• แฟนวิศวะ • 290519#sp - Never have I ever p.57
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: • แฟนวิศวะ • 290519#sp - Never have I ever p.57  (อ่าน 612191 ครั้ง)

ออฟไลน์ manami_01

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1230 เมื่อ22-02-2018 23:49:14 »

 :mew6:  รออยู่น้าาาา ไม่หายไม่หนีจะรอออออ

ออฟไลน์ Paparazzi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1050
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1231 เมื่อ27-02-2018 01:52:38 »

รอนะค้า

ออฟไลน์ SKYสดใส

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1232 เมื่อ07-03-2018 20:11:31 »

รออออออ

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1233 เมื่อ11-03-2018 13:59:41 »

หูยยยยยย ผู้ชายแต่ละคนในชีวิตเล

ออฟไลน์ manami_01

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1234 เมื่อ12-03-2018 05:52:31 »

รออออคอยยยยย

ออฟไลน์ :mdred

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-61
: • แฟนวิศวะ • 090418#29 p.42
«ตอบ #1235 เมื่อ09-04-2018 01:37:06 »




4 ชั่วโมงต่อมา



“อิ่มแล้วเหรอ”

“หะ… หือ” เสียงเรียกทำให้สิ่งที่อยู่ในหัวของมลายหายไป ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านตรงข้าม ส่ายหน้าก่อนจะหั่นสเต็กซ์ในจานกินต่อ

เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงก็ไม่รู้

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนเย็น หลังจากพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องนอนบนคอนโดมิเนียมสุดหรูราคาสูงถึงเก้าหลัก

ผมอยู่คอนโดพี่ฮิม หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือผมถูกพามาที่คอนโดใหม่ของพี่ฮิม

ฮิมไม่ได้พาผมกลับไปที่ค่าย เขาพาผมมาที่คอนโดของตัวเอง และตอนนี้เรากำลังนั่งกินข้าวเย็นกันอยู่ที่ห้องครัว

ร่างสูงสั่งสเต็กซ์มา อร่อยนะแต่ผมว่าเพราะบรรยากาศกระอักกระอวนหน่อยๆ ทำให้มันอร่อยน้อยลง หลังจากกินเสร็จพี่ฮิมก็เลยอธิบายสั้นๆ แต่ได้ใจความ สรุปคือ ค่ายน่ะผมไม่ต้องไปแล้ว และวันนี้ผมก็ต้องนอนที่นี่ เขาปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวไม่ได้ ในฐานะรุ่นพี่ร่างสูงต้องดูแลผมไปจนกว่าไข้จะหาย อีกอย่างทั้งกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ กุญแจรถ หรือกระทั่งกุญแจคอนโด ทั้งหมดนี่อยู่บนรถทัวร์หมดเลย ดังนั้นในตอนนี้การที่ให้ผมอยู่กับพี่ฮิมมันจึงเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว

...เหรอ

ไม่! ไม่ดีเลย!

“น้องเล ย่อยแล้วไปอาบน้ำนะ” ร่างสูงเดินมาบอกผมที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น น้ำเสียงธรรมดา ท่าทีธรรมดา ทุกอย่างธรรมดาเกือบหมด ยกเว้นสรรพนาม

น้องเล! น้องเลคืออะไร!

พี่ฮิมไม่เรียกผมว่าน้องเล ตลอดระยะเวลากว่าสิบห้าปีที่ผ่านมา มีสรรพนามที่เขาใช้เรียกผมเยอะมาก ตั้งแต่ เล น้อง คนดี เด็กดี เด็กดื้อ คนเก่ง นิพิฑ honey นม และอื่นๆ แต่พี่ฮิมไม่ได้เรียกผมว่าน้องเลแน่ๆ

มันจะเป็นแค่สรรพนาม ถ้าเราไม่ได้อยู่ในโหมดไม่ควรรู้จักกันและกัน ในสถานการณ์แบบนี้ 

ผมถือว่าการที่สรรพนามของผมถูกเปลี่ยนคือหลักฐานแสดงความต้องการห่างเหินจากอีกฝ่าย

พี่ฮิมทำไมใจร้ายอย่างนี้

ฮึก! พูดแล้วก็จะร้อง



ผมไปนั่งร้องไห้ในห้องน้ำอยู่นานสองนาน กว่าจะอาบเสร็จก็กินเวลาไปเกือบสามสิบนาที หลังจากแต่งตัวโดยใส่เสื้อผ้าของพี่ฮิมเสร็จแล้ว ผมจึงเดินกลับมาดูหนังที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ส่วนพี่ฮิมสลับกัน เขาเดินเข้าไปอาบน้ำโดยที่วางโทรศัพท์ที่เอาไว้ที่โซฟา

เลไม่มีโทรศัพท์ เลอยากเล่นเกม

หมับ!

ผมคว้าโทรศัพท์สีดำสนิทมาไว้ในมือ แต่พอกดเปิดปุ๊บก็พบว่ามันติดรหัส 6 หลัก

สุ่มวันเกิดพี่ฮิม ไม่ถูก

สุ่มวันเกิดผม ไม่ถูก

สุ่มจนเครื่องล็อกไปแล้ว 2 รอบผมเลยตัดใจก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้ง แล้วหันมาสนใจหนังตรงหน้าแทน และหลังจากนั้นไม่นานพี่ฮิมก็เดินมานั่งข้างๆ ผม เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว กลิ่นหอมฟุ้งเลย หล่อด้วย

มือหนาหยิบโทรศัพท์ที่ผมพึ่งโยนมันทิ้งไปขึ้นมา ผมชะเง้อคอมองรหัสผ่านแต่เหมือนพี่ฮิมจะรู้ทันเขาเลยหันมามอง จังหวะมันพร้อมกันเกินไปหน่อยก็เลย…

กึก!

ผมชะงักในขณะที่ริมฝีปากของเราห่างกันไม่ถึงมิล ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ เราค้างอยู่พักหนึ่งจนกระทั่งพี่ฮิมทำท่าว่าจะละออกไป ผมที่ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน จู่ๆ ก็เอามือไปขยุ้มศีรษะของอีกฝ่ายแล้วรั้งให้ใบหน้าหล่อเหลาต่ำลงมาจนริมฝีปากสัมผัสกัน

ผมเริ่มก่อน แต่หลังจากนั้นเป็นพี่ฮิมต่อทั้งหมด

มือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้าผมและหลังจากที่เป็นการจูบกันแบบธรรมดา ลิ้นร้อนก็ค่อยๆ สอดแทรกเข้ามา ร่างหนาดันตัวผมให้นอนราบไปกับโซฟาก่อนจะขึ้นคร่อม

อุณหภูมิร่างกายคล้ายสูงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฝ่ามือสากเริ่มลูบไปตามร่างกายผม ในขณะเดียวกันที่ปลายลิ้นยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดี เขาไล่ต้อนผมจนหายใจไม่ทัน ผลคือน้ำลายสีใสเริ่มไหลออกมาจากมุมปาก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ถูกเจ้าของที่แท้จริงของมันเลิกขึ้นไปจนถึงคอผม นิ้วเรียวเอื้อมมาสะกิดที่ยอดอกจนผมขนลุกไปทั่วร่าง ทว่าก่อนที่เราจะก้าวไปยังขั้นต่อไป จู่ๆ ร่างกายของผมก็ตกจากโซฟาลงสู่พื้นดัง

ตุบ!

“โอ๊ย!” ตอนแรกก็ตกใจที่ตัวเองหล่นลงมา แต่หลังจากตกใจเสร็จ สิ่งต่อมาคือความเงียบ

เพราะถ้าเมื่อกี้ผมไม่ได้ตกลงมา ไม่แน่ว่าอาจจะไปต่อ…

ผมไม่กล้ามองหน้าพี่ฮิมด้วยซ้ำ จนกระทั่งถูกมือหนาดึงตัวขึ้นไปนั่งโซฟาอีกครั้ง นิ้วเรียวยกขึ้นเช็ดน้ำลายที่มุมปากผมเป็นการย้ำเตือนว่าเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นไปเมื่อสักครู่นี้เป็นเรื่องจริง

ผมหน้าแดง ก่อนจะรีบผลักร่างสูงออกห่างจากตัวเอง “จะไปนอนแล้ว!”

“น้องเล”

“อะไร!”

“จะไม่ Kiss ก่อนนอนอีกหน่อยเหรอ :)

พี่ฮิมบ้า!



วันต่อมา

“เลเบื่อ” ผมตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์สดชื่นหลังจากที่พี่ฮิมอาบน้ำเสร็จ  และหลังจัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จหมดทุกอย่างแล้วรวมถึงทานข้าวเช้า ผมจึงเดินมาหาร่างสูงที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่น พี่ฮิมเห็น แต่เขาไม่ได้พูด ไม่ได้สั่งให้ทำอะไร และยังไม่ได้ว่าอะไรต่ออีกนาน สุดท้ายผมเลยต้องพูดประโยคข้างต้นออกไป

ผมต้องอยู่คอนโดพี่ฮิมไปจนกว่าทุกคนในค่ายจะกลับมา แต่ถ้าจะให้มานั่งอยู่เฉยๆ อย่างนี้ เลทำไม่ได้หรอกนะ!

“น้องเลอยากทำอะไร”

“อยากเล่นโทรศัพท์” เลไม่มีอะไรสักอย่าง ทุกอย่างอยู่บนรถทัวร์หมดเลย พี่ฮิมมองหน้าผมนิ่งๆ ก่อนเขาจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองยื่นมาให้ “รหัส 695299 ครับ”

ก็ว่าทำไมสุ่มอะไรก็ไม่ได้สักที เลขอะไรก็ไม่รู้ไม่คุ้นเลยสักนิดเดียว

ผมเบะปากขณะรับโทรศัพท์มากรอกรหัสใส่เข้าไป

695299

69..5...2....9…..9

ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับคนที่มองอยู่ก่อน เราสบตากันนิ่งๆ พี่ฮิมเป็นคนอมยิ้มให้เห็นก่อน ต่อจากนั้นจึงเป็นผมที่ค่อยๆ ฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าเห่อแดงยิ่งกว่าสีผิวของดาวอังคาร

ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ

695299 คือตัวเลขที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับวันอะไรทั้งนั้น

มันจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเทียบตัวอักษรภาษาอังกฤษที่อยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับเลขตัวนั้น และถ้าเทียบไม่ผิด…

6 9 5 2 9 9

M Y L A Y Y

mylayy





(100%)



ติดแท็ก #วิศวะแดนแฟนมีเกียร์ (ใช้สระแอนะคะ โปรดอย่าใช้สระเอสองตัว)

Twitter @_mdreds


ออฟไลน์ :mdred

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-61
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1236 เมื่อ09-04-2018 01:42:56 »

#30





แค่รู้ความหมายแฝงของรหัสผ่านโทรศัพท์ก็ทำให้ระยะห่างของเราลดลงอยู่มากโข อย่างน้อยตอนนี้พี่ฮิมก็กลับมาเรียกผมว่าเลเหมือนเดิม

บางทีก็อาจจะดีกว่าเดิม

“พี่ฮิมว่าตัวนี้สวยไหม”

“จะใส่ตัวนั้นเหรอ” เสียงทุ้มว่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “มันไม่เหมาะกับน้อง”

เราอยู่ที่ห้างเพราะพี่ฮิมบ่นว่าเบื่อ สลับตำแหน่งกัน ตอนเช้าผมบ่นว่าเบื่อ และตอนบ่ายพี่ฮิมก็มาบ่นว่าเบื่อ แตกต่างกันตรงที่พอพี่ฮิมบ่นว่าเบื่อเขาก็พาผมมาที่ห้าง และทันทีที่มาถึงสิ่งแรกที่ผมทำคือเดินเข้าร้านเสื้อผ้า เพราะตอนนี้เสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่มันคือของพี่ฮิม ดูใหญ่แปลกๆ

ตอนนี้เราก็เลยกำลังอยู่ในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังจากสัญชาติอิตาลี

ร่างสูงเดินไปทางชุดเอี๊ยม “เลไม่ใส่เอี๊ยม”

ผมพูดดัก มือหนาที่กำลังจะหยิบเอี๊ยมเลยเลื่อนไปนิดอีกชุดที่อยู่ข้างๆ กันแทน เป็นเสื้อตัวใหญ่มีฮู้ดสีน้ำเงินเข้ม ถึงจะไม่ค่อยเข้ากับสภาพอากาศในกรุงเทพฯ เท่าไหร่แต่ผมว่ามันสวยดีเลยพยักหน้าให้พี่ฮิม

“เลชอบนะ ต่อไปกางเกงๆ เอาๆ ตัวนี้!” ผมชูกางเกงขายาวสีเทา ทรงรัดรูปนิดหน่อยแต่ไม่มากให้พี่ฮิมดู เขาพยักหน้าจากนั้นก็หยิบทั้งสองชุดไปจ่ายตังค์ให้ผม แน่นอน จะให้เลจ่ายเองได้ยังไงในตอนนี้ผมไม่มีเงินสักบาท เพราะกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ ทุกอย่างยังอยู่บนรถทัวร์ที่ผมนั่งไปค่าย

ผมเอาชุดไปเปลี่ยนจากนั้นเราก็เดินหาซื้อสิ่งสำคัญอันต่อไปของผมนั่นคือ รองเท้า

ห้างนี้ไม่ใช่ห้างประจำ กว่าจะหาโซนขายรองเท้าที่ผมอยากได้เจอก็เล่นเอาปวดขาไม่น้อย และสำหรับการปวดขาในครั้งนี้ ผมเลยได้รองเท้า NB สีแดงมาคู่นึง ส่วนพี่ฮิมนอกจากการเสียตังค์นับหมื่นบาทให้ผมเขาก็ไม่ได้อะไรเลย

“พี่ฮิมอยากทำอะไรต่อ” ผมถามอีกฝ่ายขณะที่เรากำลังเดินออกมาจากโซนขายรองเท้า นัยน์ตาคมหันไปมองผมไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะอมยิ้ม “ยิ้มทำไม”

ร่างสูงไม่ตอบ พี่ฮิมเบี่ยงเบนความสนใจ “ดูหนังกันไหมครับ”

“ดูก็ได้” ผมพยักหน้าจากนั้นเราสองคนเลยเดินขึ้นไปยังชั้นโรงหนัง เพราะไม่รู้ว่าจะดูเรื่องอะไร สุดท้ายเราเลยตัดสินใจให้พนักงานเลือกให้ และในตอนที่ซื้อตั๋วหนังอยู่นั่นแหละผมถึงได้สังเกตมือตัวเอง

ไปจับมือกับพี่ฮิมตั้งแต่เมื่อไหร่

มองมือตัวเองแล้วมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังคุยกับพนักงานเรื่องตั๋วหนังอยู่ เหมือนพี่ฮิมจะรู้ตัวก่อนแล้วว่าเรากำลังจับมือกัน หรือว่าที่ยิ้มตอนนั้นจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ด้วย

แต่แล้วพี่ฮิมก็เป็นฝ่ายปล่อยมือผมออกก่อนเพราะต้องหยิบกระเป๋าตังค์จ่ายเงินค่าตั๋วหนัง ถึงจะรู้เหตุผลแต่ก็รู้สึกโหวงๆ ในอกแปลกๆ ตอนที่ฝ่ามือหนาปล่อยออก พอรู้ตัวแล้วผมคงไม่ไปเผลอจับมือพี่ฮิมได้อีก แต่แบบนี้แหละที่มันน่าหงุดหงิด

รู้เลยว่าตัวเองกำลังหน้าบึ้ง ผมเลยเดินหนีออกมาซื้อปอปคอร์นเพราะรู้ว่ายังไงคนตัวสูงก็ต้องเป็นฝ่ายเดินตามมาจ่ายตังค์ให้

“ไม่รอพี่เลย” พี่ฮิมว่า “เลสั่งอะไรครับ”

“มีตาก็ดูเอาสิ” เลหงุดหงิดแล้ว

“เล” เสียงดุแล้ว ผมเม้มปาก หันไปทำตาปริบๆ ใส่พี่ฮิมเป็นเชิงขอโทษ

แล้วเราก็เงียบ… จนกระทั่งเดินถือป๊อปคอร์นเข้าโรงหนังกันสองคนก็ยังเงียบ ขนาดได้รู้ว่าพี่ฮิมเลือกซื้อที่นั่งที่แบบเป็นคู่ซึ่งเหมาะสำหรับคนมีคู่ แทนที่จะซื้อที่นั่งเดี่ยวแต่เอาแบบติดกัน ผมก็ยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่เหมือนเดิม

“เป็นอะไร” พี่ฮิมหันมากระซิบข้างหู เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เพราะเราพูดดังกันไม่ได้เนื่องจากอยู่ในโรงแล้ว

“เลหงุดหงิด”

“หงุดหงิดอะไรครับ” ผมหันหน้าไปมองพี่ฮิม อีกฝ่ายเองก็กำลังมองผมเหมือนกัน เราจ้องตากันเงียบๆ “เลไม่บอกพี่ไม่รู้นะ”

“ไม่รู้จริงเหรอ”

“...”  พี่ฮิมผละตัวออกไป ส่วนผมก็หันหน้าไปอีกด้านเพื่อปรับอารมณ์ตัวเอง จนกระทั่ง… ฝ่ามืออุ่นขยับเข้ามาทาบอยู่บนหลังมือผม นิ้วเรียวสอดแทรกเข้ามาในร่องนิ้วแบบหลวมๆ ผมหันหน้าไปมองเจ้าของมือหนาที่ยังคงจดจ่ออยู่กับโฆษณาก่อนหนังเริ่ม ก้มลงมองมือตัวเองแล้วปรับองศาให้ประสานเข้าหากันได้พอดี

ตั้งแต่หนังเริ่มจนกระทั่งหนังจบ พี่ฮิมไม่ยอมปล่อยมือผมอีกเลย

ต่อจากหนัง เราไปทานอาหารค่ำที่ภัตตาคารซึ่งตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของของโรงแรมระดับห้าดาวสุดหรู บรรยากาศดีมาก อาหารก็ดี เพลงคลอก็ดี แสงสีก็ดี คนข้างกายก็ดี ทุกอย่างดีไปหมด

มีความสุขจนแทบจะสำลักตาย

อยากให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปเลย



แฮชแท็ก #น้องเลเล่เล้เล๊เล๋

@saifha ไหนใครบอกว่าพี่ฮิมกับน้องเลทะเลาะกัน วันนี้เห็นเดินจับมือกันที่ห้าง E แล้ว ฉันงงค่ะพี่บัวลอย (แนบรูป)

        @cbex เขาคืนดีกันแล้วใช่ไหมบอกฉันที

       @maya10 กรี๊ดดดด คิดถึงโมเม้นท์แบบนี้


@lilly2468 เห็นไปกินข้าวด้วยกันที่ภัตตาคาร x ด้วยอะ

       @gigih เรื่องจริงไหมคะ

      @lilly2468 จริงคะ (แนบรูป)

      @yumei มีจับมือ พิงไหล่กันด้วย แม่เจ้า


@redbanana มีคนบอกว่าวันนี้ฮิมเลไปกินข้าวที่ภัตตาคาร x ด้วย ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลยนะจ้ะ

         @wowwow เราเคยไปกินครั้งนึง หมดตัวเลยค่ะ แพงชิบหายย


@littlepink ไหนใครบอกน่ะว่า ดว จะมาแทนที่น้องเล หลบไปเถอะค่ะ ตัวจริงมาแล้ว

        @Fcdewa เสือกค่ะ

       @littlepink สาระแนไรอีดอก


@eateveryday ติดตามมาแบบเงียบๆ สรุปเขาเป็นพี่น้องกันหรือเป็นแฟนกัน งง

      @ponyjung พี่น้องกันค่ะ แต่เหมาะสมกันมาก คนเลยคิดว่าเป็นแฟนกัน

     @quinnn เป็นแฟนกัน

     @tigerkung เป็นพี่น้องกันครับ เพราะพี่ฮิมเป็นแฟนกับน้องเดวา

     @momo พี่ฮิมกับเลเป็นแฟนกันค่ะ เป็นพี่น้องกันแต่ไม่แท้ ส่วนที่มีข่าวกับเดวาอันนี้ไม่อยากด่วนสรุป แต่ช่วงนั้นพี่ฮิมกับน้องเลทะเลาะกัน

      @fiffy48 เป็นอดีตแฟน ตอนนี้พี่ฮิมกำลังคบกับ ดว

      @bobbom (แนบ 2 รูป) ไม่อยากพูดอะไรมากค่ะ ให้รูปมันเล่า น้องเลตัวจริงแน่นอน

      @eateveryday ขอโทษแต่งงกว่าเดิมอีก


@Cherisak สงสารเดวา

       @fhasia มาสงสารไรในแท็กน้องเล งงใจ



วันต่อมา

เมื่อวานมีความสุข วันนี้ทุกข์ ผมเริ่มต้นวันนี้ด้วยอารมณ์มึนๆ ช่วงเช้ายังดีอยู่ แต่ช่วงบ่ายทันทีที่พี่วินโทรมาบอกพี่ฮิมว่าหลังจากถึงมหา’ลัยแล้วเจ้าตัวจะมารับผมกลับทันที เท่านั้นแหละจิตใจผมก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เพราะทุกอย่างมันดีขึ้น ผมไม่อยากให้มันกลับไปเป็นแบบเดิม

โชคก็ไม่เข้าข้างอีกเพราะวันนี้ทั้งวันพี่ฮิมยุ่งมากจนไม่มีเวลามากอดอกคุยกับผมแบบจริงๆ จังๆ ช่วงเช้าพี่ฮิมยังออกมานั่งเล่นกับผมอยู่ แต่ช่วงบ่ายร่างสูงปลีกตัวเข้าห้องทำงานทันที ร่างสูงถึงขนาดออกไปซื้อไอแพดมาให้ผมเล่น เขากลัวว่าผมจะเบื่อ เนื่องจากโทรศัพท์ของพี่ฮิมที่ผมใช้เล่นมาตลอดถูกเจ้าของที่แท้จริงยึดไปโทรคุยงาน เสียงโทรคุยงานหลากภาษาที่ดังออกมาจากห้องทำงานบ่งบอกว่าผมไม่ควรเข้าไปกวน ดังนั้นเลเลยต้องเป็นเด็กดีโดยการนั่งเล่นคนเดียวอยู่ด้านนอก แต่นั่นมันก็ทำให้เราไม่ได้คุยกัน

พี่ฮิมออกมาจากห้องทำงานอีกครั้งตอนหนึ่งทุ่ม ร่างสูงเดินมาหาผมแล้วพูดประโยคที่ผมไม่อยากได้ยินมากที่สุด

“วินมารับแล้ว มันรออยู่ด้านล่าง”

“...” ทำอะไรได้ นอกจากลุกขึ้นยืน ไม่ต้องเตรียมอะไร เพราะก่อนมาที่นี่ผมก็ไม่มีอะไร

“เดี๋ยวพี่ลงไปส่ง” ผมเดินออกจากห้องไปลงลิฟต์ บรรยากาศภายในลิฟต์เงียบมาก ผมหันไปจ้องหน้าคนข้างกาย

“จะไม่ยื้อเลหน่อยเหรอ” ผมสบตากับพี่ฮิม เอื้อมมือไปจับมือเขาเอาไว้ ทันใดนั้นเองคนตัวสูงก็ผลักผมแนบเข้ากับกำแพง ริมฝีปากนุ่มประกบทาบแนบแน่น กายแกร่งเบียดเข้าใส่แล้วใช้มือหนาดันคางผมเอาไว้รับสัมผัส ลิ้นร้อนที่แทรกเข้ามาดูดดันจนรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัว ผมไล่มือไปตามใบหน้าหล่อเหลา ตระกองกอดรอบลำคอของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วลากมือขึ้นไปขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทเล่น

ติ๊ง!

พรึบ!


มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปกดปิดประตูลิฟต์เอาไว้เมื่อมันส่งเสียงเตือนว่ามาถึงชั้นที่ต้องการ พี่ฮิมค่อยๆ ผละกายที่เบียดผมจนแน่น ลิ้นร้อนที่ตวัดไล่อยู่ในโพร่งปากผละออกเป็นอย่างสุดท้าย ทิ้งน้ำลายสีใสไหลยืดไปตามทาง ผมมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมสีดำสนิท ประกายรอยยิ้มในดวงตาสีมืดชวนให้คนมองยิ้มตาม พี่ฮิมโน้มใบหน้าลงกัดริมฝีปากผมเบาๆ ทีนึง ต่อด้วยการกระซิบที่ข้างหูแล้วลากต่ำไปซุกไซร้ที่ลำคอ

“เดี๋ยวพี่โทรหา”

“อย่าลืมนะ” ผมกัดริมฝีปากให้พี่ฮิม เบียดกายเข้าหาอกแกร่งเมื่อร่างสูงกำลังจะปล่อยผมออกจากอ้อมกอด

“ไม่ลืม” ร่างสูงสำรวจความเรียบร้อย ก่อนจะปล่อยปุ่มที่กดปิดลิฟต์เอาไว้ แต่ผมยังไม่พอใจเลยเป็นฝ่ายเขย่งตัวจูบพี่ฮิมอีกครั้งที่ปลายคาง แขนแกร่งต้องโอบรับน้ำหนักของผมเอาไว้อีกครั้ง ความเอาแต่ใจของผมทำให้ตอนที่ลิฟต์มันเปิดเราจึงผละออกจากกันไม่ทัน โชคดีที่มีคนยืนอยู่หน้าลิฟต์แค่คนเดียว แต่โชคร้ายคือคนนั้นดันเป็น…

“พี่วิน” ผมทักทายร่างสูงที่กำลังแสดงสีหน้าราบเรียบ “มาตามเลเหรอ”

ผมนึกว่าพี่วินจะดุหรือว่าอะไร แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ทำอย่างที่ผมคิด เขาแค่ถาม

“ไข้หายหรือยัง ดีขึ้นไหม”

“เลหายแล้ว”

“งั้นก็กลับ” พี่วินว่าก่อนจะเข้ามาจูงมือผมเดินออกไป ผมหันไปมองพี่ฮิมในขณะที่เดินตามหลังพี่วินอยู่ พี่ฮิมกำลังยืนโบกมือลา เห็นดังนั้นผมก็เลยโบกมือกลับ แล้วทำท่าเป็นรูปโทรศัพท์เป็นการย้ำว่าอย่าลืมโทรมา แล้วจู่ๆ คนข้างกายที่เดินขรึมนำหน้าได้นานสองนานก็หันมาตบหัวผมดังโป๊ะ!

“น้องเจ็บ!” ผมโวย “มาตีหัวเลทำไม”

“สัปดาห์ก่อนมึงยังร้องไห้เพราะมัน มาอยู่กับไอ้ฮิมแค่ 2 วันนิสัยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่สงสารน้ำตาตัวเองที่ไหลออกไปบ้างเหรอ”

“เปลี่ยน?” ผมทำหน้างง “เปลี่ยนตรงไหน? เปลี่ยนยังไง!”

“ระริกระรี้!” 



พี่วินไม่ได้พาผมไปส่งที่คอนโดอิน เขาพาผมกลับบ้าน ให้เหตุผลว่าถ้าไม่อยากโดนซ่อมค่ายก็ทำตามที่พี่วิน ผมก็เลยต้องทำตาม สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากกลับมาถึงบ้านคืออาบน้ำ อาบเสร็จก็ไปนอนกลิ้งเล่นอยู่บนเตียง และว่าจะเล่นโทรศัพท์…

โทรศัพท์ โทรศัพท์เล!

ตึกๆๆ

ปัง!

“พี่วิน!” ผมวิ่งไปห้องพี่วิน รีบเปิดประตูโดยไม่ขอเจ้าของห้อง ผลคือเห็นพี่วินกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง เขาเงยหน้าขึ้นมองผมแล้วเลิกคิ้วขึ้น “โทรศัพท์เลล่ะ เอ๊ะ!”

ผมหรี่ตามองโทรศัพท์ในมือพี่วิน เคสคุ้นๆ นะ “นั่นโทรศัพท์เลไหมอะ”

“เออ โทรศัพท์มึงนั่นแหละ” มือหนากดล็อคหน้าจอก่อนจะโยนมันลงบนเตียงมาทางผม

“พี่วินทำอะไรกับโทรศัพท์เล” ผมถามด้วยน้ำเสียงไม่ไว้วางใจ

พี่วินทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจแถมยังไม่ตอบอะไร ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงเดินไปทางห้องน้ำ ในขณะที่ผมรีบหยิบโทรศัพท์มาไว้กับตัว ก่อนจะเดินออกทางประตู ทว่า

“วันนี้มานอนห้องกู”

ง่ะ

ผมหยุดชะงัก รีบหันไปมองพี่วินแล้วส่ายหน้า “ไม่ได้นะ”

“ไม่ได้ก็ซ่อมค่าย”

“พี่วินอ่าา” พี่วินไม่สนใจ พี่ิวินเดินเข้าห้องน้ำ “พี่วิน!”

“ไปหอบหมอนกับผ้าห่มมึงมาเลย” เสียงนั้นตะโกนออกมาจากห้องน้ำ ผมคอตก

มานอนกับพี่วินแล้วผมจะคุยกับพี่ฮิมยังไงกันเล่า!



สรุปคือไม่ได้คุย

ผมงอนพี่วิน เขายึดโทรศัพท์ ปิดเสียงแต่ดันไม่ปิดการสั่นให้ พอพี่ฮิมโทรมาตอนที่พี่วินปิดไฟทั้งห้องเพื่อบังคับให้ผมนอน โทรศัพท์มันเลยสว่างจ้าแถมได้ยินเสียงสั่นอย่างชัดเจน ผมได้แต่มองตาปริบๆ จะลุกขึ้นไปหยิบมารับก็ไม่ได้เพราะคนที่นอนอยู่ข้างกายเอาขาก่ายเอวผมพร้อมล็อคไม่ให้ดิ้นหนี พี่ฮิมโทรมาตั้งเจ็ดครั้งแหน่ะ แทบร้องไห้

ตอนเช้า ผมรีบโทรหาพี่ฮิมกลับ (จริงๆ แทบไม่ได้นอน) แต่อีกฝ่ายก็ไม่รับเหมือนกัน

วันนี้เลยต้องขับรถมาเรียนด้วยสภาพหงุดหงิด และยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อเดินเข้าคลาสแล้วพบว่า

ลืมเอาโทรศัพท์มา!

“หาอะไรเล” เกี๊ยกหันมาถามเมื่อเห็นผมทำท่าทางส่ายไปส่ายมาเพราะกำลังหาโทรศัพท์อยู่

“เลลืมเอาโทรศัพท์มา”

“ยืมของกูก่อนไหมล่ะ” ดินเสนอพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ ผมส่ายหน้า ถ้าจะคุยก็อยากใช้โทรศัพท์ของตัวเองมากกว่า “แล้วหงุดหงิดทำไม”

“อย่าถาม!” ผมเผลอตะคอก แต่พวกเขาฟังแล้วเงียบแถมยังไม่ตอบกลับ จนผมรู้สึกผิด “ขอโทษ เลหงุดหงิด เล… ฮือ ขอโทษนะ”

“อือ ช่างเถอะ” พิษหันมายิ้มๆ ให้ผม ส่วนเกี๊ยกกับดินพยักหน้ารับรู้ธรรมดา

เรียนเสร็จตอนบ่ายสามเกือบสี่โมง พี่ๆ งดซ้อมหลีดเพราะเหนื่อยกับการไปค่ายจิตอาสา อินเองวันนี้ก็โดดเรียนนอนพักที่คอนโด

วันนี้พี่วินบังคับให้ไปนอนที่บ้านเหมือนเดิม ผมเลยยังไม่อยากกลับบ้าน รู้สึกว่าถ้าเห็นหน้าพี่วินแล้วต้องหงุดหงิดกว่าเดิมแน่ เลยตัดสินใจมาเดินเล่นที่ห้าง แล้วบังเอิญเจอกับ…



“น้องเล” เสียงทุ้มเอ่ยทักคนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป พออีกฝ่ายได้ยินเสียงเรียกก็หันมามอง ตาดวงโตนั่นเบิกกว้างนิดหน่อย

“พี่ดีน” เลพูดไปยิ้มไป คนสวยมองเขาแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองร้านที่เขาพึ่งเดินออกมา Diesel พร้อมถุงในมืออีกสามถุง แล้วกะพริบตาปริบๆ ไม่ถามอะไร แต่ดูเหมือนน้องจะเริ่มรู้แล้วว่าเขาไม่ได้มีฐานะยากจนสักเท่าไหร่ “มาซื้อของเหรอ”

“มาซื้อให้เพื่อนครับ งานวันเกิดมัน” ดีนตอบแล้วมอง

แปลก

เขาขอเบอร์เล แล้วก็เอาเบอร์น้องไปหาไลน์ หาเจอ ทักไปแล้ว แต่ที่ประโยคที่ตอบในไลน์ส่วนใหญ่กับคำพูดและท่าทางที่ส่อไปถึงนิสัยของคนตรงหน้า มันไม่ค่อยจะสัมพันธ์กันเท่าไหร่

“ทำไมมองเลแบบนั้น” เขามองจนน้องสงสัย ดีนหลุบตาลง เปลี่ยนเรื่อง

“พี่หิวข้าว”

“เอ๊ะ!” ตาโตเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง “เกือบลืมเลย เลบอกว่าจะเลี้ยงพี่ดีนตอบแทนหนิ กำลังหิวเหมือนกัน อยากกินอะไรครับ”

อยากกินน้อง

อันนี้ไม่ได้พูดออกไปหรอก แค่ยิ้มๆ แล้วตอบ “ตามใจเล”

“อย่าตอบใจเลสิ เลต้องเลี้ยงพี่ดีน ไม่ต้องเกรงใจนะ อยากกินอะไรก็บอกเลเลย”

“งั้นสเต็ก โอเคไหม” เสียงทุ้มว่า เขาตั้งใจเลือกอาหารที่ต้องรอหน่อย จะได้อยู่กับอีกฝ่ายนานกว่าเดิม

“โอเค บังเอิญจัง ห้างนี้มีร้านสเต็กที่อร่อยด้วย เดี๋ยวเลพาไป” มือบางเอื้อมมาจับมือเขาแล้วจูงให้เดินตาม ดีนก้มลงมองมือที่ถูกจับอยู่แล้วยิ้ม

มือนุ่ม



“เอา อันนี้ อันนี้ น้ำเอาเป็นชามะนาว พี่ดีนจะเอาอะไรเหรอ”

“พี่เอาแบบเล”

“เอางั้นเหรอ งั้นเอาแบบเดียวกันหมด 2 ชุดครับ”

“ได้ค่ะ สเต็กรอประมาณ 20 นาทีนะคะ” พนักงานว่าแล้วเดินออกไป ลับหลังคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาจึงพูดขึ้นมา

“20 นาทีเลยเหรอ น่าเบื่อเลย”

“ทำไมครับ ไม่อยากอยู่กับพี่นานๆ เหรอ”

“เลเปล่า” คนสวยส่ายหัวแล้วทำหน้าเศร้า “เลลืมเอาโทรศัพท์มา เมื่อคืนก็โดนยึดไม่ให้ใช้โทรศัพท์ เซ็งเลย”

ดีนฟังแล้วเงียบ เขาเสนอ “เล่นของพี่รอไหมล่ะ”

น้องส่ายหน้าแต่คราวนี้กลับทำตาลุกแววแปลกๆ เจ้าตัวเม้มปาก ทำท่าทางเหมือนอยากจะขออะไรสักอย่างจากเขา “พี่ดีน…”

“หืม”

“Reventon สีดำคันนั้นน่ะ ของพี่ดีนเหรอ”

“ครับ ของพี่”

“ฮืออออ” เลทำหน้าละห้อย สีหน้าเหมือนกำลังคาดหวังอะไรสักอย่าง

“อยากนั่งเหรอ”

“เลอยากขับ” น้องเอามือขึ้นมาประสานกันแบบหลวมๆ แล้วพูดกับเขา “ให้เลลองขับหน่อยได้ไหมอ่า”

“...” ดีนเงียบ

“นะ พี่ดีน”

“...”

“นะ น้า” แล้วก็เผยรอยยิ้ม

โคตรน่ารักเลยว่ะ

“โอเค” เขาตอบตกลง “วันนี้เลยไหม”

“วันนี้เลยก็ได้เหรอ ฮือ ดีใจจัง ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากๆ”

“ไม่เป็นไร เลชอบรถเหรอ?”

“เลชอบรถ ชอบขับรถ ชอบดูการแข่งรถด้วย” ดีนฟังแล้วพยักหน้ารับรู้ ชอบรถ ชอบขับรถ เข้าทางบ้านฮิมสุดๆ

เขาหวังว่าน้องจะชอบเพชรชอบพลอยด้วยเช่นกัน

“พี่ดีนได้คันนี้มายังไงเหรอ มันมีแค่ 20 คันเอง”

“คนรู้จักพี่ให้มา เขาบอกว่าพี่เหมาะกับรถรุ่นนี้”

เลคิดตาม สุดท้ายแล้วก็พยักหน้าเหมือนเห็นด้วย “อื้อๆ ก็เหมือนนะ”

“ยังไงครับ”

“ดูดี เท่ มีเสน่ หาได้ยาก” ดีนยิ้ม ไม่รู้ว่าน้องกำลังบรรยายรถหรือบรรยายเขากันแน่

“เทียบ Bugatti Chiron ได้หรือเปล่านะ” เขาแฝงความหมายซ้อนในประโยคและคำตอบแรกของเลก็ทำให้ลมหายใจคนฟังถึงกับหยุดชะงัก

“เทียบไม่ได้หรอก” แพ้เหรอวะ? “รถคนล่ะรุ่นกัน จะเอามาเทียบกันได้ยังไงเล่า เลว่าดีคนละแบบนะ”

เขาแทบถอนหายใจเฮือก

“เลชอบคันไหนมากกว่ากัน”

“เลชอบ…”

“อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ”

คนรอฟังถึงกับชักสีหน้าใส่พนักงาน เมื่อเลหันไปสนใจสเต็กจานยักษ์ที่ถูกวางลงตรงหน้าแทน เรื่องกินถูกนำมาแทนเรื่องรถทันที

“กินให้หมดนะพี่ดีน”

“ครับ” ดีนรับคำ ใบหน้าหล่อเหล่าหันไปทางอื่นเพื่อระบายอารมณ์ขุ่นมัว จังหวะเดียวกันที่โทรศัพท์เขาสั่น พอหยิบมันออกมาดูก็พบว่าเป็นไลน์ของคนที่กำลังนั่งหั่นสเต็กอยู่ตรงข้ามเขาส่งข้อความมา

กูว่าแล้ว

ก่อนมาที่ร้าน เลบอกว่าตัวเองยังไม่ได้ใช้โทรศัพท์น่ะเขายังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่พอมาถึงตอนนี้เขาถึงเชื่อหมดใจ เลนั่งกินสเต็กอยู่ข้างหน้าเขาขนาดนี้ โทรศัพท์ก็ยังไม่เคยหยิบออกมาให้เห็นเพราะน้องบอกว่าลืมเอามา แล้วจะพิมพ์ไลน์ส่งมาหาเขาตอนนี้ได้ยังไง

มีเหตุผลเดียวเท่านั้นแหละ… มีคนเล่นโทรศัพท์เล

อันที่จริงดีนคิดตั้งแต่ที่ข้อความที่ตอบกลับมามันแปลกๆ คนเล่นโทรศัพท์เลน่ะสวมรอยเป็นเล แค่เป็นเลในแบบที่เลไม่น่าจะเป็น อย่างตอนนี้…

Lay ไม่ชอบ ไสหัวไปสักที รำคาญว่ะ

เขาหุบยิ้มลง แต่ก่อนที่ยังคิดว่าน้องพิมพ์แค่นึกภาพหน้าแล้วก็ยังเห็นความน่ารักอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่ใช่…

มือหนาพิมพ์ตอบกลับไป

deen มึงแดกเอฟในการปลอมเป็นเลไปเลยไอ้สัส เลอยู่กับกูแต่มึงเสือกส่งข้อความมา โคตรโง่

Lay อยู่กับมึง?

deen ส่งรูป

Lay อย่าทำอะไรน้องกู

deen ยอมรับแล้วเหรอว่าเป็นพี่ของเล จะกันกูไม่ให้ยุ่งกับน้องมึงก็กล้าๆ หน่อย ใช้ไลน์เลบอกให้กูเลิกยุ่งกับเลนี่กระจอกว่ะ

Lay เสือก

deen เอาไลน์มึงมา

deen อย่าให้กูต้องหาเอง กูหาได้ตั้งแต่บ้านเลขที่ยันประวัติรากเหง้ามึง




“พี่รำคาญผมเลจัง” ดีนว่า ก่อนคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินไอศกรีมอยู่จะเงยหน้าขึ้นมาทำตาโตใส่ทันที เขาชวนน้องมากินของหวานหลังเสร็จจากของคาว และตอนนี้ร่างสูงก็กำลังหงุดหงิดผมที่เลคอยปัดมันออกจากหน้าผาก “มันยาวจนปรกหน้า เลไม่รำคาญเหรอ”

“นิดหน่อย”

“มียางมัดผมไหม” เสียงทุ้มว่า ดีนแสดงสีหน้าจริงจัง “พี่จะมัดผมให้”

“เลว่าเลมีนะ” น้องทำท่าคิดขณะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายของตัวเองแล้วหยิบยางออกมาประมาณสี่ห้าเส้น ร่างสูงเปลี่ยนฝั่งการนั่งทันทีที่เห็นยาง มือหนารวบผมที่ปรกหน้าผากขาวขึ้นทั้งหมด ก่อนที่น้องจะเงยหน้าขึ้นมองมาแล้วยิ้มให้ “เย็นจัง”

“ดีแล้ว” เสียงทุ้มว่า เขาเอื้อมมือไปหยิบยางขึ้นมาจะมัด

“พี่ดีนเป็นคนที่สามที่มัดผมให้เล”

“อีกสองคนคือ?”

“พี่ฮิมกับพี่วิน พี่ฮิมชอบถักเปียให้ ส่วนพี่วินทำเป็นอย่างเดียวคือมัดรวบ แถมยังเจ็บอีก”

คนฟังนิ่งเงียบ จากที่ว่าจะมัดรวบให้เฉยๆ เลยต้องเปลี่ยนความคิด มือหนาค่อยๆ บรรจง ประดิษฐ์ประดอยถักเปียอย่างที่ใจต้องการจนเวลาล่วงเลยไปกว่าสิบนาที คนที่มัวแต่สนใจไอศกรีมและกินหมดทั้งถ้วยหมดพอดีถึงได้รู้สึกตัวว่าเขายังคงยุ่งกับผมของเจ้าตัวอยู่

มือบางยกขึ้นมาแตะๆ บนหัวของตัวเอง “พี่ดีนนน จะทำงานศิลปะบนหัวน้องเหรอ”

“จะเสร็จแล้ว” เขาว่า รีบหยิบยางขึ้นมามัดผมเป็นขั้นตอนสุดท้าย “เสร็จแล้วครับ”

“เลอยากเห็น พี่ดีนใช้โทรศัพท์ถ่ายให้เลดูหน่อย” ดีนหยักหน้า เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายผลงานตัวเองแล้วส่งให้เจ้าของผมดู “โอโห้ สวยจัง”

ของมันแน่

“พี่ดีนเก่งจัง มีพี่น้องเป็นผู้หญิงเหรอ” น้องถาม

“พี่เป็นลูกคนเดียว”

“ทำให้หญิงบ่อยล่ะสิ”

“แม่เลี้ยงสอนให้พี่ทำตอนเด็กๆ” ดีนเริ่มเล่า “ทั้งชีวิตพี่เคยถักให้แค่คนสองคน หนึ่งคือแม่เลี้ยงพี่ คนที่สองคือน้องเล”

ตอนเด็กๆ ดีนถูกบังคับให้ทำเพราะแม่เลี้ยงบอกเขาว่า ถ้าโตขึ้นมาผู้ชายที่ถักเปียเป็นผู้ชายนุ่มนวล ผู้หญิงจะชอบได้ง่าย ทว่าตั้งแต่ที่โตขึ้นมา เขาก็ไม่เคยได้ถักเปียให้ใครเพราะส่วนใหญ่ หญิงและชายบางกลุ่มก็เข้าหาเขาแม้ยังไม่ได้ทำอะไร จนบางทีก็เยอะเกินไป ด้วยรูปร่างและฐานะ เขาเล่นกับหัวใจคนอื่นได้ง่ายๆ ไม่สนใจ ไม่แยแส เพราะขาดคนนี้ไป คนอื่นก็เข้ามา ถ้าไม่ใช่ว่าเพราะว่าชอบจริงๆ

เขามันเลวในระดับหนึ่งเลยล่ะ

“เลเหรอ?” คนฟังทำท่าทางตกใจ “จริงจังไหมเนี่ย พี่ดีนถักสวยขนาดนี้แต่เคยถักให้แค่ 2คน”

“พี่ตั้งปนิธานว่าจะถักให้แม่เลี้ยงคนเดียว”

นิสัยไม่สนใจไม่แยแสคนที่ตัวเองไม่ได้ชอบจริงๆ ทำให้เขาไม่เคยถักเปียให้คนอื่น จนปนิธานในใจว่าชาตินี้จะถักให้แม่เลี้ยงคนเดียว แต่แล้วก็เพิ่มมาอีกคนจนได้…

เลเป็นคนแรกที่ทำให้เขาลืมเรื่องปนิธานถักเปียไปซะสนิท ทั้งๆ ที่ผ่านมาเขาก็เคยมีคนที่ชอบอยู่บ้าง

“อ้าว แล้วทำไมมาถักให้เลเล่า!” เสียงใสว่า ตาโตเริ่มแดงคล้ายจะร้องไห้ เลรู้สึกเหมือนตัวเองไปพังความตั้งใจของใครสักคนเข้า ร่างสูงยิ้ม มือหนายื่นเข้าลูบศีรษะทุยเบาๆ ที่ถักให้เลน่ะแค่เบาะๆ สมัยเด็กน่ะดีนถักเปียได้สารพัดแบบทั้งรูปหัวใจ รูปดาว ถักเป็นเกลียวคลื่น สารพัดเปียจนพ่อบอกว่าไปเปิดร้านทำผมได้เลย

แต่ที่เขาถักให้เล ส่วนหนึ่งของเพราะอยากชนะอีกสองคนที่เคยถักให้น้อง อีกส่วนหนึ่งเพราะ

“เลน่ะ… คล้ายกับแม่เลี้ยงของพี่มากเลย”



“ตื่นเต้นจัง” สิ้นสุดของหวานและของคาว ร่างสูงจึงพาอีกฝ่ายลงลิฟต์มายังชั้นใต้ดินเพื่อเดินไปที่รถ เลมีปฏิกิริยากับคำว่ารถอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางตื่นเต้นนั่น สงสัยจะชอบมากจริงๆ

ติ๊ง!

ลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นจุดหมาย และคนที่อยู่หน้าลิฟต์ก็ทำให้สองร่างที่อยู่ในลิฟต์ต้องชะงัก

“พี่ฮิม” เสียงนุ่มเอ่ยชื่อของคนที่กำลังมองพวกเขาด้วยความนิ่งงัน มันเงียบ ถอยหลัง แล้วเดินกลับหลังหัน คนข้างกายของเขาตั้งท่าจะวิ่งตามถ้าดีนไม่จับแขนเอาไว้ก่อน “พี่ฮิม! พี่ฮิม! ฮือ พี่ดีนปล่อยเลก่อน”

“ไม่อยากขับ Raventon แล้วเหรอครับ”

“เอา! เอาวันหลังได้ไหมอ่า วันนี้เลรีบ”

“พี่ต้องส่งรถไปเช็คสภาพวันพรุ่งนี้ แล้วที่ไทยไม่มีบริษัทที่รับดูรถรุ่นนี้ มันอาจจะใช้เวลานานกว่าจะส่งกลับมาที่ไทยอีกครั้ง อย่างต่ำคงสักสองเดือน”

เขาโกหก

คนฟังมีท่าทีลังเลให้เห็น แต่สุดท้าย “งั้นไม่เป็นไร เลรีบ ขอบคุณมากครับ ไว้เจอกันใหม่นะพี่ดีน”

ก่อนมือเล็กจะดึงมือที่เขาจับแขนของอีกฝ่ายอยู่ออก นัยน์ตาคมมองแผ่นหลังบางที่กำลังวิ่งตามร่างสูงของฮิมด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย แต่ที่แน่ๆ คือคำถามที่ดีนถามน้องว่า

‘เลชอบคันไหนมากกว่ากัน’

เขาได้คำตอบชัดแล้ว





มีต่อ

ออฟไลน์ :mdred

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-61
Re: • แฟนวิศวะ • 280118#29 (90%) p.41
«ตอบ #1237 เมื่อ09-04-2018 01:46:05 »

ต่อ


ผมวิ่งตามพี่ฮิม

ตกใจมากที่เห็นพี่ฮิมยื่นอยู่ด้านหน้าตอนลิฟต์เปิดออก เจ้าตัวก็เหมือนจะตกใจเช่นเดียวกันที่เห็นผม พี่ฮิมมองเลแล้วก็หันไปมองพี่ดีน จากนั้นก็ทำหน้านิ่ง ถอยหลัง กลับหลังหัน แล้วเดินออกไปเลย แต่เดินเร็วมากอีกทั้งยังขายาว ผมในตอนนี้เลยต้องวิ่งตาม

“รอเลหน่อย!” ผมตะโกนให้อีกฝ่ายเห็นใจ แต่เหมือนจะไม่ ร่างสูงหยิบกุญแจออกมากดเปิดรถ เห็นดังนั้นผมจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายวิ่งให้เร็วที่สุดเข้าไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วกระโดดขึ้นไปนั่ง ถึงขนาดนั้นพี่ฮิมก็ยังสตาร์ทแล้วออกรถโดยที่ประตูฝั่งผมมันยังไม่ทันได้ปิดเลยสนิทด้วยซ้ำ

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนที่ออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดินในห้างเร็วมาก แต่สุดท้ายก็ต้องมาติดแหง็กกับจราจรของกรุงเทพฯ เหมือนเดิม ในขณะที่ตัวรถไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้เพราะรถติด บรรยากาศในรถก็เงียบมาก เงียบจนผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไร

ท่าทางของพี่ฮิมหลังจากที่เห็นผมอยู่กับพี่ดีนแล้วเขาเหมือนโกรธผมอะ เห็นแล้วมันรู้สึกไม่ดีก็เลยว่ิงตามมา แต่ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อ

“พี่ฮิมไปทำอะไรที่ห้างเหรอ” ผมชวนคุย

“...”

“ตอบน้องหน่อย”

“...” เขาไม่ตอบ ร่างสูงเอามือเท้าขมับ ใช้ศอกค้ำกับขอบประตู นัยน์ตาคมมองออกนอกหน้าต่าง เขาไม่สนใจผม

“พี่ฮิมโกรธเลเหรอ”

“...” โกรธแน่เลย

“โกรธอะไรเลเหรอ”

“...”

“ฮิม”

“เงียบ!” เสียงทุ้มตะวาดจนผมสะดุ้ง ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมามองผม ทันทีที่ได้ประสานสายตาคม ผมถึงได้รู้ว่าตอนนี้พี่ฮิมคนที่น่ากลัวได้กลับมาอีกครั้งแล้ว

“...” ก็เลยเงียบอย่างที่เขาอยากให้เป็น ผมเงียบอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งไปถึงคอนโดพี่ฮิม ได้แต่เดินตามแผ่นหลังกว้างไปแบบไม่รู้ชะตากรรม เหมือนพี่ฮิมจะโกรธมาก ยังดีที่ตอนจะเข้าห้องร่างสูงไม่ได้ปิดประตูคอนโดใส่หน้าผม

เจ้าของแผ่นหลังกว้างเดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง ผมนึกว่าเขาจะไปนั่งที่เตียง แต่จู่ๆ ร่างสูงก็หมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับผม เสียงทุ้มว่า

“ไม่รับสายพี่ ไม่โทรหาพี่ อยู่กับมัน”



..

.

อะไรอะ ?

อะไรคือไม่รับสาย ไม่โทรหา แล้วอยู่กับมันนี่คืออยู่กับพี่ดีนเหรอ? ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่เหมือนพี่ฮิมต้องการคำอธิบาย

“เมื่อวานพี่วินบอกให้เลไปนอนด้วย ไม่งั้นเลต้องซ่อมค่าย แล้วพี่วินก็ยึดโทรศัพท์เล น้องโทรหาฮิมแล้วตอบเช้า แต่พี่ฮิมไม่รับ พอไปเรียน ลืมเอาโทรศัพท์ไปด้วย ก็เลยไม่ได้โทรหาพี่ฮิมอีก”

“...”

“เลไม่อยากกลับบ้านเร็วเลยไปเดินห้าง พี่ดีนแค่บังเอิญเจอกัน”

“...” คนตัวสูงมีท่าทีที่สงบขึ้นมากกว่าเดิม ผมเลยเสี่ยงถามอีกครั้ง

“แล้วโกรธอะไรเลเหรอ”

“ไม่ได้โกรธ”

เอ้า! ไม่ได้โกรธแล้วเป็นอะไร?

ฮิมตอบแล้วก็เดินออกจากห้องนอน ทิ้งให้ผมต้องมองตามพร้อมกับความงงที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขให้กระจ่าง ถ้าไม่โกรธแล้วเป็นอะไร?

หรือว่า?

ผมเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าร่างสูงที่กำลังนั่งทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บนโซฟา

“ฮิม… หึงเหรอ”

“...” ใช่แน่ๆ!

“หึงน้อง!” กลั้นสีหน้าดีใจไว้ไม่อยู่ ผมกระโดดเข้าไปนั่งตักพี่ฮิม

“เล!”  เจ้าของตักไม่ทันตั้งแต่ตัวรับจึงมีเสียงดุนิดหน่อย เลโดนพี่ฮิมทำหน้าดุใส่ถึงอย่างนั้นมือหนาก็โอบเข้าล้อมเอวผมไว้กันตก “ไม่ระวัง!”

“พี่ฮิมหึงเล!” คนฟังกลับมาตีหน้านิ่ง ไม่ปฏิเสธ ไม่ตอบรับ และหันหน้าไปทางอื่นจนผมต้องเอื้อมมือไปจับใบหน้าหล่อนั่นให้หันมามอง เขาจ้องหน้าผม “หึงน้องเหรอ”

“ไม่ต้องมาพูด” เจ้าของตักที่ผมนั่งอยู่พูด พี่ฮิมทำท่าทางผลักตัวผมออกห่าง แต่มือที่โอบรอบเอวผมอยู่กลับรัดไม่ปล่อย

“เลง้อ” ผมยืดตัวขึ้นให้สูงกว่าพี่ฮิม แล้ววางคางที่กลุ่มผมสีดำสนิท กดใบหน้าหล่อเหลาแนบเข้าซอกคอ โอ๋ คนตัวโตที่หึงจนหน้าบึ้ง

พี่ฮิมกอดเอวของผมแน่นกว่าเดิม เขาวางศีรษะหนุนตรงไหล่ผม “ทำไมไปอยู่กับมัน”

“พี่ดีนเหรอ แค่บังเอิญเจอกัน”

“แค่คงลิฟต์มาด้วยกัน?”

“เปล่า ก่อนหน้าไปกินสเต็กกับของหวาน…” ผมหยุดพูดเมื่อสีหน้าที่เริ่มจะดีขึ้นของพี่ฮิมมันกลับมาขรึมดังเดิม พี่ฮิมผลักตัวผมออก คราวนี้ผลักออกจริงๆ

“นัดก็บอกว่านัด”

“ไม่ได้นัด เลไม่มีโทรศัพท์”

“ถ้ามีก็จะทำ”

“ฮิมอย่าปรักปรำเล”

“...” เสียงเงียบไป บรรยากาศแย่ลงกว่าเดิม จนผมถอนหายใจยอมเป็นฝ่ายอ่อนให้ก่อน

“บอกเล เลต้องทำยังไง”

“ทำให้พี่มั่นใจ”

ครืด

ผมยังไม่ทันได้ถามต่อโทรศัพท์พี่ฮิมก็สั่นขึ้นมาก่อน พอชะเง้อหน้าไปมองว่าใครโทรมาก็เห็นชื่อของคนที่ผมทำให้ต้องขนลุกกร้าวขึ้นทันที

คุณพ่อพี่ฮิม

พี่ฮิมลุกออกไปคุยโทรศัพท์นานพอสมควร พอร่างสูงเดินกลับมาอีกครั้งผมจึงวิ่งเข้าไปกอดเขา

“ดีกันนะ” คนฟังเงียบ มือหนายื่นมาลูบหน้าผมเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ก่อนจะพยักหน้า จากนั้นร่างสูงก็อุ้มผมขึ้นจากพื้น พาเดินไปที่ห้องนอนก่อนจะวางลงบนเตียง พี่ฮิมห่มผ้าห่มให้ก่อน จากนั้นจึงแทรกกายเข้ามาใต้ผ้าห่มนอนลงข้างๆ เขากอดผมเอาไว้หลวมๆ “ฮิมง่วงเหรอ”

“แค่อยากกอด”

พี่ฮิมว่า เขานอนแนบหน้าเข้ากับอกเล ผมกอดตอบ บรรยากาศในห้องเงียบลง แสงไฟก็ไม่ได้สว่างมาก แอร์เย็น จนมารู้ตัวอีกที… หลับ

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็กลายเป็นตอนเช้าพอดี พี่ฮิมขับรถพาผมมาส่งที่บ้าน

และทันทีที่ถึงบ้าน

เพี๊ยะ!

“เห้ยวิน!”

“ไอ้วิน!”

“มึงใจเย็นๆ ก่อน”


ผมถูกตบเข้าที่หน้า และคนตบ

คือพี่วิน

ไม่มีคำพูดหลังจากนั้น ผมรู้แค่ว่าตัวเองโกรธมาก ได้แต่จ้องหน้าพี่วินด้วยความไม่เข้าใจ แล้วรีบเดินขึ้นห้องไปหยิบโทรศัพท์ จากนั้นก็เดินออกจากบ้าน เรียกแท็กซี่ไปที่คอนโดอิน

ผมไม่เข้าใจพี่วิน ไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เลยสักนิดเดียว



ในวันเดียวกัน ช่วงบ่ายของวันก็มีข่าวใหญ่

“กูได้ยินมาว่าเมื่อคืนแก็งของพี่ฮิมกับแก็งของพี่ดีนเกือบจะตีกันว่ะ”

“กูเห็นเลยล่ะมึง แก็งพี่ฮิมเริ่ม ยกพวกมาหาฝั่งพี่ดีนเป็นฝูงเลย โคตรน่ากลัว”

“ตีกันเรื่องอะไรวะ”

“คนอื่นบอกว่ามีปัญหากันเรื่องเด็ก”

“แต่คราวนี้มันแปลกๆ นะ”

“แปลกยังไง”

“ปกติเวลาจะสู้ถ้าเป็นเรื่องของพี่ฮิม พี่เขาก็นำเองตลอดแต่คราวนี้มันไม่ใช่”

“แล้วใครนำ?”

“พี่วิน”






(100%)

ฉันมีปัญหากับ word ของ macbook มาก กว่าจะอัพได้ต้องเปลี่ยนไปใช้คอมเครื่องเก่าที่ช๊าช้า

ตอนนี้มีหลายเรื่องเหมือนเดิม พี่ฮิมหึงค่าาา ร้อยวันพันปีไม่หึง พอมาเจอคู่แข่งที่สูสีกับตัวเองหน่อยนางก็จะกลายเป็นแบบนั้นแหละนา

ส่วนคนที่เชียร์ที่ดีนกับพี่วิน ยินดีด้วยค่ะ เขาเจอกันแล้ว ถึงจะไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ก็เถอะ55555



Q : เมื่อไหร่จะหวานกันจริงๆ สักที

A : เคลียร์เรื่องพี่ฮิมกับน้องเลตอนหน้า ดราม่าพี่ฮิมจบแล้วแน่ๆ ต่อจากนั้นก็ fifty shades of him เลยคับบบบ



#วิศวะแดนแฟนมีเกียร์



ขอโทษที่ช้าด้วยค่ะ

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1238 เมื่อ09-04-2018 02:14:42 »

ฮูวววววววว รอคุู่วินดีนเลยค่ะดูทรงว่าจะเผ็ดร้อน

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1239 เมื่อ09-04-2018 04:29:25 »

ถ้าเลเป็นกระท้อนคงหวานไปนานแล้ว เด๋ว ๆ ก็พี่ฮิม เด๋ซ ๆ ก็พี่วิน สงสารน้องหน่อย  :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
« ตอบ #1239 เมื่อ: 09-04-2018 04:29:25 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ evilheart

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-3
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1240 เมื่อ09-04-2018 07:58:03 »

หรือวินมันแอบรักเล

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1241 เมื่อ09-04-2018 09:43:25 »

รอตอนต่อไป~

ออฟไลน์ A_Narciso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1242 เมื่อ09-04-2018 10:39:23 »

 :hao6: นอกจากจะรอ fifty shades of Him แล้ววว  ก็รอ #วินดีน นี่ละ..เอ๊ะ!รึ #ดีนวิน อ่ะ

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +397/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1243 เมื่อ09-04-2018 13:17:38 »

ยาวสมกับการรอคอย  รอตอนหน้าค๊า o13

ออฟไลน์ EunJin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1244 เมื่อ09-04-2018 14:42:46 »

สมกับการรอคอย คิดถึงน้องเลจังงงงงงง

ออฟไลน์ lovewannabe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1245 เมื่อ09-04-2018 16:06:09 »

รออออออิ :katai2-1:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1246 เมื่อ09-04-2018 17:07:25 »

 :pig4:

ออฟไลน์ numay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1035
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1247 เมื่อ09-04-2018 18:26:52 »

รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ minneemint

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1248 เมื่อ09-04-2018 18:33:13 »

 :กอด1:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1249 เมื่อ09-04-2018 19:54:36 »

เหมือนจะดีกัน แต่ก็ยังห่างๆ รอตอนต่อไปจ้ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
« ตอบ #1249 เมื่อ: 09-04-2018 19:54:36 »





ออฟไลน์ hikkie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1250 เมื่อ09-04-2018 20:13:03 »

เหมือนจะคืนดีกันแล้ว รอคนหึงโหดหรือรอฉากหวานดีนะ

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1251 เมื่อ09-04-2018 21:25:45 »

อ้าวสรุปดีนวินนี่คูกันหรอ55555555

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1252 เมื่อ09-04-2018 22:22:15 »

รอดราม่าพี่ฮิมหมดไป ...

ให้ดีนคู่กับวินคือดีแล้ว
นี่วินคงยั๊วะดีนมาก ถึงขั้นนำทัพเอง 555

ออฟไลน์ bearjunjun

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1253 เมื่อ10-04-2018 00:58:25 »

มาอัพแล้วววววว แง้

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1254 เมื่อ10-04-2018 02:04:08 »

โอโห้ ดีนวิน หรือ วินดีน อะ ฮืออ นุเดาไม่ออกเลยยยยย
เค้าต้องรักกันแบบฮาร์ดคอร์แน่ๆ เลือดตกยางออกแซบลืม!
คิดถึงน้องเลมากๆเลยยย หายไปนานเลยย น้องมาแล้วสดชื่นนน

ออฟไลน์ :mdred

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-61
Re: • แฟนวิศวะ • 090418#30 p.42
«ตอบ #1255 เมื่อ11-04-2018 02:09:04 »



#31



วินมันเป็นห่วงเล อย่าโกรธมันเลย

ยกโทษให้มันเถอะ

มันก็ไม่ได้รู้สึกดีหรอกที่ตบมึงไป




ผมนั่งอ่านข้อความ ตัดสินใจเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วหันไปให้ความสนใจกับการวอร์มร่างกาย เพราะใกล้ถึงเวลาที่พี่นนท์นี่จะเรียกมาซ้อมรวมแล้ว

เลโกรธพี่วิน หลังจากที่โดนทั้งพี่ไทด์ พี่เกียร์ พี่รพ รัวแชทมาบอกถึงสาเหตุ ผมก็ได้เข้าใจว่าพี่วินเป็นห่วง และโกรธที่ผมไม่บอกว่าไปไหนมาไหน แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องถึงขั้นตบหน้า เลเป็นคนนะ เจ็บเป็น มีหัวใจ

ก่อนมาเรียนผมจึงต้องหาแมสมาใส่ เพราะผิวขาว ดังนั้นรอยตบที่ประทับอยู่บนแก้มซึ่งเริ่มจะบวมนิดหน่อยจึงเห็นชัดมาก ผมบอกทุกคนโดยเฉพาะพี่นนท์นี่ว่าเป็นหวัดเลยต้องใส่แมส เพราะคาดว่าถ้าอีกฝ่ายเห็นแก้มผมตอนนี้คงได้กรีดร้อง เนื่องจากงานวิศวะสัมพันธ์ที่ใกล้จะถึง หลีดต้องเป็นหน้าเป็นตา พี่คุมหลีดบอกกับทุกคนเลยว่าช่วงนี้หน้าตาและการจำท่าสำคัญเท่าชีวิต (แม้การสอบมิดเทอมจะใกล้เข้ามาเหมือนกันก็เถอะ)

เราซ้อมยาว หลังจากรันเสร็จไปสิบกว่ารอบใกล้เวลาเลิกแล้วผมจึงเก็บของรออิน เพราะหลังจากนี้ว่าจะให้อินพาไปเอารถที่ยังจอดอยู่ที่ห้าง ทว่า…

เอี๊ยด!

จู่ๆ รถหรูสัญชาติฝรั่งเศสก็แล่นเข้ามาจอดใกล้ๆ ตึกวิศวะที่หลีดใช้เป็นที่ซ้อม ผมมองตาม แค่รถก็รู้แล้วว่าใครมา

“พี่ฮิมมา”

“สูงเว่อร์เลย”

“โอ๊ยหล่ออ วันนี้ใส่เสื้อชอร์ปด้วย”

“พี่ฮิม สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ”


ผมใส่แมสปิดหน้า แต่เหมือนมันจะไม่เป็นอุปสรรคในการหาตัวผมสำหรับพี่ฮิม ร่างสูงพยักหน้ารับไหว้รุ่นน้องแต่ละคนขณะเดินมาหาผม จากนั้นมองตั้งแต่หน้าลงไปถึงขา แล้วก็หยุดอยู่ที่ขา…

ผมรู้สึกหนาวขาขึ้นมานิดหน่อย เมื่อนัยน์ตาคมจ้องอยู่ที่ส่วนนั้นไม่ยอมมองที่อื่นสักที ส่วนสาเหตุที่ทำให้พี่ฮิมต้องมองนั่นเพราะ

“ทำไมใส่ขาสั้น”

ว่าแล้ว

ตอนซ้อมหลีด ผมมักจะใส่กางเกงขาสั้น (เอาชุดมาเปลี่ยนก่อนซ้อม) ตอนแรกๆ โดนรุ่นพี่เตี๊ยมให้ใส่ มีเขินๆ บ้าง ไม่กล้าใส่สั้นมาก แต่ใส่ไปหลายๆ ครั้งถึงได้รู้ว่าที่พี่หลายคนบอกให้ใส่เพราะมันสะดวกสบาย เวลาเหงื่อออกก็ไม่ค่อยร้อน แถมพอนานๆ เข้ามันก็เริ่มไม่อายที่จะใส่และชินไปเอง…

และวันนี้ ผมใส่เสื้อกีฬาสีขาวกับกางเกงขาสั้นทรงสปอร์ตสีแดงมันก็เลยดูสั้นกว่าปกตินิดหน่อย

“มันใส่สบาย ไม่ร้อน” ผมให้เหตุผล

“ต้องสั้นขนาดนี้เลย?”

“กรี๊ดดด พี่หวงน้อง”

“น่ารักๆๆๆ”

“ถ่ายคลิปไว้ดิมึง”


“ก็วันนี้สั้นกว่าปกตินิดหน่อย… เอง พี่ฮิม!” ผมร้องเสียงหลงนิดหน่อยตอนท้าย เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโยนเสื้อช็อปสีแดงมาคลุมขาเล พี่ฮิมนั่งลงข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาแสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ผมยิ้ม หันไปคุยกับเขา “ไม่รู้เหรอว่าปกติเลใส่ขาสั้นเวลาซ้อม”

“รู้” ไม่รู้สิแปลก ให้คนตามผมซะขนาดนั้น “แต่ไม่คิดว่ามันจะสั้นขนาดนี้”

“พี่ฮิมมาหาเลทำไม”

“ไปกินข้าวกับพี่นะ” มือหนายื่นมารวบเส้นผมที่ปรกหน้าผากผมอยู่ขึ้นแล้วมัดรวบให้ “นะครับ”

ไม่มีอารมณ์เลย

หลังจากโดนพี่วินตบแล้วผมก็อยู่ในโหมดที่ไม่ค่อยอยากออกไปไหนเท่าไหร่ ถึงอย่างนั้นผมก็พยักหน้าให้พี่ฮิม แต่เดี๋ยวจะไลน์ไปบอกพี่วินก่อนก็แล้วกัน เพราะถ้าโดนตบอีกเป็นครั้งที่สอง หน้าผมคงหายไปไม่ทันงานวิศวะสัมพันธ์แน่ๆ



‘เลไปกินข้าวกับพี่ฮิม จะกลับบ้าน ประมาณสี่ทุ่ม’

ติ๊ง!

ผมกดส่งให้พี่วิน ฝั่งนั้นขึ้นว่าอ่านอย่างรวดเร็ว แต่เห็นไม่ได้ตอบอะไรกลับผมจึงเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

“คนดีเป็นไข้?” คนข้างกายผมถามขณะที่รถกำลังติดไฟแดง เราออกมาจากมหา’ลัยแล้ว กำลังมุ่งไปที่ที่พี่ฮิมจะพาผมไป ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าที่ไหน “น้องตัวไม่ร้อน”

“เลไม่ได้เป็นไข้” ผมวางมือทับมือหนาที่กำลังทาบอยู่บนหน้าผากอยู่ มาคิดได้ทีหลังว่าคิดผิดถนัดที่ตอบแบบนั้นไป

“แล้วทำไมใส่แมส”

“...”

“เปิด”

“พี่ฮิม” ผมเรียกชื่อเขาเสียงอ่อน รู้สึกว่าถ้าพี่ฮิมเห็นว่าหน้าผมมีรอยแดงอยู่ อีกฝ่ายต้องโมโหแน่ๆ

พรึบ!

แต่ผิดคาด ร่างสูงไม่รอให้ผมจำยอม มือหนาเอื้อมมากระชากแมสที่อยู่บนหน้าผมออก นัยน์ตาคมหันมามอง จากนั้นพี่ฮิมก็หักพวงมาลัยเอี้ยวรถเข้าไปยังปั้มที่อยู่ใกล้ๆ ทันที

พอรถจอดนิ่ง คนตัวสูงก็หันมาจับหน้าผมไปสำรวจดูแล้วถามเสียงเข้ม

“ใครทำ”

“พี่ฮิม”

“พี่ถามว่าใครทำ”

“...”

“เล”

“ไม่มี​--”

“นิพิฑ”

“ฮืออ” กลัวแล้ว… น้องกลัวแล้ว

“อย่าคิดนาน”

“ฮิมกดดันเล”

“แค่บอกพี่มาว่าใครทำ” มือหนาไล่ไปตามใบหน้าผม “ใครทำน้อง”

“เลไม่เป็นไร” ถ้าบอกไป ผมรู้สึกว่ามีโอกาสที่จะทำให้พี่วินกับพี่ฮิมทะเลาะกัน “เลโอเค”

พี่ฮิมเงียบ นัยน์ตาคมจ้องผมอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า

“พี่ไม่โอเค”

ว่าจบร่างสูงก็คว้าโทรศัพท์แล้วลงจากรถ ส่วนผมได้แต่นั่งถอนหายใจแล้วมองตาม แค่ฟังน้ำเสียงในคำพูดเมื่อกี้นี้ก็รู้แล้วว่าพี่ฮิมโกรธพอสมควร

ทว่าใช้เวลาไม่นานฮิมก็เดินกลับเข้ามาในรถ คนข้างกายผมไม่พูดอะไรนอกจากออกรถกลับแล้วขับกลับไปยังทางเดิมที่เราเคยผ่าน จุดหมายปลายทางเปลี่ยน

“พี่ฮิมจะพาน้องไปไหน”

“ไปหาไอ้วิน”

รู้แล้วเหรอ??

“พี่ฮิมมมมม อย่าไปเลยนะ” ผมลากเสียงยาว

“...”

“น้องหิวข้าว” เอามือลูบท้อง

“...” ใช้มุขนี้ไม่ได้เหรอ

“แต่ฮิมก็ยังเคยตบเลเลยนะ”

กึก

คราวนี้ก็ได้ผลเกินคาด เพราะพี่ฮิมถึงกับหยุดรถกะทันหันกลางถนนชนิดที่ว่ารถด้านหลังที่กำลังวิ่งตามถึงกับบีบแตรไล่ ผมเห็นแล้วอ้าปากค้าง รีบส่งเสียงบอกคนตัวสูงที่เหมือนกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในโหมดแข็งเป็นหินฉับพลัน

“ฮิม! พี่ฮิม!” เขย่าร่างสูงที่ยังนั่งนิ่งไม่ไหวติง แม้ท้ายที่สุดพี่ฮิมจะหันมามองผมด้วยสีหน้าเศร้าๆ แล้วเร่งรถแล่นไปตามถนนเร็วกว่าปกติ เพราะการหยุดอย่างกะทันหันของเขาเมื่อสักครู่มันทำให้รถที่ตามหลังอยู่ติดยาว

ในรถเงียบสะงัด แถมผมยังเดาบรรยากาศไม่ถูกว่ามันดีหรือมันแย่ยังไง รู้แค่ว่าเงียบ ฮิมเปลี่ยนเส้นทางอีกแล้ว ไม่รู้ว่าจะยังไปหาพี่วินอยู่ไหมหรือจะไปไหน

สุดท้ายแล้วรถก็มาจอดที่โรงแรมหรูระดับห้าดาว ซึ่งชั้นดาดฟ้าของโรงแรมเป็นภัตตาคารที่ผมเคยมาทานกับพี่ฮิม คนข้างกายผมยังไม่ปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่ที่ผมพูดออกไปว่าพี่ฮิมก็เคยตบเลเหมือนกัน จังหวะที่เขากำลังจะเปิดประตูลงจากรถ ผมจึงเอื้อมมือไปจับมือหนาเอาไว้

นัยน์ตาคมหันมามองมือตัวเองที่ถูกจับ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมามองผม

ใบหน้าหล่อเหลาดูนิ่งงัน แต่ผมสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเศร้า

“เอ่อ…” แต่ถึงจะรู้สึกได้เลก็ไม่รู้ว่าต้องพูดยังไง จะขอโทษก็ไม่ใช่ ผมเป็นคนโดนตบแต่คนตบดันเศร้า ตอนนี้ควรจะพูดยังไงให้เขาหายซึมล่ะ

ให้กำลังใจ?!

“เลไม่เป็นอะไรนะ”

โคตรห่วย!

พี่ฮิมเงียบ เงียบจนต้องกลั้นหายใจ และในวินาทีที่กำลังจะขาดใจตายมือหนาก็ยกขึ้นมาลูบแก้มผม ร่างสูงชิดตัวเข้ามาใกล้

“เจ็บไหมครับ”

คำถามที่ทำให้หัวใจคนฟังรู้สึกสะเทือนวาบ เจ็บจนหายแล้ว แต่พอโดนถามว่าเจ็บไหมผมกลับรู้สึกว่ามันเจ็บขึ้นมาอีกครั้งจนรู้สึกอยากจะร้องไห้ แต่พอมองหน้าพี่ฮิมแล้วผมถึงกับต้องรีบกะพริบตาถี่ๆ ให้น้ำตาหาย รู้สึกว่าถ้าร้องไห้ออกมาคนตัวโตคงเศร้ามากกว่าเดิม

พี่ฮิมตอนโกรธเป็นคนตบเล แต่พี่ฮิมตอนปกติน่ะแม้แต่ตีแรงๆ เลก็ยังไม่เคยโดน

“เลไม่เจ็บ”

“น้องเจ็บ”

“...”

“วันนั้นปากน้องแตก” มือหนาเลื่อนมาสัมผัสที่ริมฝีปาก พี่ฮิมใช้นิ้วโป้งกดลงเบาๆ ที่มุมปากข้างขวาที่เคยแตกเพราะถูกเขาตบมาแล้วครั้งหนึ่ง “พี่จำได้”

“ฮิม”

“ขอโทษนะครับ”

“...”

“พี่ขอโทษ”

“โอ๋ ไม่ร้องน้าาา” ผมแกล้งแหย่ ขณะโน้มตัวไปกอดคนตัวโตที่เข้าสู่โหมดซึมเต็มพิกัด เขากอดตอบผม แต่ยังไม่รับมุข “มันไม่เจ็บแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”

“...”

“ไม่เชื่อเหรอ” จากนั้นก็เลยให้ฮิมพิสูจน์โดยการโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ผมทาบริมฝีปากเข้ากับอีกฝ่ายอย่างเบาแผ่วก่อนจะถอยออกมามองหน้าเจ้าตัวอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันเห็นหน้าพี่ฮิมด้วยซ้ำ มือหนาก็เลื่อนขึ้นบังคับศีรษะผมวกกลับเข้าไปใหม่ คราวนี้มันไม่ใช่แค่แตะริมฝีปากเหมือนครั้งก่อน เขาส่งลิ้นร้อนเข้ามาแตะที่ริมฝีปาก ฟันคมตามมาขบเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงจะส่งลิ้นเข้ามาด้านใน

พี่ฮิมดันตัวผมหลังแนบเบาะรถ ศีรษะผมถูกปล่อยให้เอียงไปตามองศา มือหนาที่ว่างอยู่จึงเริ่มไล่ไปตามตัวผม ลูบไล้ตั้งแต่ใบหน้า ผ่านหน้าอก ลงมาถึงต้นขา และวกกลับไปที่อกอีก จน…

“อ๊า! ฮิม” ผมหันหน้าหนีจูบของอีกฝ่าย อยากเอาตัวหนีด้วยถ้าไม่ติดที่ว่าไม่มีทางให้หนีแล้ว “ยะ… อย่าทำน้อง”

“พี่ทำอะไร” พี่ฮิมคนซึมเศร้าของเลหายไปทันตาเห็น

“มือ” ผมหุบตาลงมือทั้งข้างหนึ่งของพี่ฮิมที่แทรกสอดเข้ามาในเสื้อ นิ้วเรียวกำลังวนไล่ยอดอก ส่วนอีกข้างก็กำลังลูบต้นขาผมอยู่ และมันก็… “ฮืออ พี่ฮิม”

ร่างสูงยอมเอามือที่อยู่ในเสื้อผมออก แต่มือที่กำลังลูบต้นขากลับไม่ยอมเอาออก มันไล้ไปช้าๆ ลากกางเกงผมขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ จนจะเห็นชั้นในอยู่แล้ว และเลรู้สึกนะ

ถ้ามากกว่านี้มันจะทนไม่ไหว

“พี่ไม่ชอบให้น้องใส่ขาสั้น” จู่ๆ พี่ฮิมก็ยกเรื่องที่เคยพูดไปแล้วกลับเข้ามาพูดอีกครั้งหนึ่ง ผมไม่เข้าใจ

“ทำไม”

“มันเห็น…” นิ้วเรียวเลิกกางเกงขึ้นจนเห็นต้นขาด้านในของผม ผมจะยื่นมือไปปิดแต่ก็โดนมืออีกข้างของพี่ฮิมจับเอาไว้ซะก่อน “ต้นขาน้อง”

“อึก!” ผมถูกเขวี้ยงตัวให้หันหลังทาบกับประตู ขาเรียวถูกจึงจับให้หันมาทางพี่ฮิม มือหนาจับขาข้างหนึ่งของผมขึ้นพาดบ่า นัยน์ตาคมจ้องไปยังจุดเดียวกันกับที่เจ้าตัวกำลังลูบมันไม่หยุด… ต้นขาด้านในของผม

ผมเบิกตากว้าง รู้สึกใจสั่นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมาอยู่ในระดับเดียวกันกับต้นขา มันใกล้กับส่วนที่ไวต่อสัมผัส ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย และแทบร้องไห้เมื่อตอนที่พี่ฮิมโน้มหน้าเข้าไปทำอะไรบางอย่างกับต้นขาของผม

“ตรงนี้… ของพี่”

เล… ทนไม่ไหวแล้ว











(40%)

เคยบอกแล้วว่าส่วนที่ชอบที่สุดของน้องเลสำหรับพี่ฮิมคือต้นขาด้านใน (บอกในจอยลดาค่ะ เป็นตอนพิเศษสั้นๆ แยกใครยังไม่เคยอ่านไปหาอ่านได้)

และชุดที่น้องใส่ในวันนี้คือชุดนี้งับบบบ

กดๆๆๆ เข้าไปดูได้



เห็นแล้วโปรดเข้าใจว่าทำไมพี่ฮิมถึงขึ้น555555






ติดแท็ก #วิศวะแดนแฟนมีเกียร์

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-04-2018 02:32:22 โดย :mdred »

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: • แฟนวิศวะ • 110418#31(40%) p.42
«ตอบ #1256 เมื่อ11-04-2018 02:50:29 »

โอม..... 60% จงมาไว ๆๆๆๆๆ   :amen:

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 110418#31(40%) p.42
«ตอบ #1257 เมื่อ11-04-2018 04:26:16 »

งืออออออขอบคุณค่าาาาาาาา

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 110418#31(40%) p.42
«ตอบ #1258 เมื่อ11-04-2018 06:19:56 »

พี่วินห่วงเล  :mew2:
แต่ไม่ถามที่มาที่ไป  เหตุผลเลย  :เฮ้อ:
แล้วจริงๆพี่วินคิดกับเลแค่น้องจริงหรือ   อยากรู้  :ling1: :ling1: :ling1:

ที่แน่ๆ ฮิม หึงเล   :z3: :z3: :z3:
แล้วพี่วินนำทีมไฟวท์กับที่ดีน   :m16:
ฮิม  เล   :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1290
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
Re: • แฟนวิศวะ • 110418#31(40%) p.42
«ตอบ #1259 เมื่อ11-04-2018 07:49:01 »

พี่ฮิมมมม :haun4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด