[เรื่องยาว] Dear, My customer. รักลับๆ ของช่างตัดเสื้อ บทที่36p.19(15/03/2562)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องยาว] Dear, My customer. รักลับๆ ของช่างตัดเสื้อ บทที่36p.19(15/03/2562)  (อ่าน 46473 ครั้ง)

ออฟไลน์ singalone

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
โอ้โหหหหห นี่แค่น้ำเพิ่งเดือดเหรอ ยังเศร้ากับทั้งสองคนเลยอ่ะะะ ฮือออออออออ สงสารรรรร ให้เค้าได้รักกันดีๆเถ๊ออออออ  :o12:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
ไม่อยากกินมาม่า~~~~ ไหนคนเขียนว่าเป็นเรื่อง อบอุ่น เบาสมอง ไง โธ่

ออฟไลน์ larynx

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
มีเค้าลางความพินาศมาแต่ไกลเลยค่ะ โอ้โห ขนาดนี่ฉากบอกรักแล้วนะ 55555555555555 บอกรักได้หน่วงใจน้องเหลือเกินค่ะคุณพี่

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +409/-25
มาแปะไว้ก่อน เริ่มหาซื้อน้ำตาลก่อนแล้วจะกลับมา **ขอไปทำใจก่อน

ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +738/-3
    • My novel blog
ไม่อยากกินมาม่า~~~~ ไหนคนเขียนว่าเป็นเรื่อง อบอุ่น เบาสมอง ไง โธ่

มันก็อบอุ่นเบาสมองอยู่นะคะ นิดนึง แฮ่ๆ :-[

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
พระเจ้าจะไม่กล่าวโทษผู้ใดเพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ให้รักที่ไม่สิ้นสุด แค่มีความรักความผิดบาปทั้งมวลก็จะได้รับการให้อภัยเสมอ จงเชื่อมั่นและศรัทธาในความรัก...

้รื่องนี้ทั้งสองไม่ผิดต่อพระเจ้าแต่อาจผิดต่อพระราชินี....กฏหมายของอังกฤษในเรื่องแบบนี้รุนแรงมากในสมัยนั้นแล้วยังจารีตของตระกูล เห้ออออออออ สู้ๆนะทั้งสองคน

คนเขียนด้วย สู้ๆ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
เปิดใจแล้วนะ สู้ ๆ จ้า เป็นกำลังใจให้นะ
แต่ก็ อิจ นิดหน่อยนะ อิอิอิ
 :katai1:

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 372
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
โอ๊ยยยย มีความรู้สึกว่าต้องมีม่า ได้โปรดอย่าทำร้ายจิตใจกันเลยนะคะ

ออฟไลน์ mirage

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
จี๊ดเลยค่ะ ตอนเข้ามาอ่านครั้งแรกเรายังคิดเลยว่าจะรักกันยังไงในสังคมที่เคร่งด้วยกฎระเบียบแบบอังกฤษ
เดาถูกด้วย ที่ตอนแรกท่านลอร์ดถามรั่วขนาดนั้น เป็นรักแรกพบนี่เอง  :katai2-1: เอาใจช่วยแล้วกันค่ะ

ปล.เสพมาม่าบ่อยจนย่อยไม่ทันแล้วค่ะ ท่านนักเขียนโปรดเบามือด้วยค่ะ
ติดตามค่ะ
 :pig4: :pig4:
 :L2: :L2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-01-2017 13:19:58 โดย mirage »

ออฟไลน์ G-NaF

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 916
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
มีความดราม่าสูงมาก นี่ขนาดบอกรักกันยังขนาดนี้   :sad4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Minty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 829
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
โอยยย กลิ่นมาม่ามันลอยมาหอมฉุยเลยง่า

ออฟไลน์ Takarajung_TK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-2
เรื่องนี้. ถ้าจะให้จบแฮปปี้ท่าทางสองคนนี้ต้องหนีไปอยู่อเมริกา
ที่อังกฤษกฎหมายห้ามชายรักชายรุนแรงมากนี่นา

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
ในยุคนั้นสังคมต่อต้านรุนแรงมาก
น่าสงสารจัง ทุกคนในสมัยก่อนเลย
ตอนนี้เศร้ามาก ขอให้คู่นี้ลงเอยกันได้ด้วยดีเถิด :mew6:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +620/-7
ลุ้นว่าสองคนจะลงเอยกันได้ยังไง ทั้งเรื่องเพศสภาพ ทั้งเรื่องชนชั้น หนักหนาจริง ๆ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6915
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +266/-2
สะเทือนใจยังไงไม่รู้
ขอให้ผ่านไปให้ได้นะกอร์ดอนกับท่านลอร์ด

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3
ยิ้มร่าแล้วน้ำตาไหล


ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-3
สาบานรักกันแล้ว ยังนึกไม่ออกว่าจะอยู่ร่วมกันได้ยังไง สงสัยต้องรอกลับชาติมาเกิดเมืองไทยยุค 2560

ออฟไลน์ praewp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ใครมาหั่นหัวหอมแถวนี้คะเนี่ย อ่านไปน้ำตาไหลไป ฮรืออ

ชอบแก๊งท่านหลอดมาก น่ารัก

ออฟไลน์ jejiiee

  • cannot open this page
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
มันมาแล้ว บททรมานใจของนักเขียน  :ling1:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ cheyp

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0
ฉากสาบานรักนี่มัน สุดยอดจริงๆ

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
มีความรู้สึกว่า เรื่องวุ่นวายกำลังจะมาเยือน  :hao4:

ออฟไลน์ pannuna

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ชอบมากชอบ ชอบทุกอย่างในเรื่องนี้เลย
รอๆๆน่ารักมากกกก
สนุกมากค่ะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
เอาใจช่วยกับความรักของทั้งคู่
ยุคศักดินา อะไรๆต้องเป็นไปตามกฎ
เกณฑ์ของครอบครัว ของสังคม
เขาทั้งคู่จะได้ครองรักกันเมื่อไหร่ อย่างไร
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ไม่อยากกินมาม่า~~~~ ไหนคนเขียนว่าเป็นเรื่อง อบอุ่น เบาสมอง ไง โธ่

มันก็อบอุ่นเบาสมองอยู่นะคะ นิดนึง แฮ่ๆ :-[

คุณจูเป็นคนมีอารมณ์ขัน

ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +738/-3
    • My novel blog

Dear, My customer.

ตอนที่9 นัดเดท


                กอร์ดอนปล่อยให้ลอร์ดโทรว์บริดจ์กอดเขาอยู่อย่างนั้นเป็นนาน ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น “คุณควรจะกลับได้แล้วครับ”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์หลับตา เขาไม่อยากจะปล่อยมือที่โอบฝ่ายนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว “ขออยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือ”

                “ผมเกรงว่า” ชายหนุ่มพูดและหน้าแดงขึ้นมา ทั้งที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะอยู่ “ถ้าคุณยังอยู่ต่อ พวกเราอาจจะผิดต่อพระเจ้าได้”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ครางออกมา เขาก้มลงจูบหน้าผากของอีกฝ่าย แล้วผละออก “ผมเข้าใจล่ะ”

                กอร์ดอนยิ้มให้เขา แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาให้ “คุณควรจะล้างหน้าก่อนไปด้วยนะ ใครเขาเห็นเข้าจะได้ไม่สงสัย”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ยิ้มตอบแล้วจับมือของอีกฝ่ายไว้ “คุณเองก็ด้วย อย่าบอกผมนะว่าจะเข้านอนทั้งๆ ที่หน้าเลอะแบบนี้”

                โชคดีที่ในห้องนอนของกอร์ดอนมีอ่างล้างหน้าอยู่ ทั้งคู่จึงผลัดกันล้างหน้า ลอร์ดโทรว์บริดจ์ยืนจัดเสื้อผ้าตัวเองหน้ากระจก “วันพุธผมจะมารับคุณไปสโมสร เราควรจะมีช่วงเวลาสนุกๆ ด้วยกันบ้าง คุณคิดว่าไง?”

                “ผมนั่งรถม้าไปเองดีกว่า” กอร์ดอนเสนอ “ต้องให้คุณเอารถม้ามารับทุกพุธผมว่าไม่น่าเหมาะเท่าไหร่”

                “อืม... เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่คุณต้องไปแน่นอนนะ”

                “ครับ ผมไปแน่”

                “มีอีกเรื่องที่ผมต้องบอกคุณ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์พูดต่อ “ผมคิดว่าจะชวนแคทเธอรีนมาดื่มน้ำชาทุกวันอังคาร พ่อกับแม่จะได้ไม่จู้จี้เรื่องที่ผมชอบออกไปไหนมาไหนตลอดเวลา”

                กอร์ดอนชะงักไปหน่อยหนึ่ง ก่อนจะถอนใจยาว “เธอเป็นคนสวยมาก”

                “อืม...”

                “คุณวางแผนจะแต่งงานกับเธอรึเปล่าครับ เธอดูเหมาะจะเป็นมาร์ชันเนส”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ถอนหายใจแรง “พ่อกับแม่คงต้องการให้เป็นแบบนั้น แต่ผมไม่อยากแต่งงานกับเธอ ผมคิดว่าคงไม่ขอเธอแต่งงาน มีมาร์ควิสเยอะแยะไปที่ไม่แต่งงาน”

                “ผมยังไม่เคยเห็นสักคน” กอร์ดอนแย้งขึ้นมา ลอร์ดโทรว์บริดจ์หันมายิ้มให้เขา “งั้นคุณจะได้เห็นผมเป็นคนแรก”

                “ไม่เอาสิครับ นี่ผมจริงจังนะ” กอร์ดอนว่า ก่อนจะพูดต่อ “สักวันหนึ่งคุณก็ต้องแต่งงาน ผมอยากให้คุณมีคู่ที่ดีที่สุด”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ถอนหายใจแรงกว่าเดิม เขาหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย “ผมเพิ่งบอกคุณไปว่าไง? ผมไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัวเองจนกระทั่งต้องทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งหรอกนะ”

                กอร์ดอนสั่นศีรษะ แล้วถอนใจบ้าง “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นหรอกครับ แต่ฐานะของคุณ...”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ยกมือขึ้นมาแตะปากเขา “อย่าพูดถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นเลย มาพูดเรื่องเราเถอะ คุณยังค้างเสื้อผมอยู่อีกชุดนะ”

                กอร์ดอนพยักหน้า เอิร์ลหนุ่มพูดต่อ “แล้วผมก็อยากได้จะเพิ่มอีกสักชุดด้วย”

                “หา!”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์คลี่ยิ้ม จากนั้นก็เลื่อนมือลงมาโอบเอวอีกฝ่ายมาชิดตัว “ผมอยากให้คุณตัดเสื้อเชิ้ตกับเสื้อกั๊กสีน้ำตาลทองให้กอร์ดอน โอเดินเบิร์กอีกหนึ่งชุด เอาให้สวยพอดีกับตัวเขาเป๊ะๆ ค่าแรงคิดเท่าไหร่คุณว่ามาได้เลย”

                “ผมไม่รับจ้างตัดเสื้อผ้าให้ตัวเองหรอก” กอร์ดอนหน้าแดงอีก “คุณไปจ้างคนอื่นเถอะ”

                เอิร์ลหนุ่มหัวเราะ “คนอื่นตัดไม่สวยเท่าคุณนี่ ต้องทำยังไงคุณถึงจะรับตัดล่ะ ให้ผมช่วยวัดตัวให้เอามั้ย?”

                ไม่พูดเปล่า ลอร์ดโทรว์บริดจ์ลูบมือไปรอบเอวเขา กอร์ดอนรีบปัดออกทันที “ไม่ต้องเลยนะครับ คุณเพิ่งสาบานตะกี้เองว่าจะไม่ผิดกับพระเจ้า”

                “ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

                กอร์ดอนมองเขาอย่างไม่เชื่อถือ ก่อนจะถอนใจ “ตกลงครับผมรับตัด คุณไม่ต้องพยายามมาช่วยวัดตัวผมหรอก มีใครเขาวัดตัวแบบนี้กัน”

                “ผมไง” ลอร์ดโทรว์บริดจ์หัวเราะชอบใจ กอร์ดอนรีบพูดต่อทันที “นี่ก็ดึกแล้ว คุณกลับเถอะครับ เดี๋ยวที่บ้านจะสงสัยเอา”

                “ก็ได้ๆ” อีกฝ่ายว่า แต่กลับยื่นมือข้างหนึ่งรวบตัวเขาเข้าไปกอดอีก “แต่คุณต้องตอบผมอีกคำถามก่อน แล้วผมจะไป”

                “อะไรอีกล่ะครับ?” กอร์ดอนพูดพลางพยายามผลักเอิร์ลหนุ่มออก ลอร์ดโทรว์บริดจ์ยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก

                “คำถามที่ผมถามคุณคืนนั้นไง”

                “?”

                “คุณไม่อยากให้ผมจูบเลดี้แบรนดอน แล้วคุณอยากให้ผมจูบคุณรึเปล่า?”

                “ผม...!” กอร์ดอนไม่ทันจะได้ตอบอะไร ลอร์ดโทรว์บริดจ์ก็ใช้มือจับคางเขา แล้วใช้นิ้วโป้งปิดปากไว้ “ผมเปลี่ยนใจไม่อยากฟังคำตอบของคุณล่ะ คุณฟังคำตอบผมแทนแล้วกัน”

                ?!

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์บดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของกอร์ดอน ก่อนจะเคล้าเบาๆ ช่างตัดเสื้อหนุ่มแทบหยุดหายใจ เขาพยายามผลักฝ่ายนั้นสุดแรง แต่ก็ไม่อาจสู้กับแรงแขนแข็งแรงคู่นั้นได้

                “คุณ!” กอร์ดอนโพล่งออกมาทันทีที่อีกฝ่ายผละริมฝีปากออก ลอร์ดโทรว์บริดจ์รีบใช้นิ้วปิดปากเขาอีกครั้ง แล้วพูด “ผมแค่จูบเองนะ ยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกว่านั้นเลย”

                “แต่!” กอร์ดอนทั้งเขินทั้งโมโห แต่ดูเหมือนเอิร์ลหนุ่มจะไม่นำพา เขายิ้มแล้วพูดต่อ “ผมจูบคุณเพราะผมอยากจะย้ำว่าเราเป็นคนรักกัน ผมสาบานแล้วว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลย ผมก็จะไม่ทำอย่างที่พูด แต่เรื่องจูบเนี่ยผมขอ”

                กอร์ดอนอ้าปากเหวอ จังหวะนั้นลอร์ดโทรว์บริดจ์ก็ก้มลงจูบเขาอีก คราวนี้ช่างตัดเสื้อหนุ่มใช้มือทุบหน้าอกฝ่ายนั้นเป็นการใหญ่ จนเจ้าตัวต้องรีบผละออก

                “คุณตีผมเจ็บชะมัด” เอิร์ลหนุ่มคราง กอร์ดอนแทบจะต่อยเขาซ้ำอีกรอบหนึ่ง “คุณรีบกลับเลยนะ ไม่อย่างนั้นพวกเรา... พวกเราต้องแย่แน่ๆ”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์มองหน้าช่างตัดเสื้อหนุ่ม ใบหน้าพลันกลายเป็นสีแดงจัด กอร์ดอนรีบดันเขาไปที่ประตู “ไปเร็วครับ เราไม่ควรอยู่ด้วยกันอย่างนี้ต่ออีกแม้วินาทีเดียว”

                “ก็ได้ๆ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์เอื้อมมือเปิดประตู และถูกดันตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะได้ยินเสียงประตูปิดดังปึง

                “กอร์ดอน ผมลืมหมวก”

                กอร์ดอนแง้มประตูออกมาหน่อยหนึ่งเพื่อส่งหมวกฮอมเบิร์กใบนั้นให้เขา ลอร์ดโทรว์บริดจ์รีบฉวย ก่อนที่ประตูจะงับปิดอีกครั้ง

                “อย่าลืมนัดพรุ่งนี้นะ”

                “ครับ คุณกลับบ้านได้แล้ว”

                “แล้วเสื้อผมคุณจะนัดวันไหน?”

                คนที่อยู่อีกฟากของประตูเงียบไปอึดใจใหญ่ “วันพฤหัสฯ เดี๋ยวผมจะให้คนเอาไปส่งให้ที่คฤหาสน์ของคุณ ไม่ต้องมาเองนะครับ”

                “ผมมาแน่”

                “งั้นพฤหัสก่อนห้าโมง ห้าโมงผมต้องออกไปวัดตัวลูกค้าข้างนอก”

                “ตกลง ราตรีสวัสดิ์กอร์ดอน”

                “ราตรีสวัสดิ์ครับ”

                กอร์ดอนรอจนได้ยินเสียงรถม้าวิ่งออกไป เขาถึงระบายลมหายใจออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง ซุกหน้าลงไปบนหัวเข่า เลือดฝาดฉีดขึ้นมาจนถึงใบหู

---------------------------------------

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์มองหมวกฮอมเบิร์กในมือ ขณะนั่งอยู่บนรถม้า แต่ที่อยู่ในสายตาของเขากลับเป็นสีหน้าของกอร์ดอนก่อนที่จะดันตัวเขาออกมาจากห้อง ใบหน้าของเอิร์ลหนุ่มยังคงแดงเรื่อ ริมฝีปากกระตุกแบบคนที่ไม่รู้ว่าควรจะยิ้มหรืออะไรดี สักพักเขาก็ซุกหน้าลงบนหมวก

                ให้ตายเหอะ...

---------------------------------------

                วันรุ่งขึ้นฝนตกตั้งแต่เช้า ถึงอย่างนั้นในเวลาน้ำชา ลอร์ดโทรว์บริดจ์ก็ยังอุตส่าห์มีแขกมาเยี่ยมเยียน

                “ไง จอห์นนี่ คิดถึงพวกเรามั้ย?” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันเอ่ยทักก่อนจะส่งเสื้อโค้ทให้โอลิเวอร์เอาไปแขวน ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ทำหน้าแปลกๆ ก่อนจะเอ่ยทักตามมารยาท แล้วถอดเสื้อโค้ทส่งให้โอลิเวอร์เช่นกัน

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์กวาดตามองเพื่อน ก่อนจะสั่งให้คนรับใช้ออกไปแล้วปิดประตู “นี่พวกนายอุตส่าห์ฝ่าฝนมาเพราะเรื่องเมื่อวานใช่มั้ย?”

                “ก็ไม่เชิงหรอกนะ” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันตอบพลางยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ “เราแค่คิดว่านายคงไม่อยากเล่าที่สโมสร เลยล่วงหน้ามาฟังก่อน”

                “คือที่จริงมันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของเราหรอก จอร์จแค่เป็นห่วง” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์พยายามพูดเพื่อให้ฟังดูดีขึ้น ลอร์ดโทรว์บริดจ์มองหน้าเพื่อน จากนั้นก็หัวเราะออกมา “เอาน่ะ ถ้าไม่ได้พวกนายช่วย เมื่อวานคงดูไม่จืดแน่ๆ”

                “สรุปแล้วกอร์ดอนว่าไง?” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันถามด้วยความสงสัยอย่างไม่ปิดบังมารยาท ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ถามพ่วง “เขาต่อยนายรึเปล่า?”

                “ทำไมนายถึงคิดว่าเขาจะต่อยฉันล่ะ?”

                “เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันจะต่อยนายสักที” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ว่า ลอร์ดจอร์จ เฟลตันรีบพูดแทรก “แมกซ์ นายไม่ใช่กอร์ดอน ไม่ต้องไปคิดแทนเขาน่า”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์มองเพื่อน “แมกซ์ หรือนายแอบโกรธฉันตอนตื๊อนายเข้าชมรม”

                “เปล่า” ฝ่ายนั้นรีบปฏิเสธ “ฉันแค่สงสัยว่ากอร์ดอนจะทำยังไง”

                “โล่งไปที ถ้านายแอบโกรธฉันขนาดอยากต่อย ฉันจะให้นายต่อยทีนึงตอนนี้เลย นายจะได้เลิกโกรธ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ว่า ลอร์ดจอร์จ เฟลตันทำหน้าพรั่นพรึง “พวกนายอย่าพูดแบบนั้นได้มั้ย ฉันฟังแล้วขนลุกยังไงไม่รู้”

                “ทำไมนายถึงต้องขนลุกด้วย” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ถาม ลอร์ดจอร์จ เฟลตันทำคิ้วย่นแล้วพูดตอบ “ก็ฟังแล้วรู้สึกเหมือนนายกำลังหึงจอห์นนี่อยู่”

                ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ทำหน้าพรั่นพรึงพอกัน “นายไม่ใช่ฉัน อย่ามาคิดแทนหน่อยเลยน่า” เขาพูด ก่อนจะหันไปถามลอร์ดโทรว์บริดจ์ “แล้วตกลงแล้วเรื่องกอร์ดอนเป็นไง”

                “เขายอมรับ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์พูด จากนั้นก็หน้าแดงขึ้นมา “พวกเราเพิ่งสาบานรักกันเมื่อคืน”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันทำหน้าตกใจ “แปลว่าพวกนายมีอะไรกันแล้ว อุ้บ! แมกซ์ นายจะขยันถองสีข้างอะไรฉันนัก”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์รีบยกมือห้าม ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายกลายไปเป็นเรื่องอื่น “ไม่ๆ พวกเรายังไม่มีอะไรกัน พวกเราแค่สาบานรักร่วมกันเฉยๆ ฉันไม่ได้แตะต้องเขาเกินเลยไปกว่าที่พระเจ้าห้ามเลย สาบานได้”

                “โห...” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันคราง มองเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อ “นายทำได้จริงๆ หรือจอห์นนี่ ทั้งที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองน่ะนะ”

                “นายอย่าเอาจอห์นนี่ไปเทียบกับตัวเองสิ” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์แทรกขึ้น แต่ลอร์ดจอร์จ เฟลตันทำเป็นไม่ได้ยิน “นี่ไม่ได้โกหกให้พวกเราดีใจใช่มั้ย?”

                “ฉันจะไปโกหกพวกนายทำไม” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ว่า “กอร์ดอนถือมาก ถึงเขายอมรับแต่ไม่อยากจะผิดกับพระเจ้ามากไปกว่าที่เป็นอยู่ ฉันเองก็ไม่อยากจะทำผิดด้วยเหมือนกัน”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันกับลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์มองหน้ากัน จากนั้นก็ถอนหายใจเฮือก “ดีแล้ว พวกเราพลอยโล่งใจไปด้วย อย่างน้อยๆ พระเจ้าก็น่าจะยังให้อภัยพวกเราอยู่”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์มองเพื่อนยิ้มๆ “ขอบใจพวกนายมากนะที่อยู่ข้างฉัน” เขาเว้นจังหวะหน่อยหนึ่ง “เย็นนี้ฉันชวนกอร์ดอนไปที่สโมสร เขาตกลงแล้วว่าจะไป”

                “ดี พวกนายไม่ควรอยู่กับสองต่อสองบ่อยๆ” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันเห็นพ้องด้วย “ไม่งั้นคนอื่นอาจจะสงสัยได้ มารวมกลุ่มกันแหละดีแล้ว”

                “อือ” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์สนับสนุน “ถึงพวกนายจะยังไม่ทำผิดต่อพระเจ้า แต่ยังไงมันก็ผิดกฎหมายศาสนา ถ้าผู้ใหญ่รู้เรื่องมีหวังแย่แน่ๆ โดยเฉพาะกับกอร์ดอน”

                “อืม...” ลอร์ดโทรว์บริดจ์พยักหน้า “ความจริงฉันอยากเจอเขาทุกวัน แต่จะไปหาที่ร้านตลอดก็กระไร”

                “ห้ามเด็ดขาดเลย” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันว่า “ถ้านายเทียวเข้าเทียวออกร้านเขาทุกวัน พ่อแม่นายจะต้องสงสัยแน่ อย่างน้อยๆ ก็ไม่น่าพอใจที่นายคบหาช่างตัดเสื้อเป็นเพื่อนล่ะ”

                “นั่นสิ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ถอนหายใจ “ฉันควรทำไงดี เจอกันแค่อาทิตย์ละครั้งที่สโมสรมันน้อยไป ฉันอยากมีเวลาส่วนตัวกับเขาบ้าง ไม่ต้องที่ลับตาคนก็ได้ แค่ได้เจอกันเป็นการส่วนตัวก็พอ”

                ความเงียบเกิดขึ้นบนโต๊ะน้ำชา ก่อนที่ลอร์ดจอร์จ เฟลตันจะพูดออกมา “งั้นก็นัดเจอกันที่บาร์ที่ไหนสักแห่ง หรือร้านอาหาร ระดับกลางๆ ก็ได้ ไม่ต้องหรูมาก จะได้ไม่มีใครจำนายได้”

                “แต่ใครจะเป็นคนติดต่อล่ะ?” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ถามอีก ก่อนจะพูดต่อ “ตัดฉันกับนายออกไปได้เลย เพราะพวกเราคงไม่สะดวก อีกอย่างลอร์ดสองคนเดินเข้าออกร้านตัดเสื้อแบบไม่มีสาเหตุ ยังไงก็น่าสงสัยอยู่ดี”

                “งั้นโอลิเวอร์”

                “โอลิเวอร์ก็ไม่ได้ เรื่องนี้ให้คนรู้น้อยที่สุดยิ่งดี”

                “งั้นจะทำไง พิราบสื่อสารเลยมั้ย?” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันพูดอย่างหมดความอดทน “ถ้านายนึกอะไรไม่ออก ก็อย่าขัดได้มั้ยเล่า ฉันยิ่งคิดไม่ออกเข้าไปใหญ่”

                “อย่างกอร์ดอนไม่น่ามีเวลาเลี้ยงพิราบสื่อสารนะ...”

                “แมกซ์!”

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-02-2017 21:28:02 โดย juon »

ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +738/-3
    • My novel blog
               “เอาน่าๆ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์รีบพูดแทรก “ถ้าพูดถึงการหาเรื่องส่งใครไปที่ร้านของกอร์ดอนฉันนึกออกเรื่องนึง”

                “เรื่องอะไร?”

                “กอร์ดอนชอบกุหลาบ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ว่า “พักหลังๆ นี้เขาชอบซื้อมาให้แม่บ้านจัดแจกันแต่งร้าน ฉันกำลังคิดว่า วันไหนถ้าอยากนัดเจอเขา จะให้โอลิเวอร์เอากุหลาบไปส่งให้ แล้วแอบใส่จดหมายไปในช่อกุหลาบ น่าจะได้อยู่นะ”

                “โห... จอห์นนี่ แค่คิดว่านายส่งกุหลาบไปร้านตัดเสื้อสัปดาห์ละสองครั้งก็สุดจะผิดปกติล่ะ ผู้ชายที่ไหนเขาส่งกุหลาบหาผู้ชายกัน”

                ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ที่เงียบอยู่นานค่อยๆ พูดขึ้น “ถ้าเป็นท่าเรือล่ะ? นายเคยเล่าว่าเจอเขาครั้งแรกที่ท่าเรือ เพราะเขาไปดูผ้าใช่มั้ย? นายแอบไปนัดเจอเขาที่นั่นก็ได้นี่”

                “เข้าท่า” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันปรบมือ “ที่ท่าเรือไม่น่าจะมีใครรู้จักจอห์นนี่แน่ ดูแล้วปลอดภัยที่สุด”

                “แต่เรือไม่ได้เข้าทุกวันนะ” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ว่า ลอร์ดจอร์จ เฟลตันเลยพูดต่อ “นายเจอเขาแล้วก็นัดวันเอาสิ อย่างสัปดาห์แรกนัดกันวันพฤหัส พอสัปดาห์ที่สองเป็นวันอังคาร สัปดาห์ที่สามเป็นวันเสาร์ อะไรงี้ ไม่เห็นจะยากเลย”

                “จริงด้วย!” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ร้อง “นายนี่สมเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องนัดลับจริงๆ”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันกะพริบตามองเขา ขณะที่ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์หัวเราะออกมา “เพิ่งเห็นข้อดีเรื่องการควงสาวหลายคนของนายก็วันนี้แหละจอร์จ”

                “ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมแล้วกัน” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันว่า ทั้งสามคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

-----------------------------------------

                กอร์ดอนจับรถม้าไปที่อาคารสโมสรก่อนเวลานัดนัด คราวนี้เขาพกเงินไปจำนวนหนึ่ง และตั้งใจกับตัวเองว่าจะพยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตรและเหมาะสมกับฐานะมากที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเกร็งนักเวลาที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ ของลอร์ดโทรว์บริดจ์

                วันนี้สมาชิกของสโมสรมากันครบถ้วน กอร์ดอนที่ไปถึงก่อนรีบอาสาเป็นคนรินวิสกี้ทันที โดยให้เหตุผลว่าเขาเป็นหน้าใหม่ ควรจะได้รับเกียรติให้ทำเรื่องนี้ ลอร์ดโทรว์บริดจ์เห็นฟ้องด้วยในฐานะประธานสโมสร การจับฉลากรินวิสกี้ในวันนี้จึงต้องยกเลิกไป

                หัวข้อการสนทนาของหนุ่มๆ ในวันนี้หนีไม่พ้นเรื่องงานเต้นรำเมื่อวันศุกร์ เจมส์เป็นคนเปิดประเด็นคนแรก “พวกนายคิดว่าจอร์จจี้จะหลบสามสาวไปได้อีกสักกี่น้ำ”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันโวยขึ้นมาทันที “ทำไมต้องเป็นเรื่องนี้ แทนที่นายจะถามว่าจอห์นนี่กับแคทเธอรีนเป็นไงบ้าง”

                “ก็เรื่องนั้นมันไม่น่าสนใจนี่นา” เจมส์ว่า “มาร์กาเร็ตถามถึงนายด้วย ฉันเลยบอกว่านายเจ็บขา”

                “โอ๊ย อย่าพูดถึงมาร์กาเร็ต ฉันเห็นแล้วว่าเธอเต้นกับนาย” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันคราง เจฟฟรีเลยพูดขึ้นต่อ “ไอรีนก็ถามถึงนาย ฉันเลยบอกว่านายท้องเสีย”

                “โชคดีที่แมรี่ไม่พูดอะไรเลย” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์พูดเป็นคนสุดท้าย “ไม่ถามถึงนายสักคำ ทำเหมือนไม่รู้ว่านายอยู่กลุ่มพวกเราด้วย”

                “อ่อค...” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันทำเสียงเหมือนอะไรติดคอ “ที่จริงฉันก็รู้สึกว่าแมรี่เริ่มหลบหน้าฉันตั้งแต่หลังงานเต้นรำนั้นแล้ว”

                “เธอน่าจะรู้ตัวแล้วนะ” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ตั้งข้อสังเกต “เป็นฉันฉันก็คิดว่าควรจะรู้ตัวนานแล้ว”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันถลึงตามองเพื่อน ก่อนที่โรเบิร์ตจะพูดขึ้นมา “จอร์จ ฉันคิดว่านายควรจะเลือกคบใครสักคน ก่อนที่จะไม่เหลือใครไว้ให้นายคบนะ”

                คนถูกบอกให้เลือกทำหน้าหงุดหงิดใจ “ที่จริงฉันก็อยากเลือกน่ะนะ แต่... พวกนายไม่เข้าใจ มันเลือกยากมาก เกิดเป็นคนรูปหล่ออย่างฉันนี่มันลำบากมากเลยนะ เลือกคนนั้นก็กลัวคนนี้นะเสียใจ”

                เพื่อนๆ ที่ฟังอยู่ทำหน้าเพลีย ลอร์ดครอฟตันพูดขึ้นมา “ฉันขอแนะนำให้นายเลือกมาร์กาเร็ต เธอเหมาะกับนายที่สุด”

                “ม่าย!!” ลอร์ดหนุ่มร้องเหมือนถูกรถม้าชน “ใครก็ได้ที่ไม่ใช่มาร์กาเร็ต”

                “แต่มาร์กาเร็ตเป็นคู่หมั้นนายนะ” อีธานเตือนสติ “นายควรจะเลือกคนที่พ่อแม่หาไว้ให้”

                “ไม่ ฉันยังไม่ได้สวมแหวนหมั้น นั่นแค่การตกลงกันของผู้ใหญ่เฉยๆ” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันสวนทันที ก่อนจะครางอย่างน่าสงสาร “ฉันรู้ว่ามาร์กาเร็ตเป็นคนยังไง พวกเราเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ พวกนายไม่เข้าใจฉันหรอก ยังไงฉันก็ไม่แต่งงานกับเธอเด็ดขาด”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ ลอร์ดจอร์จ เฟลตันพยักหน้าขอบใจ ก่อนจะถอนใจเฮือก “เอาล่ะ ถ้าพวกนายยังพูดถึงเรื่องมาร์กาเร็ตอีกครั้งเดียว ฉันจะกลับ ถือว่าไม่ให้เกียรติฉัน”

                “ก็ได้ๆ” เจมส์รีบพูด “งั้นพูดถึงเรื่องเลดี้แคทเธอรีนต่อ อืม... ฉันเพิ่งเคยเห็นตัวจริงของเธอก็วันนั้นแหละ สวยมาก สเป็กนายเลยใช่มั้ยจอห์นนี่”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “ไม่เชิง ที่จริงเธอก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร”

                “ไอ้ไม่เชิงกับสีหน้าอย่างนั้นของนายคืออะไรเนี่ย” เจฟฟรี่ครางออกมา “เลดี้แคทเธอรีนสวยขนาดนั้นยังไม่โดนใจนายอีกหรือ? ขนาดฉันไม่ค่อยอะไรกับสาวผมทองตาสีฟ้ายังอดมองเหลียวหลังไม่ได้เลย”

                “ถูกใจนายไม่ได้หมายความว่าจะถูกใจจอห์นนี่นี่นา” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันแย้งขึ้นมา “ขนาดฉันชอบสาวผมทอง ฉันยังเฉยๆ เลย”

                “นายชอบสาวทุกสีผมนั่นแหละ” ลอร์ดครอฟตันพูด “ที่จริงแล้วนายไม่เคยสนใจสีผมด้วยซ้ำ นายสนใจหน้าอกของเธอต่างหาก”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันยักไหล่ “ฉันคิดว่าพวกเราทุกคนควรจะสนใจตรงนั้นไม่ใช่หรือไง มันเป็นเรื่องปกติธรรมชาติ ผู้หญิงหน้าอกใหญ่หมายถึงสามารถทำหน้าที่แม่ของลูกได้ดี ฉันมองหน้าอกไม่เห็นจะผิดปกติอะไรนี่”

                ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ยกมือ เป็นเชิงบอกว่าเถียงไปก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร เจฟฟรี่พูดขึ้นต่อ “ว่าแต่ทำไมจอห์นนี่สะดุดขาตัวเองสองรอบ? ปกตินายเต้นรำคล่องอย่างกับเล่นสเก็ต หรือรองเท้านายมีอะไรติด?”

                “ฉันว่าเขาใจลอย” นิโคลาสตั้งข้อสังเกต “จอห์นนี่ชอบเสียสมาธิเวลาที่เขามีสิ่งที่สนใจกว่าอยู่ใกล้ๆ ฉันยังจำตอนที่เขาลืมวางทรัยเพราะมัวแต่พะวงเรื่องที่จอร์จถูกหามออกไปนอกสนามได้อยู่เลย”

                “ตอนนั้นฉันแค่เป็นตะคริว ไม่ได้ขาหัก” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันว่า นิโคลาสพูดต่อ “แต่จอห์นนี่ของเราห่วงเหมือนนายขาหักไง ฉันว่านายคงเป็นห่วงเรื่องกอร์ดอน ใช่มั้ย?”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์สะดุ้งเฮือก “เอ๋? ทำไมล่ะ?”

                “อ้าว ก็กอร์ดอนท่าทางไม่ค่อยคุ้นกับงานเต้นรำนี่นา นายจะห่วงก็ไม่น่าแปลก แต่ห่วงขนาดเต้นพลาดสองหนนี่ฉันว่านายก็เกินไปหน่อยนึงนะ”

                กอร์ดอนที่นั่งฟังอยู่หน้าแดงด้วยความประหม่า “ผมขอโทษครับ”

                “เฮ้ย ฉันไม่ได้ว่ามันเป็นความผิดนาย” นิโคลาสพูดต่อ “ฉันแค่บอกว่าจอห์นนี่เป็นพวกขี้ห่วง เขาเอาแต่ห่วงเพื่อนแบบนี้ระวังจะหาเจ้าสาวไม่ได้เอา”

                “นายไม่ต้องเป็นห่วงจอห์นนี่เรื่องนั้นหรอกน่า” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันว่า “เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ ฉันรู้หรอกนายแอบชอบเบตตี้แต่ไม่กล้าบอก วันก่อนเห็นส่งดอกไม้ไปให้ที่คฤหาสน์ แต่ดันไม่ลงชื่อซะได้”

                เพื่อนที่เหลือพากันหัวเราะ นิโคลาสหน้าบึ้ง “ให้ปิศาจจับนายไปกินเลย จอร์จ”

                “ฮ่าๆ” ลอร์ดจอร์จ เฟลตันหัวเราะชอบใจ “เราเลิกพูดเรื่องงานเต้นรำกันเถอะ เห็นข่าวกฎหมายใหม่ที่ผ่านสภาเมื่อวานหรือยัง?”

                “เห็นแล้ว” อีธานว่า “ว่าแต่นายหันมาสนใจเรื่องกฎหมายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

                ลอร์ดจอร์จ เฟลตันยักไหล่ “ไม่นาน ฉันกำลังช่วยแมกซ์วางแผนทำธุรกิจ”

                “จอร์จ ฉันยังไม่ตกลงใจทำอะไรทั้งนั้น” ลอร์ดแมกซ์ เมอร์เรย์ว่า “ฉันจะช่วยพี่ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

                “มุกแป๊กเลยจอร์จจี้ แมกซ์ไม่เล่นด้วย” เจมส์ว่า ก่อนจะพูดต่อ “ฉันว่าวันนี้เราน่าจะทำอะไรเป็นการเลี้ยงส่งเอ็มดีกว่า สัปดาห์หน้าเขาก็จะไปอเมริกาแล้ว”

                “เออ นั่นสินะ” เพื่อนๆ พูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะหันไปมองเอ็มมานูเอล

                “ทำไมนายทำหน้าแบบนั้นล่ะเอ็ม”

                เอ็มมานูเอลสูดหายใจ “ฉันแค่รู้สึกว่า ต้องคิดถึงพวกนายมากแน่ๆ พอไปถึงที่โน่นแล้ว ฉันคงพลาดเรื่องบ้าๆ ทุกพุธ ไม่รู้สิ จู่ๆ ก็ไม่อยากไปขึ้นมาเฉยๆ”

                “ไม่เอาน่า” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ขยับมาตบไหล่เพื่อน “นายไปอยู่โน่นแค่สามสี่เดือนเอง กลับมามีเวลาเล่าอะไรอีกตั้งเยอะ พวกเราจะตั้งหน้าตั้งตารอฟังเรื่องของนายเลย”

                “ขอบใจนะจอห์นนี่ ถ้านายยังอยู่ที่นั่นก็ดีสิ พวกเราต้องมีเรื่องสนุกให้ทำเยอะแน่ๆ” เอ็มมานูเอลพูดพลางพยักหน้า เพื่อนๆ รีบเดินมาตบไหล่ให้กำลังใจ “อย่าเศร้าไปเลยน่าเอ็ม นายก็ส่งโปสการ์ดหรือจดหมายมาอย่างที่จอห์นนี่ทำสิ แล้วเดี๋ยวพวกเราจะเขียนตอบ เล่าเรื่องบ้าๆ ที่นี่ให้นายฟังด้วย”

                “ใช่ ที่จริงนายควรจะดีใจจนเนื้อเต้นถึงจะถูก”

                “อือ นั่นสิ นายจะได้ไปเหยียบทวีปใหม่เชียวนะ ที่นั่นจะมีแดดและอากาศสดใสรอนายอยู่”

                “อย่าขี้แยไปน่าเอ็ม”

                “ฉันไม่ได้ขี้แย หยุดแหย่เลยนะเจฟ”

                “ฮ่าๆ”

                หลังจากนั้นเหล่าบรรดาสุภาพบุรุษทั้งหลายก็ร้องเพลงและเต้นแบบไอริช* (Irish dance การเต้นรำด้วยการเคาะเท้า เป็นหนึ่งในต้นแบบการเต้นแท็ปในปัจจุบัน) วนไปรอบๆ เอ็มมานูเอล ก่อนจะลากเขามาเต้นด้วย พวกเขาเต้นอยู่นานจนคนเฝ้าประตูต้องมาเคาะห้องเตือน เพราะเสียงยกเท้าเคาะพื้นคงดังรบกวนห้องที่อยู่ชั้นล่าง ทั้งหมดหัวเราะด้วยความสนุกสนาน เจมส์หยิบขวดแชมเปญออกมาเปิด ฉลองการเดินทางให้กับเพื่อนรัก กอร์ดอนรับมาแค่แก้วเดียว เพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อคืนวันศุกร์อีก

                “ศุกร์ที่แล้วจอร์จกับกอร์ดอนเหมาแชมเปญไปหมด วันนี้ถึงคิวฉันแล้ว” ลอร์ดโทรว์บริดจ์พูด ก่อนจะยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่ม ขณะที่เพื่อนๆ พากันหัวเราะ “แด่เอ็ม ขอให้เขาเดินทางโดยสวัสดิภาพ”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ดื่มแชมเปญรวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะรินเติมอีก “แด่พระราชินี”

                “แด่พระราชินี”

                กอร์ดอนพยายามรักษาระดับของเหลวในแก้วตัวเองให้พอแก่การดื่มฉลองซ้ำๆ พวกนั้น เขาเห็นว่าลอร์ดโทรว์บริดจ์ดื่มแชมเปญเข้าไปหลายแก้ว แต่ยังคงรักษาสีหน้าเป็นปกติได้ เลยถามขึ้นมา “นี่คุณไม่เมาบ้างหรือ?”

                “หืม?” ลอร์ดโทรว์บริดจ์หันมามองเขาด้วยความแปลกใจ แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ลอร์ดครอฟตันก็แทรกขึ้นมาก่อน “อยากเห็นจอห์นนี่เมาหรือ? อย่างนั้นนายต้องเอาถังแชมเปญมาเทใส่อ่างให้เขาอาบ แค่นี้จอห์นนี่ไม่รู้สึกหรอก ฮ่าๆ”

                “นายก็พูดเกินไป” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ว่า “เทใส่อ่างให้อาบฉันจะเมาได้ไง ต้องเทใส่ปากซี่”

                “มุกไม่ฮา หักจอห์นนี่ห้าคะแนน” เจมส์ว่า ลอร์ดจอร์จ เฟลตันจึงพูดต่อ “อาบแชมเปญก็ดีนะจอห์นนี่ เผื่อนายจะได้มีผมสีแชมเปญ สาวๆ น่าจะชอบ”

                “โอ๊ย หักจอร์จจี้ห้าคะแนน มุกจะฮามากถ้าคนเล่นไม่ใช่เขา” เจมส์พูดขึ้น ทุกคนพากันหัวเราะ

----------------------------------------

                หลังจากดื่มแชมเปญหมดไปสองขวด สุภาพบุรุษทั้งหลายก็แยกย้ายกันกลับ ขากลับลอร์ดโทรว์บริดจ์ชวนกอร์ดอนขึ้นรถม้าไปด้วยกันกับเขา พอปิดประตูรถม้าเรียบร้อย ลอร์ดโทรว์บริดจ์ก็ขยับมานั่งประชิดกับกอร์ดอนทันที

                “ทำอะไรครับ?” กอร์ดอนพูดตอนที่ลอร์ดโทรว์บริดจ์ดึงตัวเขาเข้าไปกอด ฝ่ายนั้นจูบศีรษะเขา แล้วตอบ “ใช้เวลาส่วนตัวของเราให้คุ้มค่าไง”

                กอร์ดอนหน้าแดง “ผมมาคิดๆ ดูแล้ว พวกเราเจอกันที่นี่สัปดาห์ละครั้งก็ปลอดภัยดีเหมือนกัน คุณไม่ต้องไปที่ร้านผมบ่อยๆ หรอก มันจะน่าสงสัยเอา”

                “อืม... สำหรับผมแค่สัปดาห์ละครั้งไม่พอหรอก” ลอร์ดโทรว์บริดจ์งึมงำ พลางขยับลงจูบแก้มอีกฝ่าย กอร์ดอนขยับหนี “อ๊ะ!”

                ลอร์ดหนุ่มคลี่ยิ้มพลางใช้นิ้วปิดปากเขาเอาไว้ “คุณจะไปท่าเรืออีกวันไหน?”

                “ถามทำไมครับ?”

                “ผมจะได้แวะไปหาคุณ ผมอยากนัดเจอคุณที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ คงเป็นร้านอาหาร หรือไม่ก็บาร์ แต่ผมต้องหาก่อนว่าที่ไหนเหมาะ แล้วจะบอกคุณอีกที”

                กอร์ดอนเงยหน้ามองเขา “ส่วนใหญ่เรือจะเทียบท่าวันศุกร์ แต่ก็เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้หรอกครับ วันไหนมีพายุก็ช้า บางสัปดาห์ผมไปไม่มีผ้าลงใหม่เลยด้วยซ้ำ”

                “ไม่เป็นไร งั้นที่ท่าเรือทุกวันศุกร์นะ กี่โมงดี เก้าโมงเช้าเวลาเดียวกับที่ผมเจอคุณดีไหม?”

                กอร์ดอนไม่ตกลงในทันที เขามองหน้าลอร์ดหนุ่ม แล้วพูดต่อ “จอห์น ถ้าที่บ้านคุณรู้เรื่องนี้เข้า... มันร้ายแรงมากเลยนะครับ”

                “กลัวหรือ?”

                ช่างตัดเสื้อหนุ่มพยักหน้า “เมื่อคืนพอคุณกลับไปผมก็นอนคิดๆ ดู มันไม่คุ้มสำหรับคุณเลยนะ... ทั้งชื่อเสียงตระกูล ฐานะของคุณ... จะให้มาพังเพราะผมไม่ได้หรอก”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ถอนใจ “เมื่อคืนผมก็คิดเหมือนกัน คิดว่าถ้าผมไม่ใช่คาเวดิช ถ้าผมไม่ใช่ลูกคนเดียวของคุณพ่อ ผมคงจะชวนหนีไปอยู่อเมริกา ที่นั่นเราจะได้อยู่ด้วยกัน ไม่ต้องคอยกลัวใครจะเอาเรื่องไปฟ้องพระราชินี”

                “แต่คุณเป็นคาเวดิช เป็นลูกชายคนเดียวของท่านมาควิส...”

                “อืม... เพราะงั้นเราถึงต้องวางแผนให้รอบคอบไง” ลอร์ดโทรว์บริดจ์ว่า “ผมอยากให้การเจอกันของเราไม่สะดุดตาที่สุด บางทีผมอาจจะชวนแมกซ์หรือจอร์จไปด้วย คุณคงไม่ว่าอะไรนะ”

                กอร์ดอนสั่นศีรษะ เขาซบหน้าลงบนไหล่ของอีกฝ่าย “เมื่อวานนี้ผมไม่น่าปล่อยให้คุณสาบานเลย”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์กอดฝ่ายนั้นแน่นขึ้น “กอร์ดอน”

                “ครับ?”

                “ผมรู้ว่าคุณกลัว ผมเองก็กลัวไม่แพ้คุณ แต่อย่าให้ความกลัวทำให้คุณรู้สึกเสียใจที่สาบานรักร่วมกับผมจะได้ไหม... ผมคิดว่าความกลัวไม่ควรจะยิ่งใหญ่ไปกว่าความรัก”

                กอร์ดอนเงยหน้ามองเขา ก่อนจะยิ้มออกมา “คุณนี่มัน....”

                ลอร์ดโทรว์บริดจ์ยิ้มตอบ ก่อนจะก้มลงแนบจุมพิตลงบนริมฝีปากของร่างที่อยู่ในอ้อมกอด

                “รู้อะไรมั้ย?” เขากระซิบ “ผมน่ะเคยเกลียดรถม้าที่สุดเลย ทั้งแคบทั้งอึดอัด”

                “ครับ?”

                “แต่ตอนนี้ผมชอบมันมากเลยล่ะ”

                “?” กอร์ดอนเงยหน้ามองเอิร์ลหนุ่มอีกครั้ง ฝ่ายนั้นยกมือลูบศีรษะเขา “เพราะมันเป็นที่เดียวที่ผมสามารถอยู่กับคุณได้โดยไม่ต้องกลัวใครเห็น”

                ไม่รู้ทำไม จู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ลอร์ดโทรว์บริดจ์ดึงตัวกอร์ดอนเข้ามากอด ดวงตาสีเขียวของเขามีน้ำเอ่อท้นขึ้นมา

-----------------------------------
(จบตอน)
** อันที่จริงแล้ว เรื่องนี้มันก็ออกแนวขมๆ หวานๆ ไม่เชิงว่าจะต้มมาม่าซดกันอืดทุกบรรทัดเสียทีเดียว โดยส่วนตัวเราแอบรู้สึกชอบโมเม้นต์กุ๊กกิ๊กของกอร์ดอนกับลอร์ดคาเวดิช และโมเม้นต์สมาคมคุณชายหลุดโลกของแก๊งนี้มาก
.
ยังยืนยันว่าเรื่องนี้อบอุ่น(?) และค่อนข้างเบาสมอง (มั้งคะ?)
.
นึกซะว่ากินดาร์กช็อกโกแล็ตอยู่แล้วกันนะคะ^^ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ :3123:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-02-2017 21:28:26 โดย juon »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4
อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเหมือนกอร์ดอนเป็นเด็กตัวเล็กๆ   :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ meanmena

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ดาร์กช็อกโกแล็ต จำกัดความได้ดีค่ะ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
มุ้งมิ้งเสียจนน่าอิจฉา
 :really2: :really2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด