนทุกเรื่องราวนายต้นสนคนนี้ จะมีนายค้ำจุนเป็นส่วนผสมหลัก

.

แล้วตัวละครหลักก็โผล่หน้ามาที่ห้องนอนแห่งนี้ครับ นายค้ำจุนเปิดประตูผึงแล้วก้าวฉับๆ เข้ามานั่งตรงกลางระหว่างผมกับนายต้นสน แน่นอนว่าเขาใช้เท้าแหวกหาที่ว่างสำหรับตัวเองได้อย่างช่ำชอง ดีนะที่ไม่เหยียบหลังผมเอา

“นั่งดีๆ สิมึงน่ะ” นายต้นสนดุเพื่อนที่มากระแซะหาพื้นที่ว่างอย่างรำคาญ ผมขยับตัวเพื่อเพิ่มพื้นที่ให้เล็กน้อย แต่ก็ยังนอนยืดหลังมองคอมฯ อยู่แบบเดิม ผมไม่รู้ว่านายค้ำจุนเบียดเพื่อนเขาท่าไหน แต่สุดท้ายเขาก็แทรกกลางได้เต็มตัวแหละครับ

“มึงได้แต่งรูปก่อนป่ะเนี่ยไอ้ต้น”

“เปล่าอ่ะ กูว่าแสงวันนี้สวยแล้ว ไม่ต้องแต่งหรอก”

“เออ สวยจริง เฮ้ย! ต้น เซ็ทนี้ยังไม่ขายนะเว้ย”

“กูรู้ ลงเป็นน้ำจิ้มไงมึง ห่า ขายแต่ไม้เดิมๆ ลูกค้าหายหมด กูบอกให้มึงอัพรูปตัวมึงลงบ่อยๆ หรือตอบแชทบ่อยๆ ก็ไม่คิดจะทำ ยังจะมาขัดลาภอีก ห่า”

“กูจะเสร่อลงรูปกูทำไม คนเขามาซื้อต้นไม้ก็ต้องส่องต้นไม้สิวะ”

ผมแอบกระตุกยิ้มเพราะพบคนโง่ 1 อัตราครับ มีใครจับคนโง่ได้พร้อมมั้ยครับ?

“วุ! ทีเรื่องอะไรแบบนี้ล่ะคิดไม่เป็น
“เนอะเปเนอะ”

“อื้อ” เมื่อถามผม ผมก็ต้องตอบสิครับ นายค้ำจุนหันขวับมองผมอย่างสงสัย ผมเลยลอยหน้าลอยตาสนใจรูปที่นายต้นสนกำลังทยอยอัพโหลดขึ้นเพจร้านต้นไม้ของพวกเขาครับ

“อะไรอ่ะ มีความลับหรอ
ยิ้มอะไรกันอ่ะคุณ
เฮ้ย! ทำงี้กับผมไม่ได้นะ ยิ้มอะไรกัน หรือว่านินทาผมอยู่
ไอ้ต้น! นินทาไรกูให้เปฟัง เรื่องเลอะเทอะไม่ต้องเลยนะ”

“โอ้ยยย! กูไปอาบน้ำแล้ว! มึงลงรูปต่อให้เสร็จด้วย แบ่งเป็นเซ็ทตามสายพันธุ์นะมึง ไม่ใช่อายุ ต้นไหนหวงก็ไม่ต้องลง จะได้ไม่มาโวยวายใส่กูอีก” สาดอารมณ์รำคาญเหลือทนใส่เพื่อนแล้วก็ลุกเดินปึงปังออกจากห้องไปครับ แต่แป๊บเดียวก็โผล่หน้ากลับเข้ามาใหม่

“กูไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาค้าง ยืมของมึงหมดเลยนะ”

พอนายต้นส้นออกจากห้องไป นายค้ำจุนถึงนึกขึ้นได้ว่านอนเบียดผมอยู่ เราเพิ่มช่องว่างระหว่างกันอีกนิด แต่ก็ยังคงนอนขนานกันระหว่างที่นายค้ำจุนทำตามที่เพื่อนสั่งงานไว้

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่ได้สนใจด้วยว่านายต้นสนอาบน้ำเร็วหรือช้า รู้แค่ว่าเวลาเดินช้ากว่านี้หน่อยก็ดี

2 พ่อค้าใช้เวลาลงรูปต้นไม้เตรียมขายและตอบแชทลูกค้าขาประจำอยู่จนถึงห้าทุ่มกว่าครับ ส่วนตัวผมกลิ้งขึ้นที่นอนมาพักสายตาก่อนพวกเขานานแล้ว ผมนอนหลับตาแต่ว่ายังไม่หลับ นอนฟังพวกเขาเถียงกันบ้าง ปรึกษากันบ้าง ผมรับรู้ได้ถึงความสนิทและไว้เนื้อเชื่อใจกันของพวกเขา

พลันความคิดเจ้ากรรมก็หยิบเอาความรู้สึกของนายต้นสนขึ้นมา ตามมาด้วยความรู้สึกของนายค้ำจุนที่ผมได้ยินมากับหูตัวเองตรงๆ แบบทางอ้อม

ดูเหมือนพวกเขาจะชอบผมกันทั้งคู่ และดูเหมือนจะทำความเข้าใจกันได้แล้วในเรื่องที่ชอบผมกันทั้งคู่ พวกเขาสามารถเป็นเพื่อนกันต่อได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ หรือว่าความรู้สึกชอบที่มีให้ผมมันจะแค่อาการประเดี๋ยวประด๋าว เหมือนกับอุปทานหมู่

ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย แต่ผมไม่หาคำตอบหรอกครับ ผมยังไม่พร้อมผชิญความจริงหน้าใหม่

“เปหลับแล้วมั้ง ห้าทุ่มกว่าแล้วมึง นอนเถอะ” เสียงนายต้นสนฉุดกลับเข้าห้องนอนเล็กๆ แห่งนี้

“เออ ง่วงเหมือนกัน ไปนอนเถอะต้น”

“มึงก็กลับห้องไปดิ กูจะได้นอน”

“มึงไปนอนห้องกูดิ”

“แต่...”

“เปนอนคนเดียวได้ มึงอ่ะไปนอนห้องกูดีกว่า”

“ดีกว่ากับใครวะ”

“กับกูนี่แหละ”

“นี่...มึงหึงกูกับเปหรอไอ้จุน”

“อืม กูหึง”

“ไอ้เหี้ยยยยยย มึงอย่ามาบอกกับกูตรงๆ แบบนี้ดิ แบบนี้ชกกันดีกว่า กูไม่อยากเป็นที่ปรึกษาความรักมึงหรอกนะ”

“ทีมึงยังบอกชอบเค้าให้กูรู้เลย”

“ก็ตอนนั้นกูบอกเพราะกูไม่รู้ว่ามึงก็ชอบนี่หว่า”

“จะรู้หรือไม่รู้ความรู้สึกกู มึงก็บอกกูได้ทุกเรื่อง เหมือนกับที่กูก็บอกมึงทุกเรื่อง ไม่ว่าจะไม่รู้หรือรู้ความรู้สึกมึง ถ้าต้องมีความลับต่อกัน กูคงให้มึงเป็นเพื่อนเหมือนเดิมไม่ได้”

“มึงนี่มัน....น่ารักชิบหายเลยวะไอ้จุน
ไป! นอน!”

ออกไปสักทีเถอะไอ้พวกนี้ กุอายชิบหายแล้วเว้ย!

กำลังจะตัดสินใจลืมตาเพื่อคลายอาการตกใจ ไฟในห้องนี้ก็ดับลงทันทีตามเสียงปิดสวิทช์ ผมเลยรู้สึกปลอดภัยในการลืมตามากกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้คลายจังหวะใจเต้นโครมของตัวเอง พลันแก้มก็ถูกอังเบาๆ และเกลี่ยไปมาอย่างอ้อยอิ่ง

ด้วยความอยากรู้ว่าใครคือผู้กล้า ผมจึงลืมตาผึงขึ้นมอง แต่สิ่งที่เห็นแค่ก็เงาใครสักคนที่ผ่านพ้นประตูห้องออกไป แสงจากข้างนอกหรี่ลงตามช่องประตูที่บีบมุมแคบขึ้นจนกระทั่งปิดสนิททั้งบาน

Cut

แนะนำให้ย้อนไปอ่านตอนที่แล้วหน่อยนะคะ น่าจะต่อกันไม่ติด เพราะเราเว้นไป 4 เดือนเลยทีเดียว
ตอนหน้า จะมอบให้เป็นของขวัญส่งท้ายปีค่ะ
 :mc4:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ yut1402

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
รอรอรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด